Triangle of Sadness (2022)

Enigzins verrassende fim waarbij de nadruk op de verschillende rollenpatronen ligt. Na de film kun je dan ook nog ff lekker door discussiëren. Het recht van de sterkste, of meest kundige, of is het toch ieder voor zich? Even spiegelen aan de situatie thuis en je bent een uur verder, alleen daarom al een 7.

Satirische komediefilm met een geïnteresseerde bijdrage vanuit regisseur Ruben Östlund, die Triangle of Sadness zoveel mogelijk van zijn eigen kwaliteiten probeert mee te geven. Hierdoor zit de film vol met apart geschoten scenes tussen een variatie aan excentrieke personages. Problematisch is dat die niet allemaal even goed werken, want zeker Woody Harrelson en Zlatko Burić zijn dermate flauw dat de satire niet echt van de grond komt. Het merendeel van dit 147-minutendurende project voelt aan als goedkoop scoren met voordehandliggend materiaal, waardoor je je als kijker afvraagt waarom Östlund zoveel tijd nodig heeft om het allemaal uit te werken. Afzonderlijk zijn de scènes best boeiend en geregeld tamelijk komisch, maar het is te breed uitgesponnen en te flauw om een hoger cijfer te garanderen.

Ik vond hem best goed, al is deel 3 op die eiland een sort hervertelling van Lord of The Flies.

Ze hadden ook een betere image voor hun poster kunnen kiezen, want die is toch gewoon een sort spoiler?

Lord of the Flies (Film, 1963)

Uitnodigende DVD-hoes, hoge score, maar... ik bleef op mijn honger zitten. Flauwe film, zonder enig hoogtepunt.

"In den Wolken!" Hahaha.

Veel recensies en meningen met uiteenlopende waarderingen. Allemaal een kwestie van smaak. Ik vond hem best wel goed. Niet dat er geen betere komedies zijn; die zijn er genoeg! In deze film zitten echter toch een paar scenes die wel een tijdje blijven hangen; vooral de absurde. De casting was prima. Harrelson hoeft niet eens zijn mond open te doen om er komisch uit te zien en Burić deed het ook goed. De effecten tijdens het diner cq. de ondergang van het jacht waren buitengewoon (met Dolby True HD op een paar dikke subwoofers en een paar tactile transducers in mijn stoel leek het alsof ik zelf op de boot zat; mega!).

Een zich voortslepende film die nergens boeiend wordt. Nergens hilarisch en de moraliserende boodschap was verre van origineel.

De film was middelmaat in alles. Deze zou beter zijn als die veel meer over de top zou zijn. Over all te braaf.

Kotsen was ok.

In België is de term ‘meerwaardebelasting’ een heet hangijzer in de actualiteit dezer dagen. Bedoeling is een taks te heffen op financiële activa zodat de sterkste schouders meedragen aan het deficit van ons land. Maar de financiële experts zijn nu al aan het waarschuwen dat de 1% superrijksten in België het nauwelijks zullen voelen. Er bestaan heel wat financiële achterpoortjes om de belasting te ontwijken. Gelukkig is er nog de film Triangle of sadness die de superrijken treft waar ze het hardst bloeden nl in hun waardigheid.

Verhouding der sexen (deel 1 – wordt er van de man verwacht dat hij altijd de restaurant rekeningen betaald ?), verhouding der klasse (deel 2 – bemanning versus de gasten) en verhouding der hiërarchie (deel 3 – toilet dame wordt kapitein). In die 3 delen proberen de personages gelijk(waardig) te zijn maar uiteindelijk vallen ze altijd uit balans een beetje zoals de boot die rond zwalpt. Man die betaalt is een verwachtingspatroon, op de boot worden de rollen omgekeerd door staff te gaan zwemmen, de werkende klasse worden leiders wegens kennis, de goede klasse moeten onderaan de ladder zitten.

Ostlund concludeert : machtsmisbruik zit overal, zelfs al keer je de rollen om. Het is een menselijk instinct. Wanneer de armen de nieuwe rijken worden, blijft het misbruik bestaan. Niets verandert.

De film refereert inhoudelijk naar het surrealisme van bepaalde Bunuel films (Viridiana, Le charme discret de la bourgeoisie) maar toch blijft de film aan de oppervlakte. Niet meer dan leuk vermaak. Het einde (met het vinden van die lift naar een resort) is me trouwens niet duidelijk en de film dooft in de laatste act langzaam uit. Er is satire ja, maar dan is het dan.

Rijken en armen : de kloof gaapt. Zoals in de begin scene (met de mannelijke modellen) gesuggereerd wordt : rijk is ernstig, arm is lachen. Zelfs al is er een meerwaarde belasting.

Kortom hoe macht mensen veranderd. Te doorzichtig allemaal.

Als komedie is alleen het hilarische middenstuk geslaagd. Dan gaat volledig door het lint als ware het een dronkenmansklucht. Maar Triangle of Sadness probeert ook serieuzere thema's een podium te geven en dan wordt het overwegend saai. Pogingen een origineel licht te laten schijnen op man-vrouw verhoudingen en de kracht van machtsposities doen de film geen goed. Integendeel, het zijn veel te lange stukken, welke als het ware als overbodige ballast om de dolle humor heen zit gevouwen. Daarmee komt het eindoordeel echt in het nauw, want zodra er drank in het spel is heeft Triangle of Sadness zeker potentieel.

Dit is de eerste van Ruben Östlund die ik gezien heb, maar het is wel meteen een leuke kennismaking. Met deze Triangle of Sadness levert hij een erg leuke satirische komedie af over klassenverschillen en rollenpatronen.

De film heeft een stevige speelduur van 2 uur en een half, maar het is werkelijk voorbij gevlogen. Het begint al meteen erg leuk met de jonge influencers Carl en Yaya die op restaurant in een ruzie belanden over wie de rekening moet betalen. Het is een stuk dat een tijdje doorgaat tot ze toekomen in het hotel, maar ik zat in ieder geval meteen gefascineerd te kijken.

Het tweede deel van de film dat zich afspeelt op het cruiseschip is wat mij betreft het sterkste deel van de film. Hier worden de influencers en de andere rijken heerlijk op de hak genomen. Het begint allemaal nog vrij rustig met brave humor, maar bij de captain’s dinner gaat het hek pas echt van de dam met een kotsfeest dat losbarst. Ook de humor tussen de Rus en de kapitein (Woody Harrelson) over het communisme-kapitalisme kan ik erg appreciëren.

In het derde deel verandert de film wat qua humor en toon, maar hoeft zeker niet onder te doen voor hetgeen we reeds te zien gekregen hebben. De machtsverhoudingen worden volledig op zijn kop gezet waarbij de kuisvrouw de touwtjes in handen krijgt en het rijke volk haar moeten gehoorzamen (Carl moet zich zelf laten prostitueren om eten te krijgen). Enkel het einde kon me niet helemaal bekoren. Abigail (de schoonmaakster) zou Yaya neergeslagen hebben met een steen wanneer ze een resort ontdekt hebben op het andere deel van het eiland. Op zich wel logisch, want zij voelt zich machtig en wilt dit niet afgeven door naar het normale leven te gaan, maar waarom begint Carl plots als een wilde door het bos te rennen?

Soit, ik heb me erg geamuseerd met deze Triangle of Sadness en ben meteen benieuwd geraakt in Th Square.

4*

heel apart maar .. .. toch!

Zaterdagavond eerst maar eens afgetrapt met deze Triangle of Sadness die ik voor een prikje op de kop had getikt zonder te weten wat dit moest voorstellen. En eigenlijk had ik na 10 minuten al door dat dit niks ging worden voor mij, desondanks wel doorgezet en eigenlijk alleen maar dat gevoel bevestigd gekregen.

Afijn, de modellenwereld, waar we tussen die zogenaamde schoonheid meteen al een hele lelijk gezicht zien, veel nep, veel opendeuren over klimaat en naastdeliefde, en to top it all volk achter de tafel te beoordelen die je het liefst niet van dichtbij zo zien met het licht aan, het is paradoxaal in die zin. Dus, oh...het gaat over de modellenwereld, oh nee, toch weer niet waar we in de volgende scène plotseling in een hele saaie dialoog en ruzie zitten tussen Carl en Yaya over stereotype rollen, mannelijkheid, vrouwelijkheid en manipulatie. Tja weet je, het zal, en waar blijft die cruise waar men in het in de synopsis over heeft? Als we daar dan eindelijk zijn staat de film toch wel op een behoorlijke achterstand en brengt de derde fase evenmin wat ik ervan verwacht.

Want waar ik in de eerste plaats schipbreuk verwacht en in de tweede plaats humor, strand dit voor mijn gevoel ook weer in flauwe momenten, saaiheid troef en vogeltjes kijken, eigenlijk een beetje zoals ik ook in het echt zelf een cruise zou ervaren. Iets wat ik ook niet snel zal doen. Maar heel even lijkt de film, die in mijn beleving geen enkel moment op gang komt, op te veren met enkele komische momenten zoals het zware weer, het in de soep gelopen diner, de slempende en smierende Harleson en Buric, wat een figuur is Zlatko Buric ook, een van de gasten die in het toilet door haar eigen braaksel heen schuif, en de poep door de gangen stroomt. Het levert zo waar een glimlach op mijn gezicht maar waar het nu eigenlijk heen moet snap ik nog steeds niet wn waar blijft dat eiland nu eigenlijk?

Maar eenmaal op het eiland brengt dat ook weer niet wat ik ervan hoop of verwacht. Vooral de eerste fase is een inschakeling van enkele momenten zonder enige vorm van lijn of dialoog, duidelijk is weliswaar dat men naar een beeld van macht strijd, recht van de sterkste en andere spelletjes in een dergelijke situatie toe wil werken, toch slaat dit ook weer geen enkel moment aan zoals eigenlijk de hele film al niet doet. Een klein sprankje van humor is dan nog de situatie rond de ezel, maar dan ben ik er ook wel helemaal klaar mee na bijna 2,5 uur.

Meestal zet ik in mijn comments dat de regisseur of schrijver vast een bepaald idee gehad heeft en dat het er ook goed uitzag in zijn gedachten of op papier, en dat doe ik nu dus ook weer, maar in dit geval heb ik echt zoiets van wat moet dit voorstellen buiten de omgekeerde machtsverhoudingen, maar duurt het allemaal veel te lang. En waar ik vaak wil open sta voor meer interesseert het me eigenlijk ook geen biet dit keer, dat dit dan zoveel Oscar nominaties krijgt is me een raadsel maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen. Heel erg snel op naar de volgende film.

Ludieke film die vraagtekens zet bij de machtsverhoudingen in een klassenmaatschappij.