Triangle of Sadness (2022)

Een mislukte poging om leuk te zijn. Het niveau stijgt niet uit boven dat van poep- en pies-grappen.

Welke poep- en piesgrappen?

Blijkbaar de arthouse-hit van dit moment (of van het jaar). Draait morgen 16x in vier verschillende bioscopen in Rotterdam. Ik heb het aantal voorstellingen in Amsterdam maar niet geteld.

De interpretatie in het stukje is wel heel ver gezocht en mocht het zo bedoeld zijn door de maker van de film dan wordt dat nooit duidelijk in de film zelf. Ik kom niet verder dan een klacht tegen de welgestelde mensen. Overigens zijn niet alle rijke lui zoals afgespiegeld en is er ook niets mis met kapitalisme, maar dan moet je wel weten wat het is en hoe het werkt en er niet van uitgaan dat je het ooit hebt meegemaakt.

Als film vond ik het niet echt boeiend, meer een aflevering big brother en kijken hoe verschillende mensen op elkaar reageren.

Voordat ik de film inging, had ik vrij hoge verwachtingen, en keek ik ernaar uit. Maar wat een teleurstelling. Er had zoveel meer in kunnen zitten qua dramatiek. Jammer, want het plot klinkt best aantrekkelijk.

Het schip dat bijvoorbeeld turbulentie veroorzaakt, zonder dat de passagiers daar direct van op de hoogte worden gesteld. De kapitein die zijn taak en de betreffende situatie, niet bepaald serieus lijkt te nemen. Ik neem aan dat dit te maken heeft met de komische kant van de film, maar toch.

Vervolgens wordt het schip aangevallen door een soort van 'zee piraten'. Wel heel toevallig allemaal. En uiteindelijk belanden de resterende passagiers op een onbewoond eiland, waarin het acteerwerk ronduit kinderlijk is. En het einde: Typerend voor het grote publiek. Sloeg werkelijk nergens om.

Ruben Östlund is niet bepaald mijn favoriete reggisseur, aangezien de film Turist uit 2014, ook een grote teleurstelling was voor mij. Maar dit is uiteraard persoonlijk. Ik respecteer ieder zijn smaak

(Wat erg voor de vroeg overleden Charlbi Dean: Rust in Vrede).

Sorry, voor mij 2*

Oh ze is overleden? damn, zie het nu.

Geweldige film, een aanrader in dit genre!

Tja... Ik heb het verhaal in de filmkrant waar 'knuppel ihhh' na verwijst (zie eerdere bericht) na de film gelezen: De geheime betekenis van Triangle of Sadness - Filmkrant. Ik ben er niet zeker van of je het beter vóór of na de film zou moeten lezen, maar laat ik dit zeggen: deze diepgang en metaforen heb ik zelf niet uit de film gehaald. En voor mij is dat zo iets als een foto waarop je iemand moet uitleggen waar je eigenlijk naar kijkt: dat is in mijn optiek geen al te beste foto. Voor mij liggen de meeste metaforen en diepere betekenissen té diep in de film weggestopt. Wat overblijft is een prima film in drie akten waarin de relatie tussen man en vrouw, rijk en arm, kennishebbende en onwetende wordt uitgewerkt. En dit wordt goed gedaan. Vooral interessant om te zien hoe de macht omdraait als de context verandert in het 3e deel. De toiletschoonmaakster wordt ineens de baas. En gaat zich dezelfde privileges toe-eigenen als wat de rijker gasten deden op de boot. De boodschap is helder: iedereen is op zoek naar macht en wil het beste voor zichtzelf. Ten kosten van anderen. Er worden allianties gesloten, er wordt buitengesloten, er wordt gestraft etc. Deze metafoor is voor mij het duidelijkste uit de verf gekomen. Meer algemeen over de film: het acteerwerk is zonder meer van zeer hoog niveau. Eigenlijk is alles in de film goed uitgewerkt en goed in beeld gebracht. De film heeft me niet verveeld. Op momenten blijft het iets te veel kabbelen voor mij gevoel en de metaforen hadden afzonderlijk beter uitgewerkt kunnen worden zodat je geen verhaal van de filmkrant nodig hebt om de film te begrijpen. En of de poep en kost scene te veel over de top is mag iedereen voor zichtzelf bepalen (niet het beste moment om het bakje chips en het kaasplankje aan te vullen ). Al met al een goede film, maar toch blijf ik achter met een het onbevredigende gevoel dat slechts een deel van de boodschap van de film is overgekomen en dat met wat ik eruit heb gehaald geen 2,5 uur nodig zou zijn geweest. Daarom blijf ik hangen op 'slechts' 3 sterren.

Fijne film. Lekkere tenenkrommende humor.

Wel vreemd dat iemand eerst rechts een verlamde arm heeft en later, in het 3e deel van de film, links.

Leuk tot aan de kentering op het schip. Daarna vond ik het niet best meer.

Drie keer niks.

Beetje raar, maar zeer vermakelijk. Acteerwerk is top en Östlund heeft oog voor details. Wel ietsje te lang.

Ostlund had blijkbaar zin in een allegorische vertelling, maar is vergeten een leuke film te maken. De allegorie opzich is aardig uitgevoerd, maar wat voegt het nou toe, zo'n wereldgeschiedenis van de 20e eeuw? Waarom moest dit verteld worden? De noodzaak ervan ontgaat me volledig. Het blijft namelijk ontzettend oppervlakkig, schotelt de kijker nergens iets nieuws voor, geeft geen stof tot nadenken. En als het dan ook nog de rest van de film in de weg gaat zitten, helpt het de film alleen maar om zeep.

Dan beheerst Mingiu dit kunstje toch vele malen beter, getuige het geweldige R.M.N.

Alom geprezen satire over arrogantie van de rijken en de knappen der aarde, maar waarom eigenlijk? Östlund hamert zijn maatschappelijke kritiek er vanaf het begin en en de rest van de film is weinig meer dan een herhaling van diezelfde boodschap. Centraal staat een fotomodel [Harris Dickinson] en zijn vriendin Yaya [Charlbi Dean], een model en influencer die in drie episodes geconfronteerd worden met de vaak kunstmatige kloof tussen de haves en havenots. Als kotsende miljonairs jouw idee is van briljante satire, dan zit je hier goed. Maar ik mag hopen van niet.

Ik heb me vooraf niet verdiept in mogelijke bredere bedoelingen die Östlund met deze film had, maar na het bekijken van de film is het interessant om de mogelijk diepere betekenis van bepaalde voorstellingen toch te lezen. Tijdens de film heb ik me vooral erg goed vermaakt en gezien voorgaande berichten hier is dat de goede volgorde geweest.

The ship is going under!!

Film staat bij de Volkskrant op 4 in hun ranking van beste films 2022. Volkskrant promoot om deze film op het grote doek te bekijken. We begrijpelijk en terecht. Bioscopen moeten blijven, en geven de ultieme kijkervaring.

(Als er geen vervelende, popcorn vretende, lawaaierige youngsters, in de zaal zitten. Killing voor mij.)

Maar de film valt eerdere recensenten op moviemeter behoorlijk tegen dus.

Heeft die Volkskrant het zo mis?

Kan maar goed hoor.

Als het al iets teveel mainstream is, dan is het niet des Volkskrants.

Daarom dus nog maar niet naar de bios Dat is wel het resultaat.

Wacht wel op demand

Ik vind dit nou echt een prachtige film. Zo mooi dat de rollen eens omgekeerd konden worden. En wat een leuke rol van Woody Harrelson. Vooral die scene met die Dikke Rus op zijn kamer. Dit soort films vind ik wel leuk om te zien

'Triangle of Sadness' wordt door Volkskrantcolumnist Max Pam ook neergesabeld.

Wat is goede smaak? Ik kom erop omdat ik twee bejubelde films zag die ik tamelijk smakeloos vond - volkskrant.nl

Wat een pretentieuze review zeg. Overigens heeft hij het over smaak en schrijft voor de Volkskrant... De Volkskrant zelf is een paradox want dit is een krant voor de elite, voor de rijke mensen in Nederland en niet voor het volk. Daarom houdt hij niet van deze film want de Volkskrant verdedigt de elite. Dus hij vindt dit een lege film... Dan ga je toch Superman kijken! dan ga je toch Avatar kieken! Dan kijk je toch de talkshows kijken op televisie! Op het eind heeft hij het over Bill Gates... Ik zie Bill Gates niet op zo'n cruise zitten hoor. Het gaat niet om Bill Gates. Je ziet hier een billionaire die rijk is geworden van stront. Daar kun je idd ook rijk van worden. Hij moet Bill Gates even verdedigen op het einde al gaat het daar helemaal niet om.

Zal allemaal best waar zijn, jouw tirade tegen de Volkskrant, maar een flutfilm is dit. Dat is ook waar, en dat heeft verder niet eens met elitair te maken, maar gewoon met flauwe verhaallijnen en slappe humor.

Ruben Östlund staat er niet om bekend in zijn films het meest positieve mensbeeld te willen schetsen. Een cynische kijk en een satirische laag horen bij de films van de schrijver en regisseur. Niet verrassend dus, dat in Triangle of Sadness dezelfde elementen prominent worden toegepast. En misschien nog wel iets meer dan tevoren, want het lukte me zelfs niet om één personage te vinden om mee te sympathiseren.

In tegenstelling tot zijn vorige films maakt het in Triangle of Sadness niet uit rondom welk personage zich het verhaal ontvouwt. Triangle of Sadness is een ensemblefilm met een grote variëteit aan gelijkwaardige personages. De film begint dan wel met een jong droompaar dat de hoofdrol lijkt te gaan vervullen, maar in het middendeel wordt de focus in de breedte verlegd. In dat deel dat zich op een cruiseschip afspeelt, bevindt zich een grote diversiteit aan personages waar het droompaar mee assimileert. Het paar wordt een deel van het geheel en is als zodanig niet belangrijker dan de andere personages. Andersom werkt dat evenzo.

De film houdt zich onder andere bezig met hiërarchie en macht. De film laat zien hoe relatief de waarde van rijkdom kan zijn. Hoe relatief de invloed van een persoon eigenlijk is. Het belang en de status hangen slechts van de context af waarin de personages zich bevinden. Ach ja, open deuren, maar het is desondanks wel interessant om te zien hoe mensen zich in veranderende contexten gedragen.

Toch boeit de film niet over de gehele speelduur. Meer dan 140 minuten zijn veel te veel. De personages, de thema's en de verhaallijntjes zijn veel te veel. Niet elk personage is even boeiend. Datzelfde geldt voor de aard en de uitwerking van de thema's en de verhaallijntjes. Het zijn risico's die je als maker loopt in een lange film met veel invalshoeken en het gemis van een eenduidige rode draad. Bovendien melkt Östlund bepaalde situaties overdreven lang uit en dat nekt de concentratie. Die werd bij mij af en toe minder scherp. Iets minder van alles, had van mij best gemogen. Iets minder tijd voor alles, had van mij ook gemogen. Östland is een meester in tijdrekken en dat irriteert soms.

Maar toch. Ondanks dat is Triangle of Sadness een vermakelijke film. Een film met stukjes satirische finesse, maar ook een film met momenten van plompe humor. Ook een film met goed acteerwerk. En een film die een bepaalde spanning en nieuwsgierigheid over de volgende stap in de verhalende handeling oproept. Genoeg positiefs dus om het aanschouwen van de film als 'de moeite waard‘ te kwalificeren.

Een komedie in drie bedrijven die ik steeds minder boeiend vond naarmate hij langer duurde. Het gesprek over wie de rekening zou betalen vond ik veruit de grappigste scène, en ik moest ook best lachen om die rijke Rus die stomdronken in de intercom zat te lullen. De kots- en poepslapstick? Ach ja. Het verhaal op het eiland deed me weinig.

Uiteindelijk bleef ik met een leeg gevoel achter. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar ook weer niet zo dik dat dat op een meta-manier grappig wordt. In een interview met Östlund las ik dat hij de meeste arthousefilms maar stijf vindt en dat hij het publiek "een goede reden geven om een bioscoopkaartje te kopen, net als Hollywood."

Ik vond het een verhelderend stuk. Hij probeert iets te maken dat voor een redelijk groot publiek toegankelijk is, en dat betekent voor mij vaak juist dat ik me verveel, dat het té toegankelijk is en dus juist saai - terwijl hij dat nou net probeert te voorkomen. Zoveel mensen, zoveel smaken. Succes met je carrière, Ruben. Wie weet pik ik in de toekomst nog eens een filmpje van je mee, maar ik zou nergens op rekenen.

Drulko Vlaschjan: "Ik vond het een verhelderend stuk. Hij probeert iets te maken dat voor een redelijk groot publiek toegankelijk is, en dat betekent voor mij vaak juist dat ik me verveel, dat het té toegankelijk is en dus juist saai - terwijl hij dat nou net probeert te voorkomen. Zoveel mensen, zoveel smaken. Succes met je carrière, Ruben. Wie weet pik ik in de toekomst nog eens een filmpje van je mee, maar ik zou nergens op rekenen",

Geef 'The Square' een kans; die is zoveel beter.

https://www.youtube.com/watch?v=u6SVzExGcBw

Eindelijk gezien. Net als The Square is het weer een sociale satire met een aantal geweldige scenes, maar uiteindelijk duurt het ook weer te lang en gaat het een beetje als een nachtkaars uit. Punt in hoofdstuk 3 was na 5 minuten wel duidelijk. Had flink de schaar in gemogen.

Kleine 4*

Weer zo'n bij vlagen best fraaie satire van Ostlund, maar wederom is het een film die veel te lang en opzichtig is. Het tweede hoofdstuk duurt echt wat te lang met dat diner dat uit de hand loopt. Het derde hoofdstuk op het eiland is veruit het leukste deel. Met name daardoor is deze net wat leuker dan The Square. Vond sommige personages de film nog best kleur geven, Buric en De Leon in het bijzonder.

naar mijn idee met vlagen toch best hilarisch & grappig

niet alles is geslaagd en boeiend maar ik schiet terugdenkend toch nog wel in de lach

Ik ben toch wel een beetje fan van Östlund, al was het maar omdat hij altijd hoogst originele films maakt, vaak over een relevant thema. Hij was vroeger misschien wat subtieler, maar het is hem vergeven want dit was denk ik wel zijn meest onderhoudende werk tot nu toe. Hij heeft ook een groter budget tegenwoordig, dat is er ook wel aan af te zien.

Triangle of Sadness is een zwart-komische satire (die met name in het tweede deel nogal doet denken aan The White Lotus (Serie, 2021 - 2023) - MovieMeter.nl) die, tot het eilandgebeuren, volledig onvoorspelbaar verloopt en die allerlei onderwerpen aansnijdt, zoals privilege, verdeling van welvaart, traditionele rolpatronen, die vervolgens in een cocktail van bizarre, soms groteske gebeurtenissen uit zijn verband trekt en het geheel vervolgens omdraait. Het is jammer dat in het laatste deel de verrassing er steeds meer af gaat omdat Östlund te opzichtig zijn punt wil maken, maar het blijft nog steeds genietbaar. Niet alles werkt en ik snap dat dit geen film voor iedereen is, maar ik heb toch wel flink moeten lachen.