Triangle of Sadness (2022)

Enigzins verrassende fim waarbij de nadruk op de verschillende rollenpatronen ligt. Na de film kun je dan ook nog ff lekker door discussiëren. Het recht van de sterkste, of meest kundige, of is het toch ieder voor zich? Even spiegelen aan de situatie thuis en je bent een uur verder, alleen daarom al een 7.

Satirische komediefilm met een geïnteresseerde bijdrage vanuit regisseur Ruben Östlund, die Triangle of Sadness zoveel mogelijk van zijn eigen kwaliteiten probeert mee te geven. Hierdoor zit de film vol met apart geschoten scenes tussen een variatie aan excentrieke personages. Problematisch is dat die niet allemaal even goed werken, want zeker Woody Harrelson en Zlatko Burić zijn dermate flauw dat de satire niet echt van de grond komt. Het merendeel van dit 147-minutendurende project voelt aan als goedkoop scoren met voordehandliggend materiaal, waardoor je je als kijker afvraagt waarom Östlund zoveel tijd nodig heeft om het allemaal uit te werken. Afzonderlijk zijn de scènes best boeiend en geregeld tamelijk komisch, maar het is te breed uitgesponnen en te flauw om een hoger cijfer te garanderen.

Ik vond hem best goed, al is deel 3 op die eiland een sort hervertelling van Lord of The Flies.

Ze hadden ook een betere image voor hun poster kunnen kiezen, want die is toch gewoon een sort spoiler?

Lord of the Flies (Film, 1963)

Uitnodigende DVD-hoes, hoge score, maar... ik bleef op mijn honger zitten. Flauwe film, zonder enig hoogtepunt.

"In den Wolken!" Hahaha.

Veel recensies en meningen met uiteenlopende waarderingen. Allemaal een kwestie van smaak. Ik vond hem best wel goed. Niet dat er geen betere komedies zijn; die zijn er genoeg! In deze film zitten echter toch een paar scenes die wel een tijdje blijven hangen; vooral de absurde. De casting was prima. Harrelson hoeft niet eens zijn mond open te doen om er komisch uit te zien en Burić deed het ook goed. De effecten tijdens het diner cq. de ondergang van het jacht waren buitengewoon (met Dolby True HD op een paar dikke subwoofers en een paar tactile transducers in mijn stoel leek het alsof ik zelf op de boot zat; mega!).

Een zich voortslepende film die nergens boeiend wordt. Nergens hilarisch en de moraliserende boodschap was verre van origineel.

De film was middelmaat in alles. Deze zou beter zijn als die veel meer over de top zou zijn. Over all te braaf.

Kotsen was ok.

In België is de term ‘meerwaardebelasting’ een heet hangijzer in de actualiteit dezer dagen. Bedoeling is een taks te heffen op financiële activa zodat de sterkste schouders meedragen aan het deficit van ons land. Maar de financiële experts zijn nu al aan het waarschuwen dat de 1% superrijksten in België het nauwelijks zullen voelen. Er bestaan heel wat financiële achterpoortjes om de belasting te ontwijken. Gelukkig is er nog de film Triangle of sadness die de superrijken treft waar ze het hardst bloeden nl in hun waardigheid.

Verhouding der sexen (deel 1 – wordt er van de man verwacht dat hij altijd de restaurant rekeningen betaald ?), verhouding der klasse (deel 2 – bemanning versus de gasten) en verhouding der hiërarchie (deel 3 – toilet dame wordt kapitein). In die 3 delen proberen de personages gelijk(waardig) te zijn maar uiteindelijk vallen ze altijd uit balans een beetje zoals de boot die rond zwalpt. Man die betaalt is een verwachtingspatroon, op de boot worden de rollen omgekeerd door staff te gaan zwemmen, de werkende klasse worden leiders wegens kennis, de goede klasse moeten onderaan de ladder zitten.

Ostlund concludeert : machtsmisbruik zit overal, zelfs al keer je de rollen om. Het is een menselijk instinct. Wanneer de armen de nieuwe rijken worden, blijft het misbruik bestaan. Niets verandert.

De film refereert inhoudelijk naar het surrealisme van bepaalde Bunuel films (Viridiana, Le charme discret de la bourgeoisie) maar toch blijft de film aan de oppervlakte. Niet meer dan leuk vermaak. Het einde (met het vinden van die lift naar een resort) is me trouwens niet duidelijk en de film dooft in de laatste act langzaam uit. Er is satire ja, maar dan is het dan.

Rijken en armen : de kloof gaapt. Zoals in de begin scene (met de mannelijke modellen) gesuggereerd wordt : rijk is ernstig, arm is lachen. Zelfs al is er een meerwaarde belasting.

Kortom hoe macht mensen veranderd. Te doorzichtig allemaal.

Als komedie is alleen het hilarische middenstuk geslaagd. Dan gaat volledig door het lint als ware het een dronkenmansklucht. Maar Triangle of Sadness probeert ook serieuzere thema's een podium te geven en dan wordt het overwegend saai. Pogingen een origineel licht te laten schijnen op man-vrouw verhoudingen en de kracht van machtsposities doen de film geen goed. Integendeel, het zijn veel te lange stukken, welke als het ware als overbodige ballast om de dolle humor heen zit gevouwen. Daarmee komt het eindoordeel echt in het nauw, want zodra er drank in het spel is heeft Triangle of Sadness zeker potentieel.

Dit is de eerste van Ruben Östlund die ik gezien heb, maar het is wel meteen een leuke kennismaking. Met deze Triangle of Sadness levert hij een erg leuke satirische komedie af over klassenverschillen en rollenpatronen.

De film heeft een stevige speelduur van 2 uur en een half, maar het is werkelijk voorbij gevlogen. Het begint al meteen erg leuk met de jonge influencers Carl en Yaya die op restaurant in een ruzie belanden over wie de rekening moet betalen. Het is een stuk dat een tijdje doorgaat tot ze toekomen in het hotel, maar ik zat in ieder geval meteen gefascineerd te kijken.

Het tweede deel van de film dat zich afspeelt op het cruiseschip is wat mij betreft het sterkste deel van de film. Hier worden de influencers en de andere rijken heerlijk op de hak genomen. Het begint allemaal nog vrij rustig met brave humor, maar bij de captain’s dinner gaat het hek pas echt van de dam met een kotsfeest dat losbarst. Ook de humor tussen de Rus en de kapitein (Woody Harrelson) over het communisme-kapitalisme kan ik erg appreciëren.

In het derde deel verandert de film wat qua humor en toon, maar hoeft zeker niet onder te doen voor hetgeen we reeds te zien gekregen hebben. De machtsverhoudingen worden volledig op zijn kop gezet waarbij de kuisvrouw de touwtjes in handen krijgt en het rijke volk haar moeten gehoorzamen (Carl moet zich zelf laten prostitueren om eten te krijgen). Enkel het einde kon me niet helemaal bekoren. Abigail (de schoonmaakster) zou Yaya neergeslagen hebben met een steen wanneer ze een resort ontdekt hebben op het andere deel van het eiland. Op zich wel logisch, want zij voelt zich machtig en wilt dit niet afgeven door naar het normale leven te gaan, maar waarom begint Carl plots als een wilde door het bos te rennen?

Soit, ik heb me erg geamuseerd met deze Triangle of Sadness en ben meteen benieuwd geraakt in Th Square.

4*

heel apart maar .. .. toch!