Triangle of Sadness (2022)

Geweldig leuke film, ga dit zien! Östlund flikt het toch maar - zijn laatste drie films zitten echt in een stijgende lijn. Een kolderieke satire à la A.T. Jensen die dweept met moderne thema's en fenomenen, en vaak erg creatief en origineel uit de hoek komt. Bovendien varieert de film sterk van toon, van de schitterend schurende openingsscènes over genderrollen (dat eerste deel had prima als kortfilm kunnen worden vertoond; dikke 4 sterren) tot de hilarische discussie tussen Harrelson en die Italiaan over kapitalisme vs communisme op een tot zinken gedoemd schip.

Soms ligt de humor er iets te dik bovenop en wordt de makkelijke weg gezocht, maar zelfs enkele 'gore' scènes zijn stijlvol en hilarisch gebracht en zullen in de juiste 'mood' niets afdoen aan de heerlijke komedie. Het zal bij het grote publiek (en kennelijk Cannes) bovendien juist veel kudo's opleveren aan het adres van Östlund. De groteske creativiteit levert een bizarre mix van rariteiten op, alsmede van platte komedie en inhoudelijk scherp commentaar op de moderne cultuur. Ik houd er wel van.

Over het derde deel zullen de meningen verdeeld zijn, en ook ik had daar gemengde gevoelens bij. Inhoudelijk was deze overtreffende trap van de omkering van rolpatronen wellicht noodzakelijk, maar het was net niet interessant genoeg om de lengte ervan te rechtvaardigen. Daardoor toch nog wat puntenaftrek aan het einde, maar met hele dikke 3,5 sterren de beste film van dit jaar die ik tot nog toe zag. Laat die Östlund maar meer films maken.

Opvallend, want ik vind dit duidelijk zijn minste film, met enige afstand. Al deed de weinig focus die voorganger The Square had me al wel een beetje vrezen voor Ostlund.

Triangle of Sadness heeft drie delen. Het eerste trapt wat teveel open deuren in (over social media, genderrollen en de modewereld bijvoorbeeld) en gaat daarna vooral over geld maar Ostlund slaagt er niet in die geldscenes echt onder spanning te zetten. Het tweede deel is verreweg het sterkst. Als een lompe maar leuke satire op klassenverschillen op een extreem luxe cruise. Vaak heel grappig. Aan de poster kun je zien waar dat uiteindelijk heengaat.

Subtiliteit is niet aan Ostlund besteed. Dat was altijd al zo en wordt ook nog eens duidelijk als twee van de leukste rollen in de film zo'n beetje de kern van de film hardop door luidsprekers op de boot gaan uitroepen, daar wordt het vooral gemakzuchtig.

Maar echt mis gaat het in het derde deel, waar de gemakzucht en open deuren de overhand krijgen en in een flauwe "onbewoond eiland" satire met sporen van Lord of The Flies en hij doet wat je niet hoopt en kiest voor een gemakkelijke omkering van de macht die de nieuwe machthebber in de laatste scene niet kan laten gaan De hilariteit en het absurde tweede deel maken plaats voor ongeloofwaardig uitgewerkte plotpuntjes waarmee Ostund zijn boodschap wil uitschreeuwen.

Ik heb weleens terechtere Palmen gezien.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken satire waarin de moderne jetset op de hak wordt genomen. Regisseur Ruben Östlund wordt er niet subtieler op naarmate zijn carrière vordert, maar vermakelijk is de film wel. Vooral het middelste gedeelte op het cruiseschip, met een geweldige Woody Harrelson als kapitein, is erg sterk. Met bijna 2 1/2 uur aan de te lange kant en niet alle verhaalelementen en grappen werken even goed, maar al met al heb ik me prima vermaakt. Eeuwig zonde dat dit de laatste film zou zijn voor de veel te vroeg overleden Charlbi Dean.

The Square (Film, 2017) is nog steeds zijn beste voor me, maar ook deze Triangle of sadness scoort op satirisch vlak bovengemiddeld. Een film die uiteen valt in drie delen, waarvan het gedeelte op het cruiseschip veruit het beste was. De film is iets te langdradig en kan het niveau niet doortrekken naar de gehele film. Integendeel, bij momenten had ik echt het gevoel van overbodige lange nietszeggende scènes.

Deel I begon goed met de vleeskeuring van (mannelijke) modellen en hun onderdanige en ondergaande positie. Als een aapje worden instructies tot het absurde toe opgevolgd. Ook het diner tussen Carl en Yaya begon sterk, maar het gekibbel mocht op een bepaald wel eindigen. Maar ik begrijp zijn punt wel.

Het cruiseschip was toch wel the core van de film. Gewoon geweldig hou de rijke elite (zelfs letterlijk) te kakken werd gezet. Captain Smith (Woody Harrelson) dacht er duidelijk het zijne van, maar diende het protocol en de gemaakte vriendelijkheid gedwee mee te spelen. Dit in in tegenstelling tot de hoofdstewardess die als de dood was als één van de gasten zich oncomfortabel voelde. Knappe meid overigens die Charlbi Dean met haar hoekige gelaat en reeënogen, prima acteerwerk. Jammer dat ze zo vroeg is te komen gaan.

Het derde deel op het eiland sloeg nergens op. Alleen bleef er van het klasseverschil niet veel meer over. En ook het protocol werd al gauw overboord gegooid. Mensen werden herleid tot wilden, het laagje beschaving werd weggekrast, al mocht het van mij allemaal wat scherper nog. En toch viel het derde deel eerder tegen. Zoals gezegd te langdradig en iets te beperkt qua inhoud.

Wat een geweldige film is dit zeg!

Heerlijk. Ging er zonder enige voorkennis (behalve dan de score hier) in, en kwam een ervaring rijker er uit.

De 3 verschillende verhalen zijn misschien wel niet persé nodig, maar de eerste 2 zorgen er wel voor dat je in deel 3 weet met wie je te maken hebt, en ze vertellen zeker samen natuurlijk ook een verhaal apart.

Een volle 4 is wat veel. Een 3,5 in mijn huidig enthousiasme echt te weinig.

Ik rond hem dus toch af op een hele mooie 4*

(Overigens vind ik de filmposter bovenaan deze pagina jammer; er zijn veel mooiere, die je bovendien minder voorbereiden op wat gaat komen. Zelfs het plot zou wat mij betreft al deels gemarkeerd mogen worden als spoiler; ik ben in ieder geval blij dat ik hem niet eerst gelezen heb, waardoor de verrassing groter was.)

Wel een film die maatschappelijke kritiek geeft op een ludieke satirische manier. Echt grappig is het nergens, nu satire is mijn ding eigenlijk niet. Meestal nogal flauw, ik heb graag humor die er spottend compleet over gaat, niet zo braaf als satire. Toch vind ik het een onderhoudende film die nergens ging vervelen. Wat ontzettend jammer dat dit Charlbi Dean haar laatste film zal worden. Wat is dat toch met talent dat vaak veel te vroeg ons wordt ontnomen. Club 27 kennen we allemaal natuurlijk of bijvoorbeeld Anton Yelchin, vond ik echt een acteur die iets nieuws bracht en is dan helaas onder zijn auto beland.

Beter dan verwacht eigenlijk. Misschien eens kijken wat Ostlund nog heeft gemaakt. The Square heb ik toen die uitkwam laten schieten.

Donkere satire over standsverschillen. De film bevat een handvol leuke scènes, maar is op sommige momenten te banaal naar mijn smaak. Over het geheel genomen niet mijn ding. De laatste film van de Zuid-Afrikaanse Charlbi Dean, die in augustus j.l. plotseling overleed.

Mooie film wat mij betreft, er is hier al veel over geschreven, dus ik ga niet in herhaling vallen.

3 sterren is wat mij betreft terecht. Het hadden er ook 4 kunnen zijn , maar ik trek er eentje af vanwege de scenes op de boot waar duidelijk zichtbaar is op welke manier de effecten van de heen en weer schommelende boot tot stand gebracht zijn...door de camera te laten tilten...

In alle glazen (waarvan er nogal wat staan op tafels e.d.) blijft het vloeistofniveau namelijk altijd perfect horizontaal, en als je dat een keer gezien hebt blijft het je gedurende het hele tweede deel opvallen...

De boot schommelt behoorlijk van links naar rechts, maar in de glazen blijft de vloeistof roerloos...een misser wat mij betreft.

Verder een prima film.

Deze gekeken vanwege de recensies op deze site. Zo leuk vond ik het eigenlijk allemaal niet. Wat ik dan wel denk te begrijpen is dat tijdens een modeshow met als thema gelijkheid een groepje mensen hun betere plaatsen moet afstaan. En dat hoofdrolspeler met ontbloot bovenlijf gaat klagen over een werknemer die ook met ontbloot bovenlijf rondloopt. En zelf ook eens op een boot gezeten waar iedereen zeeziek werd. Is dus niet iets enkel voor de jetset. De ruzie om de restaurant rekening snapte ik niet. De rijke mensen aan boord betalen veel voor de reis dus dan hoort het toch ook perfect te zijn. En alle werknemers op de boot houden er een salaris aan over. Wanneer de rollen zogenaamd omgedraaid zijn op het eiland blijkt dat lower class eigenlijk veel gemener is dan de upper class. En dat alleen omdat ze vuur kan maken en vis kan bereiden..... dat is toch ook gewoon toeval dat ze dat kon?

Deze site eerst eens lezen voor jet gaat kijken. Dan snap je er iets meer van: De geheime betekenis van Triangle of Sadness - Filmkrant

Top film als totaal. Mooie weergave van allerlei hedendaagse ontwikkelingen en soms goed omgedraaid door de omstandigheden in deze film. Prachtig verfilmd en fijne soundtrack. Het zijn de kleine dingen soms qua geluid, zoals het links horen zoemen van een ventilator/motor maar ook de grote dingen zoals de geweldige afsluiter qua sound, wat een heerlijk nummer! Mooi dat deze film net wat verder gaat dan de gemiddelde veel te softe en brave hollywood productie. Aanrader.

De film begint met een fijnbesnaard doorprikken van de opgeblazen pretenties van modewereld en ook het eindeloze gekibbel over rolpatronen in het eerste deel van de film is van hoog niveau waarmee het hedendaagse geworstel met de verhouding tussen man en vrouw geestig en intelligent wordt weergegeven. Het tweede deel waar de decadente leegheid van de ultrarijken aan die van de modellen en influencers wordt toegevoegd werkt naar een climax toe en de humor wordt hilarisch maar ook kluchtig. Inmiddels dringt zich de film als parabel op met het luxejacht als de Titanic van het kapitalisme dat ondergaat (zonder dat individuele kapitalisten slechte mensen zijn, zoals Marx al leerde): daar volgt onvermijdelijk de revolutie op met het derde deel als een op z’n kop gezette samenleving met de toiletjuffrouw als nieuwe kapitein en een matriarchaat in de plaats van het patriarchaat. Het teruggeworpen zijn op overleven toont in wezen Hegels heer-knecht-dialectiek: de heer is afhankelijk van de knecht die dan ook de echte macht in handen heeft. Het resultaat is niet bepaald een socialistisch paradijs want meer een omgekeerde machtsbalans, inclusief uitbuiting, maar evengoed blijkt het een fantasie, al kunnen we lessen leren van de parabel voor een meer gelijkwaardige samenleving. Logischerwijs mist het derde deel de scherpe kritiek op de huidige maatschappij van de eerste delen maar de humor is er ook wat flauw.

Al met al is het een goede maar wat onevenwichtige film waarvan het niveau langzaam water maakt en niet helemaal blijft drijven, al blijft er genoeg satirische, prikkelende kwaliteit om van de film te kunnen genieten.

Genoeg actuele en tijdloze thema's worden zwaar op de hak genomen. Voor hiërarchie krijgt er flink van langs. En dat is meestal geestig, regelmatig schurend en soms zelfs innemend. Maar helaas ook af en toe plat en langdradig. En aan dat laatste is onder andere de lange speeltijd, die ik gezien het materiaal niet gerechtvaardigd vind, debet.

Ik heb trouwens ook een lichte hekel aan eindshots die iets lijken te suggereren maar waar je niks mee kan. Of heb ik iets over het hoofd gezien?

Een mislukte poging om leuk te zijn. Het niveau stijgt niet uit boven dat van poep- en pies-grappen.

Tja... Ik heb het verhaal in de filmkrant waar 'knuppel ihhh' na verwijst (zie eerdere bericht) na de film gelezen: De geheime betekenis van Triangle of Sadness - Filmkrant. Ik ben er niet zeker van of je het beter vóór of na de film zou moeten lezen, maar laat ik dit zeggen: deze diepgang en metaforen heb ik zelf niet uit de film gehaald. En voor mij is dat zo iets als een foto waarop je iemand moet uitleggen waar je eigenlijk naar kijkt: dat is in mijn optiek geen al te beste foto. Voor mij liggen de meeste metaforen en diepere betekenissen té diep in de film weggestopt. Wat overblijft is een prima film in drie akten waarin de relatie tussen man en vrouw, rijk en arm, kennishebbende en onwetende wordt uitgewerkt. En dit wordt goed gedaan. Vooral interessant om te zien hoe de macht omdraait als de context verandert in het 3e deel. De toiletschoonmaakster wordt ineens de baas. En gaat zich dezelfde privileges toe-eigenen als wat de rijker gasten deden op de boot. De boodschap is helder: iedereen is op zoek naar macht en wil het beste voor zichtzelf. Ten kosten van anderen. Er worden allianties gesloten, er wordt buitengesloten, er wordt gestraft etc. Deze metafoor is voor mij het duidelijkste uit de verf gekomen. Meer algemeen over de film: het acteerwerk is zonder meer van zeer hoog niveau. Eigenlijk is alles in de film goed uitgewerkt en goed in beeld gebracht. De film heeft me niet verveeld. Op momenten blijft het iets te veel kabbelen voor mij gevoel en de metaforen hadden afzonderlijk beter uitgewerkt kunnen worden zodat je geen verhaal van de filmkrant nodig hebt om de film te begrijpen. En of de poep en kost scene te veel over de top is mag iedereen voor zichtzelf bepalen (niet het beste moment om het bakje chips en het kaasplankje aan te vullen ). Al met al een goede film, maar toch blijf ik achter met een het onbevredigende gevoel dat slechts een deel van de boodschap van de film is overgekomen en dat met wat ik eruit heb gehaald geen 2,5 uur nodig zou zijn geweest. Daarom blijf ik hangen op 'slechts' 3 sterren.

Alom geprezen satire over arrogantie van de rijken en de knappen der aarde, maar waarom eigenlijk? Östlund hamert zijn maatschappelijke kritiek er vanaf het begin en en de rest van de film is weinig meer dan een herhaling van diezelfde boodschap. Centraal staat een fotomodel [Harris Dickinson] en zijn vriendin Yaya [Charlbi Dean], een model en influencer die in drie episodes geconfronteerd worden met de vaak kunstmatige kloof tussen de haves en havenots. Als kotsende miljonairs jouw idee is van briljante satire, dan zit je hier goed. Maar ik mag hopen van niet.

Ruben Östlund staat er niet om bekend in zijn films het meest positieve mensbeeld te willen schetsen. Een cynische kijk en een satirische laag horen bij de films van de schrijver en regisseur. Niet verrassend dus, dat in Triangle of Sadness dezelfde elementen prominent worden toegepast. En misschien nog wel iets meer dan tevoren, want het lukte me zelfs niet om één personage te vinden om mee te sympathiseren.

In tegenstelling tot zijn vorige films maakt het in Triangle of Sadness niet uit rondom welk personage zich het verhaal ontvouwt. Triangle of Sadness is een ensemblefilm met een grote variëteit aan gelijkwaardige personages. De film begint dan wel met een jong droompaar dat de hoofdrol lijkt te gaan vervullen, maar in het middendeel wordt de focus in de breedte verlegd. In dat deel dat zich op een cruiseschip afspeelt, bevindt zich een grote diversiteit aan personages waar het droompaar mee assimileert. Het paar wordt een deel van het geheel en is als zodanig niet belangrijker dan de andere personages. Andersom werkt dat evenzo.

De film houdt zich onder andere bezig met hiërarchie en macht. De film laat zien hoe relatief de waarde van rijkdom kan zijn. Hoe relatief de invloed van een persoon eigenlijk is. Het belang en de status hangen slechts van de context af waarin de personages zich bevinden. Ach ja, open deuren, maar het is desondanks wel interessant om te zien hoe mensen zich in veranderende contexten gedragen.

Toch boeit de film niet over de gehele speelduur. Meer dan 140 minuten zijn veel te veel. De personages, de thema's en de verhaallijntjes zijn veel te veel. Niet elk personage is even boeiend. Datzelfde geldt voor de aard en de uitwerking van de thema's en de verhaallijntjes. Het zijn risico's die je als maker loopt in een lange film met veel invalshoeken en het gemis van een eenduidige rode draad. Bovendien melkt Östlund bepaalde situaties overdreven lang uit en dat nekt de concentratie. Die werd bij mij af en toe minder scherp. Iets minder van alles, had van mij best gemogen. Iets minder tijd voor alles, had van mij ook gemogen. Östland is een meester in tijdrekken en dat irriteert soms.

Maar toch. Ondanks dat is Triangle of Sadness een vermakelijke film. Een film met stukjes satirische finesse, maar ook een film met momenten van plompe humor. Ook een film met goed acteerwerk. En een film die een bepaalde spanning en nieuwsgierigheid over de volgende stap in de verhalende handeling oproept. Genoeg positiefs dus om het aanschouwen van de film als 'de moeite waard‘ te kwalificeren.

Een komedie in drie bedrijven die ik steeds minder boeiend vond naarmate hij langer duurde. Het gesprek over wie de rekening zou betalen vond ik veruit de grappigste scène, en ik moest ook best lachen om die rijke Rus die stomdronken in de intercom zat te lullen. De kots- en poepslapstick? Ach ja. Het verhaal op het eiland deed me weinig.

Uiteindelijk bleef ik met een leeg gevoel achter. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar ook weer niet zo dik dat dat op een meta-manier grappig wordt. In een interview met Östlund las ik dat hij de meeste arthousefilms maar stijf vindt en dat hij het publiek "een goede reden geven om een bioscoopkaartje te kopen, net als Hollywood."

Ik vond het een verhelderend stuk. Hij probeert iets te maken dat voor een redelijk groot publiek toegankelijk is, en dat betekent voor mij vaak juist dat ik me verveel, dat het té toegankelijk is en dus juist saai - terwijl hij dat nou net probeert te voorkomen. Zoveel mensen, zoveel smaken. Succes met je carrière, Ruben. Wie weet pik ik in de toekomst nog eens een filmpje van je mee, maar ik zou nergens op rekenen.

Ik ben toch wel een beetje fan van Östlund, al was het maar omdat hij altijd hoogst originele films maakt, vaak over een relevant thema. Hij was vroeger misschien wat subtieler, maar het is hem vergeven want dit was denk ik wel zijn meest onderhoudende werk tot nu toe. Hij heeft ook een groter budget tegenwoordig, dat is er ook wel aan af te zien.

Triangle of Sadness is een zwart-komische satire (die met name in het tweede deel nogal doet denken aan The White Lotus (Serie, 2021 - 2023) - MovieMeter.nl) die, tot het eilandgebeuren, volledig onvoorspelbaar verloopt en die allerlei onderwerpen aansnijdt, zoals privilege, verdeling van welvaart, traditionele rolpatronen, die vervolgens in een cocktail van bizarre, soms groteske gebeurtenissen uit zijn verband trekt en het geheel vervolgens omdraait. Het is jammer dat in het laatste deel de verrassing er steeds meer af gaat omdat Östlund te opzichtig zijn punt wil maken, maar het blijft nog steeds genietbaar. Niet alles werkt en ik snap dat dit geen film voor iedereen is, maar ik heb toch wel flink moeten lachen.

Allesbehalve subtiel - en soms wordt de boodschap van de film zelfs letterlijk uitgesproken door de personages - maar als gehele filmervaring toch heel behoorlijk geslaagd.

Marxistische kritiek voor het grote publiek, of zo.

Overpretentieus gepruts in de marge, en volstrekt mislukt als film - het verhaal werkt niet, de boodschap werkt niet, de beelden vallen tegen, en de acteurs komen niet los. Zowel met als zonder de uitleg van Östlund blijft de onplezierige nasmaak van de pretentie de overhand houden, en is het enige wat blijft hangen de onsmakelijke en overbodige viezigheid van de zeezieke patjepeeërs op het schip. Jammer, want de opening met de modellen is wel degelijk mooi gedaan en scherp geobserveerd. Maar er blijft niets van over door wat daarna volgt. Östlund vertilt zich lelijk.

En in dat licht dan nog het tragische overlijden van Charlbi Dean. Toch zonde dat dit haar laatste film moest zijn.

Wellicht de meest overschatte film van 2022...

Wat mij betreft een vat vol cliché's, oppervlakkigheden, open deuren en rolbevestigende oordelen met een laatste deel (eiland) dat tenenkrommend is.

Ik heb niets nieuws gezien noch gehoord, en ik heb niet gelachen.

Ik had nog nooit wat van Ruben Östlund gezien. Ik ken zijn reputatie wel maar zijn films trokken me niet echt. Laatst ook bij Zomergasten een stuk uit The Square waar de gast lyrisch over was en ik vooral mijn schouders over ophaalde. Enfin, ook deze Triangle of Sadness werd weer hoog geprezen, ook door mensen in mijn omgeving. Dus toch maar gegaan. Dat was geen goed idee.

De film begint nochtans niet onaardig. Visueel wel aardig, geinig gedoe bij die modewereld en die restaurantscène was best oké, hoewel naar mijn smaak het conflict te veel en te snel werd opgezocht. Daarna echter zakt de film snel weg. Het stuk op de boot was op momenten nog wel te doen met enkele redelijke momenten maar ook veel misperen. Veel symboliek ziet er te dik op en allicht zal eronder ook nog allerlei subtiele symboliek zitten maar op basisniveau vond ik de film gewoonweg niet zo boeiend. Mede ook door symboliek die te simpel en oppervlakkig wordt gebracht en de film die qua vorm het absurde volgt, niet de dramatiek. Dat werkt voor mij niet. Een film van ideeën, niet van het hart, maar dan audiovisueel pover uitgewerkt.

Het acteerwerk is ook niet heel denderend, al is dat ook de film er niet naar, maar zelfs daarin wist Woody Harrelson nog buiten de toon te vallen. En de film duurt maar en duurt maar zonder echt leuke of mooie momenten. Het stuk met al dat kotsen is geen moment grappig - behalve de running gag met Auf den wolken is de film sowieso nergens grappig, zelfs niet een flauwe glimlach - en de hele slotakte van ruim drie kwartier duurt echt te lang, temeer het punt na een minuut of 5 al gemaakt is. Dit was echt plichtmatig uitzitten.

En wat het allemaal betekent? Als gezegd, er zullen vast allerlei lagen nog in zitten (ik las een aardige, zij het vergezochte en m.i. ook niet helemaal correcte verklaring in een link eerder in deze discussie) maar zolang de film op het meest basale niveau me al nauwelijks trekt houdt het op en interesseert me dat weinig. 1,5*.

Een gouden palm vind ik teveel eer.

Het middelste deel op het schip is hilarisch.

Op het eiland wordt het heel absurdistisch.

De ondertoon van de hele film is behoorlijk cynisch.

Boeiende film vol satire en humor. Zullen wij hetzelfde reageren als de hoofdrol spelers?

De film is één groot stereotype van personages; de belachelijk rijke Rus, de domme vrouwelijke influencer, het naïeve mannelijke model, de "normale" Britten die rijk zijn geworden door iets wat totaal niet bij ze past. Leuk stel allemaal bij elkaar, en prima uitgewerkt allemaal, met als hoogtepunt Woody Harrelson en de stormscène, maar niet een die voor mij een Oscar in de wacht sleept voor beste film. Ik zie de film als een grote middelvinger naar de huidige maatschappij, waarbij het contrast tussen arm en rijk overduidelijk in beeld wordt gebracht. Helaas verliest de film zijn charme op het eiland en krijg je nergens echt een klik met de personages. Leuk voor een keer tussendoor.

Bijna tweeënhalf uur puur kijkplezier. Het is lang geleden dat we zo gelachen hebben in de bioscoop. Natuurlijk, het is soms plat vermaak zoals in de nu al beroemde kots scene; lachen om de superrijken die hun trekken thuis krijgen. Toch weet Ruben Ostland (The Square, The Tourist) er op zijn pesterige manier nog een laag onder te krijgen. Die van de sociale verhoudingen. wie zijn we als we op onszelf aangewezen zijn? Prachtige cast ook; met Woody Harrelson als de cynische, dronken kapitein, Zlatko 'I sell shit' Buric als bezopen Rus en Sunnyi Melles als superverwend takkewijf die de bemanning helemaal gek maakt. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet, want ik vind dat er in de plot hierboven al teveel wordt weggegeven. Gewoon gaan kijken, hij draait nog in een aantal filmhuizen.

Ik sluit me hier helemaal bij aan. Helaas heb ik ook weinig kunnen lachen. Alleen op de cruise waren sommige stukjes best komisch, maar het is niet echt mijn soort of humor ben ik bang.. Pluspuntje is wel dat ik me niet heb verveeld, dus mede daarom een voldoende.

3 sterren.

Een prijswinnende film waarbij de jury zich waarschijnlijk aangesproken voelde, want het grote publiek zal hier niet voor warm lopen. Triangle of Sadness is een spiegel voor de rijken die steeds rijker worden en de armen die dit met lede ogen aanzien, een aanklacht tegen de maatschappij. Een satirische film over een subcultuur kan heel leuk zijn maar is minder leuk als je alle verwijzingen en metaforen niet door hebt. De film blijkt vol te zitten met metaforen naar de koude oorlog, het kapitalisme, 9/11 en wat nog meer. Ruben Östlund probeert met poep en plas grappen Monty Python te evenaren en iemand in zijn eigen lichaamssappen voor het toilet voorbij zien glijden is natuurlijk lachwekkend toch tilt het de film niet naar een hoger plan. Een parodie is leuk omdat je weet dat je weet dat je naar een parodie zit te kijken Triangle of Sadness geeft ons een kijkje in wereld die helaas zomaar werkelijkheid zou kunnen zijn. Wat overblijft is een film die technisch niet geweldig is, te lang duurt en maar af en toe echt grappig is.

Leuke satire over de filthy rich maar te lang. Deze film doet me ook wat denken aan de films van Ulrich Seidl waar ook daar de minder mooie kanten van de mens te zien zijn. En ik hou daar wel van. Het laagje beschaving wordt beetje bij beetje afgepeld tot de mens in al zijn lelijkheid overschiet. Wat begint als beleefde hypocrisie ontaardt uiteindelijk in overlevingsdrang, opportunisme en egoïsme. Tekenend was bijvoorbeeld het feit dat rijken het over gelijkheid hebben terwijl zij net de sociale klasse is die aan de grondslag ligt van de meeste ongelijkheid op de wereld. De climax was natuurlijk het avonddiner op de woelige yacht die ontaardt in een grote kots- en schijtorgie. Of zoals een maat van mij ooit mooi kleurig verwoordde als het over rijken is : hun kak en mijn kak hebben dezelfde kleur en geur. Het zijn ook maar mensen. Het eilandhoofdstuk sleepte wat aan maar draait de machtsverhoudingen die op de yacht golden om. De "toilet manager" wordt de kapitein en bevindt zich nu in een positie waar zij de macht in handen heeft en gebruikt.
Ik kan de misantropische humor van Ostlund best waarderen (ook al in The Square trouwens). Het woord absurdistisch wordt hier vaak gebruikt, maar ik vond de menselijke schetsen uit Triangle of Sadness bangelijk dicht bij de werkelijkheid en pijnlijk herkenbaar. Ook best gelachen (in dit geval "uitlachen").

Had er meer van verwacht. De 'vieze' scenes op het schip waren, samen met Woody, het hoogtepunt van de film. Wel aardig, maar niet top.