Triangle of Sadness (2022)

Goeie film over een aantal super rijke mensen die op een luxe jacht verblijven. De machtsverhoudingen zijn goed uitgewerkt, en het is duidelijk dat dit centraal staat. Hier en daar best grotesk, maar hierdoor niet minder vermakelijk. Het had echter met gemak wat korter gekund. Desalniettemin nog net 3.5 sterren.

Moest lang op gang komen, werd best komisch op het schip, maar zakte daarna weer in. Op zich verveelde ik me niet, maar toen was hij opeens afgelopen. Iemand die uitleg kan bieden? Tweeënhalf uur geïnvesteerd en dan dat.

Ondertiteling was dikke prima, mooi losgekomen van het Engels. Zo hoort het.

Ik kom niet verder dan een 5,5. Vooruit, 3 sterren.

Oeverloze dialogen in een poging diepgang te geven aan de karakters. De film komt hierdoor maar niet op gang en mist humor. Na een uur komt het schip in zwaar weer en moeten kotsende gasten hilariteit brengen maar het blijft saai. Jammer, de verwachtingen waren hoog maar het viel meer dan tegen.

Absurde film met een absurd einde. Film heeft 3 bedrijven. Zij noemen dat Triangel. Alleen die sadness kan ik niet vatten. Triangle ️ of ordinary people of zo. Kun je alle kanten mee op.

Het eerste bedrijf vond ik niet echt boeiend. Soms ook iets te lang gerekt. Kreeg al wel snel door waar het heen ging. Een echte anti woke film. Of nou ja zoals het nu allemaal lekker gaat. Iedereen is gelijk pff teiltje. Elk woord omgedraaid. Mag je niet zeggen! Maar zeker niet vervelend maar juist verfrissend. Lekker allemaal too much over the top heerlijk.

Het 2e bedrijf is misschien wel het beste op die boot. Van alles wat en lekker apart. De storm brengt veel los bij de reizigers. In overmaat. Het bommetje kon ik niet plaatsten. Dat stelletje of toch die piraten?

We gaan in een rap tempo door naar het 3e bedrijf. We vragen ons verder nergens af hoe en wat. Iedereen is kennelijk met zichzelf bezig. Die Rus vond ik trouwens een leuke rol hebben. Gek genoeg komt de life boat met slechts 1 persoon aan boord. Vraag me niet waarom, want niks wordt uitgelegd. Niemand is ook bezig met de slachtoffers. We leven vooral nu hè. Grappig was met die ezel. Valt dan toch niet mee hè.

Het eind zag je een beetje aankomen met die tante maar waar die steen terecht kwam we zullen het nooit weten. En onze mannequin komt te laat tot ontdekking. Abrupt eind kon ook haast niet anders.

Geslaagd? Gedeeltelijk wel. Maar nergens mis je toch wel bepaalde patronen die handig waren geweest maar zeker een bijzonder filmpje. Zakjes klaar?!

Film 3,5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Na het recentelijk zien van Turist, waar ik onder de indruk was van de stijl, raakte ik nieuwsgierig naar meer van Östlund. Het bleek dat ik The Square al gezien had, maar dat ongemakkelijke en cynische kijkje ook al aanwezig was. Dus op naar deze. Dat werd was uiteindelijk een teleurstelling, maar dat lag met name aan het laatste deel van de film.
Dat de film vrij sterk opgesplitst is in drie delen werkt niet mee. Het eerste is veruit het sterkste. Daarin komt die prachtige oprechte wisselwerking tussen mensen, zoals ook in Turist, goed naar voren. De liftdeurenscene is heerlijk. De satirische kijk op de modellenwereld (zoals het in The Square op de kunstwereld was) is prettig. Dat wordt doorgetrokken in het tweede deel, waar met name de 'rijkeluiswereld' op de hak genomen wordt. Maar ook hier, net als in Turist, niet op een overdreven manier. Heerlijke kleine momentjes, zoals de blik van Harrolson als ie aan de 'champagne' nipt, de ramentrekker in de storm, de waterspray en de trillende gelei, doen goed. De Nutella in het noodkoffertje is geweldig.
Wat betreft overdrevenheid, komt dat ineens toch aan de orde. Het kotsdiner vond ik teveel over the top en niet zo leuk meer, daarmee werd een beetje te theatrale 'humor' gepakt, wat niet paste.
Het derde deel is verreweg het minste. De absurditeit verdwijnt voor een groot deel, het rollenomdraaien heeft even een grappig effect, maar de moralistische onderlaag werkt niet. En bovenal: het duurt veel te lang. De gehele film had prima een uur korter gekund.

Ik ben nog wel benieuwd naar Play, maar mijn Östlund-enthousiasme is wat getemperd. Ik zie in deze en in The Square dezelfde zwaktepunten (wat mij betreft): te lang en scenes die misplaatst en teveel over the top zijn. Zonder dat, krijg je zoiets als Turist (hoewel die ook 1 wat kortere scene had die misstond), en dat bevalt me meer. Meer de nadruk op lichtvoetig absurditeit en ongemakkelijkheid, met sterk heel natuurlijk aanvoelend acteerwerk.

En oja, wat een bizarre synopsis staat er hier. De tweede zin gebeurd pas na anderhalf uur! En de derde zin is een spoiler. Gek.

Below deck? Ik heb nog nooit zo'n waardeloze film gezien? Duidelijk niet mijn smaak. 0,5 point

Geen idee waar de hoge waardering vandaan komt. Wat een rare film en wat een raar eind. Wie bedenkt zoiets. Bij elkaar geraapte onzin. Tenzij je van ons samenhangende situaties houdt is dit jouw film.

Filterfaçade

Beter dan verwacht. Tijdens de eerste scéne had ik verwacht snel af te gaan haken, maar wanneer het verhaal zich verplaatst naar het cruiseschip (dit gebeurt dus niet direct) begon ik steeds meer geboeid te raken.

Ik heb de nodige kritiek gehoord over de derde akte, en hoewel het gedeelte op het cruiseschip wel meer ‘spectaculaire’ momenten heeft, vond ik het gedeelte op het eiland niet alleen een welkome afwisseling, maar ook een cruciaal kantelpunt in het verhaal.

Hoewel de boodschap mij niks nieuws vertelde, vond ik de manier waarop deze gebracht werd, wel weer sterk gedaan. De laatste plottwist vind ik wat onwerkelijk gezien er eerder nog een lichtkogel afgeschoten was die ‘toevallig’ niemand op het resort gezien moet hebben, maar toch deed dit voorval weinig aan de uiteindelijke impact af. Namelijk het verschil tussen arm en rijk (even heel basaal gezegd) en wat voor een verschil de omstandigheden hierin kunnen beteken. Ik vind dit zelden zo sterk neergezet als hier. Sterker nog, ik kan mij niet direct een voorbeeld heugen die een vergelijkbare impact op mij had.

De ellenlange dialogen tussen het kibbelende stel bij aanvang van de film hadden wat mij betreft compacter gemogen. En ook een speelduur van 2,5 uur was niet nodig geweest om het punt neer te zetten wat de regisseur heeft willen maken. Toch heb ik genoten van deze filterfaçade en wat er met mensen gebeurt wanneer ze in een situatie terecht komen waarbij je financiële status opeens geen bal meer uitmaakt.

4,0*

Best genoten van deze film. Niks mis met een goede klucht op z'n tijd. Snap wel dat mensen het plat of ordinair vinden, maar ik heb erg moeten lachen.

En Milo als Dimitry vond ik fantastisch.

Een topfilm over intermenselijke relaties, liefde, macht, onderdrukking en tirannie, gekoppeld aan de 7 zonden doorheen de lagen van de bevolking van een schip. De marxistische quotes van de kapitein in combinatie met het beeldende gedrag van het kapitalistische gepeupel gekoppeld aan de fysieke ondergang van het vaartuig waar een ieder op aanwezig is en een ieder die t overleeft en wordt overgeleverd aan de basale basis van Maslovs piramide, zorgen voor het nadenken over wie we zijn en wat we doen. 4*

In Triangle of Sadness fileert Ruben Östlund op vileine wijze het kapitalisme. In de gitzwarte komedie krijgen de rijken der aarde er namelijk genadeloos van langs - met de onbeschaamde kotsscène op de luxejacht als absolute apotheose. In het derde deel gooit de regisseur qua machtsverhoudingen het roer radicaal om. Helaas duurt het net even te lang allemaal. Een kleine smet, op een verder heerlijk absurdistische sneer naar de Westerse weelde.

3,5 * Dolle decadentie

Niet te veel erover lezen en laat de film gewoon op je afkomen want dan zul je genieten van de humoristische ondertoon op de wereld van de superrijken. De film kan je in drie hoofdstukken indelen. Het eerste deel gaat over de voortdurende discussies over wie nu moet betalen voor het restaurantdiner tussen het koppel Carl en Yaya die beide ook modellen zijn. Lijkt eindeloos, maar ook ergens grappig. Het tweede gedeelte gaat over de uitnodiging voor een luxe cruise waar het koppel verschillende rijke passagiers ontmoeten met ieder zijn opvattingen, carrières, egoïsme en zelfingenomenheid. Het diner wordt tijdens de opkomst van een hevige storm een gigantisch ordinair braakgebeuren dat je niet snel zal vergeten. Hilariteit alom ! En dan komt het derde deel dat een heel andere toon aanslaat want een groepje overlevenden spoelen aan op een onbewoond eiland waar de hiërarchie volledig op zijn kop wordt gezet. Jammer van het bruusk open einde , op zich wel oké maar een andere uitwerking met ook oog op de andere overlevenden had meer duidelijkheid verschaft. 7,5/10

Redelijke film met een paar leuke scenes. De opening met het modieuze stel is grappig en goed neergezet. Helaas missen andere karakters in de film deze diepgang en wordt er verder enkel gebruik gemaakt van karikaturen.
De film heeft een duidelijk doel waardoor het de boodschap niet bepaald zachtzinnig naar binnen schuift. Rijke mensen zijn slecht en verdienen hun fortuin letterlijk met stront, of wapens. Ze zijn dommig en eigenwijs en hebben geen idee hoe te moeten overleven zonder hun luxe.
Het klinkt als de gedachte van een puber die net ontdekt heeft dat de verdeling van financiën in de wereld niet helemaal eerlijk is. Enige nuancering hierin had de film meer ziel gegeven.

En bezit corrumpeert ook de van oorsprong goede, hardwerkende mensen. De schoonmaakster verandert spontaan in een tiran wanneer zijn machtig blijkt op het eiland en de rijke mensen haar nodig hebben. Geld /bezit maakt mensen slecht en deze socialistische boodschap wordt ook door Woody nog fijn door de speaker geschreeuwd.

De intentie van de film is goed, maar het ligt er allemaal wel heel dik bovenop. Daarnaast is het mensbeeld heel eenzijdig en lijkt er daardoor weinig hoop voor de personen in dit verhaal.

De film had een aantal komische scenes die het geheel iets optillen. Maar bovenal vond ik het te grof geschreven en weer eens veel te traag uitgewerkt, waardoor de speelduur een uur langer is dan nodig.

2,5*

Een heerlijk geschifte film met de nodige cynische humor. Het verhaal draait in drie luiken en toont een beeld van rijke verwende mensen, die er echt van overtuigd zijn dat ze goed bezig zijn en hun leventje normaal is. Met kleurrijke figuren die uiteraard karikaturen zijn, maar toch een beeld tonen van kapitalisme. Waarin het geweten wordt verdrongen voor een luxeleventje. Het mocht nog net iets absurder of duister, maar dit is ook alvast niet slecht.

Een film die ik al lang wilde zien. Ik ben altijd voorzichtig met 'filmhuis' films. Omdat ze soms 'overrated' zijn, vind ik. Ik lees hier ook verschillende meningen.

Toch ben ik blij dat ik de film heb gezien. We vonden hem namelijk best goed. Als je al heel wat 'arty' films hebt gezien, kun je makkelijker de 'knop' omschakelen dat sommige scenes lang duren of bepaalde grappen verkeerd overkomen. Zo ook in deze film. Niet alles is leuk en goed. Toch over het algemeen vermakelijk.

Deze was op tv en toch maar eens meegepikt. Vond hem een beetje wisselend. De film neemt zeker z'n tijd om je kennis te laten maken met de personages

De film bestaat uit 3 delen, het laatste deel was toch wat minder.

De film mocht wel korter geweest zijn. Sommige stukken duurden toch echt wel te lang.

Vond het goed voor een keertje, maar dan heb je het ook wel gezien.

Film die niet alleen terloops in zake wansmakelijkheid (Dit woord moogt ge letterlijk nemen) "La Grande Bouffe" in de vernieling speelt en, essentieel niet alleen een satire is op de rijken en de kloof met de armen, zoals uit het eerste gedeelte blijkt, maar in zijn geheel een stekende hekeling is van de ganse mensheid, zijn ontaard gedrag, de oppervlakkigheid, het niet te stuiten egoïsme....

Chockerend, ja, maar toch gedurfd extreem, net zoals het extreem was dit buitenbeentje de Gouden Palm toe te kennen.

Een paar ondraaglijke scènes, natuurlijk (Östlund i) maar nog veel meer schitterende, met puike dialogen en aangepaste vertolkingen.

Het begint met een strontvervelend stel en het kwam nooit meer goed. Rijk en dom is een steeds vaker voorkomende combinatie in het huidige tijdsgewricht, maar dat leek me niet de boodschap van deze film. De letterlijke driehoek op het aangezicht die de droefheid van de mens zichtbaar maakt krijgt in het verhaal een equivalent in de drie situaties waarin de moderne mens zich staande moet zien te houden: het gewone leven, de cruise, het onbewoonde eiland. Afijn, een lang verhaal kort: rollen (intermenselijke relaties) worden omgedraaid en binnenstebuiten gekeerd, om uiteindelijk te mogen concluderen dat niemand deugt; zelfs de toiletjuffrouw niet. Het enige pluspuntje was de kapitein, gespeeld door de altijd beminnelijke Woody Harrelson, die de bui al ver van tevoren zag hangen.

Poep, plas en seks mét een boodschap. Of zoals Ruben Östlund met 'Triangle of Sadness' (2022) opnieuw moderne zeden en normen te lijf gaat in een speelse, fragmentarische vorm. De onduidelijkheid over veranderende man- en vrouwverhoudingen. De rijke elite die neerkijkt op noeste arbeid en mensen die nog moeten worstelen om rond te komen. De stuurloosheid van grote ideologieën (kapitalisme, communisme) in een nieuwe economische werkelijkheid waarin niet-westerse mogendheden de dienst uitmaken. Net als in de aapmanscéne van 'The Square' (2017) heeft 'Triangle of Sadness' (2022) ook weer één fantastische scène waarin alle remmen los gaan. Minutenlang geschoten alsof er werkelijk een luxe jacht ten onder gaat aan de eigen opulentie. Eenmaal bekomen van deze absurditeit, krijg je nog een flink stuk waarin de overgebleven schipbreukelingen een lesje krijgen in nederigheid. Het enige punt waarop 'Triangle of Sadness' (2022) wat teleurstelt, is dat het cynisme bij Östlund een doel op zich lijkt. De regisseur laat weinig ruimte voor menselijkheid.

Ook bij deze film van Ruben Östlund had ik na afloop weer het gevoel als kijker met lege handen te blijven staan. Oké, er gebeurt van alles en het is soms best vermakelijk, maar waar gaat deze film nou eigenlijk over? Mij is ontgaan wat dat gedoe met het opleiden van mannelijke modellen met de rest van het verhaal te maken heeft. Dat duurt allemaal veel te lang en pas na een uur begint het wat leuker te worden met dat cruiseschip vol rijke Russen, een stelletje have garen die elkaar niets te vertellen hebben.

Als het luxe jacht gezonken is door een stom ongeluk (ik hou niet zo van dat soort grappen) spoelt een deel van de opvarenden aan op een onbewoond eiland en krijgen we een soort onvervalste 'Expeditie Robinson' te zien en deelt de voormalige schoonmaakster de lakens uit, want zij zorgt voor vuur en voedsel. Leuk? Mwah. Origineel? In het genoemde tv-programma gebeurt meer. Vervolgens gaat dit verhaal uit als een nachtkaars.

Satirische komediefilm met een geïnteresseerde bijdrage vanuit regisseur Ruben Östlund, die Triangle of Sadness zoveel mogelijk van zijn eigen kwaliteiten probeert mee te geven. Hierdoor zit de film vol met apart geschoten scenes tussen een variatie aan excentrieke personages. Problematisch is dat die niet allemaal even goed werken, want zeker Woody Harrelson en Zlatko Burić zijn dermate flauw dat de satire niet echt van de grond komt. Het merendeel van dit 147-minutendurende project voelt aan als goedkoop scoren met voordehandliggend materiaal, waardoor je je als kijker afvraagt waarom Östlund zoveel tijd nodig heeft om het allemaal uit te werken. Afzonderlijk zijn de scènes best boeiend en geregeld tamelijk komisch, maar het is te breed uitgesponnen en te flauw om een hoger cijfer te garanderen.

"In den Wolken!" Hahaha.

Veel recensies en meningen met uiteenlopende waarderingen. Allemaal een kwestie van smaak. Ik vond hem best wel goed. Niet dat er geen betere komedies zijn; die zijn er genoeg! In deze film zitten echter toch een paar scenes die wel een tijdje blijven hangen; vooral de absurde. De casting was prima. Harrelson hoeft niet eens zijn mond open te doen om er komisch uit te zien en Burić deed het ook goed. De effecten tijdens het diner cq. de ondergang van het jacht waren buitengewoon (met Dolby True HD op een paar dikke subwoofers en een paar tactile transducers in mijn stoel leek het alsof ik zelf op de boot zat; mega!).

Dit is de eerste van Ruben Östlund die ik gezien heb, maar het is wel meteen een leuke kennismaking. Met deze Triangle of Sadness levert hij een erg leuke satirische komedie af over klassenverschillen en rollenpatronen.

De film heeft een stevige speelduur van 2 uur en een half, maar het is werkelijk voorbij gevlogen. Het begint al meteen erg leuk met de jonge influencers Carl en Yaya die op restaurant in een ruzie belanden over wie de rekening moet betalen. Het is een stuk dat een tijdje doorgaat tot ze toekomen in het hotel, maar ik zat in ieder geval meteen gefascineerd te kijken.

Het tweede deel van de film dat zich afspeelt op het cruiseschip is wat mij betreft het sterkste deel van de film. Hier worden de influencers en de andere rijken heerlijk op de hak genomen. Het begint allemaal nog vrij rustig met brave humor, maar bij de captain’s dinner gaat het hek pas echt van de dam met een kotsfeest dat losbarst. Ook de humor tussen de Rus en de kapitein (Woody Harrelson) over het communisme-kapitalisme kan ik erg appreciëren.

In het derde deel verandert de film wat qua humor en toon, maar hoeft zeker niet onder te doen voor hetgeen we reeds te zien gekregen hebben. De machtsverhoudingen worden volledig op zijn kop gezet waarbij de kuisvrouw de touwtjes in handen krijgt en het rijke volk haar moeten gehoorzamen (Carl moet zich zelf laten prostitueren om eten te krijgen). Enkel het einde kon me niet helemaal bekoren. Abigail (de schoonmaakster) zou Yaya neergeslagen hebben met een steen wanneer ze een resort ontdekt hebben op het andere deel van het eiland. Op zich wel logisch, want zij voelt zich machtig en wilt dit niet afgeven door naar het normale leven te gaan, maar waarom begint Carl plots als een wilde door het bos te rennen?

Soit, ik heb me erg geamuseerd met deze Triangle of Sadness en ben meteen benieuwd geraakt in Th Square.

4*