Triangle of Sadness (2022)

Heb een clip gezien. Zlatko Buric steelt de show.

Hij heeft dezelfde trekjes als in Pusher 1

Franke !!!

Ruben Östlunds uitbundige komedie charmeert Cannes - NRC

Ruben Östlund schokt Cannes met zwarte satire | RTL Boulevard

'Triangle of Sadness' Star Dolly De Leon on Her Breakout Role - Variety

'Triangle of Sadness' Review: Putting Privilege Through the Wringer - Variety

Gouden Palm.

ik kijk hier zo naar uit!

heerlijke zwarte satire, dat kan alleen maar uit de Scandinavische hoek komen

wanneer komt ie uit?

Zal nog wel ff duren...

Vanaf 15 december 2022 in de bioscoop (September Film Distribution)

Ook veel zin in!

De meningen zullen verdeeld zijn na het bekijken van deze bitter-smerige film! De rijken krijgen koekje van eigen deeg in deze satire op het verschil tussen zrm en rijk. Geweldige acteerprestaties over de hele lijn, een echte aanrader! In den Wolken.....

Geweldig leuke film, ga dit zien! Östlund flikt het toch maar - zijn laatste drie films zitten echt in een stijgende lijn. Een kolderieke satire à la A.T. Jensen die dweept met moderne thema's en fenomenen, en vaak erg creatief en origineel uit de hoek komt. Bovendien varieert de film sterk van toon, van de schitterend schurende openingsscènes over genderrollen (dat eerste deel had prima als kortfilm kunnen worden vertoond; dikke 4 sterren) tot de hilarische discussie tussen Harrelson en die Italiaan over kapitalisme vs communisme op een tot zinken gedoemd schip.

Soms ligt de humor er iets te dik bovenop en wordt de makkelijke weg gezocht, maar zelfs enkele 'gore' scènes zijn stijlvol en hilarisch gebracht en zullen in de juiste 'mood' niets afdoen aan de heerlijke komedie. Het zal bij het grote publiek (en kennelijk Cannes) bovendien juist veel kudo's opleveren aan het adres van Östlund. De groteske creativiteit levert een bizarre mix van rariteiten op, alsmede van platte komedie en inhoudelijk scherp commentaar op de moderne cultuur. Ik houd er wel van.

Over het derde deel zullen de meningen verdeeld zijn, en ook ik had daar gemengde gevoelens bij. Inhoudelijk was deze overtreffende trap van de omkering van rolpatronen wellicht noodzakelijk, maar het was net niet interessant genoeg om de lengte ervan te rechtvaardigen. Daardoor toch nog wat puntenaftrek aan het einde, maar met hele dikke 3,5 sterren de beste film van dit jaar die ik tot nog toe zag. Laat die Östlund maar meer films maken.

Misschien wel de beste film die ik tot nu toe van hem heb gezien.

Opvallend, want ik vind dit duidelijk zijn minste film, met enige afstand. Al deed de weinig focus die voorganger The Square had me al wel een beetje vrezen voor Ostlund.

Triangle of Sadness heeft drie delen. Het eerste trapt wat teveel open deuren in (over social media, genderrollen en de modewereld bijvoorbeeld) en gaat daarna vooral over geld maar Ostlund slaagt er niet in die geldscenes echt onder spanning te zetten. Het tweede deel is verreweg het sterkst. Als een lompe maar leuke satire op klassenverschillen op een extreem luxe cruise. Vaak heel grappig. Aan de poster kun je zien waar dat uiteindelijk heengaat.

Subtiliteit is niet aan Ostlund besteed. Dat was altijd al zo en wordt ook nog eens duidelijk als twee van de leukste rollen in de film zo'n beetje de kern van de film hardop door luidsprekers op de boot gaan uitroepen, daar wordt het vooral gemakzuchtig.

Maar echt mis gaat het in het derde deel, waar de gemakzucht en open deuren de overhand krijgen en in een flauwe "onbewoond eiland" satire met sporen van Lord of The Flies en hij doet wat je niet hoopt en kiest voor een gemakkelijke omkering van de macht die de nieuwe machthebber in de laatste scene niet kan laten gaan De hilariteit en het absurde tweede deel maken plaats voor ongeloofwaardig uitgewerkte plotpuntjes waarmee Ostund zijn boodschap wil uitschreeuwen.

Ik heb weleens terechtere Palmen gezien.

Moest op gang komen maar de ongemakkelijke momenten maakten het begin grappig om naar te kijken. Eenmaal op de cruise, ronduit hillarisch. Laatste half uur had korter gemogen.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken satire waarin de moderne jetset op de hak wordt genomen. Regisseur Ruben Östlund wordt er niet subtieler op naarmate zijn carrière vordert, maar vermakelijk is de film wel. Vooral het middelste gedeelte op het cruiseschip, met een geweldige Woody Harrelson als kapitein, is erg sterk. Met bijna 2 1/2 uur aan de te lange kant en niet alle verhaalelementen en grappen werken even goed, maar al met al heb ik me prima vermaakt. Eeuwig zonde dat dit de laatste film zou zijn voor de veel te vroeg overleden Charlbi Dean.

Trailers kijk ik zelden en op basis van de poster geen idee wat ik hiervan moest verwachten, maar dit was één van de grootste verrassingen van 2022. Niet dat deze film nu zo ontzettend goed is, maar de dialogen zijn pakkend en de sfeer uniek. Hoofdstuk 2 zorgt voor genoeg bijzondere scenes en is een ware traktatie. Laatste deel had iets sterker geschreven kunnen worden, maar waar ik wel verrast door was is het einde. Vaak hebben dit soort films moeite om het volwaardig af te sluiten en dat het hier aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten vond ik voor de verandering wel wat hebben. Normaal houd ik niet van open eindes, maar ToS heeft voor die tijd al genoeg vermaakt om je verzadigd achter te laten.

The Square (Film, 2017) is nog steeds zijn beste voor me, maar ook deze Triangle of sadness scoort op satirisch vlak bovengemiddeld. Een film die uiteen valt in drie delen, waarvan het gedeelte op het cruiseschip veruit het beste was. De film is iets te langdradig en kan het niveau niet doortrekken naar de gehele film. Integendeel, bij momenten had ik echt het gevoel van overbodige lange nietszeggende scènes.

Deel I begon goed met de vleeskeuring van (mannelijke) modellen en hun onderdanige en ondergaande positie. Als een aapje worden instructies tot het absurde toe opgevolgd. Ook het diner tussen Carl en Yaya begon sterk, maar het gekibbel mocht op een bepaald wel eindigen. Maar ik begrijp zijn punt wel.

Het cruiseschip was toch wel the core van de film. Gewoon geweldig hou de rijke elite (zelfs letterlijk) te kakken werd gezet. Captain Smith (Woody Harrelson) dacht er duidelijk het zijne van, maar diende het protocol en de gemaakte vriendelijkheid gedwee mee te spelen. Dit in in tegenstelling tot de hoofdstewardess die als de dood was als één van de gasten zich oncomfortabel voelde. Knappe meid overigens die Charlbi Dean met haar hoekige gelaat en reeënogen, prima acteerwerk. Jammer dat ze zo vroeg is te komen gaan.

Het derde deel op het eiland sloeg nergens op. Alleen bleef er van het klasseverschil niet veel meer over. En ook het protocol werd al gauw overboord gegooid. Mensen werden herleid tot wilden, het laagje beschaving werd weggekrast, al mocht het van mij allemaal wat scherper nog. En toch viel het derde deel eerder tegen. Zoals gezegd te langdradig en iets te beperkt qua inhoud.

Wat een geweldige film is dit zeg!

Heerlijk. Ging er zonder enige voorkennis (behalve dan de score hier) in, en kwam een ervaring rijker er uit.

De 3 verschillende verhalen zijn misschien wel niet persé nodig, maar de eerste 2 zorgen er wel voor dat je in deel 3 weet met wie je te maken hebt, en ze vertellen zeker samen natuurlijk ook een verhaal apart.

Een volle 4 is wat veel. Een 3,5 in mijn huidig enthousiasme echt te weinig.

Ik rond hem dus toch af op een hele mooie 4*

(Overigens vind ik de filmposter bovenaan deze pagina jammer; er zijn veel mooiere, die je bovendien minder voorbereiden op wat gaat komen. Zelfs het plot zou wat mij betreft al deels gemarkeerd mogen worden als spoiler; ik ben in ieder geval blij dat ik hem niet eerst gelezen heb, waardoor de verrassing groter was.)

Wel een film die maatschappelijke kritiek geeft op een ludieke satirische manier. Echt grappig is het nergens, nu satire is mijn ding eigenlijk niet. Meestal nogal flauw, ik heb graag humor die er spottend compleet over gaat, niet zo braaf als satire. Toch vind ik het een onderhoudende film die nergens ging vervelen. Wat ontzettend jammer dat dit Charlbi Dean haar laatste film zal worden. Wat is dat toch met talent dat vaak veel te vroeg ons wordt ontnomen. Club 27 kennen we allemaal natuurlijk of bijvoorbeeld Anton Yelchin, vond ik echt een acteur die iets nieuws bracht en is dan helaas onder zijn auto beland.

Beter dan verwacht eigenlijk. Misschien eens kijken wat Ostlund nog heeft gemaakt. The Square heb ik toen die uitkwam laten schieten.

Donkere satire over standsverschillen. De film bevat een handvol leuke scènes, maar is op sommige momenten te banaal naar mijn smaak. Over het geheel genomen niet mijn ding. De laatste film van de Zuid-Afrikaanse Charlbi Dean, die in augustus j.l. plotseling overleed.

Mooie film wat mij betreft, er is hier al veel over geschreven, dus ik ga niet in herhaling vallen.

3 sterren is wat mij betreft terecht. Het hadden er ook 4 kunnen zijn , maar ik trek er eentje af vanwege de scenes op de boot waar duidelijk zichtbaar is op welke manier de effecten van de heen en weer schommelende boot tot stand gebracht zijn...door de camera te laten tilten...

In alle glazen (waarvan er nogal wat staan op tafels e.d.) blijft het vloeistofniveau namelijk altijd perfect horizontaal, en als je dat een keer gezien hebt blijft het je gedurende het hele tweede deel opvallen...

De boot schommelt behoorlijk van links naar rechts, maar in de glazen blijft de vloeistof roerloos...een misser wat mij betreft.

Verder een prima film.

Deze gekeken vanwege de recensies op deze site. Zo leuk vond ik het eigenlijk allemaal niet. Wat ik dan wel denk te begrijpen is dat tijdens een modeshow met als thema gelijkheid een groepje mensen hun betere plaatsen moet afstaan. En dat hoofdrolspeler met ontbloot bovenlijf gaat klagen over een werknemer die ook met ontbloot bovenlijf rondloopt. En zelf ook eens op een boot gezeten waar iedereen zeeziek werd. Is dus niet iets enkel voor de jetset. De ruzie om de restaurant rekening snapte ik niet. De rijke mensen aan boord betalen veel voor de reis dus dan hoort het toch ook perfect te zijn. En alle werknemers op de boot houden er een salaris aan over. Wanneer de rollen zogenaamd omgedraaid zijn op het eiland blijkt dat lower class eigenlijk veel gemener is dan de upper class. En dat alleen omdat ze vuur kan maken en vis kan bereiden..... dat is toch ook gewoon toeval dat ze dat kon?

Deze site eerst eens lezen voor jet gaat kijken. Dan snap je er iets meer van: De geheime betekenis van Triangle of Sadness - Filmkrant

Top film als totaal. Mooie weergave van allerlei hedendaagse ontwikkelingen en soms goed omgedraaid door de omstandigheden in deze film. Prachtig verfilmd en fijne soundtrack. Het zijn de kleine dingen soms qua geluid, zoals het links horen zoemen van een ventilator/motor maar ook de grote dingen zoals de geweldige afsluiter qua sound, wat een heerlijk nummer! Mooi dat deze film net wat verder gaat dan de gemiddelde veel te softe en brave hollywood productie. Aanrader.

Mja.. een poging tot Luis Bunuel anno 2022 met een vleugje Wertmüller.

Maar helaas ligt alles er zelfs nog dikker bovenop dan bij bovengenoemden.

Best geinig voor een keertje maar blijkt wel dat een film maar een beetje maatschappijkritisch moet zijn om goed te bevallen in het arthouse circuit.

NIET DE TRAILER KIJKEN!

Deze lange film heeft mij enorm verrast. In het begin dat ik dat het over mannelijke modellen ging maar

uiteindelijk ontspoorde alles tot een prachtig tafereel. Ik heb meer van dit soort pareltjes nodig.

Zo jammer dat ik deze niet in de bioscoop heb gekeken.

Beetje?

Geslaagde satire. Had veel bekende thema’s waaronder dat van de roman ‘Lord of the files’.

Östlund blijft voor mij toch een regisseur die uitblinkt in momenten. Maar het geheel doet me wederom niet genoeg voor 4*.

De film begint met een fijnbesnaard doorprikken van de opgeblazen pretenties van modewereld en ook het eindeloze gekibbel over rolpatronen in het eerste deel van de film is van hoog niveau waarmee het hedendaagse geworstel met de verhouding tussen man en vrouw geestig en intelligent wordt weergegeven. Het tweede deel waar de decadente leegheid van de ultrarijken aan die van de modellen en influencers wordt toegevoegd werkt naar een climax toe en de humor wordt hilarisch maar ook kluchtig. Inmiddels dringt zich de film als parabel op met het luxejacht als de Titanic van het kapitalisme dat ondergaat (zonder dat individuele kapitalisten slechte mensen zijn, zoals Marx al leerde): daar volgt onvermijdelijk de revolutie op met het derde deel als een op z’n kop gezette samenleving met de toiletjuffrouw als nieuwe kapitein en een matriarchaat in de plaats van het patriarchaat. Het teruggeworpen zijn op overleven toont in wezen Hegels heer-knecht-dialectiek: de heer is afhankelijk van de knecht die dan ook de echte macht in handen heeft. Het resultaat is niet bepaald een socialistisch paradijs want meer een omgekeerde machtsbalans, inclusief uitbuiting, maar evengoed blijkt het een fantasie, al kunnen we lessen leren van de parabel voor een meer gelijkwaardige samenleving. Logischerwijs mist het derde deel de scherpe kritiek op de huidige maatschappij van de eerste delen maar de humor is er ook wat flauw.

Al met al is het een goede maar wat onevenwichtige film waarvan het niveau langzaam water maakt en niet helemaal blijft drijven, al blijft er genoeg satirische, prikkelende kwaliteit om van de film te kunnen genieten.

Geen enkele trailer gezien en maar gewoon erheen gegaan, heeft ook wel wat.

Hele vreemde film vond ik het, maar het wist me absoluut wel te boeien. Behoorlijk lange zit, maar het was het waard. En wat betreft dat einde.

Die "toilet" dame doodt het model, toch? Ik bedoel zij vond deze nieuwe manier van leven meer dan prima, zij had de touwtjes in handen nu. Het model ziet ineens die lift, oftewel een terugweg naar "normaal" leven en biedt aan dat zij haar assistente wordt, maar dit wil ze helemaal niet. Ze wil niet meer onder iemand werken. Dit nieuwe leven bevalt haar, en het "gevaar", die jonge griet dus, moet dood voordat ze het aan iedereen kan vertellen.

We zien de vriend van het model op het eind, want die ziet de bui al hangen. We zien de echte afloop niet, maar zo interpreteer ik het wel.

Jullie?

Genoeg actuele en tijdloze thema's worden zwaar op de hak genomen. Voor hiërarchie krijgt er flink van langs. En dat is meestal geestig, regelmatig schurend en soms zelfs innemend. Maar helaas ook af en toe plat en langdradig. En aan dat laatste is onder andere de lange speeltijd, die ik gezien het materiaal niet gerechtvaardigd vind, debet.

Ik heb trouwens ook een lichte hekel aan eindshots die iets lijken te suggereren maar waar je niks mee kan. Of heb ik iets over het hoofd gezien?