Triangle of Sadness (2022)

In tijden niet zo'n vervelende film gezien. Handdoek in de ring gegooid na 80 minuten. Komedie?

ik ik noem dit soort films altijd 'de nieuwe kleren van de keizer ' films. iedereen roept ah en oh maar om welke reden eigenlijk?

Origineel, rauw en met veel zwarte humor. De film neemt de alledaagse sleur en de moderne wereld waarin we leven flink op de hak, en dan met name de rijken. De (erg lange) aanloop verloopt ongemakkelijk langzaam, maar raakt wel de juiste snaar. Er zitten geinige details in verwerkt die je doorgaans in films heel anders ziet gaan. Bijvoorbeeld op het belletje drukken van een receptie, dan staat er vaak direct iemand die te hulp schiet. Hier duurt het rustig een minuutje voordat er iemand komt. Het probeert in alles een beetje cynisch en absurdistisch te zijn. Dat kan op zich prima en is best een geinig uitgangspunt, maar dan begrijp ik de stereotypering niet zo goed. Had die dan ook omgedraaid. Überhaupt een band opbouwen met de personages zit er niet in.

Het tweede deel van de film verliest helaas zijn kracht, terwijl het daar volgens de beschrijving juist zou gaan gebeuren. Een tikkeltje ongeloofwaardig en nogal geforceerd. De spanningsboog is er ook volledig vanaf. Het blijft wel een onorthodox en bizar tafereeltje allemaal maar werd mij wat te saai.

Kan me in deze mening wel vinden, overrated prent met hier en daar mooi in beeld gebrachte situaties maar overwegend teveel karikaturale personages en gekunsteld einde naar mijn mening

Best genoten van deze film. Niks mis met een goede klucht op z'n tijd. Snap wel dat mensen het plat of ordinair vinden, maar ik heb erg moeten lachen.

En Milo als Dimitry vond ik fantastisch.

Een topfilm over intermenselijke relaties, liefde, macht, onderdrukking en tirannie, gekoppeld aan de 7 zonden doorheen de lagen van de bevolking van een schip. De marxistische quotes van de kapitein in combinatie met het beeldende gedrag van het kapitalistische gepeupel gekoppeld aan de fysieke ondergang van het vaartuig waar een ieder op aanwezig is en een ieder die t overleeft en wordt overgeleverd aan de basale basis van Maslovs piramide, zorgen voor het nadenken over wie we zijn en wat we doen. 4*

Het gedeelte waarin Woody Harrelson speelt is fantastisch. Lag dubbel van het lachen toen iedereen zeeziek kreeg. Ook dat die 2 dronkaards alles ging omroepen. Hilarisch. De rest van de film vond ik zelf helemaal niks.

Nu in Nederland te zien op Prime Video!

In Triangle of Sadness fileert Ruben Östlund op vileine wijze het kapitalisme. In de gitzwarte komedie krijgen de rijken der aarde er namelijk genadeloos van langs - met de onbeschaamde kotsscène op de luxejacht als absolute apotheose. In het derde deel gooit de regisseur qua machtsverhoudingen het roer radicaal om. Helaas duurt het net even te lang allemaal. Een kleine smet, op een verder heerlijk absurdistische sneer naar de Westerse weelde.

3,5 * Dolle decadentie

Begint zéér overtuigend, en zakt daarna steeds verder in. Langdradig.
En humor? Is een rijk iemand die zeeziek is en naast de plee omvalt bij kotsen humor?? Slapstick wellicht, maar niet erg subtiel, hoor.
Na The Square, nu dus een Triangle. Ik vermoed dat de volgende film van Östlund iets met 2-hoeken of lijnen te maken gaat hebben, of daarnaar gaat verwijzen in de titel. La Linea, of One Way Trip, zoiets...

Niet te veel erover lezen en laat de film gewoon op je afkomen want dan zul je genieten van de humoristische ondertoon op de wereld van de superrijken. De film kan je in drie hoofdstukken indelen. Het eerste deel gaat over de voortdurende discussies over wie nu moet betalen voor het restaurantdiner tussen het koppel Carl en Yaya die beide ook modellen zijn. Lijkt eindeloos, maar ook ergens grappig. Het tweede gedeelte gaat over de uitnodiging voor een luxe cruise waar het koppel verschillende rijke passagiers ontmoeten met ieder zijn opvattingen, carrières, egoïsme en zelfingenomenheid. Het diner wordt tijdens de opkomst van een hevige storm een gigantisch ordinair braakgebeuren dat je niet snel zal vergeten. Hilariteit alom ! En dan komt het derde deel dat een heel andere toon aanslaat want een groepje overlevenden spoelen aan op een onbewoond eiland waar de hiërarchie volledig op zijn kop wordt gezet. Jammer van het bruusk open einde , op zich wel oké maar een andere uitwerking met ook oog op de andere overlevenden had meer duidelijkheid verschaft. 7,5/10

Ik trek gekke films blijkbaar aan…wat was dit in Gods naam???

Een film over de aftakeling van Europa.

Zo gek is deze toch helemaal niet. Zonder de diepere laag is het toch een vrij recht toe recht aan komedie.

Redelijke film met een paar leuke scenes. De opening met het modieuze stel is grappig en goed neergezet. Helaas missen andere karakters in de film deze diepgang en wordt er verder enkel gebruik gemaakt van karikaturen.
De film heeft een duidelijk doel waardoor het de boodschap niet bepaald zachtzinnig naar binnen schuift. Rijke mensen zijn slecht en verdienen hun fortuin letterlijk met stront, of wapens. Ze zijn dommig en eigenwijs en hebben geen idee hoe te moeten overleven zonder hun luxe.
Het klinkt als de gedachte van een puber die net ontdekt heeft dat de verdeling van financiën in de wereld niet helemaal eerlijk is. Enige nuancering hierin had de film meer ziel gegeven.

En bezit corrumpeert ook de van oorsprong goede, hardwerkende mensen. De schoonmaakster verandert spontaan in een tiran wanneer zijn machtig blijkt op het eiland en de rijke mensen haar nodig hebben. Geld /bezit maakt mensen slecht en deze socialistische boodschap wordt ook door Woody nog fijn door de speaker geschreeuwd.

De intentie van de film is goed, maar het ligt er allemaal wel heel dik bovenop. Daarnaast is het mensbeeld heel eenzijdig en lijkt er daardoor weinig hoop voor de personen in dit verhaal.

De film had een aantal komische scenes die het geheel iets optillen. Maar bovenal vond ik het te grof geschreven en weer eens veel te traag uitgewerkt, waardoor de speelduur een uur langer is dan nodig.

2,5*

Een heerlijk geschifte film met de nodige cynische humor. Het verhaal draait in drie luiken en toont een beeld van rijke verwende mensen, die er echt van overtuigd zijn dat ze goed bezig zijn en hun leventje normaal is. Met kleurrijke figuren die uiteraard karikaturen zijn, maar toch een beeld tonen van kapitalisme. Waarin het geweten wordt verdrongen voor een luxeleventje. Het mocht nog net iets absurder of duister, maar dit is ook alvast niet slecht.

Best oké, deze satire, maar finaal toch niet bijtend genoeg.
Het kissebissende koppeltje waar vooral zij bij mij als bitch binnenkwam, was best interessant. Nadien wordt Carl ook wel afgeserveerd… maar zoals gezegd: interessant.
Nadien, op de boot en het eiland, heb ik bij momenten best gelachen (die helikopterdrop met de potten Nutella, wat een product placemnet! ha ha)die Rus stal daarbij de show. maar al bij al was het me toch allemaal net iets te kolderesk. Abigail… leuk figuur, grappig, maar op het eiland begon ik me stilaan te vervelen en te ergeren. UIteraard is het allemaal surreëel, maar toch is het mij wat té absurd hoe die Rus maar grappen blijft maken terrwijl, o ja… zijn vrouw en dochter met het schip ten onder zijn gegaan? Even tranen als zijn vrouw inclusief juwelen aanspoelt, maar daarna is het terug ginnegappen. Ten sloote wordt het helemaal idioot met die verdwaalde zwarte leurder en zwaar een resort waar toevallig geen kat meer op het strand zit op het einde van de dag…
De 'rijken' zijn trouwens stuk voor stuk nouveaux riches… geen bankiers, finaciers, vastgoedmagnaten die al generaties lang deels verwereldvreemd zijn… en daarom werkt de film niet helemaal voor mij.
Östlund heeft een bepaalde, lichtjes abstraherende stijl en ik stel vast dat die mij niet helemaal ligt. Turist en The Square… mij net iets te clean.

Een film die ik al lang wilde zien. Ik ben altijd voorzichtig met 'filmhuis' films. Omdat ze soms 'overrated' zijn, vind ik. Ik lees hier ook verschillende meningen.

Toch ben ik blij dat ik de film heb gezien. We vonden hem namelijk best goed. Als je al heel wat 'arty' films hebt gezien, kun je makkelijker de 'knop' omschakelen dat sommige scenes lang duren of bepaalde grappen verkeerd overkomen. Zo ook in deze film. Niet alles is leuk en goed. Toch over het algemeen vermakelijk.

Deze was op tv en toch maar eens meegepikt. Vond hem een beetje wisselend. De film neemt zeker z'n tijd om je kennis te laten maken met de personages

De film bestaat uit 3 delen, het laatste deel was toch wat minder.

De film mocht wel korter geweest zijn. Sommige stukken duurden toch echt wel te lang.

Vond het goed voor een keertje, maar dan heb je het ook wel gezien.

Film die niet alleen terloops in zake wansmakelijkheid (Dit woord moogt ge letterlijk nemen) "La Grande Bouffe" in de vernieling speelt en, essentieel niet alleen een satire is op de rijken en de kloof met de armen, zoals uit het eerste gedeelte blijkt, maar in zijn geheel een stekende hekeling is van de ganse mensheid, zijn ontaard gedrag, de oppervlakkigheid, het niet te stuiten egoïsme....

Chockerend, ja, maar toch gedurfd extreem, net zoals het extreem was dit buitenbeentje de Gouden Palm toe te kennen.

Een paar ondraaglijke scènes, natuurlijk (Östlund i) maar nog veel meer schitterende, met puike dialogen en aangepaste vertolkingen.

Het begint met een strontvervelend stel en het kwam nooit meer goed. Rijk en dom is een steeds vaker voorkomende combinatie in het huidige tijdsgewricht, maar dat leek me niet de boodschap van deze film. De letterlijke driehoek op het aangezicht die de droefheid van de mens zichtbaar maakt krijgt in het verhaal een equivalent in de drie situaties waarin de moderne mens zich staande moet zien te houden: het gewone leven, de cruise, het onbewoonde eiland. Afijn, een lang verhaal kort: rollen (intermenselijke relaties) worden omgedraaid en binnenstebuiten gekeerd, om uiteindelijk te mogen concluderen dat niemand deugt; zelfs de toiletjuffrouw niet. Het enige pluspuntje was de kapitein, gespeeld door de altijd beminnelijke Woody Harrelson, die de bui al ver van tevoren zag hangen.

Poep, plas en seks mét een boodschap. Of zoals Ruben Östlund met 'Triangle of Sadness' (2022) opnieuw moderne zeden en normen te lijf gaat in een speelse, fragmentarische vorm. De onduidelijkheid over veranderende man- en vrouwverhoudingen. De rijke elite die neerkijkt op noeste arbeid en mensen die nog moeten worstelen om rond te komen. De stuurloosheid van grote ideologieën (kapitalisme, communisme) in een nieuwe economische werkelijkheid waarin niet-westerse mogendheden de dienst uitmaken. Net als in de aapmanscéne van 'The Square' (2017) heeft 'Triangle of Sadness' (2022) ook weer één fantastische scène waarin alle remmen los gaan. Minutenlang geschoten alsof er werkelijk een luxe jacht ten onder gaat aan de eigen opulentie. Eenmaal bekomen van deze absurditeit, krijg je nog een flink stuk waarin de overgebleven schipbreukelingen een lesje krijgen in nederigheid. Het enige punt waarop 'Triangle of Sadness' (2022) wat teleurstelt, is dat het cynisme bij Östlund een doel op zich lijkt. De regisseur laat weinig ruimte voor menselijkheid.

De film is niet meer gratis te zien op Prime.

Deel 1: Ergenis.

Deel 2: Dubbel gelegen om kots en poep. Prima rol van Woody.

Deel 3: Rijk en arm, maar dan omgedraaid.

Ook bij deze film van Ruben Östlund had ik na afloop weer het gevoel als kijker met lege handen te blijven staan. Oké, er gebeurt van alles en het is soms best vermakelijk, maar waar gaat deze film nou eigenlijk over? Mij is ontgaan wat dat gedoe met het opleiden van mannelijke modellen met de rest van het verhaal te maken heeft. Dat duurt allemaal veel te lang en pas na een uur begint het wat leuker te worden met dat cruiseschip vol rijke Russen, een stelletje have garen die elkaar niets te vertellen hebben.

Als het luxe jacht gezonken is door een stom ongeluk (ik hou niet zo van dat soort grappen) spoelt een deel van de opvarenden aan op een onbewoond eiland en krijgen we een soort onvervalste 'Expeditie Robinson' te zien en deelt de voormalige schoonmaakster de lakens uit, want zij zorgt voor vuur en voedsel. Leuk? Mwah. Origineel? In het genoemde tv-programma gebeurt meer. Vervolgens gaat dit verhaal uit als een nachtkaars.

Ik vond dit een opmerkelijke film: origineel, grappig, soms zo confronterend dat het gênant was. Je blijft zelf denken: hoe zou ik hebben gereageerd in geschetste situatie? Dat voelde echt ongemakkelijk en dat was ook de bedoeling van deze film. Ik kan de kritiek op deze film ook wel begrijpen: het was soms net iets te lang en soms lag het er te dik bovenop, maar dat mocht de pret niet drukken. Het is vooral ook de serieuze ondertoon van wat goed is en fout, hoe mensen met elkaar omgaan, die blijft hangen.

Ik heb de film gisteravond ook nog eens gezien en het viel me op hoe eenvoudig het verhaal eigenlijk is. Het begint met dat kibbelende stel over gelijkheid en geld met als boodschap (die Marx al verkondigde): we zijn zogenaamd allemaal gelijk (dat is de liberale ideologie) maar in werkelijkheid hebben degenen met geld alle macht en dus vrijheid en is de rest slaaf. Dan gaan ze op cruise-vakantie met andere rijke mensen waarbij het hierom gaat: ze zijn alle rijk geworden met nutteloze zaken (zoals het modellenwerk) of zelfs immorele zaken (wapenhandel) - de Rus zegt het letterlijk: ik verdien mijn geld met het verkopen van stront - zodat ze in feite parasiteren op de mensen die het echte werk doen (maar niets verdienen en in wezen slaven zijn). Dit systeem (het kapitalisme) is dan ook pervers en onhoudbaar en als piraten - uit armoede dus uitbuiting - het schip tot zinken brengen staat dat voor de ineenstorting van het kapitalisme zoals Marx heeft voorspeld: het kapitalisme is z'n eigen grafdelver. Aangespoeld op het strand wordt echter gebroken met Marx (het optimisme van Marx is ingeruild voor cynisme): waar Marx de ineenstorting van het klassensysteem voorzag en daarmee het terugkeren van echte gelijkheid (communisme), ontstaat er na de 'reset' slechts een nieuwe hiërarchie maar dan omgekeerd waarbij vrouwen over de mannen en de arbeiders over de uitbuiters heersen omdat vrouwen en arbeiders het echte werk kunnen doen dus de groep in leven kunnen houden als de 'beschaving' is verdwenen. Het einde staat denk ik voor het dilemma van de nieuwe heerseres: vermoordt ze Yaya zodat ze de heerser blijft of stapt ze weer de beschaving in waarin ze waarschijnlijk weer toiletjuffrouw en slaaf zal worden. De film laat ons zo nadenken over de waarde van onze kapitalistische beschaving en wat erop kan volgen.

Ja meneer De filosoof, dit soort discussies voerden we in de jaren zeventig, met de zelfde conclusies, maar toen was jij wellicht nog niet geboren, en wij hebben geen zin om dat na vijftig jaar nog eens over de gaan doen. De mensheid heeft nu andere problemen dan zich bezig te houden met dit soort geneuzel dat Östlund kennelijk ontdekt heeft. Dus als filosoof misschien wat beter je huiswerk gaan doen.

Super grappige film over een stelletje (models) waarvan het mannetje de trophy boy is van het vrouwtje. Ook al verdient ze 3 zoveel, hij moet haar betalen (met juwelen, diners) om bij haar te mogen zijn. En zo komt hij terecht op een luxejacht die zij heeft gekregen dankzij haar Instaaa account. Eenmaal op de boot komen ze al snel in contact met de rijksten der euro trash. Een capo van het Poetin regime. Oud Engelse wapenfabrikanten. Een big tech figuur. Mensen die je het licht in de ogen niet gunt. Daartegen over heb je de bemanning onder leiding van de lesbische bootsvrouw en de zwaar alcoholische en salon socialist de kapitein, ook meteen de beste rol van de gehele film. Zijn zuiponderonsje met de rus is werkelijk hilarisch. En je hebt nog de meisjes-matroos die gedwongen wordt te zwemmen, dat was ook te grappig. Etc etc ik moet toegeven de bootreis heeft zo zijn Fawlty Towers momenten.
Na een desastreuze avondmaal een orgie van gorigheden (poep,kots) dient wellicht een metafoor zijn het kapitalistische systeem, spoelen enkele overlevers aan op het strand waarin de toiletjuffrouw de leiding kaapt. En als een keizerin de boel herverdeelt en het mooiste wat het eiland te bieden heeft zichzelf toe-eigent namelijk het mannelijke model.

Hoofdstuk 1 is een raar relatiedrama
Hoofdstuk 2 een orgie van platvloersheid
Hoofdstuk 3 had overgeslagen kunnen worden, veel te makkelijk geschreven ook.

Hoofdstuk 2 was verreweg het leukste wat de film te bieden heeft.

Absurd maf zwarte humor, bijzonder !

Utter crap. Zelfs oppervlakkige mensen hebben meer diepgang dan deze film. Heb hem na een half uur uitgezet, en dat doe ik nooit. Gewoon niks leuks aan, geen interessant plot, geen boeiende karakters etc.

Ik snap dat dat het hele punt is, maar als je een film maakt over oppervlakkigheid en saaiheid dan betekent niet dat de film zelf ook maar oppervlakkig en saai moet zijn. Het is een beetje pretentieuze arthouse voor mensen die nooit arthouse kijken of al zwijmelen bij de eerste de beste tumblr quote. Wellicht had die satire gewerkt als het nog meer over the top was ofzo of met net iets meer humor, maar dat ontbrak nu gewoon.