Nimrods (2025)

Drie tieners die samen de punkband Analog Dogs vormen ondernemen en roadtrip naar Los Angeles in de veronderstelling daar in het voorprogramma van de band Green Day te mogen optreden.

De roadtrip levert een aardige film op die echter niets oorspronkelijks weet te melden. Als je een paar roadmovie-komedies hebt gezien, kun je het verloop in grote lijnen en soms zelfs behoorlijk specifiek, voorspellen. Onderweg volgen pech, ruzie, gein en bizarre ontmoetingen elkaar in rap tempo op. Ook de romantiek ontbreekt niet en het einde is ondanks alle tegenspoed natuurlijk happy. De kijker die hoopt op een verhaal dat niet de zoveelste variant is van een coming of age-roadtrip zal teleurgesteld zijn.

Hoewel de band Green Day de producent van de film is, creatieve inbreng heeft gehad en ook actief aan de film deelneemt, is Nimrod geen klassieke fanfilm. De participatie van de band is bescheiden. Pas aan het eind van de film komt de band uitvoerig aan bod tijdens een liveoptreden. Ik ken de band niet echt goed, maar kon de muziek wel appreciëren. Dat gold ook voor de algemene filmscore die behalve werk van Green Day ander stevig punkwerk van mij onbekende bandjes bevat.

Nimrods is een roadmovie met een verhaal dat geen enkel genre-element overslaat. Een leuk maar weinig verrassend verhaal dat wordt gedragen door een prima acteurstrio. Ondanks het punktintje is de film wel wat aan de brave kant. Van mij had het scherper, vileiner en anarchistischer gemogen.