Triangle of Sadness (2022)

Een gouden palm vind ik teveel eer.

Het middelste deel op het schip is hilarisch.

Op het eiland wordt het heel absurdistisch.

De ondertoon van de hele film is behoorlijk cynisch.

Boeiende film vol satire en humor. Zullen wij hetzelfde reageren als de hoofdrol spelers?

De film is één groot stereotype van personages; de belachelijk rijke Rus, de domme vrouwelijke influencer, het naïeve mannelijke model, de "normale" Britten die rijk zijn geworden door iets wat totaal niet bij ze past. Leuk stel allemaal bij elkaar, en prima uitgewerkt allemaal, met als hoogtepunt Woody Harrelson en de stormscène, maar niet een die voor mij een Oscar in de wacht sleept voor beste film. Ik zie de film als een grote middelvinger naar de huidige maatschappij, waarbij het contrast tussen arm en rijk overduidelijk in beeld wordt gebracht. Helaas verliest de film zijn charme op het eiland en krijg je nergens echt een klik met de personages. Leuk voor een keer tussendoor.

Bijna tweeënhalf uur puur kijkplezier. Het is lang geleden dat we zo gelachen hebben in de bioscoop. Natuurlijk, het is soms plat vermaak zoals in de nu al beroemde kots scene; lachen om de superrijken die hun trekken thuis krijgen. Toch weet Ruben Ostland (The Square, The Tourist) er op zijn pesterige manier nog een laag onder te krijgen. Die van de sociale verhoudingen. wie zijn we als we op onszelf aangewezen zijn? Prachtige cast ook; met Woody Harrelson als de cynische, dronken kapitein, Zlatko 'I sell shit' Buric als bezopen Rus en Sunnyi Melles als superverwend takkewijf die de bemanning helemaal gek maakt. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet, want ik vind dat er in de plot hierboven al teveel wordt weggegeven. Gewoon gaan kijken, hij draait nog in een aantal filmhuizen.

Aparte, maar vermakelijke film. Hij duurt wel erg lang, zeker in het begin dan gebeurd er vrij weinig. Het laatste gedeelte duurt dan misschien ook weer iets te lang. MIddenstuk is natuurlijk super komisch, met ook nog een goede score van At the Drive In erin! Leuk, apart, gek, langdradig, ongemakkelijk.

3,5*

Een prijswinnende film waarbij de jury zich waarschijnlijk aangesproken voelde, want het grote publiek zal hier niet voor warm lopen. Triangle of Sadness is een spiegel voor de rijken die steeds rijker worden en de armen die dit met lede ogen aanzien, een aanklacht tegen de maatschappij. Een satirische film over een subcultuur kan heel leuk zijn maar is minder leuk als je alle verwijzingen en metaforen niet door hebt. De film blijkt vol te zitten met metaforen naar de koude oorlog, het kapitalisme, 9/11 en wat nog meer. Ruben Östlund probeert met poep en plas grappen Monty Python te evenaren en iemand in zijn eigen lichaamssappen voor het toilet voorbij zien glijden is natuurlijk lachwekkend toch tilt het de film niet naar een hoger plan. Een parodie is leuk omdat je weet dat je weet dat je naar een parodie zit te kijken Triangle of Sadness geeft ons een kijkje in wereld die helaas zomaar werkelijkheid zou kunnen zijn. Wat overblijft is een film die technisch niet geweldig is, te lang duurt en maar af en toe echt grappig is.

Het begon nog redelijk, maar het middenstuk vond ik wansmakelijk (sorry, ik heb er niet mee kunnen lachen) en het laatste deel langdradig en saai. Dergelijke 'humor' is helemaal niet aan mij besteed. De poster vind ik afstotelijk. Maar blijkbaar zijn er toch veel mensen die deze absurde en cynische film omwille van de symboliek en de aanklacht tegen de maatschappij wel kunnen waarderen.

Ik weet niet wat jij denkt te hebben gehoord, maar ik heb geen At The Drive-In gehoord. Wel Refused (New Noise) en dat was een goede, doeltreffende vondst!

Sorry, je hebt gelijk! Lang geleden dat ik die gehoord heb

Behoorlijke tegenvaller want mijn verwachting was erg hoog.

Het deel op het schip was erg grappig.

Daarna duurde het maar voort en maar voort.

Een goede anderhalf uur zou meer dan genoeg geweest zijn voor deze film.

Leuke satire over de filthy rich maar te lang. Deze film doet me ook wat denken aan de films van Ulrich Seidl waar ook daar de minder mooie kanten van de mens te zien zijn. En ik hou daar wel van. Het laagje beschaving wordt beetje bij beetje afgepeld tot de mens in al zijn lelijkheid overschiet. Wat begint als beleefde hypocrisie ontaardt uiteindelijk in overlevingsdrang, opportunisme en egoïsme. Tekenend was bijvoorbeeld het feit dat rijken het over gelijkheid hebben terwijl zij net de sociale klasse is die aan de grondslag ligt van de meeste ongelijkheid op de wereld. De climax was natuurlijk het avonddiner op de woelige yacht die ontaardt in een grote kots- en schijtorgie. Of zoals een maat van mij ooit mooi kleurig verwoordde als het over rijken is : hun kak en mijn kak hebben dezelfde kleur en geur. Het zijn ook maar mensen. Het eilandhoofdstuk sleepte wat aan maar draait de machtsverhoudingen die op de yacht golden om. De "toilet manager" wordt de kapitein en bevindt zich nu in een positie waar zij de macht in handen heeft en gebruikt.
Ik kan de misantropische humor van Ostlund best waarderen (ook al in The Square trouwens). Het woord absurdistisch wordt hier vaak gebruikt, maar ik vond de menselijke schetsen uit Triangle of Sadness bangelijk dicht bij de werkelijkheid en pijnlijk herkenbaar. Ook best gelachen (in dit geval "uitlachen").

Had er meer van verwacht. De 'vieze' scenes op het schip waren, samen met Woody, het hoogtepunt van de film. Wel aardig, maar niet top.

Triangle of Sadness is een behoorlijke vage film, die bij vlagen saai kan zijn. Het is een soort spotprent op de huidige maatschappij en bijhorende sociale verhoudingen. Echte humor was er niet veel, alhoewel ik de dronken rijke Rus wel een aardig typetje vond, en dus is dit ook geen film om op vrijdag of zaterdag te kijken. Meer iets voor de zondagmiddag of maandagavond.

Goeie film over een aantal super rijke mensen die op een luxe jacht verblijven. De machtsverhoudingen zijn goed uitgewerkt, en het is duidelijk dat dit centraal staat. Hier en daar best grotesk, maar hierdoor niet minder vermakelijk. Het had echter met gemak wat korter gekund. Desalniettemin nog net 3.5 sterren.

Moest lang op gang komen, werd best komisch op het schip, maar zakte daarna weer in. Op zich verveelde ik me niet, maar toen was hij opeens afgelopen. Iemand die uitleg kan bieden? Tweeënhalf uur geïnvesteerd en dan dat.

Ondertiteling was dikke prima, mooi losgekomen van het Engels. Zo hoort het.

Ik kom niet verder dan een 5,5. Vooruit, 3 sterren.

Bijzonder de lage beoordelingen hier. Uitstekend acteerwerk en goede dosis humor (de humor is weliswaar uiterst specifiek). Het overdadige, de stereotyperingen, het chaotische en de (soms subtiel, soms niet) verwijzingen naar de hedendaagse maatschappij zijn mooi samengebracht in één film. Ik zie veel negativiteit over de scenes op het eiland, maar juist die scenes vind ik een mooie afsluiter van de gehele film. Het is namelijk een andere wereld en staat in schril contrast met de werelden van deel 1 en deel 2 van de film.

Oeverloze dialogen in een poging diepgang te geven aan de karakters. De film komt hierdoor maar niet op gang en mist humor. Na een uur komt het schip in zwaar weer en moeten kotsende gasten hilariteit brengen maar het blijft saai. Jammer, de verwachtingen waren hoog maar het viel meer dan tegen.

Verveeld geen moment, met humor, drama en wat actie..

Mooi om te zien hoe de hiërarchie heerst.

3.5 ***

Absurde film met een absurd einde. Film heeft 3 bedrijven. Zij noemen dat Triangel. Alleen die sadness kan ik niet vatten. Triangle ️ of ordinary people of zo. Kun je alle kanten mee op.

Het eerste bedrijf vond ik niet echt boeiend. Soms ook iets te lang gerekt. Kreeg al wel snel door waar het heen ging. Een echte anti woke film. Of nou ja zoals het nu allemaal lekker gaat. Iedereen is gelijk pff teiltje. Elk woord omgedraaid. Mag je niet zeggen! Maar zeker niet vervelend maar juist verfrissend. Lekker allemaal too much over the top heerlijk.

Het 2e bedrijf is misschien wel het beste op die boot. Van alles wat en lekker apart. De storm brengt veel los bij de reizigers. In overmaat. Het bommetje kon ik niet plaatsten. Dat stelletje of toch die piraten?

We gaan in een rap tempo door naar het 3e bedrijf. We vragen ons verder nergens af hoe en wat. Iedereen is kennelijk met zichzelf bezig. Die Rus vond ik trouwens een leuke rol hebben. Gek genoeg komt de life boat met slechts 1 persoon aan boord. Vraag me niet waarom, want niks wordt uitgelegd. Niemand is ook bezig met de slachtoffers. We leven vooral nu hè. Grappig was met die ezel. Valt dan toch niet mee hè.

Het eind zag je een beetje aankomen met die tante maar waar die steen terecht kwam we zullen het nooit weten. En onze mannequin komt te laat tot ontdekking. Abrupt eind kon ook haast niet anders.

Geslaagd? Gedeeltelijk wel. Maar nergens mis je toch wel bepaalde patronen die handig waren geweest maar zeker een bijzonder filmpje. Zakjes klaar?!

Film 3,5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Na het recentelijk zien van Turist, waar ik onder de indruk was van de stijl, raakte ik nieuwsgierig naar meer van Östlund. Het bleek dat ik The Square al gezien had, maar dat ongemakkelijke en cynische kijkje ook al aanwezig was. Dus op naar deze. Dat werd was uiteindelijk een teleurstelling, maar dat lag met name aan het laatste deel van de film.
Dat de film vrij sterk opgesplitst is in drie delen werkt niet mee. Het eerste is veruit het sterkste. Daarin komt die prachtige oprechte wisselwerking tussen mensen, zoals ook in Turist, goed naar voren. De liftdeurenscene is heerlijk. De satirische kijk op de modellenwereld (zoals het in The Square op de kunstwereld was) is prettig. Dat wordt doorgetrokken in het tweede deel, waar met name de 'rijkeluiswereld' op de hak genomen wordt. Maar ook hier, net als in Turist, niet op een overdreven manier. Heerlijke kleine momentjes, zoals de blik van Harrolson als ie aan de 'champagne' nipt, de ramentrekker in de storm, de waterspray en de trillende gelei, doen goed. De Nutella in het noodkoffertje is geweldig.
Wat betreft overdrevenheid, komt dat ineens toch aan de orde. Het kotsdiner vond ik teveel over the top en niet zo leuk meer, daarmee werd een beetje te theatrale 'humor' gepakt, wat niet paste.
Het derde deel is verreweg het minste. De absurditeit verdwijnt voor een groot deel, het rollenomdraaien heeft even een grappig effect, maar de moralistische onderlaag werkt niet. En bovenal: het duurt veel te lang. De gehele film had prima een uur korter gekund.

Ik ben nog wel benieuwd naar Play, maar mijn Östlund-enthousiasme is wat getemperd. Ik zie in deze en in The Square dezelfde zwaktepunten (wat mij betreft): te lang en scenes die misplaatst en teveel over the top zijn. Zonder dat, krijg je zoiets als Turist (hoewel die ook 1 wat kortere scene had die misstond), en dat bevalt me meer. Meer de nadruk op lichtvoetig absurditeit en ongemakkelijkheid, met sterk heel natuurlijk aanvoelend acteerwerk.

En oja, wat een bizarre synopsis staat er hier. De tweede zin gebeurd pas na anderhalf uur! En de derde zin is een spoiler. Gek.

Below deck? Ik heb nog nooit zo'n waardeloze film gezien? Duidelijk niet mijn smaak. 0,5 point

Nu te zien op Prime Video

Ik heb zo hard gelachen om deze film, veel te snel afgelopen.

En op Cinemember! Heb jij hem al gezien?

Jazeker.

Ja mooie film.

Na een redelijk stuk op de boot waarbij het quote stukje tussen de kapitein en de rus nog het meest vermakelijk was, voor de rest totaal niet mijn soort humor, gaat de film compleet aan zichzelf ten onder in de laatste akte.

De film bestaat in feite uit een inleiding en vervolgens nog 2 delen: voor en na de schipbreuk.

Bij inleiding worden de hoofdpersonen geintroduceerd, met een op zich interessante scene die laat zien hoe de verhoudingen binnen hun relatie liggen.

Dit schept echter ook bepaalde verwachtingen, bijvoorbeeld dat deze relatie verder word uitgediept, en dat er enige psychologische diepgang ontstaat, maar in het vervolg wordt daar verder weinig mee gedaan, daar in de loop van de film hoofdzakelijk karikaturen worden opgevoerd.

Het eerste deel dat zich afspeelt op een luxe jacht met stinkend rijke mensen is veruit het leukste deel.

Zowel de karakters als de gebeurtenissen die ten tonele worden gevoerd zijn vaak amusant, de aanvankelijk relaxte sfeer die langzaam verandert in een totale chaos wordt mooi in beeld gebracht en de ook de ironische humor in de dialogen was wel aan mij besteed.

Het tweede deel wat zich afspeelt op een eiland is in alle opzichten 'n stuk minder.

Heeft nog wel zijn momenten, maar kon mij 'n stuk minder boeien, duurt bovendien gewoon te lang en de film sukkelt maar wat door naar een onbevredigend einde.

Geen idee waar de hoge waardering vandaan komt. Wat een rare film en wat een raar eind. Wie bedenkt zoiets. Bij elkaar geraapte onzin. Tenzij je van ons samenhangende situaties houdt is dit jouw film.

Filterfaçade

Beter dan verwacht. Tijdens de eerste scéne had ik verwacht snel af te gaan haken, maar wanneer het verhaal zich verplaatst naar het cruiseschip (dit gebeurt dus niet direct) begon ik steeds meer geboeid te raken.

Ik heb de nodige kritiek gehoord over de derde akte, en hoewel het gedeelte op het cruiseschip wel meer ‘spectaculaire’ momenten heeft, vond ik het gedeelte op het eiland niet alleen een welkome afwisseling, maar ook een cruciaal kantelpunt in het verhaal.

Hoewel de boodschap mij niks nieuws vertelde, vond ik de manier waarop deze gebracht werd, wel weer sterk gedaan. De laatste plottwist vind ik wat onwerkelijk gezien er eerder nog een lichtkogel afgeschoten was die ‘toevallig’ niemand op het resort gezien moet hebben, maar toch deed dit voorval weinig aan de uiteindelijke impact af. Namelijk het verschil tussen arm en rijk (even heel basaal gezegd) en wat voor een verschil de omstandigheden hierin kunnen beteken. Ik vind dit zelden zo sterk neergezet als hier. Sterker nog, ik kan mij niet direct een voorbeeld heugen die een vergelijkbare impact op mij had.

De ellenlange dialogen tussen het kibbelende stel bij aanvang van de film hadden wat mij betreft compacter gemogen. En ook een speelduur van 2,5 uur was niet nodig geweest om het punt neer te zetten wat de regisseur heeft willen maken. Toch heb ik genoten van deze filterfaçade en wat er met mensen gebeurt wanneer ze in een situatie terecht komen waarbij je financiële status opeens geen bal meer uitmaakt.

4,0*