menu

The Square (2017)

mijn stem
3,45 (372)
372 stemmen

Zweden / Duitsland / Frankrijk / Denemarken
Drama
151 minuten

geregisseerd door Ruben Östlund
met Claes Bang, Elisabeth Moss en Dominic West

In een vermaard museum houdt een kunstenaar een tentoonstelling met als doel het altruïsme te promoten. Hij doet dit door middel van het scheppen van een symbolische ruimte waar alleen maar goede dingen gebeuren. Om wat meer ruchtbaarheid aan de tentoonstelling te geven besluit de manager van het museum een meedogenloos pr-bureau in te schakelen. Maar wanneer het pr-bureau te ver gaat in zijn publiciteitscampagne, lopen de zaken uit de hand en ontstaat er publieke opschudding die de hypocrisie van de media blootlegt.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=u6SVzExGcBw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
2,5
Doorgaans hou ik wel van wat experimentele films met een portie absurdisme, maar deze grabbelton kon ik niet waarderen. Heb ook geen idee waar het nou precies over ging. Over de uitwassen en de gekte van onze moderne tijd? Over de kleren van de keizer? Over lege dozen? En lege mensen? Het vliegt alle kanten op, en dat twee en een half uur lang.

Oké, er zitten wel hilarische scènes in, die je wel even geboeid houden. De juffrouw die na een onenightstand verhaal komt halen bij de museumdirecteur omdat hij 'in haar heeft gezeten' was wel lollig. Zo'n museumdirecteur heb ik overigens wel meegemaakt in Rotterdam, hij maakte alleen minder kabaal. De absurde reacties op een youtube video, het hoort bij de gekte van onze tijd. Maar een filmer die zo weinig structuur weet aan te brengen en letterlijk losgeslagen is vergeet zijn boodschap.

avatar van Baboesjka
4,0
Ik begreep niet alles en ik heb niet uitgebreid nagedacht over de bedoeling van deze film, maar hij is mij bevallen. Ik moest er even in komen, maar toen had hij mij te pakken. Ik mag de humor wel, ik vond het vaak erg grappig, en ik was erg onder de indruk van het boze jongetje en de man die zich als een aap gedraagt en over grenzen heen gaat. Het acteerwerk vind ik overtuigend. Ik snap dat de meningen sterk verschillen, maar wat mij betreft is het een bijzondere, artistieke, absurdistische, fascinerende film. 4*

avatar van david bohm
2,5
De film is mij tegengevallen, hoe prangend de vragen en interessant de thema's ook zijn. Het egalitaire Zweden bestaat niet meer bijvoorbeeld, wat mijns inziens daarmee ook de groeiende kloof tussen de happy few en de laat ik het zo maar noemen, onderklasse aanstipt. De haves & the have nots.
Enfin, gezien maar het heeft me vrij weinig gedaan.

3,5
De scene met de "aapmens" vond ik H I L A R I S C H !
Ik heb die scene vier maal teruggespoeld en bleef genieten.

avatar van Donkerwoud
4,0
Heerlijke postmoderne ironie hoe Ruben Östlund zelf een artistieke ideeënfilm maakte over hoe weinig verheffend de kunstwereld is. Geen toegankelijke kost, met een ingewikkelde episodische opzet en een symbolisch geladen narratief dat veel ruimte laat voor interpretatie. Voor mij schieten lezingen dan ook tekort die 'The Square' (2017) terugbrengen tot alleen dat het iets zou bekritiseren. Dat het kritiek zou zijn op bijvoorbeeld het Zweedse migratiebeleid, op onduidelijke man- en vrouwrelaties, op de hypocrisie van een linkse elite en hun politieke correctheid, of zelfs maar op de leegheid van moderne kunst. De film gaat over iets wat essentiëler is, over datgene wat misschien inherent is aan kunst en kunstbeleving: hoe ver kan en moet een artiest gaan om over de grenzen van z'n toeschouwer te gaan? En hoe verhoudt moderne kunst zich tot een gedesinteresseerd publiek dat enerzijds is afgestompt door een overdaad aan mediabeelden, maar anderzijds alles uit z'n verband trekt wat niet te maken heeft met het object of de performance?

Voor mij is de scène veelzeggend waarin curator Christian (Claes Bang) tassen vol dure designerkleding achterlaat bij een onbekende bedelaar, terwijl hij op zoek gaat naar zijn eigen dochters. Die is hij simpelweg vergeten in de gejaagdheid van het moment. De kijker ziet het vierkant uit de titel weerspiegeld in de roltrappen vol winkelende mensen - een hypermoderne shopping mall zoals tegenwoordig bestaat in elke grote stad - waar Christian af en toe vertwijfeld naar beneden staart. Zoekend naar zijn kinderen, of toch ergens een moment van contemplatie over wie hij als individu nog is tegenover de gedesinteresseerde massa om hem heen die zich murw winkelt? Een scène later heeft hij zowel zijn kinderen als zijn dure spullen terug; het vertrouwen dat hij stelde in de onfortuinlijke zwerver was gerechtvaardigd. In de allesoverheersende ideologie van het neoliberalisme heeft iedereen nut en waarde als consument, maar diep van binnen is er altijd nog een zucht om in contact te komen met die onbekende ander, om opnieuw vertrouwen te hebben in de goedheid van de medemens i.p.v. het harde cynisme wat een algemeen gedragen levenshouding lijkt.

Zo ook het square-project uit de titel (een soort connectie-platform waar bezoekers nader tot elkaar komen in een vrije, veilige ruimte) om dat verlangen naar goedheid en harmonie te stillen. Maar deze kunstinstallatie schiet hierin tekort, omdat ook dit werk uiteindelijk voortkomt uit - en belangrijker nog: gepromoot wordt dóór - de spelregels van een neoliberaal machtssysteem. 'The square' is namelijk een door en door geconstrueerd marketingproduct waar de visie of betekenis van een kunstenaar ondergeschikt is aan het verkopen van dit concept. (Ik meen zelfs dat er helemaal geen maker was en ze die erbij hebben verzonnen, maar misschien heb ik dit verkeerd!?) Waar mensen en dingen alleen hun waarde hebben op basis van economisch nut, zal ook geëngageerde, maatschappelijk betrokken kunst een product blijven van verleiding en consumenten willen behagen. Zo verliest kunst haar functie als verzetsmiddel en brengt de kunstenaar weinig wezenlijks meer teweeg bij z'n publiek.

Het enige moment waarop een kunstenaar écht doordringt tot z'n publiek is in de meesterlijke aapmensscéne, waarin een publiek in een majestueuze, opulente dinerruimte - grootsheid en grandeur uit een voorbij tijdperk - klaar zit voor hun performance art. Ze zijn net verwittigd door een dwingende intercomstem dat er iets op het publiek wordt losgelaten, maar ze moeten zo stil mogelijk zitten om het primitieve creatuur niet te schofferen. De upperclass-gasten ogen in eerste instantie duidelijk in hun nopjes met het aapmens, een gespierde en fysiek krachtige figuur, met zijn blote torso en de krukken waarmee hij zich als een vierpotige voortbeweegt. Maar de performance artist blijft als een verstokte method actor in zijn rol als aapmens zitten en gaat steeds een stap verder om zijn publiek op de proef te stellen. Een gerenommeerde kunstenaar (Dominic West) loopt boos weg. Curator Christian probeert de dreigende situatie nog te sussen, maar wordt overruled door de fysieke dominantie van het aapwezen.

En dan blijft de primitieveling staan op de tafel van een vrouw, die hij probeert te verleiden met tedere liefkozingen en dierlijk baltsgedrag. Haar ongemak en pijnlijke grimas ten spijt, maar het publiek blijft ademloos toekijken naar de ramp-in-wording. Zelfs als hij de vrouw gewelddadig aan haar haren wegsleept in een poging haar te verkrachten. Het is één iemand die de impasse breekt en zich op de woesteling werpt, waarna deze ene persoon navolging krijgt van andere mannen die hun wraakgevoelens botvieren op de kunstenaar. Waar het square-project geen sterke kunstenaarsvisie uitdraagt, is 'de aapmens in de kamer' hier een mannelijke kunstenaar die fysieke en morele grenzen over moet om nog effect te sorteren bij z'n verzadigde consumentenpubliek. In allebei de kunstuitingen is er een tragisch onvermogen om werkelijk een verzetsmiddel te zijn tegen de cultuurdominantie van het neoliberalisme. Als iedereen een consument is, is het ook in de kunst behagen of afstoten wat rest, terwijl de moderne mens nog immer op zoek blijft naar zichzelf en zijn/haar plek in een snel veranderende wereld.

avatar van Noodless
2,0
geplaatst:
Veel te lang uitgesponnen drama met heel wat kritische knipoogjes ( en vaak te rechtlijnig en gemakkelijk) naar de maatschappij op een kunstzinnige manier gebracht. Zo zou ik deze film in één zin samenvatten.
Acteerwerk is degelijk, maar het verhaal wist mij niet te boeien. Sommige scènes zijn zeker opvallend, maar goed is ook iets anders. Zo is de aapmens scène wel goed gepresenteerd en ook duidelijk qua boodschap, maar de andere scènes zijn vaak saai of te rechtlijnig uitgewerkt. Het eerste kritische punt lijkt duidelijk door de vele langdradige dialogen en het tweede kritiekpunt is de simplistische gedachte van uitvoeren om de maatschappij toch maar aan de kaak te stellen. Ik denk vooral aan de scènes met dat irritant jongetje die het gevolg zijn van bevooroordeling door brieven posten in een flat om de dief uit te lokken. Ook de scène rond die seksaffaire leek zo uit te draaien, al had de hoofdrolspeler wel een gevat antwoord op het einde.
Neen, deze kunstzinnige productie wist mij niet te raken. 4/10

avatar van james_cameron
4,0
geplaatst:
Sterke film, aan de lange kant maar continu boeiend. De zwaar ironische plot neemt soms wellicht iets teveel hooi op de vork, maar de personages zijn interessant en er zijn veel memorabele scenes, soms licht surrealistisch, dan weer behoorlijk shockerend. De film is daarnaast vaak erg grappig. Regisseur Ruben Östlund brengt alles op stijlvolle wijze in beeld en weet de precaire balans van het materiaal kunstig te behouden.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:59 uur

geplaatst: vandaag om 02:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.