The Square (2017)

Toegevoegd aan selectie competitie Cannes 2017!

Blegh.

Interessante cast en een idee dat zowel een goede als een slechte film kan opleveren.... laat maar komen dus.

Gouden Palm in Cannes.

Tja wat wil je met al die armoedige inzendingen dit jaar

Vanaf 9 november in de bioscoop (Cinemien)

Trailer geplaatst

De toch wel lange speelduur vloog voorbij. Erg goed, en met verrassend veel humor.

10 oktober voorpremière in EYE in aanwezigheid van Ruben Östlund!

Dit ziet er best wel leuk quirky grappig uit, die zorgt dat de kunstkritiek me net niet de tenen zal doen krommen. Hoop ik.

Deze zag ik afgelopen dinsdag in de sneak.

Niet slecht. Soms absurd, interessant genoeg om te blijven kijken.

Af en toe hard gelachen. Toch wel een aanrader.

Hoe vaak kijken wij in een tijdperk van digitalisering en individualisering nog om naar onze medemens? In The Square vraagt museumcurator Christian (Claes Bang) via een eigenzinnige kunstexpositie aandacht voor altruïsme en sociale verantwoordelijkheid. Binnen de grenzen van een wit omlijnd vierkant worden bezoekers geacht in te spelen op de concrete behoeften van anderen.

uitgebreide recensie The Square

Episodische film over het gebrek aan wat scenarist/regisseur Ruben Östlund ziet als 'menselijkheid'. Östlund maakt zijn punt al vroeg in de film, laat die zelfs letterlijk uitspreken door de overenthousiaste bedenkers van een reclame-campagne voor het museum in Stockholm waarvan Christian [Claes Bang] de curator is. Het gebrek aan dramatische opbouw en de rommelige structuur doet de aandacht regelmatig verslappen in een film die drie bijzonder geslaagde scènes heeft: een scène op een plein waar een vrouw om hulp roept omdat haar man haar dreigt te vermoorden, een confrontatie tussen een medewerker [Christopher Læssø] van Christian met een 12-jarige jongen [een uitblinkende Elijandro Edouard] die genoegdoening eist omdat Christian hem in een brief (indirect en onterecht) heeft beschuldigd van diefstal en een 'performance' tijdens een diner in een restaurant waarbij de kunstenaar [Mikael Olsson] de grenzen van de menselijkheid op confronterende en onvergetelijke wijze aftast. Maar er is niets wat de overdadige speelduur - een spijtige trend bij films die in Cannes hoge ogen scoren - rechtvaardigt.

Slappe Arthouse.

Soms kan een film ook teveel doorslaan met inhoud. Deze film wil de westerse mens een spiegel voorhouden. Niet 1 spiegel maar wel tig spiegels. Als 1 iemand steelt uit een arme wijk kun je toch niet de gehele buurt erop aanspreken! Hoe brengt Ostlund dat in beeld. Letterlijk. Iemand steelt en hij stuurt een brief naar de gehele flat. Is dat misschien wat wij westerse mensen doen met Moslims/Marokaantjes/Algarijnen? Ik hoorde de oude lulletjes en kunstacademie studenten volmondig ja knikken! We zien een dame vragen aan voorbijgaand publiek op straat een mens wil redden van de dood. Het snelle Zweedse milieu loopt er stijf langs. Ow Ostlund hulde om ons te laten zien wat een nare maatschappij we zijn geworden! Een man die een aap uitbeeld neemt zijn preformance art iets te serieus! Grappig? Wellicht maar Ostlund moet er weer vingerdik bovenop gaan liggen. We laten onze hoofden hangen naar de grote bully's in de samenleving (Trump, Big CEO's). Pas als er 1 dapper genoeg is om op te staan komen er mondjesmaat meer mensen helpen tot iedereen durft! O Ostlund hoe kom je erop! Wat een geweldig confronterende visie dachten de blanke oude mannen en vrouwen en kunstacademie of onduidelijk studierichting kiezende universiteit student.

Het is niet eens dat alles wat Ostlund aankaart helemaal niet aangekaart dient te worden. Maar hij kiest voor veel te veel en veel te makkelijk. Hij schuurt nooit. Hij speelt het altijd veilig. Niemand loopt de zaal uit met het gevoel misschien doe ik iets verkeerd. Iedereen heeft zelfgenoegzaam kunnen lachen. Do the Right Thing van Spike Lee. Dat is een film die het bij een beperkt aantal thema's houdt. En daarom zo geweldig is. Dit is een saaie Zweedse regisseur die vuistdiep in zijn zelfgenoegzame wereld leeft. Hij observeert maar durft nooit de trekker echt over te halen. Hij is een watje.

Cannes had gelukkig nog enige liefde voor Jupiter's Moon. Maar die films winnen zelden tegenwoordig. De critici zijn in slaap gesukkeld. Ze kijken films, en gaan daarna een wijntje drinken. Leven doen ze niet meer. Ze leven in hun eigen bubbel van zelfgenoegzaamheid.

1.5* Boe aan Cannes en alles critici jullie zijn laf en saai!

Typische 13 in een dozijn 'arthouse' film waarvan er al meer dan genoeg gemaakt worden. Best aardig voor een avondje uit, maar verder toch echt niks bijzonders. Veel te braaf, weinig verrassend. Sluit me dan ook aan bij het commentaar van Macmanus hierboven.

Wat een raar verhaal....en 2 uur en 22 minuten lang. Begin er niet eens aan......Tnx Moviemeters...

Een bijzonder leuke en mooie film. Hij doet enigszins denken aan Nocturnal Animals (2016) - MovieMeter.nl (een film die ik helemaal geweldig vond) omdat ook deze film een personage in de ietwat decadente kunstwereld volgt die wordt geconfronteerd met de rauwe ‘echte’ werkelijkheid, ook met betrekking tot hemzelf. De film focust daarbij op het verlies van vertrouwen en zorg in onze samenleving – iedereen wantrouwt iedereen en we laten bedelaars kreperen – en op onze hypocrisie daarover. Hij bekritiseert met name de morele hypocrisie van de progressieve elite – de Gutmensch – maar ook diens zelfbeeld als non-conformist en avantgarde (zoals bij een directeur van een museum voor moderne kunst) terwijl hij in feite hartstikke conformistisch is: de film houdt zo precies de typische kijker van deze film een confronterende spiegel voor.

Bovenal is bijna elke scene boeiend – herkenbaar en origineel tegelijk – en het verhaal blijft alle 142 minuten lang eigenlijk best spannend. De film is niet perfect – de film scoort niet optimaal qua samenhang en geloofwaardigheid – maar het is evengoed één van de beste films van 2017.

Is deze film pretentieus?

Precies dat laatste is juist de kracht van de film. Iets wat, al dan niet overduidelijk, aan bod komt tegen het einde in de boodschap aan de jongen.

Maar is de rest van zijn observatie/kritiek dan onzin geweest? Ik had het idee dat hij daar ook weer wou melden dat de liberale blanke man alles te veel overdenkt en zich in onmogelijke bochten wringt. Best geestig maar daar tegenover staan ook weer tig andere dingen waar de kijker zich al dan niet door aangesproken moet voelen. Is je pamflet dan niet te onduidelijk en is dit niet iets wat thuis hoort in een debat ipv een film. Nu vind ik dat Ostlund zichzelf teveel als onduidelijke. Observator neerzet waar de blanke man te makkelijk zelfgenoegzaam naar kan kijken. Achter mij hoorde ik niet een blanke oude man zich druk maken over die scene. Enige wat hij dacht was straks word dat filmpje viral. Ik liep alleen teleurgesteld weg. Maar dat kwam omdat de critici zich zo veilig voelde bij deze film. Niet omdat ik over deze film hevig wou discussiëren.

Heb me er prima mee vermaakt. Tempo had wellicht iets hoger mogen liggen, zodat het aantal grappen per minuut zo toenemen. Maar echt verveeld heb ik me ook niet. Leuke satiere op onze westerse intellectuele bovenklasse, maar echt scherp wordt het nergens. Het Turkse Jongetje en de mens/aap stelen de show. Met name bij de performance art heb ik ademloos zitte kijken. Fantastische scene!

Vrees echter dat dit geen klassieker gaat worden. Vind m eigenlijk te licht voor een Gouden Palm.

4*

Ondanks een aantal geweldige scènes (vooral die met het aapmens) en sterk camera- en acteerwerk, vond ik er geen klap aan. De personages en hun keuzes worden nergens invoelbaar gemaakt, dat is denk ik mijn voornaamste bezwaar. Nergens voel je de noodzakelijkheid, kun je achterhalen waarom men doet wat men doet.

Ik moest een paar keer lachen, maar de meeste dingen die volgens mij grappig bedoeld waren, vond ik uitermate irritant. Een aantal verhaallijnen werd niet afgemaakt, ze verdwenen gewoon, alsof ze nooit hadden plaatsgevonden. De boodschap lag er dan weer veel te dik bovenop. Lange zit, snel vergeten.

Gaaf met veel humor

Oef... ben hier niet enthousiast over. Net als met Turist is er sprake van een interessant gegeven maar mist de film aan uitwerking en ontwikkeling om die interesse langer dan een uur vast te houden. Bovendien vond ik het commentaar op de 'upper-class' wel heel mager en verzonnen. Ik kon met The Square erg weinig.

Ik begrijp niet goed hoe deze vraag de gevolgtrekking zou zijn uit wat ik zei.

Niet zozeer overdenken, eerder goedpraten. Inderdaad door onmogelijke bochten toch maar een manier vinden om je eigen gedrag valide te verklaren. Dat is niet per se de liberale man, maar gewoon een algemeen westers (en oké, overwegend blank) fenomeen.

Het is een maatschappijkritisch

Het een (debat) hoeft het ander (film) niet uit te sluiten, me dunkt.

Dat is precies mijn punt. Dat het argument ad absurdum doorgevoerd wordt, zodat het lachwekkend wordt. Het is geen kwestie van schuren meer, maar door het absurd te vinden, veroordeel je direct je eigen gedrag. Anders gesteld: de eerste helft van de film vraag je je af waarom iemand zulke vreemde reacties geeft, totdat je er in de tweede helft achter komt dat je eigenlijk jezelf aan het uitlachen bent. Althans, als je behoort tot de rijke (blanke) upper-class die deze film karakteriseert.

Ik had nu niet het idee mezelf uit te lachen, terwijl ik wel aan die kenmerken voldoe. Al ben ik lang niet zo rijk, maar voel me wel bevoorrecht en heb een goed leven. Het zijn meer de zweden zelf die totaal zijn doorgedraaid in hun emantiepatie die ik hierin herken. De rest van de europeanen staan hiet toch vrij ver van af. Ook is het wel heel erg gericht op de kunst- en reclamesector. In de meeste branches is men veel concreter in hun aanpak.

Nee, als maatschappijkritiek vond ik dit nauwelijks werken. Neemt niet weg dat ik me prima heb vermaakt.

Je laatste zin is voor mij de belangrijkste. " Althans, als je behoort tot de rijke (blanke) upper-class die deze film karakteriseert." hiermee zet je een hele grote groep veilig langs de zijkant incl. de maker. Zij komen er makkelijk vanaf en mogen zelf genoegzaam lachen.

Absurdisme is het te weinig. Het is voornamelijk soms ietsjes uitvergrote maatschappij kritische scenes. Aap is wellicht enige die absurdisme in lijkt te gaan. Maar verder is dit meer een sketchmatige film. En dat is dan ook wat mij het meeste stoort. Jij zegt dat het geen kwestie is van schuren is, maar dat is mijn punt; dat had het wel moeten zijn. Op absurdistisch niveau faalt het enorm. (zie ik er ook niet in) En qua maatschappij kritiek heeft het te weinig ballen.

M.i. houdt deze film niet de blanke rijken een spiegel voor maar is de maatschappijkritiek veel scherper en zelfs gevaarlijker dan dat: zoals ik al schreef houdt hij de zogeheten 'Gutmensch' een spiegel voor en dat is iets heel anders dan de blanke, rijke man (bv. Trump is een zeer blanke, zeer rijke man maar geenszins een Gutmensch en het object van spot in deze film terwijl het ware doelwit heel goed arm en gekleurd kan zijn). Een gewone maatschappijkritische film zou inderdaad de rijken of blanken bekritiseren, maar deze film bekritiseert nu precies die gewone maatschappijkritiek om haar hypocrisie!

Ostlund trapt nota bene precies zijn eigen publiek keihard tegen de schenen en daar is veel moed voor nodig. Immers, praktisch alle mensen die naar dit soort filmhuisfilms gaan zullen zo'n typische 'Gutmensch' zijn: ze stemmen op Groenlinks (en anders op D66 of PvdA) en achten zichzelf oneindig superieur aan de 'racistische' en egoïstische PVV- of Trumpstemmer. De Gutmensch waant zich een goed mens omdat hij bv. een ruimhartig vluchtelingenbeleid voorstaat (hij kan zich zo zelfs een soort na-oorlogs verzet wanen in deze duistere, nazi-achtige tijden). Maar hij is niet beter dan de anderen. De Gutmensch herkent om te beginnen niet eens dat hij zelf precies doet wat hij de PVV of Trump verwijt: hij acht zich superieur boven anderen en hij is zelf minstens zo racistisch want de Gutmensch acht zich onbewust ook eindeloos verheven boven de moslim, zwarte of immigrant die hij immers ziet en behandelt als kleine, hulpeloze kinderen die door hem moeten worden gered uit de handen van de PVV en Trump. Deze film wil laten zien dat die Gutmensch in werkelijkheid niets beter is dan de groepen die hij bewust (de blanke onderklasse, populistisch rechts) of onbewust (de minderheden, immigranten) zo veracht en kleineert. Meer in het bijzonder laat de film zien dat de Gutmensch - die zich verheven voelt omdat hij niet zou worden bepaald door wantrouwen, ressentiment, eigenbelang en conformisme - net zo goed wordt bepaald door wantrouwen, ressentiment, eigenbelang en conformisme en dus niets beter is dan de anderen die hij veracht en bekritiseert.

Dit is de scherpste maatschappijkritiek die je ten heden dage kunt geven en het mooie is dat de kritiek altijd raak is: herkent het publiek zich als het doelwit van de film, dan is de trap blijkbaar aangekomen, maar ook als het publiek zich niet herkent is de kritiek in zekere zin net zo geslaagd want dat laat precies de hypocrisie van het publiek c.q. de Gutmensch zien!

Goede samenvatting Filosoof, maar persoonlijk vind ik dat hier (net als bij Mother!) het allemaal er echt veel te dik bovenop ligt. Dit zijn geen films meer, maar eerder pamfletten. Ieder zo z'n ding, maar artistiek gezien vind ik het nergens gewaagd, spannend, uitdagend of wat dan ook. Wat jammer is, want er was wel meer uit deze ingrediënten te halen denk ik.

Niet mee eens. Geen absurdisme à la Eraserhead, Symbol of Brazil, maar The Square zit vol met scènes (of sketches, zo je wilt) die niet coherent zijn en veelal onlogische motieven bevatten.