The Square (2017)

Ja, het is uiteraard slechts een aspect binnen een veelheid van andere thema's in deze absurde film. Maar als ik een poging zou doen om de rode draad eruit te lichten dan zou ik het zo omschrijven:

Het Vierkant is een kunstvorm/uiting, waarin een poging wordt ondernomen om de mens in zijn ware gedaante te zien. De moderne mens speelt altijd en overal een rol, houdt zich keurig aan "de norm," aan de conventies, aan wetten en regels, aan zeden en gebruiken; hij verschuilt zich er ook achter. Het Vierkant is een moedig initiatief om dit te willen doorbreken: Wie en wat is de mens echt?

Wat vooral opvalt is de totale vervreemding van een links progressieve elite, die pretendeert vooruitstrevend, humanitair en bij de tijd te zijn, maar in werkelijkheid geen enkele feeling heeft met de belevingswereld van de gewone sterveling.

Dit toont weer eens duidelijk dat de strijd niet zozeer tussen links en rechts gaat, maar vooral tussen de boven- en onderkant van een samenleving.

Verder prachtig gedraaid en geacteerd, elk verhaallijntje werkt voor mij zeer goed.

Voor mij is dit, naast drama, absoluut ook een komedie-film. Ik vond het erg grappig.

Oke ik zit op minuut 16 en het enige wat ik nog kan denken is: die baby was net veel kleiner!!!

Helaas zie ik bij films als deze veel reviewers, die in hun verklarende pogingen, de halve tot hele plot hier neerpennen. Zonder aan te geven dat dit overduidelijke spoilers zijn!

Voor wie wordt dat geschreven? Als de functie hiervan is om lekker over een film te kunnen discuzeuren, prima! Maar doe dat dan met spoileralerts die moviemeter hier speciaal voor aanbiedt!

Ik vind het ook vreemd dat ik de eerste ben die dit benoemt.

Intussen heb ik geleerd snel een review te scannen op alles behalve plotomschrijving; sfeersetting, acteerwerk, geloofwaardigheid, camera, belichting, montage, originaliteit, soundtrack en uiteraard regie. Op deze manier ga ik zo blind mogelijk een film in en laat me verrassen.

De onbevangen lezer die een film nog wil kijken krijgt hier ongevraagd de hele plot voor z'n neus! Zo is toch de helft van de lol al verdwenen voordat je ook maar iets gezien hebt?

Ik lees geen reviews voordat ik de film zelf heb gezien. Probleem opgelost.

Gebruik dan ajb gewoon spoiler-alerts, voor die lezers die wel iets aan info vantevoren willen uitzoeken.

Beetje een non-film.

Ik weet achteraf niet eens zo goed wat deze film nu juist wou bereiken, maar ik zie dat het van dezelfde regisseur als Turist is, dus dat had ik wel een beetje kunnen verwachten. Ik zie de film wel wat proberen, maar er lijkt echt niks te werken en ondertussen ploetert de film maar verder, 150 minuten lang.

Ik hou verder ook niet zo van kunst over kunst. Films over films, kunstfilms over de kunstwereld, vaak vallen die erg tegen vind ik. Sowieso is de kritiek op het kunstwereldje ondertussen even cliché als de punten waarop kritiek gegeven wordt. Ook de maatschappijkritiek die veelvuldig aangestipt wordt voelde erg plichtmatig aan. Beetje dezelfde onzin die telkens weer opgerakeld wordt, hoe vaak kan je eenzelfde punt blijven herhalen?

Hoeft niet zo erg te zijn als de film verder wat te bieden heeft, maar qua regie vond ik het vaak nogal klungelig. Vooral enkele massascenes vielen negatief op, waarbij de massas erg stroef en fake oogden. Maar ook enkele esthetische pogingen vallen in het water, zoals het tollende shot opwaards in het trappenhalletje. Op zich kan zo iets gaaf zijn, maar niet in z'n lelijke, te kleine traphal met wat chaotische kinderen die achter pa naar boven hollen.

Ook de luchtigheid kon ik verder maar moeilijk plaatsen. Er zit zeker een komische ondertoon in deze film, maar ik vond het echt nergens grappig. In dat opzicht deed het me wat aan Toni Erdmann denken. Zal wel een publiek voor zijn, ik zie ook wel dat de er komische bedoelingen zijn, maar de humor ontgaat mij.

Ach ja, dan duren 150 minuten gewoon erg lang. Acteerwerk is nog wel degelijk en het feit dat de film moeilijk in z'n kaarten laat kijken zorgt er in ieder geval voor dat je wel blijft kijken naar wat er volgt, maar eens afgelopen is het vooral teleurstelling die overheerst.

1.5*

Eigenlijk is je juiste omschrijving van deze lange saaie film: "Man raakt zijn portemonnee en telefoon kwijt en probeert deze weer terug te krijgen."

Toch maar een wrang gevoel bij de boodschap in deze film (de draak steken met politiek correct denken). Het lijkt wel alsof er bedoeld wordt: wereldverbeteraars deugen niet. Ben ik oneens mee.

Ja is misschien wel wat fout gepercipieerd van mij.
Sommige dingen blijven hangen. Die gast met Tourette met z'n obscene uitlatingen, bijvoorbeeld. Ik dacht: die sleuren ze zo naar buiten. Toch wel apart dat ze besluiten om het gewoon te tolereren. Interessant gegeven (eerder dan 'de draak steken met')...

Zonder enige voorkennis hiernaar gekeken. En ben omver geblazen. Eén van de beste films die ik de afgelopen jaren zag. Heerlijk cynisch van toon, fantastisch geschoten (echt een paar pareltjes van scènes), geweldig geacteerd en dat allemaal ook nog eens begeleid door een hele fraaie soundtrack.

Nog flauwer want 2 jaar na dato, maar ik kwam hier toevallig weer eens voorbij. Gooi Pojken in de Google Translate en je krijgt "de jongen" dus dat zegt niet zo heel veel. Ik vraag me af waarom ze hem niet ook Christian hebben genoemd in de aftiteling, misschien omdat dat verwarrend zou zijn t.o.v. de hoofdpersoon?

Meh, als dat hun punt was noem je hem gewoon Christian niet Pojken, de jongen. Alsof iemand een 12 jarige jongetje zou verwarren met de hoofdrolspeler. Claes Bang is ook best bekend in eigen land dus dat lijkt mij sowieso onzin. Sorry, maar ik heb gewoon gelijk, ik snap dat het lastig toe te geven is

Ik was toch nieuwsgierig naar de waarheid dus ik heb The Square opgezocht op Netflix en... moet helaas toegeven dat ik er naast zat. In de scene met het jongetje zegt hij niet dat zijn naam Christian is wat ik wel dacht dat hij zei. Dus, eerlijk is eerlijk. Jij hebt gelijk.

Ja, en LOTR: dwerg moet ring dumpen, spoiler: en het lukt/ Die Hard: Man bezoekt vrouw met Kerst/ etc.

Mijn eerste kennismaking met Ruben Östlund en nu wil ik toch wel alles van deze man zien!

Ben er nog niet helemaal uit wat alle metaforen nou betekende, maar genieten was het zeker. Met regelmaat even met mijn ogen moeten knipperen wat ik nou aan het bekijken was.

En de ongemakkelijkheid die deze regisseur weet te creëren in sommige scenes is echt fenomenaal.

En echt 10 punten voor die aap scene, komisch, eng, raar, daar zat echt alles in.

Next Turist van Östlund

De film heeft mij wel vermaakt. Zoals in andere reacties te lezen valt, heb ik ook af en toe eens goed moeten lachen (zoals in het begin dat de kok riep 'ZIJT NU EENS KALM'), maar wat voornamelijk naar boven dreef, was hoe ongemakkelijk ik mij voelde in de vele scenes, en ik weet dat dit ook wel zo bedoeld was (zoals kunst je ook ongemakkelijk kan laten voelen), dus hiervoor toch een dikke pluim!
Enkel vond ik wel dat de film sterk was begonnen, maar op het einde toch een beetje begon weg te zakken. Op het einde zat ik toch bij sommige gebeurtenissen met vraagtekens, maar misschien dat dit de bedoeling was? In ieder geval, toch een ruime voldoende.

Met als klap op de vuurpijl die scene met de aap, geweldig geacteerd ook door die kerel. Ga er maar eens aanstaan voor een volle zaal

Ik vind dingen van deze film. De eerste anderhalf uur vond ik echt geweldig. De ongemakkelijkheid, het semi-belachelijk maken van de kunstwereld, de zwarte humor; ik hou er enorm van. Het acteerwerk voelde puur, echt. Scenes 'zoals wij mensen doen', zoals de -ook al- ongemakkelijke opbouw naar de seksscene. Wat daar voor intelligent thema overheen gebreid werd, kon me dan minder boeien, hoewel er zeker geslaagde momenten waren. Het antropologische aspect ging voor mij wat te ver naar het moralistische. Ik snap dat mensen de aap-scene geweldig kunnen vinden, maar ik vond het te langdradig en overdreven. Vanaf daar ging de film ook achteruit in mijn ogen. Half uur korter had met gemak gemogen. Maar die ongemakkelijkheid? Nog meer van dat

Bijzonder, bizar, complexe maar tegelijkertijd heel toegankelijk, sfeervol, maatschappelijke kritiek, shockerend, en vooral een heerlijke film.

Laat je 2,5 uur mee slepen, en ervaar een unieke film beleving.

'The Square' is een opmerkelijke zwarte komedie. Best grappig en de tijd gaat snel voorbij. Tegelijkertijd wordt de film nooit mee dan som van de delen. Östlund is ook niet erg goed in het meegeven van een extra emotionele lading. Ondanks de prijzen die de film wordt, denk ik niet dat dit een klassieker wordt.

Wat begon deze film lekker. Helaas ebt dit richting het eind nogal weg, en is de film (daarmee) te lang. Enkele fenomenale en onvergetelijke scenes, inclusief weer die heerlijke Deense zwarte, rare humor. Jammer genoeg naar mijn smaak veel te veel losse eindjes en vraagtekens. Halfuur korter en een wat verfijnder script en je had een waar meesterwerk te pakken kunnen hebben. Toch een beetje zonde.

Vgls. mijn informatie vanavond te zien op Canvas, 21.20 uur ong. en hoge notities. In het overzicht voor vandaag lees ik slechts de Egyptische film met dezelfde titel, een hele andere dus en er is ook nog een Australische film met dezelfde titel. Die echt komt is die hierboven van regisseur Östlund.

Bijzonder knappe film (scenografie, camerawerk, acteerwerk, muziek, omkadering, absurdistisch tragikomische toon...). Enige negatieve punt vond ik misschien de wat rommelige opbouw.

Er is hier al veel gediscussieerd over het maatschappijkritisch aspect (kritiek op de lafheid en hypocrisie van onze moderne westerse samenleving, politieke correctheid, enz.), en met name over de vraag of Östlund die kritiek niet wat al te gemakkelijk, braaf, slap aanpakt. Voor mij gaat het in deze film echter helemaal niet over westerse maatschappijkritiek (of toch maar heel indirect), maar zet hij gewoon in het algemeen dé mens en dé cultuur in hun blootje!

Geweldig dit!

Met deze film haalt Ruben Östlund alles uit de kast om ons zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen. Vooral het gebrek aan onderling vertrouwen in de samenleving wordt onder de loep genomen.

Iedere situatie ontspoort volledig, en de reacties van de personages zijn even beschamend als hilarisch. De film houdt ons tegelijk een spiegel voor, want wellicht zou ieder van ons gewoon op dezelfde manier reageren.

Verzwarende omstandigheid is wel dat het hier gaat om Gutmenschen die de wereld willen verbeteren met hun Tesla’s en sociaal geëngageerde kunstwerkjes, terwijl ze duidelijk geen flauw benul hebben van wat er zich afspeelt buiten hun bubbel.

Helemaal bizar (op het surrealistische af) wordt het wanneer de "primaat" ten tonele verschijnt. Terry Notary, die al wat mocht oefenen in Rise of the Planet of the Apes, tekent met zijn performance voor misschien wel de meest memorabele 10 minuten uit de recente filmgeschiedenis.

Hierna had de aftiteling wel mogen verschijnen. Dit valt toch niet meer te overtreffen. Östlund breit er echter nog een uitgebreid slotstuk aan, waardoor de film helaas wat in herhaling viel.

Hoe dan ook een must-watch voor liefhebbers van absurde cinema. 4*

Ik heb deze film dit weekend gezien op televisie en ik vond het maar een zwakke bedoeling. Het deed mij van ver wat denken aan "After Hours" uit de '80. Het verhaal volgende een reeks onverwachte gebeurtenissen van een museumdirecteur, maar in tegen stelling tot "After Hours" zat er hier weinig structuur in en was er geen samenhang tussen de verschillende verhaallijnen. Komisch was het al helemaal niet, eerder verwarrend. Kortom ik heb echt mijn best moeten doen om deze film uit te zitten. Zeker niet meer voor herhaling vatbaar. Wat een misser....

De film is vooral heel erg Ruben Ostlund. Maar hij grijpt hier een beetje terug op Involuntary en is wat minder to the point vergeleken bij Play en Turist. Ostlund is nooit subtiel dus hier ook niet en zijn thema's zijn eigenlijk altijd (bijna) hetzelfde. Heeft vaak best sterk de vinger aan de pols hier als het gaat om marketing en communicatie in het social media tijdperk vooral, Als je enerzijds moet en anderzijds niet mag shockeren. Meandert misschien wat al te veel en heeft een zijplotje te veel wat de film juist niet scherper maakt De film had makkelijk zonder de uitvoering van de dochter of de one night stand gekund. En zo onder hoogspanning als Play (wat mij betreft Ostlunds beste film) staat dit al helemaal nooit.

Zonde van de 150 minuten. Wat een oeverloos gedoe.