The Square (2017)

Wel in het geval van overduidelijke fakenews websites.

De NRC probeert hier het beeld van Zweden als mislukte immigrantenstaat te ontkrachten, wat nauwelijks lukt.

Dat mag en wat ik bedoel is; zou je je rating niet opnieuw willen overwegen aangezien je met zo'n diepe onvoldoende geen enkele blijk van waardigheid geeft aan de film. Terwijl je die in de discussie wel meer lijkt uit te stralen. Je doet de film tekort.

Wat de NRC doet is wel degelijk het idee van een mislukte staat ontkrachten, maar ook constateren dat er problemen zijn met immigranten. Dat laatste is volgens mij nieuws noch verassing. Jij maakt er "agressieve volkeren die gruwelijk huishouden" van en dat is een sterke overdrijving en natuurlijk een generalisatie. Diefstal, berovingen en verkrachtingen zijn nooit goed te praten, maar waarom is het nodig het vingertje te wijzen naar hele groepen mensen in plaats van de individuen die de daden begaan? Voor ieder individu van welke groep dan ook zijn er meer individuen die zich wél aan de regels houden en wél een volwaardig onderdeel van de maatschappij uit maken.

Het generaliseren zal er hooguit voor zorgen dat mensen die zoekende zijn naar hun plaats in een nieuwe maatschappij de bevestiging krijgen: "Men moet mij hier niet" wat de voedingsbodem is geweest voor veel radicaliserende jongeren, zoals de IS gangers van de laatste jaren. Dankzij die IS gangers hebben we nu migratiestromen vanuit Syrië en Irak, waar o.a. gedesillusioneerde immigrantenjongeren de meest gruwelijke daden hebben verricht. Daar sluit ik mijn ogen niet voor, maar we moeten ook ons eigen aandeel in dit hele verhaal niet onderschatten.

Begrijp totaal niet waarom je dat denkt ik ben zo goed als alleen maar negatief over de film. Maar als je er beter door slaapt, fantaseer dat er een hoger aantal sterren staat.

Besef je de analogie van jouw uitspraak met de film waar we het over hebben en daarmee het thema: de gijzeling van de politieke correctheid(?)

Eerder simplistisch zwart-wit denken zou ik dan zeggen.

Svp discussie nu weer enkel filmgerelateerd te houden.

Mooie satire vol kleine observaties en leuke ideetjes, maar wel wat onnodig lang en fragmentarisch. Gelukkig is Christian (die me wat aan Jon Hamm deed denken) nog leuk genoeg als soort van antiheld om op in te hakken om de film een klein beetje aan hem op te hangen, maar het blijft allemaal toch vooral een soort van verzameling van losse scènes. En ik vind dat de film ook wel een overschot aan ongemakkelijke gesprekken heeft. Al die scènes met die PR-jongens leken wel een eeuwigheid te duren. Het punt was wel snel gemaakt.

Wat wel leuk is dat de film, zoals ik het zie tenminste, tegelijkertijd maatschappijkritisch is en de draak steekt met politieke correctheid. Meerdere scènes lijken meerdere manieren te interpreteren, wat best uitgekookt is van Östlund. Maar het had van mij wel in een wat vlottere vorm gegoten mogen worden. En wat korter en iets minder zelfbewust en uitvergroot. De scène uit de poster en die met het condoom zijn veruit de beste scènes. 3.0*.

Uitstekende film over een curator van een museum voor moderne kunst wiens telefoon wordt gestolen. Regisseur Ruben Östlund weet hier goed ongemakkelijke en onvoorspelbare situaties te creëren voor zijn hoofdpersonage (het acteerwerk draagt hier ook aan bij), die je zelf ook aan het denken zetten. Een aantal boeiende dialogen en de flinke lengte valt eigenlijk niet op.

Zo flauw ben ik dan net weer wel. Maar op de aftiteling heet het jongetje Pojken niet Christian.

Bij vlagen echt briljant. Sterk film- en acteerwerk en het ongemak van de hoofdpersoon en de situaties waarin hij beland ga je echt zelf voelen. Mooi hoe de museum-en kunstwereld op de hak genomen wordt. Ook het absurdisme en dingen als de levende aap die zichzelf zit op te maken; heerlijk.

Ben het wel eens met het fragmentarische. Daarnaast ging het laatste stuk van de scene met de man als gorilla tijdens het diner mij een beetje te ver; het werd me te ongemakkelijk.

Daar moet je dan toch weer bij zeggen; knap hoe de regisseur dat voor elkaar krijgt.

Niet te geloven wat mensen er hier een bizarre interpretaties op nahouden..

Welke bizarre interpretaties? Ik heb niets bizars gelezen.

Thema's uit Play en Turist komen hier mooi samen, maar The Square is vooral ook een vermakelijke kijk op het Zweedse culturele wereldje. Naast de al veelgenoemde hoogtepunten met de aap-artiest- en dan vooral hoe Dominic West reageert, lijkt redelijk geïmproviseerd- en het condoom (sowieso waren de scenes met Moss leuk) vond ik ook de pitch van die marketingjongens best geinig, net als de beroving en de reactie daarop, en niet te vergeten het uitgelaten gedans op het feest. Het deel met het verontwaardigde jongetje vond ik minder sterk, vrij zwak eigenlijk, en het is dan ook jammer dat het laatste deel daarop focust. Mede daardoor duurt het ook net te lang.

Prachtige weergave van de idioterie van t 'moderne' bestaan.

De morele implosie in al haar glorie.

Voor wie t kan en/of wil zien.

Nou, kan niet zeggen dat ik alles begrepen heb, maar gelukkig de meeste mensen hier wel.

3 sterren dan maar want ik vond het wel het aankijken waard.

En dan begint Östlund toch iemand te worden om in de gaten te houden. Involuntary heb ik jaren geleden gezien, vond ik toen saai en moet ik nodig een herkansing geven; Turist vond ik aanvankelijk vervelend maar werd uiteindelijk toch grappig en boeiend, en The Square had me van begin tot eind te pakken. Oke, ik vond 'm ook iets te lang duren - mijn aandachtsspanne reikte tot de persconferentie - maar toch.

Wat ik vooral zag - maar misschien is dit iets wat ik wilde zien - is de gemaakte politiek correctheid van het kunstwereldje. Het kunstwereldje waar - en wederom: dit is volkomen eigen invulling omdat ik het zelf de laatste tijd vaak meemaakte - kunstenaars zichzelf ontzettend belangrijk vinden, daar hele dure woorden voor gebruiken maar uiteindelijk ook niets meer dan een lege huls zijn. En uiteindelijk net zo laf, gewoontjes en bang zijn als wie dan ook: dat was ongeveer het enige wat ik uit de scene van de poster haalde (spannende scene maar nog steeds geen idee wat het met de rest te maken heeft, hoewel dat ook niet zo veel uitmaakt) en die hilarische scene met HELD Dominic West (mancrush van me sinds zijn prachtige rol in Pride) waar er een persoon met Gilles de la Tourette zit, waar bij die laatste het op mij overkwam dat iedereen zich rot ergerde maar niemand er wat van durft te zeggen.

Scene die mij op persoonlijk vlak raakte zat weer die persconferentie: hoe ver reikt vrijheid van meningsuiting? In hoeverre mag of moet je jezelf censureren als kunstenaar? Leuk dat het personage van Claes Bang eerst wordt aangevallen op de inhoud van het filmpje - 'schande dat u als museum dit durft uit te brengen!' - en daarna van de andere kant de wind van voren krijgt omdat hij zichzelf censureert en zelfs er voor wil opstappen. De hele riedel rond die viral vond ik ook enorm interessant en heel erg grappig. Ik vond die viral door het grotesque effect trouwens erg onschuldig.

Wat Macmanus in een van de eerste berichten bij deze film zegt, als ik het goed samenvat dat de Westerse mens het heel slecht doet tegenover moslims / Marokkanen / Algerijnen en dat we ons hoofd laten hangen naar de bullys in de samenleving - dat zag ik er niet in. Integendeel. Ook dat Marokkaanse jongetje was bloedirritant (maar wat speelde hij goed!!) en dat intens grappige moment met die zwerfster in die 7/11 die geen uien op haar broodje wilde . En ik vond het personage van Claes Bang ook bepaald geen hautain figuur die op mensen neerkijkt. Eerder iemand die door zijn eigen onmacht vaak ook op zijn eigen manier slachtoffer is van de situatie en ook maar wat aanklungelt, zeker ook in relatie tot zijn dochters. En dan ook die belachelijk grappige scene waarin zijn minnares hem met alle geweld wil laten benoemen dat ze seks hebben gehad. Dubbel gelegen. Ook omdat er naar mijn mening heel erg werd gespeeld met het verwachtingspatroon: in eerste instantie zou je denken dat Östlund in het kader van de MeToo-discussie kant kiest voor de vrouw, maar dan heeft Bang toch nog een joker achter de hand die hilarisch uitpakt.

Verder ben ik het eens met alles wat De filosoof zegt in zijn berichten van 10 en 14 november 2017. Hoewel Östlunds maatschappijkritiek zich beperkt tot speldenprikjes, vind ik de film zeker niet politiek correct.

Nog iets wat me opviel: tussen het hele kunstenaars-gewauwel over the square uit de titel van de film, is er een moment waarop het personage van Claes aan zijn dochters uitlegt waar the square precies voor staat, en die uitleg was veel duidelijker en oprechter dan alle andere uitleg die ik op dat moment over te horen kreeg en sneed het kunstwerk zowaar hout. Viel iemand dit nog meer op?

Er zijn nog heel veel vragen voor mij te beantwoorden hierover, maar ach... De film schreeuwt om een herziening en misschien ga ik deze toch nog ooit kopen.

4,5*

Denk dat je ook wel gelijk hebt dat hij niet alleen pc is hoor. Mijn punt is vooral dat hij te braaf is in zijn kritiek naar zowel de elitaire oude man, de asielzoeker, de buitenlander, de vrouw, de man iedereen. Ik vind dat het de kijker te makkelijk wordt gemaakt. Dat een kunstenaar niet weet waarover hij praat, dat je eigenlijk niet weet wat hoopjes zand betekenen en een schoonmaker ze opzuigt. Het is humor zonder schuren. Zo veilig. Iedereen haalt zijn grammetje en iedereen kan weer verder leven. Zo Zweeds dus zo saai...mijn mening uiteraard..iedereen mag dit te gek vinden. Ik heb iets meer liefde voor de punk filmmaker...die komen eerder uit Denemarken...

Sociale satire die best goed werkt en meer komedie dan drama is. Visueel niet altijd denderend en een beetje saai zelfs, maar Inhoudelijk wel een sterke film vond ik, over de hedendaagse mens in de hedendaagse maatschappij. De film heeft niet echt een rode draad maar volgt enkele van elkaar losstaande gebeurtenissen in het leven van een museumcurator. Ostlund gaat richting menselijke observatie maar doet het scherp, zeer scherp, soms spottend soms confronterend, met toch overwegend een negatieve kijk op de mens. Een greep uit wat getoond wordt:

- het elitaire kunstwereldje dat te kakken wordt gezet. Met die twee kunstfiguren die een hopeloze PR stunt willen verkopen die dan toch opgepikt wordt en viraal gaat.
- de onverschilligheid en individualisme, geïllustreerd door de mensen die blindelings voorbij al die bedelaars lopen. Christian wordt hier bijzonder sympathiek gemaakt omdat hij hen helpt
- het kwaliteitsverlies in menselijke relaties. De seksuele verhouding tussen Christian en Anne duidt toch op een compleet gebrek aan authentieke emotie en communicatie bij beiden.
- de drang tot rationalisering bij mensen. Christian die het excuusfilmpje maakt voor de jongen waarin hij zijn slecht gedrag probeert goed te praten
-de beknotting van de vrijheid tot meningsuiting door het politiek correcte.

Enzovoorts. Nee, vervelen doet de film geenszins en je zou er bijna een thesis uit kunnen puren. Ik voeg me dan ook bij de positieve reacties van deze film die duidelijk boeiende discussies op gang brengen.

Keek voor een film van bijna 2.5 uur nog redelijk vlot weg, meestal een goed teken, maar deze keer toch niet uitmondend in een hoge waardering. Ik had er meer van verwacht, paar memorabele scenes maar ook een hoop gekabbel en gebabbel.

Ja, geweldig, minstens zo geweldig als Play. Fantastische film waarin het de conservator van het museum voor moderne kunst allemaal niet meezit. Dat de schoonmakers per ongeluk een kunstwerk opzuigen is zeg maar één van de minst erge dingen. Een gestolen portemonnee, enthousiaste PR-medewerkers, het kan allemaal veel erger. Prachtig gefilmd, genoeg WTF-momenten en die twee en een half uur vliegt voorbij.

Kijk, dit is het voorbeeld van naive gutmensch deugen. Billy, gaat dit voor jou altijd op, wat je daar zegt? Te allen tijde? Echt? Ook, bijvoorbeeld, tijdens de Nazi bezetting 75 jaar geleden? Waarin mensen heel wat dapperder dan jij, voor jouw vrijheid vochten
En voordat ik de film ga bekijken, niemand heeft een probleem met immigranten-mensen (mits niet al te veel!). Wel kan een mens en de samenleving een probleem hebben met mee-geïmporteerde ideologieën die hier niet passen en niet kunnen en niet willen integreren, wegens zelf-isolatie, intolerantie en vrouwenonderdrukking bijvoorbeeld.

Als je bedoelt dat niet alle Nazi's voor het veroveren van Europa en genocide van Joden waren, dan geloof ik dat graag en zou ik ook niet alle "Nazi's" over één kam hebben gescheerd. Wel degenen die ons land binnenvielen en mijn stad hebben platgegooid, maar dat zijn soldaten. Dit alles staat natuurlijk los van mijn dapperheid, ik snap niet zo goed waarom je dat er bij moet betrekken.

Sowieso is je argument behoorlijk slap. Een politieke overtuiging vergelijken met een etniciteit en (in iets mindere mate) een religie is onzinnig. Politieke overtuiging is in veel grotere mate een keuze dan je religie. Hitler radicaliseerde al een aantal jaar voordat hij Polen binnenviel. Mensen hebben dan een keuze of zij de partij blijven aanhangen of niet. Je afkomst, daarentegen, staat in steen gegrift

Ik denk dat generaliseren iets is wat je als mens zijnde wel of niet doet, ongeacht het onderwerp. Het heeft er vooral mee te maken of je kunt inleven in zaken die wat verder van je bed staan. Het heeft te maken met of je een simpele oplossing voor een complex probleem zoekt om er maar verder niet over te hoeven na te denken.

In een sterke bezetting voor de bekroning voor beste buitenlandse film kwam deze The square net te kort voor de Oscars in 2018, maar in Cannes had Östlund meer geluk. Dankzij een promocampagne van De Standaard en Lumière kon ik deze film dit weekend toch meepikken. Het werd alvast een geweldige ervaring. The square is een bijzondere film met een filosofische maatschappelijke boodschap rond abstracte moderne kunst.

Hier en daar oogt de film vreemd en kom je in absurde situaties terecht, maar de kernboodschap blijft overeind. Met een abstract vierkant laat de kunstenaar een altruïsche visie schijnen op de koude individualistische samenleving. Die egoïstische samenleving komt verschillende malen aan bod met een aantal voorbeelden zoals de beroving van Christian. Het leidt tot een bijzonder verhaal naar de zoektocht en wraakpoging naar de dief. Maar ook de overenthousiaste PR-lui die een surrealistisch promofilmpje maken was best fijn om volgen. En de zeer vreemde dialogen tussen Christian en de Amerikaanse journaliste waren uitstekend, boeiend én humoristisch. Die discussie over dat condoom, geweldig! Of hun conversatie of hij wat voelde en of er nog andere veroveringen waren vóór haar. En liep er geen aap rond in het appartement toen ze aan het vrijen waren?!

De meest in het oog springende scène is die van de filmposter. Die halfwilde die mocht doen wij hij wilde. Chocqueren, intimideren, behoudens wat ongemakkelijke pozes aannemen, deed niemand wat. Ook niet toen de vrouw werd aangerand todat hij écht wel te ver ging. Na eentje volgde de rest vrij snel. Alsof je niet de eeste wou zijn?

Maar The square haalt ook andere thema’s aan zoals de beknotting van de vrije meningsuiting, de vooroordelen ten aanzien van de lagere economische klassen (bedelaars en migranten), de hypocriete politieke correctheid, enz ... zeer boeiende film die geen moment verveelde! De fijne humoristische insteek maakte het dan ook af: de bedelaarster die geen ui op haar hamburger wou, schitterend!

Oh ja? In steen gegrift? Hier in ons moderne Nederland? Ik ken zoveel mensen die hier in Nederland Katholiek of Protestant of atheïst zijn geboren, en die nu in alle vrijheid er totaal los van zijn, of overgestapt zijn, of ingestapt. Jij vast ook wel. (Jijzelf?).

Daarentegen, ikzelf ken geen enkel ex-moslim. Jij? Alleen al statistisch gezien klopt daar iets niet aan, zit daar een luchtje aan. Hebben moslims misschien niet die "keuze" die jij noemt?

Zit iets in. Als moslim veranderen van geloof of atheist worden, doorgaans niet aan te raden. En politieke overtuiging kan inderdaad zeker ook een soort religie zijn, gevoed door manipulatie, indoctrinatie, angst en het conformisme van een maatschappij (in die zin was nazi Duitsland een goed voorbeeld). Als ik zie hoe vaak media nu meer dan ooit een maatschappij kan sturen in zijn denken (zeker ook in westerse landen als Belgie of Nederland) dan kan ik politieke overtuiging overigens amper een keuze noemen. Het idee dat we werkelijk 'vrije mensen' zijn is in zijn geheel al een illusie.

Gisteren alsnog gratis kunnen zien bij Natlab Eindhoven. Midden in het hipste deel van Eindhoven dus, een passende omgeving voor een film over een museumcurator die maatschappelijk relevante kunst wil maken, maar intussen faliekant faalt bij elke interactie met die maatschappij. En, lijkt de film te willen schreeuwen, wat betekent het dat wij ernaar zitten te kijken?

'The Square' put zichzelf uit in dat soort meta-spelletjes, en komt daardoor maar moeilijk tot de kern. Het helpt ook niet dat de film minstens een half uur te lang duurt, omdat Ostlund per se elke gedachteassociatie tot het uiterste lijkt te willen volgen. Je kunt een interessante film veel vergeven, maar langdradigheid is een moeilijke.

Jammer, want er valt ook veel te genieten. De casting is uitstekend, de humor treft (meestal) doel, en de film bevat minstens een handvol echt briljante scenes. Was in de montagekamer iets kritischer geweest, en het was voor mij misschien een volle ster hoger uitgekomen.

Merkwaardige film die aan de hand van ogenschijnlijk losstaande scènes de maatschappij hekelt en vooral de minpunten bij de mens blootlegt. Bijvoorbeeld : Het begint al met de diefstal op straat met een kinderlijk, overgelukkige Christian nadat hij zogezegd de bruut had weggejaagd en het "omstaanderseffect" had overwonnen. Hetzelfde fenomeen, ook van lafheid, doet zich voor bij de agressie op het galadiner. Pas wanneer "het dier" door één man werd overmeesterd, is iedereen daar om er op te knokken.
Meerdere aspecten volgen elkaar op : hypocrisie, minachting voor de mindere in de maatschappij, racisme, egoïsme, verwaandheid, vunzig gedrag...
Het is niet altijd spetterend maar eigenlijk toch meestal genietbaar, verrassend en grappig.
Een frisse en spitsvondige camera bezorgt de film nog wat meerwaarde en, al duurt hij lang, is dit voor deze Ruben Östland-movie geen handicap, omdat er wel altijd iets nieuws opduikt waarvan te genieten valt. Wellicht zou een tweede visie nog wat onderhuidse finesses doen ontdekken.

Pff, dit was toch niet echt m'n ding. Het verhaal kon me toch maar matig boeien en duurde toch ook wel te lang. De cast deed het wel goed en verder zag het er prima uit.

Not my cup of tea.