Meningen

Onderhoudende reboot, vakkundig in elkaar gezet en met net genoeg aktie en spektakel om te blijven boeien. Daarnaast mooi gemaakt, met name Alicia Vikander. Begint sterk; eenmaal op het eiland aangekomen gaat de vaart er een beetje uit, maar de spectaculaire Indiana Jones-achtige climax maakt wel weer één en ander goed.

Onderhoudende, groots opgezette science fiction-film met heel veel aktie en spektakel. Veel verhaalelementen zijn 'geleend' van klassiekers als The Terminator, Independence Day en Alien, maar toch steekt het script redelijk fris en vooral energiek in elkaar. Chris Pratt doet het naar behoren in de hoofdrol, al had zijn personage wat mij betreft wel wat meer pit kunnen gebruiken. Verder lekker veel ruige aktiescenes en een lawine aan special effects, sporadisch wat aan de doorzichtige kant maar overwegend behoorlijk imposant.

Intelligente maar wel wat chaotisch uitgevoerde SF-familiefilm, boordevol interessante ideeën en sublieme special effects. De doelgroep van de film laat zich lastig bepalen, waarschijnlijk één van de redenen dat dit geen succes is geworden. De film is te complex voor kinderen en qua toon wellicht iets te melig voor volwassenen. Aan het spektakel ligt het in ieder geval niet; visueel is de film overweldigend en een lust voor het oog. De cast is ook prima.

Originele, bij vlagen behoorlijk maffe film, met serieuze en emotioneel beladen onderliggende thema's. De constant veranderende toon van de film wordt knap in balans gehouden door regisseuse Maren Ade, al is de film veel te lang en doen bepaalde scenes amper ter zake. Wat er voor zorgt dat dit stevig op de rails blijft zijn de hoofdrollen van Peter Simonischek en Sandra Hüller, beiden geweldig. Ik moet nog maar zien of Jack Nicholson en Kristen Wiig in de beoogde amerikaanse remake ook zo'n indruk kunnen maken.

Vrijblijvende karakterstudie van een seriemoordenaar, een soort maffe kruising tussen mr. Bean en Henry:Portrait Of A Serial Killer. Hoofdrolspeler Ferdinando is prima, maar het script kabbelt maar een beetje door zonder echt spannend of interessant te worden. Motivatie voor de daden ontbreekt al helemaal, waardoor de film aan de oppervlakkige kant blijft. Visueel degelijk met mooie muziek op de soundtrack, maar het is een middelmatige film.

Prima documentaire over de lange en onstuimige carrière van skate-legende Tony Hawk. Alle ups en downs passeren de revue, compleet met geweldig archiefmateriaal en redelijk diepgravende interviews met vele betrokkenen. Met dik twee uur aan de lange kant, maar continu boeiend en boordevol spectaculaire opnamen.

Het eerste deel van regisseur Pablo Larraín's drieluik over het leven in Chili ten tijde van het regime van dictator Pinochet, gevolgd door Post Mortem en NO. De bizarre plot handelt over een zwijgzame psychopaat (Alfredo Castro) die gebobsedeerd is door Tony Manero, het door John Travolta gespeelde personage uit Saturday Night Fever. De film is aan de trage kant maar weet wel onder de huid te kruipen en is afwisselend schrijnend en onderkoeld grappig. Castro en Antonia Zegers zien we ook terug in de andere twee genoemde films, zij het in steeds een andere rol.

Eersteklas docudrama over de financiële crisis in de VS, zakelijk en intelligent in beeld gebracht. Een keur aan uitstekende akteurs leidt alles in goede banen, met William Hurt in de rol van minister van financiën Henry Paulson, die alle zeilen bij moet zetten om te voorkomen dat de economie van de VS ten onder gaat. Een fascinerende en tegelijkertijd zeer frusterende kijkervaring, want net als bij genregenoten Inside Job en Margin Call zit je je als kijker binnen no time op te winden over de arrogantie en genadeloze zakkenvullerij van de grote amerikaanse bankiers.

Een sequel die eigenlijk alles goed doet en vrijwel geen valse noot bevat. Kortom; een zeldzaamheid. Een onweerstaanbare mix van sentiment, komedie en aktie, met Cruise wederom perfect in de hoofdrol. De cast om hem heen is ook prima, met heel wat oude (en natuurlijk ook nieuwe) gezichten. Visueel trekt regisseur Joseph Kosinski alles uit de kast om er iets moois van te maken en de bombastische soundtrack van Hans Zimmer past als een maatpak.

Ik had er van tevoren niet zo'n zin in, maar toen ik las dat de geweldige Adam Arkapaw (Animal Kingdom, Snowtown, True Detective) het camerawerk had gedaan toch maar gekeken. En wat blijkt: best een aardige miniserie. De plot is niet bijster interessant of complex maar degelijk genoeg en het akteerwerk is unaniem uitstekend. Verder veel sfeer en natuurlijk heel veel mooie plaatjes van het nieuw-zeelandse landschap. De finale doet een beetje aan alsof deze er met de haren bij gesleept is, maar tot die tijd is dit best een onderhoudend drama met thriller-elementen.

Herzien. Blijft erg leuk, vooral door de niet aflatende stroom visuele grappen en grollen. Val Kilmer is perfect in de droogkloterige hoofdrol en lijkt hier wel van elastiek. De film is sterk opgebouwd qua grapdichtheid; de boel komt een beetje langzaam op gang maar wint aan momentum naarmate hij vordert. Het is ook allemaal precies lang genoeg. Meest inventieve scene: de vechtpartij onder water. Briljant gedaan.

Vrij bespottelijke slasherfilm, overdreven geakteerd en qua plot slecht uitgewerkt. Het wraakmotief kennen we uit talloze betere genregenoten. Technisch redelijk in orde, met degelijk camerawerk en overtuigend bloederige make-up effecten, maar inhoudelijk is het een rommeltje. De film is nergens spannend en al helemaal niet verrassend. De personages zijn uitsluitend irritant en de toon van de film is erg onevenwichtig. Is het horror, slapstick, drama? Nee, het is rotzooi.

Niet zozeer een documentaire over bergbeklimmen maar over rouwverwerking en acceptatie. Ruim twintig jaar na het overlijden van zijn vader, avonturier Alex Lowe, besluit zijn zoon Max een documentaire te maken over de impact die het verlies heeft gehad op het gezin. De oprechte, eerlijke aanpak van het onderwerp zorgt voor een bijzonder aangrijpende en emotionele kijkervaring, waarbij moeilijke vragen en lastige kwesties niet uit de weg worden gegaan. Erg mooi gedaan.

Herzien op blu-ray. Blijft een fijne SF-film, met een ijzersterk verhaal en een hoog tempo. Prima special effects ook. Ok, de film is inmiddels 22 jaar oud en dat zie je, maar er zijn maar weinig zaken die niet meer door de beugel kunnen. Die lompe auto's waren destijds ook al fout. Schwarzenegger is hier iets beter dan doorgaans het geval is en hij krijgt goed tegenspel van oa Sharon Stone (wat was ze toen mooi!) en bad guys Michael Ironside en Ronny Cox. Het is een echte Paul Verhoeven film, dus de film is op veel niveau's een guilty pleasure. Voor een subtiele aanpak ben je hier aan het verkeerde adres. Extreem gewelddadige aktiescenes en hilarische dialogen maken het geheel in stijl af.

Zinloze remake, maar ach, best onderhoudend en visueel bij vlagen indrukwekkend. De Blade Runner-achtige production design is erg mooi. Qua plot een pak minder dan het origineel van Paul Verhoeven. Het begint allemaal best spannend en inventief, maar het laatste uur is de film niet veel meer dan een aaneenschakeling van (niet bijster boeiende) aktiescenes. Uiteindelijk gaat de film uit als een nachtkaars. Ik heb de extended version gezien, die 133 minuten klokt.

Leuke mix van Scream en Back To The Future, vlot gemaakt en enthousiast vertolkt. Het script is soms wat gemakzuchtig, vooral naar het einde toe, maar tot die tijd is dit een zeer onderhoudende en vaak erg grappige komische horrorfilm. Er had wel wat meer gedaan kunnen worden met het tijdreis-aspect, maar vooruit, dat zien we maar door de vingers.

Leuke, zij het wat ongestructureerde documentaire over amateurwielrenners die deelnemen aan de Tour du Faso, een tocht van tien etappes over vaak onverharde wegen door het west-afrikaanse Burkina Faso. Veel heerlijke couleur locale en onderhoudende chaos tijdens en buiten de wedstrijd, al is het jammer dat echte focus ontbreekt en je hierdoor niet echt kunt meeleven met de verschillende deelnemers. Mijn sympathie ging vooral uit naar de duitse ploeg, die voortdurend te maken kreeg met oneerlijke spelregels en corruptie.

Opzettelijk dik aangezette, romantische thriller met mooie mensen, mooie locaties en veel pracht en praal. Helaas levert dit nog geen goede film op, aangezien men een degelijk script is vergeten mee te leveren. Alles verloopt erg voorspelbaar en de 'verrassende' wendingen voel je op je klompen aankomen. Daarnaast slaapwandelen zowel Jolie als Depp door hun rollen heen. De bijrollen zijn iets beter ingevuld- Paul Bettany en Steven Berkoff proberen er in ieder geval nog iets van te maken. Het is allemaal netjes in beeld gebracht en de kitscherige soundtrack walst iedere oneffenheid plat, maar meer dan een onderhoudend niemendalletje is het echt niet.

Onweerstaanbaar idee voor een film, kan haast niet fout gaan, zou je denken, maar toch weet regisseur Mann het grotendeels nog te verpesten. Hij voert een reeks sullige moordenaars op, filmt de boel op vrij lelijke wijze en hakt de aktiescenes in mootjes totdat er weinig bijzonders van overblijft. Carlyle heeft een bizarre, nogal huilerige hoofdrol; Rhames is gewoon slecht. Wat de film nog enigzins redt zijn de inventieve en zeer bloederige executies en een lange spectaculaire achtervolgingsscene met een dubbeldekker en een vrachtwagen, die wel wat aan de climax van Terminator 2 doet denken. Verder is het allemaal vrij onlogisch en verre van opwindend.

Originele ideeën en maffe visuele details te over in deze vierde film van de belgische regisseur Jaco Van Dormael, op wie altijd wel gerekend kan worden wanneer het gaat om een uniek stukje cinema. God (Benoit Poelvoorde) woont in Brussel en heeft er zichtbaar plezier in om het de mens zo lastig mogelijk te maken. Dochter Ea hackt zijn computer en lekt de sterfdata van iedereen op aarde. Nu zal iedereen moeten nadenken over hoe ze hun laatste dagen, maanden of jaren zullen doorbrengen. Dit zorgt voor een aantal mooie en gedenkwaardige scenes, maar op gegeven moment is de lol er toch wel een beetje af, ondanks de continu frisse visuele aanpak. Het helpt ook niet bepaald dat Poelvoorde zich al schmierend en vooral schreeuwend een weg door de film baant.

Spannende, goedgemaakte thriller over een mysterieuze sluipschutter die het gemunt heeft op de laatste bewoners van een verpauperde torenflat. Qua verhaal niet erg bijzonder (of logisch) en de twist aan het einde is nogal een anticlimax, maar de film loopt wel lekker qua tempo en is eigenlijk continu onderhoudend. De personages zijn ook net interessant genoeg om te blijven boeien.

Vermakelijke komische thriller, met een aantrekkelijke cast als voornaamste trekpleister. Het verhaaltje is niet heel bijzonder maar wel leuk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. De terugkeer van Eddie Murphy in een voor hem op maat gesneden rol levert niet echt het verwachte vuurwerk op, al is hij hier leuker dan hij in films geweest is sinds, tja... mensenheugnis. De platte regie van Ratner laat helaas weinig aan de verbeelding over en de muziek is te dik aangezet. Al met al vakkundig maar enigzins zielloos vermaak.

Nog goed te doen, deze groots opgezette rampenfilm over een uitslaande brand in een net gebouwde wolkenkrabber in San Francisco. Met Paul Newman en Steve McQueen in de hoofdrollen ontbreekt het daarnaast niet bepaald aan starpower. Te lang, hier en daar wat doorzichtig en knullig qua special effects en niet alle plotlijntjes zijn even interessant, maar het spektakel stelt grotendeels niet teleur en een groot deel van de cast komt lekker naargeestig aan zijn eind. Zo worden ze niet meer gemaakt!

Slim in elkaar gezette slasherfilm, waarin de originele film met dezelfde titel uit 1976 een grote rol speelt. Helaas staat 'slim' hier niet gelijk aan 'goed', want het script is verder behoorlijk voorspelbaar en doorsnee uitgewerkt. Oké, vooruit, de ontknoping zag ik niet aankomen, maar afgezien daarvan is dit een dertien-in-een-dozijn horrorwerkje. En die flauwe toestanden met de lokale politie dragen zeker niet bij aan de spanning.

Solide misdaadfilm, goed gemaakt en rijk aan sfeer. Uitstekende cast ook, met Affleck in een prima hoofdrol. Qua plot niet al te origineel of verrassend, maar de film is wel continu meeslepend en sporadisch erg spannend. Enige minpuntje is de enigzins ongeloofwaardig uitgewerkte relatie tussen Affleck en Rebecca Hall. De tweede indrukwekkende regieklus van Affleck, die hier als akteur bewijst onder zijn eigen regie een stuk beter te spelen dan onder regie van anderen.

Vooropgesteld; ik ben geen fan van Troma en al helemaal niet van het brakke, krakkemikkige origineel uit 1984. Deze remake (die twee jaar op de plank heeft gelegen) bevalt me iets beter, maar laat alsnog veel te wensen over. De toch niet misselijke cast bakt er weinig van en veel elementen, waaronder de humor, werken slechts mondjesmaat. Regisseur Macon Blair (tevens te zien in een klein rolletje) gaat enthousiast te werk, maar hij laat kansen liggen en de timing van veel cruciale momenten is niet best. De film ziet er afwisselend indrukwekkend en bijzonder lelijk uit, iets dat bijdraagt aan het tweeslachtige gevoel.

Nog steeds sublieme animatiefilm, visueel indrukwekkend en met een erg leuk script. De stemmencast is ook geweldig. Grafisch inmiddels wellicht een beetje achterhaald- de mensen zien er niet zo goed uit, de hond is nogal hoekig en de achtergronden missen hier en daar het benodigde detail- maar inhoudelijk blijft dit één van de beste Pixars. Vaak hilarisch, altijd inventief.

Pixar heeft natuurlijk inmiddels niets meer te bewijzen, maar met deze film wordt maar weer eens aangetoond waarom ze op eenzame hoogte staan. Dit derde deel is adembenemend mooi geanimeerd, tot in het kleinste detail. Daarnaast is het kleurgebruik magnifiek. Maar belangrijker nog; het script is eersteklas. De film is grappig, spannend en ontroerend en weet op ieder denkbaar front te scoren. De vertrouwde personages zijn even leuk als altijd en ook de nieuwe maken indruk. Een fantastische afsluiting van een sublieme trilogie.

Grotendeels overbodig maar over de hele linie genomen wel zeer onderhoudend vierde deel van de ultieme Pixar-franchise, begonnen in 1995. Meer van hetzelfde, maar hetzelfde betekent in dit geval gelukkig wel veel leuke grappen en een vlot tempo. De animatie is (uiteraard) van hoog niveau, net als de stemmencast, met ditmaal leuke bijrolletjes van oa Jordan Peele en Keanu Reeves. En het nieuwe personage Forky is helemaal geweldig. Getuige het einde lijkt de koek nu wel op te zijn, zodat we dit prettige toetje maar moeten koesteren.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal: schrijfster Robyn Davidson vertrok in 1977 voor een tocht van 2700 km dwars door de Australische woestijn, slechts vergezeld door haar hond en een drietal dromedarissen. Het verhaal spreekt natuurlijk tot de verbeelding en hoofdrolspeelster Mia Wasikowska is uitstekend, maar de beperkingen van het erg rechtlijnige script openbaren zich na ongeveer een uur, waarna de film steeds meer in herhaling valt en er op dramatisch vlak weinig meer valt te beleven. Naar het einde toe is de rek er vervolgens flink uit.