Top of the Lake (2013-2017)

Top of the Lake seizoen 1 Naar aanleiding van mijn Nicole Kidman marathon deze serie bekeken (ook al zit ze alleen in seizoen 2). Daarnaast zag ik dat deze serie mijn interesse al eens had gewekt in het verleden, dus het moest zo zijn. Het begint interessant en er zitten een aantal spannende wendingen in, nergens echt groots of bijzonder, maar wel meeslepend. De serie moet het vooral hebben van de sfeer. De beelden zijn werkelijk verbluffend en de personages worden goed geïntroduceerd. Het kijkt in tegenstelling tot wat anderen vinden voor mij wel lekker weg. Het einde valt echter een beetje tegen, omdat ik gehoopt had op iets meer.

Top of the Lake seizoen 1 Aardig, sfeervol, maar ik sluit me helaas aan bij veel van de kritiekpunten hierboven: niet zozeer aan het feminisme dat wel heel duidelijk in het geheel doorschemert, en ervoor zorgt dat het karikaturale en vooral voorspelbare op de loer ligt, maar vooral aan de onevenwichtigheid. Er zitten mooie elementen in 'Top of the Lake', het mysterie is aardig, de omgeving mooi, Moss erg sterk, maar: de plot heeft iets voortkabbelends, het is allemaal weinig toonvast (hierboven wordt gesproken over iets twin Peaks-achtigs, op andere momenten is het weer grauw en realistisch, dan weer overdreven huiselijk) en op het einde komen er wel erg veel wendingen om de hoek kijken. Wat overigens ook niet hielp bij mijn kijkervaring was dat Netflix de zeven oorspronkelijke afleveringen heeft opgeknipt tot zes afleveringen: nu duren ze allemaal net iets te lang (echt waar) en de eindes voelen vaak ook wat onaf, abrupt aan.

Top of the Lake seizoen 1 Dit was een flinke tegenvaller. Ik begreep dat deze serie een behoorlijk goede reputatie had, maar ik begrijp niet waarom. Ik vind de serie vooral raar. En dan niet intrigerend of mysterieus raar, maar gewoon raar raar. Om te beginnen is de gemeenschap raar. De vrouwen zijn sneu en raar, de mannen zijn slecht en raar. Er zijn maar weinig personages met wie je je nog een beetje kunt identificeren. Holly Hunter als GJ is natuurlijk het toppunt van raarheid, en het is mij een volstrekt raadsel waarom iedereen zo achter haar aanloopt. Sowieso snap ik vaak de acties van de personages niet - en vaak genoeg hebben ze ook niets te maken met het grote verhaal. Het plot gaat alle kanten op en neemt zoveel rare wendingen dat het me op een gegeven moment ook nauwelijks meer kon schelen hoe het af ging lopen. Natuurlijk is Matt slecht, en Al is natuurlijk ook niet helemaal zuiver. Door in de laatste aflevering er nog wat wendingen in te gooien - Matt is Robins vader. Matt is niet Johnno's vader. Matt is de vader van Tui's kind. O wacht, misschien is hij wel niet de vader van Tui's kind - proberen de makers het spannend te houden, maar het enige effect dat het heeft op mij, is dat ik op een gegeven moment denk van 'het zal allemaal wel'. En als je zo gaat denken, betekent dat dat de serie faalt. Behalve het hobbelige plot zijn er ook een heleboel zijpaadjes die halfhartig worden ingeslagen. Robin lijkt iets te hebben tegen de nieuwe vriend van haar moeder - gaan we niet over door. Robin is verloofd - en toen ineens niet meer - gaan we niet over door. In het begin wordt een moord gepleegd waar verder ongeveer niks mee gedaan wordt. Robin heeft een duister geheim dat al snel aan het licht komt, maar wat praktisch geen consequenties heeft voor de rest van het verhaal. En na een laatste plotwending ineens stoppen vind ik ook raar. De serie heeft ook een paar goede punten. Het acteren is echt niet slecht, ook van de kinderen niet. En de landschappen zijn erg mooi. Maar dat is het eigenlijk ook wel. Het kan me allemaal niet zoveel schelen wat die rare lui doen. Tegenvaller.

Top of the Lake seizoen 2 Ik ben het volstrekt eens met Kasparovski, alles werkte gewoon minder. Minder sfeer, minder beklijving, minder onvergetelijke rollen en momenten, bij momenten neigde dit zelfs naar een zekere mate van pretentie die ik echt niet goed trok. Jammer.