To Live and Die in L.A. (1985)

To Live and Die in L.A. 4K Blu-ray

Dat wordt aanschaf numero 5 maar dat verdient deze parel.

Inhoudelijk lijkt To Live and Die in L.A. (1985) een beetje op Touch of Evil (1958) . Deze film kun je eigenlijk ook een beetje beschouwen als een update versie van de film van Welles . Volgens mij was dat eigenlijk dan ook de bedoeling van Friedkin . In beide films haalt een rechercheur van alles uit wat god verboden heeft om zijn doel te bereiken .

Touch of Evil (1958) - noir

To Live and Die in L.A. (1985) - neo noir

Lijkt me echt heerlijk om beide films in een double feature te zien .

De wereld is rot en de kijker zal het geweten hebben. De grenzen tussen goed en kwaad worden voortdurend afgetast en stelselmatig verlegd. Met cops (William Petersen en John Pankow) die er vreemde methodes op nahouden, aardig buiten de lijntjes kleuren, en de slechteriken (William Dafoe) die getuigen van werkethos op hun manier. Een echte neo noir dus. Wat zich hier en daar ook toont in de esthetiek en zeker ook in de rol die LA toegeschoven krijgt als stadsjungle die iedereen eronder krijgt.

Het is moeilijk, nagenoeg onmogelijk voor mij als kijker om enige sympathie te voelen voor het volkje dat deze film kleur geeft. John Pankow is lange tijd in de race om eruit te komen als morele winnaar maar ook hij gaat uiteindelijk briljant voor de bijl in de eindscène met Darlanne Fluegel. Naast de onverkwikkelijke moraliteit zal vooral de achtervolging met auto’s me bijblijven. Schitterend hoe men dat voor mekaar kreeg in de cinema van die tijd. Niet meer te overtreffen.

Wel stel ik me vragen bij enkele scenes:
1. De sleutelscene waarin Petersen en Pankow de undercoveragent in onderbroek zetten. De undercoveragent wordt afgeknald door 1 van zijn eigen onoplettende FBI collega’s en toch nemen Petersen en Pankow de ongelukkige dood van de man heel hard op zich. Waarom eigenlijk? Voor een rechtbank zouden ze toch makkelijk onschuldig kunnen pleiten voor de dood van de man. Enkel zouden ze veroordeeld worden voor de diefstal, wat uiteindelijk veel minder erg is.
2. Wanneer Petersen en Pankow in de wagen omsingeld zijn door de FBI wagens, springen de FBI’ers eruit, halen opnieuw de wapens boven, maar géén van hen roept ‘FBI’ of ‘Police you're under arrest’ of wat normaal gezien tot de standaard arrestatieprocedure hoort. Hoe kunnen Petersen en Pankow dan in godsnaam weten dat ze zich zouden moeten overgeven aan de politie en niet op het punt staan afgeknald te worden door gangsters?

Ik begrijp wel dat het voor het scenario en verloop van de film belangrijk is om deze 2 plotholes met de mantel der liefde te bedekken. Het is dan ook zeker en vast een entertainende film die het verdient om (her)bekeken te worden. Met een lekkere eighties soundtrack er bovenop.

Teleurstellende Friedkin.

Een vigilante-film met Dafoe als schurk, hoe mooi kan het leven eigenlijk zijn als je op dit project stuit. Neem daar nog een competente regisseur bij en je denkt een film te zien die makkelijk binnen kan koppen. Jammer genoeg kon ik de stempel van Friedkin in deze film maar weinig herkennen, soms zelfs helemaal niet.

Het voornaamste nadeel dat de film heeft is dat het allemaal best gedateerd is geworden. De actiescenes komen nauwelijks over, de soundtrack overschreeuwt de thrillerscenes en de personages komen allemaal maar ouderwets over. Dat voor een film die me juist de indruk geeft dat het zijn tijd vooruit moest lopen. Wellicht dat de huidige technologie de film heeft ingehaald, maar indruk maken deed het bijna niet.

Wat ik ook jammer vond is dat geen enkele conversatie tussen personages naturel aanvoelt. Alles is nogal duidelijk gescript en geschreven. Met stomme verbazing zat ik bijvoorbeeld te kijken naar hoe het hoofdpersonage tegen zijn vrouw praat, en ook hoe deze terugpraat. Sommige recreatie-interacties voelen aan als een interrogatie. Ik kon er eigenlijk weinig uit serieus nemen, en ik vond het vooral een te simpele oplossing van Friedkin om ons de hintjes te geven over het verhaal.

Daartegenover staan wat aardige scenes. Zo is het geweld opvallend bloederig en gedetailleerd, raken de stillere en onheilspellende scenes volop het doel en kan ik de rol van Dafoe nog altijd behoorlijk waarderen. Past met zijn diepe stem en kille uitdrukking perfect in de rol die hij aangewezen krijgt. Ook fijn dat er wel degelijk een verhaal inzit, hoe zwakjes deze ook naar de kijker mag worden gecommuniceerd. Uiteindelijk blijft er voor mij vooral een film over waar ik weinig mee kan.

Grappig dat zoveel mensen hier de vergelijking met Miami vice trekken; ik heb die serie nooit gezien, maar ik moest zelf juist sterk aan Heat denken, met een politieman en een schurk die meer op elkaar lijken dan ze misschien zouden willen toegeven en met de achterbuurten, snelwegen en groezelige industrieterreinen –kortom alles behalve de glamour– van Los Angeles als decor. Natuurlijk worden de rollen ingevuld door minder prestigieuze (maar niet minder capabele) acteurs, en ook zijn er de gebruikelijke jaren-80-problemen van gedateerde mode, haren en muziek, maar daar heb ik bij deze film redelijk weinig last van. Bovendien heb ik Wang (of Huang zoals ze vroeger heetten) Chung altijd een leuk bandje gevonden – hun gejaagde soundtrack past ook wel goed bij de hoogspanning waaronder het personage van William L. Petersen werkt in zijn steeds wanhopiger pogingen om de zaak rond te krijgen. Mooi werk ook van onze landgenoot achter de camera. Al met al een fraai portret van de misplaatste bezetenheid van een overenthousiaste adrenalinejunkie inclusief de twist van zijn zeer onverwachte en behoorlijk bloederige dood.

;(

Een inmiddels classic geworden, vroeger beroemde aktie misdaad film.

En een succesvolle film geweest.

Met de film muziek van de beroemde pop eighties band Wang Chung .

Nog steeds een prima film.

Heerlijke score van Wang Chung; mid-80's elektropop met inbegrip van hun grootste hit Dance Hall Days. Lekker stukje ook aan het begin met dat nepgeld drukken, rustgevend, bevredigend zelfs.. How things are made.

Het (toen nog) groezelige LA, prachtig in beeld gebracht: hoogspanningsmasten, brede snelwegen, gaashekken, hier en daar een palmboompje, lage bebouwing; louche bedrijfspandjes en allerhande winkeltjes zoals we dat zagen in Unfinished Sympathy van Massive Attack (één van de beste clips ooit), ook in LA opgenomen overigens, aan West Pico Boulevard, tussen S New Hampshire Avenue en S Catalina Street. Leuk om dat eens te bekijken via Google Maps, ziet er wel iets netter uit nu.

Vergelijkingen met het toen immens populaire Miami Vice zijn niet te ontkennen, maar dat maakt de film er niet minder op.

Willem Dafoe nog zo jong, goeie kop. Beige colberts, stropdassen, Ray-Ban zonnebrillen... sowieso heel veel beige: beige luchthavens, beige ziekenhuizen, beige Chevrolets...

Hard, stoer, cool, maar ook erg geestig af en toe: "Ik kwam alleen maar pissen.."

Een half punt erbij trouwens voor die misleidende zogenaamde homokus, geweldig bedacht en uitgevoerd!

To Live and Die in L.A. in 4K!

Wat een feest is dit zeg. Ik heb de film in de jaren 80 en zo’n 5 jaar geleden in de bios gezien, maar nooit zag het er zo goed uit als op de 4K UHD van Kino Lorber. De film heeft ook een fantastisch ruimtelijke Master DTS track en fijne soundtrack. 4K brengt echt de bioscoopervaring thuis (als je de juiste set-up hebt)

To Live and Die in LA is een van die zeldzame films die ook echt elke kijkbeurt beter wordt ook dit keer.

Friedkin maakt het verhaal ondergeschikt en trakteert ons op een soms europees aandoende existentiele thriller, waarbij de hoofdrolspeler in zijn fanatisme steeds verder afglijd. De basejump scene aan het begin was dan ook veelzeggend. Al had hij daar nog wel een veiligheidslijn.

Hij is omgeven door kleurrijke maar goed uitgewerkte personages en LA biedt een perfecte desolate achtergrond. Dat alles prachtig in beeld gebracht door Robbie Muller. De film schroomt ook seks en geweld niet, wat bijdraagt aan het realisme en fatalisme.

Ik zou hier graag nog eindeloos willen uitwijden hoe goed de film is, alle geweldige bijrollen stuk voor stuk willen beroemen, maar ook het scenario dat zich over tal van locaties afspeelt maar door Friedkins perfecte regie toch heel compact en als een groot geheel aanvoelt.

Kortom, we hebben hier te maken met een zeldzaam meesterwerk en zondermeer de beste politiethriller van de jaren 80. Misschien wel de beste van allemaal! Eigenlijk komt enkel dat andere meesterwerk van Friedkin in de buurt, maar ik denk toch dat ik deze nog beter vind.

Had ik de autoachtervolging al benoemd? Classic!

Aan iedereen de tip om deze nogmaals te kijken. En heb je m nog niet gezien, kijk m dan meteen twee keer, want voorkennis maakt deze film enkel beter.

10/10

Eindelijk afgelopen week gezien. Keek hier echt naar uit. Zeker omdat mijn bestelling wat issues had. En de versie die ik eindelijk kreeg... ja ook (wat krassen op de disk). Dan kan je denken bij bluray maakt dat nog niet uit, maar bij 4K disks zijn echt de meest kleine oneffenheden funest!

En inderdaad naar het einde liep de film een beetje vast en haalde de disk eruit en deed een opschoning (krassen waren er nog steeds). Hierna gelukkig vloeiend afgekeken.

Ondanks dit alles, wat een gave film! Friedkin's stempel zag ik al meteen, maar deze stijl is wel echt een level omhoog en die soundtrack is echt megavet!

Kino Lorber's restauratie is weer fenomenaal en ook herkenbaar, ik weet niet wat ze doen, maar ik kan gewoon zien of het een Kino Lorber restauratie is of niet. Arrow komt in de buurt, maar Kino Lorber heeft toch echt een eigen HDR saus ofzo.

I wonder why I live alone here,

I wonder why we spend these nights together

Is this the room I'll live my life forever

I wonder why in LA

To live and die in LA

Ook erg goed toen deze track onder die scene (Willem Dafoe) in het begin intreed:

https://www.youtube.com/watch?v=vps8WQoMHNo

Ik heb de soundtrack van deze film besteld! Luister regelmatig op YT, maar moet dit gewoon zelf hebben. Echt een dijk van een soundtrack en film ook!

Nog eens herbekeken, blijft een heerlijke film. Vliegt telkens zo voorbij dankzij de mooie muziek en de aangename sfeer.

Wang Chung

De scène waarin Willem Dafoe geld aan het printen is, is bijna erotisch te noemen. Ook Petersen speelt fantastisch, z'n personage is zoveel meer sleazy dan de criminelen waar hij achterna zit, echt een scumbag.

Heerlijk opgefokte, beklemmende cop-thriller.

Herzien in 4K

Het blijft een briljante film — een van Friedkins vijf meesterwerken. Er zijn maar weinig regisseurs met zo’n sterk oeuvre. Deze film ademt een heerlijke 80’s vibe, maar heeft ook nog die rauwe randjes die de films uit de jaren ’70 zo interessant maken.

Het plot, over een grafisch kunstenaar die vals geld maakt, is sterk. En Dafoe als bad guy werkt altijd goed.

Overigens was het nepgeld dat in deze film werd gebruikt van zo’n goede kwaliteit dat een flink deel van de set verdween en later zelfs in omloop werd teruggevonden. Als gevolg hiervan werd de productie aangeklaagd en werden de regels voor nepgeld in films aangescherpt.

Daarnaast bevat de film een van de beste autoachtervolgingsscènes ooit, waarmee Friedkin de beroemde achtervolging uit zijn andere film (The French Connection) naar de kroon steekt.

Verder is het op alle vlakken een dijk van een film.

5*****

Weer eens herzien, en verhoogd naar 5 sterren. Wat een dijk van een film is dit toch. Ten eerste is de productie van een ontzettend hoog niveau. Prachtig gefilmd door Robbie Muller, de soundtrack van Wang Chung en de regie van Friedkin. Er is geen enkel personage die sympathiek is, wat misschien niet voor iedereen is maar ik hou wel van deze nihilistiche neo-noir wereld. En wat is het ontzettend jammer dat Peterson na Manhunter en deze niet meer van dit soort rollen heeft gespeeld. Dafoe ook met een geweldige rol. Een van de beste films van de jaren 80

Arrow Video 4KUHD release op: 6 July 2026

Ik ga hem toch weer bij Arrow orderen ook al heb ik de Kino Lorber 4K.

Kino Lorber disc heeft wat kleine beschadigingen bij mij.

En het special edition gehalte van Arrow spreekt me ook meer aan.

Ik kan niet wachten tot de nieuwe Arrow Video 4K Limited Edtion release eigenlijk. Ik heb de Kino Lorber, maar achteraf met wat andere Kino Lorber-titels zoals Invasion of the Body Snatchers (1978) is de Arrow-versie gewoon beter. Silence of the Lambs idem.

De Knino Lorber was een import en kwam binnen met een kleine scratch en een lichte hapering. Uiteindelijk de film in zijn geheel kunnen afkijken, maar niet zonder ergernis.

Enfin, de Limited Edition van Arrow is voor mij gewoon een betere keuze: nieuw artwork dat ik echt megavet vind, de extra's en waarschijnlijk een betere presentatie/kwaliteit.

Ik twijfel toch. Ben enorm fan van de film, maar upgraden van 4k naar 4k zie ik nog niet zitten. Kl versie is ook mooi.

Ja die KL is opzich wel goed, maar nogmaals voor mij heeft mijn versie een lichte scratch die de totale speelervaring belemmerd.

Voor mij een betere keuze om de Arrow 4K opnieuw te halen en ook als UK versie.

To Live and Die in L.A.

City of the Angels

Dance Hall Days

Dafoe, Petersen en Pankow staan hun mannetje in deze actiefilm uit de 80's. Muziek is exceptioneel goed en draagt bij aan de 80's sfeer, evenals a touch of nakedness.Huang Chung met name herkenbaar als lead music artists. De film zelf verkent de grenzen van "to serve and protect" gekoppeld aan malafide praktijken en corrumperende top. It's a thin line between good and bad and crossing the line gives new insights full of risks. "It's amazing....you are beautiful " Goede bijrol van Fluegel. Dafoe blijft een excentrieke acteur die ook hier weer een toprol neerzet. Bijzonder shot: de 3 black guys die ahw in silent disco met getho blaster passeren. Goede 80's film 3,7*

4K van Arrow afgelopen week opgehaald (samen met Wake in Fright 4K).

Ja, ik ben echt blij dat ik deze versie heb. De nieuwe artwork vind ik echt heel gaaf en geeft nog meer een vibe aan de L.A.-feeling. Dan heb je natuurlijk een klein boekje met extra's.

En wat ik in deze versie ook gaaf vind, is dat er een 20-dollarbilljet in zit: Maar...... ik heb een 20-dollarbilljet met Willem Dafoe's portret, maar ik heb een video gezien van iemand die een ander portret heeft.

Wel gaaf dat Arrow dit soort dingen random doet.

Picture/audio quality ten opzichte van Kino Lober is minimaal, maar toch komt bij mij de Arrow-print net even wat beter over (zuiverder). De motion bijv. in de opening scene vind ik in de Arrow versie beter en consistenter.

De Kino Lorber had wat rare stotteringen / frame-inconsistenties.

Voor mij is het gewoon weer duidelijk dat Arrow gewoon een beter label is.

Ik zal eerlijk zijn: deze film zette mijn aanvankelijk op het verkeerde been. Het begint als een heel standaard jaren 80 buddy cop actiefilm. In de proloog gaat Secret Service agent Richard Chance (William Petersen) samen met zijn partner Jim (Michael Greene) uiterst kordaat en professioneel te werk bij het vangen van een Arabische zelfmoordterrorist. Dan wordt Jim vermoord door valsemunter Rick Masters (Willem Defoe), uiteraard drie dagen voor zijn pensioen. Chance zweert dat hij Masters gaat pakken, ook al moet hij daarvoor onder protest van zijn nieuwe partner John Vukovich (John Pankow) wat suffe regeltjes breken.

Maar net toen ik dacht: "Dit is best wel cliché eighties actiemeuk", begon op te vallen dat Chance wel heel erg schijt aan de regels had. En daarbij ook nog blunder op blunder stapelde. To Live and Die in L.A. blijkt namelijk de spirituele opvolger te zijn van Friedkins The French Connection. Net als Gene Hackmans Popeye Doyle is Petersens Chance ongeveer een grotere psychopaat dan de boef. En dat wil wat zeggen, want Defoe gaat hier lekker los als sinistere slechterik. Maar zijn Masters is wel competent en lijkt echt van zijn vriendin te houden, wat meer is dan je van Chance kan zeggen. Dit is neo noir op zijn cynischt, waar iedereen iedereen bedriegt en niemand echt sympathiek is.

En het gaat van kwaad tot erger, tot het op het einde pure opera wordt. Ik moet zeggen: ik zag wel zo ongeveer waar het heenging, maar in de finale zitten toch wel een paar "WAT?!"-momenten.

De setting is verplaatst van het rauwe New York van de jaren zeventig voor The French Connection naar het glamoureuze Los Angeles van de jaren tachtig. Want qua jarentachtigvormgeving is To Live and to Die in L.A. een pareltje dat kan wedijveren met het beste werk van Michael Mann uit die tijd. De legendarische Nederlandse cameraman Robby Müller zorgt voor schitterende plaatjes van gelikte appartementen in die typische art deco revival stijl (in de beste Hollywood vastgoedfantasietraditie kan Chance zich met zijn ambtenarensalaris een groot modernistisch appartement aan het strand veroorloven), gouden licht van de zon die langzaam in de Grote Oceaan zakt, eindeloze asfaltwegen en strakke, magere fitness-en-cocaine lichamen in zwarte kleding. De band Wang Chun zorgt voor de bijbehorende opgepompte synthwave soundtrack. Perfect om mee te scheuren in je zwarte Ferrari.

Twee dingen die me verder opvielen:

- Jim zegt aan het begin van de film "I'm getting too old for this shit." To Live and Die in L.A. kwam twee jaar voor Lethal Weapon uit...

- Deze film voelt alsof alle karakters er in en iedereen die hem gemaakt heeft, gigantische hoeveelheden cocaïne heeft gebruikt. Dat past ook bij het tijdsbeeld. Maar typisch genoeg wordt er in de film juist geen enkel lijntje gesnoven.

(Gezien op Prime Video, in op zich een prima versie, zelfs een HDR remaster, zodat de stikstofoxide in de smog extra mooi oranje oplicht, maar wel zonder Nederlandse ondertiteling. Dat schijnt vaker te gebeuren.)

Prima film, prima Dafoe, prima regisseur, prima verhaal.

Lekker hard, afstandelijke personages, een echte Friedkin. De muziek is ook toepasselijk goed en orgineel.

Maar, het acteren is niet van hoog nivo, vind ik. Dafoe springt er bovenuit in positieve zin. Richard Change vind ik niet goed acteren bijvoorbeeld. Met moeite 4 sterretjes. naar beneden afgerond een 7,5

Sfeervol met soms fijne shots van L.A. en vooral de muziek brengt je direct naar midden jaren 80. Wat dat betreft een fijn tijdsdocument. Maar verder qua plot en personages vond ik dit nogal middle of the road en weinig bijzonder, zelfs Dafoe vond ik niet volledig overtuigen. Het is niet per se slecht maar de film wist mij simpelweg maar matig te boeien. 3,0*.