To Live and Die in L.A. (1985)

Vond het maar niks. Storende soundtrack (op de meest vreemde momenten worden er de raarste riedeltjes onder gezet) en verhaal van niks en nog hem meest gelachen heb ik om Dafoe. Wat een aanfluiting was dat. Ik verwachtte één of andere stoere, charismatische bad-guy, die aan de top staat van een groot vals-geld imperium, maar de man blijkt een dom ventje te zijn, die het geld zelf drukt in zijn garage. 1,5*

Een standaard politie/wraak filmpje. Is vermakelijk af en toe. Er zitten wel wat mooie momenten in en boeit het ook wel. Er zit ook veel naakt in. Ik vond trouwens die autoachtervolging niet de spectaculairste die ik gezien heb. Zo werd het wel beschreven maar het valt wel mee. Misschien wel omdat het de eerste achtervolging tegen het verkeer in is. Die scene dat dafoe levend verbrand vond ik wel schokkend.

Leuk vermakelijk filmpje om eens te kijken. De acteurs zetten ook allemaal goede rollen neer.

4,0*

Als ze gaan schreeuwen 'Get outta the way! Get outta the way!', terwijl zij de enige zijn die verkeerd rijden tegenover meer dan honderd auto's, klinkt dat echt zo ongelooflijk dom!

De film viel opzich wel mee, maar een topper kan het never nooit genoemd worden.

- Why are you chasing me?

- I don't know, why you running?

- 'Cause you're chasing me.

Enorm sfeervolle, brutale politiefilm met foute eighties muziek.
Sterke rol van William L. Petersen, die in de film onverwacht sterft .
I love the eighties!

Knappe politiefilm, waarin Friedkin alles doet om de stereotiepen van de doorsnee-politiefilm te ontwijken. Onconventionele personages (bvb de valsmunter heeft artistiek talent en gevoel voor humor), een onverwacht einde en een achtervolgingsscène om u tegen te zeggen. Zo maken ze er nog weinig.

Leuke Miami Vice-episode.

En natuulijk doorspekt met een heerlijke soundtrack. Dance Hall Days, love! En vele Hammeresque tunes etcetera.

Neen, de achtervolging is eerder redelijk. Friedkin kan beter.

Het verhaaltje is niet op alle punten voorspelbaar, maar het einde verprutst een hoop: Petersen's sidekick die nog even bij zijn weduwe langsgaat om te melden dat ze nu voor hem werkt. En de twee dames, ahum. En het gelariekoek bij de advocaat. Dit soort eindes die een aaneenschakeling zijn van plotjes-afneukers kunnen funest zijn voor een film. Het laat in i.i.g. een vreemd smaakje achter in de mond.

Erg gekunsteld. En shit, komt Petersen daar nog even voorrijden in de allerlaatste scene? Wat den fuk. Hij is nog maar tien minuutjes dood, zo erg misten we hem niet. Waar is zoiets in de vredesnaam goed voor..

Toch is het overgrote deel vermakelijk en onderhoudend. Met dank aan een sterke Dafoe en Turturro. En het (deels) omzeilen van cliché's.

De BluRay is helaas niet netjes geremasterd, maar goed. Het is heden ten dage op dat gebied nog te veel wildwest, zoals we inmiddels wel weten.

Goed.

Onevenwichtige actiefilm. Bloederige scènes worden afgewisseld met nutteloze saaie shots. Er wordt rustig de tijd genomen om bijvoorbeeld bootjes te zien varen en van golven aan het strand. Ook het script is echt afgeraffeld, de film kent vele saaie nietszeggende scènes. Wel een spectaculaire auto achtervolging waarin William Friedkin zijn talent uit The French Connection nog eens toont. Deze scene past prima in het rijtje van beste auto achtervolgingen aller-tijden. Ook de jaren 80 soundtrack zorgen voor een prima sfeer. Acteerwerk is redelijk met hier en daar wat echte jaren 80 B acteurs.

2,5 sterren.

Zulke klassiekers moeten ze meer maken, geweldige harde politie film.

Achtervolging scene is zo goed en spannend.

Andere actie was ook goed, en de film heeft toch ook wel een wending die je niet verwacht vandaar de titel ook.

Acteren was ook meer dan prima.

4 sterren

Wat begon als een vrij standaard filmpje (op de uitmuntende rol van Dafoe na), sloeg in eens radicaal om en wist me toch aardig te bekoren...

3,5*

Met terugwerkende kracht toch wel enigzins een klassieker, al dateert de muziek van Wang Chung het geheel behoorlijk. Neemt niet weg dat de soundtrack sporadisch wel effectief en nog steeds best cool is, zoals bij de begincredits. De plot is vrij simpel maar intrigerend genoeg, vooral door de aanwezigheid van zoveel compleet immorele figuren, aan beide kanten van de wet. William Petersen is prima in de hoofdrol; naast hem zijn het vooral Willem Dafoe en John Turturro die opvallen als bad guys. Het camerawerk is na al deze jaren nog steeds indrukwekkend en het is nu duidelijk te zien hoeveel hedendaagse filmmakers door de look van de film zijn geïnspireerd. Regisseur Friedkin mag dan zijn autoachtervolging uit The French Connection niet kunnen overtreffen, maar cool is die aktiescene tegen het verkeer in in ieder geval wel!

Inderdaad een dijk van een film. Ook gekeken naar aanleiding van Drive, de overeenkomsten lijken me wel duidelijk qua stijl, sfeer en inhoud.

Het begint eigenlijk al behoorlijk flitsend, eerste stuk vond ik bijzonder sterk al, waarna het vooral een kwestie van sfeertschepping is. Lang hangt het verhaaltje een beetje aan de zijkant, tot het laatste halfuur ongeveer, waarin de fouten en risico's zich uitbetalen.

Erg coole (foute) soundtrack ook, erg sfeervol. Ook erg cool geschoten en de personages spreken tot de verbeelding.

Memorabele film, erg leuk om een keer gezien te hebben. 4*

Thuiswedstrijd voor Friedkin. Misdaadverhaal met een verbeten cop en dan mag bij hem een loeiende autoachtervolging natuurlijk niet ontbreken. Een herhalingsoefening is het dan weer niet, daarvoor is de film sowieso al veel te sterk. De tijd heeft ook niet stil gestaan en zo zit je al rap in de onmiskenbare tachtiger jaren. Prachtig gekleurde letters tijdens de optiteling, een typische score die af en toe nog eens verrassend sterk is en een cast vol met inmiddels bekende koppen.

Wat misschien nog wel het meest opvalt, is Los Angeles, die bijna (of helemaal) een hoofdrol opeist. Met een stad in de titel ben je uiteraard min of meer verplicht het eens goed onder de loep te nemen, maar desalniettemin de complimenten aan de locatiescout en Robby Müller's fotografie. Verder stoer, sexy, hard en compromisloos met een plot dat geen grammetje vet om het lijf heeft. Friedkin's keuze voor het slot is de kers op de taart. Zo hoort een misdaadfilm te zijn. Hulde.

Erg rauwe 80's misdaadfilm. To Live and Die in L.A. ademt het tijdperk uit en doet in dat aspect vaak denken aan Miami Vice en Manhunter. Laatstgenoemde komt uiteraard door de (sterke) rol van Petersen. Wat vooral opvalt is de onconventionele aanpak en het vermijden van elke vorm van romantiek. Zelfs de agent komt er hier erg slecht vanaf. Erg fijn. Hoogtepunt is uiteraard de magnifieke achtervolgingsscène.

3,5*

Topfilm, heb hem nu op Blu-ray en ik moet zeggen dat de film op VHS mijn voorkeur geniet, vooral omdat ik hem ooit zo voor het eerst gezien heb.

Sentiment speelt bij deze film een grote rol maar de Blu-ray is op en top helder, geluid is een beetje achterhaald maar een kniesoor die daar over valt.

Uitstekende prent van regisseur Friedkin. Los Angeles als locatie; altijd goed. Petersen in de hoofdrol, met o.a. Dafoe ernaast. Helemaal goed. En verdorie, 'Wang Chung' die de soundtrack doet, dat kon toch echt niet mis gaan vanavond. En nee zeker niet, ik heb me heel erg vermaakt met deze heerlijke 80's prent.

De sfeer is uitstekend, ook in december en januari is L.A. heerlijk vertoeven. De typische soundtrack is uitstekend en past precies in het totaalplaatje. Bij Petersen krijg ik altijd flashbacks naar 'Manhunter', dus dat is sowieso goed en Friedkin weet er verder gewoon een puike politie-misdaad van te maken. Een film met verrassende wendingen, vooral de dood van Chance komt hard aan, maar is wel érg sterk.

Cinematografisch sterk met veel mooi geschoten plaatjes en de achtervolging is heerlijk. 'To Live and Die in L.A.' is een film die dicht bij mijn smaak ligt. Ik hou van de jaren 80 en vooral in L.A. Op zoek naar meer.

Broeierige jaren '80 nostalgie. Het heeft z'n charme dat het onzinverhaaltje, over het oppakken van een moorddadige valsemunter, bloedserieus wordt gebracht. Alles straalt namelijk een compleet gedateerde eighties coolheid uit. De manier waarop de twee machomannetjes William L. Petersen (hardboiled detective) en Willem Dafoe (psychopathische kunstschilder) elkaar steeds bij de kloten hebben in een venijnig kat en muis spel. De twee acteurs spelen met de intensiteit alsof het een zwaarmoedig holocaustdrama betreft. De geflipte actiescènes worden volledig over the top gebracht. Enerverend en energiek, omdat het schokkerige camerawerk de hectiek en de adrenaline maximaal overbrengt.

Dan klinkt er nog de soundtrack van new wave band 'Wang Chung'. Populaire hits gemixt met het gebruikelijke synthesizer gedreun van weleer. De gekozen achtergrondmuzak is natuurlijk wansmakelijke kitsch, maar de smeuïge foutheid ervan is een perfecte omkadering bij de beelden van stoere mannen, mooie vrouwen en snelle auto's. Een fijne onderdompeling in de jaren tachtig cinema van toen mannen nog hopeloos probeerden om stoer te zijn door hun biceps te showen tijdens hun fitness oefeningen. Toen CGI nog niet de actie glad streek maar het beeld gevuld kon worden met een groots opgezette autoachtervolging, waar nog veel op het spel leek te staan voor de personages en de uitkomst niet al lang en breed in de lijn der verwachtingen lag. Smullen!

Toch wat teleurgesteld in deze neo noir film. Duurde een beetje lang, vooral in het eerste uur kon ik mijn aandacht er vrij moeilijk bijhouden. De muziek vond ik soms nog wel goed, buiten de synthesizer muziek dan want dat was niet bepaald bijzonder.

De vechtscènes zijn ook vrij lachwekkend te noemen. Het einde kon er mee door vooral omdat er een hoofdpersonage doodgaat. Het absolute einde waarin Vukovich transformeert in een nieuwe personificatie van Chance (Petersen) vond ik eigenlijk niet erg geloofwaardig. Verder is dit een film waarin zowel Dafoe als Petersen een vrij degelijke homme fatale neerzetten. Niet slecht, maar ik heb al betere films in dit genre gezien.

"I'm gonna bag Masters, and I don't give a shit how I do it."

Als de beruchte valsmunter Masters zijn oude partner vermoord, zet Chance van de Secret Service alles op alles om hem te pakken te krijgen.

To Live and Die in L.A. moet het vooral hebben van het fijne jaren '80 sfeertje. Het plot heeft niet heel veel om het lijf, maar is toch zeer degelijk voor een standaard Misdaad-Thriller. Zowel qua plot als qua uitstraling heeft de film veel weg van Miami Vice. Allemaal erg mooi geschoten en nachtscènes die van Michael Mann hadden kunnen zijn. Het namaken van de dollars was ook erg mooi in beeld gebracht. Ze hadden hulp gekregen van een echte valsmunter uit de gevangenis en hebben daadwerkelijk biljetten vervalst, die gewoon in de circulatie zijn gekomen en door de echte secret service moesten worden opgespoord.

William Friedkin is natuurlijk bekend van The French Connection, de film met de beste achtervolgingsscène aller tijden. Dat evenaren is natuurlijk moeilijk, maar To Live and Die in L.A. heeft toch weer een zeer aardige achtervolgingsscène, waar er zelfs door de kanalen en tegen het verkeer in word gereden (wat dat betreft ook een aanrader voor mensen die wel eens Grand Theft Auto hebben gespeeld).

De muziek van Wang Chung was ook geslaagd met mooie jaren '80 synthesizer-klanken. De drumcomputer die ze hebben gebruikt is volgens mij precies de zelfde als die in Crockett's Theme te horen is.

De film heeft een paar goede shot-outs waarbij lekker veel bloed is gebruikt. William L. Petersen en Willem Dafoe spelen hun rollen erg goed. Het einde van de film was ook veel origineler dan ik had verwacht.

Net als Manhunter, Thief en Scarface weer een erg sfeervolle en vermakelijke Misdaad-film uit de jaren '80. Een aanrader voor de liefhebbers.

To Live and Die in L.A. moet het vooral van zijn jaren 80 sfeer hebben, en dit in combinatie met de stad Los Angeles maken de film. Vooral scenes als de rit van Chance in de haven van L.A. naar zijn informant/vriendin zijn een genot om naar te kijken. Het plot is voldoende en het einde is verrassend te noemen. Verder is de film nogal slordig op momenten, editing is soms al over the place en dit haalt je nogal uit de ervaring. Chance zijn karakter is misschien wat te cool en overdreven maar dat past wel in het sfeertje wat de film uitademt. Friedkin op zijn beurt gooit er nog een car chase scene in zoals we van hem kennen, en dat maakt dat de film zijn speelduur voldoende eer aan doet.

Krappe 3,5 Puur voor de 80's sfeer en soms prachtige shots van L.A.

Ik ben het helemaal met je eens!!

Rick Masters : You're beautiful.

Ik heb het niet eens gehad over de onvergetelijke personages ( Rick Masters , wat een naam , die veel sympathieker overkomt dan Chance en wat dacht je van zijn bi-vriendinnen , haha ) . Schitterende oneliners , fotogenieke locaties , geniale composities / dynamische cinematografie en de beste autoachtervolgingsscène ooit .

Ik houd van films die zich buiten en vooral in een grote stad afspelen en ik ben absoluut geen voorstander van de studiofilms . Ik geef een voorbeeld : Blade Runner (1982) ( of zelfs Citizen Kane (1941) ) is een meesterwerk , maar omdat Blade Runner voor een groot deel in een studio opgenomen is , zal ik Blade Runner niet meer in mijn top 10 plaatsen . Ik ben sowieso dol op films met unieke en voor mij exotische locaties en deze film bestaat alleen maar uit de mysterieuze locaties .

Verder voelt To Live and Die in L.A. (1985) heel erg ' Europees ' aan en is dit meesterwerk voor maar $ 6 miljoen gedraaid , maar deze film laat ook ziet hoe superieur de Amerikaanse cinema eigenlijk is in vergelijking tot de Europese cinema , laat staan de Aziatische ( actie , John Woo etc. ) meuk .

To Live and Die in L.A. (1985) is wat mij betreft de beste film van Friedkin , maar niet beter dan de beste films van ManN .

Public Enemies (2009) en Blackhat (2015) zijn beter . Ik vind To Live and Die in L.A. (1985) net zo geniaal als Manhunter (1986) , maar beter dan Miami Vice (2006) , Heat (1995) of Collateral (2004) en dan komt de rest . Heat heeft enkele legendarische scènes , maar de film duurt echt te lang . Ook Miami Vice heeft enkele zwakke punten .

Chance : Guess what? Uncle Sam don't give a shit about your expenses. You want bread, fuck a baker.

Ging wel. Na het meesterschap van Friedkin gezien te hebben in The Exorcist en Sorcerer was dit toch een schrale bedoening. Afgezien van een (redelijk, maar niet meesterlijk gefilmde) autoachtervolging krijg je gewoon een standaard politieverhaal voorgeschoteld, met een wraakthema en het gebruikelijke buiten het boekje moeten gaan daarbij. Tegenwoordig zou het in een paar afleveringen van een politieserie routineus afgehandeld worden. De gelikte 80s soundtrack hielp ook niet.

Wel is het merendeels fraai geschoten, vooral als het om de buitenlocaties gaat. Willem Dafoe speelt ook goed met een nog enigszins intrigerende rol, net als de rest van de cast (Turturro is ook altijd goed). Maar het blijft allemaal teveel op de oppervlakte.

Friedkin

Wat vooral opvalt aan deze film is hoe losjes het verhaal loopt. Het springt vrij hard van personage naar personage, zonder echt focus te verliezen. Daardoor is het tempo redelijk hoog. De film start wel wat loom en de soundtrack is even doorbijten vaak. Erg jaren 80tig het is een beetje jammer maar ik zat naar mate de film vordert er wel lekker in. De actie is hard en de achtervolging is spannend. Vond hoe het daar mis gaat ook erg goed werken. Je voelt Vukovich zijn schuld gevoel goed aan, en dan is Chance definitief onsympathiek geworden. Friedkin doet dat wel vaker lekker snel. Ook dat ze partners worden is niet ellenlang en ze worden ook nooit buddies along the way. Cast is fijn, met de eerste grote rollen voor Dafoe en Turturro.

Ik heb mij vermaakt, heeft paar ouderdom klachten maar Friedkin had wel wat durf. Toch maar eens wat meer van hem kijken.

3.5 sterren.

De wereld is rot en de kijker zal het geweten hebben. De grenzen tussen goed en kwaad worden voortdurend afgetast en stelselmatig verlegd. Met cops (William Petersen en John Pankow) die er vreemde methodes op nahouden, aardig buiten de lijntjes kleuren, en de slechteriken (William Dafoe) die getuigen van werkethos op hun manier. Een echte neo noir dus. Wat zich hier en daar ook toont in de esthetiek en zeker ook in de rol die LA toegeschoven krijgt als stadsjungle die iedereen eronder krijgt.

Het is moeilijk, nagenoeg onmogelijk voor mij als kijker om enige sympathie te voelen voor het volkje dat deze film kleur geeft. John Pankow is lange tijd in de race om eruit te komen als morele winnaar maar ook hij gaat uiteindelijk briljant voor de bijl in de eindscène met Darlanne Fluegel. Naast de onverkwikkelijke moraliteit zal vooral de achtervolging met auto’s me bijblijven. Schitterend hoe men dat voor mekaar kreeg in de cinema van die tijd. Niet meer te overtreffen.

Wel stel ik me vragen bij enkele scenes:
1. De sleutelscene waarin Petersen en Pankow de undercoveragent in onderbroek zetten. De undercoveragent wordt afgeknald door 1 van zijn eigen onoplettende FBI collega’s en toch nemen Petersen en Pankow de ongelukkige dood van de man heel hard op zich. Waarom eigenlijk? Voor een rechtbank zouden ze toch makkelijk onschuldig kunnen pleiten voor de dood van de man. Enkel zouden ze veroordeeld worden voor de diefstal, wat uiteindelijk veel minder erg is.
2. Wanneer Petersen en Pankow in de wagen omsingeld zijn door de FBI wagens, springen de FBI’ers eruit, halen opnieuw de wapens boven, maar géén van hen roept ‘FBI’ of ‘Police you're under arrest’ of wat normaal gezien tot de standaard arrestatieprocedure hoort. Hoe kunnen Petersen en Pankow dan in godsnaam weten dat ze zich zouden moeten overgeven aan de politie en niet op het punt staan afgeknald te worden door gangsters?

Ik begrijp wel dat het voor het scenario en verloop van de film belangrijk is om deze 2 plotholes met de mantel der liefde te bedekken. Het is dan ook zeker en vast een entertainende film die het verdient om (her)bekeken te worden. Met een lekkere eighties soundtrack er bovenop.

Teleurstellende Friedkin.

Een vigilante-film met Dafoe als schurk, hoe mooi kan het leven eigenlijk zijn als je op dit project stuit. Neem daar nog een competente regisseur bij en je denkt een film te zien die makkelijk binnen kan koppen. Jammer genoeg kon ik de stempel van Friedkin in deze film maar weinig herkennen, soms zelfs helemaal niet.

Het voornaamste nadeel dat de film heeft is dat het allemaal best gedateerd is geworden. De actiescenes komen nauwelijks over, de soundtrack overschreeuwt de thrillerscenes en de personages komen allemaal maar ouderwets over. Dat voor een film die me juist de indruk geeft dat het zijn tijd vooruit moest lopen. Wellicht dat de huidige technologie de film heeft ingehaald, maar indruk maken deed het bijna niet.

Wat ik ook jammer vond is dat geen enkele conversatie tussen personages naturel aanvoelt. Alles is nogal duidelijk gescript en geschreven. Met stomme verbazing zat ik bijvoorbeeld te kijken naar hoe het hoofdpersonage tegen zijn vrouw praat, en ook hoe deze terugpraat. Sommige recreatie-interacties voelen aan als een interrogatie. Ik kon er eigenlijk weinig uit serieus nemen, en ik vond het vooral een te simpele oplossing van Friedkin om ons de hintjes te geven over het verhaal.

Daartegenover staan wat aardige scenes. Zo is het geweld opvallend bloederig en gedetailleerd, raken de stillere en onheilspellende scenes volop het doel en kan ik de rol van Dafoe nog altijd behoorlijk waarderen. Past met zijn diepe stem en kille uitdrukking perfect in de rol die hij aangewezen krijgt. Ook fijn dat er wel degelijk een verhaal inzit, hoe zwakjes deze ook naar de kijker mag worden gecommuniceerd. Uiteindelijk blijft er voor mij vooral een film over waar ik weinig mee kan.

Grappig dat zoveel mensen hier de vergelijking met Miami vice trekken; ik heb die serie nooit gezien, maar ik moest zelf juist sterk aan Heat denken, met een politieman en een schurk die meer op elkaar lijken dan ze misschien zouden willen toegeven en met de achterbuurten, snelwegen en groezelige industrieterreinen –kortom alles behalve de glamour– van Los Angeles als decor. Natuurlijk worden de rollen ingevuld door minder prestigieuze (maar niet minder capabele) acteurs, en ook zijn er de gebruikelijke jaren-80-problemen van gedateerde mode, haren en muziek, maar daar heb ik bij deze film redelijk weinig last van. Bovendien heb ik Wang (of Huang zoals ze vroeger heetten) Chung altijd een leuk bandje gevonden – hun gejaagde soundtrack past ook wel goed bij de hoogspanning waaronder het personage van William L. Petersen werkt in zijn steeds wanhopiger pogingen om de zaak rond te krijgen. Mooi werk ook van onze landgenoot achter de camera. Al met al een fraai portret van de misplaatste bezetenheid van een overenthousiaste adrenalinejunkie inclusief de twist van zijn zeer onverwachte en behoorlijk bloederige dood.

Een inmiddels classic geworden, vroeger beroemde aktie misdaad film.

En een succesvolle film geweest.

Met de film muziek van de beroemde pop eighties band Wang Chung .

Nog steeds een prima film.