Deze staat op de Doris Day collection dus Nederlandse ondertitels, eigenlijk speciaal voor deze film maar in combinatie met nog wat dvd's aangeschaft waardoor ook een goede deal geweest.
Kan vooral voor mensen zoals ik Bigbands, oude jazz interessant zijn als beeld van vroeger ook al is het maar losjes gebaseerd op Beiderbecke.
Een film die boeit maar bijna nergens echt uitspattingen kent. Standaard Hollywood-biografie over bekende jazzmuzikant Beiderbecke die gebaseerd is op een novel waarin het vooral gaat over de muzikale gave van Beiderbecke.
De spelers doen het goed. Day is schattig en Douglas overtuigt. Bacall komt eerlijk over in haar rol die als tegenpool trouwt met de jazzmuzikant al kwam als onderliggende gedachte Lesbisch als thema naar voren.
Dvd beeld is goed en 78 toerenplaat hoogtepunt veel minder heftig en de film is eerder 40's dan 20's of 30's. Aardige bijrol van Hoagy Carmichael en fraaie James/Day muziek. Luchtig vermaak wordt even gitzwart en het einde is wat te gemakkelijk maar typisch Hollywood uit die tijd.
Toch wel (een heel stuk) minder dan Murder at the Gallop. (Die andere twee daar begin ik niet meer aan). Beeldkwaliteit van dvd is goed en dankzij Nederlandse ondertitels ook goed te volgen. Verhaal is op die manier dat je hem al heel snel bent vergeten. Dit is van voordeel voor de volgende keer.
Tijdens vergadering, waarvan Miss Marple deel uitmaakt en die gaat over de Battledore, een schip voor jeugdreclassering sterft één van de aanwezigheden. Hij had iets aan de orde willen brengen dat het daar niet pluis is. Daarom verblijft Miss Marple een tijd aan boord van het schip om de dader op te sporen, dit tot groot ongenoegen van de toch al onvriendelijke kapitein.
Als mystery-film wel geslaagd. Jeffries komt wat te onvriendelijk/overdadig over. Inspecteur wordt wat te dom neergezet. Rutherford doet haar best zodat het een vrolijke film blijft maar tegenspelers zijn niet opvallend goed. Humor is vaak flauw en de film zit vol met toevalligheden. Echt spannend wordt het nergens behalve het laatste gedeelte, wat het beste gedeelte van de film is en met een leuke finale.
Net als een heleboel Britse films zijn dit ook B-films die ervan profiteren dat er nog geen tv was of in de beginjaren daarvan zijn gemaakt. Hierdoor uitgegroeid tot klassiekers. Maar komt toch over als een aflevering uit een tv-serie.
Alternatieve titel: Around the World in 80 Days, afgelopen vrijdag om 14:23 uur
2 dvd met Nederlandse ondertitels, van Warner Brothers. Op dvd 1 staan outtakes en een verhelderend intro door Robert Osborne, dit was één van zijn lievelingsfilms. Over totstandkoming film, over Todd, Niven wilde de rol graag spelen, Cantiflas was bekende Mexicaanse (komische) acteur en van MacLaine was dit pas de derde film. Disc 1 eindigt als ze op weg zijn naar San Francisco. Op disc 2 gaan ze hiermee verder. Hier staan ook nog wat extra's op World van Michael Todd en intro L.A. première...
Best leuke film hoor. Vorige keer ging het niet zo goed. Was het een drama, want dat had gekund gezien de onvermijdelijke tegenslagen, dan had ik hem waarschijnlijk gelaten voor wat het is. Maar nu weer bekeken en verdient wel een plaatsje in mijn favorietenlijst, ook al is het niet van begin tot eind even geweldig. Dit keer de film verdeeld over twee dagen en volgende keer dan ook maar zo doen.
Een mooie, vrolijke en amusante film, semi reisverslag die wel in twee uur had gekund. De film begint zelf met een vrij lang intro over Jules Verne en kan eventueel overgeslagen net zoals het gedeelte in de club. Cantiflas als Passepartout vindt als bediende werk bij Fogg (Niven). Fogg gaat weddenschap aan en hiermee kan het avontuur beginnen.
(reactie op ander bericht)
Zowel Niven, waarvan ik vooraf meende te stijf en Cantiflas misschien wel irritant, vallen beide reuze mee en is het vooral de lange speelduur die tegenstaat (maar door er hier en daar wat sneller door heen te gaan kan dit wel worden bekort). Robert Morley (African Queen, Murder at the gallop...,) één van de hoge heren van de club speelt slechts een kleine, niet al te opvallende rol. Zowel hij als Niven zijn geen favoriete acteurs maar heb er verder ook niet zoveel moeite mee met hun manier van spelen, wat dat is vaak deftig. De gedateerdheid valt mee. In 1956 was hij eigenlijk al gedateerd want het verhaal speelt zich af in 1872.
(reactie op ander bericht)
Op weg naar station cameo van Fernandel als koetsier.
Luchtballongedeelte wordt passend en prachtig muzikaal ondersteund door Victor Young. Spanje, eerst dat dansen daarna stierenvechten niet zo interessant. Dit is alleen zodat Fogg een boot krijgt om naar Marseille te kunnen. (Fogg wordt gevolgd door detective, door vermoeden hij is een oplichter, waarvan in begin sprake is). Daarna India, Bombay, hier wordt het komisch met koe, daarna schitterend treingedeelte maar met tempel voegt niet zoveel toe dan dat MacLaine in de film komt, ze is een Indiase prinses maar opgevoed in Engeland. (Hiermee slaat Fogg uiteindelijk wel twee vliegen in één klap.) Daarna HongKong. Passepartout wordt door de detective belazerd en reist zo alleen naar Yokohama waar hij eerder aankomt dan Fogg en de prinses. Yokohama gedeelte duurt wat te lang. Waarna ze herenigd worden en naar San Francisco reizen. Vanwege verkiezingen druk gedeelte bovendien verandert de film in klucht, veel cameo-rollen Skelton, Dietrich, Raft en Sinatra. Vervolgens Wild West taferelen die eigenlijk nergens op slaan. Al hebben ze dat met de trein over de brug toch heel leuk gemaakt. Na de indianen wordt het weer leuker en rustiger vanaf het gedeelte met radarboot wordt het zelfs erg leuk tot het einde van de film. Wel wordt het verhaal gerekt om het spannend te maken. Eerst naar Liverpool, daar wordt Fogg opgepakt door detective. Blijkt vergissing. Daarna komen ze aan in Londen en blijkt het niet al zondag te zijn maar pas zaterdag waardoor weddenschap net wordt gewonnen.. Met datum blijft toch een staaltje van goed verhaal schrijven.
