Meningen

Misschien een iets te lange film naar mijn smaak. En helemaal gezien het feit dat de koek behoorlijk snel op is qua verhaal en ik niet de grootste fan ben van musicals. Maar wat een ontzettend leuke film is dit.

Alhoewel behoorlijk lang, voelt het nergens zo dat de film toch al snel een drie uur duurt. Het tempo is behoorlijk goed, heeft erg fijne personages en leuke liedjes. Julie Andrews is waarschijnlijk de enige actrice die dit heeft kunnen doen. Een beetje vreemd om Plummer zo te zien omdat ik meer bekend ben met zijn veel latere werk. En ook zeker vreemd om hem te zien zingen. Ik kwam er pas later achter dat Plummer aan Wise heeft aangegeven het niet te kunnen en zijn stem dus is vervangen want zijn liedje "Edelweiss" vond ik het beste liedje. Het blijft toch een wat vreemde gewaarwording.

De film is geschoten in 70mm en dat help enorm veel om bij te dragen aan de film. Het ziet er helemaal geweldig uit op Blu-ray

Heel erg genoten van van The Sound of Music. Begrijp heel goed dat dit bij velen zo in de smaak valt.

Blijft toch een heel erg leuke film.

De serie vind ik echt geweldig. Toch knap dat een animatie serie over een paar jochies zo lang kan lopen. Het was een kwestie van tijd voor er een film kwam. En gelukkig is die er gekomen. Met net zo veel inspiratie als de serie hebben Stone en Parker ons getrakteerd op anderhalf uur gevloek, actie, politiek incorrecte grappen en een erg leuk onderwerp om lekker tegen het censuur aan te schoppen. Grapdichtheid is ontzettend hoog, al werken een aantal grappen niet even goed als de andere. Ook de insteek om er een soort musical van te maken is een briljante keus geweest. Leukste moment blijft toch wel het over en weer fuck als ze in de klas zitten. Stan, Kyle, Cartman en Kenny blijven gewoon leuk om te volgen.

Net voor de 3e keer herzien en ik verhoog mijn stem naar 5* want het blijft toch wel een briljante film sterker nog hij wordt ook steeds beter.

Bij de tweede en derde herziening vielen mij steeds meer dingen op,en als ik de film nog wat vaker ga zien(wat ik zeker ga doen),zullen mij vast en zeker nog meer dingen opvallen.Het plot blijft ingewikkeld genoeg om het nog verder uit te puzzelen,toch gaan je verhaal technisch steeds meer dingen opvallen.Eenerzijds is het gewoon een felle kritiek op de wereld en is het net alsof Kelly ons wil vertellen 'kijk eens jongens,dit is wat er kan gebeuren als we zo doorgaan' denk maar aan de oorlog in irak/afghanistan,onze brandstoffen die opraken,de afluister praktijken in America in de film is dat al zover heen dat alles en iedereen in de gaten wordt gehouden .Echter wordt dat toch nergens echt serieus en wordt het gewoon met een hele dikke knipoog gebracht en word soms zo ver doorgevoerd dat het gewoon te absurd voor woorden word.Anderzijds zie ík het als een soort van post-apocalyptisch bijbel verhaal maar dan op een absurde manier verteld ik zal mijn kijk hierop even tussen spoiler tags plaatsen ik zie namelijk in Boxer Santaros een soort van Jezus en Johannes die eigenlijk net als Boxer het einde zagen en voorspelden daarom ook het kruis van bloed op het shirt van The Rock in de laatste scenes omdat Jezus ook gekruisigd werd na allerlei voorspellingen(sorry maar helaas ken ik niet het hele bijbel verhaal dus dat van die voorspelling zal waarschijnlijk niet kloppen).Krysta Now zie ik als de heilige maagd magdalena,waarin Krysta uiteraard geen maagd meer is,Roland Taverner zie ik een beetje als Judas die Boxer heeft verraden en zelf door de 'tijdpoort' is gegaan en Justin Timberlake als de Duivel die een beetje toekijkt hoe de wereld zichzelf verneukt en op een of andere manier een handje in het hele gebeuren heeft. dat natuurlijk ook weer in het absurde doorgedreven,maar dat is dus mijn interpertatie van het hele verhaal tot nu toe,kan na herziening altijd veranderen.

The Rock blijft mij toch verbazen met zijn prestatie vooral dat hele neurotische wat hij speelt als hij de hele tijd met zijn vingers aan elkaar tikt.Seann William Scott,Mandy Moore,Sarah Michelle Gellar en toch ook Jon Lovitz doen het geweldig.En de oneliners die ze eruit kramen als "I'm a pimp... and pimps don't commit suicide."
of "Nobody rocks the cock like Krysta Now." En Gellar toch wel een beetje de show steelt met haar hit teen hornyness is not a crime

Film technisch zit Southland Tales ook geweldig inelkaar het camera werk is van het hoogste niveau net als de prachtige belichting en de super goede montage.De CGI ziet er fenomenaal uit vooral in de laatste scenes van de film.En dan is er nog de muziek die maakt de film helemaal af en de songs passen perfect in de film en vertellen het verhaal helemaal mee met toch wel als hoogtepunten Timberlake's playback performance op The Killers die super begint met "I've got soul but i'm not a soldier" en tijdens de climax,Moby met 'Memory Gospel' kippevel gewoon.Tel daarbij de goede regie en de absurde zwarte humor bij op en je hebt een perfecte filmavond.

Southland Tales is echt een hele bijzondere en goede film, en het blijft erg jammer dat mensen deze film zo laag waarderen want hij verdient het gewoon om wat hogere cijfers te krijgen.Ik ga me in iedergeval weer verheugen op een volgende kijkbeurt.

Om een vergelijking met misschien wel de ultieme box film van bijna 40 jaar geleden kun je nauwelijks heen. En dat is niet heel vreemd aangezien Southpaw daar wel erg veel op lijkt.

Qua verhaal is er dus weinig nieuws te ontdekken. Het volgt netjes alles regeltjes van hoe een box film zou moeten zijn. Een grootheid die van zijn voetstuk valt en weer terug moet komen inclusief alle drama daar om heen, een coach die hem in eerste instantie niet wil trainen. Een montage van trainingen. Maar dat maakt allemaal erg weinig uit. Misschien is het bewust, misschien ook onbewust. Want wat we krijgen is een meer dan degelijke film die kundig in elkaar is gezet.

Qua regie zit het meer dan goed. Alles is tot in de puntje verzorgd. Filmtechnisch is er dus helemaal niets aan op te merken. Maar het is vanaf het begin vrij duidelijk dat deze film wordt gedragen door Gyllenhaal. Er komt zelfs zoveel op zijn schouders dat het lijkt alsof de film alleen op hem steunt en dat de rest haast onzichtbaar wordt. Toch knap dat je dat als acteur kunt, maar lijkt me niet helemaal de bedoeling. Je kunt er echter niet omheen dat Gyllenhaal haast aan de top van zijn kunnen zit. En dan vooral de laatste periode.

Southpaw heeft een niet erg origineel verhaal. Daar reken ik de film wel een klein beetje op af. Ik neem wel altijd daarin mee hoe dat verhaal gebracht wordt. Kan een groot verschil maken. De makers lijken geen enkele moeite te hebben gedaan om met iets geheel eigens te komen. Hier lijkt het haast wel een kopie van.... . Erg jammer en om er ook maar eens een cliché in te gooien, er had zoveel meer in gezeten. Het is vooral een erg keurige film geworden met een aantal prettige scenes, goede prestaties en weet het gelukkig nog wel goed te vermaken.

Een overdonderend meesterwerk is Soy Cuba. Zowel verhaal technisch als audio/visueel een meesterwerk.

Het eerste wat natuurlijk aan de film opvalt, zijn de prachtige beelden en erg mooie lange shots die we voorgeschoteld krijgen. Het verhaal lijkt door die belevenis wat ondergeschikt te worden, maar niets is minder waar. I Am Cuba heeft en viertal van interessante verhalen die allemaal dezelfde boodschap hebben. Het gaat vooral in op het kapitalistisch stelsel en de ellende die daarvan komt. De film is dan ook voor een groot deel een propaganda film. Het wil je op de hand krijgen van de revolutionaire beweging. Het verhaal wordt zo aan je voorgeschoteld dat de rijken en het westen de boosdoeners zijn voor de zaken die slecht gaan in Cuba. Toch is het onderwerp nog steeds erg boeiend. Dat maakt dat je de verschillende verhalen, waarin mensen wat kwijtraken aan het kapitalistisch stelsel, met veel interesse kunt volgen. Toch vond ik het verhaal van de boer wat minder interessant. Gevoelsmatig deed het me gewoon niet zo heel veel, niet zo als de andere verhalen wel deden iniedergeval. Toch kon ik daar ook weer genieten van het geweldige camerawerk wat deze film toch wel kenmerkt. Mooiste verhaal was toch wel het stuk van Enrique.

De verhalen worden op een erg mooie manier verteld en hebben allen hun inleiding die erg poëtisch worden verteld door Cuba zelf. Het legt uit wat er aan de hand is en geeft ook daarmee de uitleg van de situatie op het verhaal in het land. Het blijft af en toe fel uithalen naar de kapitalisten, maar toch had ik ook het gevoel dat het een kritiek was op de inwoners van Cuba zelf. Dat poëtische blijft de hele film aanhouden en dat zie je voor een groot deel ook terug aan de geweldige dromerige shots. Toch wel het mooiste camera werk wat ik tot nu toe heb gezien.

Acteerwerk is erg overtuigend, ze laten je echt met hen meeleven. Komt voornamelijk doordat het erg oprecht is gespeeld door de cast. Daardoor komen ze over als echt. Ook de muziek die er doorheen de film is te horen is erg mooi, geluiden zijn daarnaast ook prachtig vormgegeven om het plaatje helemaal compleet te maken.

Een audio/visuele krachttoer, met vier goede en intrigerende verhalen.

4.5*

De minste Kubrick, maar nog steeds erg goed.

Het is duidelijk niet het soort verhaal wat Kubrick normaal gesproken verteld en dat merk je ook.Niet een koude en afstandelijke film wat we van deze geweldige regisseur gewend zijn.Alhoewel die kenmerken in sommige scènes wel een klein beetje naar voren komen, blijft de druk van de producent, in dit geval Kirk Douglas, voelbaar.Toch levert Kubrick een film af die toch wel erg goed is.De schaal van deze film is net als, misschien wel de grote tegenhanger Ben-Hur, episch Grote massa shots en erg mooie gedetaillerde sets.Het verhaal word mooi en rustig verteld.Nergens word er gehaast om een verhaal lijn af te krijgen, en loopt de gehele film mooi op elkaar door.De scènes in Rome, en dan vooral de politieke spelletjes en het verraad en eigen eer redden vond ik erg interessant om te zien.Daarintegen vond ik de hele tocht van het slaven leger minder boeien.Ik had telkens het gevoel dat daar meer in had gezeten.

Grote gevechten zijn er nauwelijks te zien.Dus verwacht je een film in de trant van Gladiator dan kan dat nog wel eens bedrogen uitkomen.De film richt zich meer op de wensen/dromen van de karakters ipv. een groots actie spektakel.De twee grote tegenhangers willen eingelijk gewoon hetzelfde maar toch ook weer iets verschillends.Een vrij volk, althans zo kwam het op mij over.Maar op welke manier gaat dat gebeuren, als een vrij volk of onder een dictatuur.Het einde had ik totaal niet verwacht qua eer en wat Spartacus trachtte te berijken is hij de winnaar maar ik had meer het gevoel dat niemand gewonnen had .

Kirk Douglas speelt een geweldige rol, net als de rest van de cast.Ze doen allemaal goed hun best om het verhaal zo goed mogelijk op de kijker over te laten komen en dat is ze zeker goed gelukt.

3.5*

Spectre is alles waar ik op gehoopt had en alles waar in niet op gehoopt had.

Een beetje mixed bag waar voor mij de positieve punten het winnen van toch best wel wat kritiek puntjes. En die kritiek puntjes ga ik mee beginnen, dan hebben we dat maar alvast gehad.

Spectre is toch wel een stapje terug van Skyfall. En het zit hem vooral in het verhaal wat dit keer toch wel wat zwakjes aan voelt. Spectre, de grote crime organisatie waar het allemaal om draait, voelt hier toch nergens echt dreigend aan. Waar Casino Royale en Skyfall het heel goed deden om een best dicht geweven verhaal vertellen is Spectre behoorlijk simpel. Het zit als het ware vol gaten die gebruikt worden om vooral veel mooie locaties te laten zien en op te vullen met actie. Iets wat ik niet verwacht had aangezien ik veel vertrouwen in Fiennes had, is dat ik Judi Dench hier toch echt gemist heb. Fiennes doet het zeker niet slecht, maar het is het net niet. Degene die het helemaal niet is, is Waltz als Oberhauser. Doet hetgeen waarop ik dus niet gehoopt had en dat is min of meer een herhaling van zijn visie op een bad guy. Erg jammer dat hij niet echt heel veel nieuws brengt in zijn performance. Gelukkig is zijn screen time niet al te lang. Had daar toch liever een andere casting keuze gezien. Qua character en story development is nauwelijks sprake. Tenminste niet in de mate die we in Casino Royale en Skyfall zagen, en in mindere mate in Quantum. Erg jammer voor sommige personages waarin toch de Bond girls er de dupe van zijn.

Ondanks een aantal kritiek punten toch ook erg veel positieve punten. Het mindere verhaal zorgt toch ook voor enkele leuke toevoegingen in het grote verhaal van de Craig Bond films. Ik waardeer de kant die ze op zijn gegaan heel erg. En in Spectre zitten opnieuw een aantal leuke toevoegingen en onthullingen. Sam Smith heeft bakken kritiek gehad, maar vind zijn nummer hier toch wel erg passend en zeker in combinatie met de scene en de film. Heeft toch een grotere betekenis dan dat je het nummer zo even los van de film beluisterd. Zoals gezegd zorgt het verhaal er voor dat we vele mooie locaties krijgen te zien, en die locaties zijn allen om van te smullen. Ook ik was onder de indruk van de Mexico scene. Maar vond ook Oostenrijk eentje om van te smullen. Die stegen er voor mij toch echt boven uit. En zeker wat er met die locaties is gedaan. Ook de set design is verbluffend. Je moet de film nageven dat alles "echt" aanvoelt en de film je toch weet mee te nemen in de wereld van 007. Ook de manier waarop de film geschoten is, is verbluffend mooi. Mendes en Hoytema weten hoe je mooie plaatjes moet schieten en doen dat hier met verve. Elk shot is er eentje om in te lijsten. De actie is voldoende aanwezig en is om van te smullen. Qua regie zorgt Mendes dat alles goed voor elkaar is. Editing is weer lekker strak en de muziek en sound design is weer een grote stap vooruit ten opzichte van Skyfall. Geweldige dingen gehoord waarin het natuurlijk vooral genieten is bij de grootse actie scenes.

Acteerwerk is erg afwisselend. niet bij een personage maar bij de acteurs. Seydoux krijgt te weinig om wat mee te doen. Voor een Bond girl is ze een prachtige verschijning. Maar voor een Craig verhaal zit er weinig in haar personage en voelt ze wat vlak aan. Ze heeft het talent maar blijft onbenut. Zelfde geld ook voor Bellucci. Craig is lekker op dreef, al miste ik een beetje wat ik van hem zag in Skyfall, maar is denk ik ook weer een beetje aan het verhaal te danken. Waltz, tja. Vond hem in Basterds erg goed maar vind hem nu een beetje getypecast worden in de rol van bad guy. Dave Bautista deed het erg leuk. Christensen is natuurlijk geweldig als Mr. White. Wat een geweldige arc heeft dit personage sinds Casino gehad zeg. En dan hebben we nog Ben Wishaw als Q. Echt geweldig hoe hij dit doet. Niets dan lof voor zijn vertolking en verdient het dan ook om in de voetsporen te treden van Llewelyn.

Een film met heel wat gebreken, dat kun je niet ontkennen. Maar ook een film met zeer veel positieve punten. Het doet terug denken aan de eerdere Bond films, het avontuur, het spionage aspect, de weelderige locaties en vooral de warme sferen die veel oudere Bond films uitstralen. En dan nog het aller belangrijkste van een film als dit en dat is vooral de entertainment value. En die ligt erg hoog. SPECTRE is ondanks zijn gebreken gewoon een geweldig stukje entertainment waarin de fun factor ontzettend hoog ligt. Heb er weer van genoten en ga dat in de toekomst ook zeker blijven doen. En ook zeker mijn liefde voor de Bond wereld helpt hierin wat mee natuurlijk.

Nog steeds een geweldige actie film. Jan de Bont heeft een geweldige rush van een film gemaakt. Acteerwerk is goed waarin zelfs Reeves het goed doet, de actie nog steeds geweldig. Verhaal is gewoon Die Hard in een bus maar dat doet niets af aan het feit dat dit een van de beste actie films uit de 90's is.

Behoorlijke stap terug in vergelijking met het eerste deel. De bus is vervangen door een boot, het verhaal is totaal afwezig en het is gewoon een reeks van gebeurtenissen geworden zonder enige binding tussen de scenes. Bullock was duidelijk nog niet klaar om een film als dit te dragen. De films grootste dooie punt is wel Jason Patric, wat overgens niet zijn fout is, complete miscast en hij krijgt weinig om wat mee te kunnen doen. De rest van de cast is ook behoorlijk irritant. De actie ziet er nog best goed uit. En het einde is toch best memorabel, al dan niet om verkeerde redenen, dus het is niet helemaal een grote teleurstelling. Maar je hebt echt niets gemist als je de film nooit gezien hebt.

Een film die liefde mist en de aanwezigheid van Reeves.

Dat had ik goed mis. Ik vond het geweldig. Al heb ik nu wel wat hoofdpijn van ruim 2 uur al die kleuren voorbij te zien vliegen.

De Wachowski broertjes maken er een gewaagd geheel van. Het is iig iets heel anders dan The Matrix trilogie en hun debuut Bound. Ze bewijzen dat ze ook uit de voeten kunnen met een vrolijke familiefilm. En vrolijk is het zeker. Mooi gebruik van alle kleuren die er bestaan, vrolijk gebracht allemaal met het nodige Disney sentiment wat niet altijd even goed werkt. Dat is gelukkig ook maar bijzaak in de film, want het is hier vooral gericht op de hele desing van de film en dat is zeker goed geslaagd. De races zelf zijn ontzettend gaaf in beeld gebracht waarbij de cgi lekker cartoonesk is. De snelheid is werkelijk gewoon te voelen en geven je echt een kick-ass rollercoaster ride, die eind race is echt WOW. Behalve het vaak niet werkende sentiment heb ik weinig op deze film aan te merken. Mijn verwachtingen zijn ruimschoots vertroffen. Zo kun je zien dat je altijd een leuke verassing kan krijgen. Jammer van het lage gemiddelde trouwens.

Een dikke 4*

Ik ben toch wel een fan van films die zich afspelen in afgesloten ruimtes. Of het nu onder water is of in de ruimte. Sphere nu na een aantal jaren eindelijk eens kunnen herzien. En dat is me opnieuw goed bevallen.

Sfeer is er zeker aanwezig, qua opbouw erg mooi gedaan. Het verhaal is in een aantal hoofdstukken verdeeld waardoor het verhaal langzaam duidelijk wordt. Het tempo is best goed, al is het op sommige punten net iets te langzaam. Het effect dat je diep in het water bent is erg mooi gedaan, en komt erg overtuigend over. Toch mist de film af en toe wat in de afwerking en worden scènes soms erg abrupt beëindigd en voelt het daarom wat raar als het in een andere scène meteen over iets heel anders gaat. De film grijpt niet echt terug op de gebeurtenissen, en lijkt wat los aan elkaar te hangen. Acteerwerk is niet van het hoogste niveau maar toch nog goed. De effecten zijn mooi gedaan, al is de scène op het eind niet erg mooi gedaan. Camera werk is fraai, en ook de belichting is mooi vormgegeven. De muziek is niet erg gedenkwaardig, en snel weer vergeten. Af en toe ook iets te veel van het goede.

Sphere heb ik destijds in de bioscoop gezien en vond er toen niet veel aan, pas later begon ik meer waardering voor deze film te krijgen. Vooral het verhaal is gewoon lekker pakkend en zorgt voor een dikke twee uur aan entertainment.

3.5*

Gister maar eens herzien. Was toch verder niets anders interessants op tv. Toch een halfje eraf. Wat kan je kijk op een bepaalde film in de jaren veranderen. Toch alweer uit 2002, en het lijkt nog als de dag van gisteren dat ik Spider-man voor het eerst zag.

Naast Iron Man ook een favoriete held van mij uit de Marvel stal. Verhaal van Spider-man is gewoon erg leuk om te volgen. Net als de andere helden van Marvel, heeft Spider-man toch al veel meegemaakt. Je kunt dan ook alle kanten op qua vertelling van het verhaal. Jammer dat de inleidingen vaak net wat te lang duren. En vooral in deze film is dat het geval. Het is vaak net niet boeiend genoeg om je volledige aandacht erbij te houden. Daar staat wel weer het innerlijke conflict van Peter Parker tegenover, en dat is wel interessant. De keuze van de Green Goblin is goed, maar de manier waarop hij in beeld wordt gebracht is gewoon te cartoonesk, zelfs voor een Spider-man film. Nee, geef mij dan maar Doc Ock uit het tweede deel of The Sandman. Die vind ik toch net even wat beter overkomen dan Dafoe. Naast de cartooneske design van Goblin speelt Dafoe het ook nog eens te over the top, waardoor de aartsvijand van Spidey niet echt dreigend meer overkomt, maar meer een karikatuur van zichzelf wordt. Erg jammer want deze 'archenemy' had zeker potentie.

De film blijft echter wel meer dan vermakelijk, en laat een heel aantal typische spidey dingen aan ons zien. De actie scènes zijn goed verzorgd, al lijken ze wel wat aan de korte kant. De effecten zien er nog steeds verbluffend uit, en laten ons mee slingeren door het grote New York. Alleen jammer dat op het laatst pas duidelijk wordt wat ze met de technieken kunnen in een episch shot. Erg mooie afsluiter die je doet verlangen naar het volgende deel. Ook de muziek van Elfman is erg mooi. Lijkt wel wat op veel van zijn vorige werk, maar toch weer magisch. Is echt de juiste keuze voor de film geweest. Geluid is ook erg mooi en er komt uit elke speaker op elk moment wel iets aan audio. Soms wel wat rare keuzes in de editing, en de belichting is ook niet altijd even mooi.

Door het af en toe erg kinderlijke komt de drama ook nooit echt helemaal goed uit de verf. Komt allemaal net wat te geforceerd over. Dat werk toch wel iets beter in het tweede en derde deel, al hebben die natuurlijk ook zo hun gebreken. Maguire is een goede keus, maar faalt af en toe wat in zijn acteerwerk. Dafoe is zoals gezegd de zwakste schakel in de film, en Dunst heeft verder ook geen toegevoegde waarde. Sterkste is toch wel James Franco die met de film beter wordt. Mooi spel.

Deze inleiding in het verhaal van de spinnenman is verhaal technisch niet altijd even interessant, maar niet heel erg slecht. Het heeft zo z'n boeiende elementen, al is het door de lange speelduur soms wat te uitgerekt en wordt het op den duur wat saai. De actie is echt typisch voor Spider-man en heeft een hoog niveau. Vooral het laatste shot maakt erg veel goed. Ook in lijn met de opvolgende films is het goed. Mijn halfje verlaging is vooral voor een wat te langzame start van de reeks. Had wel iets meer vaart in gemogen.

3.5*

"Can't you just be a friendly neighborhood Spider-Man?"

Niet zo zwaar in toon als de andere Spider-Man films die vooral aandacht schonken aan de dood van Uncle Ben en Peter's manier om daar en met het Spider-Man zijn om te gaan. Hoewel ik een groot fan ben van Webb's films, Garfield als Peter/Spider-Man en de chemie met Gwen Stacey (Emma Stone), was dit toch echt wel genieten. De humor, dialogen, de nuances in de bewegingen en poses. Marvel en Holland zetten hier toch wel een goede versie van de superheld neer en weet zich goed te bewijzen dat hij ook in de Marvel Cinematic Universe thuishoort. Een Homecoming. Een film waarvan van te voren gezegd werd dat dit niet zo zeer een origins story zou gaan worden maar Peter al zijn krachten al zou hebben. Maar je kunt er natuurlijk niet om heen dat dit wel degelijk een soort van Origins story is. Wat dan goed werkt, is dat het wel een keer een onconventionele origins story is. Je kunt daardoor direct met alle fun stuff beginnen. En dat is hier een verademing. Daarnaast komt natuurlijk ook nog dat je al een beetje aan het personage gewend bent geraakt na zijn debuut in Captain America: Civil War.

Wat ik wel een beetje in Spider-Man: Homecoming mis, is emotionele impact. De film faalt er een beetje in om je heel erg met Peter, andere personages en het verhaal mee te laten leven. De film heeft wel heel erg weinig echte drama. Een sterk moment is er nog wel richting het einde in de loods, maar is net niet genoeg om dat echte power moment te zijn binnen de film. Verder bevat de film vooral heel veel fun. Het high school gebeuren en alles wat daar rondom gebeurt, werkt erg goed. De humor is goed vertegenwoordigd en ook met de actie, die trouwens niet erg veel aanwezig is, zit het wel goed. Vooral de Washington Monument is fantastisch. De toevoeging van Tony Stark/Iron Man en Happy Hogan is leuk maar voelt toch een klein beetje off. Toch werkt Watts heel erg goed met wat hij heeft en zet hij gewoon een erg leuke, frisse en kick-ass film neer. Ook leuk zijn de vele verwijzingen naar de comics en andere Marvel Cinematic Universe films. In de onvermijdelijke post-credits scenes zitten weer een aantal momenten om je interesse te wekken over het verloop van Spider-Man's verhaal binnen de MCU.

Holland leek misschien niet de beste keuze te zijn voor Peter/Spider-Man, maar heeft in Civil War en nu in zijn eigen film bewezen dat hij een goede casting keuze is gebleken. Al heb ik nog wel wat twijfels bij zijn dramatic range. In de toekomst moet nog blijken of hij dat ook aankan. Keaton is erg sterk als Adrian Toomes. Misschien wel een van de beste Marvel villains van de afgelopen jaren. Verder is de ondersteunende cast best goed, maar raakt wat ondergesneeuwd in het verhaal wat Watts hier wil volgen. Connelly is wel memorabel als Suit Lady. Al wist ik tijdens het kijken niet dat het Connelly was.

Qua effecten is die natuurlijk om van te smullen. Marvel levert meestal een behoorlijke kwaliteit af. Effecten zoals in de eerste X-Men film zul je niet meer snel in een Marvel tegenkomen. Costume design is geweldig. Het pak van Spider-Man en Vulture zien er echt geweldig uit. Sound design is ook om van te smullen en Giacchino's score is echt geweldig.

Erg leuke entry in de MCU. Spider-Man past perfect tussen de andere helden. Ik ben dan ook oprecht benieuwd naar de rol van mijn favoriete superheld binnen de Avengers in Infinity War en het verloop van zijn eigen verhalen. Entertainment van het hoogste niveau.

Ik ben best wel gecharmeerd van de films van Kosinski, maar hier maakt hij wel een beetje een misser.

De visuele stijl is waar de films van Joseph Kosinski vaak in uitblinken en ook deze film ziet er gelikt uit. Daar is verder niets op aan te merken. Het verhaal en de personages hadden hier echt nog wat werk nodig. Het verhaal wat zeker potentie had om iets tofs neer te zetten blijft nu erg vlak en biedt weinig diepgang voor de kijker die deel uit willen maken van de wereld van de film die ze kijken. Datzelfde geld voor de personages. Er is gewoon niet veel om je de film in te zuigen. Teller en Hemsworth proberen het echt. Daar ligt het zeker niet aan. Ze hebben gewoon erg weinig om mee te werken en lijken door de slechte regie dan ook wat verloren rond te lopen.

Is het allemaal dan zo slecht? Nee, dat vindt ik niet. Er blijft genoeg in het visuele over om van de genieten en het verhaal heeft echt wel af en toe iets leuks te bieden. De soundtrack is dan ook nog eens erg fijn.

Ik had erger verwacht, maar ergens vond ik het nog wel vermakelijk.

Helaas haalt Tim Oliehoek niet het niveau van Vet Hard, waar de grappen en grollen je om de oren vliegen. Nu een uitgekauwd spionverhaaltje, met wat leuke actie erin verwerkt en heel schaars een goede grap. Het typetje Bruno is nog wel het leukste, al lijkt hij qua stemgeluid wel erg op Bob de Rooy. Het andere personage van de Leeuw is verder niets bijzonders. Goede keuze om Amhali ook te casten. Speelt meestal wel leuk rollen, nu ook als mislukte cop. Hofman speelt daarnaast wel erg vlak. Komt ook door het ongeïnspireerde script wat vol toevalligheden, gaten en clichés zit. De grapdichtheid ligt wel erg laag, en er is dan ook niet heel veel te lachen. Of de humor werkt niet of is het net niet. Af en toe een leuke vondst die dan vooral van de Leeuw maar verder zijn het aantal keren dat je kunt lachen erg nihil.

De actie ziet er dan wel leuk uit. Kun je best aan Oliehoek over laten. Lekker campy allemaal, geld trouwens ook voor de effecten. Met een groter budget, en een degelijk script zou de man best nog wat leuks kunnen maken waar hij in Vet Hard al mee begon. Leuke cameos ook trouwens van andere bekende Nederlanders, vooral het moment van Joling is erg geslaagd.

2*

I got a Splinter.

Low budget horror films, meestal projecten waar filmmakers veel van hun creativiteit in kwijt kunnen. Zo ook in Splinter. De film heeft toch best goede creature designs en ook het gegeven rondom de splinterwezens is best aardig allemaal. Ook krijgen we nog een hele fijne scene ergens in het midden van de film. Helaas gaat het elders dan wel wat mis. Het acteerwerk is niet heel goed. Hoeft niet echt een probleem te zijn, maar hier voelt het allemaal erg "off". Ook het camerawerk is soms net iets te chaotisch en komt de impact van bepaalde momenten niet echt ten goede.

Verder duurt de film gelukkig niet echt lang en is het allemaal nog best vermakelijk. Nergens echt hoogstaand. Hier zat zeker meer in, Het budget was er gewoon niet naar.

Eating hearts and souls.

De jaren 90. Een periode waar men met heel veel kon wegkomen. Veel actie, een vleugje horror, zwakke dialogen en een hoop onzin. Toch werkt het wel. Zo ook in Split Second. De setting van een overstroomd Londen is erg leuk. Draagt erg veel bij aan de sfeer van de film. Helaas wordt op dat gegeven weinig ingegaan. Wat we wel krijgen is een klopjacht op iets of iemand die de harten uit lichamen rukt om ze vervolgens op te eten. Dat zorgt voor enkele leuke scenes waarin Hauer lekker los kan en mag gaan. Hierin wordt hij bijgestaan door een leuke sidekick die gaandeweg steeds meer op Stone gaat lijken. Er zit niet heel erg veel actie in de film, maar je mist dat toch nergens. Verder nog een aantal smerige scenes en effecten, die helaas door het lage budget, niet altijd even overtuigend overkomen.

Split Second een vermakelijke film met een heerlijke rol voor Hauer.

Er gebeurt zoveel in deze film, eigenlijk te veel om echt dieper op de film in te gaan in een review.

Het belangrijkste is dat de makers je echt helemaal mee weten te krijgen en je een enorm leuke tijd met deze film zal beleven. Lang geleden dat ik zo heb genoten van een animatiefilm. Briljante vondsten en scenes. Ontzettend druk en alle kleuren van de regenboog komen voorbij. Fantastisch. Al heb je er na anderhalf uur ook wel weer genoeg van

Erg goed.

Het verhaal achter de onthulling is erg interessant om te volgen. Een moeilijk onderwerp, dat wel. McCarthy pakt het meteen goed op en de cast weet het allemaal met veel overtuiging te brengen. Vooral Ruffalo, Keaton en Tucci zijn lekker op dreef hier. Het beginnen met het onderzoek, de gesprekken met slachtoffers, de moeilijkheden om tot documenten te komen,. Erg mooi verteld allemaal en geeft je ook meteen ook een goed beeld wat er allemaal aan journalistiek aan een verhaal vooraf gaat.

Toch mist de film dat beetje meer om een echte topper te zijn. Van karakterontwikkeling is nauwelijks sprake en ook het verhaal had nog iets dieper in mogen gaan op sommige onderwerpen. Voor de rest natuurlijk gewoon een hele goede film.

What a rush

Spring Breakers is een lastige film om in een hokje te stoppen. Te mainstream om een echt art filmpje te zijn en te artsy om echt een mainstream film te zijn. Ik denk ook niet dat het iets is wat het grote publiek zal aanspreken maar de fanbase meer zal vinden in de filmliefhebbers. Deze film heeft dan ook zeker potentie om uit te groeien tot een grote cult classic.

Ook is het lastig om echt iets over SB te zeggen zonder te veel weg te geven. Qua verhaal is het namelijk heel simpel. Wat maakt deze film dan zo goed? Eigenlijk een combinatie van verschillende elementen. Verhaal is zoals gezegd redelijk simpel, maar toch heel leuk verteld. Er gebeurd genoeg zonder dat er maar een moment aan verveling aan te pas komt. De speelduur is dan ook perfect, want een langere versie had de beleving niet ten goede gekomen.

Vooral audio/visueel is het fantastische trip. Dat begin met dat slow-motion shot is al helemaal geweldig in beeld gebracht. En dan heb je nog niets gezien. Debie levert werkelijk fantastisch camerawerk af. Een aantal geweldige shots komen er voorbij. En dan dat gebruik van kleuren. Eye candy gewoon. Een erg kleurrijke film, met erg goed gebruik van neon kleuren. Ook mede door de bewegingen van de camera is het net alsof je er bij bent. En dan die muziek, ook weer briljant. Dat Britney Spears gedeelte werkt verbluffend goed. Maar ook de rest van de muziek werkt perfect.

Audio/visueel spat de zomer (of de lente in dit geval) van je scherm af.

Wat de film verder heeft is gewoon een torenhoog entertainment gehalte. Dit is echt zo'n film die je telkens weer opnieuw wil gaan kijken. Hij zou nimmer gaan vervelen. Leuk acteerwerk, geinig standaard verhaaltje, verbazingwekkend goed camerawerk en audio/visueel gewoonweg fantastisch.

Spring Breakers heeft er een fan bij.

Nobody does it better. The Spy Who Loveds Me is altijd al één van mijn favoriete Bond films geweest, en nog steeds vind ik hem 1 van de beste films uit de 007 serie.

Het begint al geweldig met de pre-title scène, waarin Bond moet skieën voor zijn leven en er een halsbrekende stunt wordt uitgehaald, door van een hoge berg te skydiven. Toch wel een van de beste stunts uit de Bond geschiedenis. Vanuit hier gaan we over naar de mooiste Bondsong ooit geschreven en prachtig gezongen door Carly Simon. Blijft een mooi nummer. Na de titels worden we geintroduceerd met Barbara Bach, na Daniela Bianchi de mooiste Bond girl. Gelukkig is ze niet zo oppervlakkig als in de meeste films over de britse Spion. Ze heeft echt een verhaal en weet dat goed over te brengen naar het publiek. Ook is de badguy, gespeeld door Curt Jurgens, erg goed, die haalt het helaas niet bij zijn henchman Jaws. Wat geweldig karakter is dit toch. Hij krijgt geen enkele achtergrond mee, maar heeft net als Odjob een speciaal iets waardoor dit personage je altijd bij zal blijven.

Het verhaal is niet erg hoogstaand, en lijkt zo af en toe een kopie van wat andere Bondfilms, maar het blijft van begin tot eind vermaken. De film kent enkele geweldige actie scènes en spannende momenten. Het onderwater gebeuren met de Lotus Esprit is ook weer zo'n moment die iedereen bij blijft. Wel is het erg jammer dat in de actie weer die typisch seventies klinkende soundtrack weer te horen is, iets waar ik in Live and Let Die ook al wat mooite mee had omdat je de film in een bepaalde tijd vastzet, terwijl andere Bond films door een gewoon gescorede soundtrack (vrijwel) tijdloos blijven.

Deze film zal toch altijd wel een speciale Bond film voor mij blijven, en is ook een van de eerste films die ik van 007 zag.

4*

Wow, dit is een lastige film om te beoordelen. Erg lastig. Ga je puur en alleen op het filmische af dan heb je een erg degelijke film in handen. Meer dan degelijk zelfs. Aan de andere kant ging de film mij op bepaalde momenten net iets te ver dat het aanzien daarvan zo moeilijk is en je liever wilt vooruit spoelen of sterker nog, de film wil afkappen.

Ik begin even met het technische gedeelte en het acteerwerk. Camerawerk, belichting, color grading, locaties. Alles wordt uit de cast getrokken om vakmanschap te laten zien. En dat is erg geslaagd. Er lopen daar kundige filmmakers rond. Ook de regie is ijzersterk.

Acteerwerk is vooral erg naturel. De acteurs brengen het erg serieus en dat werkt zeker mee in de geloofwaardigheid over te brengen. Van een zeer hoog niveau.

Dat men een bepaalde boodschap wil overbrengen is best goed. Maar moet het dan op zo'n manier. Door de af en toe wel erg schokkende beelden/scenes ontgaat mij die boodschap eigenlijk. Het getuigt meer van wansmaak dan van echte smaak. Zal vast een kern van waarheid in de gebeurtenissen zitten maar is het publiek daar echt klaar voor of wil het publiek dat wel zien? Moet het op deze manier getoond worden? Ja en nee. Ik denk dat je best schokkende beelden kan laten zien, al moet je op film vlak goed oppassen dat je je publiek niet verliest. En dat kan makkelijk aangezien veel scenes in het verkeerde keelgat kunnen schieten. Hoe reageert men daar op. Snapt het publiek dat? Er lijkt dan ook heel veel verdeling bij deze film te zijn. Aan de ene kant heb je het publiek wat er helemaal in mee gaat en aan de andere kant heb je het publiek wat er van walgt. Betekent echter niet dat de mensen die deze film hoog waarderen de gebeurtenissen goedkeuren of er met plezier naar kijken. Het betekent alleen dat die groep mensen de boodschap die op deze manier getoond wordt wel kunnen waarderen.

De beruchte scenes waarvan iedereen weet wat ze zijn, zijn daar een goed voorbeeld van. De essentie om dit te brengen met dat het geschift is en met het idee dat dit met veel zwarte humor is gebracht ontgaat dan compleet mede door de manier waarop dit in beeld wordt gebracht. Andere scenes zijn dan weer o.k. en passen in het geschifte dat de makers en de film wil over brengen. De andere scenes gaan me dan weer veel te ver.

Boodschap ontgaat me dus wat op momenten en het is me daarbij niet duidelijk wat de makers nu willen zeggen. Dat het gebeurt weten we allemaal. Dat het walgelijk is weten we ook allemaal. Dat de situaties in de Balkan wat anders liggen hebben we ook allemaal wel eens in het nieuws gezien.

Zoals gezegd is dit een hele lastige film om te beoordelen. Ik kan er dan ook niet echt een duidelijke stem aan kwijt. Geef ik een laag cijfer om dat dit niet mijn smaak is, doe ik de film op andere vlakken te kort. Geef ik een hoog cijfer dan zou ik de reden waarom de film mij niet ligt negeren. Een middenweg is er voor mij gewoon niet. Ga ik voor de middenweg dan zou ik stemmen om het stemmen. En een herziening zit er voor mij zeker niet in. Hoe dan ook, wilde toch even wat zeggen over deze film aangezien dit wel een goede discussie film is door juist die verdeeldheid in meningen en zeker een interessante ervaring is geweest aangezien ik nog nooit zo'n verdeeldheid in mijn eigen mening heb gehad.

Na het erg zwakke Sympathy for Lady Vengeance (1.5*) wilde ik Chan wook Park nog wel een kans geven, met I'm a Cyborg.... heeft hij het bij mij weer helemaal goed gemaakt, genoeg om nog eens een film van deze regisseur te zien.

Deze film deed me af en toe wat denken aan een geflipte versie van One Flew Over.... . Veel gekke en leuke karakters en dito momenten paseren de reveu. Iedereen heeft wel iets leuks in zijn/haar doen of laten. Het leukste karakter vond ik toch wel die gast die steeds achteruit liep . Mooie beelden en een erg mooie score ook. Helaas is de magie niet continu aanwezig, en is het op sommige momenten net niet. Het liefdes verhaaltje was erg aandoenlijk, maar komt niet altijd even goed uit de verf. Datzelfde geld ook voor de humor. I'm a Cyborg, But That's OK bied echter meer dan genoeg genietbaars om een avondje veel plezier van te hebben, en is ook compleet anders dan de andere twee Park's die ik gezien heb.

Een dik verdiende 3.5*

Mijn eerste kennismaking met Tarkovsky, en het is meteen raak.Ik heb denk ik niet zijn meest toegankelijke film gepakt om mee te beginnen, maar ik moet zeggen dat Stalker mij erg goed is bevallen.

Het begin met de muziek over de begin titels met het sepia effect zet meteen al een lekker sfeertje neer.Het post apocalyptische komt meteen goed over als ze richting "The Zone" gaan.Het voelt nergens gedateerd aan en het lijkt wel of de film bijv. een jaar geleden is gemaakt.Als ze er eenmaal zijn vond ik het toch wel erg spannend worden.Je gaat als het ware het onbekende in met de karakters.Je weet niet wat er te wachten staat in het gebied en wat er nou precies mee aan de hand is en wat daar in het verleden is gebeurd.Dat laat Tarkovsky aan de toeschouwer zelf over om daar een interpertatie over te maken.Hetzelfde geld voor het verhaal wat naarmate de film vordert steeds dieper en dieper gaat en de regisseur vragen aan de kijker voorschoteld over oa. de betekenis van het leven ed. waar je zo direct geen antwoord op weet en je daarmee stof tot nadenken meegeeft.En dat doet Tarkovsky zeker want de film blijft in je hoofd rondspoken en vraagt, voor mij iig. om een herziening.

Waarmee Tarkovsky je mee de film insleept zijn berust op een aantal factoren.Het goede verhaal is daar natuurlijk 1 van.Maar het is "The Zone" die een beetje de show steelt.Een ongerept stukje natuur vermengd met uitgestorven tekenen van een beschaving.De manier waarop hij alles in beeld brengt met het geweldige camera werk.Lange uitgerekte, mooie shots volgen elkaar op.De muziek is mooi en tegelijkertijd erg onheilspellend.Een ding wat ook genoemd mag worden is toch wel het geluid.Ik weet niet of het meer mensen is opgevallen (vast wel) maar dat is de constante aanwezigheid van water en het druppelen van water.Dit viel mij zo erg op dat ik me vaak afvroeg of Tarkovsky hier een diepere betekenis aan mee heeft gegeven, dat zelfde had ik ook met de voetstappen op vaak beton/steen en glas.

Ik zit nog wel met veel vragen over deze film en ik wil hem dan ook snel eens weer gaan zien.De eerste keer is mij iig. erg goed bevallen en ik heb zeker zin in meer van deze regisseur, Solyaris staat als volgende op de lijst en ik ben erg benieuwd hoe deze mij gaat bevallen.Voorlopig 4* met een grote kans op verhoging bij de volgende kijkbeurt.

4*

De film heeft een geweldig verhaal en ik vond de kritiek op Hollywood erg leuk. Mason en Garland laten geweldig acteerwerk zien. Garland is echt op haar best in de slotscene. Mason speelt ook op een fantastische manier een geweldige aardige dronkaard. Visueel ziet het er allemaal erg goed uit en de cinemascope doet goed zijn werk. Maar het is vooral de 3 uren die op den duur op je zenuwen gaat werken. Wat verteld werd, had ook gewoon in twee uur gedaan kunnen worden. De foto collages haalden me wel wat uit de film maar na de film werd mijn verteld waarom dat was en snap goed waarom het dus gedaan is. Het werkt echter wat minder. Ook de liedjes deden het niet echt voor mij. Vond twee erg leuk en ook de performances in die kon ik heel erg waarderen. Al met al heb ik toch naar een goede film zitten kijken. Gewoon erg goed gemaakt en geacteerd. Ik kon er helaas niet echt inkomen.

"Space, the final frontier....." De alom bekende quote die de niet Trekkie's wellicht ook wel kennen, ik als niet Star Trek fan kende hem wel. Niet uit de oude ST films, die heb ik nog niet gezien, maar wel uit de serie met Patrick Stewart.

Ik ging dus helemaal cold turkey de film in. Ik had zo af en toe wel eens een aflevering gezien van de oude en de nieuwe serie. Ik ben dan ook meer van de Star Wars. Toch is het niet nodig om de oude films te hebben gezien voor je de nieuwe versie bekijkt. Een heerlijke popcornfilm heeft Abrams ervan gemaakt. De openings scène is ware eyecandy en bevat geweldige effecten om je vingers bij af te likken. Dan komt er een voorstelling van de verschillende karakters. Je ziet Spock en Kirk in hun kinderjaren, tot het moment dat ze jonge volwassenen zijn. Nog even en ik had zo de zaal uitgelopen. Vreselijk stukje, over the top stoer gemaakt, zo'n klein jochie in een auto, en hem dan ook nog met een dikke 170 km/h in bedwang houden, yeah... right. Dit is maar een kleine 5-10 min. even doorbijten. Het moment dat de training van Kirk begint wordt het beter, en gewoon erg leuk. Dan komt er een shot die je helemaal meeneemt in de film. De voorstelling van de Enterprise. Geen moment te vroeg of te laat komkt deze introductie in de film. Vanaf daar wordt de film beter en beter.

Abrams raast met een rotgang door de film met telkens weer verbluffende momenten, die je in de bios echt een WOW gevoel geven. Het verhaal is erg simpel, en is op geen enkel moment heel hoogstaand, maar dat maakt niet uit want in het tempo waarin de film maar door gaat heb je bijna geen tijd om dit geheel in je op te nemen. De gevechten zien er stuk voor stuk fantastisch uit, met een erg hoge kwaliteit aan effecten. Is toch echt een tijd geleden dat ik ze zo mooi zag. Dat zijn ook de momenten die de show stelen in Star Trek.

De karakters worden ondankks het hoge tempo toch goed en leuk voorgesteld. Pine is goed bezig, en daarvan zouden we zeker nog wat goeds te krijgen. Ook de acteur die Spock speelt doet het zeker niet slecht. John Cho die ik alleen maar kende als Harald uit de H&K films laat ook zien dat hij ook serieus kan acteren. Degene die echter de show stelen zijn Bana als slechterik. Helaas is hij te weinig in beeld om zijn echte kunnen te laten zien. Maar ook die rus is erg memorabel, en zorgt samen met Pegg als Scotty voor de comic relief. De jonge cast is lekker fris en staat goed z'n mannetje naast de oudere garde.

Mijn verwachtingen waren niet zo hoog, vooral omdat ik niet zo'n Star Trek fan ben, en in de eerste paar scènes vreesde ik het ergste. Maar Abrams heeft er een super geheel van gemaakt. Flitsende actie, mooie kleurtjes, lekker snel, en toch allemaal met een vette knipoog gebracht. Laat het vervolg maar komen. Binnenkort ook maar eens op zoek naar de oude films. En bij deze maar even afwachten hoe hij het er op DVD vanaf brengt. Voorlopig,

4*

"This is where the frontier pushes back"

Wat meteen opvalt bij het zien van Beyond is dat het weer veel lichter in toon is dan het wat donkerder Into Darkness. Het gaat weer een beetje de kant op van de eerste Abrams Star Trek film. Het is avontuurlijker, speelser en erg kleurrijk. Misschien is het ook maar goed dat Abrams moest bedanken om The Force Awakens te gaan regisseren. De frisse wind die er nu de film heen te vinden is, doet de franchise zeker goed. Door zijn ervaringen om te werken met een grote cast aan de Fast and Furious films, weet ook Lin hier iedereen zijn /haar moment te geven. Erg leuke ontwikkelingen tussen de personages en wat een fantastische chemie hebben ze met elkaar. Heb van problemen met karakter uitdieping helemaal niet ervaren. Ook het verhaal draaide best o.k.. Probleem ligt vooral aan het vinden van de juiste balans en pacing. Wanneer zet je op een goed moment zo'n scene in? Af en toe is het tempo niet helemaal lekker. Sommige scenes voelen wat gehaast aan, waarbij andere momenten net iets te traag verlopen. Staat dat in de weg van wat de film wil zijn en wil doen. Niet echt. Pegg en Jung wilden een beetje terug naar waar Star Trek voor staat. Voor ontdekking en avontuur. En dat is zeker goed gelukt. Al had ik dan wel graag wat meer exploration willen zien. De crew wordt er weer op uitgestuurd om iets te onderzoeken. Vanuit daar begint het verhaal dan echt.

Het avontuur gedeelte doet hier zijn intrede, en hoe. Met een geweldige actie scene wordt er voor gezorgd dat de gehele crew uiteen valt. Krall doet zijn intrede en blijkt een interessante bad guy te zijn, die helaas niet op het level van John Harrison komt. Maar erg goed hoe hij hier wordt neergezet en erg interessant hoe zijn personage zich door de film heen ontwikkelt. Ook het overleven en het aangewezen op zichzelf en elkaar element is erg fijn. Ze moeten zelf op onderzoek uit gaan en zien hoe ze van de planeet weg kunnen komen. Hierbij krijgen ze hulp van een nieuw personage, Jaylah. Erg leuke toevoeging aan de rest van de personages. Ze mag dan ook zeker terugkeren in het vervolg. Wel is het jammer dat Dr. Marcus (Alice Eve) niet terug keert in Beyond. Wel goed hoe ze omgaan met de dood van Nimoy en toch ook met Yelchin. Erg jammer dat we die moeten gaan missen in de toekomst. Mooi moment ook naar het einde toe met Spock en de foto. Kreeg daar toch wel even kippenvel.

Acteerwerk is erg fijn. Hoewel er wat productie problemen waren, krijg je de indruk dat de cast er nog heel veel plezier in heeft. Urban als Bones is mijn favoriet en krijgt hier gelukkig veel te doen. Pine begint hier toch echt meer op Kirk te lijken dan in de voorgaande twee films. Quinto is gewoon Spock. Geweldig hoe hij zich het karakter zo eigen heeft gemaakt. De rest van de vaste cast doet het ook erg goed. Ook fijn dus dat ze hier weer wat meer screen time krijgen dan sommige in Into Darkness kregen. Vooral Sulu en Chekov, wie ik in The Future Begins erg leuk vond. Elba had ik een beetje het idee bij dat hij niet helemaal wist wat hij met zij personage aanmoest. Sofia Boutella doet het fenomenaal als Jaylah. Erg goede actrice die een mooie toekomst tegemoet gaat.

Lin is een echte actie regisseur. En dat is te zien. We krijgen een aantal erg goede actie scenes voorgeschoteld. Erg groots opgezet en buiten een aantal kleine schoonheidsfoutjes om krijgen we geweldige visual effects te zien. Camerawerk en editing hadden een stuk strakker gemogen. Lin en zijn team maken het zo nu en dan wat onoverzichtelijk. Al zitten er toch wel fijne cinematografische trucjes in de film. De sound design is verbluffend goed. En ook weer heel aangenaam om aan te mogen horen is Giacchino's score. Wat levert deze man weer een geweldig werk af. Erg mooi hoe hij een aantal thema's mixt in de rest van de muziek. Zitten een aantal erg fijne stukken in en werkt perfect in combinatie met de beelden. Een van mijn favoriete componisten van dit moment.

Inhoudelijk misschien dan wel niet zo sterk als de vorige twee entries, maar Beyond scoort heel veel punten op het entertainment gehalte. En daarmee zit het meer dan goed. Beyond is ondanks de vele problemen vooraf en een heel erg slecht eerste trailer een prima en erg leuk vervolg geworden. En na dat einde heb ik best nog wel zin in een vierde deel.

Een iets beter vervolg op het wat mindere tweede deel uit de Star Trek reeks.

Het verhaal van Search for Spock stond me niet zo tegen als in Wrath of Khan. Het liep allemaal net wat gesmeerder. Hierdoor kom je toch net iets beter in de film. Helemaal goed is het natuurlijk nog steeds niet. Vooral het slecht geschreven karakter van de vijand was ik niet helemaal over te spreken. Weer wordt niet helemaal duidelijk wat nu de motieven van de slechterik zijn, en dreigend wordt de Klingon echt nergens. Een beetje jammer want Christopher Lloyd probeert het wel goed te doen. Wel leuk was dit keer het element dat het team tegen alle regels ingaat die zijn opgesteld door Starfleet. Een beetje een geurlila beweging wordt het zo. Dit element zorgt voor heel wat leuke situaties. Opnieuw wordt er ook een soortgelijk plot als The Motion Picture en WoK opgesteld. Het spelen voor God. Toch wel iets beter uitgewerkt als het vorige deel. Het einde is vooral erg sterk, en doet je weer verlangen naar de volgende Trek film.

Qua actie is het dik in orde. Alles ziet er qua effecten gewoon verzorgd uit. Daarnaast zijn deze elementen ook wat meer aanwezig, en het houd de film fris en vermakelijk. Ook is het acteerwerk van een iets hoger niveau. Iedereen doet erg goed zijn best. Van de grote rollen van Kirk en zijn crew tot de kleinere rollen aan toe.

Weer een erg vermakelijk deel uit de reeks. Ik ben benieuwd of dit niveau wordt behouden of dat het straks erg gaat schommelen per film. Ik heb er nog wat te gaan en laat me gewoon verassen.

3.5*

Een heel andere toon dan het geweldige eerste deel. En dat is een goed iets. Houd de serie erg fris door met iets heel anders te komen.

Qua verhaal zit er hier veel meer in en zit het ook erg goed in elkaar. Alleen wat lastig om daarin uitgebreid in te gaan om niet te veel te hoeven spoileren. Het is vooral genieten van de spelletjes tussen Harrison en de crew van de Enterprise. Ook worden hierin de karakters wat meer en wat beter/verder uitgewerkt. Kirk krijgt wat meer mee nu hij onder druk staat en wat emotioneler is. De relatie tussen Spock en Kirk bereikt hier het hoogtepunt. Prachtig en erg zorgvuldig gedaan. Vooral in de scene waarvan die anders utpakt dan je had verwacht. Erg goede zet ook van de makers. Maar ook de relatie tussen Spock en Uhura is prettig om naar te kijken en vind het niet vreemd of erg dat ze in deze franchise iets met elkaar hebben. Passend in deze films. Maar ook Harrisons verhaal en beweegreden is erg goed gedaan. Ook fantastisch geïntegreerd in het geheel en fantastisch vertolkt door Benedict Cumberbatch die van mij vaker dit soort rollen mag spelen. Ook goed in actie trouwens iets wat ik op voorhand niet helemaal verwacht had. Alice Eve's Carol Marcus is een leuke toevoeging. Een erg mooie vrouw ook. Urban als Bones is net zo perfect voor dit personage als Kelley dat was. De acteurs geven ook allemaal hun alles en dat is terug te zien in de film.

Filmtechnisch is het allemaal geweldig. De visuele effecten zijn net als in Star Trek van het hoogste niveau. Alle shots zijn nagenoeg perfect en met veel liefde behandeld. San Fransisco ziet er geweldig uit. Beide starships zijn groot en gewoon bad-ass. Production design is erg goed en Mindels camerawerk mag er zeker weer zijn. Ook de lensflares, Abrams trademark, zijn nog steeds erg passend. Hoewel er niet heel veel actie in zit, is ook dit van een hoog niveau. De Kronos scene is verbluffend goed gedaan. Veel grote scenes zijn er niet, maar zijn helemaal wow. Vooral de climax. Ook de wat kleinschaligere actie scenes zijn erg goed. Was vooral onder de indruk van de Mid-Warp achtervolging/gevecht met de ondersteunende sound design. De climax is adrenaline opwekkend en zoals gezegd is de scene die daaraan vooraf gaat een erg sterk staaltje cinema. Prachtige begeleiding daar ook van de score van Giacchino. Die man heeft zichzelf hier overtroffen zeg. De main theme en London Calling zijn nog de twee andere sterkste stukken in Into Darkness.

Hoewel erg anders, heb ik hier net zoveel van genoten als van het eerste deel. Jammer dat Abrams niet terug keert voor Star Trek Beyond maar ik weet zeker dat Justin Lin ook geweldig werk gaat leveren en van Abrams overstap naar Star Wars gaan we ook zeker genieten.

Ik had Star Trek: The Voyage Home wat slechter verwacht, maar het is toch een redelijk leuk deel binnen de serie.

De humor is op momenten niet altijd even goed, maar is toch erg aanstekelijk. Dit komt ook mede doordat de cast er erg veel zin in lijkt te hebben, vooral Nimoy is erg leuk in de film. Het verhaal is dan net even weer wat minder. Het filosofische is er af en maakt ruimte voor een "save the planet" verhaaltje. Het Greenpeace moraaltje ligt er metersdik bovenop en wordt op een gegeven moment zelfs erg storend.

Jammer want het verhaal had zeker potentie gehad als het iets genuanceerder was gebracht. Dit maakt van Voyage Home een erg onevenwichtige film, aan de ene kant neemt het zichzelf heel serieus qua verhaal om dat op een ander moment weer niet te doen. Hierdoor kom je wat moeilijk in de film en wordt het nimmer ook maar een beetje meeslepend.

Qua effecten ziet het er wederom erg goed uit. Opnieuw wordt alles uit de cast getrokken om het zo echt mogelijk te doen lijken. Hier niets anders dan lof voor. Acteerwerk van de cast is erg leuk, en ook de muziek is erg mooi.

Ondanks de genoemde minpunten toch een onderhoudende film.

3*