Meningen

Viel me nog heel erg mee na het zien van het gemiddelde. Een fan van de Child's Play reeks ben ik niet echt. Het idee van een moordende pop is leuk, net als het gegeven van de voodoo die er bij komt kijken. Op de een of andere manier vindt uit de eerste drie delen net iets te serieus gebracht. De humor in de laatste twee delen was dan ook een verademing in de reeks.

De film moet het dus vooral hebben van de humor. Die is bij vlagen erg goed. Veel grappen en grollen zijn geslaagd. De film blijft zo over een anderhalf uur erg vermakelijk. Veel verwijzingen ook naar andere horrorfilms, en de film lijkt dan ook meer op een ode aan het slasher genre. De poppen werken goed en komen leuk over. De mimiek is in de jaren stukken beter geworden. Chucky en Tiffany zijn een leuk duo, alleen was die Glen of Glenda erg irritant en begon op den duur wel op de zenuwen te werken. Jammer van deze toevoeging. Was wat mij betreft niet echt nodig geweest. Verhaal van Tilly is ook erg leuk waarmee ze zichzelf op de hak neemt. Verder kent de film een aantal erg leuk in beeld gebrachte moorden, en het is allemaal lekker bloederig.

Een vermakelijke film die richting het einde wel wat minder wordt. Verder niet heel bijzonder.

3*

Dramatische komedie.

Nergens heb ik echt kunnen lachen. Misschien is het mijn humor ook niet, althans ik heb het niet in Semi-pro kunnen ontdekken. Verder een standaard hollywood sportfilm die er al zoveel zijn. Alles wordt netjes volgens de regeltjes uitgespeeld. Daarnaast vind ik Will Ferrell een komiek van niets. Hij probeert veel te hard om grappig te zijn, en dat komt absoluut niet goed uit de verf.Als zon verkleed met zo'n zweetband om z'n hoofd, nou haha, wat grappig....niet dus. Wel een leuke rol voor Benjamin, samen met die Rus? behalve de heerlijke seventees disco muziek valt er gewoon weinig te genieten.

1*

Prachtige animatiefilm, die verhaal technisch over de gehele speelduur niet altijd even interessant blijft.

De film begint met erg mooie muziek, en die mooie muziek is in de hele film terug te vinden. Het neemt je min of meer mee op de reis door Chiyoki's verleden. De belevenissen en terugblikken naar de films zijn vooral in het begin erg leuk, maar na een uur hetzelfde trucje begint het toch wat te vervelen. Ook het liefdes plotje kon me niet echt boeien. Gelukkig blijft er genoeg mooie animatie over om je aan te vergapen. Technisch zit de film erg goed inelkaar. Het gegeven van de twee docu makers die bij elke gebeurtenis/film aanwezig zijn is erg leuk gedaan. Ook het vermengen van de gebeurtenissen zijn leuk, al draaft Kon daarin naar het einde toe iets te veel door. Het einde is erg passend, en daarnaast ook een mooie afsluiter.

Mooi geannimeerd, een leuke manier van vertellen en meeslepende muziek. Jammer dat Kon het over de gehele lijn niet echt interessant weet te houden, waardoor je aandacht een beetje verslapt.

Mijn vierde Ki-duk Kim na het ietwat mindere Hwal weet hij mij na Bi-jip en Bom....Bom opnieuw helemaal te pakken en me mee te slepen in het verhaal.

Seom is een prachtige vertelling over 2 mensen die door iets in hun leven getekend zijn, bij die man is dat zeker maar ook die vrouw heeft iets in haar ogen dat ze iets naars heeft meegemaakt.Dit getuigd van erg sterk acteerwerk.Blikken zeggen meer dan woorden zeggen ze wel eens en in the Isle is dat ook zo.De acteurs hebben weinig woorden nodig om iets op de kijker over te brengen en iets in hun los te maken.Nu zijn we dat wel gewend van de regisseur, maar hier vond ik het toch iets specialers hebben.Het raakte mij wat meer en zo kon ik ook helemaal meeleven met de karakters.De interactie tussen beide is erg mooi in beeld gebracht.

Niet alleen blikken zeggen meer dan woorden, maar ook beelden.Ki-duk Kim schoteld ons opnieuw een prachtige locatie voor die hij later in Bom...Bom nog eens over doet maar dan op een andere manier.Een prachtig groot meer omringd door een bebost gebergte.Dit levert een aantal zeer mooie shots op.Vooral de scènes met de dikke mistbanken vond ik erg mooi.

Seom is niet alleen mooi maar tevens heel schokkend.Ik heb echt een aantal keer m'n hoofd moeten wegdraaien omdat ik het dierenleed niet kon aanzien, maar toch werd ik door iets gegrepen en bleef ik met een half oog kijken.Ook de de vishaakjes scène op het einde had ik moeite mee.Maar als je hierdoor heen prikt en door de psychopatische neigingen en het geweldadige blijft er vooral een prachtig liefdes verhaal over, die mij zeker heeft geraakt.De muziek in de film vind ik niet altijd even mooi, er zaten af en toe wel wat mooie composities tussen maar voor de rest riep het bij mij niet echt wat op en vond ik het niet echt passen in de film.Het einde kwam ik niet echt uit, maar vond ik daarnaast ook ontzettend sterk.

Na deze film ben ik nog benieuwder geworden naar ander werk van Ki-duk Kim, het smaakt zeker naar meer.

4*

Erg fijne experimentele film.

Door het gebruik van flashbacks en flashforwards nemen we een kijkje in het leven van Jane. Het begint allemaal redelijk normaal, maar langzaam glijd Jane af in waanzin. In de film wordt duidelijk een aantal keren de geestestoestand van Jane onder de loep genomen waarin de dokter haar een aantal vragen stelt en in sommige gevallen Jane zichzelf vragen stelt. Niet alleen krijgen we een kijkje in het verleden van Jane, maar ook krijgen we een mogelijke toekomst van haar te zien. Separation zit vol met interessante dialogen en momenten waarin je als kijker flink aan het werk wordt gezet. De film is alles behalve makkelijk.

Qua narratief kan het soms ietwat warrig overkomen. Het past echter wel erg goed bij de film. De film krijgt een erg welkom, en toch intens, rustmoment naar het einde toe waarin Jane zittend op een schommel een erg emotioneel gesprek met zichzelf voert. Absoluut het sterkste moment in de film.

Acteerwerk is enorm sterk. Vooral van Jane Arden, die kennelijk veel van zichzelf in deze film heeft gestopt. Het komt heel erg echt en oprecht over. De rest kan niets anders doen dan zich naast haar staande houden.

De toestand van Jane wordt enorm versterkt door het audiovisuele. Visueel ziet het er fantastisch uit. Zeer mooie shots komen er voorbij, de camera posities zijn erg goed gekozen. Elk frame kun je inlijsten. Maar ook qua audio is het genieten. Soms erg druk, maar erg passend ook weer. De geluiden die op je af komen laten je perfect voelen wat voor situatie Jane zich in begeeft. Het voorbeeld van hoe belangrijk een goede audiotrack kan zijn in het overbrengen van een verhaal/gevoel.

Een indrukwekkende en zeer intense film.

Whedon krijgt nog een kans om nog iets met het Firefly universum te doen.

Ik moet toegeven dat ik voor Serenity nog nooit iets van Firefly heb gezien. Het was daarom vooral in het begin wat moeilijk om er echt in te komen. De personages worden niet echt geintroduceerd. Maar gaandeweg begon ik toch echt mee te leven met de personages en het verhaal. Briljant geschreven door Whedon. Alleen een beetje jammer dat het nergens echt uitzonderlijk wordt en het gewoon aanvoelt als een lange aflevering uit de serie. Iets waar de Star Trek serie ook onder te lijden heeft. Je wordt een wereld ingetrokken die je niet kent. Er wordt vanuit gegaan dat je het allemaal kent. Maar toch nog een toegankelijke film geworden die je ook als niet kenner van de serie kan bekoren. Een goed verhaal, leuke humor, effecten zij ok en degelijk acteerwerk maken van Serenity een erg vermakelijk filmpje.

Middelmatige film met een prachtige design.

Allemaal best leuk gedaan. Aardig verhaaltje, en het spel van de kids is ook best ok. Carrey heb ik eigenlijk nog nooit wat mee gehad, en meestal vind ik hem gewoon erg irritant. Hier is dat een stuk minder en zet hij best een leuke rol neer. Soms wel weer wat te overdreven. Verhaal heeft genoeg om het lijf om te blijven vermaken, en de film verloopt lekker vlot. Qua design ziet het er allemaal erg mooi uit en deed mij meteen aan de stijl van Burton denken. Ik zag ook al dat sommigen Jeunet al noemden. Die vergelijking zag ik niet meteen, nu ik dat zo las klopt dat inderdaad ook wel een beetje. Vermakelijke film, niet een die ik snel eens weer wil zien, misschien over een jaartje ofzo.

2.5*

Wat heb ik deze film lang uitgesteld zeg. Het leek me helemaal niets. Toch met volle teugen genoten, en dan vooral van het spel van Smith, die me de laatse tijd blijft verbazen met zijn acteerkunsten, die hij toch wel bezit.

Het is altijd even wennen dat je zulke acteurs in dit soort rollen ziet. Dat had ik bijvoorbeeld ook al met Carrey in Eternal Sunshine... . Toch kan Smith de film prima dragen, en doet hij het erg goed. Ook de rest van de cast is prima bezig. Muccino weet het tragische verhaal prima te vertellen. Nergens echt oversentimenteel gedoe, het verhaal weet je echt te raken. De film kabbelt rustig voort en moet het vooral hebben van kleine momenten. Wel jammer dat het over de gehele lijn niet datzelfde niveau bleef vasthouden. Dit alles is wel een opbouw naar een prachtig einde. Had ik echt niet zien aankomen.

Weer zo'n film die je om verkeerde redenen te lang uitstelt. Het bleek een prachtig verhaal te zijn, met goed acteerwerk.

Een film met een sterk eerste helft, maar dan een beetje de mist in gaat.

De film begint erg goed. Een bizar moment ook wat vanuit het niets komt. Dan begint de film. Ling heeft geheugen verlies en moet er achterkomen wie zijn partner heeft vermoord. Zijn moord maakt deel uit van een reeks moorden. Hoe meer hij er in opgaat hoe dichter hij bij de waarheid denkt te komen ware het niet dat al het bewijs zijn kant op wijst. Best een interessant gegeven voor een film en zeker in het eerste anderhalf uur wordt dit goed tot heel goed zelfs uitgewerkt. Aaron Kwok doet het daarbij erg goed en zet zijn karakter overtuigend en breekbaar neer.

Maar dan gaat de film een beetje de mist in met de meest vreemde plottwist die ik ooit heb gezien. Doet meteen de hele film de das om. Erg ongeloofwaardig gebracht en tot op het lachwekkende aan toe. Echt een wtf moment, maar dan niet een goed wtf moment. Erg jammer dat het deze kant moest opgaan. Daarna krijg je nog enkele spannende scènes, maar de hele geloofwaardigheid is er af en het blijft even doorbijten naar het einde toe.

Filmtechnisch ziet het er fraai uit. Mooie shots af en toe. De regisseur heeft echter nog niet veel talent en dat is ook wel te zien aan de film. Hij weet zich goed op het lot te richten, maar qua karakterontwikkeling richt hij zich niet genoeg op de bijrollen waardoor deze een beetje vlak blijven. De muziek was af en toe ook niet heel fraai.

Zoals gezegd een sterk en boeiend begint. Tegen het einde gaat het echter mis. Toch biedt Murderer genoeg vermaak en puzzelplezier voor aan avond.

2.5*

Ik snap heel goed dat dit Hitchcock's favoriete film was. Echt iets waar hij zichzelf helemaal in kwijt kon. Heeft ook echt die morbide humor die alleen Hitchcock kan brengen. Hoewel het natuurlijk een moordplot bevat vond ik de film opvallend licht en bevat het toch best wat humor. Een erg goede combinatie tussen verschillende genres en erg goed geregisseerd. Acteerwerk is ook erg sterk en wat is Teresa Wright een prachtige verschijning. Het einde is wel wat zwak.

Wat een heerlijk relaxte sfeer heeft Shadows.

Dat is in alles te merken. Dat Cassavetes met toch een behoorlijk zwaar onderwerp en zo veel drukte, zo rustig weet om te gaan is geweldig. Ik was zoals velen ook compleet verrast om aan het einde te lezen dat het allemaal geïmproviseerd is. Dat zou je niet zeggen tijdens het kijken. Acteerwerk komt heel af en toe wat knullig over, maar dat is niet vreemd aangezien de cast uit vooral amateur acteurs bestaat. Voor een low budget film ziet het er allemaal wel erg goed verzorgd uit. En met New York als locatie heb je ook nog eens een extra karakter in je film. De jazzy soundtrack is fantastisch en voegt ook zeer veel toe.

Erg fijn, gedurfd en goed debuut van Cassavetes.

Mooi plaatjes, wat bloed en een enkele toffe scene. Helaas verder behoorlijk "shallow"

De film wil graag meer zijn dan de zoveelste "Shark Attack" film. Er wordt getracht meer diepgang in het verhaal te brengen dan andere haaien films. Dat komt niet helemaal goed uit de verf, want vanaf het eerste moment als Nancy in het water gaat verandert de film in een redelijk standaard maar toch wel vermakelijk survival filmpje. En vanaf de aanval wordt de film wel wat beter. Al zijn sommige scenes behoorlijk overbodig. Verder zitten er een aantal erg goede momenten in de film. De spanning is soms erg goed aanwezig. Vooral geholpen door de fijne score van Marco Beltrami. Verder kent de film enkele erg mooie shots en blijft het een genot om naar die blauw/groene zee te kijken. Erg jammer dat de haai er in de climax wel erg CGI uitziet. Haalt toch wel heel veel van de spanning weg.

Vermakelijk. Maar niet de topper waar ik op gehoopt had.

Gotische verhalen in een moderne setting.

Ik schuif nooit onder banken en stoelen dat ik een enorme fan ben van het werk van Guillermo del Toro. Ik vind echt alles wat hij doet goed. Er zit altijd wel iets interessant en moois in zijn films. Hij heeft zo'n unieke eigen stijl in het vertellen van zijn verhalen. Zijn gebruik van kleuren die vaak richting het amber en blauw/groen gaan. Het gebruik van de sets en de kleding en de manier waarop hij samen met zijn Dp's alles in beeld brengt. Hij brengt zijn liefde voor het medium zo goed over en ook zijn liefde voor gotische verhalen, fantasie en horror komen erg sterk naar voren.

Hetzelfde geld ook voor The Shape of Water. De tijd waarin het zich afspeelt helpt enorm in het neerzetten van de juiste sfeer van deze film. Echt perfect gekozen. De locaties, de sets, de kleuren, de wonderschone muziek en het acteerwerk met geweldige prestaties van Hawkins, Spencer, Shannon en Jenkins. En laten we niet de zeer lastige taak die op Doug Jones' schouders rustte. Hij brengt het creatuur helemaal tot leven met zijn spel. Hij laat je iets voor hem voelen en zorgt voor de connectie tussen hem en het publiek. Erg knap gedaan.

De mix van al die elementen die del Toro in zijn films stopt, komen zo goed tot zijn recht in Shape of Water. Een perfecte balans tussen verschillende genres. Iets wat alleen del Toro kan.

Shaun: David, kill the Queen!
David: What?
Shaun: The jukebox

Zo droog.

Blijft gewoon een erg leuke film, alleen vond ik het bij deze kijkbeurt een klein beetje langzaam op gang komen, daarom een halve ster eraf.Als de zombie's dan eenmaal verschijnen gaat het in een moordend tempo door.De ene rake onliner na de ander, hillarische momenten volgen elkaar snel op, ik kwam niet meer bij van het lachen bij die zombie imitatie scène .Voor een komische film toch ook hele goede gore momenten die niet onderdoen aan die uit Dawn of the Dead, goed camera werk en dito editing.Kortom een heerlijk droge Engelse komedie.Ik vond hem beter dan Hot Fuzz, als is dat ook een leuke film.

Een hele dikke 4*

Net even herzien na een hele lange tijd en ik had gehoopt deze film iets meer te kunnen waarderen, maar ik blijf bij mijn mening die bij deze film door mijn hoofd spookt

The Shawshank Redemption is eigenlijk nooit echt mijn favoriete film geweest.Oke het is een sterke en mooie film, maar de beste film is het imo niet.Deze film zal bij mij dus nooit hoger uitkomen dan een 3.5* want dat vind ik bij deze film niet waard.Geef mij maar The Green Mile die andere gevangenis film van Darabont die vind ik net even iets beter.

Het verhaal van The Shawshank Redemption is door Darabont prachtig vertelt, hij neemt genoeg tijd om de personages en de plot uit te diepen.Maar ik heb bij deze film niet echt het idee dat ik naar iets speciaals zit te kijken.vaak vond ik het verhaal te veel op een film als bijv. Escape from Alcatraz gemengd met de emotionele scenes tussen 2 gevangenis vrienden in Papillon lijken.Niks mis mee,want de karakters sleuren je echt mee de film in.Dat is ook de taak van de acteurs die het stuk voor stuk uitstekend deden, vooral Freeman kon mij erg boeien.Maar zoals al gezegd deed de film mij te veel denken aan andere gevangenis films en dat vond ik erg jammer.Als ik een film kijk wil ik met die bepaalde film bezig zijn en niet steeds in m'n achterhoofd,oh dat heb ik in die en die film al gezien.Dat ontrekt mij een beetje uit de sfeer,en sfeer is voor mij alles in een film.

Zelf vind ik SSR iewat overgewaardeerd maar goed das mijn mening.Het is natuurlijk een hele goede film maar meer dan 3.5* zit er voor mij niet in,al lijkt me dat ook zeker niet slecht en is het zeker bovengemiddeld.

3.5* dus

Bij vlagen een erg humoristische film.Cassel speelt geweldig zijn rol, en is er eentje om nooit weer te vergeten.Wat een maf figuur speelt hij,en gelukkig irritteert hij mij hier niet zo als in La Haine.Sheitan is ook een film die berust op een fantastische sfeer, en houd die ook goed vast in het verloop van de film.Helaas is het middenstuk van de film erg traag, en gebeurt er nagenoeg helemaal niets.Het leuke begin en het ontzettend sterke slot accoord maken dat meer dan in orde.Tevens is de beeldvoering erg goed.

3.5*

Deprimerende film.

De impact die de film maakt, dringt pas aan het einde tot je door met die prachtige song. Shell is een prachtig slow-burner drama waarin dialoog alleen wordt gebruikt als het noodzakelijk is. Verder krijgen we veel stilte, blikken, onderhuidse spanningen, eenzaamheid. De enige interactie die Shell heeft met mensen, zijn de klanten die hun benzine station/garage aandoen. Want hoe groot de wereld ook om haar heen is, is Shell's wereldje beperkt tot kleine interacties met klanten. De relatie met haar vader verloopt erg stroef. En hoewel er niet veel in de film over gesproken wordt, is de pijn duidelijk aanwezig en heeft diepe littekens bij beide achtergelaten. Alles werkt toe naar een ontzettend sterk einde

De Schotse hooglanden zijn fantastisch in beeld gebracht. Dat desolate, sombere, haast kleurloze landschap waarin de kou haast voelbaar is versterk de emoties op een fantastische manier. Naast de sterke cinematografie is ook het geluid fraai vormgegeven met de constant aanwezige wind, het naderen van auto's en vrachtwagens.

Acteerwerk van Chloe Perrie is erg sterk. Maar ook Joseph Mawle zet een ijzersterke performance neer. De twee weten constant te boeien en dragen de film perfect met zijn tweeën.

Mooi ingetogen drama film.

Sherlock Holmes is toch wel een erg vermakelijke film gebleken.

Normaal ben ik niet zo'n fan van Guy Ritchie's films vooral de ubercoole dialogen en de overdreven coole shots vind ik vreselijk in zijn films. Niet zozeer de shots zelf maar het zelfbewuste druipt er gewoon van af. Het spreekt echt uit van "kijk eens hoe cool deze shot is". Gelukkig is dit een stuk minder aanwezig in Homes. Ik heb verder niet veel met de detective, en heb verder ook geen boeken erover gelezen en films erover gezien. Ik ging er dus cold turkey in. De film is gelukkig erg toegankelijk en heeft toch wel een goed verhaal, wat nauwelijks teveel wordt uitgelegd. Het blijft dus spannend. Toch begint de film op den duur wel wat aan te slepen, en is het veel van hetzelfde. Ook de muziek helpt je niet echt om in een juiste sfeer te komen. Vreselijk dat gejengel. Overall is het toch erg vermakelijk en krijgen we enkele grappige en spectaculaire momenten te zien waarbij de ontploffing er uitspringt. Af en toe wel jammer van de wat te obvious cgi momenten, waar toch niet genoeg tijd in is gestoken. En jammer van de wat te aanwezige coole shots (boks) gevecht

Downey Jr. en Law zijn een leuk duo, maar ik miste af en toe een beetje de chemie tussen beide. Strong doet het leuk als badguy en heeft er duidelijk plezier in. De film heeft een mooi kleurenpallet wat vooral bestaat uit veel grauwe en grijze kleuren. Erg mooi gedaan.

3.5*

Leuke film van en met Chan weer.

Chan is in de oudere Hong Kong films toch echt een stuk beter en leuker dan in zijn Amerikaanse producties. Hij is hierin natuurlijk nog een stuk jonger en behendiger dus dat speelt al mee. Een leuk verhaaltje heeft deze Young Master. Chan gaat op zoek naar zijn broer en komt onderweg in de meest vreemde situaties terecht. De film heeft een goede balans tussen humoristische (vecht) scènes en de wat meer serieuzere (vecht) scènes. Actie is goed in beeld gebracht, met als hoogtepunt het laatste gevecht. Een heerlijk moment zonder al te veel standaard Kung Fu werk van Chan en een super behendigheid van de tegenstander. Behoort toch wel tot een van de betere vecht scènes van Chan. Maar ook de de ontsnapping vond ik een genot om naar te kijken. Toch mist de film soms de nodige vaart en blijft het bij momenten iets te lang hangen. Als geheel is het echter erg vermakelijk.

3.5*

Een heerlijk fris, vrolijk en geflipt filmpje.

Vanaf minuut 1 is al duidelijk dat je niet in een standaard filmpje bent beland. Meteen kom je in een verhaal wat erg leuk wordt verteld door Momoko. Hoe is het allemaal begonnen met de rococco stijl en met haar. Direct worden al een aantal stijlen voorgelegd die de film rijk is. En het kleuren pallet, ik heb werkelijk alle kleuren van de regenboog zien langs komen en meer. Maffe personages ook allemaal, allen hebben ze wel iets geks over zich. Leuke visuele grappen vliegen je om de oren. Een soort Japanse Wallmart, en de mensen die daar spullen van promoten, en dan haar vader met z'n eigen merken . Momoko zelfs is opzich wel een leuk karakter, maar valt in het niets bij de wat meer uitbundige Ichigo met haar sterke verhalen en biker stijl. De contrast tussen beide levensstijlen/ kleding is net zo groot als het contrast tussen hun manier van denken en doen. Dit blijft erg leuk om aan te zien en hoe ze met elkaar botsen. Ik zat echt de hele tijd met een glimlach alles aan te zien, echt vrolijk word je van deze film. Om een paar dingen te noemen die Elvis gast, de vader, de seniele oma, die gave scooter, de kleurtjes, de Versache en Univarsal Stadium nep merk kleding etc. etc.

Het hectische, geflipte en de erg humoristische insteek met de visuele grappen moet helaas tegen het einde wat ruimte maken voor wat sentiment, erg jammer want vanaf dat moment zakt de film wat inelkaar. Iets te veel van het goede, zeker in verhouding tot het eerste uur. Gellukig wordt dat aan het einde wanneer Momoko met een sterk verhaal komt wel weer wat goed gemaakt. Ik heb toch wel erg genoten van het heerlijk maffe Kamikaze Girls.

4*

Heerlijke maffe film. Op momenten grappig, en op andere momenten heerlijk absurd. Alles werkt eigenlijk toe naar een geweldige climax. Al gaat het op het eind met de beelden/muziek net even wat te lang door. Ja, erg leuke film.

Ik heb deze een paar jaar geleden al eens proberen te kijken op tv,maar kon mij toen totaal niet boeien,nu toch maar eens aangeschaft en ik vind het nu een geweldige film.Komt misschien ook wel omdat mijn filmsmaak inmiddels wat meer ontwikkeld is.
De spanning is om te snijden in deze film het word nergens echt eng maar is wel heel creepy.Het camerawerk is geweldig en het acteer werk van Nicholson is subliem.Qua verhaal had het wat mij betreft wel iets meer op Danny gericht mogen wordenomdat hij eigenlijk degene is die de "shining"heeftwat in de Stephen King versie wel wat meer gebeurd.Maar toch een super film.

4.5* en op naar de volgende Kubrick film.

Spannende King verfilming.

Het is niet voor te stellen dat King toen Kubrick's versie helemaal niets vond, die film is toch wel superieur aan deze remake.

Verhaal is natuurlijk geweldig. Alleen het acteerwerk van dat jochie is soms wel wat storend, maar dat is natuurlijk niet echt een kritiek wat je kan gebruiken.

Sfeer is, zoals Bottleneck hierboven al aangeeft, heel anders. Niet zo eng en mysterieus. Het is wel spannend maar dan op een andere manier. De lengte om dit verhaal te vertellen is nergens echt te lang. Er zit zoveel in, en is perfect verteld. Je raast er eigenlijk zo doorheen. Jammer dat het einde dan wat afgeraffeld wordt. Acteerwerk van De Mornay en Weber is toch best goed, en de sneeuw zorgt altijd wel voor veel sfeer in films

Ondanks dat het niet heel erg goed is, kijkt de film erg lekker weg. Fraaie setting, en een goed verhaal.

Cops vs. criminals.

Een film met veel elementen die Miike later veel beter in balans zal brengen in zijn toekomstige films. Toch "voelt" al wel een beetje als een echte Miike film, maar is duidelijk nog zoekende naar hoe hij zijn stijl het beste tot uiting kan brengen. Het geheel komt daardoor nogal rommelig over.

Dat rommelige heeft dan wel weer zijn charme. En hoe gek het ook klinkt met alle seks en geweld, is dit gewoon een erg vermakelijke film geworden. De film heeft enkele erg memorabele scenes en misschien wel een van de leukste "bad guys" die de Miike films rijk zijn. Al is niemand echt goed of slecht in Miike's films. Goed te zien in het personage van de agent. Ook het verhaal is best aardig. Je blijft aandachtig en geïnteresseerd kijken. Je wilt graag weten hoe het zich verder gaat ontwikkelen.

Helaas haalt Miike hier nog niet het niveau wat hij in zijn latere werk laat zien, maar wel leuk om te zien hoe hij hier zijn unieke stijl en visie verder begint uit te werken.

Klein meesterwerkje.

Shodo Girls heeft een erg origineel verhaal. Zoiets hebben we nog niet eerder in een Japanse film gezien. Het kalligrafie gegeven lijkt wat saai, maar dat is het zeker niet. Nog nooit heb ik het zo mooi gezien. Daar waar het groepje van Satoko het eerst nog volgens de oude traditie doet, worden ze geinspireerd door een soort van nieuwe leraar. Ze beginnen een heuse training om de nieuwe vorm van deze kunst zo goed mogelijk uit te kunnen oefenen. De trainingen zijn erg leuk om te volgen. Ook de nieuwe vorm is erg leuk gedaan. Onder begleiding van moderne muziek schrijven ze de tekens op grote vellen papier. dit is erg flitsend in beeld gebracht. Verhaal technisch blijft het van begin tot eind boeien. De drama komt goed over. Helaas imponmeert het einde toch niet zo, en dat is best jammer voor een onderhoudende film als deze. Daarnaast is het hoofdpersonage niet altijd even interessant, en moet de film het vooral hebben van de bijrollen.

Visueel ziet de film er prachtig uit. Enkele prachtige shots krijgen we voortgeschoteld, zoals de rokende industrie in de verte. Ook de muziek is prachtig en geeft net dat beetje extra aan de film mee. Acteerwerk is van een zeer hoog niveau, met uitzondering van Narumi dus die niet altijd even overtuigend overkomt.

Ondanks genoemde minpunten heb ik ontzettend genoten van Shodô Gâruzu!!. Visueel erg mooi, verhaal technisch behoorlijk sterk met een leuk en origineel uitgangspunt. Jammer genoeg is het nèt niet genoeg voor de volle score.

Short Cuts heb ik op aanraden van HarmJanStegenga gezien, die zei dat ik dit wel eens mooi kon gaan vinden, en hij had gelijk.Bedankt voor deze aanrader Harm Jan.

3 uur lang geboeid zitten kijken naar een greep uit de levens van een groepje mensen die niets met elkaar lijken te hebben, maar toch allen iets gemeen hebben.Die verhaal struktuur kende ik al uit Magnolia, die ik met 5* heb gewaardeerd, en Short Cuts doet daar niet voor onder.

De verhalen die aanvankelijk los van elkaar lijken te staan, gaan naarmate de film vorderde steeds met elkaar verweven.Ze hebben allemaal wel iets met elkaar gemeen.Normaal is het zo dat er in een film wel een verhaal lijn is wat toch niet helemaal weet te boeien, hier en eveneens in Magnolia is dat absoluut niet het geval.Alle verhalen en personages blijven zo boeien en entertainen dat je niet kunt wachten wanneer de film weer overschakelt naar een ander verhaal/personen.Ik zat er echt helemaal in.Ik begon gewoon erg mee te leven met de vele verschillende personages, ik wou aan het einde gewoon niet dat het ophield, en dat het nog een uurtje zou doorgaan, nergens vond ik het saai worden.Toch had ik zo'n gevoel dat ik naar een film had gekeken die minstens 5 uur had geduurd.Zo heeft de film mij weten te pakken en heeft de hele dag nog in m'n hoofd gespookt.

Een absolute sterrencast neemt je mee in verschillende verwikkelingen in en rond LA.De acteer prestatie zijn werkelijk om van te smullen, of het nu gaat om Chris Penn, die bij mij heel veel symphatie wist op te wekken en op het einde iets deed wat ik niet meteen bij zijn karakter verwacht had of om Bruce Davison, ze zijn allemaal prachtig om aan te zien.Met alle verhalen had ik wel iets, maar het verhaal wat mij het meeste deed was wel van dat jongetje die was aangereden .Het einde de aardbeving is ook erg goed en is iets wat ik niet had verwacht in deze film.Ik vind het einde van Magnolia dan toch beter uitgewerkt.

Echt weer een film die mij heel erg heeft weten te verassen.Ik had eerst 4.5* gegeven, maar nadat hij de hele dag nog door mijn hoofd heeft gespookt herwaardeerd naar 5 dik verdiende sterren.

Robert Rodriguez trakteert ons op een van de leukste kinderfilms die ik in de laatste jaren heb gezien. Toch wel een heel raar oeuvre die vooral bestaat uit erg geweldadige films en kinderfilms. De regisseur heeft al eens aangegeven dat hij dit soort films vooral voor zijn kinderen maakt, en hij het ook gewoon leuk vind om ze te maken.

Net als in de Spy Kids films druipt het plezier er vanaf. Alles lijkt ongeforceerd in beeld gebracht. Wat een fantasie heeft Rodriguez toch, die in Shorts toch wel weer met een aantal bizarre en erg leuke vondsten komt. We zien oa. een snotmonster, lopende krokodillen en nog meer van dat soort ongein. Onderwerp is prima geschikt voor een kinderfilm, waar ik mij als volwassene ook prima mee kan vermaken. Dat is goed gelukt. Erg kleurrijk en vooral erg druk. Drukte is echter nergens echt storend en past perfect bij het tempo van de film. Aan het einde draaft Rodriguez echter wel wat te ver door, en wordt het helaas een beetje een zootje ongeregeld. Jammer dat hij het zo moest laten eindigen. Maar voor de rest een erg leuke film, met ook genoeg leuks voor de oudere generatie.

Het eerste deel blijft toch het best. twee en drie vond ik echt vreselijk, gelukkig is dit vierde deel een stukje beter dan het derde.

Probleem met de Shrek serie is dat het niet meer zo origineel is als het eerste. Dit zorgt ervoor dat heel veel van de humor niet echt werkt. Daarbij zijn de verhalen ook erg oninteressant om te volgen. Shrek wordt dit keer wel in een leuke situatie gestopt. Alleen jammer dat er weer erg weinig mee gedaan wordt. Repelsteeltje is wel een leuke badguy, maar Shrek, Fiona en Donkey werken gewoon op de zenuwen. Puss in Boots blijft wel het coolste personage uit de serie, en ook hier is hij weer erg gaaf. Banderas lijkt dan ook de enige die er nog wat van wil maken. Leuk eerste deel, helaas met onnodige vervolgen zo ook het vierde en hopelijk ook het laatste deel.

Een film die je niet snel zou verwachten van Scorsese. Toch doet hij het niet slecht. Samen met The Departed toch wel zijn beste werk van de laatste jaren.

Enorm sfeervol is Shutter Island geworden. Het tijdsbeeld wordt weer heerlijk neergezet, en ook de manier waarop ze in die tijd met psychiatrische patiënten omgingen is goed in beeld gebracht. DiCaprio speelt de sterren van de hemel. Toch wel een acteur die ik in de jaren steeds meer ben gaan waarderen. Maar ook Ruffalo staat zijn mannetje. Dat lijkt me wel een acteur die in de toekomst wel eens een Oscar zou kunnen winnen.

Terug naar de film. Het eerste anderhalf uur is enorm spannend. Scorsese laat je een beetje in het duister tasten over wat er nu precies aan de hand is. Je weet al wel een beetje wat er gaat komen, maar Scorsese weet de kijker wel te boeien en laat een aantal leuke twists passeren. Dan wordt het toch wel wat minder, en is de mysterie rond het hele gebeuren een beetje verdwenen. Vooral het einde onthult jammer genoeg veel en is wat te lang uitgesmeerd. Dat is jammer, ik had liever nog wat langer in spanning willen zitten. Er wordt toch best een heel stuk van de film gebruikt voor dit gedeelte. Maar voor de rest is het dus wel erg goed en het script ontzettend slim. Alles is ook mooi en donker geschoten om nog meer van die sfeer over te brengen.

Jammer dat het tegen het einde net wat te lang duurt allemaal, maar toch weer een meer dan degelijke film van Scorsese. Ik ben benieuwd of deze bij een herzienig ook overeind blijft staan.

Fijn, heel fijn.

Villeneuve timmert goed aan de weg om een van de grote regisseurs te worden. En ook nog eens met de meest uiteenlopende genres en onderwerpen. Sicario is weer iets heel anders dan zijn vorige films. Ik denk dat we nu met recht kunnen zeggen dat we uitkijken naar een nieuwe van Villeneuve.

Sicario moet het hebben van de geweldige spanningsboog die de film kent. De spanning wordt zo hoog opgevoerd dat je het op een gegeven moment niet meer kunt volhouden. En dat is precies wat de film wil en wat ook zeker bij de setting past.

Daarnaast zijn er nog de geweldige beelden. Vooral die van Juarez steken er met kop en schouders bovenuit. Maar ook de fotografie in de scenes naar het einde toe is fantastisch. Wordt erg veel mee gedaan ook. Villeneuve weet dus hoe hij een film moet in elkaar zetten.

Maar ook met acteurs is hij goed. Hij weet het beste uit de cast te halen. Allen zetten ze een fantastische prestatie neer. Del Toro laat iedereen echter ver achter zich met zijn vertolking. Toch wel een van zijn beste prestaties.

Sicario is een film met erg veel lagen. Veel actie zit er niet in. Het is meer een slowburner thriller die de spanning ontzettend hoog op voert en je zo meesleept in de film.