Meningen

Ik had totaal geen verwachtingen bij Sideways. Het verhaal sprak mij gewoon niet heel erg aan, en daarnaast kan ik vaak Giamatti niet uitstaan in films waarin hij meespeelt. Dankzij de vele positieve recensies hier toch maar besloten hem aan te schaffen en een kans te geven.

Min of meer heb ik toch een beetje gekregen wat ik verwacht had. Ik zeg min of meer, omdat hij mij iets beter is bevallen dan ik aanvankelijk dacht. Het was erg moeilijk inkomen, pas na ruim een uur kon ik er pas echt inkomen. De gebeurtenissen vind ik gewoon niet boeiend. Ik drink geen wijn, en heb er dan ook totaal geen verstand van, en het hele proef proces interesseerd me ook helemaal niets. Dan gebeurt er iets in de film, eigenlijk vanaf het moment dat de beide heren de dames ontmoeten. Het geheel krijgt een heel ander niveau mee. En vanaf het moment dat Miles vol met passie over de Pinot begint te vertellen, en zichzelf daarmee helemaal blootgeeft aan Maya zat ik er een beetje in. Helaas zijn de momenten tussen Miles en Maya ook het beste van de film, want de rest boeide me nog steeds niet veel. Al is de tweede helft aanzienlijk beter dan het eerste deel. Het einde had opzich wel weer iets.

Sideways kent wel een fantastische en heerlijk warme sfeer. Dit wordt fantastisch neergezet door het camerawerk en de mooie beelden. De muziek is ook erg lekker. Daarnaast heb ik mij op geen enkel moment aan Giamatti geërgerd. Een erg fijn karakter speelt hij. Thomas Haden Church en de dames speelden hun rollen ook erg goed. Tijdens de tweede helft kreeg ik toch echt het gevoel dat deze film met veel liefde gemaakt is, en dat komt dan vooral door de warmte die Sideways uitstraalt.

Ik ben benieuwd hoe Sideways het bij herziening gaat doen, misschien is het wel net als een wijn en rijpt hij met de tijd.
Voor nu, en dat komt vooral door het wat saaie en droge eerste uur, en meer kan ik er op dit moment niet aan kwijt:

3*

Wat een laag gemiddelde hier, een beetje onterecht imo.

The Signal is een film verdeeld over drie hoofdstukken. Elk hoofdstuk heeft een eigen insteek en kijk op het verhaal. Het eerste deel is een stukje horror. Er hangt een mysterieus sfeertje. Niemand weet wat het signaal is en waar het vandaan komt. Daar is ook geen tijd voor, want al snel beginnen de bewoners van een stad compleet door het lint te gaan, door iedereen te vermoorden. Dit zorgt voor wat spannende momenten, en ook de gore is goed verzorgd. Het tweede deel gooit het over een heel andere boeg en laat de humor en waanzin wat meer naar voren komen, en dan vooral de humor. Een leuke geslaagde mix tussen horror en komedie. Enkele geslaagde grappen, humoristische situaties en vreemde personages komen langs. Persoonlijk vind ik dit het beste gedeelte, en is het zelfs best briljant te noemen. Het derde deel is meer een conclusie op het eerste gedeelte, waar het meer om het vreemde signaal gaat, en wat het doel daarvan is. Niet een erg sterk deel, en een beetje overbodig door de zwakke verhaallijn.

Toch een hele prestatie hebben de regisseurs neergezet om met een heel beperkt budget met deze film op de proppen te komen. Nergens is af te zien dat deze film maar met 50.000 dollar gemaakt is. Het camerawerk en de belichting zijn goed, waarin het vanzelfsprekend veel hand-held is. De effecten zien erg bovengemiddeld uit vooral die maffe scène met dat pratend hoofd . Ook de muziek is heel fijn. Acteerwerk is niet van een al te hoog niveau, maar daar kan ik deze film niet echt op afrekenen, want het is een erg geslaagd project. Een leuke mix tussen horror en een vleugje humor.

3.5*

Prachtige staaltje cinema.

Echt zo'n film waarin alles lijkt te kloppen. Emotioneel, meeslepend, grappig, slim. Silver Linings Playbook doet gewoon zoveel goed. Alles valt op zijn plek en doet zijn werk fantastisch. Ook met de performances zit het zeker goed. Cooper heeft misschien een slow start, maar als de film vordert komt hij meer en meer tot bloei en is hij op den duur erg goed bezig. Lawrence is gewoon magie op het scherm. En ook DeNiro krijgt zijn momenten. Het verhaal is verder erg leuk en aandoenlijk. En ook technisch is het zeer goed. Heerlijke soundtrack/score ook. Echt zo'n film die gewoon leuk blijft. Kijk nu dus al weer uit naar een volgende kijkbeurt.

Komt nergens echt in de buurt van het eerste deel, maar vind dit toch helemaal geweldig. Ik weet niet wat het is in deze film wat me telkens mee krijgt. Komt het Door de voice overs, de prachtige visuals, de muziek, het geluid, de geweldige sfeer waardoor je helemaal getransporteerd wordt naar Basin City, of heb ik toch een te groot zwak voor Eva Green? Misschien wel allemaal.

Een rauwe Mexicaanse roadmovie. In het begin was het wat moeilijk inkomen voor mij, maar gaandeweg kwam ik er meer en meer in. Erg degelijk.

Make 'Em Laugh, Make 'Em Laugh, Make 'Em Laugh

Een film die zoveel positiefs uitstraalt. En het werk zeer aanstekelijk.

Een tijd waarin veel acteurs alleskunners waren. Zingen, dansen, acteren. Gene Kelly is echt zo'n boegbeeld voor dat tijdperk. Maar ook O'Connor en Reynolds zijn zeer goed op dreef. Ze laten alles er zo makkelijk uitzien. In veel films waarin choreografie een grote rol speelt, zie je de acteurs erg vaak nadenken over de pasjes. Hier komt het zo naturel over dat je haast zou denken dat ze het op het moment bedenken. Erg fijn om te zien.

Visueel is het erg druk. Veel kleuren die vaak ook wat enhanced overkomen om een wat vreemde en gemaakte sfeer over te brengen. Past helemaal in het punt dat de film wil maken waarin nogal vaak een sneer naar Hollywood wordt gemaakt. De satire werkt erg goed. Daarnaast staat de film bol van de leuke momenten. Ik heb werkelijk de gehele film met een big smile zitten kijken. Gewoon genieten.

De film draait verder natuurlijk om de liedjes/muziek en de dans. De liedjes, waarvan iedereen er wel 1 of 2 kent, zijn allen erg leuk en mooi gedaan. Een hoogtepunt was toch wel de surrealistische scene richting het einde, waarin Kelly al zijn kunnen in stopt. Gek genoeg is een ander toppunt voor mij niet een van de bekendere scenes/liedjes. Vond toch wel dat er in die bepaalde scene de kracht van de film schuilgaat. En dat is de fijne relatie tussen Don en Kathy. En dat is de "You Were Ment for Me" scene. Erg mooi gedaan. Ook de dans is erg fijn om te zien. Zeker ook hoe de interactie met props en de sets/omgevingen verloopt.

Singin in the Rain was eigenlijk alles wat ik niet had verwacht. Een saaie, oubollige musical. Wat ik kreeg was zoveel meer dan dat. Ik denk dat deze bij nog wel wat kan groeien en sluit een hoogste waardering in de toekomst zeker niet uit als deze mij zo kan blijven vermaken.

Gewoon leuk niet meer niet minder,had veel beter gekund.Wel lekkere muziek gebruikt echt van dat 50'/60's jukebox muziek en ook leuke rollen van Gibson en Brody.

3*

Geweldige opbouw met een ietwat teleurstellende climax.

Sinister is een van de vele films in de laatste lijn van films over bovennatuurlijke entiteiten maar is origineel genoeg om zich te onderscheiden van het gros van deze films.

Vooral de opbouw is erg sterk. Het geheel wordt spannend gehouden en de zoektocht naar de waarheid en de toedracht van de moorden op de gezinnen is leuk in beeld gebracht. Leuk dat er vooral gebruik wordt gemaakt van kleine super 8 films waarin hetgeen zich allemaal afspeelt. Daarin zitten ook de fantastische schrikeffecten verwerkt. Toch steekt er daarbij een moment ver bovenuit waarin je bijna tot aan het plafond zit en dat is toch wel de scene op zolder . Andere momenten zijn wat cheap maar doen hun werk goed in het geheel.

Drama is wat ondergesneeuwd in het geheel en Derrickson besteed daarin net even te weinig aandacht. Daarom werkt de pay-off aan het einde nagenoeg niet. Dat is toch wel een beetje een anticlimax. Toch mag Sinister zich wel een van de betere films uit het genre noemen.

Deze film kende ik alleen van naam door de KO: Actiescènes die nu op het forum loopt, waarvan ik alleen maar de eindscène van ken.

Bij het zappen kwam ik hem toevallig tegen en hij was nog maar net begonnen, dus kijken die hap.

Iron Monkey is echt een heerlijke Kung Fu film, waarvan het verhaal ietwat dunnetjes is, maar daar kijk je zo'n film niet voor.De vecht momenten doen het hem in deze film, die voor mij echt heel fout aanvoelde, op een positieve manier.Ik weet niet echt of dat de bedoeling was van de makers.Maar een film uit '93 met zulke geluids effecten kun je naar mijn mening ook niet helemaal serieus nemen.Begrijp me niet verkeerd want het is een hele vermakelijke film met hele goede en vooral hele snelle gevechten, die met heel mooi camera werk in beeld worden gebracht.Helaas was het wel de gedubde versie, dus de teksten die ze opzeggen worden dan af en toe wel wat lachwekkend, maar daar heb ik een beetje doorheen geprikt om de ware kracht van deze film in te zien.

Meer van dit!!!!

4*

Mendes geeft met Skyfall opnieuw weer die impuls die Campbell al aan Casino Royale mee gaf en Foster een klein beetje heeft verknald in Quantum.

Skyfall heeft in de eerste plaats een fantastisch geschreven script. Erg compact en bevat zoveel elementen. De lange speelduur hier voelt dan ook nergens als te lang aan. Dit script is vervolgens op een fantastische manier verfilmd door Mendes en zijn team.

Na een fantastisch begin wat bol staat van actie krijgen we het geweldige Skyfall van Adele (1 van de beste Bond songs van de laatste jaren en een van de beste Bond songs ooit) waarvan je eerst niet weet waar het over gaat maar later in de film wordt onthuld. En de film staat bol van onthullingen die je totaal niet ziet aankomen. Daarnaast is het ook fantastisch dat Bond weer op pad wordt gestuurd om te spioneren. Bond keert dus terug naar zijn roots (letterlijk) . Maakt de film heel veel beter dan menig oudere Bond film. Naast het spionage aspect hebben we natuurlijk de actie. En die is ook genoeg aanwezig. En het is allemaal geweldig. Die actie speelt zich vooral af in de tweede helft van de film tot aan het einde. Helmaal geweldig. Groots, geweldig, leuk. Ja de actie scenes zijn zo geworden dat je er alleen maar waardering voor kan hebben. Maar eerst krijgen we een geweldige onthulling van een fantastische bad guy. Ook leuk dat er hier iets meer persoonlijks in is gebracht om het rond een bepaald persoon te laten draaien. Verder nog wat kleine onthullingen om (hopelijk) in SPECTRE wat meer gebruikt te worden. Ook leuk dat die onthullingen wat aan het einde komen. Q's terugkomst is zeker fijn. En natuurlijk de Aston Martin

Filmtechnisch niets meer dan lof. Deakins camerawerk is fantastisch. Die scene in de wolkenkrabber in Shanghai die zich in silhouet tegen neonlicht afspeelt. Boy-o-boy. Wat prachtig geschoten. En zo staat de film van erg mooi camerawerk en shots, De visual effects sluiten naadloos aan op de real life shots. Editing is van een zeer hoog niveau en de sound design laat je helemaal in de film opgaan. De muziek is ook erg mooi. Thomas Newman heeft er heel erg zijn best op gedaan.

Acteerwerk is zeer sterk van de gehele cast. Iedereen lijkt erg zorgvuldig gekozen om het beste in zijn/haar rol te geven. En dat is te zien. Bardem is perfect gekozen als badguy. Hij kan dat echt perfect. De kleine nuances die hij in zijn rol stopt en hoe de andere acteurs daarop reageren. Craig vind ik een ontzettend goede James Bond. Naomie Harris is een genot om naar te kijken. Een goede actrice en een prachtige dame. Dame Judi Dench speelt haar beste M sinds ze in Bond is gecast als zijn baas. Ook Fiennes doet het erg leuk.

Vanaf het eerste moment erg onder de indruk van Skyfall. Dit is een van de beste Bond films en overtreft voor mij toch wel een klein beetje Casino Royale als blijft Dr. No mijn absolute nummer een Bond film. Daar is het allemaal begonnen. Skyfall brengt je weer terug naar de charme van de oude 007 avonturen en voegt zoveel meer toe aan de langs lopende film serie in de geschiedenis van film.

Script mist wat meer inspiratie, acteerwerk is niet echt het beste wat je gezien hebt, en het is een rip-off van veel andere alien invasie films, maar wat heb ik genoten van Skyline. Erg gaaf filmpje.

Toch een heel andere film geworden van de Strause broertjes dan hun flop Aliens vs. Predator. Toch hebben de broetjes zich hiermee goed hersteld. Verhaal is natuurlijk veel jatwerk van oa. Independence Day, War of the Worlds, Cloverfield enz. enz.. Maar zijn die andere films dan geen rip-off van iets wat al niet eerder gedaan is? Begin is een beetje traag. Het duurt eventjes voordat het echt goed los komt, maar na een kleine twintig minuten begint het dan ook echt, en het houd ook niet meer op totaan het einde. Het sterke van de film is, dat het gewoon een reeks van gebeurtenissen is, zonder dat er daar te veel uitleg bij gegeven wordt. Alles blijft een mysterie. Vanaf het eerste moment dat er een paar duizend mensen ineenkeer worden opgeslokt door een ruimteschip gaat het echt los. Je kunt duidelijk zien waar al het geld van het budget in zit. De effecten zien er werkelijk weergaloos uit. Alles is mooi in beeld gebracht en ontzettend gedetaileerd. Dat mag ook wel want de broertjes weten wel wat van effecten af, aangezien ze oa. aan Avatar, 300, Titanic de X-men films en vele andere effects films hebben gewerkt. Erg puik werk is er dus geleverd. Het verbaasde me zelfs wat ze op het scherm hebben gekregen voor het kleine budget van 10 miljoen. Zo kan het dus wel degelijk.

Ook leuk dat zich alles in vol daglicht afspeelt. Zo is goed te zien van wat voor een niveau de effecten zijn. Toch miste ik vreemd genoeg wat spannende nacht momenten, die ik in AVP 2 zo vreselijk vond. Maar een verademing is het wel. Acteerwerk is niet van het beste niveau, maar dat heb ik ook zeker wel eens slechter gezien. Muziek is erg mooi, en ook het geluid staat bol van de details. De designs zien er erg fraai uit. En ook de speelduur is perfect. een keer geen epische film die langer dan twee uur duurt. Het einde is ook erg sterk en had ik echt niet zien aankomen. Zou wel jammer zijn als hier nog twee vervolgen op zouden komen.

Aangenaam verrast door deze Skyline, die me gewoon heel erg vermaakt heeft. Jammer dat het een film zal zijn die erg ondergewaardeerd gaat worden.

Sleep Tight, Briar Rose.

Misschien verhalend niet zo goed als veel andere Disney films, de liedjes zijn niet echt memorabel en het mist net dat beetje meer voor die Disney Magic waarmee we zo verwend zijn na films als Snow White, Dumbo, Cinderella en Lady and the Tramp. Toch is Sleeping Beauty een genot om naar te kijken. Wat is dit een kunstwerk. De fantastische animaties zijn al om van te smullen, maar is vooral Eyvind Earle's werk wat hier de show steel. Echt prachtig artwork. De details die in de tekeningen zijn gestopt. Van het vuil op de muren, de gordijnen en tapijten op de muren tot het stro op het dak van het huisje in het bos en voor mij wel het mooiste in de film voor mij, het deken waar Prinses Aurora onder ligt nadat ze in slaap is gevallen. Waar het verhalend misschien wat laat af weten, maakt de animatie meer dan goed. Echt een verbluffend mooi uitziende film. En die details in de achtergronden, komen ook weer naar voren in de animaties. Kijk bijvoorbeeld eens naar hoe de vleugels van de feeën er uit zien.

Daarnaast is er natuurlijk nog de sterke bad guy. Of in dit geval een bad woman. Maleficent is misschien wel de beste en meest enge tot nu toe. in-en inslecht. Precies zoals een evil witch hoort te zijn. Misschien wel de beste evil person in de Disney geschiedenis.

Jammer dat de magie hier een beetje mistte. Maar het kijkt wel lekker weg, is leuk en de film is echt een visueel pareltje.

Vermakelijke pulp. Mijn stem een halfje verhoogd, aangezien ik er dit keer meer van kon genieten.

Het duurt wel erg lang voor de film pas echt goed loskomt. Daarvoor is het even doorbijten aangezien er maar bar weinig gebeurt. Wel lekker veel leuke verwijzingen naar andere films uit het genre. Vanaf het keerpunt in de film de briljante ontploffing wordt de film erg leuk, en zit ook het tempo er flink in. Lekker veel gore, al heb ik wel eens viezer gezien, hier en daar leuke vondsten, en leuke karakters. De fun factor ligt hoog al compenseert dat niet helemaal het wat minder interessante eerste gedeelte van Slither.

3*

Slumdog Millionaire is een heerlijke wegkijk film, maar ik kan het toch niet echt een meesterwerk noemen.

De setting rondom Weekend Millionairs (gelukkig zonder de lotto), waarin steeds de antwoorden voortkomen uit de levenservaringen van Jamal is een leuk gegeven.Dit terug grijpen in flashbacks is zeer goed gedaan en levert een paar mooie shots van India en het leven daar op.Het verhaal gaat echt om het terugvinden van zijn geliefde, maar daar vond ik de film zo af en toe erg weinig aandacht aan besteden zij vind hem, hij raakt haar kwijt, hij vind haar en ze raken elkaar weer kwijt en zelfs voor de derde keer hij vind haar en raakt haar weer kwijt. Dat is de enige band die ik een beetje over vond komen en ik kon dan ook eerst moeilijk met de relatie tussen die beiden.Toch kreeg ik op het laats wel een beetje kippevel als ze elkaar weer terug hebben gevonden . Nee dat vond ik dus niet altijd even goed uit de verf komen.

Wat ik wel erg goed vond waren dus de flashbacks die terug gaan naar de jeugd van de twee broers.Ik kon dan ook erg veel symphatie voor hen opbouwen.Het levert een paar erg leuke scènes op.Maar Boyle weet ook de harde werkelijkheid goed en toch ook mooi in beeld te brengen.Het moeilijke leven wat de jongens in India hebben deed mij zo af en toe, ik weet niet waarom, aan Cidade de Deus denken.Helaas vond ik het later wel wat te veel een "van niets naar iets" film vinden.De hele setting in India is ook een briljant concept, en levert veel mooie plaatjes op.De blichting is erg mooi en de beelden met de bijhorende muziek komen ook weer goed uit de verf.Ook weet Boyle het meest zenuwslopende spelletje Weekend Millionairs in beeld te brengen.En die scène onder de aftiteling is briljant.

Leuke/mooie film maar helaas bleef het "wow" gevoel bij mij uit.

3.5*

Onnodige sequel/prequel.

Ik ben best wel fan van de slechte, cheesy G.I. Joe films. Ik vind ze gewoon erg leuk. Dat plezier mis ik vooral in Snake Eyes. Het neemt zichzelf op momenten te serieus en mist vooral vaart. Het is traag en sleep maar een beetje voort zonder echt snel op zijn doel af te gaan. Het raakt ook kant noch wal met hoe Snake Eyes in Rise of Cobra en Retalliation werd geportretteerd. De actiescenes zijn saai en het verhaal is gewoon niet interessant genoeg om twee uur mee te vullen. Ik kreeg tijdens het kijken echt "Elektra"vibes.

Audio/visueel is dit toch erg goed hoor, vooral de scenes in het bos en in het kasteel zien er fantastisch uit hoor. De designs, de creaturen, de spiegel, de dwergen. Alles wat te maken heeft met hoe de film er uit zien en ook klinkt is heel fijn. Het heeft ook best een herkijkwaarde maar is verre van goed.

Theron doet het best goed. Het script zit heel erg tegen maar ze weet er nog wat van te maken. Stewart en Hemsworth hebben totaal geen chemie en komen daardoor ook totaal niet geloofwaardig over. En Stewart doet niets anders dan een beetje haar Bella rol herhalen. Ze kan beter dan dit. Behalve dat is Snow White and the Huntsman gewoon erg saai in de vertelling. Het duurt erg lang voor er wat gebeurd en er zijn een hoop oninteressante dialogen en karakters waar we ons doorheen moeten worstelen. Ik had ook constant het gevoel dat er totaal geen vooruitgang in zat. Ergens zit er wel een goede film in maar komt dat er totaal niet uit. Heel erg jammer want dit had zeker potentie. Nu maar hopen dat ze dezelfde fouten niet weer gaan maken in het vervolg waar ik best naar uitkijk.

Disney's eerste lange animatie film. Hiermee is alles begonnen, en vanuit hier heeft de Disney company alles kunnen berijken wat ze vandaag de dag allemaal bezitten. De eerste keer dat ik Sneeuwwitje zag, en zeker niet de laatste keer.

Voor een film van 75 jaar oud, ziet het er nog allemaal prachtig uit. Zeker op Blu-ray is het qua kwaliteit van beeld en geluid genieten. Hoewel het op sommige vlakken natuurlijk wat verouderd is, spreekt de film nog steeds heel erg aan. Het begint alleamaal wat theatraal, en het lijkt in het begin dan ook erg veel op een opera. Qua zang en qua bewegingen van Sneeuwwitje en de prins. Het eerste liedje van Sneeuwwitje vond ik dan ook niet veel aan, maar dan komt de prins met zijn nummer, en die is echt schitterend. De film heeft best een hoog tempo, en voor je het weet ben je in het bos waar de jager de prinses moet vermoorden. Vanuit hier moet Sneeuwwitje op de vlucht en vind ze het huisje van de zeven dwergen. En vanaf hier komt de echte Disney magie om de hoek.

De show wordt gestolen door de zeven kleine mannetjes. Qua animatie vond ik deze er stukken beter uit zien dan de meer menselijke personages. Allen hebben ze hun eigen kenmerken die weer terugkomen in hun namen. De film wordt erg leuk, en weet je helemaal op te zuichen in de sprookjeswereld. Die magie weten de makers vanaf dan erg goed vast te houden. De heks is waarschijnlijk nog even angstaanjagend als destijds, en ook weet het moment als de dwergen om de kist staan je ontzettend te ontroeren. Jammer dat het net voor het einde wat afgeraffeld wordt, en alles heel makkelijk en snel gaat. Haalt wel een stukje van de waardering die ik voor dat moment had weg.

De film bevat eigenlijk alles. Mooie muziek, leuke liedjes, leuke personages, spanning, humor, sensatie. De film is duidelijk met veel plezier gemaakt, en de artiesten hebben hun hele ziel en zaligheid er in gestopt om dit tot een succes te maken. En dat is zeker gelukt. Het begin van Disney Magic

Een film die mij op voorhand niet echt wat leek.

Dat had ik mis want The Social Network is me prima bevallen. Lekkere vertelstructuur, fijne muziek, een hoog tempo en fijne dialogen. Een film die blijft boeien van begin tot eind. Een niet erg interessant onderwerp interessant gemaakt. Ik heb er van genoten.

Ik weet niet wat het is met die foute Horror films uit de tachtiger jaren, maar ik vind ze altijd wel een lekker sfeertje hebben.

Society is een kritiek op alles wat maar met populaire en rijke mensen te maken heeft. Dit is in deze film lekker bizar in beeld gebracht en met de nodige humor. De manier waarop het geschoten is, en met de muziek erbij vind ik een genot om naar te kijken. Het entertainment niveau ligt hoog. De ene leuke scène na de andere komt. Niet specifiek erg goede scènes en van het acteerwerk moet de film het zeker niet hebben. Toch heeft het iets over zich waardoor je de film met een glimlach kan bekijken. De mysterie zit er goed in en je bent echt nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren en wat er aan de hand is. De opbouw naar de climax is dan ook erg goed. En we worden zeker niet teleurgesteld. In een film die weinig schokkend beelden of veel gore vertoond, worden we op het eind nog even verwend met een behoorlijk smerige scène.

Een beetje een langzame, maar erg genietbaar en eighties fout begin en een fantastische climax.

3.5*

En weer een Soderbergh die niet boven de drie sterren uitkomt.Maar ik blijf hoop houden dat ik nog een keer een goede film tegenkom van de beste man.

Het verhaal naar het boek van Lem steekt goed inelkaar, helaas is de film in alles nogal saai.De vertelling is veel te traag en totaal niet interessant om te volgen, wat in de versie van Tarkovsky wel het geval is.Het acteerwerk is matig en ik ergerde me vooral aan het karakter van Davies.Steeds dat "Yeah. right" en dan met z'n rechter hand weer een gebaar.Steeds weer hetzelfde.Ook de manier waarop scènes in beeld gebracht worden vond ik niet werken.Bijv. de scène waarin Kelvin vragen stelt aan Gordon waarin Clooney gewoon als een soort interviewer buiten het scherm zit, en niet echt overkomt als zijn karakter.

De psycholochische diepgang die Soderbergh hier tracht te berijken komt nergens echt goed uit de verf.Toch niet echt een verfilming die nodig is geweest.Tarkovsky heeft de ultieme Solaris immers al gemaakt, en die was toch echt een stuk beter.Nu weet ik dat die 2 films niet te vergelijken zijn en dat beide films gebasseerd zijn op het boek, en dus losstaan van elkaar.Maar deze voegt niets toe op wat de film uit 1972 al heeft verteld en zelfs nog dieper gaat.De speelduur van de Russsische versie is langer maar dat gevoel had ik niet.Bij deze leek het net alsof het niet vooruit te branden was, waardoor de korte speelduur van 90 min. wel 90 uren dagen leek te duren.

Visueel vind ik het er wel allemaal mooi uitzien, dat kun je ook best aan Soderbergh overlaten.Solaris zelf was hier wel veel meer in te zien en zag er prachtig uit.Met name door de kleuren, die door de rest van de film ook erg mooi waren.Duidelijk was hierin ok de afwisseling tussen het koude en warme pallet, Het ruimteschip was erg mooi vormgegeven, en dat geld voor de hele desing.De effecten waren ook goed.De muziek kon ik ook niets mee en vond ik ook erg...ja saai.

Visueel, en dan vooral de vormgeving en de effecten, een erg aantrekkelijke film.Een mooie upgrade ten opzichte van de film uit 72'.Helaas is de vertelling te saai om te boeien.Iets waar Tarkovsky wel in is geslaagd en het in beeld brengen daarvan.

2.5*

Paul Verhoeven's beste Nederlandse film

De film is episch, zeker voor een film van Nederlandse bodem. Er wordt een realistisch verhaal verteld over WOII en het verzet in Nederland. Er worden een hoop verhalen verteld, maar het meest vanuit het oogpunt van Erik. Verhoeven maakt het epische zich helemaal eigen en weet dat zeer goed over te brengen naar het publiek. Geweldige regie, ook vanuit narratief punt. De sets, de locaties and het acteerwerk zijn allen perfect en kan zich zeker meten met een big budget Hollywood film.

Prima film weer van Anderson. Weer een hoop vermaak met een flinterdun verhaaltje.

Soldier weet een naargeestig toekomst beeld te creëren. Een wereld verscheurd door oorlogen. Hoewel je dat niet echt in de film krijgt te zien, is het wel duidelijk dat dit gebeurd is. Jongens worden gevormd tot emotieloze soldaten. En wat gebeurd er als iets verouderd, dan wordt het gewoon vervangen door iets beters. Precies zoals de consumptiemaatschappij met spullen omgaat. De film heeft even wat tijd nodig om wat op gang te komen. In het begin krijgen we echter wel wat mooie beelden van een vervallen afval planeet. Deze ziet er toch wel mooi vormgegeven uit, en draagt ook wel bij aan de sfeer. Die sfeer wordt je helaas wel wat uit getrokken door de wel erg slechte muziek. Deze werkte totaal niet om iets op te wekken in mij. Daarnaast krijgen wel nog wel een erg lange aaneenschakeling van actiescènes waarin one man army het tegen een legertje super soldaten opneemt. Dit zorgt voor erg veel vermaak. De sounddesign is erg gaaf gedaan, en neemt je helemaal mee in de actie.

Acteerwerk is niet echt goed, maar tenenkrommend is het nergens. Misschien allemaal erg cliché, maar wel erg vermakelijk.

Tales from a galaxy far, far away

Solo: A Star Wars Story.

Misschien wel de Star Wars film waar niemand echt op zat te wachten, maar wat uiteindelijk best een vermakelijk geheel is geworden. Ik hoop nu dat Disney niet van alle personages en gebeurtenissen een losstaand verhaal gaat vertellen met een aantal leuke easter eggs om fans tevreden te stellen. Het duurt niet lang voor het publiek daar doorheen gaat prikken. Het publiek verlangt meer en meer naar een goed verhaal maar vooral naar het Star Wars gevoel.

Dat gebeurt al een klein beetje in Solo. Een hoop oninteressant gedoe rondom een aantal leuke momenten. Enkele waar we in de eerdere Star Wars films al over gehoord hadden. Zoals het gokspel waar Han de Falcon mee "wint". Helaas gebeurt er rondom die gebeurtenissen om vrij weinig. Het geeft niet dat echte, warme Star Wars gevoel waar fans zo naar verlangen. Daarnaast ook vele references waar de niet doorgewinterde fan weinig mee kan. Naast de oninteressante gebeurtenissen zijn er toch best wat vermakelijk scenes. De actie scenes zijn allemaal keurig in beeld gebracht. Maar geven buiten 1 specifieke scene nergens echt dat wow gevoel. Toch is de scene in het begin waar Han het leger in gaat erg tof bedacht. En ook een bepaalde ontmoeting brengt toch wel een grijns van oor tot oor. Al had er met die relatie toch meer gedaan moeten worden. Het komt niet zo over als in bijvoorbeeld "Empire Strikes Back". Had wel een beetje gehoopt dat die relatie wat meer centraal zou staan. Wat nu centraal staat, is een oninteressant verhaaltje met in de hoofdrol een liefje. Het beste van Solo, is toch wel hoe Lando is neergezet.

Brengt ons meteen naar de beste performance in de film. Donald Glover als Lando Calrissian, Wat zet hij hem fantastisch neer. Flamboyant, likeable, met humor en toch ergens ook een serieuze toon. Ehrenreich doet zijn best, maar nergens heb je het idee naar een jongere Ford te kijken. Er word geprobeerd wat maniertjes over te brengen, dat werk echter niet heel goed. Harrelson voegt verder weinig toe en Clarke loopt er wat verloren bij.

Niet meteen de schuld van Clarke. Het script is er gewoon niet naar om veel met de personages te kunnen. Het schrijfwerk is, net als de rest van de film, vrij vlak. En dat is jammer. Ik ga niet zeggen dat dit zoveel meer had kunnen zijn, want buiten wat kleine dingen die Solo in de eerdere Star Wars films geeft, is er vrij weinig om een hele film rondom te creëren. En dat blijkt wel uit de vele momenten die niet erg goed werken. Ik vraag me ook sterk af of Howard wel de meest geschikte man was om deze film te regisseren.

Vermakelijk. Als onderdeel van Star Wars en als losstaande film half geslaagd. Al was er aanvankelijk niet om veel om een betere of interessantere film van te maken.... Of, wacht.... Misschien toch. Zoals de scene aan het eind, wat interessanter klinkt dan alles wat daar aan vooraf is gegaan.

Na Stalker en Ivanovo Detstvo weet Tarkovsky mij met Solyaris opnieuw weer te pakken.

Solyaris is net als Stalker af en toe een wat moeilijke zit, niet dat het saai word of iets dergelijks.Maar je krijgt in een aantal scènes zoveel naar je hoofd geslingerd dat het soms erg moeilijk is om in een eerste kijkbeurt allemaal te kunnen behappen en daar zo 1-2-3 iets mee te doen.Het stelt dingen in vraag over de betekenis van het leven, maar voor mij ook heel erg de vraag "Wat zou je doen als je in iets een tweede kans krijgt in je leven".Dat vond ik erg spelen in Chris' situatie.Hij toon hier een erg menselijke kant, eerst is hij bang voor datgene maar later verdwijnt dit en maakt het plaats voor een emotie, en dat vond ik ook een sterk punt in de film 'wat maakt een mens nou een mens'.De hele filosofie hierachter bleef mij maar boeien en de vele dingen die ik waarschijnlijk heb gemist in die filosofie vragen gewoon om een herziening, waarvan ik al zeker van kan zeggen dat die gaat komen.

Solyaris is naast erg filosofisch natuurlijk ook gewoon een film, en filmisch gezien is het ook en klein pareltje.De sfeer is lekker mysterieus en laat de kijker dan ook een beetje aftasten wat er gaat gebeuren.De muziek die toch wel erg weinig aanwezig is draagt ook heel veel bij om die sfeer neer te zetten.Het camerawerk is van een geweldig niveau en de verschillende kleurstijlen die gebruikt worden zijn heerlijk om aan te zien.De ene keer z/w, de andere keer in het blauw en dan weer in kleur.het ruimte station is ook schitterend vormgegeven en ziet er ook gebruikt uit.Je gelooft echt dat er al een aantal jaren in geleefd is.Van de ruimte en de planeet zie je niet echt heel veel, maar steeds heb je het besef dat het aanwezig is.Ook weer fijn was de aanwezigheid van het water en het geluid daarvan (dat was het eerste waar ik op ging letten natuurlijk).De acteerprestaties zijn ook erg goed.

Het einde van de film laat bij mij wel wat vragen open is hij terug op Aarde?Zit hij op de planeet?Is zijn vader ook dood?Dat laatste lijkt me sterk want hij was in het begin ook al te zien., maar dat vond ik ook juist bijdragen aan het hele mysterie wat zich in de film afspeelt.

Opnieuw een prachtige film van Tarkovsky die mij elk moment heeft geboeid en entertaind!Zal bij herzienig ook zeker kans maken op een verhoging.

4*

Erg moeilijk te beoordelen.

Ik kan niet zeggen dat het echt een goede film is, daarnaast ook niet echt slecht. Af en toe pakte de film mij, om me op een moment daarna weer los te laten. Mooie beelden worden afgewisseld met leijke beelden. Ik stoorde mij wel aan de soms erg donkere scènes, onder het mom ik zie je niet maar ik hoor je wel kun je wel ongeveer voor de geest houden wat er gaande is op het scherm door het geluid.

Erg jammer ook dat het nogal lang duurt allemaal. De film heeft iets slepends. Je komt in een soort neerwaartse spiraal terecht, waar je tijdens de zit een erg naar gevoel bij krijgt. Wat dat betreft is het Grandieux zeker gelukt om mij als kijker mee te krijgen in de sombere wereld die Sombre heet. Een duidelijk verhaal is niet aanwezig. Er gebeurt vrij weinig en de beweeg reden van het hoofdpersonage wordt nimmer duidelijk. De mysterie rond dit karakter blijft intrigeren. De rest boeide mij niet zo. De twee vrouwen waar het in meer dan de helft van de film om draait konden mij niet boeien. Ook de rest is niet erg interessant.

Toch weet Grandieux je nog steeds vast te houden. Dit doet hij door je als het ware te hypnotiseren met beelden. Een shot van de natuur en dan veranderd in een shot van iemands haar. Er vreemd, maar daarnaast ook erg mooi om naar te kijken. En zo zitten er meer shots in Sombre. Soms vreemd en lelijk maar aan de andere kant draagt het veel bij aan de film. Wat ik wat minder vond was dat de acteurs wel veel van de achterkant gefilmd werden. Zie je eindelijk eens een keer wat, kun je er weer weinig mee. Dit maakt het erg moeilijk om enige emotie of symphatie voor de karakters te krijgen. Dit maakt de film erg afstandelijk, maar werkt wel weer goed. Nihilistisch tot en met, maar een erg intrigerende film om te zien.

Een beetje een warrige review, maar geeft wel een goed beeld over hoe ik Sombre heb ervaren. Erg onevenwichtig, en vaak weet je niet echt wat je van de film moet vinden. Daarnaast weet het wel constant te boeien. Qua muziek en geluid ook erg geslaagd.

Toch wel weer een fijne, relaxte film van Coppola. Waar ik helemaal niets kon met haar eerste drie films, weet ze helemaal te overtuigen met haar laatste twee.

Het sfeertje is erg lekker. De verveling en het ietwat wilde leven van Dorff, die een geweldige rol speelt, komt overtuigend over. Het is ook weer niet zo dat hij volledig los gaat door alles te doen en te gebruiken. Hij is nog redelijk braaf. Als dan eenmaal Cleo verschijnt, wordt de film zoveel beter. Komt vooral door de chemie die beiden met elkaar hebben. Fanning zet haar rol erg overtuigend neer en de interactie met Dorff, en in mindere mate met Pontius, is fijn. De film kent enkele erg mooie momenten, die kunstschaats scene bijvoorbeeld. Erg mooi gedaan. Fijn hoe Johnny's focus daar compleet verandert. Zijn dochter geeft zijn leven weer kleur en betekenis.

De film heeft een erg rustig tempo, er zit niet echt een lijn in en bestaat voornamelijk uit wat losse momenten. De film wordt echter nergens saai. Er gebeurt genoeg leuks, kent mooie emotionele momenten en heeft een fijne soundtrack. De fotografie van Savides mag er ook zijn. Niet heel erg aanwezig of in het oog springend met gecompliceerde shots, maar erg fijn gefilmd. De locaties zijn net als in The Bling Ring ook weer erg goed gekozen.

Ik hoop dat Coppola deze lijn van film maken aanhoud. Erg goed.

Vervelend vervolg op ook al een vervelend eerste deel. Mijn vriendin wilde hem graag zien dus ik keek gewoon mee.

Vanaf het begin tot het einde is het niets anders dan ergernis. Een slecht verhaal, slechte en vooral niet leuke humor. Erg over the top en wel erg nep. O k het stukje met de hond kon ik nog wel om lachen, maar dan vooral om hoe slecht het was. Gelukkig houd de film een bepaald niveau vast en wordt het gaandeweg niet slechter. Beter werd het helemaal al niet. Nu kon ik het eerste deel van The Mask ook al niet uitstaan, maar die vind ik stukken beter dan deze troep. Acteerwerk was ook echt dramatisch. Zonde van mijn tijd.

1*

En alweer een fijne Kitano, mijn achtste nu.En misschien wel de beste.Inmiddels al 1 van mijn favoriete regisseurs geworden.

Sonatine is een erg sterke film die niet alleen maar drijft op het geweld.Natuurlijk is het expliciete en plotselinge geweld, wat een kenmerk is van Kitano, hier ook weer volop aanwezig.In de eerste vijf minuten wist ik niet precies waar het verhaal nu eigenlijk naar toe wou.Echter na die eerste minuten begint het hoge niveau al, en Kitano weet dit nagenoeg de hele film wel vast te houden.Geen enkel moment zakt de film in, in elke scène die wat minder drijgt te zijn gebeurt wel iets speciaals wat het niveau in dat moment weer opkrikt.Ik had ook meer een serieuzere film verwacht dan dat het was, maar geen enkel moment werd ik daardoor uit de film gehaald.De humor is weer typisch Kitano.Heerlijk droog, hard en absurd.De film is in het begin al heel leuk.Die busreis vond ik schitterend er is ook drinken en ijs , hier wordt al getracht om de Yakuza een menselijke kant te geven.De geweldadige momenten zijn erg hard.Vooral de scène voordat ze naar het strand gaan. De schietpartij komt vanuit het niets .

De momenten dat de gangsters zich terugtrekken is het beste gedeelte van de film.Waar normale regisseurs dit misschien in zouden korten tot een kwartier of hooguit 20 min. laat Kitano daar de halve film afspelen.Daar komt het menselijke aspect achter de Yakuza echt goed uit de verf en je gaat dan ook met de karakters meeleven.Ook vallen de makers hier niet in herhaling door steeds hetzelfde te laten gebeuren.Nee, ieder moment is weer anders en ze zijn even leuk.Het hoogtepunt voor mij is het gevecht met het vuurwerk , daar kon ik echt van genieten, niet alleen omdat het leuk is maar ook de manier waarop dit wordt overgebracht op de kijker. En de rest van de absurde en kinderlijke spelletjes .Erg leuk in beeld gebracht.Maar ook het nodige drama komt aan bod.Gelukkig word dit nergens erg zwaar en blijft lekker luchtig.Dan vervalt de film weer in een misdaad deel, en ook hiein weet de film het niveau vast te houden.Het einde vond ik echt ontzettend sterk en ook heel tragisch .Ik denk dat deze bij herziening nog kan stijgen naar de volle 5*, en heel misschien dat er dan ook een top 10 plek inzit....

Maar voorlopig eerst een hele dikke, vette 4.5*

Eindelijk dan het debuut van Kitano gezien, en die is me toch ook goed bevallen.

Altijd leuk om te zien hoe een regisseur is begonnen. Dat is ook het geval met Violent Cop. Het is nog niet helemaal wat we natuurlijk vandaag de dag van Kitano gewend zij, maar het begin is er. De stijl waarop het geschoten is sprak me wel aan. Lekker grauw en donker allemaal. Het verhaal is redelijk simpel, en heeft vaak wat weg van een Dirty Harry film, al vind ik Kitano op de een of andere manier veel cooler overkomen. Grote kracht ligt vooral weer in de momenten zelf die lekker casual/relaxt en soms (plotseling) gewelddadig overkomen. Al meteen een stijl eigenschap van de regisseur. Ook de bekende scène aan de zee komt hierin weer voor. Helaas weet de film niet de gehele speelduur constant je aandacht erbij te houden. Gelukkig is het een niet te moeilijk verhaal, dus er veel bij nadenken is niet nodig. Ook de muziek was het gewoon niet, ik mis dan toch wel de muziek van Hisaishi.

Al met al wel een meer dan degelijke 1e Kitano, met een geweldig einde.

3.5*

Verassend leuk, maar nergens hoogstaand.

Cage is geknipt voor dit soort rollen, echter is het Molina die de show steelt. Prachtige schurken rol van hem. De hoofdrol is weggelegd voor een jongeman met weinig talent. De dame die Becky speelt is een aangename verschijning. De chemie tussen beide is wel een beetje aanwezig, maar komt nergens echt los. Verhaal technisch stelt de film ook niet veel voor, maar moet de film het vooral hebben van de magie. En die is erg geslaagd. Er komen toch wel enkele momenten voorbij waar Harry Potter nog een puntje aan kan zuigen. Ook leuk om te zien dat de magie voor eigen doeleinden wordt gebruikt, en niet altijd maar tegen de vijand. De film mist echter wel wat aan echte magie. De film wil wel, maar komt, net als de chemie tussen de tortelduifjes, niet echt los.
Dat moment met de tesla coils als beide in dat hokje staan is echt mooi trouwens.