menu

Stalker (1979)

Alternatieve titel: Сталкер

mijn stem
3,88 (1062)
1062 stemmen

Sovjet-Unie
Mystery / Sciencefiction
163 minuten

geregisseerd door Andrei Tarkovsky
met Aleksandr Kajdanovsky, Nikolai Grinko en Anatoli Solonitsyn

Stalker vertelt het verhaal van een schrijver en een wetenschapper die onder leiding van de gids Stalker een Verboden Zone betreden. Voortdurend bedreigd door zichtbare en onzichtbare gevaren proberen de drie mannen een in de zone gelegen mysterieuze kamer te bereiken. Deze kamer kan de innigste wensen en de vurigste verlangens in vervulling doen gaan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=q0ta3cLNRwA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kevin_vp
5,0
porcupine3 schreef:
(quote)



Hoe hij ook wordt uitgebracht, hij blijft niet om aan te zien.


Hou je vooral aan die mening vast.

avatar van wihu61
2,5
Solyaris beviel me prima, maar dit was voor mij toch te "diepzinnig" en vooral te traag. Er gebeurde te weinig (bijna niets eigenlijk) om mijn aandacht vast te houden. Mooie beelden nu en dan, maar om hier bijna drie uur mee te vullen...
Visueel best interessant dus, maar voor mij was het "arthousegehalte" dit keer te hoog...

avatar van baspls
4,5
wihu61 schreef:
Solyaris beviel me prima, maar dit was voor mij toch te "diepzinnig" en vooral te traag. Er gebeurde te weinig (bijna niets eigenlijk) om mijn aandacht vast te houden. Mooie beelden nu en dan, maar om hier bijna drie uur mee te vullen...
Visueel best interessant dus, maar voor mij was het "arthousegehalte" dit keer te hoog...

Vraag me af wat voor versie je van Solaris hebt gezien dan, want die is volgensmij net zo traag en diepzinnig als Stalker.

avatar van wihu61
2,5
De versie van Tarkovsky: ook niet lichtverteerbaar, maar Stalker ligt ronduit zwaar op de maag.

avatar van arno74
3,0
Solyaris vond ik ook wel makkelijker te verteren. Stalker is wel zware kost, met name qua (filosofische) inhoud van de dialogen is het heel zwaar beladen, dat valt in Solyaris (voor een Tarkovsky) nog wel mee.

avatar van wihu61
2,5
En het uitgangspunt bij Solyaris was duidelijk: een planeet in staat de menselijke geest te manipuleren met alle gevolgen van dien (Star Trek TOS?).
Waar het in Stalker nou om ging is mij niet duidelijk geworden, daar zullen ongetwijfeld meer mensen last van hebben, tenzij ze de DVD gekócht hebben, dat geeft gezien de prijs wellicht motivatie voor een extra inspanning.

avatar van Fisico
3,5
geplaatst:
Stalker is een erg bevreemdende en bijzondere film geworden van Tarkovsky. Mijn debuutfilm overigens van Tarkovsky en enige research leert me dat deze man wel meerdere kwalitaitef vreemde films heeft gemaakt. Ik ben alvast geprikkeld om de zoektocht verder te zetten. De plotline van Stalker is vrij eenvoudig, maar Tarkovsky maakte er een filosofische dreigende productie van die redelijk zwaar uitvalt. Het een meesterwerk of pareltje noemen gaat me (voorlopig) te ver, daarvoor greep het me te weinig aan of vatte ik niet alles om te begrijpen waar de regisseur naartoe wilde.

Qua personages is het eenvoudig en zijn we rond met een drietal, de vrouw of het kind even buiten beschouwing gelaten. De gids leidt - wellicht tegen een vergoeding om brood op de plank te krijgen - een wetenschapper en een schrijver naar de “verboden zone” waar het opperste verlangen hen toelacht. De film kent een traag tempo, maar wordt ruimschoots gecompenseerd met de dreigende sfeer die hangt over de film. Je wordt zelf getriggerd verder te kijken wat er nog te wachten staat. Ook de erg sfeerrijke, maar troosteloze desolate omgeving van zowel de bossen als het industrieterrein is visueel erg knap. Niet bepaald een vakantiebestemming dat grauwe stadje met verloederde fabrieksgebouwen en verlaten met puin bezaaide straten. Het is in die context dat een kleine dorpsgemeenschap een toekomstloos en uitzichtsloos leven leidt (en lijdt). Ook de zwartwitbeelden alsook het trage tempo en de stiltes versterken de sfeer. De bewakers en de mysterieuze trein deden me op het puntje van mijn zetel zitten.

Ook de bossen waren de moeite en je blijft wel eens stilstaan bij de zwaar milieuverontreinige schuimende rivier waarbij Tarkovsky in volle Koude Oorlogperiode wou stilstaan. Tsernobyl is nog toekomst, maar dergelijke ramp was onvermijdelijk als je weet wat voor rommel de mensheid produceert in functie van de “vooruitgang”. De dialogen zijn scherp en filosofisch, maar boeiden me minder. Ik liet ze gewoon over me heen komen zonder veel aandacht waardoor ik wellicht wat de boodschap/clue van de film miste.

Het einde is wederom bizar en roept nog meer vragen dan er al sowieso waren. Het kind dat paranormale gaven blijkt te hebben, mja, vreemde afsluiter van een intrigerende film, eentje waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet aanvangen. Qua regie, montage, sfeer en decor top, maar qua verhaal bleef ik toch wat op mijn honger zitten.

avatar van TornadoEF5
De reacties op deze film maken me echt bang om hem ooit eens te zien. "Diep filosofische film voor gevorderde kijkers, ja...". Gerenommeerde gebruikers die eerst de film afkraken waar het kwartje dan uiteindelijk toch later valt (gebeurt bij mij al voor veel minder). Ik denk wel dat ik eerst Solyaris ga zien. Ik denk dat als er één film is van Tarkovsky die ik echt goed zou kunnen vinden, het die wel zou kunnen zijn. Dan weet ik ook waaraan ik me kan verwachten. Maar het zal nog niet voor direct zijn.

avatar van KJHKB
5,0
Ik denk niet dat het weggezet zou moeten worden als een film voor gevorderde kijkers. Het heeft een specifieke stijl waar niet iedereen genot uit zal kunnen halen. Er kleven bepaalde verwachtingen aan films, die in de Hollywood-film doorgaans worden ingewilligd, maar niet per sé hier. Dat maakt dat mensen de film zien als traag, moeilijk, zwaar. De film is eenvoudig te volgen, en zelfs niet zonder actie. Tarkovsky heeft wel een zekere eigen beeldentaal, een die wat abstracter is dan men misschien gewend is. Probeer alleen vooral niet alles te verklaren of de betekenis erachter te zoeken. Belangrijkst is dat je de rust kan nemen om ervoor te gaan zitten, en het ontvankelijk benaderd.

avatar van Flipman
5,0
geplaatst:
kevin_vp schreef:
Is deze ook beschikbaar voor regio b blu-rayspelers. De artificial eye blu ray is niet om aan te zien. Als dit niet het geval is dan koop ik terstond een regiovrije blu ray speler aan zodat ik eindelijk stalker in zijn volle glorie kan bewonderen.
SilverGun schreef:
Criterion brengt sinds vorig jaar wel maandelijks nieuwe releases uit in Engeland, die dus regio B zijn. Maar dat zijn niet altijd alle die ook in Amerika verschijnen, ongetwijfeld afhankelijk van licenties etc. Dus moeilijk te zeggen of Stalker er bij zit in juli.
Sorry da'k hier misschien een beetje laat mee ben maar ja, hij is inderdaad in Regio B verkrijgbaar. Van the Criterion Collection, dus. Heb 'm zelf een paar dagen geleden besteld. Staat ook wel op FilmStruck maar de beeldkwaliteit aldaar laat nog wel 's wat te wensen over.

Ik weet dat die van Artificial Eye als inferieur wordt beschouwd in vergelijking met die van the Criterion Collection maar is 't echt zo erg? Volgens een recensent op Blu-ray.com krijgt die eerste een zeven en de ander een tien. Dat vond ik al wel verschil genoeg om zeker weten voor de oorspronkelijk Amerikaanse te gaan maar dat 't allemaal zo verschrikkelijk was had ik nou ook weer niet verwacht.

5,0
Voor bijna elke regisseur moet het jaloersmakend zijn: de visuele pracht en onbegrensde artistieke inventiviteit die Andrei Tarkovsky in zijn films stopt. Tarkovsky moet je gewoon maar ondergaan want zijn verhalen hebben ongetwijfeld enorme filosofische diepgang, maar om nou te zeggen dat daar eenvoudig de vinger op te leggen valt, nee. 'Stalker' uit 1979 is een tocht van twee personen onder leiding van een gids op zoek naar iets wat ze willen vinden in een verboden en gevaarlijk gebied dat 'De Zone' heet. Zo vaag is het. De opzet lijkt wat op 'The Wizard Of Oz' met deels kleurenbeelden (in de zone) en deels monochrome beelden (daarbuiten). Als decor wordt gebruik gemaakt van onder meer vervallen industriële locaties die niet allemaal even schoon bleken te zijn. Een flink aantal crewleden (waaronder Tarkovsky zelf) overleedt binnen enkele jaren na de opnames aan kanker, waarschijnlijk veroorzaakt door het chemisch afval waar ze doorheen banjerden.

avatar van Halcyon
Hmm... ik denk dat ik het boek beter vond.

avatar van Bélon
4,5
Komt in oktober weer in de bioscoop in o.a. Cinerama en EYE


avatar van Basto
3,0
Herzien in Cinerama 1.

Nee, het zal toch echt nooit wat worden tussen Tarkovski en mij. Ik zie de genialiteit, maar vind het veel te langdradig en hij weet me nooit te pakken met zijn langgerekte shots en filosofische geouwehoer.

Halfje er af.

avatar van Bélon
4,5
Bitter geluk is beter dan een grauw, saai leven

Ook gezien in Cinerama 1 en ik doe er een halfje af vanwege te lang en (iets) teveel filosofisch geouwehoer. Maar was wel een fijne ervaring om dit op ca. 10 bij 7.5 meter doek te zien.

Ongelofelijk slordig alleen die vertaling van Moskwood Media: tientallen fouten van aan elkaar geplakte woorden die er met één spellingscontrole uit gehaald hadden kunnen worden. Wat een amateurisme zeg (en ook dat EYE dit door de vingers heeft kunnen zien, lekkere kwaliteitscontrole daar)

De ideale Stalker-merchandise zou trouwens vast een moer in een zakje zijn waar je op opstand -en geheel in stijl met de film- medebezoekers die met hun smartphone lopen te flitsen het zwijgen zou kunnen opleggen.

avatar van Graaf Machine
5,0
baspls schreef:
De derde film die ik zie van Andrei Tarkovsky en het is weer een erg bijzondere.

Drie mannen zijn van plan om illegaal in De Zone binnen te dringen. Stalker dient als gids voor Professor en Schrijver. In De Zone zou een mysterieuze kamer zijn die wensen vervuld. Gebaseerd op de SF-roman Bermtoeristen van Arkadi en Boris Stroegatski. De naam Stalker heeft niets te maken stalking, oorspronkelijk betekend het woord stalker zoiets als padvinder en hier wordt het gebruikt als naam voor een gids die mensen naar De Zone brengt.

Solaris en Nostalghia vond ik ook erg sterke films, maar die vond ik bij vlagen een beetje langdradig worden. Stalker had mij naar 10 minuten in het verhaal gezogen en kon mij gedurende de hele speelduur geboeid houden. Ieder shot van de film is een onmisbaar meesterwerkje en verteld op effectieve wijze het verhaal. De combinatie Mystery/Sciencefiction vind ik erg geslaagd, niet alleen zijn dit twee van mijn favoriete genres, maar het is ook erg intrigerend om een film van dat genre uit de Sovjet-Unie te zien.

Ergens jammer dat de film in 4:3 is geschoten, ik hou niet zo van dat beeldformaat. Solaris had van die schitterende Widescreen-cinematografie. Toch vind ik dat Tarkovsky uitstekend met het beeldformaat is omgegaan, want de cinematografie is ook hier erg sterk. Het begin van de film in zwart-wit had een apart sfeertje, deed mij een klein beetje denken aan Duitse expressionistische films. Later als we eenmaal in De Zone zijn wordt het beeld weer kleurrijk en Tarkovsky's stijl weer herkenbaarder.

Ook deze film is weer enorm poëtisch. De diepzinnige dialogen vond ik best indrukwekkend en waren nog redelijk te volgen met de ondertiteling. Al was deze wel erg kort in beeld en kwam hij bij mij ook nog iets te laat. Er zitten een aantal christelijke symbolen in de film en ook psychologie is erg belangrijk. Maar symbolisch is de film niet, Tarkovsky vind dat een film op intuïtie moet ontstaan. Achter kunst moet niet perse een betekenis zitten, de kijker moet zelf een betekenis kunnen interpreteren en het moet wat betekenen voor de personages in de film. Dit is ook wat Andrei Tarkovsky zo uniek maakt als filmmaker, samen met het feit dat hij niemand wil imiteren en geen enkel shot wil filmen dat lijkt op een bestaand shot .

Ik vind de film een ongelooflijke rust uitstralen. De haast onmogelijk lange camera-bewegingen in sommige shots en de schoonheid van het verlaten gebied versterken dat nog eens. Het lijkt haast alsof Tarkovsky de natuur kan beïnvloeden voor zijn films; het schitterende water met vissen, inktvlekken en druppels en de mysterieuze hond die steeds precies goed zit en loopt.

De locatie van de film is schitterend door alle rommel en vervuiling. Zonder risico was het echter niet. Tarkovsky en 3 andere cast/crew-leden zijn enige tijd na het maken van de film overleden aan long-kanker. Volgens de geluidsman komt dat door de locaties in Letland waar ze de film hebben gefilmd: “We filmden nabij Tallinn in het gebied rondom de kleine rivier Pitrina met een half-functionerende waterkrachtcentrale. Stroomopwaarts was een chemische fabriek die giftige vloeistoffen lekte. Er is zelfs een shot in Stalker met vallende sneeuw in de zomer en schuim dat met de rivier meestroomt. Eigenlijk was het vreselijk giftig.” Later noemden de bewakers van Tsjernobyl zichzelf Stalkers en wordt door hen naar het besmette gebied verwezen als De Zone.

De schitterende muziek van Eduard Artemev gaf de film ook nog een mysterieus tintje. De muziek deed me een beetje denken aan de experimentele elektronische albums van Tangerine Dream. Alleen dan zonder de sequencers en met traditionele Russische muziek erdoorheen. Telkens als het geluid van een passerende trein klinkt horen we ook klassieke muziek: de Marseillaise, Ravel's Bolero en Ode an die Freude van Beethoven. Overigens is er weer niet veel muziek in deze film van Tarkovsky, maar daar stoorde ik me eigenlijk helemaal niet aan. De stilte en de sterke geluidseffecten doen de film erg ten goede.

Stalker is een film waar je even echt goed voor moet gaan zitten. Door het mysterieuze aspect is de film spannend in de zin dat je benieuwt bent wat er gaat gebeuren. De film is erg indrukwekkend en na het kijken moest ik het ook even op me in laten werken. Stalker is een heus meesterwerk, tot nu toe zeker de beste film die ik van Tarkovsky heb gezien. Indien je openstaat voor films die niet gemaakt zijn voor kleuters met een aandachtsspanne van 20 seconden (zoals we tegenwoordig zien) dan kan ik je Stalker zeker aanraden.
Dat zijn heel veel woorden, maar toch ben ik het met alle eens.

5,0
Een verpletterende film die ik zonder twijfel de volle vijf sterren gun (hij gaat denk ik ook mijn Top 10 in maar daarvoor wil ik de film nog een tweede keer zien). Ik was bang dat het een hele langzame film zou zijn waarin niets gebeurt en dat het een lange zit zou worden; welnu, het bleek een langzame film te zijn waarin niets gebeurt maar hij boeide me intens zodat het zeker geen (te) lange zit was. Overigens, alleen de eerste scene is echt traag; Tarkovsky zou dat bewust hebben gedaan om mensen die naar de verkeerde film zijn gegaan de kans te geven weg te gaan voordat de film echt begint...

Allereerst zijn er de apocalyps-achtige en bevreemdende maar prachtige beelden; als er een andere film is die qua beelden en sfeer er een beetje op lijkt dan is het denk ik Eraserhead (1977) - MovieMeter.nl. Qua verhaal lijkt het een science fiction-achtige monster- en avonturenfilm te zijn: een gids (de Stalker) neemt tegen betaling een schrijver en een professor mee naar de verboden en geheimzinnige Zone waarin een leger verdween en waar men niet kan terugkeren, waar niets kan worden herhaald, waar de rechte lijn de meest onbegaanbare weg is, etc. De Zone is overigens van zichzelf niets bijzonders maar lijkt een bewustzijn te hebben dat reageert op het binnentreden van een ander bewustzijn zoals een mens, zo wordt ons verteld. Het doel van de missie is de Kamer in de Zone waarin de diepste wens van degene die hem betreedt wordt vervuld maar die slechts kan worden bereikt door degenen die de hoop hebben opgegeven, door de mislukkelingen en ongelukkigen.

Het is denk ik geen grote spoiler als ik verraad dat er niets gebeurt in de zin dat er geen monster verschijnt dat de binnendringers verzwelgt. Het is in wezen een psychologische Odyssee en het enige wat gebeurt zijn filosofische gesprekjes tussen de Schrijver, die de kunst representeert, de Professor, die de wetenschap representeert, en de Stalker die het geloof representeert. De Schrijver is daarbij overigens ook opvallend postmodern: feiten bestaan volgens hem niet en als hem wordt gevraagd waar hij over schrijft dan is zijn antwoord “over de lezers”. Niet alleen worden aldoor interessante filosofische gedachten uitgewisseld (met name tussen de Schrijver en de Wetenschapper; de Stalker reflecteert liever door middel van gedichten), maar die gedachten blijven innig verbonden met hun reis door de Zone waardoor uiteindelijk ook duidelijk wordt dat de Kamer in de Zone voor de hoop staat waarvoor geloof is vereist. De Staat heeft die hoop verboden (de Sovjet-Unie verbood religie) en de intellectuelen geloven er niet meer in: de Wetenschapper gelooft in nut en betreedt uiteindelijk de Kamer niet maar wil ‘m opblazen omdat anders de massa ‘m zal bestormen en voor ideologische doeleinden zal worden misbruikt en de Schrijver gelooft in verheffing en acht het weinig zelfverheffend om zijn wens om een succesvol schrijver te worden uit te laten komen. Hij reflecteert op enigszins Freudiaanse (en/of Nietzscheaanse) zin ook over hoe moeilijk het is te weten wat je wilt, wat je diepste wens is en hoe verachtelijk de mens is zodat hij de wereld zijn waarschijnlijk beschamende egoïstische verlangens wil besparen. De Stalker weet echter dat verlangen synoniem is met het leven (passie is de wrijving tussen ziel en wereld; alles wat hard en ongevoelig is geworden is in wezen al dood) en dat hoop het wonder laat geschieden waarmee de wetten en regels die natuur en samenleving beheersen (‘waarin alle driehoeken hetzelfde zijn”) worden overwonnen. Dit zal ook de reden zijn waarom de (saaie, dode) wereld buiten de Zone in zwart/wit en de (levende) wereld in de Zone in kleur is geschoten. Het genre 'mysterie' voor deze film geeft aldus enerzijds de spanning aan het verhaal maar moet anderzijds ook letterlijk worden genomen nu de Zone voor het (christelijke) mysterie of geheim staat.

De film zit boordevol interessante overpeinzingen over kunst, wetenschap en geloof. Maar ook de film als zodanig is zeer intelligent opgebouwd en gemaakt en aldoor boeiend zonder ergens een zwakte te vertonen.

PS. Er zijn geloof ik geen close ups en vaak had ik moeite te zien wie er sprak. Gecombineerd met de slecht uitgewerkte ondertiteling waarin vaak woorden aan elkaar geplakt waren was het vaak moeilijk te volgen wie wat zei. Ook de titel is misleidend: het woord Stalker moet opgevat worden als Gids en dus niet (primair) als wat wij verstaan onder een stalker.

avatar van iPim
4,5
De filosoof schreef:
Een verpletterende film die ik zonder twijfel de volle vijf sterren gun (hij gaat denk ik ook mijn Top 10 in maar daarvoor wil ik de film nog een tweede keer zien). Ik was bang dat het een hele langzame film zou zijn waarin niets gebeurt en dat het een lange zit zou worden; welnu, het bleek een langzame film te zijn waarin niets gebeurt maar hij boeide me intens zodat het zeker geen (te) lange zit was. Overigens, alleen de eerste scene is echt traag; Tarkovsky zou dat bewust hebben gedaan om mensen die naar de verkeerde film zijn gegaan de kans te geven weg te gaan voordat de film echt begint...

Allereerst zijn er de apocalyps-achtige en bevreemdende maar prachtige beelden; als er een andere film is die qua beelden en sfeer er een beetje op lijkt dan is het denk ik Eraserhead (1977) - MovieMeter.nl. Qua verhaal lijkt het een science fiction-achtige monster- en avonturenfilm te zijn: een gids (de Stalker) neemt tegen betaling een schrijver en een professor mee naar de verboden en geheimzinnige Zone waarin een leger verdween en waar men niet kan terugkeren, waar niets kan worden herhaald, waar de rechte lijn de meest onbegaanbare weg is, etc. De Zone is overigens van zichzelf niets bijzonders maar lijkt een bewustzijn te hebben dat reageert op het binnentreden van een ander bewustzijn zoals een mens, zo wordt ons verteld. Het doel van de missie is de Kamer in de Zone waarin de diepste wens van degene die hem betreedt wordt vervuld maar die slechts kan worden bereikt door degenen die de hoop hebben opgegeven, door de mislukkelingen en ongelukkigen.

Het is denk ik geen grote spoiler als ik verraad dat er niets gebeurt in de zin dat er geen monster verschijnt dat de binnendringers verzwelgt. Het is in wezen een psychologische Odyssee en het enige wat gebeurt zijn filosofische gesprekjes tussen de Schrijver, die de kunst representeert, de Professor, die de wetenschap representeert, en de Stalker die het geloof representeert. De Schrijver is daarbij overigens ook opvallend postmodern: feiten bestaan volgens hem niet en als hem wordt gevraagd waar hij over schrijft dan is zijn antwoord “over de lezers”. Niet alleen worden aldoor interessante filosofische gedachten uitgewisseld (met name tussen de Schrijver en de Wetenschapper; de Stalker reflecteert liever door middel van gedichten), maar die gedachten blijven innig verbonden met hun reis door de Zone waardoor uiteindelijk ook duidelijk wordt dat de Kamer in de Zone voor de hoop staat waarvoor geloof is vereist. De Staat heeft die hoop verboden (de Sovjet-Unie verbood religie) en de intellectuelen geloven er niet meer in: de Wetenschapper gelooft in nut en betreedt uiteindelijk de Kamer niet maar wil ‘m opblazen omdat anders de massa ‘m zal bestormen en voor ideologische doeleinden zal worden misbruikt en de Schrijver gelooft in verheffing en acht het weinig zelfverheffend om zijn wens om een succesvol schrijver te worden uit te laten komen. Hij reflecteert op enigszins Freudiaanse (en/of Nietzscheaanse) zin ook over hoe moeilijk het is te weten wat je wilt, wat je diepste wens is en hoe verachtelijk de mens is zodat hij de wereld zijn waarschijnlijk beschamende egoïstische verlangens wil besparen. De Stalker weet echter dat verlangen synoniem is met het leven (passie is de wrijving tussen ziel en wereld; alles wat hard en ongevoelig is geworden is in wezen al dood) en dat hoop het wonder laat geschieden waarmee de wetten en regels die natuur en samenleving beheersen (‘waarin alle driehoeken hetzelfde zijn”) worden overwonnen. Dit zal ook de reden zijn waarom de (saaie, dode) wereld buiten de Zone in zwart/wit en de (levende) wereld in de Zone in kleur is geschoten. Het genre 'mysterie' voor deze film geeft aldus enerzijds de spanning aan het verhaal maar moet anderzijds ook letterlijk worden genomen nu de Zone voor het (christelijke) mysterie of geheim staat.

De film zit boordevol interessante overpeinzingen over kunst, wetenschap en geloof. Maar ook de film als zodanig is zeer intelligent opgebouwd en gemaakt en aldoor boeiend zonder ergens een zwakte te vertonen.

PS. Er zijn geloof ik geen close ups en vaak had ik moeite te zien wie er sprak. Gecombineerd met de slecht uitgewerkte ondertiteling waarin vaak woorden aan elkaar geplakt waren was het vaak moeilijk te volgen wie wat zei. Ook de titel is misleidend: het woord Stalker moet opgevat worden als Gids en dus niet (primair) als wat wij verstaan onder een stalker.


Bedankt voor de mooie interpretatie, De filosoof. Zo heb ik de film ook ervaren. Het lukt me echter nog niet te begrijpen wat de scenes met de beige tinten nu betekenen. Het kleurcontrast tussen de grijze stad en de kleurrijke zone is duidelijk, maar wanneer Stalker bij de rivier ligt te dromen, verandert het kleurpatroon naar een soort koperachtig beige. Aan het einde zit diezelfde tint over het gefilmde. Wat is daar de betekenis van?

Lange tijd heb ik ook gespeeld met het idee dat Stalker mensen voor de gek houdt, dat de zone niet bestaat en dat sommige mensen de trip naar de kamer niet overleven omdat Stalker ze vermoordt wanneer de mensen iets verkeerds doen. Wanneer het drietal uiteindelijk op de drempel van de kamer staat, lijken ze zich te realiseren dat Stalker ze inderdaad voor de gek heeft gehouden en dat alle dreigende magie bullshit is. Maar ondertussen hebben de schrijver en de professor een hoop geleerd over het geloven in iets dat niet bestaat en de waarde die dat kan hebben. De trip was dus niet voor niets, maar niemand stapt uiteindelijk de kamer in; ze lopen weer terug naar het café.


Dat van die krakkemikkige ondertiteling ondervond ik gisteren ook in de bioscoop. "Bomen" in plaats van "bom en" betekent toch echt iets heel anders. Ik heb ergens overigens gelezen dat Tarkovsky zich wel degelijk bewust was van de Engelse betekenis van het woord stalker.

avatar van wolfmanrene
4,0
Bélon schreef:
Bitter geluk is beter dan een grauw, saai leven

Ongelofelijk slordig alleen die vertaling van Moskwood Media: tientallen fouten van aan elkaar geplakte woorden die er met één spellingscontrole uit gehaald hadden kunnen worden. Wat een amateurisme zeg (en ook dat EYE dit door de vingers heeft kunnen zien, lekkere kwaliteitscontrole daar)


reactie namens Eye:
In de bilingual DCP van de film die in België gedistribueerd is, trad dit verschijnsel niet op, dus we waren er erg door overvallen. Onmiddelijk nadat we dit hebben geconstateerd, is de ondertiteling gecorrigeerd en zijn er nieuwe DCP's naar de theaters gestuurd. Dit is afgelopen zondag en maandag gebeurd. Zou nu dus overal verholpen moeten zijn.

5,0
iPim schreef:

Bedankt voor de mooie interpretatie, De filosoof. Zo heb ik de film ook ervaren. Het lukt me echter nog niet te begrijpen wat de scenes met de beige tinten nu betekenen. Het kleurcontrast tussen de grijze stad en de kleurrijke zone is duidelijk, maar wanneer Stalker bij de rivier ligt te dromen, verandert het kleurpatroon naar een soort koperachtig beige. Aan het einde zit diezelfde tint over het gefilmde. Wat is daar de betekenis van?

Lange tijd heb ik ook gespeeld met het idee dat Stalker mensen voor de gek houdt, dat de zone niet bestaat en dat sommige mensen de trip naar de kamer niet overleven omdat Stalker ze vermoordt wanneer de mensen iets verkeerds doen. Wanneer het drietal uiteindelijk op de drempel van de kamer staat, lijken ze zich te realiseren dat Stalker ze inderdaad voor de gek heeft gehouden en dat alle dreigende magie bullshit is. Maar ondertussen hebben de schrijver en de professor een hoop geleerd over het geloven in iets dat niet bestaat en de waarde die dat kan hebben. De trip was dus niet voor niets, maar niemand stapt uiteindelijk de kamer in; ze lopen weer terug naar het café.


Dat van die krakkemikkige ondertiteling ondervond ik gisteren ook in de bioscoop. "Bomen" in plaats van "bom en" betekent toch echt iets heel anders. Ik heb ergens overigens gelezen dat Tarkovsky zich wel degelijk bewust was van de Engelse betekenis van het woord stalker.


De beige tinten zijn me niet echt opgevallen; ik weet niet wat die betekenen. Misschien een soort overgangsfase?

Ik speel met dezelfde gedachten als jij: op de drempel lijkt de sowieso erg cynische Schrijver het hele verschijnsel van de Zone in twijfel te trekken (zoals hij ook al aan het begin deed: in de middeleeuwen woonden geesten in de huizen en God in de kerken maar in onze tijd is alles zakelijk geworden en resteert ons niets anders meer dan het scheppen van illusies waarvan de Zone wellicht een voorbeeld is). Daarvoor had Stalker aangegeven dat geloof de belangrijkste voorwaarde is om succesvol je diepste wens te laten uitkomen hetgeen op een placebo-effect lijkt te wijzen. In het gesprekje dat dan ontspint tussen Stalker en de Schrijver verwijt de Schrijver al de Stalker dat die zo graag mensen door de Zone gidst om de macht en autoriteit die hem dat over de mensen geeft waarop Stalker in tranen vertelt dat het hem niet om macht gaat maar om het geluk, de vrijheid en de waardigheid die hij in de Zone geniet (daarbuiten is het leven voor hem een gevangenis). En helemaal aan het einde lijkt de vrouw van Stalker het hele verhaal te vernietigen door te suggereren dat Stalker altijd de dorpsgek was die door iedereen werd uitgelachen en nog steeds een mislukkeling is (maar dan toch ook weer dat vanwege hun miserabel leven zij kunnen hopen bij wijze van het grootste geschenk) .

Het verhaal lijkt zo dubbelzinnig hetgeen misschien ook niet anders kan: zoals de Schrijver al zei zijn de middeleeuwen voorbij en bevinden we ons in een soort niemandsland waarin we enerzijds God en het mystieke zijn verloren ('het orgaan om te geloven is bij hen afgestorven' jammert Stalker aan het eind) maar waarin we anderzijds niet zonder God en mystiek kunnen (we zijn wel geboren met dat orgaan om te geloven of in de woorden van Schopenhauer: de mens is een metafysisch dier) zodat we het moeten blijven zoeken. Omdat we het geloof kwijt zijn is ons leven zo miserabel maar ziet de Stalker kans om die miserabele mensen te helpen door ze geloof en vooral hoop te geven door ze naar de Zone te brengen.
De pijn van het verlies van God en het zoeken naar God of de zin van het leven is natuurlijk een typisch modern thema, niet alleen bij Tarkovksy (zie ook De film als modern fenomeen - MovieMeter.nl).

Wat het woord Stalker betreft: de Nederlandstalige Wikipedia suggereert dat de term uit Bermtoeristen komt waar het Engelse woord Stalker werd geïntroduceerd in z'n oorspronkelijke betekenis van 'padvinder': Stalker (film) - Wikipedia - nl.wikipedia.org. Ook ik heb ergens gelezen dat Tarkovsky de bekende betekenis niet uitsloot maar ik weet niet goed wat deze film te maken heeft met stalken in de gewone betekenis van het woord...

avatar van Bélon
4,5
wolfmanrene schreef:
(quote)


reactie namens Eye:
In de bilingual DCP van de film die in België gedistribueerd is, trad dit verschijnsel niet op, dus we waren er erg door overvallen. Onmiddelijk nadat we dit hebben geconstateerd, is de ondertiteling gecorrigeerd en zijn er nieuwe DCP's naar de theaters gestuurd. Dit is afgelopen zondag en maandag gebeurd. Zou nu dus overal verholpen moeten zijn.


Dat is netjes opgelost

avatar van iPim
4,5
De filosoof schreef:

Het verhaal lijkt zo dubbelzinnig hetgeen misschien ook niet anders kan: zoals de Schrijver al zei zijn de middeleeuwen voorbij en bevinden we ons in een soort niemandsland waarin we enerzijds God en het mystieke zijn verloren ('het orgaan om te geloven is bij hen afgestorven' jammert Stalker aan het eind) maar waarin we anderzijds niet zonder God en mystiek kunnen (we zijn wel geboren met dat orgaan om te geloven of in de woorden van Schopenhauer: de mens is een metafysisch dier) zodat we het moeten blijven zoeken. Omdat we het geloof kwijt zijn is ons leven zo miserabel maar ziet de Stalker kans om die miserabele mensen te helpen door ze geloof en vooral hoop te geven door ze naar de Zone te brengen.


Dit past inderdaad mooi bij wat je al eerder zei over het 'zacht' geboren worden en het 'hard' sterven. In deze interpretatie van het verhaal wordt de mens namelijk 'hard' geboren en kan het 'zacht' sterven. Ontzettend gaaf dat in een film twee compleet tegenovergestelde visies (is Stalker nu een barmhartige gids die mensen voor het gevaar behoedt of is hij een manipulerende gek) tegelijkertijd in het brein van de kijker kunnen bestaan. Ik kan op beide manieren tegelijkertijd naar de film kijken en hem in beide opzichten geweldig vinden.

avatar van გიორგი_Joris
5,0
Volgens mij is Stalker samen met Зеркало (De Spiegel) mooiste film van Tarkovski

Gast
geplaatst: vandaag om 14:26 uur

geplaatst: vandaag om 14:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.