menu

Stalker (1979)

Alternatieve titel: Сталкер

mijn stem
3,88 (1020)
1020 stemmen

Sovjet-Unie
Mystery / Sciencefiction
163 minuten

geregisseerd door Andrei Tarkovsky
met Aleksandr Kajdanovsky, Nikolai Grinko en Anatoli Solonitsyn

Stalker vertelt het verhaal van een schrijver en een wetenschapper die onder leiding van de gids Stalker een Verboden Zone betreden. Voortdurend bedreigd door zichtbare en onzichtbare gevaren proberen de drie mannen een in de zone gelegen mysterieuze kamer te bereiken. Deze kamer kan de innigste wensen en de vurigste verlangens in vervulling doen gaan.

zoeken in:
avatar van Yak
4,5
Yak
Hoewel heel mooi, poëtisch en bewonderenswaardig diepzinnig, was dit toch niet het meesterwerk wat ik ervan verwachtte. Er leken me teveel barriëres te worden opgelegd om hem ècht onvergetelijk te maken: de constante stemmingsveranderingen van de drie mannen, de trage vertelstijl (en dat voor een film van bijna 3 uur), de soms onbegrijpelijke dialogen, het droeg er allemaal toe bij dat ik de film behoorlijk afstandelijk heb ervaren. Drie en een halve ster, maar misschien moet ik hem gewoon nog een keer kijken.

avatar van kappeuter
3,0
kappeuter (moderator)
Heel aparte film.
Een soort van filosofische Goonies voor volwassenen, met bange mannen als hoofdrolspelers.
Ik ging er in mee en zeker in het begin van hun avontuur heb ik genoten. Daarna vond ik het wat minder worden. De film duurt mijns inziens ook te lang. Het einde vond ik ronduit teleurstellend.
Het goede aan de film vind ik de locaties waar de film is opgenomen. Volgens mij zijn ze op het terrein van een gesloten mijn aan het filmen geweest. Dat draagt behoorlijk bij aan de onheilspellende/mysterieuze sfeer.

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Vanavond was ik aan de beurt om Stalker te zien en mijn hemel wat een film.
De stalker, de schrijver en de professor waren zeer herkenbare metaforen voor gemoedstoestanden van mijzelf. Hoe ik de wereld soms benader. En veel van die benaderingen zitten in deze film. Tarkovsky schijnt de complexheid van heel veel mensen te herkennen en dat boeit en raakt me.
Hoewel ik me er van bewust ben dat er vele andere methodes zijn was het verhaal voor mij vooral een reis naar de kern van je ik door 3 kanten van je persoonlijkheid.
Twee dingen moet ik nog even noemen (omdat ze volgens mij nog niet genoemd zijn):
De dialoog tussen de stalker en zijn vrouw op het einde (zo herkenbaar!) en die prachtige, prachtige tekst over sterk en zwak.
En dan heb ik het nog niet eens over de prachtige beelden gehad.

Vooralsnog 4.5*

avatar van Jordy
3,5
Jordy (admin)
Maandenlang tegen deze film aangehikt, ten onrechte bleek. Vond het heel erg interessant. Waarschijnlijk een film waar je zoveel uit kan halen als je zelf wilt. Ik vond de beelden prachtig, de sfeer fascinerend... maar niet veel meer dan dat, deed me emotioneel niet veel. En er zal me ongetwijfeld een heleboel ontgaan zijn zo'n eerste viewing, maar dat vind ik bij dit soort films niet zo belangrijk. Zie 'm vast nog wel 's.

avatar van Freud
4,5
De eerste film van Tarkovsky die ik zie die niet alleen intrigerend, mysterieus en wondermooi is, maar waar ik ook door geraakt werd. De koppen van die drie mannen alleen al verdienen 5 sterren, de prachtige beelden en de spanning (spanning! in een Tarkovsky-film!) geven hem zijn top tien plaats.
Deze film zegt mij trouwens veel meer zonder al die esoterische interpretaties, maar dat is natuurlijk mijn keuze. Een klein woordje kritiek wel nog voor die monoloog van de vrouw op het einde waarin ze benadrukt dat het niet gemakkelijk is om te leven met een stalker: dat was niet nodig, en verknoeide even de mystiek van de hele film. Maar gelukkig kwam die glazen-scene dan nog, zodat de logica gelukkig terug helemaal zoek was.

avatar van Onderhond
4,0
Allereerst Ramon maar even geruststellen. Waarschijnlijk heeft hij net bij de updates mijn naam bij deze film zien staan, en met bang hartje toch maar de link aangeklikt. Wees gerust Ramon, 't was een goeie film

Wat me eigenlijk in het begin opviel waren de parallellen die met Avalon te trekken zijn (niet verwonderlijk, Oshii is/was een Tarkovsky fan). De filter, de groep die op zoek is naar "een zone", de nicknames ipv echt namen, de ambient muziek, zelfs het tekstje in het begin van de film. Verder niet belangrijk, maar leuk voor iemand die Avalon op nr 1 heeft in z'n top 10.

Wat mij betreft wordt deze film gemaakt in het eerste half uur. Prachtige shots, lange uitgerekte scenes en een heerlijke soundtrack, met als apotheose die scene met dat treinkarretje. Heerlijke ambient track, enkele industriële klanken, starende gezichten met zo'n sepia filter erover. Een simpel proces dat een fantastische abstractie met zich meebrengt, waar lichtspel optimaal tot z'n recht komt. Hier kan ik van genieten. Wat Tarkovsky daarna doet begrijp ik echter minder goed. Of laat ik het anders zeggen, ik snap de bedoeling, maar ben het er niet echt mee eens. Want weg gaat de filter, en daarmee ook de magie die het eerste half uur zo boeiend maakte.

Het tweede deel van de film blijft wel geinig, maar op een andere manier. Niet dat ik de diepte van deze film wil ontkennen, maar het werkte voor mij vooral als kinderlijk avontuur. Je kent het wel, je een weg banen door een weiland, niet de makkelijkste weg nemen maar "de leukste". Wat klim/klauter en springwerk inbegrepen. Slim ook om de hele opzet achter "de zone" gewoonweg niet bekend te maken, zodat de vraag blijft wat er volgt en in hoeverre er toneel gespeeld wordt. Er waren zelfs enkele komische insteken, maar dat komt misschien omdat die professor met z'n mutsje verdacht veel leek op een typetje uit The Fast Show. En zo legt een mens soms de vreemdste linken

Op het einde schiet de film echter te kort. Er komen wel weer wat mooiere shots in voor (de tunnel, terug zo'n sepiastukje met het water, het onweer) maar de preken die de personages beginnen afvuren klinken enorm geforceerd, en hebben veel weg van een inspiratieloze poging van de regisseur om z'n ding eens te zeggen. Tarkovsky creeërt hier voor zichzelf het imago van zo'n zagerig oud mannetje (=persoonlijk), dat het eens zal uitleggen, of op z'n minst wat diepte wil lanceren (ik zeg dus niet dat hij alles voorkauwt!). Helpt ook niet dat wat de personages preken mij totaal niet boeit. Alleen al het idee dat kunst onzelfzuchtig zou zijn doet mij in lachen uitbarsten. Maar soit, gelukkig dus dat er verder wel wat te zien is, zodat de verveling ook hier niet toeslaat.

Al bij al 4*. Heel wat goeie dingen gezien, maar wat mij betreft heeft Tarkovsky dan toch hier en daar wat foute keuzes gemaakt, al zal niet iedereen het met me eens zijn . Hulde dus voor het eerste half uur, wat de rest van de film goed weet te dragen.

avatar van Macmanus
4,5
geplaatst op 2 september 2002, 20:18 uur
Geschreven door Goodfella...Of beter nog, ga deze film kijken en geef uitgebreid je mening


Eindelijk gedaan dan maar. (excuus trouwens van die smiley)
Wat te zeggen over deze film.

Het camerawerk was briljant, de camera over het water vond ik weergaloos. De locaties waren ook perfect uitgekozen, een heerlijke industriële sfeer. Het verhaal was ook zeer interessant (moet eerlijk toegeven dat ik nog niet alles begrepen heb, ga deze film ook zeker nog een keer kijken) maar de dialogen/monologen van/tussen de hoofdrolspelers vond ik erg goed.
Maar dan het tempo, er waren momenten dat ik er totaal geen last van had en het heel mooi vond. Maar op sommige momenten dacht ik “zal ik even helpen duwen want zo komen we niet vooruit” Dit is puur persoonlijk en ik snap totaal dat mensen het perfect vonden passen bij de film.

Dan het cijfer, 4 sterren voor nu. Maar het zou me niks verbazen als deze film ooit in mijn leven een hoger cijfer krijgt.

5,0
Ik vond nog wat informatie over de film die diverse mensen ongetwijfeld erg interessant zullen vinden.

Tarkovsky zelf zei over de film Stalker: "het is bedoeld als discours over 'het bestaan van God in de mens'

Orlando Figes een hoogleraar van de Birkbeck College, University of London plaats de film in het volgende perspectief en ik citeer maar:"het personage van de stalker komt rechtstreeks uit de Russische traditie van de heilige dwaas. De stalker woont alleen en in armoede, veracht door een maatschappij waar iedereen al lang geleden is opgehouden om in God te geloven. Toch ontleent hij aan zijn geloof een spirituele kracht. hij begrijpt dat het hart van 'de zone' niet meer is dan een lege kamer in een verlaten huis'. Maar, zoals hij zijn reisgenoten vertelt, de basis van het ware geloof is het geloof in het Beloofde land: het gaat om de reis en niet om de aankomst.

Tarkovsky probeerde met deze film een nationaly mythe nieuw leven in te blazen. nl. die van het mytisch zelfbegrip van het Russische volk. Hij wilde een tegenwicht bieden aan het rationalistisch materialisme van het sovjetregime. Want zei Tarkovsky: "de moderne consumptieve massacultuur verminkt de ziel en blokkeert de weg die de mens voert naar de kernvragen van zijn bestaan"

Het aardige van deze film vind ik dat hij gemaakt is met de bedoeling om aandacht te vragen voor het bovennatuurlijke. En dat in een tijd waarin het atheïsme hoogtij vierde in de Sovjet-Unie (Breznjev), dat was niet helemaal ongevaarlijk.

En in aansluiting op wat er al talloze keren is gezegd heeft de film talloze malen prachtige shots. De slowmotion had ik echt nodig om de dialogen soms te volgen en gelijk te verwerken uiteraard.

Interessant is om eens te kijken welke overeenkomsten zitten tussen de films van Tarkovsky en de andere (sovjet)regisseurs zoals bv. Eisenstein.

avatar van Madecineman
2,5
Madecineman (moderator)
Stalker, ook zo'n film die al een tijdje op m'n verlanglijstje stond en gisteren was het dus dan zover. Het verhaal sprak me wel aan en ik was daarom toch heel erg nieuwsgierig na deze film. Maar helaas. Dit is voor mij niet het meesterwerk wat ik verwachte.
Heb zojuist alle posten over deze film maar eens doorgenomen om zelf tot een goed oordeel te kunnen komen. Maar ook de vele, vele lovende woorden hebben mij tot nu toe niet echt kunnen overtuigen. Alhoewel ik best snap waarom mensen deze film als een meesterwerk beschouwen en waarom deze film iemand echt kan raken gebeurde dat bij mij totaal niet. Voor mij was het nogal een taaie gewaarwording eerlijk gezegd. Had het idee 2,5 uur lang te hebben zitten kijken naar 3 chagarijnige russische heren van middelbare leeftijd die op hun buik in de modder filosofisch liggen te mijmeren. Sorry, maar persoonlijk kan ik daar niet zoveel mee en een zucht van vervlichting ging ook door me heen toen Stalker eindelijk afgelopen was.
En ik begrijp best dat dit geen doorsnee film is, de film is zeker uniek. Filmisch is deze film zelfs erg goed te noemen. Maar aangezien Stalker meer pretendeerd te zijn dan alleen plaatjes weeg ik toch zwaarder mee dat de boodschap bij mij iig niet geheel goed doorkomt.

Misschien komt het ook wel doordat ik nog teveel met de spaanse zon in m'n hoofd zit en moet ik de film op een gure, donkere winteravond, in een nukkige bui, alleen bij de centrale verwarming met een fles Wodka op schoot nog eens bekijken. Maar voor nu kom ik echt niet verder dan 2.5*

avatar van eRCee
4,5
Deze film heeft voor mij alles om een vijf-sterrenfilm te zijn, maar krijgt dat toch net niet.

Het begin is ongelofelijk goed, de gedekte bruintinten
zorgen voor een onaardse sfeer zoals ik dat nog nooit eerder heb gezien. Hoogtepunt de scene op de lorrie met de hoofden tegen een onscherpe achtergrond, eindeloos mooi. Ook tijdens het vervolg, in de Zone, druipt de sfeer van het scherm. Zonder twijfel is dat een van de sterkste aspecten van de film. De dromerige opname van de bodem van het beekje is bijvoorbeeld eveneens fantastisch.

Stalker krijgt pas een enorme diepgang als de drie hoofdpersonen liggen uit te rusten en de gids ineens de bijbeltekst over de Emmaus-gangers aanhaalt. Zoals Mithrandil ook al aangaf is dit cruciaal. Voor mij kwam de film in een heel ander licht te staan: stalker identificeert zichzelf expliciet met Jezus Christus. Dat de schrijver (doornenkroon) daar vervolgens de spot mee drijft doet er niets aan af. Dat is juist het hele probleem, niemand gelooft er meer in, niemand gelooft meer in de weg die stalker wijst (of is). 'Het belangrijkste wat je moet doen is geloven'. Net als Jezus wordt stalker echter bespot, vernedert en afgewezen.
Hoe ik de mythische figuur 'Stekelvarken' hierin moet plaatsen weet ik niet. Aan de ene kant heeft hij trekjes van Kain, die zijn broer Abel vermoorde. Aan de andere kant wijst zijn verraad voor geld sterk naar Judas.
Een ander religieuze motief is het deuntje dat de Schrijver in het begin van de Zone fluit, afkomstig uit de Matteus-passion, het lijdensverhaal van Jezus op muziek gezet door J.S. Bach. Ik weet helaas niet welk fragment het is, wellicht zit daar nog een betekenis in.

Tegelijk vormt deze inhoud ook een beetje mijn bezwaar tegen de film. Ik kan de figuur die Tarkovsky voorschotelt als messias op bepaalde punten niet rijmen met de bijbelse Jezus. Maar misschien zoek ik er dan teveel in.

Inhoud, sfeer, prachtige beelden, zoals gezegd: deze film heeft alles wat film voor mij moet hebben. Maar het is het net niet, helaas. Misschien vanwege de inhoud, misschien vanwege de lengte, misschien wel vanwege de vele spelfouten in de ondertiteling.
Duidelijk is in ieder geval dat ik deze film nog eens moet herzien. 4,5*

5,0
Geniale film. Perfecte mix tussen avontuur,sci-fi, drama en filosofie. Ook een van de mooist geschoten films ooit. Vooral de zwart-wit stukjes. 4,5 sterren. En nu nog maar eens nadenken over dat eind.

avatar van Baggerman
4,5
Eindelijk deze film mogen zien. Eerst vond het allemaal wat saai, maar ik werd toch gegrepen door de werkelijk af en toe prachtige beelden!!! En na afloop had ik helemaal niet het idee dat ik naar een twee-en-een-half uur durende film had zitten kijken, dus uiteindelijk heet ie me dus toch niet verveeld!?!

Hoe hebben ze sommige scenes kunnen filmen? Zoals de scene vlak na aankomst in de 'Zone' waarin Stalker (na een korte verdwijning) zegt dat het tijd is om op stap te gaan, waarna onmiddelijk de zon opkomt (of zo'n soort effect!). Of de scene vlak nadat de 3 mannen hebben liggen uitrusten in het moeras, waarin je een wervelstormpje ziet wervelen over het moeras (met schuim van het al eerder door anderen gemelde chemische afval!)

Ik dacht door de tegenwoordige filmgeest (met al haar bijna verplichte spektakel en snelle plotwendingen) al bedorven te zijn en ik zou in dat geval me dood hebben moeten vervelen, zeker omdat de 'Zone' in de film er net zo gevaarlijk lijkt te zijn als mijn achtertuin (als ik er één zou hebben gehad). Tarkovsky blijkt echter briljant suggestief met ècht maar minimale middelen (af en toe een gemummyficeerd lichaam!) en blijkbaar bleef de film me daardoor tóch boeien.

Net als Solyaris biedt de film veel stof om over te na te denken...
Dit is de aantrekkingskracht van deze film. Een vijfsterren kruiswoord puzzel i.p.v. eentje van één ster die zo in te vullen is.

Meteen 5* dus.....

avatar van Goto
4,5
Bij een 2e kijkbeurt toch een beetje een teleurstelling.

Niet dat het geen mooie film is maar de minpunten kwamen nu toch wel naar voren. Waar ik de eerste keer in een soort roes de film beleefden, zat ik nu meer gewoon film te kijken. Daarbij vielen helaas nogal wat mankementen op. Het begin is erg mooi, de sepia tint werkt en er wordt een sterke sfeer neergezet. Maar dan komt een ronduit slechte scene waarin de vrouw van stalker een emotieaanval heeft. Werkelijk een gruwlijke slechte scene die de hele sfeer naar de knoppen helpt.

De rest van het eerste halfuur is echter prachtig, vooral de scene op het wagonkarretje is geniaal. Maar dan komen we bij de zone aan en zeggen we gedag tegen de sepia tint. Jammer want dan merk je wel dat het allemaal nogal flets is. De omgeving is treurig en de sfeer die het uitstraald vind ik nou niet meteen geweldig. Beetje triest landschap dat na een paar minuten begint te vervelen. Gelukkig dat de muziek nog steeds erg mooi is. Prachtige ambient bijvoorbeeld als stalker in het gras ligt.

Zo gaat het even verder tot op de helft waar de sepia terugkomt. Weer ziet de film er wonderschoon uit en zet een sfeer neer om U tegen te zeggen. Maar helaas blijft het niet zo. Sterke scenes als het shot van een vieze waterplas en een onheilspellende tunnel worden met mindere afgewisseld. Daarbij vond ik de dialoog ook lang niet zo interessant als dat ik me herinnerde. Met een paar zaken was ik het daarbij ook niet eens met Tarkovsky.

De film sleept zich op dezelfde manier naar het eind. Mooie en mindere scenes en shots wisselen elkaar af. De film laat uiteindelijk ook een positieve indruk achter. Maar door het wat onevenwichtige character van de film werkt het toch niet helemaal. De sfeer wordt niet behouden en de verveling slaat op momenten toe.

4* (helaas een halfje eraf.)

avatar van otherfool
4,0
Prachtige film!

Qua look en camerawerk kan Stalker simpelweg niet beter, deze film ziet er schitterend uit, is een plaatje, eyecandy van het zoetste soort, een feest voor de ogen, enfin, kies uw favoriete loftuiting. Onvergetelijke scenes te over zoals het shot over het watertje, de scene op het 'treintje', de slotscene... en ga zo verder.

Het fascinerende verhaal/uitgangspunt is gelardeerd met mono- en dialogen met filosofische tintjes die allen klinken als een diepzinnig gedicht, en voorgedragen door moeilijk kijkende Russen geeft dat net dat beetje extra dat je meezuigt in de film.

Enfin, zeker zo net na de 1e kijkbeurt laat ik de meer eloquente bespiegelingen gaarne over aan anderen op voorgaande en ongetwijfeld komende pagina's, laat ik maar gewoon zeggen dat ik vooreerst 4* uitdeel aan mijn eerste Tarkovsky.

avatar van Chainsaw
3,5
Chainsaw (moderator)
De visuele pracht moet voor mij opboksen tegen een plot dat mij zelden wist te raken of boeien. De ellenlange dialogen en het tot 160 minuten uitgerekte plot waarin eigenlijk maar erg weinig gebeurd gingen me soms wat tegenstaan, het duurde me gewoonweg allemaal te lang.

En tóch wist de film mij bij ieder klein inzakmoment even later weer volledig te overtuigen en in de film te trekken met een aantal fénomenale shots. Vooral in combinatie met een voortreffelijke soundtrack stikt Stalker echt van de prachtige plaatjes. Bepaalde scènes waren echt voortreffelijk, de sfeer spatte er van af. Zelden zoiets moois gezien. Stalker is me in ieder geval véél beter bevallen dan Tarkovsky's Solyaris, waar ik maar erg weinig mee kon. Ik denk zelfs dat een eventuele herziening nog wel meer kan doen. Maar voorlopig hou ik 't bescheiden met een kleine voordeel van de twijfel.

3,5 sterren.

Na deze film vandaag voor de tweede keer te hebben gekeken beginnen de puzzelstukjes al wat meer in elkaar te passen. Deze film lijkt de diepste gangen van het binnenste van de mens op een heel moeilijke manier te bewandelen, maar volgens mij behandelt de film vooral geloof.

Maar het is toch echt niet de filosofie of de diepgang die mij het meest bekoren aan Stalker. Nee, deze film onderscheidt zich voor mij vooral als een van de visueel mooiste films allertijden. De post-apocalyptische locaties hebben een prachtige sfeer en kleuren die perfect aansluiten op de film. Ook het camerawerk viel op, vele mooie dolley's of prachtige stilstaande shots, maar vooral de tergend langzame close-ups waren erg indringend.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat Stalker erg lang uitgesponnen is, maar vervelen deed hij nooit. Daarvoor is er gewoon teveel op het scherm te zien. Niets minder dan 5*

Leuk trouwens om te horen waar het muzikale gezelschap Stars of the Lid zijn sample van Requiem For Dying Mothers Part II aan het einde van dat nummer vandaan heeft. Moet je wel net dat nummer kennen natuurlijk.

avatar van DVD-T
4,5
Mijn eerste kennismaking met Tarkovsky, en het is meteen raak.Ik heb denk ik niet zijn meest toegankelijke film gepakt om mee te beginnen, maar ik moet zeggen dat Stalker mij erg goed is bevallen.

Het begin met de muziek over de begin titels met het sepia effect zet meteen al een lekker sfeertje neer.Het post apocalyptische komt meteen goed over als ze richting "The Zone" gaan.Het voelt nergens gedateerd aan en het lijkt wel of de film bijv. een jaar geleden is gemaakt.Als ze er eenmaal zijn vond ik het toch wel erg spannend worden.Je gaat als het ware het onbekende in met de karakters.Je weet niet wat er te wachten staat in het gebied en wat er nou precies mee aan de hand is en wat daar in het verleden is gebeurd.Dat laat Tarkovsky aan de toeschouwer zelf over om daar een interpertatie over te maken.Hetzelfde geld voor het verhaal wat naarmate de film vordert steeds dieper en dieper gaat en de regisseur vragen aan de kijker voorschoteld over oa. de betekenis van het leven ed. waar je zo direct geen antwoord op weet en je daarmee stof tot nadenken meegeeft.En dat doet Tarkovsky zeker want de film blijft in je hoofd rondspoken en vraagt, voor mij iig. om een herziening.

Waarmee Tarkovsky je mee de film insleept zijn berust op een aantal factoren.Het goede verhaal is daar natuurlijk 1 van.Maar het is "The Zone" die een beetje de show steelt.Een ongerept stukje natuur vermengd met uitgestorven tekenen van een beschaving.De manier waarop hij alles in beeld brengt met het geweldige camera werk.Lange uitgerekte, mooie shots volgen elkaar op.De muziek is mooi en tegelijkertijd erg onheilspellend.Een ding wat ook genoemd mag worden is toch wel het geluid.Ik weet niet of het meer mensen is opgevallen (vast wel) maar dat is de constante aanwezigheid van water en het druppelen van water.Dit viel mij zo erg op dat ik me vaak afvroeg of Tarkovsky hier een diepere betekenis aan mee heeft gegeven, dat zelfde had ik ook met de voetstappen op vaak beton/steen en glas.

Ik zit nog wel met veel vragen over deze film en ik wil hem dan ook snel eens weer gaan zien.De eerste keer is mij iig. erg goed bevallen en ik heb zeker zin in meer van deze regisseur, Solyaris staat als volgende op de lijst en ik ben erg benieuwd hoe deze mij gaat bevallen.Voorlopig 4* met een grote kans op verhoging bij de volgende kijkbeurt.

4*

avatar van Erwinner
3,5
Ook eindelijk gezien dankzij de pakketservice.
Een indrukwekkende film, vooral het 1e deel met prachtige shots, belichting ,en een indringende sfeer. Ik werd er behoorlijk in mee gezogen. Jammer dat het 2e deel in mijn optiek me steeds meer losliet en het gezwets te vaak in herhaling viel. Sommige scenes duurde zeker te lang naar het einde toe, echt zonde!

Deel 1 4.5*
Deel 2 3.0*

avatar van brucecampbell
1,0
Mijn tweede film van Tarkovsky is me weer totaal niet bevallen.
Na een leuk begin, waar ze de verboden zone intreden, had ik nog wat hoop, maar dat werd al vlug tenietgedaan door wat er allemaal achter kwam. Het tweede gedeelte leek wel in dubbel slowmotion gefilmd, zo tergend traag. Als ik zie hoe hoog deze film hier gewaardeerd wordt vraag ik me toch af of de meesten hier gewoon niet durven lager dan 4 stemmen omdat de film "intellectueel" is?

avatar van Mad Man Mundt
4,5
Respect verdienen of afdwingen...
Het verschil tussen achterdochtige en agressieve eikels .

Respect werk bij mij net als de wet, je krijgt/hebt het, totdat er genoeg bewijs ertegen is. Als je het omdraait heb je het weer over verdienen en afgedwongen respect leidt imo altijd naar het tegenovergestelde ervan.

Okee, nu Stalker, mijn eerste Tarkovsky:

Toen ik er lang geleden met een vriend aan begon, hebben we 'm na een kwartiertje al uitgezet. Tergend langzaam begin, met krijsende irritante acting van die vrouw, visueel mwoah, resulterend in een te lange vreselijke rol-op-de-grond huil scene. Dat was wel genoeg van dat.

Later nog eens aan begonnen, m'n pa vindt hem geweldig, hier en overal de hemel in geprezen. Ik zette me schrap voor een lange zure zit.

Het begin werkte dit keer iets minder op m'n zenuwen, maar nog steeds iets té. Daarna begint het eigenlijk al gelijk goed, het introductie gesprekje van die schrijver met die chick is lollig en zet de filosofische toon op een leuke manier. Zo ook de intro van de andere chars, de sfeer zit er goed in en de tocht begint.

Hoe ze in de zone moeten komen is onverwacht spannend en hard. Erg mooi, de security omzeiling stress met daarna de rust van de trein rit. Het is erg langzaam, maar door de timing en mooie beelden, blijft het boeiend. Prachtige shot dat.

En dan komen ze in de zone en is alles groen, of beter normaal gekleurd, wat opeens ontzettend indrukwekkend overkomt. De gecreëerde spanning met het gooien van de schroeven, is cool. Net als de 'gasten' twijfel je of het gevaar wel echt is, net zoals ik op dat moment twijfelde of het nou wel zo geniaal was of gewoon goedkoop. Mooie natuur, maar what's the big deal? Bos met een oud wrak en wat props... Zit het geniale in more with less?

Dan komt voor mij het beste punt van deze film. Als de mannen dan bij de waterval aankomen, had ik nog niks door, maar langzaam zie je, als bij een escher tekening dat het beeld totaal onlogisch is. De waterval lijkt bijna uit het niets te komen en de architectuur lijkt alsof 'ie er al eeuwen staat. Dan pas zie je de pracht van de decors, nergens is de menselijke inmenging zichtbaar, het lijkt een natuurlijk iets, hoewel het totaal surrealistisch is.

De diepere reis into the zone die volgt is afwisselend mooi, eng, rustig, filosofisch en bevreemdend, maar niet surrealistisch, hoewel de beelden dat constant zijn. De mannen blijven, ondanks, maar zelfs in, hun filosofie, droog realistisch. De beelden van oa de rustplek en de daarop volgende 'water-montage' is prachtig. Magisch mooi.

Dan het einde, had hier ergens gelezen dat Tarkovsky nieuw licht wilde werpen op het mytisch zelfbegrip van het Russische volk. Dat kan, maar imo werpt hij daarmee automatisch een nieuw licht op zelfbegrip van de mensheid. Niet dat de filosofieën nou zo baanbrekend zijn, maar door het verhaal en het eindshot, berijkt hij (en jij als kijker) een hoger niveau als de mannen zelf.


Gelul in the Zone: Door het verhaal van die vent die the room heeft betreden met zijn geliefde broer in gedachten en terug kwam met geld, waarna hij zelfmoord pleegde, zijn de mannen bang om zichzelf tegen te komen, ze kennen zichzelf helemaal niet goed genoeg. Maar toegeven en bij zichzelf te raden gaan, ho maar, ze overtuigen zichzelf ervan dat het het beste is om niet de kamer te betreden en besluiten in ignorance door te leven, maar weten het zo te filosoferen dat het geenzins een tekortkoming is, maar zelfs een verrijking. Doordat je in het eindshot wel ziet dat de magie en kracht van de zone echt is en prachtige krachten met zich meebrengt, besef je dat het eigenlijk trieste koppige mensen zijn, niet in staat zichzelf te kennen en zich erbij neerleggen dat dat niet de bedoeling of zelfs mogelijkheid is. Drie lege glazen die zouden shatteren als ze in aanraking kwamen met de 'echte' realiteit. Daarmee ook een statement makend over geloof in iets hogers/meer, op wat voor manier dan ook. En dat logica een domme dooddoener is in dat geval.

Maar zo zwart wit is het niet, de stalker zelf geloofd in de magie van de zone, maar kan er niks mee en wordt zelfs erdoor gekweld, een soort junkie, die steeds die fix wil, maar het brengt hem niks, hij heeft de magie bovendien thuis zitten! Mischien is het wel een statement over filosofie op zich, om te filosoferen over niet waar te nemen dingen, moet je af en toe logica en ratio uitschakelen... Maar dat tast de zekerheid van je bestaan weer aan. Blind geloof en sceptisch ongeloof zijn beiden niet de deal, gulden middenweg dan? Maar dat leidt in dit geval tot dualisme, bijna niet te doen, aangezien de menselijke geest dwangmatig hokjes en rechtlijnige zekerheid nodig heeft.


Conclusie is dat je er veel achter kan zoeken, of (zoals ik ooit las zei Tarkovsky kids begrijpen mijn films het best), alleen het simpelere gegeven van de magie bestaat (maar volwassenen zijn niet in staat het te erkennen of ermee om te gaan).

Abstract gezien is eigenlijk de keuze tussen wel of niet geloven de conclusie van films als deze, die juist altijd die keuze meer in het mdden laten. Dan komt je eigen vermogen om het te interpreteren erbij (door je hokjes drang ) wat onherroepelijk leidt tot filosoferen over mogelijke (of het erbij verzinnen van) betekenis. Dat zal veel mensen storen, die a) zich door de film niet voelen aangezet dit te doen, of b) er zich aan frustreren dat de film geen uitsluitsel biedt. (of c) het is gewoon je smaak, snelheid, verhaal, of visuele stijl niet.)

Ik heb er uiteindelijk van genoten en de film z'n visuele pracht en filosofische vraagstukken hebben nog lang na het gezien te hebben door mijn hoofd gespookt. Maar dat begin was toch net iets té .

PS: Sorry voor de lap tekst, ik was 'in the zone' , guess I'm rambling again...

avatar van HarmJanStegenga
5,0
Hmm, dit vond ik nou een vreemde kijkervaring. Teleurstellend? Mwah, misschien wel een beetje, maar tegelijkertijd is dit een film die me wel bezig weet te houden. Dit is de eerste film van Tarkovsky die ik heb mogen aanschouwen en ik denk dat ik met deze film niet de makkelijkste start gekozen heb.

Het begint erg vreemd in de bar, vooral het oerlelijke uiterlijk van de film op dat moment doet wat vreemd overkomen. Erg somber allemaal, maar eenmaal een beetje gewend hieraan draagt het toch in positief opzicht bij aan de sfeer van de film. Stalker, die met twee mannen - de schrijver en de wetenschapper - op zoek gaat naar de verboden zone. ''Deze kamer kan de innigste wensen en de vurigste verlangens in vervulling doen gaan'', zoals in het plot hierboven geschreven. Erg interessant natuurlijk en genoeg voor mij om hier eens lekker voor te gaan zitten en hopen op een onvergetelijke climax, waar deze zone een grote rol in speelt. Wanneer de mannen na een spannend ritje in de auto beschoten zijn en vervolgens ontsnapt zijn naar de rails om hun reis te hervatten, begint het eigenlijk echt.

De sombere sfeer (beetje zwart-wit allemaal) maakt plaats voor heldere kleuren. Dit komt toch wel als een verassing, werkt prima en wekt zelfs de nodige indruk. Hierna komen voor mij toch wel de sterkste scénes. Ik was vreselijk benieuwd naar de zone en bleef gekluisterd aan beeld zitten. Het moment wanneer Stalker en één van de twee mannen denken dat ze de derde kwijt zijn vond ik geweldig. Er schijnt iets erg vreemds aan de hand te zijn, want ze staan ineens weer voor hem, op hetzelfde plek waar ze vandaan kwamen. Vreemd, maar fascinerend. Misschien zoek ik er teveel achter, maartoch. De reis word spannend en constant prima ondersteund door de goede score en steeds maar weer vallende druppen, vogels die geluid maken, duidelijke voetstappen en ga zo maar door. Erg leuk allemaal, maar al snel verloor ik een groot deel van mijn interesse jammergenoeg...

De dialogen zijn eigenlijk allemaal erg oninteressant en soms zelfs slaapverwekkend. Veel shots duren te lang en zijn ook nog eens nietszeggend wat mij betreft. Daarnaast blijf een zogenaamd hoogtepunt uit. En dat vind ik erg jammer. Ik had veel echt veel meer van de zone verwacht, terwijl het eigenlijk niet zoveel voorstelt. Misschien mis ik wat trouwens, maar dat zal bij meerdere scénes het geval zijn. Toch kon het me op een gegeven moment niet meer interesseren, wat ik erg jammer vond. Eenmaal terug, aan het eind van de film krijgen we nog wel een aparte shot te zien. Stalker zijn dochter (het aapje, mutant (?)), begint vreemde dingen uit te halen met de glazen potten en bekers op tafel. Hmm, wat moet ik me hier nou weer bij voorstellen? Vaag, dat zeker, maar ook wel iets wat weer de nodige vragen oproept. Erg jammer van het steeds saaier wordende stuk daarvoor.

Over het algemeen een kleine teleurstelling. Prima afwisseling van sfeer, een leuk en spannend avontuur, bange mannen die niet weten wat ze moeten verwachten van de zone en voor de rest veel wat me niet altijd kon boeien en vooral saai en oninteressant op me over kwam. Uit deze film valt wel veel te halen waarschijnlijk, maar ik heb het nog niet gevonden. Wie weet bij herziening, voor nu moet de film het doen met drie sterretjes.

avatar van Mac Hammer Fan
3,5
"Stalker" is een hallucinante film. Dat is mijn ervaring na een tweede visie. Dertig jaar geleden bekeek ik "Stalker" voor de eerste keer en vond hem toen langdradig. Nu ik hem nog eens bekeken heb, krijg ik toch een positiever beeld van deze prent. Vooreerst is de film een lust voor het oog: het is werkelijk verbluffend hoe Tarkovsky de schoonheid weet te halen uit een industrieel bezoeldeld en vervallen milieu. "Stalker" is voor meerdere interpretaties vatbaar. Dat is de slotsom van wat ik hiervoor allemaal gelezen heb. Persoonlijk zie ik er een metafoor in van het atheïsme versus het geloof (de verboden zone) en ook van het Oosten versus het Westen, waarbij het ijzeren gordijn de toegang tot het verboden westen blokkeert. "Stalker" is als politieke en metafysische fabel een boeiende kijkervaring, waar ik eerlijk gezegd nog eens zou moeten naartoe kijken om er nog meer van te begrijpen.
In elk geval ben ik nu toch ervoor gevonden om nog eens ander werk van Tarkovsky te gaan verkennen.

avatar van Spetie
4,5
Mijn tweede Tarkovsky na Zerkalo. Ik was hier best benieuwd naar en verwachtte weer een loodzware film. Ik weet niet hoe Stalker staat t.o.v. de rest van zijn genre, maar in vergelijking met Zerkalo is Stalker in ieder geval een stuk lichter te verteren en dat maakte het kijken tegelijkertijd ook een stuk aangenamer.

Ook Stalker mag best een aparte film genoemd worden, die op meerdere manieren geïnterpreteerd kan worden. Het begin van de sfeer geeft gelijk de aparte sfeer ook al aan. Qua kleurgebruik wordt er dan grotendeels een soort van sepia gebruikt. Hoe langer de drie mannen, Stalker, de schrijver en de wetenschapper over “de zone” praten, hoe nieuwsgieriger ik er in feite naar werd.
Het moment dat “de zone” dan ook daadwerkelijk betreden wordt vond ik helemaal geweldig. Weg zijn de zwart/witte/sepia kleuren en ineens komen er normale kleuren voor terug. Ondanks dat er een hoop over “de zone” verteld wordt en het feit dat de mannen er een lange tijd in doorbrengen, veranderd eigenlijk niets aan het mysterieuze ervan. Het is een soort woest natuurgebied, waar in het verleden nogal heftige zaken gebeurd zijn. Maar wat precies en wat nu precies de kracht is van ‘de zone’ is eigenlijk ook voor eigen interpretatie vatbaar.
Qua cameragebruik, met af en toe schitterende beelden van de zone en mooie lange rustige shots, het fijne kleurgebruik en het mysterieuze sfeertje, werd ik eigenlijk helemaal de film in getrokken. Dat gaf een geweldige kijkervaring. Er wordt niet al teveel gebruik gemaakt van muziek, waardoor jij je als kijker af en toe goed bewust wordt van alle geluiden om de mannen heen in de film. Het druppelen van water, zoals hier reeds eerder genoemd werd is een regelmatig aanwezig geluid dat erg opvalt.
Ik vond het alleen jammer dat de film de laatste drie kwartier mijns inziens een beetje inzakt. Waarschijnlijk kwam het omdat men zich inmiddels niet meer in de zone bevond. Eenmaal thuis wordt het allemaal net weer wat minder interessanter.

Hoewel de film zeker vragen openlaat, vond ik het een zeer goede film. Echt een machtige kijkervaring dit, waarbij het mysterieuze, de sfeer en het fijne cameragebruik in combinatie met het verhaal mij erg konden bekoren. In deze film van Tarkovsky zit ook echt een verhaal waardoor je ook met de karakters kan meeleven. Dat is iets wat ik in Zerkalo helaas vond ontbreken.

Ik ben na deze film erg benieuwd geworden naar andere films van de man en ik twijfel er ook niet aan dat ze nog wel aan de beurt gaan komen. De film krijgt van mij net niet de maximum score, vanwege de laatste drie kwartier, maar ik sluit niet uit dat dit in de toekomst bij een eventuele herziening nog best wel eens zou kunnen gebeuren.

4,5*

avatar van Zinema
2,5
Zinema (crew)
Stalker is visueel gezien erg geslaagd. De beelden zijn vaak schitterend, evenals de filters. De wijze levenslessen en andere filosofische dialogen zijn dat, mijns inziens, minder. Storend bijna. Ook het trage tempo van de film is soms onprettig, maar tegelijkertijd ontstaat er een moment dat je volledig in de film opgaat. Met dank aan o.a. datzelfde tempo. Het is altijd fijn als een film dit kan doen. Echter blijft e.e.a. te veel verwarrend en onduidelijk voor mij om een volledig bevredigd gevoel hier aan over te houden. Een bijzondere kijkervaring, maar niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt.

avatar van dave
Mijn God, waar heb ik nu juist 163 minuten naar gekeken? Wat heb ik gezien? Ik zou er echt geen antwoord op weten.
Het is verschrikkelijk om vast te stellen dat ik niets kan vertellen over de betekenis van deze film en alleen maar kan oordelen over oppervlakkige gegevens zoals regie, acteerprestaties en dergelijke..

Misschien iets voor later.

avatar van ®Tc
5,0
Wat ik er nu juist mee moet weet ik niet maar ik weet wel dat dit geweldig is.

Het begint eigenlijk al schitterend met dat sepia kleurgebruik, geef de film een aparte sfeer mee en in de 1rste scène is het al meteen raak: De bruine kleuren gepaard met het goede camerawerk, treingeluid op de achtergrond, trillende tafel in beeld. Hoe zo simpele dingen sfeer kunnen creëren is dan vooral te danken aan de regisseur.

En dan schakelt de film over in avontuur. Het proberen binnen geraken van de zone op de jeep, het ontwijken van de agenten, de tocht op de kar richting de zone. Ik kon het allemaal ten zeerste appreciëren.

Opeens alles in kleur in de zone zelf met opnieuw een mysterieuze sfeer: Mistig, vuil water, de wolf op de achtergrond, de mysterieuze soundtrack. En vooral de diepzinnige dialogen over het leven, geluk, je zelf vinden. Je denkt echt mee met de personages, dat is naast het mysterie het mooie aan de film. De film is dan ook op hoog niveau geacteerd.

De zone is iets raar en boeiend maar wat het precies is zullen we helaas nooit weten. Ik had de kamer zo graag gezien maarja het zij zo. De gebeurtenissen in de zone vond ik wel allen interessant om te volgen. De dialogen blijven van topniveau net als het acteerwerk en enkele toevoegingen zoals de professor even laten verdwijnen waren echte toevoegingen. Alles errond levert dan ook nog eens prachtige shots op, een pluim voor Tarkovsky.

Wat ik met het einde moet weet ik niet echt. De personages vonden zichzelf door andere middelen dan de kamer is duidelijk lijkt me maar het meisje dat opeens gaat beschikken over paranormale gaven, leuke scène maar wat ik er mee moet? Achja hier staan mooie theorieën

Het minpunt vind ik dat enkel scènes wel mochten ingekort worden omdat het soms wat té lang is. Bv. de tocht op de kar, waar de stalker uitrust en de scène met de regen. Maar om daarvoor de film niet de volle pot te geven? Neen, daarvoor was hij te geweldig.

*****

avatar van glimlicht
5,0
Sommige regisseurs hebben de gave bewegende schilderijen te creeren. Tarkovsky is zo'n regisseur. Zijn sombere post-apocalyptische schilderijen vind ik het mooist.

Neem nou degene waar de Stalker zijn kind draagt over de uitgestrekte velden met kerncentrales hun giftige gassen op de achtergrond vrij laten.

Of het schilderij waar een trein met elektronen het licht in rijdt,, misschien wel naar onze diepste verlangens? Een omgeving waar alles nog goed is. (zie je de auto met nieuwsgierigen al erheen rijden?)

De mijnkar in de tunnel,, ook gelegen in een plek waar water overal heen kan stromen. De vochtige bladeren, volgelopen kamers, schimmels aan de muur en vreemde luchtbellen in het water. (zie je hoe vrij ze erdoorheen bewegen?)

Ademen gaat langzaam als je ziet hoe mooi tanks verstopt liggen in wat ooit een slagveld is geweest. Nu breken de grote brute tanks al bij elke aanraking,, alles is rot en dood. Maar zo ongelofelijk mooi.

Een schilderij van een huis waar geen weg is alleen een gat,, waar je naar toe word getrokken. Angst neemt je perceptie in.

"And the Stars of the Sky fell to the Earth". Voorwerpen die ooit van mensen waren,, nu gestreeld door chemische rotzooi (zie daar een hond erdoorheen rennen).

Tenslotte een Valk,, glijdend door de lucht,, wolken van zand.
Wat een schilderijen.
Prachtig.

*5

avatar van The One Ring
4,5
Mijn tweede Tarkovsky, na het indertijd tegenvallende Solyaris, waarvan ik verwacht dat die bij herziening wel eens hoog zou kunnen scoren. Ik was er toen waarschijnlijk nog niet klaar voor. Stalker is voor mij een mooi teken dat ik nu wellicht wel klaar ben voor Tarkovsky. Het is echter de vraag of hij deze film ooit overtroffen heeft. Geen gemakkelijke taak.

Tarkovsky's genialiteit blijkt vooral uit zijn gebruik van filmische technieken. Hoewel de film een aantal opvallende locaties heeft, met name aan het begin en in die ene tunnel, is het grootste deel van de film opgenomen in wat ik toch een doodnormaal bos zou willen noemen. Hier en daar zien we een roestige auto, maar Tarkovsky voegt weinig aan het bos zelf toe. Ondanks dat weet hij een bijna buitenaardse sfeer mee te geven aan het bos. De Zone uit Stalker is een van de meest opvallende locaties uit de filmgeschiedenis. Er straalt erg veel mystiek en mysterie van af. Het camerawerk wordt hier terecht veel geroemd, maar ik denk dat het de soundtrack is die het grootste werk doet. Stalker noemt het al een van de meest stille plaatsen op Aarde en dat doet hij met recht. De plaats is zo onnatuurlijk rustig dat ieder geluid (meestal druppelend water of fluitende vogels) iets vreemds krijgt. De spaarzaam gebruikte muziek is eveneens gigantisch sfeerversterkend. Ik snap waarom het zo weinig gebruikt is, maar tegelijkertijd had ik er graag meer van gehoord.

Ik vond het ook een bijzonder spannende film. Niet op een gewone thrillermanier, maar meer op een onderhuidse manier. De film weet werkelijk het gevoel op te roepen dat iedere stap naar iets buitengewoon gevaarlijks kan leiden. Wat dat is weet ik niet en wil ik ook niet weten. Dat het totaal onduidelijk is wat er zo bedreigend is is essentieel voor de film. Ik denk dat het iets persoonlijks is, iets dat voor ieder persoon anders is. De personages lijken op een bepaalde manier bang voor zichzelf. Om dan iets concreets getoond te hebben om bang voor te zijn zou het hele effect kapot hebben gemaakt. Misschien zijn dit slechts persoonlijke gedachten bij de film, maar dat maakt niet zo veel uit.

Stalker lijkt zo'n film waarbij ieder zijn eigen baggage moet meenemen en zien wat hij er mee doet. Dat kan een zwakte zijn voor een film, maar bij Stalker werkt het en is het misschien zelfs essentieel. Tijdens het kijken schoten me verschillende thema's te binnen: het zou over religie kunnen gaan, of over het gevaar van chemisch afval en atoomwapens, of over de kronkels van de menselijke geest. Wellicht alledrie tegelijkertijd en nog veel meer. Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit, maar het lijkt me niet al te relevant om overal een betekenis achter te zoeken. Ik vrees dat ik Stalker dan vooral zou zien als een cryptogram en dat voegt weinig aan de film zelf toe. Daarnaast ben ik heel slecht in cryptogrammen.

Ik merk in ieder geval wel dat ik nog heel erg veel kan schrijven over deze film en dat ik nog veel ideeën in mijn hoofd heb zitten die ik hier niet neerzet. En dat ga ik ook niet doen, want ik vrees dat het einde snel zoek raakt. Een interessante film is het dus sowieso.

Het enige nadeel vond ik dat de film nog een aardig lange tijd doorging nadat de drie protagonisten de Zone hadden verlaten. Van wat daarna kwam vond ik alleen het laatste shot nog iets toevoegen. De rest voelde een beetje als mosterd na de maaltijd en pakte mij lang niet zo als wat eraan voorafging. Daarom nog geen maximale score, al zit de film er dicht tegenaan.
4,5*

avatar van DeCol
3,5
Heel lastig om deze film te beoordelen. Stalker is een film die je met tal van vragen laat zitten die je meestal zelf mag invullen. Er hangt vanaf het begin een zeer mysterieuze sfeer die maar niet verdwijnt. De stilte die er constant is draagt hier aan bij. Elk geluid zorgt al voor spanning. Dit is ook af te lezen van de gezichten van de drie personen. Angst en onwetendheid. Vond ze dan ook erg sterk spelen. De omgeving is misschien vrij simpel maar wordt erg mooi weergegeven. Een gewoon bos op het eerste gezicht krijgt toch een speciaal tintje. Allemaal zeer positief maar toch vond ik het een vrij lange zit. De hele tocht duurde mij wat te lang en sommige dialogen mochten ook wel iets korter. Toont dan misschien aan dat deze film niet helemaal voor mij bestemd is. Toch vind ik het genoodzaakt om deze film nog een keer te herzien.

Voorlopig houd ik het op 3,5*.

avatar van Montorsi
5,0
Eerste herziening gisteravond, en gaat een punt omhoog. Stalker is in tweede instantie wat beter te bevatten als je poezie wat meer beleeft dan er direct betekenis aan wil geven. Intrigerende scenes, vooral die fantastische scenes voor de kamer. Geweldige locaties, perfecte cameravoering, en hoe kan het toch dat water zo geweldig klinkt in Tarkovsky's films.

4*