Stalker (1979)

Ik snap je punt en vind ondanks je precies het tegenovergestelde van mijn ervaring is je heel persoonlijk houdt waarom deze film niks is. Maar misschien als je meer van deze 'trage gedrochten' kijkt, je als minder traag ervaart. Het is ook een manier van cinema wat soms wat moet groeien. Een erg leuk stuk is om te lezen is: In Defense of Slow and Boring - of de website:Senses of Cinema is erg leuk om rond te neuzen.

Ik zal het eens lezen. Maar ik bedoel op zich niet dat ik de film slecht vindt. Ik vindt Stalker vooral niets voor mij. De enige regiseur die ik ken en die in staat was lange films te maken die niet saai zijn (terwijl er wel veel stiltes vallen) is Sergio Leone.

Ik zag deze ineens liggen op Blu-ray. Komen d'r nog meer Nederlandse releases op Blu-ray van Tarkovsky?

Zeker. In najaar tentoonstelling en retrospectief in Eye (en rereleases van zeker nog vijf titels) en dan ook DVD/BR

Tof! En de prijs is ook prima.

Een film waar het waarschijnlijk inherent aan is dat je je bij de eerste kijkbeurt redelijk bescheten voelt. Wat heb ik zitten kijken? Waarom heb ik hier 2 uren en 40 minuten voor gezeten? En waarom vinden mensen dit zo goed?

Met redelijke hoge verwachtingen door de beoordelingen aan begonnen en ik moet zeggen dat ik me niet heel erg ingelezen had en van plan was het redelijk over me heen te laten komen en me vooral te laten verassen. En verassen deed het in de negatieve zin, bijna met afgrijzen de laatste veertig minuten uitgezeten. Wat wel opvalt zijn de keuzes tussen kleur en zwart wit, het verschil tussen werelden. De eerste veertig minuten trekt zich bijzonder langzaam voorbij in het zwart wit met een vrij geforceerde en emotionele vrouw van Stalker die kennelijk niet nog eens, naar wat later blijkt, een gehandicapte en paranormale kind achter wil blijven. Dan eenmaal in 'de zone' komt er kleur in de film en komt heel lichtjes een bepaalde sfeer opzetten met muziek, muziek die overigens daarvoor nog niet geklonken heeft. Hoewel het gevoel wat begint te leven dat ik benieuwd ben wat die zone nu eigenlijk behelst bekruipt mij nooit of te nimmer de door sommigen aangehaalde mysterieuze en angstaanjagende sfeer en dat blijft dat zo gedurende de film. Wat wel gezegd moet worden dat ze wel in waanzinnig mooie locaties omstruinen. Zelf wel van de fotografie, vooral Urbex, en het ziet er prachtig uit. Saillant en luguber detail overigens dat verschillende mensen van de crew jaren later plotseling overleden aan ziekte en kanker. Had ze dan toch een 'zone' gevonden?

Wat verder voor een ander allemaal kennelijk als filosofisch diep en dubbelzinnig gezien wordt ervaar ik de gesprekken van de professor en de schrijver als een hoop jibberjabber. Geen spoor of touw aan vast te knopen, aandacht afleidend en niet boeiend. Wellicht dat dit allemaal onderdeel juist van de context is, de film wordt benoemd als iets dat je buiten de tijd plaatst, je praktisch inslaap sust waarop er iets mysterieus gebeurt. En ik denk dat ik dan bijna inslaap gesust werd of te veel met de inhoud van mijn bierglas bezig was. Het gekrabbel door de tunnel en andere ondergrondse ruimtes, het angstige gedoe, en die ogenschijnlijk mysterieuze kamer lijkt maar niet in zicht te komen tot mijn grote ergernis. En tegen de laatste drie kwartier erger ik me zo aan het oervervelende geouwehoer en dat men maar weer zwijgzaam in de modder gaat zitten dat mijn aandacht volledig weg is en ik nu achteraf zou iets heb van hebben ze die ruimte nu bereikt en wat hebben ze daar gedaan?

Even een zijstap naar een parallel, ik meen wel in alles een aanklaagt tegen de Sovjetstaat te proeven. Het opgesloten zitten in een systeem, het willen ontsnappen, het weten dat dit ook kan en dan niet specifiek naar een plek maar dat geestelijke onafhankelijkheid ook onderdeel daar van is. De hoop, de wens, gevaarlijk is het allemaal, maar wellicht ook onmogelijk want weet je nog wel wat je wilt en kunt na zoveel jaren onderdrukking? Ach....welllicht dat ik met deze parallel helemaal verkeerd zit.

Lastige, hele lastige ondoorgrondelijke film. Zeker voor filosofisch onderlegde kijkers, eerst inlezen of accepteren dat je er na de eerste keer helemaal niets mee kunt is een voor ingecalculeerd iets bijna.
Ik zelf ben er nog niet klaar mee, toch te nieuwsgierig wat ik mijn eigen kortzichtigheid/verwachtingspatroon nog over het hoofd gezien heb.

Aan de scores te zien duidelijk een controversiële film. Ik kon er niets mee, met deze Russische praatfilm.

De gids Stalker leidt een schrijver en een wetenschapper door de Verboden Zone, een soort troosteloos niemandsland waarin niets is wat het lijkt. Ze zijn op weg naar een geheimzinnige kamer, die ervoor kan zorgen dat de diepste verlangens worden vervuld.

Stalker is een bijzondere film, die van begin tot eind blijft boeien; je bent steeds benieuwd wat er nu weer gaat gebeuren. De film is zeker een aanrader, maar dan wel voor de gevorderde filmkijker. 3,5*

Tot mijn grote verbazing deze film op bol.com gevonden, en niet alleen op dvd maar ook nog is op Bluray en voor een lage prijs.

Ik kocht deze al op gewoon dvd 2 jaar geleden en het deed me wel wat, het jammere is dat ik er heel erg veel voor betaald heb en de kwaliteit was slecht achteraf en het bovenbeeld schudde constant heen en weer. Hoe geweldig is dit juist nu ik het op Bluray heb.

Ik begrijp dat dit de eerste 'remaster' is? Komen er nog meer en is hier nieuws over? Als dat zo is wacht ik af voor de volgende.

Ik ben niet filosofisch onderlegd, maar heb hier de eerste kijkbeurt enorm van genoten!

Een zelfde kritiek op de Sovjet-unie ervoer ik ook in deze film.

Voor Stalker was me dat na één keer al wel duidelijk, hoewel die ook in de eerste uren/dagen nog goed op me in moest werken.

Tarkovsky.

Ik had hoge verwachtingen, zeker omdat mijn veel lagere verwachtingen bij Andrey Rublev zo overklast werden. En hoe zal het dan gaan bij zijn hoogst beoordeelde film? Helaas wat minder, want zo goed als Rublov vind ik deze Stalker bij lange na niet helaas.

Maar Tarkovsky laat wel zien dat deze film van hem komt en niet van een andere regisseur. Hij laat soms op behoorlijke wijze zijn stempel achter, en dat resulteert in enkele indrukwekkende beelden met waanzinnige sfeer, maar helaas zijn niet alle beelden perfect.

Ik kreeg te horen dat Tarkovsky vooral filmde op sets die ze dan ook tegenkwamen. Als dat echt zo is, is dit helaas erg te merken. Enkele sets zien er erg uit alsof ze ze zojuist zijn tegengekomen en blijkbaar goed genoeg eruit zagen om meteen de camera op neer te plaatsen en te draaien.

Het eerste half uur was indrukwekkend. Gave beelden, ik kon me oprecht niet bedenken of de beelden zwart-wit maken of een hele bijzondere cinematografie aan te pas was. Dan zit je als regisseur goed. De beelden zijn sterk en de sfeer is optimaal.

Eenmaal in de zone, als de echte kleur begint door te breken, is het wat minder. De enorm gerekte dialogen keren dan ook volop terug die weleens afleiden van de film zelf. 163 minuten zijn zo lang omdat sommige scenes zichzelf iets te veel verliezen in de dialogen.

De sets zijn voor de rest ook een stuk lelijker. Het is dat Tarkovsky er nog enige schoonheid uit weet te halen, maar voor de rest is het net wat te opvallend. In Andrei Rublov werd ik echt meegesleept in de beelden, dat lukte hier echt wat moeilijker. In het eerste half uur lukte het goed, maar in het gras veel minder.

De film wint weer wat kracht als we even een donkere pijp doorlopen en terechtkomen in een indrukwekkende, droomachtige set. Gevolgd door de kamer vlak naast The Room. Dit stuk was weer wat sterker qua sfeer, maar heeft ook te veel de neiging zichzelf te verliezen in te saai dialoog.

Ik snap best dat de dialoog enige boodschappen met zich mee brengt, maar het leid vaak te veel af van de film en dan merk ik plots dat mijn aandacht ergens anders is. Maar Tarkovsky is best een interessant regisseur en heeft wel duidelijk talent.

Rublov krijgt echter wel mijn voorkeur, terwijl ik dacht dat het resultaat andersom zou zijn. Het is geen slechte film, maar wel eentje die zich (nogmaals) te veel laat onderdompelen in saai dialoog die afleiden van de schoonheid van enkele sets en de mooie beelden en sfeer.

Uiteindelijk maakte de film wel enige indruk, en dat laatste puntje naar de 3,5* geef ik vooral omdat de 3 heren echt goede emotie toonde in de slotfase. In het begin dacht ik dat het weinig indruk maakt, maar de film groeit na enige tijd wel naar je toe.

(allebei één keer gezien nu, Stalker 2012 en Andrey Rublev 2013. Has it been that long? )

Tijd voor een Tarkovsky marathon.

Daar ken ik mezelf te goed voor, om dat überhaupt te overwegen

Elke film is een marathon op zich.

In de onlangs uitgekomen Tarkovsky Collectie van Lumiere in samenwerking met EYE zitten ook taalfouten in de ondertitels. Ik heb hiervan tot nu toe enkel Stalker en Andrei Rublev gekeken en in Stalker wordt er soms 'die' in plaats van 'dat' gebruikt en waneer in plaats van wanneer. In Andrei Rublev ben ik 'n woord tegengekomen met een -e eraan vastgeplakt. Niet per se een dealbreaker maar ik vond het wel erg knullig, kon me haast niet voorstellen dat zoiets door de kwaliteitscontrole is geglipt, maar is toch gebeurd.

Andermaal gezien, onder het motto dat je deze film vaker moet zien, en om me iets minder bescheten te voelen/poging het te begrijpen. Helaas ten dele gelukt.

Wat me meteen wel beter opvalt is de ellende van het bestaan, de beperkingen van de staat en de zucht naar iets anders. Subtiel sijpelt overal de boodschap van de zoektocht naar geestelijke ontwikkeling uit naar voren, en vooral de wens naar onafhankelijke denken. Tegelijk laat zich daar ook al snel de keerzijde zien van de Rus op zich, onder het motto je haalt een Rus wel uit Rusland maar Rusland niet uit een Rus, is daar ook al meteen de angst die gepaard gaat bij die 'vrijheid'. Net als een kind die iets in een speelgoedwinkel mag uitzoeken en simpel weg niet tot een keuze kan komen. 'De zone' heeft dan plotseling alle kenmerken van het 'geestelijke' mijnenveld waar een mens in geraakt die zijn hele leven geïndoctrineerd is en nog nooit voor zich zelf gedacht heeft, hetzij binnen een zorgvuldig kader. Maar wat is daar buiten? Dat begrijp ik niet? Dat kan ik niet aan. Dan bied het systeem plotseling veiligheid en houvast, en lijkt juist die vrijheid gevaarlijk en iets dat uitgeschakeld moet worden. Stel je voor dat mensen voor zichzelf gaan denken?! Iets dat ook bijna serieus geprobeerd wordt. Dan is er nog de uitleg van de naam van de hoofdpersoon, Stalker, die wat mij betreft synoniem staat voor het algemeen denken en wellicht gemiddelde Sovjetburger, namelijk; eeuwige gevangene.

Dit allen met andere ogen aanschouwd, en nogmaals de bewondering uitsprekend voor de buitengewone locaties, blijft het daar ook bij. De film, hoewel interessant qua boodschap en met bijzondere en aparte beelden, biedt mij gewoon te weinig en kan me niet genoeg boeien voor nog een kijkbeurt of verdere interesse. Half punt erbij maar daar blijft het bij.

‘’The Zone wants to be respected. Otherwise it will punish.’’

Herziening van Stalker, wat ik samen met het ongrijpbare Zerkalo de beste Tarkovsky vond. Waar ik voor Zerkalo helaas verhinderd was, kon ik Stalker wel op groot scherm zien. De andere Tarkovsky’s komen in de komende maanden ook in aanmerking voor herziening.

Stalker is, net als de meeste andere Tarkovsky’s, een beetje een rare film, maar deze nog meer dan de anderen. Er gebeurd feitelijk niets, maar Tarkovsky is een meester in het scheppen van een bepaald sfeertje, en dat tilt deze film naar een ijzersterk niveau.

Na een beetje terug ingelezen te hebben, het was immers van bijna 3 jaar terug dat ik Stalker heb gezien, kwam ik erachter dat Solonitsyn (de Schrijver), Tarkovsky zijn vrouw en Tarkovsky zelf allen zijn gestorven aan longkanker, vermoedelijk veroorzaakt door de giftige omstandigheden tijdens het filmen. Bizar, en het geeft een extra lading aan de film.

Het verhaal is bedrieglijk eenvoudig. Een Schrijver en een Wetenschapper willen naar de Verboden Zone, die in de nabije toekomst is ontstaan door iets onbekends. In de Zone verdwenen mensen spoorloos en zit een Kamer die de innigste wensen van de mens vervuld. Vandaar dat de Zone zo zwaar beveiligd is. De Schrijver en de Wetenschapper gaan op pad met Stalker, een soort gids die mensen begeleid in de Zone.
Het eerste deel, buiten de Zone, is misschien nog wel het spannendste deel. Stalkers vrouw probeert hem wanhopig over te halen niet naar de Zone te gaan maar bij haar en hun verminkte dochtertje te blijven. Tevens komen we erachter dat hij al een paar jaar heeft gezeten voor het betreden van de Zone. Na de kroegscène waar we kennismaken met de Schrijver en de Wetenschapper, proberen ze in de Zone te komen. Werkelijk formidabel gedaan.

Eenmaal in de Zone is Stalker opgelucht: hij is thuis. Wat volgt is een zoektocht, een zoektocht naar de Kamer maar vooral naar jezelf. Er wordt verteld dat een man naar de Kamer ging om zijn overleden broer terug te laten keren. Echter, de volgende dag was zijn broer nog steeds dood en hij rijk. Overmand door verdriet pleegde hij een week daarna zelfmoord. Tarkovsky confronteert je met het lijden van de mens die zo wanhopig is dat ze hun innigste wens, die zo ongrijpbaar is dat je hem pas weet als je in de Kamer bent geweest en hij is uitgekomen, laten vervullen. Deze wens kan zoveel negatieve gevolgen hebben, dat je je afvraagt of je deze wel moet willen laten vervullen.

De route naar de Kamer gaat ook niet vanzelf. De kortste weg is niet per definitie de juiste weg. Ook hier lijkt Tarkovsky het weer te betrekken op de mens: de mens kiest voor de weg van de minste weerstand, maar dan blijven kansen onbenut. Of zoals hij het in zijn boek stelt: ‘Voor wie de waarheid niet zoekt, blijft het schone verborgen’.

In de Zone is er genoeg tijd voor filosofische gesprekken tussen met name de Schrijver en de Wetenschapper, die de hoop hebben opgegeven en nergens in lijken te geloven. Dat botst regelmatig met de Stalker, die in tegenstelling tot de Schrijver en de Wetenschapper het niet wil verklaren, maar meer wil ondergaan.

Eenmaal aangekomen bij de Kamer, blijkt het van de Schrijver allemaal niet zo te hoeven: hij besluit de Kamer niet in te gaan. Dat past perfect op het beeld dat we van de Schrijver hebben gekregen: hij kiest voor de weg van de minste weerstand en hij gelooft in niets. De Wetenschapper besluit ook niet de Kamer in te gaan: hij wil hem vernietigen, aangezien hij bang is voor de gevolgen als de innigste wens van een persoon negatieve gevolgen heeft voor de omgeving. Daarmee wil hij indirect de hoop die men nog koestert vernietigen. Na een rede van Stalker, die verklaart dat hij niets voorstelt buiten de Zone, hij geen hoop meer kan koesteren en alleen van nut is andere mensen te laten hopen, besluit de Wetenschapper de bom te ontmantelen.

Dat de Sovjet-regering hier niet blij mee was, kan ik me voorstellen. De hoop op betere tijden, de hoop op een toekomst, het bestaat allemaal niet meer: het staat symbool voor de situatie destijds in de Sovjet-Unie. Deze hoop werd hardhandig de kop ingedrukt. Tarkovsky klaagt dit aan, door een Zone te scheppen waar men kan en mag hopen dat ze uit de negatieve spiraal komen.


Eenmaal terug uit de Zone wordt de persoon Stalker nog verder uitgewerkt door een monoloog van zijn vrouw, waarin blijkt dat hij altijd al een beetje het sukkeltje was en er weerstand is op het huwelijk tussen de twee. Zijn vrouw verklaart eeuwig van hem te blijven houden, wat er ook gebeurd. Dat hun kind verminkt is doet daar niets aan af, ze is intens gelukkig. Dat het kind telekinetische krachten blijkt te hebben, is bijzonder en lijkt niet veel toe te voegen aan het verhaal. Maar wellicht dat het dochtertje met telekinetische gaven en een huwelijk met Stalker haar innigste wens is? We zullen het nooit weten.

Verhoging van 4,0* naar 4,5*

De theorieën die ik, waaronder in dit topic, heb gelezen en die gaan over het feit dat de Kamer niet bestaat en het een bedenksel is van Stalker, spreken mij wel aan en daar geloof ik op zich wel in. Stalker werd in de monoloog door zijn vrouw neer gezet als sukkeltje, als een gestoord persoon. Wellicht is Stalker inderdaad wel iemand die de Kamer zelf heeft bedacht om mensen te laten geloven... Echter denk ik toch dat de Kamer wel werkelijk bestaat maar dat het geloof gewoon helemaal weg is, de moraal weg is etc., omdat men in de Sovjet-Unie helemaal murw is gebeukt en geïsoleerd zijn, dat ze daarom niet in de Kamer geloven. Geloof was namelijk uit den boze destijds.

pfffff wat een langdradige zit , en je hebt echt hulp nodig om de betekenis of beter gezegd de bedoeling te

snappen .

wel mooi camerawerk en sfeer word er zeker gecreeerd maar er gebeurd niks waarvan je werkelijk zou denken dat deze plek zo gevaarlijk is .

Ik denk dat dat 'm juist is, clubsport: Stalker zegt ook dat al wat de Professor en de Schrijver moeten doen is geloven. En dat zegt 'ie dan indirect ook tegen de kijker.

Volgens mijn TV-Gids komt deze film vanavond als Zomergast-film op NPO2 om 23:30uur. In het TV-overzicht van deze webstek echter staat deze er helemaal niet tussen. Leest iemand van de redactie mee?

Ik ga over de films en series op tv maar door het samen gaan ontstonden er problemen en kan zelf niks veranderen ik wacht zelf ook al ruim 2 maanden op verbetering...Voor mezelf en voor de users erg frustrerend.

Vanavond, een tijd tussen Tour en Spelen, dacht ik me te kunnen gaan vermaken met Stalker die ik opgenomen had. Maar helaas bleek de Zomergast-film in 4:3 formaat. Wat een teleurstelling. Nee, wat een ontzettende minachting voor deze film, die het juist moet hebben van de magnifieke beeldkwaliteit.

Je hebt helemaal gelijk, ergens moet ik in mijn geheugen de film mooier hebben gemaakt dan ie is, en heb ik per abuis de film breder opgeslagen dan ie is. Excuus. Ik neem mijn woorden terug, en ga me binnenkort wederom in die magische wereld, al is het 4:3, van Tarkovsky storten.

Mijn eerste kennismaking met het werk van de russische regisseur Tarkovsky. Geen onverdeeld genoegen, daar is de film me veel te traag en vaag voor, maar ik moet zeggen dat het geheel op visueel vlak wel de nodige indruk maakt. De geheimzinnige sfeer die in 'de zone' hangt kan me ook wel bekoren. Jammer derhalve van de onbestendige personages en de wazige dialogen, waar ik helaas niet zo veel mee kan.