Meningen

Nou, ik heb ook maar eens een poging gewaagd om deze bekritiseerde Snow White film dan te bekijken en dat viel helaas niet mee, het is gewoon niks. Even kort wat politiek, dit is inderdaad niet mijn Snow White, welke vergezochte reden Disney nu ook zoekt om uit te leggen waarom een latina dame plots Snow White speelt, een meisje met een huid zo wit als sneeuw aldus de originele versie. Deze keuze bekritiseren heeft niks te maken met racisme of kortzichtig zijn, het is vanuit Disney een respectloze belediging op het bronmateriaal. Los daarvan vind ik Rachel Zegler ook behoorlijk onsympathiek met haar aanvallen op de tekenfilm van destijds, waarom laat Disney in vredesnaam iemand deze hoofdrol spelen als ze spuugt op de tekenfilm? Daarna kwam het nooit meer goed tussen haar en de fans. Ook ik vond de tekenfilm mooi, een absolute Disneyklassieker die de tand des tijds goed heeft doorstaan. Over vijftig jaar kijken mensen die tekenfilm nog steeds, terwijl deze Rachel Zegler-versie vermoedelijk helemaal vergeten is.

Maar ik had de film best een kansje willen geven als het gewoon goed geschreven was en een leuk eerbetoon aan de klassieker was geweest, maar dat zit er ook niet in. De film is erg rommelig, weet geen moment te boeien en de visuele effecten zijn echt bedroevend. Die CGI dwergen, zucht. Dit doe je de kijker toch niet aan zeg. En Zegler is ook gewoon nergens een likable Snow White, ze is hier erg irritant als powervrouw die het allemaal wel beter weet. En dan is er ook nog een geheel nutteloze rol van Gal Gadot als de boze koningin, die schijnbaar jaloers is op Zegler. Ja, echt. Toch vond ik de film in het eerste kwartier best vermakelijk, maar al snel was het niet veel meer en was het een pittige zit om uit te kijken. Ook door liedjes die me op mijn zenuwen werkten, alleen het klassieke dwergenliedje blijft in je hoofd hangen. Hopelijk heeft Disney van deze film geleerd. Het publiek is niet idioot en pikt niet alles. Geeft de kijkers gewoon waar ze om vragen en dat was zeker niet dit zielloze en humorloze eindresultaat.

1*

Visueel een schitterende film, acteerwerk was redelijk en toch heb ik me enorm verveeld. Welke mafkees bedenkt dat deze film ruim 2 uur moet duren? Allemachtig, had dit eens 3 kwartier ingekort zeg. Verder nogmaals, wat zag de film er visueel schitterend uit zeg! Prachtige omgevingen, hele overtuigende effecten en een aardig sfeertje. Maar het verhaal was hartstikke leeg, vervelend en langdradig, buiten enkele mooi weergegeven actiescènes.. Het Sneeuwwitje verhaal wist me weer voor geen meter te boeien. Theron en Stewart doen hun best, maar ze tillen de film niet naar een hoger niveau. Stewart viel me reuze mee, ze acteerde minder dramatisch dan ik vreesde. Ik heb helemaal geen hekel aan haar, iets wat velen wel schijnbaar hebben. Ze is alleen een vrij matige actrice die ook altijd emotieloos acteert.

Een film met potentie dat het alleen niet waar weet te maken. Ruim onvoldoende.

2*

Als kind heb ik best wel de nodige Disney tekenfilms gezien, maar lang niet allemaal. Daarom ga ik dit de komende maanden eens veranderen en waar kan je dan beter mee beginnen dan met de allereerste lange tekenfilm van Disney; Snow White and the Seven Dwarfs? Deze had ik overigens als kind wel gezien, maar een herziening kan nooit kwaad.

Het meest opvallende aan Snow White is dat de tekenfilm 3 kwart eeuw na dato nog altijd erg mooi getekend eruit ziet. De stijl van de film is prachtig en de vele details zijn dat ook. Alleen Snow White zelf zag er wat leeg uit, of er weinig leven in zat. Maar dit wordt weer helemaal goed gemaakt met de 7 dwergen die er geweldig uitzagen. Maar ook het bos, de dieren in het bos en alles daar omheen is erg mooi gedaan. Dat is toch wel 1 van de dingen waar Disneyfilms in uitblinken; sfeer.

Die sfeer wordt verder versterkt met een mooie soundtrack, al overdreven ze wel eens met het vele gezang en de soms wel erg aanwezige achtergrond muziek. Het musical aspect dat toch wel regelmatig in de film zat stoorde niet, maar het is ook niet iets waar ik nou echt blij van werd. Wel was het weer leuk om het bekende liedje te horen dat wordt gezongen door de dwergen als ze gaan werken en weer naar huis gaan. Het blijft een heerlijk herkenbaar deuntje.

Maar is het buiten dat alles ook een echte topfilm geworden? Nee, voor mij niet. Wat me het meest tegen stond is de indeling van het verhaal. Binnen 10 minuten is er al een half verhaal verteld (de Koningin wil Snow White vermoorden, Snow White ontmoette al haar prins, Snow White gaat met de jager het bos in en moet vluchten) en dan nemen ze plots gigantisch lang de tijd voor de kennismaking tussen Snow White en de dwergen. In dat uurtje gebeurt eigenlijk helemaal niks wat nou interessant is. En dan is er op het einde nog een kwartiertje tijd over voor de Koningin om haar ding te doen. Dat einde komt enorm afgeraffeld over, of het een noodzakelijk kwaad is dat het verhaal nog even afgesloten moet worden met de appel, de prins en de kus. Raar dat die verhouding gewoon niet klopt.

Wel is Snow White een prachtige klassieker die de status ook gewoon verdiend. Het verhaal staat op zich nog steeds als een huis. Het is heel duidelijk goed tegen kwaad geworden. De film is verder wel mierzoet, met een schattige Snow White, leuke dwergen en schattige bosbeestjes. En aan de andere kant natuurlijk een door en door slechte Koningin. Om te benadrukken hoe afschuwelijk ze is zien we haar ook nog als enge heks, inclusief vieze pukkel op de neus. Schitterend, dat zwart-wit beeld van de wereld haha. Goed is goed en slecht is slecht. Maar Disney komt er in deze film zeker mee weg.

Ik geef de film een halve ster verhoging, het wordt nu 3,5*.

Sterke sci-fi film die begint als een actiefilm, maar later een maatschappijkritische film wordt waarbij je je ook nog eens af gaat vragen of de oorspronkelijke overheersers in de trein nu echt fout waren, of dat niet iedereen tot de upper class kan behoren om te overleven. Ik heb me er ieder geval goed mee vermaakt. Sowieso heb ik wel een zwak voor dit soort futuristische verhalen met een verwoeste wereld waar nog maar een kleine groep weet te overleven. Origineel genoeg overleeft de bevolking nu in een constant rijdende trein, omdat het buiten te koud is om te overleven (pijnlijk nog eens duidelijk gemaakt in het begin als iemands arm eraf vriest als straf). Uiteraard volgt een opstand waarbij de lower class zich naar de andere kant moet vechten, van wagon tot wagon met flinke tegenstand van de mensen die het wel goed hebben.

De rol van de op de lagere bevolking neerkijkende Tilda Swinton vond ik wel goed gespeeld. Ze speelt overdreven, als een karikatuur, maar ook wel weer keihard en genadeloos. Het voelde wel bevredigend toen zij vermoord werd. Sowieso is het contrast groot tussen het betere en mindere deel van de mensen. Terwijl het ene deel probeert te overleven en het beter te krijgen, zo vindt het betere deel het vanzelfsprekend dat er verschil is. Het levert soms bizarre scenes op, helemaal met de Joseph Goebbels achtige propaganda die de kinderen in de school-wagon krijgen. Het maakt de film absurd en vreemd, maar ook weer erg boeiend. Richting het einde toe wordt de boodschap van de film misschien iets te overdreven aangedikt, maar het blijft toch wel een prima film.

3,5*, maar wie weet wordt het hoger als ik 'm ooit opnieuw ga kijken.

Mooi kerstdrama rondom een jonge Noorse jongen Julian die zijn zus is verloren en merkt dat zijn familie niet goed met het rouwen om kan gaan, dat ze het liever verzwijgen dan dat ze erover praten met elkaar. Iets wat Julian niet goed trekt, omdat hij zijn emoties en gevoelens niet kwijt kan.

De film heeft wel echt een ruime tijd nodig om op gang te komen. Het is een beetje lastig te zien welke kant ze op willen gaan met het verhaal, maar na een tijd zat ik er wel goed in en werd het best wel pakkend. Richting het einde zelfs emotioneel op een manier die niet misplaatst of nep was. Voor wie wat extra uitleg over het einde wil lezen, ik vind dit wel een sterk artikel. Het is een dosis kerstmagie gecombineerd met pijnlijk realisme, maar het werkt wel. Verder ook mooie beelden van het knusse dorpje in de sneeuw en met een mooie soundtrack. Ik merk sowieso al een paar jaar dat er uit Noorwegen mooie kerstfilms en series komen en deze mag zeker ook benoemd worden.

3,5*

Met dank aan een filmtip van kappeuter in het kerstfilm-topic waar ik de trailer zag.

Nadat ik vorig jaar de filmklassieker Escape from Sobibor opnieuw had gezien, viel die film me een beetje tegen. Ik had me voorgenomen om de versie uit 2018 ook eens te zien, maar wel met wat tijd er tussen, anders lijkt het wel erg op elkaar. Deze film bevalt me wel beter. Er lijkt meer budget in te zitten en de gruwelijkheden komen ook op nare wijze in beeld. Denk aan de vergassing, waar je een shot ziet van binnenuit met een Nazi officier die koeltjes door een raam naar binnen staart en tot tevredenheid ziet dat iedereen sterft. Of Duitse officieren die Joden gebruiken als ''paard'' voor hun eigen plezier. De sadistische insteek van de Nazi's was echt gruwelijk en dat tonen ze overtuigend.

Het voelt dan ook net als in die klassieker uit de jaren 80 heel bevredigend als er een paar Duitsers vermoord worden op einde, als de ontsnapping begint. Wel jammer dat die ontsnapping heel snel weer voorbij is, dat had wel beter gefilmd kunnen worden. De slow motions vond ik ook geen meerwaarde hebben. De film is vrij lang best rauw, dan is zo'n Hollywood staaltje camerawerk op het einde een beetje misplaatst. Maar deze Sobibor is best geslaagd, toch wel wat imponerender dan de oude versie zelfs. Dat de film enkele historische fouten in de indeling van het kamp heeft zitten wat ik zo lees neem ik maar voor lief.

3,5*

Boeiend onderwerp, maar vrij saai gebracht. Zo halverwege had ik het al wel weer gezien met deze Social Dilemma, maar dan moet je nog drie kwartier. De inhoud is kritisch en negatief. het valt te begrijpen, dit soort social media bedrijven zijn gewoon gevaarlijk en erg aanwezig, maar enige nuance lijkt ook wel te ontbreken. Wel opvallend dat medewerkers van bedrijven als Facebook pas heel laat door hadden hoe machtig hun creaties zijn geworden. Goed om een keer gezien te hebben, meer niet.

2,5*

But you're going to go through life thinking that girls don't like you because you're a nerd. And I want you to know, from the bottom of my heart, that that won't be true. It'll be because you're an asshole.

The Social Netwerk begint erg sterk met het stuk met Mark Zuckerberg die wordt gedumpt door zijn vriendin. Bovenstaande quote vond ik wel mooi

Hierna begint Zuckerberg op zijn school een site en na een tijdje heeft Facebook het leven gezien. Wat ik knap vind is dat het niet eens een erg boeiend verhaal is, maar dat het wel vermakelijk is uitgewerkt in de film. Zeker het 1e uur vond ik erg goed met alle zaken op school. Het 2e uur vond ik toch echt minder als ze echt groot zijn geworden. Ik vond de hele introductie wat leuker om te zien. Op een sluwe manier lukt het Zuckerberg om alles te verwezenlijken wat hij wilde.

Wat de film goed doet, is dat het verhaal luchtig wordt gepresenteerd. Geen zwaarmoedig drama en gelukkig blijft de hoeveelheid computertaal ook beperkt. Ik ben niet thuis in die wereld, dus dat was wel prettig. De personages zijn goed gecast en weten allemaal te overtuigen.

The Social Network weet te overtuigen en te vermaken, maar het is geen absolute topfilm geworden. Daarvoor vind ik het verhaal niet boeiend genoeg. Ik gebruik Facebook zelf overigens niet, maar ik had zon gevoel dat deze film beter over 10 jaar gemaakt kan worden als Facebook en alle sociale vriendensites nog verder zijn geevolueerd. Toch mag dit wederom een goede film van Fincher worden genoemd.

3,5*

Wat een fantastische, zeer indrukwekkende film. Ik was er na afloop even stil van, hoeveel ellende en barre omstandigheden kan een mens aan om dan toch niet te breken? Het verhaal was me wel een beetje bekend, ieder geval dat een rugbyteam neerstort in het Andesgebergte, waarbij de overlevenden het deels redden door hun dode vrienden op te eten. De gedachte alleen al is huiveringwekkend en dit toont de film ontzettend sterk. Net als de fatale vliegramp, ik zat werkelijk bijna ademloos te kijken hoe rauw en wreed dit in beeld kwam met lichaamsdelen die breken of het stokjes zijn. Wat een enorme impact.

Dat eerste uur van de film behoort tot de betere uren die ik in lange tijd in een film heb gezien. Daarna neemt de film wat gas terug en ervaarde ik een tikje herhaling, maar dat laatste deel van de film is weer erg goed als ze een wanhoopspoging ondernemen om gevonden te worden, wat ook lukte. Ik ben wel eens ontevreden over de films die Netflix op hun streaming zet, maar deze zou iedereen echt moeten zien. Enorm goed geacteerd ook, de wanhoop, het verdriet maar zeker ook bij een aantal de vastberadenheid om toch te willen overleven.

Nét geen 4,5 ster, maar het scheelt weinig.

4*

Vroeger heb ik Soldaat van Oranje wel eens gezien, maar dat moet echt in mijn kinderjaren zijn geweest. Dit weekend heb ik de film maar eens opnieuw gekeken. Soldaat van Oranje is natuurlijk een nationale filmklassieker en ik kan ook wel begrijpen waarom. De film zit goed in elkaar met een vlot verhaal dat een goede introductie kent en later ook behoorlijk nog verder wordt uitgewerkt. Het einde vond ik wel een beetje afgeraffeld, kwam wel een beetje uit het niets. Misschien komt het doordat ik de versie van 2,5 uur heb gezien en niet die ruim 3 uur, geen idee.

Het acteerwerk mag er wezen van oa Hauer en Krabbe, maar ook Dolf de Vries doet het uitstekend. Het valt me op dat ik de oudere generaties Nederlandse acteurs een stuk beter vind als wat we tegenwoordig zien. Ook met de muziek zit het wel goed en dat steeds terugkerende deuntje klinkt toch wel erg lekker. Maar om nou te zeggen dat ik de film briljant vind, niet echt. Ik stoorde me sowieso aan een hoop dialogen, die in veel te veel te bekakt en te correct Nederlands werden gesproken. Kwam soms behoorlijk overdreven over. Een ander minpunt was dat het verhaal soms best wel in kakte. Van erg spannend naar best wel langdradig. Gelukkig is er nog wel de nodige humor in de film gestopt. Zo was de scene met de Duitse controle bij het Zwitserse schip erg leuk. Zeker 1 van de betere Nederlandse films. Helemaal op oorlogsgebied.

4* (was 3,5*)

Mja, Solo. Niet direct dé film van deze blockbusterzomer waar ik naar uit keek, aangezien de trailers niet zo overtuigden, maar aangezien de voorgaande Star Wars films me wel goed bevielen had ik nog wel hoop dat het vermakelijk genoeg zou worden. Dat is gelukkig ook wel uitgekomen, zonder dat de film nou goed te noemen valt. Het echte Star Wars gevoel ontbreekt hier wel voor me. Het is weinig herkenbaar, episch of meeslepend geworden en het had ook zo een willekeurige sci-fi film kunnen zijn. De dingen die je verwachtte te zien in deze film komen voorbij, dat is ook wel iets wat de verrassing natuurlijk klein maakt. Het is wél een leuke avonturenfilm met een vlot tempo geworden. Wel vrij humorloos, terwijl je normaal toch best om Han Solo moest lachen. Visueel kent de film twee kanten. Ik vond het vaak erg donker en grauw, maar er zitten ook best een paar toffe stukken in, zeker met de Millennium Falcon, die de potentie wel benutten.

Ehrenreich doet het wel acceptabel als Han Solo, maar mist wel het charisma en de flair die Harrison Ford in zijn rol stopte. De rest van de cast is stabiel, zonder uit te blinken. De leukste rol is nog altijd die van Chewbacca, die nog wel dat oude Star Wars gevoel op wist te wekken. Er zitten ook nog wel enkele leuke verwijzingen en cameo's naar de franchise in, zonder dat het té aanwezig is. Dat kon me wel bekoren. Alles bij elkaar valt dit geen film zijn waar de fans nog jaren over na zullen praten. Ik denk dat weinigen de film echt slecht gaan vinden, maar van een film onder de vlag van Star Wars verwacht ik wel meer.

3*

Een van de mooiste voetbalsprookjes ooit had wel een betere verfilming dan dit verdiend. Het was wel even schrikken toen ik in het begin ontdekte dat het verhaal na werd gespeeld door echte acteurs in plaats van dat het een volwaardige documentaire zou worden. Alleen de wedstrijdbeelden zijn echt archiefmateriaal, al spelen ze hier ook nog het nodige na.

En daar gaat het dus mis, want deze film voelt als een wat goedkope tv-film met matige acteurs en weinig geld voor goede decors. Je hebt eigenlijk tot het slot van de film met de EK finale nauwelijks het gevoel dat het hier om een Europees Kampioenschap gaat, een van de grootste sporttoernooien in de wereld na de Olympische Spelen en het WK Voetbal. De focus ligt enorm op de groep Deense voetballers, die zich niet kwalificeerden voor EK '92 en door oorlog in Joegoslavië van hun vakantieadressen werden gehaald om alsnog mee te doen en zelfs de winnaar te worden. Maar de film vergeet dus dat het ook een episch gevoel op moet wekken, wat niet best lukt. Zonder veel voetbalkennis zou je bijna denken dat het hier om een zomers amateurtoernooitje gaat in plaats van het EK. Jammer dat ze van die EK beleving echt nauwelijks wat over weten te brengen naar de kijker.

Alleen een beetje bij de slotfase van de halve finale, die Denemarken wint van Oranje na penalty's (aiii, pijnlijk) en de finale dus, met beelden van kritische media, uitzinnige fans, de vreugde na afloop en het Deense volksfeest. Wel confronterend om te lezen dat de dochter van doelpuntenmaker Vilfort kort na de finale overleed aan kanker. De scène dat zij vraagt of papa weer naar het EK wil gaan was een van de weinige sterk geacteerde momenten in de film. Een serieus moment in een verder vrij luchtige film, met een trainer die thuis een bal door het raam schiet, die zijn keuken plots sloopt (op het einde bij de aftiteling hoor je dat de keuken netjes vervangen is haha) en die na de gewonnen halve finale op de gang loopt en uit alle slaapkamers seksende voetballers hoort. Wat dat betreft was de film nog wel geinig.

Kleine 3*

Heel behoorlijke coming of age film, een genre waar het altijd met goed naar kijken is als een verhaal tenminste goed wordt uitgewerkt. De fase waarin jongeren keuzes voor het leven maken, of dat nu hun seksualiteit, werk of leven is, vind ik altijd interessant. In Sommersturm volgen we de tiener Tobi die op zomerkamp gaat met het doel een roeiwedstrijd te winnen. Maar het draait natuurlijk niet alleen om de wedstrijd, maar om vriendschappen, liefdes en keuzes. Tobi raakt verliefd op zijn beste vriend Achim, die weer verliefd raakt op een meisje waardoor de vriendschapsband tussen Tobi en Achim flink onder druk staat.

De film volgt op zich bekende wegen met het vertellen van het verhaal, maar weet zo af en toe ook nog wel te verrassen. Vooraf dacht ik toch dat Tobi en Achim dan wel beide gevoelens voor elkaar zouden krijgen, maar dat gebeurt dus niet en ook de roeiwedstrijd wordt niet gewonnen. Geinige bijrollen van het ''Queer-team'', waardoor er regelmatig wat luchtige humor in het verhaal zit, maar niet op een ordinaire manier. Zeker het laatste deel van de film kent een paar mooie scenes en het enigszins happy end-achtige slot voelt ook niet onecht aan. Ik had wel een tijd wat moeite met de rol van hoofdrolspeler Tobi, die lange tijd gewoon wat onsympathiek over kwam en ook wat vreemde dingen deed, maar later voelde zijn rol meer natuurlijker aan. De overige rollen varieerden in niveau. De actrice die Anke speelde is trouwens wel echt een prachtige meid zeg. Summerstorm weet nooit echt uitzonderlijk goed te worden, maar is een uitstekende middenmoter in dit coming of age genre.

3,5*

De enige reden dat ik dit eens wilde kijken is vanwege de ''ophef'' rondom de film. Racistisch enzo. Disney weigert dit ook op hun streamingdienst Disney + te zetten, politiek correct als ze tegenwoordig zijn. Tegenwoordig noemen we alles racistisch. Ik zie het niet zo in deze Song of the South. Hoogstens een tikje stigmatiserend, maar zelfs dat nauwelijks. Een vriendelijke donkere man raakt bevriend met een kind en vertelt verhaaltjes waarin we Donald Duck Weekblad personages Broer Konijn, Rein Vos en Meneer Beer ontmoeten. Grappig om hen eens in een tekenfilm te zien. Dat waren nog best leuke momenten, maar ze duurden me veel te kort. Al het andere in de film was flut. Moraliserend en saai. Het liedje Zip-a-Dee-Doo-Dah was verder nog wel geinig, klonk ieder geval even leuk aan. De enige goede reden waarom Disney deze film kan boycotten is gewoon omdat het kwalitatief gezien troep is.

1,5*

De aanloop naar deze Sonic-film is wel een rare geweest, met de enorme kritieken online op het design van Sonic, waarna de makers de boel een restyle gaven. Dat komt toch ook zelden voor zeg. Je kan het een gebrek aan vertrouwen in eigen werk noemen, maar het is achteraf gewoon een uitstekende keuze geweest om naar de achterban te luisteren. Want ik had vanavond een paar uurtjes over en dus maar Sonic meegepakt in de bioscoop.

En dan blijkt de film designtechnisch gewoon prima te zijn. Sonic lijkt op zijn digitale versie en zeker als hij aan het sprinten is komt dat Sonic-gevoel wel degelijk boven drijven. Ik heb in de vroege jaren 90 echt wel geregeld Sonic games gespeeld op de Sega Mega Drive. De console kende genoeg leuke games, maar Sonic was toch wel bijzonder met de hoge snelheden en de kleurrijke levels vol gouden ringen. Maar toch waren het geen games die eeuwig speelbaar waren zoals de Super Mario games. Van Mario werd ik fan en die games gingen dan ook op een logische wijze met hun tijd mee, richting het 3D tijdperk. Die games werden elke keer beter, terwijl Sonic games slechter en nietszeggender werden, totdat we nu op een punt zijn dat er niet eens een nieuwe Sega console meer bestaat en Sonic nog hoogstens een bijrolletje speelt in Mario games.

De film doet het best leuk met best acceptabele CGI, een vermakelijke Sonic en een prettig brallende Jim Carrey als Dr. Robotnik. Die laatste had van mij nog wel absurder gemogen, maar hij voldoet. Zoveel leuke films heeft Jim Carrey vorig decennium ook niet meer gemaakt, dus dit is best een redelijke comeback. Waar de makers wel luisterden naar de achterban over het design, hebben ze alleen niet echt begrepen waar Sonic om draait. Zo'n verhaal over eenzaamheid en vriendschap is echt zo afgezaagd. Er zitten wel een aantal toffe spektakelstukken in waarin hij flink snelheid maakt, maar het had echt beter gekund. Van mij had het ook niet perse Sonic in de moderne, realistische wereld hoeven te zijn. Al kan ik me moeilijk een Sonic wereld verzinnen met een leuk verhaal. Wat dat betreft heeft Mario gewoon een veel beter uitgewerkte achtergrond met Bowser, Luigi, Yoshi, Peach en het Mushroom Kingdom. Blijf trouwens wel even zitten voor de aftercredits, daar komen we wel een oude bekende van Sonic tegen en lijkt me de boodschap duidelijk dat Sonic 2 er best zal komen. Het is geen geweldige film geworden, wel een redelijke gameverfilming.

3*

Prima vervolgfilm, maar het blijft een reeks die niet verder dan ''best geinig voor een keertje'' komt. Daarvoor blijf ik het jammer vinden dat je in beide films te weinig Sonic-elementen ziet. Het is ook wel lastig, want in tegenstelling tot de Super Mario wereld heeft Sonic niet zo veel herkenbare dingen waar je een film van kan maken. Ik mis al 2 films de loopings en de muntjes uit de games, maar ergens snap ik het wel. In deze film krijgen we wel Tails en Knuckles erbij en dat is wel een prima toevoeging. Ook Jim Carrey keert weer terug als Dr. Robotnik, inclusief een hoop overacting en gekkigheid. Jim Carrey werkt me vaak op de zenuwen, maar doet het toch wel leuk als een karikature vijand.

In Sonic 2 zoeken Sonic en Robotnik een smaragd die ongekende macht geeft, we kennen het allemaal wel. De ene noemt het bij de Avengers de Infinity Stones en hier heeft het weer een ander naampje. Origineel is het niet, maar dit soort films kijk ik daar ook niet voor. Het is jammer dat het middenstuk wat voortkabbelt, want de start is wel goed en het einde met de enorme robot ook. Dat laatste deel gaf me wel weer even dat Sonic gevoel met groteske actie en met de snelheid van Sonic. En hij transformeerde zelfs nog even in een Super Saiyan . Nouja, origineel is het dus niet maar dat zei ik al. De humor is verder een beetje hit or miss, de film een tikje te lang, diverse menselijke personages vrij nietszeggend maar toch is het plezierig te kijken en vind ik het al heel wat dat ze er 2x op rij een gamefilm van hebben weten te maken die de moeite waard is, want dat is vrij zeldzaam. Deel 3 gaat er vast komen, da's geen verkeerd idee.

3*

Bijzonder geslaagde derde deel uit de Sonic reeks, sowieso wel echt ook veruit de leukste. We kennen alles en iedereen al aan het begin, dus er kan meteen een lekker vlot en vermakelijk verhaal verteld worden waarbij Jim Carrey als Dr. Robotnik echt uit mag blinken met zijn getier en gekke fratsen. En om het nog beter te maken speelt hij een dubbelrol, want ook Opa Robotnik is hier aanwezig.

Uiteraard heeft Sonic de hoofdrol, maar zeker niet de leukste rol. Naast Dr. Robotnik heb je ook te maken met Shadow the Hedgehog, de duistere variant van Sonic. Prima tegenstander. En ook Knuckles pakt voldoende screentijd met een geinige rol. Alleen Tom en Tika doen deze film voor spek en bonen mee, maar niemand mist ze denk ik.

Wat ik wel jammer vind is dat alles in deze films zich in de echte wereld af speelt. Bij bijvoorbeeld The Super Mario Movie gaan ze ook echt de wereld van Mario in, maar bij Sonic blijft het toch allemaal in de realiteit. Ook doen ze hier vrij weinig met de games. Een paar verwijzingen, maar meer ook niet. Nou is Sonic ook niet met z'n universum zo bekend en aansprekend als Mario, maar je hoopt toch weer de klassieke Green Hills te zien, met loopings en muntjes. Al zullen de meeste kijkers dit niet interessant vinden, maar ik die de games ooit speelde had op meer gehoopt. Maar dit is wel veruit de leukste kerstvakantiefilm die er draait, dus pak 'm gewoon lekker mee. Blijf trouwens nog even zitten voor een after credits momentje met nog een naam die ze introduceren voor deel 4.

3,5*

Sophie's Choice heb ik altijd eens willen kijken omdat ik, helaas, al wist welke beruchte scene in de film zat. Dat is best jammer, want als ik dat niet had geweten, dan was de impact denk ik nog groter geweest op dat moment. Wat een ondraaglijke keuze, kiezen tussen het leven van 1 van je 2 kinderen. De scene was echt heel erg pijnlijk en wreed en kwam bij mij als kijker, ondanks dat ik het dus wist, keihard aan. Streep acteerde geweldig en de schreeuw van het meegenomen dochtertje ging door merg en been. Wel spijtig dat de scene daarmee meteen voorbij was en dat er niet meer over dat moment is gesproken. Ik had op zich wat meer willen horen van haar enorme schuldgevoel, al spreekt het natuurlijk wel voor zich.

Buiten dat ene moment viel de film me best wat tegen. De eerste pakweg anderhalf uur verliepen traag en het was ook niet echt pakkend. De driehoeksvriendschap kon me niet echt boeien, vooral omdat beide mannen een irritante rol speelden. Streep deed het wel goed, sterk geacteerd. Haar afwijkende accent, haar angstige voorkomen, haar pogingen om toch maar bij Nathan te blijven, ondanks ze Stingo leuk vind...sterk. Ook vanwege dat laatste kan je de film Sophie's Choice noemen. Haar keuze tussen de beide mannen die ze nauwelijks kon maken. Al zal de titel vooral gebaseerd zijn op die ene beruchte scene.

Het laatste uur met beelden vanuit Auschwitz vond ik wel erg goed. De manier van filmen was ook rauw en direct met veel donkere beelden. Maar het is te weinig om de film echt goed te vinden. Er had veel meer in kunnen zitten. En zonder die ene keuze was dit ook geen film geweest die mensen echt onthouden hadden, lijkt me. Voldoende, maar meer ook niet.

3*

Dan duurt deze film 80 minuten en moet je tot de helft van de speeltijd wachten voordat Rodan eens erbij komt. Voor die tijd had ik al moeten lachen om die lachwekkende kakkerlak of weet ik wat het wat die in vergrote vorm de bevolking lastig viel. Zag er echt niet uit. Gelukkig is het laatste half uur wel acceptabel, als Rodan de boel gaat terroriseren. De verwoestingen in de stad vond ik wel aardig getoond, al zag je heel opzichtig de schaalmodellen. Maar goed, we praten natuurlijk ook over een film uit 1956. Maar de verhouding verhaal / actie is wel ondermaats in deze film. Bepaald geen aanrader.

2*

Behoorlijk flauw maar wel leuk. Ik kan altijd wel lachen om dit soort verkleedfilm met bijbehorende sexgrapjes. Jammer dat ze op het einde weer zon stontvervelend moraalverhaal eraan hebben geplakt.

3*

Ik hou van Pixar, maar het niveau schommelt enorm de laatste 10 jaar. Soul hoort in mijn ogen ook tot de minder boeiende titels, ook al doet de film heel veel goed. Om daar maar mee te beginnen: de film is origineel en gedurfd, dat mag je best prijzen. En visueel is het fantastisch, New York oogt schitterend. Iedereen die er eens is geweest zal denk ik beamen dat Soul de sfeer van de stad heel goed over weet te brengen.

Maar inhoudelijk deed de film me heel weinig. Ik heb al niks met jazz en ook de hoofdpersoon is vrij karikatuur en daarmee weinig interessant. Zo halverwege de film geloofde ik zijn verhaal wel en was het hopen op wat vernieuwing, wat niet kwam. Ook waren de stukken in het hiernamaals langdradig en had het deel met de kat niet langer moeten duren. De boodschap van de film is duidelijk, maar ze vergeten dan wel dat het ook een beetje leuk om te kijken moet zien. Dat lukte bijvoorbeeld Inside Out wel.

3*

Geweldige docu over de muziek in de James Bond films over de afgelopen 60 jaar, met genoeg info en achtergronden over de productie van zowel de oude en nieuwe nummers.

Persoonlijk had het van mij niet zo uitgebreid over het tijdperk van Daniel Craig hoeven te gaan, buiten Skyfall vind ik de nummers niet al te bijzonder. Het tijdperk van John Barry vind ik vooral boeiend, hoe alles begon en welke obstakels Barry uit de weg moest ruimen om zijn muziek gemaakt te krijgen. Gelukkig krijgt elk decennia voldoende aandacht (denk aan Shirley Bassey, Louis Armstrong, Paul McCartney, Tina Turner etc) en is een kritische noot ook aanwezig. Niet elk nummer is even tijdloos goed en niet elke artiest was even tevreden.

Ook tof om te zien is hoe de orkesten door de vele jaren heen de bekende James Bond muziek steeds weer hebben aangepast om er toch origineel mee uit de hoek te kunnen komen. En als groot fan van de James Bond franchise was het sowieso al fijn om in anderhalf uur even de hele muzikale geschiedenis voorbij te zien komen. Must see voor Bondfans

Even mijn top 5, in willekeurige volgorde, met favoriete soundtracks:

Goldfinger (Shirley Bassey)

We have all the time in the world (Louis Armstrong)

Nobody does it better (Carly Simon)

License to kill (Gladys Knight)

Skyfall (Adele)

Bonus: De slechtste: Die Another Day (Madonna)

4*

Als de media niet zo op de randzaken van deze film waren gedoken, met QAnon en Jim Caviezel en de daaruit volgende (tijdelijke) bioscoopboycot die ik echt belachelijk vond, dan had deze film nauwelijks aandacht gehad want het is eigenlijk een middelmatige film geworden die pas na anderhalf uur een beetje spannend werd. Het onderwerp is duister, met kinderontvoeringen door smokkelaars. Had een andere regisseur deze gemaakt en had een ander iemand de hoofdrol gespeeld, dan had de film vermoedelijk complimenten gekregen voor het aan de kaak stellen van dit onderwerp. Maar goed, dit is het eindproduct en het deed me dus weinig. Veel drama, maar wel redelijk afstandelijk getoond. De daadwerkelijke redding was nog wel de moeite in de laatste drie kwartier, maar het is wel weinig. Sowieso duurt dit veel te lang, had ook wel in anderhalf uur gekund.

2,5*

Yes, ik kan weer eens een 0,5* uitdelen!

Ongelooflijk, dat dit op de markt is gebracht. Ongelooflijk lamlendig, ongeloofwaardig debiel verhaal dat echt nergens op slaat.

Maar goed, als goede acteerprestaties en special effects aanwezig zijn dan kan het nog vermakelijk zijn, toch? Jazeker...

Helaas moet je dan niet bij de film zijn. Het zijn denk ik de slechtste effects die ik ooit heb gezien in zon soort film. En ik zwijg maar over de mensen die erin mee spelen...

0,5* dus. En verdiend ook.

Aardig.

The Source Code deed me best wel denken aan Deja Vu (2006). Het is zeker geen verkeerde film geworden, maar ook verre van bijzonder. Het is vooral jammer dat je doordat de acht minuten die steeds opnieuw worden beleefd weinig spanning creëert als film. Het eerste uur is redelijk simpel en pas richting het einde kwam er wat meer vaart en verhaal in de film. Gelukkig vond ik dat laatste deel wel onderhoudend.

Jake Gyllenhaal doet het ook heel behoorlijk als captain Stevens. Ik vind hem toch altijd wel een aardige acteur met een positieve uitstraling.

Kortom, niet zo enorm bijzonder, maar wel aardig. Ik vind dat hele Source Code idee trouwens best handig. Daar zou je veel levens mee kunnen redden. Maar of ik het nog meemaak dat zulke technieken echt werken...

3*

Dit had leuk kunnen zijn, maar is langdradig en saai geworden. De film neemt qua speeltijd ruim de tijd, maar na een uur is er nog weinig gebeurd. De film komt moeilijk los en waar je dit voor kijkt is gewoon een lading moordpartijen die er maar heel weinig komen. De enige echt leuke scène is met die grote groep mensen die steeds in het water terecht komen en niet kunnen ontsnappen in het riool. Maar verder, mweh. Het is ook allemaal vrij lelijk geanimeerd en de gore is veel te veel afwezig. Los van dat is de cast ook weinig aan, zeker dat vrouwelijke milieudrammertje is vervelend. Jammer dat bijvoorbeeld Alexander Aja deze film niet heeft gemaakt, die snapte met Piranha 3D en Crawl veel beter hoe je moordende beesten in beeld moet brengen.

2,5*

Cartman: Kyle, all those times I called you a stupid Jew, I didn't mean it. You're not a Jew.
Kyle: Yes I am, Cartman! I AM a Jew!
Cartman: No, no, don't be so hard on yourself.

South Park, een serie die ik al vanaf het eerste moment dat het in Nederland te zien was keek. Je mag wel zeggen dat ik ermee opgegroeid ben. Waar ik als kind moest lachen om de grove teksten, daar geniet ik tegenwoordig van de absurditeit en de maatschappelijke kritieken die prachtig zijn verpakt in nog altijd erg leuke afleveringen. South Park is tijdloos. De South Park film heb ik nog in de bioscoop gezien en daarna nog vele malen herkeken. Dat was nog in de tijd dat je het in waardeloze kwaliteit op een cd'tje brandde maar toch bleef kijken. Nu heb ik de film uiteraard al jaren op DVD en het werd wel eens tijd voor een herziening.

De film is nog altijd scherp en grappig en heeft niks van de glans verloren, ook al kende ik nog elke scene en dialoog. Maar het spervuur aan grappen dat op je afgevuurd wordt laat me ook nu weer lachen. Van enorme flauwe, puberale humor (Kyle's moeder die op tv de Canadezen beledigt op basis van hun uiterlijk ghehe) tot scherpe maatschappelijke kritieken die enorm grappig verpakt zijn (zwarte soldaten voorop in de strijd, de bekende namen in de hel, het briljante zwart-wit filmpje waarin je ziet dat Canadezen naar kampen gedeporteerd worden (Did I say death camps? I meant happy camps )).
Tussendoor worden vele bekendheden niet gespaard, waarbij sommigen echt schitterend aangepakt worden. De Canadese minister die zich excuseert voor Bryan Adams, hilarisch! Maar vergeet ook oa Brooke Shields, de Baldwins, Winona Ryder, Celine Dion, Bill Gates en vele anderen niet. Prachtig! Ook mooi hoe Saddam Hussein toch een hele film te kakken wordt gezet.

Als je kortzichtig bent, dan noem je deze film puberale flauwekul, gericht op goedkope humor. Maar als je dieper durft te kijken, dan zie je een vlijmscherpe satire die 12 jaar later nog altijd staat als een huis. En om te blijven boeien vind ik het musical aspect een geweldige toevoeging. De liedjes zijn me altijd bijgebleven en zijn ook vandaag de dag nog prachtig. Mountain Town, Uncle Fucker, Kyle's mom is a bitch, Blame Canada, Whay would Brian Boitana do, La Resistance...allemaal zeer geslaagd. Elk liedje is eigenlijk wel geslaagd.

Zijn er minpunten? Niet veel. Ik vind het wel jammer dat bekende, grappige South Parkers als Randy Marsh en Butters nauwelijks meedoen. Je ziet ze soms wel, maar het aantal dialogen is bijna 0. Verder had de film nog wel wat langer mogen duren. Na een minuutje of 80 zit het er helaas alweer op. De leukste musical die ik ken.

4* worden 4,5*

Eigenlijk een best wel sterk geschreven ''film'' dat vol in de aanval gaat op Disney, Kathleen Kennedy en het multiverse-concept. Misschien komt er in de kleine 50 minuten wel heel erg veel voorbij, ook Randy en zijn klusjesmannenprobleem is een uitgebreid subplot, maar het loopt ieder geval lekker door. Amerika is weer eens op prima wijze een spiegel voorgehouden. Sowieso fijn dat het eens een keer niet over Randy zijn weed of Corona ging.

3,5*

Dit is wel veruit de leukste South Park special van de afgelopen jaren, met een zeer geestig verhaal over een drankje dat een hype onder de kinderen is. Wie het niet heeft, wordt gezien als minderwaardig. Heb echt gelachen om de dialoog van Clyde bij zijn vader en stiefmoeder dat eindigt over ''double penetration''

Ook Randy was weer briljant, met zijn OnlyFans account strijd samen met zijn vrouw. ''I want to beat the shit out her on OnlyFans''. Heerlijk weer die classic South Park verwarring.

4*

Bijzonder dat dit op de site hier staat, maar oké.

Als South Park fan heb ik uiteraard dit gekeken en heb me hier gewoon goed mee vermaakt. Je krijgt eigenlijk een verhaal a la It maar in plaats van een clown is covid de grote reden dat de jongens South Park hebben verlaten en tientallen jaren weer terugkeren vanwege de dood van Kenny.

Wat ik hier zo leuk vind is naast een goed geschreven plot vooral een blik op wat iedereen is geworden tientallen jaren later later. Stan en Kyle zijn geen vrienden meer, Cartman heeft zich bekeerd tot het jodendom, Stan heeft indirect zijn zus vermoord en daardoor pleegde zijn moeder zelfmoord en is zijn vader verbitterd geraakt en zo kun je nog even door gaan. Er zitten best een hoop leuke grappen in, met oa een hilarische deurbel, artificial intelligence en verwijzingen naar de oude serie.

3,5*