Meningen

Deze tweede en afsluitende special haalt niet het niveau van de eerste special, omdat het niet al te best afgesloten word. De humor valt een beetje tegen, ik had meer van Cartman verwacht en ik denk dat bijna iedereen nu echt helemaal klaar is met Randy zijn Tegridy Weed. Dat verpest nu al meerdere seizoenen. Misschien dat ze in Amerika drugs nog een grappig onderwerp vinden, maar het is echt afgezaagd.

3*

Niet de beste South Park special, maar toch best vermakelijk met een verhaal rondom de drugs waarmee je af kunt vallen. Het grappigste vond ik wel de reden waarom Cartman slank wilde zijn, omdat hij dan mensen kon beledigen en zij hem niet omdat hij niet langer dik is. Maar zo vanaf de helft van de special vond ik het saaier worden met die drugstransporten. South Park is toch geschikter voor afleveringen van 25 minuten, hoop dat we dat snel weer gaan zien.

3*

Geinig vervolg in film-vorm op het meest recente seizoen, met Cartman die met zijn moeder in een hotdog-wagen is komen te wonen en daar weg wil. Jammer dat ze al een paar jaar Tegridy weed steeds blijven gebruiken, daar vind ik nou echt niks aan. Maar gelukkig zit er wel de nodige humor in deze film, met Randy Marsh die steeds meer zeikt en de hele film Karen genoemd word, maar ook Cartman die op het einde met een borstvergroting loopt Daarnaast ook een aantal knipogen naar het verleden van South Park, met Manbearpig voorop. Heel goed is het niet, maar ik heb me weer vermaakt. Ik heb geaccepteerd dat South Park niet meer van het niveau is wat ze tot pakweg 10 jaar terug haalden.

3*

South Park was vroeger briljant en tegenwoordig nog maximaal geinig, dat zijn helaas harde feiten voor me als trouwe kijker. Het laatste seizoen was echt heel kort, omdat ze nu regelmatig films af gaan leveren. Deze The Streaming Wars - part 2 is uiteraard dus het vervolg op de vorige film van een maandje of twee terug. Ergens is het weer een hoop South Park bullshit bij elkaar, maar toch zijn ze hun frisheid kwijt. Ik kan er niet meer hard om lachen. Cartman met zijn borstimplantaten is leuk, maar Tegridy Weed is stomvervelend en het classic South Park gevoel is er ook niet echt. Ook jammer dat ze dus schijnbaar elke keer een dubbele film maken met een verhaal, na de twee Covid films nu dus twee over The Streaming Wars. Ik zie liever losse verhalen, zijn ze beter in.

Hele krappe 3*

De film wordt zo te lezen vaak aangeprezen als een Deliverence-achtige film en dat klopt ook wel, maar dan een stuk minder sterk. De film komt traag en stroef op gang en het peloton is redelijk dom bezig, waardoor ik er weinig sympathie voor had. De latere gruwelijkheden waren wel vrij indrukwekkend, maar al bij al stelt de film me teleur. Ik miste toch wel die beklemmende sfeer die ik bij een verhaal als deze had verwacht.

2,5*

Ik kijk altijd alle films af die ik heb, hoe slecht ze ook zijn. Maar niet deze...

Na een uur kijken snapte ik nog geen ene hol van het verhaal en het boeide me ook allemaal voor geen meter. Wat een baggerzooi zeg.

Enige pluspuntje vond ik het goede acteerwerk van Dwayne Johnson en Sean William Scott.

Deze film is gemaakt door de makers van Donnie Darko. Nooit gezien, maar volgens verhalen ook een enorm complexe en vage film. Misschien dat de liefhebbers dus van Southland Tales genieten gaan, maar ik ieder geval niet.

1*

Space Jam is toch wel een absolute bekende klassieker uit de 90´s, waar ik als kind regelmatig naar heb gekeken. De Looney Tunes waren met hun drukke ADHD gedrag best grappig en het plotje over basketbal was niks bijzonders, maar viel te pruimen. Maar waar ik Disney en dan vooral de wereld van Donald Duck altijd leuk ben blijven vinden, daar verdwenen de Looney Tunes bij mij ver naar de achtergrond en daarmee heb ik ook Space Jam nooit meer opnieuw gekeken sinds die tijd. En dat terwijl ik de film al wel een jaar of 10 in mijn DVD kast had staan.

Nu toch eens die herziening gedaan en ik heb er mixed feelings aan over gehouden. Op zich staat de film nog wel redelijk overeind met een kort maar krachtig tempo waarin binnen een minuut of 80 wel erg veel gebeurd. Het basketbalsfeertje is nog prima, maar de overdreven verering van Michael Jordan is wel een tikje lachwekkend. De film voelt wel ontzettend commercieel en gehyped met alles rondom Jordan en het NBA wereldje. De Looney Tunes hebben toch wel tot de grote wedstrijd een beetje een bijrol, al geeft dat ook weer niet want Jordan is weer best likable als personage en de onderlinge chemie tussen hem en de Looney Tunes is best vermakelijk. Maar echt hele opvallende scenes kent de film weer niet en de film is voorspelbaar tot het laatste moment toe.

En wat ook 21 jaar na dato wel op valt is dat de grafische kwaliteiten van Space Jam niet echt briljant meer zijn. De tand des tijds heeft wel redelijk toegeslagen en zo voelt de gehele film eigenlijk. Best vermakelijk, maar de charme van destijds is verdwenen. En dat hoeft niet altijd, want tig Disney en Pixar films die het tegendeel bewijzen. Maar toch geef ik nog wel een kleine voldoende.

3* (was 3,5*)

Disclaimer: Deze reclamespot bevat ook stukjes film.

Space Jam: A New Legacy is het vervolg op een van de bekendste familiefilms uit de jaren 90, Space Jam. Destijds belandde basketballer Michael Jordan in de wereld van de Looney Tunes en was een basketbalwedstrijd nodig om te voorkomen dat de Looney Tunes slaven op een buitenaardse planeet zouden worden. Het was geen topfilm, veel te veel gericht op het promoten van de NBA en Michael Jordan, maar het had wel een ziel en was nog best grappig. Paar jaar geleden nog eens gekeken en ondanks alle mankementen er nog best van genoten.

En nu is er een vervolgfilm, met basketballer LeBron James die met zijn zoon in de wereld van de Looney Tunes terecht is gekomen. Pardon, de wereld van Warner Bros., want ik heb nog nooit zo'n ongepast staaltje product placement van het bedrijf achter deze film gezien. En dan niet op een leuke manier, maar op een redelijk smakeloze, trieste wijze. Prima om hier en daar een cameo in een film te stoppen, maar Space Jam 2 draait nauwelijks om de Looney Tunes, maar alleen om het product LeBron James (de verering van hem is echt schaamteloos, zeker die eerste 10 minuten...) en vooral de collectie van Warner Bros. Het zijn namelijk nauwelijks leuke grappen die erin verwerkt zijn, want ze zitten er bijna allemaal alleen in om ze in beeld te krijgen. Denk aan The Matrix, Pennywise the Clown, The Nun, King Kong, The Iron Giant etc. Eigenlijk kopieert men hier gewoon Ready Player One die een hoop van dezelfde cameo's ook al had, maar dan wel grappig. Ik vond dit echt pijnlijk gênant hier.

En LeBron James is ook geen Michael Jordan. Die laatste vond ik in Space Jam 1 veel sympathieker. LeBron James is hier gewoon een rijke, egocentrische vader van een net zo'n verwend zoontje die zijn eigen pad wil volgen maar dit niet mag. Wat zielig allemaal zeg, vanuit zijn super-de-luxe slaapkamer met enorme computerschermen en zijn eigen basketbalveld die grenst aan de grote familie-villa. Het was wel erg lastig om sympathie voor deze familie op te brengen. De rol van Don Cheadle vond ik ook niks. Je gaat alles toch vergelijken met Space Jam 1, maar de aliens uit die film waren zoveel leuker als slechteriken. Hier is het gewoon niks, ook de bad guys basketballers zijn vervelend, de vrouw van LeBron is vervelend. Het werkt niet. De film moet het van een paar spaarzame Looney Tunes momenten hebben, waarbij ik vooral Daffy Duck en Will. E. Coyote nog wel geinig kon noemen. Maar ze krijgen allemaal weinig screentijd, terwijl de film toch richting de twee uur speelduur gaat. Ik heb eigenlijk maar om 2 grappen kunnen lachen, dat was Will. E. Coyote in de Mad Max wereld en de Michael B. Jordan grap, al was het wel veel leuker geweest als ''His Airness'' een klein rolletje had gehad.

Het is geen complete draak van een film geworden, maar wel een misplaatste die uiteraard weer lekker woke is, want Lola Bunny moest bijvoorbeeld weer genderneutraal gemaakt worden. Vermoeiend allemaal. Het is bij scènes met de Looney Tunes nog wel soms leuk, maar veel te weinig. Deze film hadden ze gewoon niet moeten maken.

2*

Dikke tegenvaller.

Spaceballs is gewoon nauwelijks grappig. Ik hou van de Mel Brooks achtige humor (al vind ik Abrahams en de Zuckers van films als Airplane en Naked Gun wel duidelijk scherper en leuker), maar het komt er in Spaceballs nauwelijks uit.

Er worden veel grappen op je afgevuurd, maar na afloop kan ik er niet 1 opnoemen die me bij is gebleven en waar ik echt om moest lachen. Een paar momentjes waren wel leuk, zoals het ruimteschip dat een Transformer blijkt te zijn of de flauwe zaken als een cameraman die wordt geraakt bij een lasergevecht, maar het is allemaal wel wat karig. Wat ik ook miste waren geslaagde woordgrappen.

Nou moet ik wel vermelden dat ik geen enorme Star Wars liefhebber ben (dit jaar voor het eerst allemaal gezien en het was redelijk, maar niet meer dan dat), waardoor ik de parodie misschien ook wat minder grappig vond om die reden.

2*

Ik ben een fan van Ricky Gervais, maar hier pakte het gewoon slecht uit. De chemie met zijn partner was niet best en erg grappig werd het nooit. De eerste helft van de film ging nog, maar als ze afreizen naar Ecuador is het sowieso wel gedaan met de fun. Gervais zijn arrogante smoelwerk doet het erg goed in een serie als The Office of als host van een prijsuitreiking, maar hij zou zijn filmrollen wat kritischer mogen benaderen en meer iets zoeken of produceren dat bij zijn kwaliteiten ligt. Ik wacht wel op David Brent: Life on the Road (2016), dat wordt ongetwijfeld weer een ouderwetse Gervais hit.

Alles aan Species laat zien dat echt 90's pulp is, vooral op visueel gebied. Het allemaal weinig imponerend met lelijke CGI en vooral te donker gefilmd. Species is dan ook bepaald geen goede film, maar nog wel acceptabel om een keer gezien te hebben. Voor mij is dit dus geen jeugdsentiment ofzo, kan me niet heugen deze eerder al eens bekeken te hebben. Het is allemaal te vergezocht, zelfs voor een sci-fi verhaal. Het komt een beetje over als een matige aflevering van The X-Files. Er lopen best behoorlijke namen in de film rond, maar ik kan het geen memorabele rollen noemen. Positief zijn wel aardige actiemomenten en de blote tieten, niks mis mee.

2,5*

You are a kite dancing in a hurricane, Mr Bond.

Ik hou zo van deze franchise zeg. Net als velen heb ik echt enorm uitgekeken naar SPECTRE, de nieuwe film in deze al ruim een halve eeuw durende franchise. En sterker dan ooit. Wat dat betreft verwacht ik ook over 50 jaar nog steeds James Bond films in de bioscoop. Als je ziet hoe hard de kaartverkoop toch weer is gelopen...

Daniel Craig heeft nu 4 Bondfilms op zijn naam staan, waarvan alleen Quantum of Solace echt slecht was. De andere 2 titels zijn zeer goed en mogen genoemd worden bij de allerbeste Bondfilms ooit gemaakt. SPECTRE probeert dat plekje ook te verdienen, maar slaagt hier maar gedeeltelijk in.

Om negatief te beginnen; de film stelt op emotioneel vlak wat teleur. Waar Casino Royale en zeker Skyfall echt briljant waren met de uitdieping van het personage James Bond en zijn achtergrond, daar blijft SPECTRE toch wat achter. Ondanks dat er enkele grote geheimen uit zijn verleden bekend worden gemaakt, weet de film nooit bij mij dat gevoel op te wekken dat die verhalen me echt wat doen, in tegenstelling tot die 2 andere titels. Jammer. Ook mis ik gewoon Judi Dench, die als M echt een prachtige haat-liefde verhouding met Bond had in de vorige films. De nieuwe M doet het keurig, maar je voelt gewoon die klik tussen hem en Bond nauwelijks.

Een ander kritiekpunt is dat het verhaal wat rommelig en onsamenhangend is. Af en toe lijkt het net dat ze het verhaal nog louter als kapstok gebruiken om Bond naar de meest afwisselende locaties te sturen (die er overigens stuk voor stuk geweldig fraai uit zien). Ook nu vergelijk ik weer met Casino Royale en Skyfall en dan blijft SPECTRE qua verhaal toch wat achter. Het is allemaal een tikje voorspelbaar en te simpel. Dat de collega van M die het 00-programma stopt een verrader blijkt had ik al heel snel verwacht. Net als dat Oberhauser uiteindelijk de iconische Ernst Stavro Blofeld blijkt te zijn. Dan was nou niet iets wat ik nooit had gedacht.

Maar dit lijkt een hele zure review, maar dat is helemaal niet zo. De film kent namelijk veel meer pluspunten dan dat ik er kritiek op heb. Visueel is SPECTRE echt indrukwekkend, met een heerlijke opening in Mexico. Maar ook de scenes in Rome, Oostenrijk, Londen en Marokko zijn indrukwekkend knap geschoten. De achtervolging in Rome is weergaloos fraai en snel, de shots van de bergen in Oostenrijk zijn om van te smullen en de eerste blik op de thuishaven van Oberhauser is een hele fraaie. Ook de muziek is dik in orde en is weer heerlijk sfeervol. De themesong zal nooit mijn favoriet worden, maar ik ben er nu aan gewend en het was in combinatie met de knap gemaakte videoclip bij de intro nog wel te pruimen.

Het acteerwerk is ook van uitstekend niveau. Craig toont voor de vierde keer aan dat hem als 007 kiezen een geweldige zet is geweest. Hij is keihard, fysiek imponerend, maar tegelijkertijd menselijker dan ooit. Hopelijk volgt er nog een vijfde film met hem. De terugkerende cast met M, Q en Moneypenny overtuigt ook zeker. De grotere rol voor Q is prettig. Monica Belucci en Lea Seydoux zijn prima vrouwelijk schoon. Zeker Seydoux is echt een adembenemende verschijning. Maar dat wist ik al als fan van La Vie D'Adele. Haar looks en haar pittige uitstraling maken haar de beste Bondgirl sinds Vesper uit Casino Royale.

Ook de nieuwe vijanden overtuigen. Ik vind het wel weer eens leuk dat er een enorme kerel als handlanger achter Bond aan zit, just like in the old days. Het gevecht in de trein was echt de moeite waard. En Waltz is de nieuwe megaschurk, precies zoals ik hoopte. Zo'n indrukwekkende tegenstander miste Bond al een tijdje. Gelukkig (en zoals verwacht) overleeft hij de film, want ik had niet verwacht dat ze Blofeld terug zouden laten keren om hem in dezelfde film alweer te doden. Hopelijk zien we Waltz terug in de volgende film. De martelscene was ieder geval zeer goed. Wel jammer dat zijn rol aan de korte kant was.

Een ander punt waar ik echt van heb genoten is dat de 4 films van Craig met deze SPECTRE nu helemaal met elkaar zijn verweven. De film blijft maar verwijzen naar de eerdere titels met foto's, namen en momenten. Ik hou daar zeker van. Dat gevoel van herkenning blijft gewoon sterk. De film mag op emotioneel vlak niet zo goed zijn als Casino Royale en Skyfall, toch zitten er genoeg sterke stukken in dankzij deze verwijzingen. Idem met de stukken die sowieso herkenbaar zijn voor de echte Bondfans, zoals het slot als hij weer in zijn klassieke wagen stapt. Wel jammer dat de herkenbare Bondmuziek niet in de film zelf af en toe eens terug weet te keren.

SPECTRE is gewoon enorm geslaagd, maar voelt wel een beetje als een herhaling van zetten. De film brengt weinig nieuws, maar wat ze doen, doen ze wel spectaculair en met flair.
En het feit dat de 4 Craigs films met elkaar worden verweven is een erg goede zet. De vele verwijzingen naar de eerdere films zijn absolute bonuspunten die de film hiermee verdient. Reden genoeg om de film in de toekomst regelmatig nog eens te kijken.

4*

Leuke film hoor, met Keanu Reaves en Sandra Bullock, voor wie ik trouwens soms best wel een zwak heb. Leuk vrouwtje!

De film is natuurlijk een rollercoaster van actie en spektakel en dat is ook wel weer eens leuk. Maar de film wordt zovaak uitgezonden op tv dat ie onderhand zijn glans aan het verliezen is...en dat terwijl ie best spannend en stoer is.

Ik geef hem toch nog 3,5*

Nostalgie he.

Damn, zo laag? Ik vind het verre van een topper maar hij heeft me toch wel vermaakt moet ik zeggen...

Oke, het was allemaal matig uitgewerkt, maar ik vond bv het einde toch best goed.

Maar het is zeker geen eerbetoon aan deel 1 en scoort een onvoldoende bij me.

2,5*

Vervelende film. Het is een film waar ik best interesse in had, want ik vind Prinses Diana een heel interessant figuur. Toen ze vorig jaar in het nieuwste seizoen van The Crown zat vond ik dat van grote meerwaarde, omdat haar verhaal gewoon zo boeiend is van een gewoon meisje die een droomhuwelijk krijgt, maar doodongelukkig is met haar man en schoonfamilie en langzaamaan er uit probeerde te ontsnappen. Ik kijk bijzonder uit naar volgend jaar als The Crown verder gaat met haar verhaal.

En nu is er dus ook Spencer, met Kristen Stewart als Lady Di. Tsja. Zucht. Ik trek die Stewart gewoon niet met haar chagrijnige kop. Heb je soms hé. Ik heb niet al haar films gezien, weet dat ze meer kan dan die bakvis uit Twilight zijn, maar ze blijft gewoon niks bijzonders. Nou vind ik mezelf geen Diana-kenner, maar ik weet er best het nodige van. Ik kan Stewart totaal niet als Diana zien. Qua houding was het wel aardig met haar gekke karaktertrekjes, maar qua uiterlijk en overtuiging zeker niet. Het voelde enorm aan als Stewart die Diana speelt ipv Diana is. Het was ongemakkelijk en weinig naturel.

Er valt verder best veel goeds aan deze film te ontdekken, vooral qua decors, maar het was een lange zit. De film probeert een persoonlijke blik in het hoofd van Diana aan ons te tonen, maar daardoor is het allemaal onpersoonlijk en kil. Het is een keuze, maar niet eentje die ik sterk kan noemen. De koninklijke familie zit wel in de film, maar met een bijrol. Diana heeft nauwelijks een dialoog met een van hen in dit psychologische drama. Dat heeft ze wel met haar zonen Harry en William, waar je de menselijkheid weer zag. Dat waren nog wel aardige momenten, zeker ook met de laatste scènes in de auto. Dit alles word ondersteund met een behoorlijk aanwezige en daarvoor regelmatig op mijn zenuwen werkende soundtrack. Ik ben gewoon dit neutraal gaan kijken, maar het is gewoon onvoldoende. Het is wachten op The Crown om weer echt van Diana's présence te genieten. Buiten dat word het tijd Diana eens met rust te laten, alles is al wel verteld.

2,5*

Zo'n typische makkelijke wegkijker na een lange werkdag. Maar goed is het niet nee. De film weet niet goed of ze nu een actiefilm of actie-komedie willen zijn. Het plot stelt weinig voor, het acteerwerk is wel redelijk. De chemie tussen beiden valt me reuze mee. Op zich prima dat dit direct op Netflix komt, daarvoor is het ook net voldoende. Ik was er nooit naar de bioscoop voor gegaan. Nipte voldoende.

Kleine 3*

Ik heb de laatste tijd eens wat drang gehad om wat muziekfilms te bekijken, ook die met bekende zangeressen erin. Dat was soms best oké (The Bodyguard met Whitney Houston) en soms echt heel slecht (Crossroads met Britney Spears) en dus ook maar eens Spice World de kans gegeven. Heb geen hekel aan de meidengroep, vind sommige liedjes nog best goed te pruimen. Maar allemachtig, wat een vreselijke film is dit geworden. Elke vorm van verhaal is afwezig, de personages komen vrij onsympathiek over (en ik heb zelden slechtere ''actrices'' gezien) en meer dan promotiemateriaal van de Spice Girls is dit natuurlijk niet, net als Crossroads er puur was om de naamsbekendheid van Britney te verhogen.

Deze 5 dames waren eind jaren 90 een gigantisch fenomeen, maar had het maar gewoon bij het zingen gehouden. Helemaal bizar wordt het als je ziet dat Roger Moore hier zelfs een rolletje in heeft. Van James Bond naar alles doen voor de Britse Pond zullen we maar zeggen. Ik dacht trouwens dat deze dames destijds nog best knap waren, maar dat merk je in de film niet. Slechts Victoria Beckham zag er toen ieder geval nog goed uit, maar die loopt er tegenwoordig ook als een anorexiapatiënte bij. Emma Burton loopt er in de film als een kleuter bij, maar die is vandaag de dag wel weer de moeite waard. Nouja, kan ik deze film ook weer afstrepen van mijn kijklijst. 1 van de slechtste films die ik ooit zag. Slechts de muziek maakt het heel af en toe een minuutje nog verdraagbaar.

0,5*

With great power, comes great responsibility.

Tijd om de Spider-Man trilogie eens te herzien! Gister ben ik (uiteraard) met deze eerste van de drie begonnen.

Spider-Man mag je met recht een zeer geslaagd blockbuster noemen. Wat ik hier zo waardeer is dat het verhaal op een goede wijze opgebouwd en getoond wordt. Het duurt niet een uur voordat Spider-Man eens gecreëerd is. Na een ruim half uur zit je er meteen heerlijk in, zonder dat het afgeraffeld wordt. Sterker, het was interessant.

En buiten het verhaal rondom Spider-Man worden ook de personages van Peter Parker, Harry en Mary-Jane goed uitgewerkt. Elk personage heeft daadwerkelijk wat te melden en is geen vlakke rol. Tobey Maguire doet het echt goed als Peter Parker. Zijn nerdy uitstraling, maar tevens zijn vastberadenheid wordt mooi in beeld gebracht. Kirsten Dunst is weer prettige beeldvulling. Ik hou altijd wel van die verhaaltjes waarbij de mooie dame voor de held valt. De overige rollen overtuigen zeker ook. Zeker Harry's vader werd goed neergezet, lekker apart.

Tussendoor krijg je op fraaie wijze de Spider-Man actie te zien. De effecten zijn echt uitstekend, ondanks dat je wel goed ziet dat ze uit een computer komen. Maar het stoorde nooit en weet zelfs regelmatig te imponeren. De hele sfeer in de film is gewoon ook prettig. Het is serieus en volwassen, maar niet zo donker en depressief als bijvoorbeeld bij The Dark Knight. Maar het is gelukkig ook zeker niet humoristisch. Dit soort films doen het bij toch altijd beter als het serieus gebracht wordt. Al weet bijvoorbeeld Iron Man het met een luchtig toontje ook goed over te brengen. Ik heb weinig te klagen over de film. Onderhoudend, spektaculair, amusant. Uitstekende blockbuster en ik kijk uit om deel 2 en 3 weer eens op te zetten.

4* (waren 3,5*)

Ik ben bezig met het herzien van de Spider-Man trilogie en na deel 1 kom je natuurlijk bij deze uit. Wat me vooral opvalt is dat de kwaliteit echt hoog ligt. Meestal is een vervolg toch wel minder, maar bij deze Spider-Man 2 zeker niet. De film is zeker zo goed als het origineel, zo niet misschien zelfs nog wat beter.

Waar deel 1 natuurlijk grotendeels over het ontstaan van Spider-Man ging, daar neemt deel 2 ruim de tijd voor een beter plot met een interessante vijand, Doc Ock. Ik vond de Green Goblin uit Spider-Man 1 was suf met zijn pakje en vliegende plankje. Maar deze doctor met mechanische tentakels is echt wel stoer! Het levert ook geweldige actie op, waarbij het gedeelte met de op hol geslagen trein echt imponeerde! Sowieso weet de film te imponeren qua actie en visuele vormgeving. Het ziet er allemaal schitterend uit en op 1 of andere manier voelt het ''echt''. Wel jammer dat er af en toe een moraal in het verhaal is gepropt. Toen alle passagiers na het stoppen van de trein voor Spider-Man gingen staan, dat was echt bagger.

Maar gelukkig is dit geen inhoudsloze actiefilm geworden. Er wordt juist veel tijd genomen om de verhalen van oa Peter, Mary Jane, dr Octavius en tante May te vertellen. Er is vooral veel meer tijd voor het liefdesplot tussen Peter en Mary Jane. En het stoorde zeker niet, het was zelfs onderhoudend. Tobey Maguire doet het toch wel heel behoorlijk als Peter/Spider-Man. Zijn schuldgevoel over de dood van zijn oom, zijn verborgen liefde voor Mary-Jane, zijn twijfels of hij wel Spider-Man moet blijven spelen, wat hij met zijn leven wil...ik vond het sterk weergegeven.

Spider-Man 2 is een fantastische blockbuster geworden. Zeker zo leuk als deel 1. Visueel prachtig en het verhaal weet toch het einde te boeien. En ook erg fijn dat er regelmatig wel wat humor voorbij komt (die hoofdredacteur van de krant vind ik echt hilarisch ). Maakt het toch prettiger om te kijken. Knappe prestatie van Raimi.

4* (er stonden 3,5*)

De herzieningen van deel 1 en 2 zijn me goed bevallen en ik keek dan ook uit om deel 3 weer eens te kijken. Gister gedaan en ik ben me opnieuw goed vermaakt, ondanks dat het niveau van de vorige delen niet wordt behaald.

De film duurt eigenlijk te lang (130+ minuten), had wel iets korter gemogen. Daarnaast werd het wel een beetje een herhaling (opnieuw moest Mary Jane gered worden) van zetten en het feit dat er wat veel verschillende vijanden in de film zaten vind ik ook niet positief. Ze hadden allemaal wat gebrek aan uitstraling en beter kan je je concentreren op het uitwerken van 1 vijand. Nu hadden ze allemaal wat te weinig screentime.

Verder werd er wel weer een goede mix gevonden tussen verhaal, actie en emotie. Ook nu weer perikelen tussen Peter Parker en Mary Jane, maar ik vond het wel weer wat hebben. Ik vind Kirsten Dunst ook nog wel een leuke meid. Wel vond ik het hele gebeuren van een veranderende persoonlijkheid van Peter Parker wat onnodig. Beetje langdradig.

Wat mij betreft was er nog een 4e Spider-Man gekomen. Helaas moeten we het nu doen met een komende reboot waarbij je weer Spider-Man 1 te zien krijgt, maar dan met andere acteurs. Dit mag je toch wel een hele geslaagde trilogie noemen.

3,5* (er stonden 3*)

Across the Spider-Verse mag er absoluut wezen als de zoveelste (animatie)film rondom de iconische Spider-Man.

De voorganger was al erg tof qua stijl en inhoud en daar bouwen ze hier op door. Grootste plus van deze film is dat de film echt belachelijk mooi oogt en helemaal los is gegaan op het design en het comic-stijltje dat weergaloos is verwerkt en ontzettend veel Spider-Man comic-historie eert (ben ik niet heel erg in thuis, zal vast een hoop referenties gemist hebben) en ook op een boeiende manier in het verhaal verwerkt. Af en toe zat ik echt zwaar te genieten van de beelden. Neem nou het moment dat Miles en Gwen ondersteboven op de toren zaten en naar de skyline van New York keken. Schitterend. Dat geldt ook voor het kleurgebruik en overgangen tussen scènes. Als je los cijfers zou kunnen geven dan zou dit grafisch een keiharde 5 sterren zijn. Voor de soundtrack overigens ook.

Maar een film is wel meer dan dat en ondanks dat er echt wel moeite is gestoken is een goed verhaal over rommelen in de beslissingen die iemand kan maken in diverse multiverses en ook in de persoonlijke ontwikkeling van het karakter Miles Morales vind ik dit echt veel en veel te lang duren. De film gaat richting de 2 en half uur, maar eigenlijk hoeft zoiets niet langer dan een minuut of 100 voor me te duren. Het begint erg goed en het slot met de honderden alternatieve Spider-Mans is bijzonder indrukwekkend gedaan, maar tussenin zaten diverse stukken die in herhaling vielen of gewoon minder boeiden. En ik vind Miles Morales niet het meest interessante karakter in de wereld van Spider-Man. Ik zie liever de focus op Peter liggen (al was de alternatieve Peter hier met baby vrij irritant) maar ik snap dat de makers voor afwisseling gaan omdat er natuurlijk al een Peter Parker versie met Tom Holland steeds in de bioscoop is. Je hebt de afgelopen jaren ook twee grote Spider-Man games gehad en het verhaal met Peter vond ik daar ook gewoon beter dan die van Miles. Maar dat is persoonlijk. Kan me inbeelden van Miles in Amerika meer aansprekend is.

Het slot was sterk, daarna is er plots een open einde dat me wel enorm doet uitkijken naar de afsluiter van de trilogie. Qua cijfer zit het dicht tegen de 4 sterren aan, maar toch net niet.

3,5*

Ik vond Spider-Man: Homecoming al een erg leuke eerste solofilm met Tom Holland in de iconische rol en deze Far From Home zet de lijn gelukkig voort. Gisteravond een bijzonder leuke avond in de bioscoop gehad. Net als Homecoming is de sfeer luchtig, zit het vol met humor en is Peter Parker zich nog als mens én als superheld aan het ontwikkelen. Waar pakweg Tony Stark altijd een zelfverzekerde klasbak was, daar valt er bij Peter Parker nog veel te leren en dat is vermakelijk om te volgen. Het High School sfeertje dat er hangt met mede-studenten, een (erg grappige) docenten-duo en puberverliefdheid werkt gewoon fijn.

Daarnaast vind ik de diversiteit in locaties ook wel leuk, alsof je een beetje een vakantievideo zit te kijken. Venetië, Londen, Praag, Broek op Langedijk (*kuch*). Genoeg diversiteit. Maar ik vind vooral dat de personages echt kunnen shinen in hun rollen. Peter, zijn maatje Ned, MJ. Het klikt leuk. Ook Samuel L. Jackson is weer behoorlijk op dreef en echt onmisbaar in het MCU geworden. Gyllenhaal doet het ook heel behoorlijk, al vind ik het geen rol die me nog jaren bij zal blijven. Daarvoor is hij niet te opvallend als bad guy. Op Thanos na heeft Marvel meestal niet echt bad guys die echt een onuitwisbare indruk hebben gemaakt. Gelukkig doen hun eigen helden dat wel.

Far From Home is gewoon luchtig en visueel knap ontworpen zomervermaak. Je kan na Avengers: Endgame niet weer met een extreem diepgaande en emotionele blockbuster aankomen. Deze afwisseling vind ik wel goed. Benieuwd naar wat er nog gaat komen in Phase 4. Bekijk wel even de aftercredits goed, daar zie je al goed dat er nog genoeg te doen is.

4*

Can't you just be a friendly neighborhood Spider-Man?

Dit weekend bekeken en Homecoming is me absoluut niet tegen gevallen. Sterker, dit is 1 van de meest frisse superheldenfilms die ik in tijden heb bekeken, doordat de focus hier bijna compleet op karakterontwikkeling ligt. Gelukkig geen saai oorsprongsverhaal dat we al diverse malen hebben gezien, maar een jonge Peter Parker die worstelt met zowel zichzelf als Spider-Man te zijn en met een paar keer hard vallen zich toch weer op weet te staan. Ik vond Tobey Maguire en Andrew Garfield al prima Peter Parkers in eerdere films, maar ik geef denk ik wel de voorkeur aan deze klungelige, energieke Tom Holland die op heerlijke wijze in zijn persoontje groeit. De ondersteuning van Downey Jr. als Stark / Iron Man in een mentorrol is een fijne aanvulling en levert de nodige vermakelijke scenes op.

Sowieso scoort Homecoming enorm goed op de humor en dat is best knap, want DC krijgt het maar zelden onder de knie en iemand als Michael Bay met zijn blockbusters al helemaal niet. Zo makkelijk is het niet om situaties te creëren en dialogen te voeren die oprecht geestig zijn en waar ik om moet lachen omdat het leuk is, niet omdat de film van je vraagt om ongemakkelijk te lachen. Maar de middelbare school toestanden, de sexy tante May, Tony Stark, onbenullige zaken als een schoolwedstrijd en het dikke vriendje van Peter lenen zich uitstekend voor heel wat prachtige momenten.

Wat betreft het superheldenplot hoort er natuurlijk een bad guy in en ook al voldoet Michael Keaton wel, het was voor mij het minst interessante deel van de film. Een superwapen, een bad guy die ook in een superpak komt, een grootschalige laatste confrontatie; dat was een tikje ongeïnspireerd allemaal. Zo'n crashend vliegtuig paste ook niet echt bij een redelijk intiem verhaal dat hier over Peter Parker wordt verteld. Ik vond de overige actie juist heel sterk omdat het redelijk kleinschalig is. Ik merk dat van die epische Avengers of Michael Bay actie me niet heel veel meer doet, omdat zulke verwoestingen te grootschalig zijn om je er nog persoonlijk iets van aan te trekken. Maar een gespleten veerboot of een liftongeluk in DC vind ik dan veel passender.

Hopelijk bouwt Marvel (oke, met Sony, maar dit voelde gewoon als een 100% Marvelfilm) door op deze nieuwe Spider-Man insteek. Het werkt. En het valt aan te raden om nog even de aftiteling uit te zitten. Zeker het laatste filmpje was nutteloos, maar erg funny. Dit is ieder geval de beste superheldenfilm van het jaar geworden. Ik neig bijna naar 4,5*, maar rond nog even omlaag af.

4*

Deze Spider-Man is dit jaar wel behoorlijk ondergesneeuwd in nieuwsvoorziening en een opgebouwde hype door de vele superheldenfilms die verschenen, maar dat is wel onterecht, want ik heb me echt belachelijk goed vermaakt met deze ode aan Spider-Man en comics in het algemeen. Gelukkig kreeg de film behoorlijk hoge cijfers de afgelopen tijd in de media, waardoor er hopelijk toch nog voldoende kijkers heen gaan, want dat verdient de film.

Into The Spider-Verse geeft de kijker ieder geval wat ze willen: een masterclass Spider-Man. Zo'n beetje elke naam van belang komt voorbij, in een hoofdrol of bijrol, maar nog belangrijker is dat de film een fantastische ode aan comics is. Alleen al het geblokte laagje dat over de visuele stijl van de film heen hangt of de steeds terugkerende stripboektekeningen geeft aan dat de makers precies snappen waar ze mee bezig waren. Visueel is de film bij vlagen trouwens wonderschoon, met een geweldige visuele look die wat lastig uit te leggen valt aan mensen die nog moeten kijken. Het is kleurrijk, gedetailleerd en op een bepaalde wijze precies hetgeen wat gepast is bij een animatiefilm als deze. Daarnaast is het inhoudelijk allemaal sterk genoeg met prettige personages die voldoende emotionele achtergrond bezitten om te blijven boeien, zonder dat het overdreven sentimenteel of flauw wordt.

Sterker, al te zwaar wordt het ook niet, doordat er genoeg luchtige humor in zit die grotendeels nog best goed aan wist te slaan. Fraaie Stan Lee cameo ook, wat een held blijft die man toch. Overigens zat er iemand aan een kant van mij die wel echt om elk klein grapje heel hard moest lachen, wat me weer redelijk ging storen maar dat even terzijde. Wel had de film iets korter gekund, want na een ijzersterk eerste uur was het restant niet volledig net zo imponerend. Maar who cares, dit mag je als je wat met superhelden hebt gewoon niet missen. Sowieso een van de betere Spider-Man films die ik zag.

4*

Dit was echt zó belachelijk goed zeg. Ik zat vanmorgen al vroeg in de bioscoop omdat ik hier toch wel echt zin in had en het is dan heel fijn dat het nog beter was dan ik hoopte. Ergens moest ik deze derde Spider-Man film met Tom Holland vergelijken met de Avengers-films, die ook luchtig begonnen, maar bij de laatste twee delen op fantastische wijze epische momenten afwisselden met perfect getimede emoties.

Homecoming en Far From Home zijn vrij luchtige titels in het MCU, met Tom Holland als Peter Parker die alle ruimte kreeg om een klungelige Spider-Man neer te zetten die ook maar gewoon een jong mens is en fouten maakt. Dat werkte goed, zeker in combinatie met MJ en Ned die hem goed aanvulden. Ik vond die tiener-vibe wel vermakelijk, weer eens wat anders dan alle serieuze superhelden die Marvel heeft. Gelukkig is dit ook in deze derde film aanwezig, waar ze bezig zijn om toegelaten te worden tot hun vervolgopleiding, maar uiteraard ook met Peter die nu wereldwijd word gehaat omdat bekend is dat hij Spider-Man is en word gezien als een soort allesvernietigende terrorist, gevoed door The Daily Bugle waar een heerlijk schmierende J.K. Simmons weer terug is als als J. Jonah Jameson. Zijn rol is klein, maar wel tof. Peter laat de wereld zijn geheim vergeten door Dr. Strange in te zetten die met een magische spreuk dit kan corrigeren, maar daarmee opent het multiversum, waardoor diverse werelden met elkaar te maken krijgen. En dan begint de fun, want Sony en Marvel hebben echt alles uit de kast getrokken om tig vijanden uit oude Spider-Man films van deze eeuw weer in beeld te brengen, waarbij ik Norman Osborn en Dr. Otto Octavius veruit het gaafst vond om opnieuw te zien. Willem Dafoe en Alfred Molina blijven geweldige acteurs die na vele jaren opnieuw op geweldige wijze deze bad guys een gezicht geven. Ze zijn slecht, maar ze hebben hier ook meer achtergrond gekregen waardoor je zelfs wel enige sympathie voelt.

Maar waar de fans natuurlijk echt een antwoord op wilden was of Tobey Maguire en Andrew Garfield een comeback zouden maken als hun Spider-Man versie en ook al wees alles erop, het was echt een enorme YEAH-moment toen het waar bleek te zijn. Sterker, nog nooit mee gemaakt, maar de zaal waar ik in zat en die goed gevuld was zat te klappen en te juichen. Wat een fantastische nostalgie-bom hebben ze af laten gaan. Het was zo fantastisch, ook met de manier waarop. Garfield die werd gevraagd of hij spinrag van het plafond af kon halen voor het oude vrouwtje, hahaha. Kort terug had je ook de Ghostbustersfilm waarbij de oude cast een moment had, maar dat was gewoon matig geschreven en niet zo episch als gehoopt, maar hier dus echt wel op alle vlakken. Er zitten ongelofelijk grappige dialogen onderling in, maar ook serieuze, mooie gesprekken en uiteraard knokken ze met zijn drie samen tegen de vijanden. Iedereen die iets met Spider-Man heeft zal toch zwaar hebben genoten lijkt me. Ook nog even een speciale vermelding voor 3 mooie emotionele momenten. De dood van Tante May, best wel onverwacht maar erg goed gedaan inclusief een van verdriet en woede gesloopte Peter die wraak wil en ook een heel mooie verwijzing naar Andrew Garfield zijn Spider-Man film, die zijn Gwen niet kon redden van een dodelijke val, maar hier MJ wel weet te redden. Vond ik echt van grote klasse. En het moment dat Peter ervoor kiest om de wereld te redden en daarmee iedereen hem te laten vergeten, inclusief MJ en Ned. Dat was wederom zo treffend getoond, deed me echt denken aan de emotionele impact van de dood van Tony Stark

Tijd om af te ronden, al zou ik nog zoveel kwijt kunnen. De film oogt ronduit fenomenaal, zeker bij de magische momenten van Dr. Strange (blijft ook een sublieme rol van Cumberbatch), de actie is bombastisch en ongekend tof in beeld en de lange speelduur is werkelijk geen moment saai of overbodig. Als je dan kort geleden nog The Eternals zag, dan is het verschil in kwaliteit monsterlijk groot. Deze film is een groot eerbetoon aan het personage Spider-Man en is voor mij veruit de allerbeste Spider-Man film die is gemaakt en dat zegt wat, want ik heb er flink wat hoog gewaardeerd. Jammer genoeg lijkt er weer een lockdown aan te komen, maar wie deze film nog in de bioscoop kan zien, die moet er z.s.m. heen.

4,5*

Ik heb eigenlijk geen idee of ik vroeger dit boek van Carry Slee heb gelezen. Het kan best, want op de basisschool heb ik er wel een paar gelezen. Maar dat is zo lang geleden, dat ik sowieso geen idee meer had hoe het allemaal verliep. Nou heb ik weinig met films van eigen bodem, maar ik was toch wel benieuwd naar dit verhaal over pesten. Toch altijd wel een interessant onderwerp, al heb ik er zelf gelukkig nooit veel last van gehad. Maar om mij heen heb ik wel genoeg gezien, waardoor ik wel kon concluderen dat deze film redelijk realistisch is.

We volgen dus Jochem, een dikke jongen met een gebrek aan zelfvertrouwen, sociale vaardigheden en extrovert gedrag. Hij weet zichzelf niet te wapenen tegenover zijn pesters en is elke dag de lul. En zoals het hoort in een verhaal als deze beginnen de pesterijen klein, maar worden ze steeds erger. Zo richting het einde van al dat pesten vond ik het wel een klein beetje over de top raken. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat zoiets allemaal echt in die mate gebeurd. Het zorgt er ieder geval voor dat Jochem na de klassenavond zelfmoord heeft gepleegd. Nou lees ik op Moviemeter bij de berichten dat mensen dit erg onverwachts vonden, maar dat vind ik eigenlijk niet. Het pesten nam steeds meer ernstigere vormen aan en daar kwam ook nog eens voor het eerst in zijn leven liefdesverdriet bij. Kortom, dieper kon hij niet meer zinken. Niet dat ik in iemands hoofd kan kijken, maar het lijkt me voor een labiel iemand die het niet meer ziet zitten wel HET punt om er eventueel een einde aan te maken. Al kan ik me nooit inbeelden dat iemand dat zou kunnen doen bij zichzelf...

Daarna volgen we de betrokkenen en hoe zij om moeten gaan met Jochems dood. Daar ontspoort de film een klein beetje. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat pester Sanne totaal geen moeite met alles heeft en ook de schuld niet bij zichzelf zoekt. Idem voor de schoolmentor, die heeft dan wel een schuldgevoel, maar lijkt niet te snappen dat hij het allemaal wist, maar niet stopte. De speech van David vond ik trouwens wel sterk, bij de herdenking van Jochem. Gelukkig loopt de film niet al te zonnig af en krijgt oa Sanne als hoofdverantwoordelijke nog de politie aan de deur. Ik had alleen wel wat meer willen zien van na de zelfmoord. Schuldgevoelens bij de pesters bijvoorbeeld. Of een confrontatie tussen Sanne en de ouders van Jochem. Wat was trouwens het nut van de scene thuis bij Sanne, waar je ziet dat ze een vadsige, vretende en gehandicapte vader heeft? Was dat om de dader een achtergrond te geven waardoor je enig begrip voor haar gedrag moet krijgen? Op sommige momenten miste de film uitdieping van personages en verhaal. Een kwartiertje extra had de film goed gedaan.

Qua acteerniveau is de film trouwens wisselend. Die Sanne deed wel erg aan overacting, maar David en ook Vera (leuk meisje trouwens) vond ik best goed spelen, net als Jochem. Al lijkt me zijn rol niet al te lastig. Weinig dialoog en vooral moeilijk kijken. Opvallend trouwens dat de film niet eindigde met een romance tussen David en Vera. Daar leek de film toch lange tijd wel op af te stevenen. Ik lees dat een aantal acteurs bekend zijn als je bepaalde tv programma's volgt, maar ik kende er helemaal geen, dus ik stond er neutraal in. Het zal wel niet mijn doelgroep zijn.

3*

Als Spiral de toekomst van de Saw reeks is, dan hoop dat deze franchise gewoon dood en begraven blijft. Wat een vreselijke bagger was dit. Leuk om een van mijn geliefde horrorreeksen nieuw leven in te blazen, maar dit had echt niks met met het Saw concept of de feeling van die films te maken en dat is knap, want ze hebben zelfs Bousman als regisseur teruggehaald.

De hele film wordt hier verknald door die vreselijke Chris Rock die echt niet kan acteren en me zwaar stoorde met zijn gescheld en geschreeuw. Zijn rol is ook dramatisch geschreven. En voor Samuel L. Jackson hoef je ook niet te kijken, gezien de kleine bijrol. Maar dit is gewoon geen eerbetoon meer aan de ooit zo boeiende Saw reeks. De grootste fout die men eerder in de reeks maakte was dat ze John Kramer al in een van de eerste films dood lieten gaan, waardoor je in de delen daarna flashbacks of copycats kreeg, waarbij Spiral wel het dieptepunt is. Ik wil bij Saw gewoon de iconische Jigsaw stem, niet dat pieperige stemmetje dat ik nu hoor als er een geluidsfragment word gestart. En dat geldt ook voor dat varkentje. Ik wil gewoon de Jigsaw pop op de driewieler. Het zijn allemaal van die zaken die deze film nooit in de juiste sfeer weten te krijgen. En alles is ook erg donker gefilmd, waardoor de meeste traps geen hol aan zijn om te kijken. Er is een uitzondering, die met de vermalen flessen. Die vond ik cool bedacht.

Op het einde nog even de onvermijdelijke uitleg waar deze film nou over ging, maar dat was ook een aanfluiting. Nee, hier doe je Saw fans denk ik geen plezier mee. Stop er maar mee of geef de serie een serieuze reboot. De vorige film Jigsaw was ook al niet erg goed, maar dit is het dieptepunt van de reeks.

1,5*

Nooit gezien nog, maar kwam dit op Netflix tegen en maar eens opgezet. Spirit oogt wel een tikje gedateerd; dat begin met de adelaar in de canyon voelde een beetje of je een Playstation 2 game aan het bekijken was. Niet lelijk, maar wel wat leeg en niet overdreven gedetailleerd. Voor een animatiefilm is 2002 echt wel in het verre verleden en dat gevoel hield ik de hele film wel een beetje. Maar buiten dat heb ik me best vermaakt, al wist het me nooit echt te boeien. Een aantal stukken waren best mooi gemaakt, de liedjes konden er ook wel mee door en het Amerikaanse westen is een prachtige setting. Het is alleen nergens memorabel en het zal ook geen film zijn die me lang bij zal blijven.

3*

Zeer matig!

Waar ik een spannende thriller verwachtte, werd dat al snel 1 of ander lulkoek verhaal over opvoeden en andere oninteressante soapserie zaken.
Zonde zeg, want het begin van de film was veelbelovend met de creatie van ''Dren''. Zeker de scene waarbij bij een congres de wezens werden getoond waarna ze elkaar afmaakten in de glazen bak was erg sterk!

Maar daarna werd het erg suf. Dat hele opvoeden was zo niet boeiend. Sowieso werd het toen meer een mislukt drama. Dren zag er steeds menselijker uit, waar ik meer hoopte dat je duidelijk een mutant zou blijven zien. Het kwam allemaal soft en saai over. Later zijn er uiteraard complicaties, want de film moet nog wel een beetje spannend worden, maar het deed me allemaal niks. Dieptepunt van de film was wel dat Dren seks had met die man .. Lekker onnodig en zeker niet boeiend om te zien.

Nee, bepaald geen aanrader. De effecten zijn overigens wel goed. Dat viel me wel mee nog.

1,5*

Ik geef elke film van Shyamalan een eerlijke kans, maar alles na Signs uit 2002 heb ik met onvoldoendes beoordeeld, sommige zelfs gigantisch onvoldoende. Elke keer hoop ik dat de volgende week beter wordt, zoals het magnifieke The Sixth Sense en in mindere mate Signs, maar het zit er vermoedelijk niet meer in. Split is echt niet slecht, goede regie en prima camerawerk. Ook op de cast is er weinig aan te merken. De film probeert van alles te zijn, maar het is allemaal steeds net niet. De verhalen van Shyamalan boeien gewoon niet meer. In het laatste half uur ontspoort zijn film zoals al zijn films bijna ontsporen en de twist was ook niet echt aan mij besteed. Ach ja, op naar zijn volgende matige project. Wederom geen voldoende.

2,5*