Meningen

Wat ik het slechtste vond aan het hele middelmatige Suicide Squad (2016) van vijf jaar geleden is dat je een groep zwaar bewapende, genadeloze schurken in een squad had, die werkelijk niks kwaadaardigs of bruut deden. Harley Quinn sloeg wat generieke CGI mutanten en winkelruiten in elkaar en zei ''We are bad guys. This is what we do''. Het sloeg nergens op, zo'n PG-13 rating bij een concept als deze. Nou ja, de film werd dan ook keihard onderuit getrapt in de reviews, niet onterecht.

Van die Suicide Squad is gelukkig niks meer over. Die film heeft niet bestaan. Geen woord over die dramatisch slechte Joker van Jered Leto gelukkig. Nee, dit is geen sequel, maar gewoon een complete reboot. En da's maar goed ook, want er valt weinig uit de vorige film nog mee te nemen wat de moeite was. Behalve Margot Robbie als Harley Quinn dan, gelukkig mag ze nu ook weer mee doen. Zij maakt al een paar jaar middelmatige DC films alsnog redelijk kijkbaar. Maar de belangrijke move is James Gunn aanstellen geweest, man achter o.a. de Guardians of the Galaxy films die enorm fris, geestig en visueel kleurrijk aan ons werden getoond. je ziet meteen zijn stijl hier terug, want zijn Suicide Squad kijkt heerlijk weg, kent ontzettend toffe r-rated actie (King Shark die een soldaat uit elkaar trekt, dat stijlvolle moment is bijna een filmposter waard!), heeft best geinige humor en alles oogt prachtig. Jammer dat de film wel echt te lang duurt met 130 minuten, want het script is vrij zwak. Wat wel goed is gedaan is de setting, een corrupt Zuid-Amerikaans land met een dictator. Da's altijd een prima plek om een lading actiehelden op los te laten. Maar het had qua script wel beter gekund.

Sterker, er zit nauwelijks een verhaal in. Da's op zich niet erg zolang er die geweldige brute actie in beeld is, maar bijna alle andere momenten zijn dan wel te skippen. Verder is de humor hit or miss. Ik kan bv Margot Robbie heel goed hebben in deze rol, maar hier was Harley gewoon af en toe vrij saai. Ze heeft een paar brute vechtmomenten, maar ze was veel uitbundiger en grappiger in eerdere films. De rest van het Suicide Squad wist me wel te vermaken. Sylvester Stallone mag lekker mompelen als King Shark en ook van Idris Elba in de hoofdrol kan ik genieten. Het zijn bijna allemaal hele onbekende personages met vage eigenschappen, dus niemand die er een probleem mee heeft als er een paar sneuvelen haha. Blijf trouwens even zitten tot na de after credits, dan blijkt niet iedereen dood te zijn...

The Suicide Squad verdient een bioscoopbezoek, daarvoor spat het plezier (en het bloed) van het grote scherm. Het had allemaal nog beter kunnen zijn, maar het is sowieso al heel fijn dat er eindelijk nu wel een Suicide Squad film van niveau is.

3,5*

Op Sully valt niet zo heel veel aan te merken, dat wil zeggen dat alles wat je verwacht van zo'n Eastwood heldenverhaal ook dik voor elkaar is. Vooral het acteerwerk van Hanks en Eckhart is fijn.

Maar als ik wat kritischer naar de film kijk, dan is er ook een hoop niet goed aan. Sully voelt echt als een standaardfilm die helemaal niks bijzonders doet. Het is een rechttoe, rechtaan verhaal met weinig zijtakken en met een verhaal waar ik niet echt in werd gezogen. Zal komen doordat de uitkomst al bekend was, maar eigenlijk is het ook niet veel meer dan een geslaagde noodlanding zonder slachtoffers in een rivier. Niet het meest spectaculaire iets om te verfilmen en als ik kritisch ben dan zagen de special effects er ook verre van overtuigend uit. Dat het verhaal niet chronologisch wordt vertoond vind ik ook minder, zo interessant vind ik de diverse invalshoeken van de landing niet.

Slechts het deel in de rechtszaal met het tonen van de simulaties en de mening van Hanks en Eckhart vond ik oprecht sterk. Het pleidooi van Hanks is wel het beste moment uit de film, net als de verwondering bij de ondervragers als zijn verhaal juist blijkt, kijkende naar simulaties waarbij er een vliegramp in beeld komt als ze het op de andere manier hadden gedaan. Het hele verhaal voelt alleen een beetje als één grote verering van het personage Chesley ‘Sully’ Sullenberger, iets waar Eastwood de laatste jaren een beetje in door slaat. American Sniper was ook al iets te ophemelend. Dit is zeker geen verkeerde film, is absoluut vakkundig gemaakt, maar ik vermoed dat Amerikanen dit heldenverhaal indrukwekkender vinden dan de rest van de wereld.

3*

Zeker geen slechte film met een plot dat best actueel zou kunnen zijn. Het zal maar gebeuren zeg...

Die dreigende sfeer is best aardig uitgewerkt. Het was allemaal best spannend en vlot. Ben Affleck vind ik geen geweldige acteur, ook hierin niet. Jammer, kost de film punten.

3*

Zeer teleurstellende sfi-fi rampenfilm over een bemande raket die een nucleaire bom moet laten ontploffen bij de zon om de redelijk uitgebluste zon weer aan het branden te krijgen.

Grafisch was de film fantastisch, maar het verhaal en de karakters konden me weinig boeien.

Misschien dat anderen hem leuk vinden, ik vond hem matig. En dat terwijl ik enorm hier naar uit heb gekeken.

2,5*

Geen idee waarom mensen zo enorm uitkijken naar deze film, want ik vond de trailer verre van overtuigend of boeiend. Na het kijken van de hele film kan ik bevestigen dat mijn vermoeden klopte.

Wat een draak van een film zeg! Ik had gehoopt een mysterieuze sci-fi thriller waarbij het nodige ontdekt zou worden, maar dit ging nergens over. Sowieso is het waardeloos dat kinderen de hoofdrol spelen. Dat werkt praktisch nooit en in een film als deze al helemaal niet. Ze waren irritant, ze acteerden beroerd en het kwam daardoor meer als een Villa Achterwerk jeugdfilm over. Het is dat er een paar actiemomenten in zaten, anders was het echt een film voor zondagochtend met het hele gezin. Ook al die emo-verhaaltjes over familie en liefde waren zeer ongepast en storend voor een film als deze.

De treincrash was nog best gaaf, maar dat was het enige hoogtepuntje in de film. Zeker het tweede deel van de film was gewoon meer een ''allemaal wegrennen voor de aliens'' film. En dan moet het ultieme waardeloze einde nog komen met dat jochie die maar tegen de alien begint te praten, waar de alien hem met rust laat en vertrekt

Hoe kan deze troep nou van een gerespecteerd producer als J.J. Abrams (Lost ) komen? Het is een prachtig concept, maar wat is het waardeloos uitgewerkt. Pijnlijk.

1*

What was Nintendo thinking? Begin jaren 90 zat de Super Mario franchise op de top van het succes met fantastische games op de NES en de SNES en dan breng je zo'n film uit dat geen eerbetoon aan Mario is, maar een zware belediging. Ongelofelijk toch zeg hoe je het bekendste gamekarakter aller tijden zo te kakken kan zetten. Ik heb dit ooit wel eens gezien, maar schijnbaar nooit op gestemd. Nadat recent gebleken is dat je wél een leuke Super Mario film kunt maken als je er maar moeite en liefde in steekt had ik toch een klein beetje zin deze film nog eens te checken of het echt die draak van een film is.

Dat is het gewoon. Dit is ook geen categorie ''zo slecht dat het toch grappig is'' zoals de Sharknado reeks, maar gewoon een harde slap in the face van Super Mario fans. Kijk hoe Luigi eruit ziet, dan weet je meteen dat de producenten gewoon de games nooit hebben gespeeld. Bob Hoskins zijn Mario is overigens niet veel beter (de man oogt als de nog lelijkere tweelingbroer van Ron Jeremy) en over de andere rollen zwijg ik maar. Wat moest dit voor een film worden? Het heeft met alles te maken, behalve met Super Mario. En die gekke underground sfeer werkt ook al niet mee. De film oogt grauw, lelijk en depressief en dat gevoel had ik ook van begin tot eind. Er zitten zelfs geen referenties naar de games in. Had de bekende themesong erin gedaan (oké, alleen even in het begin), had de groene pijpen erin verwerkt, had de bekende muntjes erin gestopt...

Ze hadden zo simpel deze film al zoveel leuker kunnen maken door er enige moeite in te stoppen. Dan was het nog een waardeloze film geweest, maar viel er een beetje te lachen.

Een belediging richting Mario en een belediging richting filmkijkers. En daar past maar 1 eindcijfer bij. Game over.

0,5*

Gisteravond dan eindelijk gezien en alles waar ik op hoopte kwam gelukkig wel uit. Dit is een hele zware bom Super Mario nostalgie, voor wie dit niet zoekt of hier weinig verleden mee heeft zou ik zeggen, kijk lekker een andere film dan. Want volgens mij is dit zeer aan te raden voor kinderen en zeker ook (en misschien nog wel veel meer) aan oudere kijkers die deze games ooit hebben gespeeld. Of nog steeds doen, zoals ik. Want Mario verveelt me gewoon nooit, dat zijn tijdloze games en om de paar jaar komt er weer een nieuwe parel bij. Iedereen kan deze film bekijken, maar heb je veel kennis van de franchise, dan geniet je nog veel harder van de vele verwijzingen die op alle manieren voorbij komen in de werelden, personages, attributen en muziek. Het zit hem in de vele details van de verwijzingen, waaruit zoveel liefde blijkt. Neem de arcadekast met Jumpman of de klassieke King Bob-omb.

Valt er ook wat te klagen? Niet veel. Van mij had de film nog wel langer mogen wezen, maar ik snap dat een minuut of 90 voor jongere kijkers lang zat is. Het moet gek lopen wil hier over een paar jaar geen vervolgfilm op komen, want er zijn nog zoveel werelden en personages niet voorbij gekomen. Kijk ook even de aftiteling uit, dan krijg je sowieso een dikke hint naar wat nog kan komen. De enige irritatie die ik heb is dat ook Nintendo weer lekker woke moest zijn door van Peach een powervrouw te maken. Ze wordt al 40 jaar lang ontvoerd door Bowser, maar dat durfden ze hier niet aan. Die rol is voor Luigi, want Peach moet een kick ass woman zijn. Beetje jammer, ook al was ze niet eens vervelend ofzo. Maar als je dan een film maakt dat teert op nostalgie, had het dan gewoon bij het oude gelaten. Wel heb ik bij een dingetje nog vraagtekens, waarom die klassieke 80's rockmuziek. Uiteraard kwaliteitsmuziek, maar wel onnodig hier. Had het gewoon alleen bij Mario muziek gelaten.

Overigens ook een hele fijne stemmencast. Snap werkelijk de klachten over Chris Pratt niet, deed het prima. Al hadden ze van mij de originele stem van Mario ook mogen gebruiken. De beste voice actor is wel Jack Black als Bowser. Perfecte casting. Zoals ik een perfect avondje bioscoop heb gehad. Deze film komt over een paar maanden zeker in mijn collectie, ondanks dat ik niet vaak meer een film op disc koop.

4*

Ik las eergisteren het volgende bericht:

Zo ziet een hamburger van McDonald's er na 14 jaar uit - AD.nl

En toen bedacht ik dat ik nog nooit deze Super Size Me heb gezien, ondanks dat ik al jaren benieuwd naar deze docu was.

Achteraf kan je stellen dat de docu helemaal niks nieuws brengt. 3 keer daags 3 maaltijden bij de McDonalds eten is erg ongezond en van vet eten wordt je dik. Dat zijn conclusies die iedereen denk ik wel kan trekken. Nouja, bijna iedereen, want die simpele Amerikanen lijken het maar niet te snappen als obesitas land nummer 1 in de wereld. De docu is alweer 9 jaar oud, maar nog steeds actueel, want het lijkt wel of mensen steeds maar meer gaan eten en dikker worden. Het is best wel schrikken als je in de docu hoort dat zo'n 30% van de McDonalds bezoekers in Amerika de super heavy users zijn, ofwel mensen die er 3, 4, 5 keer per week komen schransen. En dan niet met een normaal portie, maar met belachelijke hoeveelheden.

De test is best interessant, ook knap dat hij zijn eigen gezondheid zo op het spel durft te zetten. Vrij schrikbarend om te horen hoe erg zijn cijfers achteruit gaan na een maand zo ongezond te eten. Maar als documentaire had het wel beter gekund. Je hoort een moeilijk Engels pratende dokter en af en toe belt moeders op om te zetten dat ze zich zorgen maakt. Het is wel allemaal wat eenzijdig gebracht. Ik had ook wel wat tegengas vanuit het andere kamp willen horen, al kan je dit de maker ook weer niet kwalijk nemen, aangezien hij ruim 15 keer heeft geprobeerd een verantwoordelijke van de McDonalds te kunnen interviewen.

Het is geen docu die ons de ogen doet openen, maar misschien hebben ze er in Amerika wel wat aan gehad. Als je ook ziet wat ze leerlingen op scholen te eten geven, bah. Geen wonder dat het allemaal van die lopende worstenbroodjes worden. Wel goed dat die ene school voor moeilijke leerlingen wel gezond bezig was. Toch mooie gratis reclame voor die mensen, maar ook zeker wel verdiend. Nou kennen we in Nederland die warme maaltijd cultuur niet echt op scholen, maar dat is misschien maar goed ook als je ziet hoe ze het daar doen.

Ik vond alles trouwens wel lang duren. Na een uurtje had ik wel genoeg van de beelden van al die hamburgers, dikke, vieze Amerikanen en een alsmaar pratende Morgan Spurlock, die het overigens wel goed heeft gedaan om dit aan de kaak te stellen.

Ik geef deze Super Size Me 3,0 Big Macs, ehm sterren.

3*

Bizar flauwe humor maar wat was het leuk! Typisch zon film die je haat of waarvan je houdt. Ik heb echt geweldig leuke scene's gezien. Zeker met hun ''spelletjes'' als ze een auto aan houden, prachtig!

Het einde is dan weer wat te klef, maar dat doet niks af aan de heerlijke grappen die de film had.

3,5*

Na ruim 17 jaar nog eens opnieuw bekeken en ik merk dan wel dat ik ouder ben geworden en mijn smaak ook niet meer helemaal hetzelfde is. Ik vond Superbad destijds geen hoogvlieger, maar nog wel vrij geinig. Maar het is nu vooral plat en bij vlagen erg storend. Jonah Hill is echt tergend irritant en niet-grappig als de seksueel gefrustreerde Seth. Hij is een asshole en gedraagt zich met zijn schreeuwerige gedrag gewoon heel vervelend. De chemie met Michael Cera is dan ook niet goed. Cera kan ik altijd wel hebben, hij speelt eigenlijk dezelfde geeky goedzak die hij ook in de serie Arrested Development speelde. Hij maakt de film nog wel de moeite met zijn rol omdat hij geen karikatuur is maar gewoon een prettige introverte gozer.

En verder heb je nog het personage Fogell, die ik in het begin niet veel aan vond, maar die later eigenlijk best grappig werd, zeker in combinatie met de twee agenten. Hun bijrollen leveren Superbad nog wel een voldoende op. Qua humor zijn de seksgrappen weinig aan, maar er zitten gelukkig wel weer genoeg leuke momenten in met absurde situaties zoals met de drank kopen in het tankstation of het feest op het eind.

Het had dus slechter gekund, uiteindelijk nog best mee vermaakt.

3* (was 3,5*)

Ik had hier veel meer van verwacht. SuperBob is niet grappig en niet actievol genoeg. Het acteerwerk is karig (Goldstein mist de uitstraling voor zo'n rol) en uiteindelijk was ik blij dat het er weer op zat. Jammer, heb me hier wel in vergist.

1*

Nadat ik recent de parodiefilm Meet the Spartans had gezien en bijna moet huilen van ellende, zo slecht was die film, vreesde ik dat dit ook weinig zou zijn. Maar toch, Leslie Nielsen doet mee en dat is meestal lachen.

En deze film viel me ook zeker niet tegen, sterker, ik heb regelmatig best moeten lachen. Men neemt vooral Spiderman in de zeik, maar ook zag je oa een stuk van Batman. Dat stuk vond ik trouwens 1 van de leukste stukken, waar Rick terugdenkt hoe zijn ouders dood gingen. Zoals in Batman dus...erg grappig gedaan zoals veel dingen herkenbaar waren. Ik vond de rol van Nielsen ook zeker de moeite, zo heerlijk droog is die kerel altijd. Het niveau was gelukkig hoger dan Meet the Spartans waar je alleen maar grappen over scheten, poepen, homo's en seks had. Superhero had wel af en toe iets met scheten, maar dat was maar kort gelukkig. Die fase ben ik wel voorbij dat ik daar nog om kan lachen. Gelukkig waren de meeste grappen gewoon leuk. Zeker de professor die via de pc moet praten was subliem.

Deze film is goed te kijken, zeker leuk voor een avondje lachen.

3,5*

Mjah, toch maar eens deze docu online teruggekeken. Aardig, maar niks bijzonders. De maker van de docu vertelt een beetje een eenzijdig verhaal. Wel komen de tegenstanders en tegenargumenten (archivaris en hoogbejaard (inmiddels overleden) erelid Wim Schoevaart, oud-voorzitter van Ajax Uri Coronel, Holocaustdag in Israel, de oude Joodse mevrouw wiens hele familie vergast is in WO II) uitgebreid aan het woord, maar krijgen de voorstanders wat minder de tijd. Zo is het niet onbekend dat men in Israël weinig problemen met de Joodse adoptie van Ajax heeft. Maccabi Tel Aviv en Ajax hebben ook een innige vriendschapsband, al komt dat wel kort terug in de docu. Ik mis alleen wel de nuance, dat 99,9% van de Ajax supporters de Joodse termen niet met de Tweede Wereldoorlog linkt en het ook zeker niet kwalijk bedoelt. Het is er ooit ingeslopen en dat ga je nooit meer bij de supporters kwijtraken.

Het is verder een wat warrige docu dat van de hak op de tak springt met onderwerpen. Toch levert het wel aardige gesprekken en soms mooie en pijnlijke beelden op (die mevrouw waar de familie van is vergast, dat was toch pijnlijk om naar te luisteren). Kleine voldoende dan maar, al mis ik een heldere conclusie.

3*

All those things I can do. All those powers. And I couldn't even save him.

Na aanleiding van het voor mij teleurstellende Man of Steel (2013) had ik eens zin om de oude Superman films te kijken. Ik heb er vroeger als kind wel van genoten, maar ik heb ze niet allemaal gezien.

Het is na Man of Steel best verfrissend om deze ouderwetse Superman film te kijken. Het verhaal is wat directer en de superheld is ook weer eens echt een superheld. De psychologische problemen zijn wat kleinschaliger gehouden en als Superman kan hij lekker eens mensen redden en een kwade Lex Luthor aanpakken. De moderne superheldenfilms zijn zo diepgaand, gecompliceerd en afwijkend geworden (ik vind dat overigens ook prima hoor), dat het best wel eens fijn is een old school versie te zien.

Christopher Reeve is en blijft voor mij de enige Superman. In de films van de laatste jaren proberen acteurs hem te evenaren, maar in mijn ogen zonder succes. Reeve en Superman is gewoon de beste combinatie. Verder zijn de (bij)rollen van onder andere Brando en Hackman ook de moeite, maar ook Margot Kidder als Lois Lane wil ik graag noemen als prima rol. Wel kon de rol van Luthor iets beter trouwens.

Ik ben niet eens een grote Superman liefhebber, aangezien ik hem vrij suf en inspiratieloos vind, maar deze film mag er zeker wezen. Een belangrijk pluspunt vind ik ook de soundtrack, die iedereen bijna wel kent en lekker bombastisch en pakkend is. Past precies bij dit soort films. En de effecten zijn overigens wel enorm gedateerd, maar het heeft ook wel weer enige charme.

Er stonden al 3,5* en deze laat ik nu weer staan.

Na recent Superman 1 eens opnieuw te hebben gekeken was het nu tijd voor deel 2. Deze film heb ik als kind vrij vaak gekeken, omdat ik hem op video had. Maar dat was wel 20 jaar terug, dus zoveel wist ik ook niet meer. Er stond me alleen een stuk op de Eiffeltoren bij en dat er 3 rare snuiters als vijand waren.

Superman 1 was nog best goed, vooral doordat het Superman verhaal best goed werd verteld en omdat er rustig aan met special effects werd gedaan, wat wel verstandig was omdat ze er niet uit zagen. Maar deel 2 doet daar niet rustig mee aan, maar de effecten zijn nog steeds belachelijk nep, waardoor het allemaal wel lachwekkend aan deed. Ik zie daar best wel de charme van in, maar het verpest ook wel een beetje de ervaring. Dat kleine jochie dat van de waterval af viel hahaha. Het ziet er niet uit. Net als de confrontaties tussen Superman en de 3 in hun latex pakje. De scene in de Eiffeltoren vond ik wel weer leuk om te zien, net als de confrontatie in de stad, op het einde van de film.

Wel vond ik de relatie tussen Lois en Clark aardig uitgewerkt. Al sloeg het natuurlijk nergens op dat Lois Clark wilde testen of hij Superman was door in de waterval te springen De rol van Kidder als Lois was deze film wel wat irritant door wat rare acties van haar. Hackman was wel solide als Luthor. Reeve was weer overtuigend als Superman. Dat blijft toch de enige echte Superman.

Eigenlijk had ik hier een kleine onvoldoende voor willen geven, maar ik doe het toch niet, omdat dit toch wel jeugdsentiment is, wat ook wel een beetje mee mag tellen. Leuk om deze reeks weer eens te zien.

Ik laat de 3* die er stonden maar staan.

Ik heb Superman 1 en 2 altijd als jeugdsentiment gezien, maar in de herzieningen recent bevielen ze nog steeds. Nu ik Superman 3 ook eens heb gekeken denk ik niet dat ik deze van vroeger kan herinneren, maar ik weet het niet zeker. Wat ik wel zeker weet is dat het een barslechte film is geworden. Ik nam het eerste uur nog echt de moeite de boel te volgen, maar de film is vreselijk oninteressant. Richting het einde kon het me allemaal eigenlijk geen bal meer schelen. Ze herkauwen wat Superman reddingen die ook makkelijk in de vorige delen hadden gepast en de wannabe Lex Luthor schurk is om te huilen zo slecht..en irritant.

Maar het ergste is nog wel die vreselijk debiele slapstickhumor. Wat is Superman 3 pijnlijk ongrappig zeg, met humor waar mijn tenen gekromd van kwamen te staan. Die Pryor was een verschrikking om naar te kijken. Het enige positieve is nog steeds de vertolking van Clark Kent/Superman door Christopher Reeve. Niet dat hij wat bijzonders doet, maar het geeft wel een vertrouwd prettig gevoel. Wel opvallend vond ik dat hij bijna niks met Lois Lane van doen had. Waren zij in deel 2 niet in love?

Benieuwd of ze met deel 4 de reeks nog een beetje op niveau eindigen.

1,5*

De conclusie na de 4 Christopher Reeve Superman films mag zijn dat ze na deel 2 hadden moeten stoppen. Deel 3 en 4 zijn op elk front belachelijk slecht. Waar de eerste 2 delen nog redelijk serieus waren, daar kijken we nu naar flauwe slapstick humor en mislukte vijanden, zoals die lachwekkende Nuclear Man. Pff. En dat alles zien we met droevige effecten. Als je iets niet goed kan tonen, toon dan zo min mogelijk (Lois die uit de flat valt ). Ik kan me bijna niet voorstellen dat mensen dit destijds in de bios serieus konden nemen. Het ziet er echt zo nep uit, dat ik, als het verhaal dan ook slecht is, helemaal uit de film wordt gehaald. Ook Reeve zijn rol stelt hier niet zo heel veel meer voor. Zijn personage Kent staat al stil sinds deel 2 in karakterontwikkeling en Superman doet eigenlijk ook steeds weer hetzelfde. Blij dat de reeks erop zit.

1,5*

Ik vond het best een leuke film. Gisteravond even gekeken, en je kan je er best mee vermaken. Tuurlijk, het verhaal is wat cliche (Superman keert terug, zit weer achter de reet van Lois Lane aan, redt haar een paar keer, Lex Luthor wil de wereld weer vernietigen, Superman saves the day), maar dat maakte me weinig uit. De special effects vond ik echt erg goed en das in een superhelden film toch wel zeer belangrijk. Ook mooi vond ik dat we de oude klassieke Superman melodietjes weer hoorden. Ik vind het een mooie comeback, net zoals Batman vorig jaar in Batman: Returns ook al een fraaie comeback maakte. Enige nadelen was toch wel het feit dat Lois Lane een man en kind heeft. Dat past niet bij Superman films. Daarbij, valt het echt niemand, Lois Lane in het bijzonder, op dat Clark Kent en Superman tegelijk terug zijn gekeerd? En dat Superman wel heel erg op Kent lijkt...

3 Sterren voor deze film over de man van staal.

gister gezien, was best tevreden. Grafisch erg mooi geanimeerd en de personages vond ik ook leuk. Verhaal was best standaard maar er zat op zijn tijd wel grappige humor in.

Gewoon een snelle wegkijker die je daarna niet meer snel zal herinneren.

3*

Een soortgelijke versie van I Robot, maar dan wel van veel mindere kwaliteit...

Surrogates is, om meteen duidelijk te zijn, geen beste film.

De film speelt nogal erg leentje buur bij veel andere sci-fi thrillers, waarvan er wel veel zaken overeen komen met I Robot.

Nou hoeft dat niet altijd erg te zijn, als het maar sterk wordt uitgewerkt. Helaas schiet Surrogates hierin te kort.

Het ergste is dat de film gewoon nauwelijks boeit. Waar ik bijvoorbeeld het plot van I Robot erg leuk vond, daar doet het plot van Surrogates me niks. Ik kreeg zoveel cliche's en onlogische zaken te zien, dat ik er best wel snel klaar mee was. Gelukkig was het plot niet super diepgaand, zodat het nog wel een beetje te doen was.

Gelukkig voor de film hebben ze wel de nodige special effects en actiemomentjes erin gestopt zodat de film toch nog wel een beetje kijkbaar blijft. Ook een favoriete acteur van me, Bruce Willis dus, speelt de hoofdrol wat wel weer positief zou moeten zijn. Helaas vind ik Bruce wat op de automatische piloot spelen. Ik zie hem toch liever als macho-man vol oneliners als in films als Die Hard. Dat maffe haarstukje op zijn kop vond ik ook maar niks. Willis moet gewoon kaal zijn. Dan is hij cool.

Uiteindelijk vind ik Surrogates niet heel slecht, maar ik zou hem ook niemand aanraden. Typisch een filmpje die de meesten over een paar jaar op SBS of RTL mee zullen pakken op de tv. De film duurt nog geen 90 minuten, dus een lange zit zal het ook weer niet zijn.

2*

Er is eigenlijk maar 1 passende term voor deze film: standaard.

Survivor is echt automatische piloot werk van Hollywood. We nemen een bekende acteur, actrice en wat terrorisme en klaar zijn we. Niet dat het slecht is, maar je mag toch wel iets creatiever zijn zeg. Pierce Brosnan was altijd een favoriete Bond van me, ben opgegroeid met zijn versie van 007, maar de man is zichtbaar oud geworden zeg. Minder stoer, minder actief. Zonde. In The November Man (2014) vond ik hem heel wat beter op dreef. Dat was overigens ook al zo'n soortgelijke film met hem waar wel heel gemakkelijk een simpel scriptje voor is geschreven.

Survivor mist overigens ook echt geslaagde actiemomenten. Het is allemaal te doen, maar er zit niks memorabels bij. Toch is de film geinig genoeg om een leuk pretentieloos avondje mee te hebben.

2,5*

De zoveelste nietszeggende Netflix Original film. Leuk concept, ben altijd in voor een goede actiefilm met een wraakmotiefje, maar dit was zo saai. Zelfs de actie wist me voor geen meter te boeien. Die eentonige knokscène in de metro, vergelijk die eens met het waanzinnige brute stuk in de bus bij Nobody (2021). Da's ook meteen wat ik van Sweet Girl vind. Het is gewoon zó middelmatig. Jason Momoa is ook geen goede acteur, maar kan als actieheld er normaal best mee door, maar met dit slappe verhaal kan ook hij weinig. De overige rollen deden me ook niks. En dan nog een twist richting het einde, wat ook niks was. Jammer, hier zat echt meer in, was blij toen de eindcredits begonnen.

2*

Wat een domme film zeg.

Ik had vooraf wel verwacht dat dit wat standaard werk zou zijn, maar dat het zo inspiratieloos zou worden uitgewerkt had ik ook niet kunnen bedenken...

De film wil van alles zijn, maar is niks. Als drama komt het tekort en enige humor heb ik niet kunnen vinden in de film. Een film als deze had zoveel leuker kunnen zijn als het allemaal gewoon wat grappiger zou zijn geweest. Nu is het kijken naar een gortdroog (en mislukt) drama. Het enige wat nog een beetje aardig om te bekijken was, dat was de band die Wallie en het zoontje kregen.

Dat er een aantal bekende namen in mee spelen deed me dan ook niks. Ik vind Jennifer Aniston een prachtige vrouw, maar ze is wel bezig haar filmcarriere te verknallen door steeds maar weer in dit soort sneue filmpjes mee te spelen. Waarom toch?

En zelfs voor dit niveau zette ze een nikszeggende rol neer. Ze kan grappig zijn, want dat was ze jarenlang in ''Friends''. Maar ze doet gewoon niks met haar kwaliteiten.

1,5* en dit weer snel gaan vergeten.

Een ontbrekende Disneyfilm in mijn lijst van films die ik heb gezien, maar sinds gister niet meer. Helaas heb ik in die jaren dat ik de film niet zag niks gemist, want het is vrij duf. Merlijn de tovenaar was soms nog wel aardig en het was leuk om ''Madam Mikmak'' uit de Donald Duck eens in een film te zien, maar meer leuks heb ik ook niet gezien helaas. Vrij langdradig (ondanks dat de film maar 76 minuten duurt) en ongrappig. Jammer ook dat het hele ''zwaard in de steen'' verhaal nauwelijks gebruikt wordt, pas op het einde weer. Het einde voelde dan ook afgeraffeld aan. Nee, dit was een vrij matige Disney. Wel een complimentje nog voor de tekenstijl. Zag er goed uit. Maar het is verder zwaar onvoldoende als geheel.

1,5*

Ik vond het een zeer behoorlijke actie thriller maar het was niet een echte topper. Daarvoor vond ik het verhaal soms te rommelig en waren sommige zaken wat ongeloofwaardig. Denk aan het einde met de iets te overdreven actiemomenten. En het zat er soms wel heel dik bovenop dat bepaalde scene's computergeanimeerd waren.

Maar verder een prima film met een combo van een aardig verhaal (wel soms vergezocht) en actie op zijn tijd. Travolta vind ik altijd wel sterk, die was ook nu oke. Hackman zette ook een goede rol neer. Alleen Halle Berry.....buiten het feit dat de film een topless scene met haar had (zag er goed uit hehe) vind ik haar altijd maar een matige actrice die een beetje geforceerd nep overkomt met haar acteren. Niet mijn type....

Maar de film was ieder geval vermakelijk. 90 minuten was ook lang genoeg.

3,5*

Na ruim 15 jaar nog eens opnieuw bekeken toen ik door Netflix bladerde. Destijds best van genoten, al was het ook toen al een clichématige high school tienerkomedie. Nu iets minder van genoten, ik ben de schoolfase nu natuurlijk ook ruim al ontgroeid en sowieso staat de Amerikaanse high school cultuur mijlenver van de Nederlandse vandaan. Maar eigenlijk draait het hier vooral om de studentenhuizen en die kennen we in ons land weer wel. Maar een groep meiden die KAPPA, KAPPA, KAPPA schreeuwt, je moet maar bij zulke treurige clubjes willen horen zeg

Wat vooral opvalt is hoe leuk Amanda Bynes ooit toch was. Sympathiek, charmant en aantrekkelijk. Ongelofelijk jammer wat er in de tijd met haar is gebeurd, zie dit artikel eens met hoe ze er vorig jaar aan toe was. Ze doet het uitstekend in de hoofdrol van een rustig meisje die steeds meer de leiding neemt en niet met zich laat sollen. Eigenlijk kopieert deze film veel van andere films, zoals Mean Girls en het is sowieso een moderne versie van Snow White (alleen al de titel zegt genoeg). Maar goed, dit hele subgenre is natuurlijk zelden verrassend.

De film weet nooit heel grappig te worden, maar heeft gelukkig wel een aantal leuke en spontane karakters zoals die nerd met zijn handpop. Het maakt de film prima te kijken, maar ook wel inwisselbaar.

3* (was 3,5*)