Meningen

Vanavond heen geweest en vreselijk goed mee vermaakt. De film heeft een heerlijk nostalgisch tintje dat me echt heeft laten genieten, net als dat Stranger Things sfeertje met mysterie en spokerij. Ghostbusters is gewoon nostalgie, terwijl ik de twee oude films niet eens goed vind. Ze zijn aardig, maar vooral tegenwoordig erg gedateerd, buiten de toffe cast, de witte wagen en de lekkere themesong. Echt een franchise die toe was aan een moderne reboot, maar dan wel met een laag liefde voor de Ghostbusters er over en niet die dieptrieste feministische shit die een paar jaar geleden is gemaakt. Mijn tenen zitten nog maar net weer terug gekruld in de oorspronkelijke staat, zo ongemakkelijk waren daar de pogingen tot ''humor''.

Deze Afterlife pakt het veel beter aan. Een suf Amerikaans dorp in the middle of nowhere is een uitstekende keuze en de jonge pubers zijn erg leuke toevoegingen aan de reeks. Zeker Phoebe is leuk als geeky dork, net als dat jochie Podcast. Maar de rest bevalt me ook prima en Paul Rudd heeft ook wel een leuke bijrol. Neem daarbij prima CGI als het nodig is, maar vooral ook keurige praktische effecten en de film imponeert gewoon. En de humor is gewoon echt geslaagd. Is alles dan perfect? Niet helemaal. Ik had meer verwacht van de rentree van de oude garde, was minder episch dan gehoopt (maar uiteraard natuurlijk wel tof!). En de laatste vrouwelijke bad guy oogde veel te menselijk, vond ik ook jammer. De finale was ook redelijk snel voorbij en dan heb je alweer de eindcredits. Blijf trouwens zitten voor twee leuke stukjes die nog volgen.

Moet gek lopen als hier geen vervolg op komt gezien die hints. Ben ik blij mee. Heel geslaagde terugkeer van deze reeks waarbij het wel goed zichtbaar is dat de regisseur de zoon van de originele regisseur is. De liefde voor Ghostbusters spat er vanaf. Ik vind Afterlife sowieso veruit de beste film uit de hele reeks.

4*

Ghostbusters: Frozen Empire is prima kijkvermaak als je niet al te hoge eisen hebt, maar tegelijk is het jammer dat de reeks wel een beetje kinderlijk aan het worden is en dat het ook wel erg simpel voelt. Toch is het fijn dat de Ghostbusters er weer zijn, het is toch altijd een beetje genieten van die iconische witte wagen en de gekke gadgets. De oude en nieuwe cast zijn hier redelijk samengemengd en dat werkt best. Nieuwe kijkers zien een vermakelijke cast en nostalgische kijkers komen de oude helden weer tegen en ook de nodige referenties naar de klassieke delen. Toch spreekt niet alles aan, zoals die spook-vriendschap met het verbrande meisje en ook de bad guy stelt niks voor, die was meteen verslagen. Maar ach, who cares. Iedereen smelt bij de klassieke themesong en de prachtige wagen in de slotminuten.

3*

Martyrs behoort tot mijn all-time favorites in het horrorgenre, dus ik ben zeker geïnteresseerd als de maker van die film met wat nieuws komt. Helemaal als de reviews ook nog eens vrij positief zijn. Gelukkig is Ghostland niet slechts gehyped vanwege de regisseur, maar is het ook echt een vrij boeiende film geworden waar des te verder in het verhaal een steeds meer vervelende sfeer komt te hangen en waar diverse scene's vrij ongemakkelijk zijn om te kijken. Maar toegeven, het niveau van Martyrs haalt de film op geen enkel vlak. Ik vond vooral het begin bijzonder sterk (als er op moeders wordt ingebeukt krijg ik weer even een flashback naar de gevangenis van Martyrs, zo rauw en bruut komt dit in beeld), net als het einde.

Al is het absolute slot misschien weer een tikje voorspelbaar. Maar het middenstuk viel me wel wat tegen, nogal wazig en vergezocht. De twist van de film is niet slecht, maar het maakt de film ook weer niet perse beter dan dat 'ie voor mij al was. Sterk acteerwerk overigens. Ghostland heeft ieder geval genoeg bestaansrecht op basis van eigen kwaliteiten, maar is tegelijk ook een typisch Laugier-product geworden.
Hopelijk komt er in de toekomst nog meer van hem.

3,5*

Interessante documantaire over een onderzoek bij het wrak van de Titanic.

Ik ben sinds ik de film Titanic in 1997 zag gefacineerd geraakt door de scheepsramp van het meest beroemde schip aller tijden. Als kind heb ik toen een aantal dikke boeken gelezen over de ramp zelf. Het is gewoon een tragerie waarbij zoveel is gebeurd en wat zo dramatisch eindigde. Zeer interessant.

Ghosts of the Abyss toont hele mooie beelden van het wrak van de Titanic. Het mooie van deze docu is dat ze regelmatig als je een stuk ziet ze er 3D beelden door hebben gemonteerd met wat die plek nu precies was tijdens de laatste vaart. Dat vond ik toch wel erg boeiend. Tijdens de docu wordt je ook in delen uitgelegd hoe de ramp zich voltrok.

Helaas is de docu zelf niet echt heel spannend. Soms werd er wat zaken wel erg langdradig gemaakt en dat laatste stuk met die redding van dat robotbootje vond ik ook niet boeiend. De crew die de tocht maakt bevat een paar geeks en een irritant aanwezige vrouw die zich niet zo overdreven moet gedragen. Toch kan ik me wel voorstellen hoeveel indruk het moet maken als je jarenlang deze ramp hebt bestudeerd en dan uiteindelijk het gigantische wrak voor je neus ziet liggen onder water.

Uiteindelijk is de docu voor de personen die de ramp en alles daarom heen interessant vinden wel de moeite waard.

3,5*

Het is nou niet dat ik een fan ben van de franchise. De boeken heb ik nooit gelezen en de originele filmtrilogie vond ik maar gemiddeld, ondanks dat Noomi Rapace het hartstikke goed deed als Lisbeth Salander. De remake van David Fincher met Daniel Craig vond ik wél weer echt sterk. Die film voelde gewoon niet zo goedkoop aan als de trilogie. Maar daarna verwachtte je toch dat er ook een tweede en derde film nog zouden verschijnen, maar schijnbaar niet. Het bleef stil. Ondertussen is er na de dood van Stieg Larsson nog een nieuw boek verschenen en deze is dan nu verfilmd.

Helaas is het eindresultaat nou niet iets wat nog iets toe weet te voegen aan de reeks. Lisbeth Salander komt nu bijna over als een soort superheld, zoveel slimmer en sterker dat ze is. Alles lukt haar en schijnbaar ook nog eens zonder al te veel moeite. Claire Foy speelt haar nog wel redelijk, maar ik vond Noomi Rapace en ook wel Rooney Mara het beter doen. Dat ligt overigens ook aan het verhaal, want deze Girl in the Spider's Web wist me inhoudelijk weinig te boeien en zorgde er dus ook voor dat Lisbeth Salander minder goed uit de verf kwam. Nou heb ik de andere films al jaren niet meer gezien, maar volgens mij kwam daar meer erotische spanning en grof geweld in voor. Het lijkt een beetje of deze film wat familievriendelijker moest worden en dat is wel jammer.

De andere rollen zijn er onder andere voor Sylvia Hoeks die de zus van Lisbeth speelt. Ze doet het oké, maar het is geen opvallende rol. Eigenlijk krijgt geen enkele acteur hier echt de kans om uit te blinken.
Ook journalist Blomkvist speelt maar een wat flauwe bijrol. Het voelt ook niet echt als een vierde Millennium-film. Eigenlijk zie je vooral een Lisbeth die iedereen de baas is tijdens een paar actiemomenten die overigens best aardig waren, maar niet heel veel indruk op me maakten. En emotioneel pakt de film me al helemaal niet, denk aan die suffe laatste dialoog tussen beide zussen op de bergrand. Verwachten ze dan dat we als kijkers allemaal gaan snotteren en plots wel mee gaan leven na een afstandelijk, saai verhaal? Van mij mogen ze wel weer stoppen met deze reeks, tenzij Fincher en Craig er weer zin in krijgen. Ondanks de mooie Zweedse landschappen die in beeld komen krijgt de film een onvoldoende.

2,5*

Elisha Cuthbert, ik smelt elke keer een beetje voor haar als ik deze prachtige, sexy vrouw in een film of serie zie. Absoluut een van de mooiste vrouwen uit de 00's van deze eeuw. Ze is de ster van deze film die ik na een kleine twintig jaar nog eens opnieuw heb gezien. Het idee van een tienerjongen die valt voor een pornoactrice is best leuk en de start van de film brengt dat ook best wel geestig in beeld. Uiteraard draait het om de seks zodra Matthew door heeft wat haar werk is, zoals haar mee willen nemen naar een goedkoop motel. Als rom-kom was dit gewoon best goed gedaan allemaal.

Maar vreemd genoeg verandert de toon van de film behoorlijk met de introductie van pornoproducent Kelly waarbij je de donkere kanten van de seksindustrie te zien krijgt. De komedie valt een beetje weg en het hangt dan een beetje in de hoek van drama of iets. Ik vond het niet zo ontspannend meer kijken, beetje ongemakkelijk zelfs. Niet dat het heel duister werd, maar wel serieus. Richting het einde kwam de komedie weer een beetje terug gelukkig, maar toch vond ik de film een beetje als een kaarsje uitdoven. De focus lag in het begin van de film op Matthew en Danielle, hoe ze elkaar leerden kennen maar daarna werd het toch meer een film met de producent en ook met Matthew zijn vrienden.

Het leek verder ook wel een beetje of de film niet echt gewaagd durfde te zijn in humor, met een pornoactrice, een hitsige scholier en ouders en omgeving die dit alles niet mogen weten had je toch meer grappen erin kunnen verwerken op American Pie-niveau. De film blijft nu een beetje oppervlakkig en niet niet scherp genoeg. Maar toch heb ik er wel van genoten, sowieso vind ik komedies met Amerikaanse scholen altijd wel vermakelijk. Wel een beetje cliché allemaal, zoals die super geeky beste vriend met zijn John Lennon kapsel. Kleine verlaging in mijn cijfer, maar nog altijd dik voldoende.

3,5* (was 4*)

Ik heb niet vaak dat een film me kwa geweld en wreedheid echt raakt, maar ik vond deze film echt verschrikkelijk op dat vlak. Niet dat ik er niet tegen kan, maar dat mensen dit een ander aan kunnen doen. Ongelooflijk wreed.

De film ging van gemeen naar hard naar wreed naar gruwelijk. Soms niet te beschrijven.
De film speelde overigens af in 1958, het tijdperk van de strenge moeders die soms met harde hand regeerden over hun kinderen.

Zo begon het dat Ruth en de jongens het meisje ophingen aan touwen en haar lieten hangen, hele nachten lang en ook nog eens naakt.
Daarna zag je dat ze stelselmatig werd mishandeld doordat Ruth haar als een slet zag die nergens voor deugde. Later kreeg ze met een verwarmde naald een tekst op haar lichaam, werd ze door Ruts zoon verkracht in het bijzijn van iedereen en het ergste kwam op het einde toen Ruth met een lasapparaat haar vagina dichtmaakte zodat het meisje nooit meer een jongen zou krijgen.
David wilde haar zo graag helpen maar hij kreeg de kans niet. Uiteindelijk namen ze hem ook gevangen.
Zelf kon ze niet vluchten doordat haar zusje niet kan lopen, die zou dus achter blijven.
Uiteindelijk maakte de buurjongen brand in de kelder waar zij gevangen lag zodat de politie langskwam en zag hoe Davids Ruth vermoorde met de houten krukken van het kleine gehandicapte meisje. Tragisch genoeg overleed het zwaar verminkte meisje op het moment dat ze werd bevrijd aan de verwondingen.

Ontzettend harde film. Je leeft mee met haar, je wilt haar helpen.
Er werd trouwens erg goed geacteerd, zeker door Ruth en het slachtoffer.
Overigens geloof ik niet dat dit waargebeurd is, zoals de film vermeldt. Dat zeggen Amerikanen wel vaker bij horror.

4*

Eigenlijk keek ik niet echt uit naar deze film, omdat ik de 3 Zweedse films pas enkele maanden terug voor het eerst had gekeken. Wat zou een remake toevoegen aan die heel behoorlijke films? Ik vond het geen briljante films, maar wel onderhoudend.

Gelukkig kan ik concluderen dat de remake wel degelijk wat kan toevoegen aan de al bestaande reeks. De film lijkt in het begin erg op het origineel, maar krijgt halverwege de film toch een eigen smoel met wat andere scenes. Daarnaast bevat deze remake wat meer tempo en sfeer. De Zweedse films vond ik toch wat overkomen als goedkope krimi's. De remake ziet er gelikter uit en kent genoeg boeiende momenten. Ook in deze film was de verkrachtingsscene en latere wraakscene erg sterk. Misschien is het wat overbodig allemaal, maar het waren wel de beste stukken van de film.

Om toch weer even te vergelijken met de Zweedse films: ik vond de rol van Daniel Craig erg overtuigend. Het voelde al snel alsof hij echt Blomkvist was. Ik vond zijn rol zelfs sterker dan die van zijn Zweedse collega. Rooney Mata wist me ook te overtuigen als Lisbeth, maar ik vond de perfomance van Noomi Rapace in de originele films toch net wat overtuigender. Maar overall heb ik weinig te klagen over de acteerprestaties.

Wat wel jammer is, maar daar kan deze film natuurlijk niks aan doen, is dat ik de Zweedse films niet lang terug nog zag. Daardoor was deze versie totaal niet spannend. Gelukkig compenseerden de sfeer en het goed uitgewerkte plot dat wel.

Je maakt het niet vaak mee dat een remake het origineel overtreft, maar het is Fincher met deze film toch wel gelukt.

4*

Wat een vreselijke trend is er toch de laatste jaren in gezet, met al die komedie's die zo nodig een groep vrouwen in de hoofdrol moeten hebben. Bridesmaides, Ghostbusters en noem ze allemaal op. Er was er nog niet eentje grappig en daar kan Girls Trip ook bij. Wat een schijtirritante cast hebben ze bij elkaar verzameld zeg, allemaal van die extraverte, schreeuwende, bitches!-brullende stereotypes. Buiten dat zijn de meeste grappen gewoon flauw en niet grappig en duurt het allemaal met 2 uur veel en veel te lang. Waarbij het verhaal ook nog eens zo voorspelbaar als regen in de herfst is. Been there, done that. Dat mierzoete einde was gewoon too much, maar toen was ik er ook al sowieso een uur al klaar mee. Tip, gewoon niet kijken. Of wel doen als je het lekker vind om je een avondje te ergeren.

1*

De Oscars en ik; we gaan denk ik nooit vrienden worden. Daarvoor verschilt mijn smaak teveel van wat het Oscar-comité interessant vind. Om die reden had ik ook niet direct een enorme drang om Parasite eens te bekijken, ondanks goede reviews online. Van de laatste 10 winnaars heb ik geen enkele film hoger dan 3,5 ster gegeven. Die score heb ik nog uitgedeeld aan The king’s speech, 12 Years a slave, The shape of water en Green Book. Voor Argo, Spotlight en Moonlight had ik nog een magere 3 sterren over, voor Birdman zelfs maar 2 en The Artist moet ik ooit nog eens bekijken. Parasite nu dus wel gezien, maar daar ben ik ook niet erg lyrisch over. Kortom, het zal allemaal wel, die winnaars.

Dit is na Snowpiercer de tweede film die ik van regisseur Bong heb gezien en niet toevallig gaat ook deze film over verschil in sociale klasse. We volgen een arm Koreaans gezin die nauwelijks rond kan komen en leeft in dramatische omstandigheden, totdat er een mogelijkheid volgt om de hele familie bij een rijke familie naar binnen te kunnen werken. Zeker het eerste uur was best leuk en met wat zwartgallige humor niet vervelend om naar te kijken. Daarna vind ik de film een beetje uit de bocht vliegen, wordt het allemaal wat extremer en vergezocht en raakte ik mijn interesse kwijt. Daar kan een redelijk heftig slot niks meer aan veranderen. De film is niet echt in een hokje te plaatsen, wat een fatsoenlijke verklaring waarom dit me weinig deed wat lastiger uit te leggen valt. Het was niet echt mijn ding. Niet pakkend, niet erg geestig, beetje langdradig. Waarom dit de beste film van het jaar is geworden ten koste van voor mij echt pakkende films als 1917, Joker en Once upon a time in Hollywood is me echt een raadsel. Schijnbaar zijn die films te commercieel of zo, I don’t know. Goed om Parasite weer af te kunnen strepen van mijn kijklijst, maar een herziening zal er niet komen.

3*

There was a dream that was Rome. It shall be realized. These are the wishes of Marcus Aurelius.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik Gladiator voor het laatst heb gezien. Dat moet absoluut langer dan 10 jaar terug zijn. De film stond me bij als goed, maar ook wat overschat. Daar kom ik bij deze herziening (extended versie op bluray) wel absoluut op terug.

Gladiator is een meesterwerk. Alles klopt en is met veel gevoel voor historie gemaakt door Ridley Scott. Visueel is de film echt schitterend, met ongelofelijk mooi gefilmde actie (een indrukwekkende veldslag in het begin van de film en de diverse arena-gevechten) en erg mooie decors. De muzikale ondersteuning van Hans Zimmer zijn soundtrack werkt absoluut sfeerverhogend en als je dan ook nog eens bijzonder goed acteerwerk hebt, Crowe en Phoenix voorop, dan weet je dat er weinig te klagen valt.

Het plot is wel wat voorspelbaar, maar het is zo gedetailleerd en episch uitgewerkt, dat dit totaal niet als een minpunt voelt. Misschien is het wel erg vergezocht dat de keizer zelf een gevecht aan gaat, maar het leverde wel een prachtig slot op, al had het gevecht tussen beiden langer mogen duren. Maar het moment dat ze de overleden Maximus wegdragen uit de arena leverde me wel kippenvel op.

Waar ik een soortgelijke film als Ben Hur vrij saai vond buiten de actie, daar weet Gladiator elk moment te boeien en te overtuigen. De politieke intriges van Rome, de verhoudingen tussen Commodus en zijn zus, de band tussen Maximum en Proximo. Allemaal goed uitgewerkt.

Klassieker.

4,5* (was 4*)

Gladiator 2 is een geweldige kijkervaring, maar wel echt een vrij matig geschreven film. Wat de film goed doet is dit verhaal op een prima wijze koppelen aan de eerste film en de actie (ondanks zichtbare CGI) komt bijzonder fraai in beeld. Ondanks een lange speelduur verveelt de film nooit en uiteindelijk gaat het daar toch om, je wil gewoon dat de tijd voorbij vliegt.

Maar als vervolg op een en werkelijk fantastische en epische film stelt dit wel teleur. Eigenlijk kopieert Ridley Scott gewoon zijn vorige script, past het een beetje aan maar doet wel hetzelfde kunstje met de gladiator met een groot persoonlijk verlies en zijn woede richting de Romeinse leiding. Verder is de casting ook niet altijd even geslaagd. Paul Mescal faalt niet in zijn hoofdrol en Pedro Pascal is ook een redelijk sterke tegenspeler en sowieso een goede acteur, maar ik had de hele film het idee naar b-karakters te kijken. Sowieso had ik geregeld de gedachten dat beiden vermoedelijk beter waren geweest als ze van rol waren gewisseld. Mescal is geen indrukwekkende stoere kerel zoals Russell Crowe destijds wel was en Pascal is weer te vriendelijk voor een rol als kwade generaal. En dan heb ik het maar niet over de twee keizers, die waren echt een grap. Alsof het een soort komedie was waar ik naar zat te kijken. Vergelijk dat eens met de sterke rol van Joaquin Phoenix in de eerste film.

Want je ontkomt er gewoon niet aan dit te vergelijken met de voorganger en dan scoort die film echt op elk front veel beter. Qua verhaal, acteerwerk, karakters maar ook de sfeer. Gladiator 1 voelde zo episch aan, bijna emotioneel soms. We kennen allemaal nog wel Crowe die door de korenvelden loopt in het hiernamaals. Gladiator 2 kent die momenten niet. Er zit wel leuke fanservice in met de terugkeer van een paar oude bijrollen, maar de nieuwe namen zullen niet blijven hangen. Zelfs met de actie vallen ze op een gegeven moment in herhaling met de constante gevechten in het Colosseum. Meer dan dat is de film eigenlijk niet. Maar nogmaals, ik heb me er wel heel goed mee vermaakt, Ridley Scott weet nog steeds hoe je het publiek moet entertainen. En daar heb ik soms gewoon genoeg aan.

Dikke 3,5*

Tussen mij en Shyamalan zal het denk ik nooit meer goed gaan komen vrees ik. Ik koester Signs en The Sixth Sense als hele goede films, maar dat was het dan ook wel. Alles nadien is gewoon rommel en ook al ga ik er elke keer zo neutraal mogelijk in, hij blijft me teleurstellen. Glass is de samenvoeging van Unbreakable en Split, twee films die ik niet veel vond. Dat beloofde dus een prachtige kijkervaring Het eerste uur is echt afschuwelijk, gewoon op geen enkel vlak doorheen te komen met die doodsaaie stukken in de kliniek. Maar op het moment dat ik er naar neig in slaap te vallen van verveling, blijkt de film plots een stuk leuker te worden. Samuel L. Jackson maakt er nog wel wat van. Bruce Willis acteert weer op de automatische piloot en zelfs dan nog is het een van zijn betere rollen van de laatste jaren, maar dat zegt vooral veel over de bagger die hij de laatste 10 jaar heeft gemaakt. Ik hou van superhelden, maar dit plot is me te afwijkend om me er echt mee te kunnen identificeren als kijker. Op zijn best is Glass kijkbaar, maar daar is alles dan wel mee gezegd. De twisten begonnen ook te vervelen.

2*

Jammer, ik vond de eerste Knives Out een heerlijke film met een lading knipogen naar het genre, maar dit vervolgdeel weet me voor geen meter te boeien.

Met bijna twee en half uur duurt de film al gigantisch lang, maar de aanloop naar het werkelijke plot neemt hier zo ongeveer de halve film in beslag. Ik had het al gehad voordat de film echt op gang was. Deze cast haalt het ook echt niet bij die van de eerste film. Het zijn redelijk nietszeggende karakters, terwijl ik ze in de vorige film lekker excentriek en vermakelijk vond. Blijft over Daniel Craig die het gewoon opnieuw goed doet, maar deze film echt niet in zijn eentje kan redden. Deze film is net zo spannend en onderhoudend als kijken hoe gras groeit.

Netflix heeft de rechten gekocht voor twee Knives Out vervolgen, dus we gaan Craig ook nog over een jaar of 2, 3 terug zien maar eigenlijk hadden ze deze reeks wel mogen begraven. Zet liever het origineel nog eens op zou ik adviseren.

2*

Heerlijke film die Amerika een dikke spiegel voor de neus heeft gehouden.

Sommigen zullen het slechts een leuke actie-komedie vinden, maar het is vooral de diepere laag dat de film enorm interessant maakt. De hele simpele Amerikaanse (westerse) cultuur wordt flink bekritiseerd. Het had een Michael Moore film kunnen zijn... Ik kon me overigens erg goed inleven in de irritaties van Frank, alleen klaag ik er slechts over en schiet hij de mensen allemaal dood Vooral zijn gevoelens bij de talentenjachten die ons teisteren kan ik erg goed snappen, hehe.

Het is wel een film waar je eens over na kan denken. Maar buiten dat is God Bless America ook erg vermakelijk om te kijken door het overdreven geweld dat eerder grappig in plaats van shockerend is. Ik vond de film wel een prettige mix van Natural Born Killers en Bonny & Clyde. De rollen van Joel Murray en Tara Lynne Barr waren ook erg geslaagd. Als moordend duo gingen ze lekker los tot het laatste moment toe. Die shootout bij de talentenjacht vond ik wel cool, al was het voorspelbaar dat beiden knallend ten onder gingen.

4*

I'm gonna make him an offer he can't refuse.

Het is wat afgezaagd om mijn herziening van The Godfather met deze bekende quote te beginnen, maar waarom ook niet hé? Het is een van de bekendste filmquotes aller tijden, zonder twijfel. Ik heb even mijn Moviemeter log erbij gehaald en het is zo'n 12,5 jaar terug dat ik The Godfather voor het laatst zag. En dat was tevens ook de eerste keer dat ik 'm had bekeken. Destijds maakte het grote indruk op me (4,5*) waardoor ik nu benieuwd ben of dit nog zo is.

Voor een groot deel is mijn gevoel gelukkig hetzelfde gebleven, maar niet volledig. Wel sta ik nog achter wat ik destijds schreef. The Godfather is een geweldig geregisseerde film waarbij de klasse vanaf druipt als je kijkt naar de sfeer, de iconische Vito Corleone, de vele fantastisch gespeelde rollen, de prachtige Italiaanse muziek en een aantal iconische scènes. Ook zonder deze film te hebben gezien zal je dit linken aan de paardenkop in bed, om eens wat te noemen. De film gaat richting de drie uur speeltijd en daar wringt het nu toch wel een beetje bij me, want de film blijf niet van de eerste tot de laatste minuut geweldig. Ik vind vooral de eerste helft van de film echt geweldig, als men nog volledig teert op Marlon Brando's spel als Don Vito Corleone. Zeker dat eerste deel, bij de bruiloft van zijn dochter is ronduit briljant met al die smekende mensen die zijn hulp nodig hebben. Vito mag een keiharde zijn, maar hij heeft wel normen en waarden. Familie en loyaliteit staan samen op de eerste plek. Je bespreekt issues binnen de familie, niet daarbuiten. En hij doet niet aan drugshandel, te link. Zodra de focus op zoon Michael komt te liggen is het nog steeds vrij behoorlijk, maar verlies ik hier en daar een beetje de interesse. Een half uurtje minder had de film voor mij goed gedaan, maar anderzijds voelen de scènes ook weer niet als opvulling. Dus het zal een kwestie van smaak zijn. Zo richting het einde komt wel weer een hoop samen, inclusief nog mooi stukje met Vito Corleone en zijn kleinzoon in de tuin. Zo ging de film langzaam richting de afronding die nog best heftig en rauw was.

Ik heb dus wel weer genoten van de film, maar het is geen titel die ik vaker dan eens in de tien jaar zou hoeven zien. Nu maar eens binnenkort zien of deel twee en drie me ook nog bevallen. Die vond ik destijds al minder sterk dan deze eerste.

4* (was 4,5*)

Na dik twaalf jaar ben ik bezig met deze trilogie eens opnieuw te kijken. Misschien wel de beroemdste trilogie ooit gemaakt in de filmwereld. Deel 1 was en blijft fantastisch dankzij die legendarische rol van Marlon Brando. De vervolgen spraken me destijds al minder aan en dat gevoel heb ik nog altijd. Maar nog iets erger zelfs, dit vervolg wist me totaal niet meer te boeien op het geweldige begin na, waar je Vito Corleone als kind ziet ontsnappen nadat zijn moeder wordt vermoord. Dat hele stuk straalt zoveel klasse uit, van de stoet met de muziek tot de dreigementen aan de bevolking.

Daarna begint helaas een rommelig verhaal met veel zijplotjes en veel verwarring. Ik vond het allemaal lastig te volgen en de samenhang ontbrak ook. Sowieso is Michael nog niet de helft zo interessant als zijn vader en zijn verhaal is ook best clichématig. De film duurt hiermee ook gewoon nodeloos lang en leidt niet tot een conclusie, zoals in de geweldige eerste film. Ik had liever een volledig verhaal van Vito gezien, maar die keuze is nu eenmaal zo gemaakt. Verder is dit natuurlijk wel met veel kwaliteit gemaakt. Beeld, geluid, soundtrack, acteerwerk, camerawerk. Maar uiteindelijk weegt bij mij het oordeel of ik me heb vermaakt veel zwaarder en dan valt dit gewoon tegen.

3* (was 4*)

En hiermee eindig ik het herkijken van de trilogie. Het is me wat tegengevallen. Alle films hebben een verlaging gekregen van me, al blijft deel 1 een monument van een film met een legendarische Marlon Brando. Maar deel 2 wist me gewoon niet meer te boeien, veel te rommelig en langdradig. Ik maakte me dus wat zorgen of ik deze afsluiter nog interessant genoeg zou vinden, maar gelukkig is dat wel zo. De film kijkt veel fijner dan de tweede film weg, doordat de focus gewoon op 1 persoon ligt.

De getoonde kwetsbaarheid en liefde voor de familie is mooi en er zitten een paar hele sterke stukken (het begin, de grote aanslag, de opera, het slot) in. Het is een waardig slot van een redelijk sterke trilogie. Technisch gezien zijn het briljante films, maar tegelijk duren ze me ook te lang en is lang niet alles de moeite van het volgen waard. Maar dat is persoonlijk, ik val niet echt voor maffia en misdaadepossen. Ik vraag me af of ik deze films in de toekomst nog eens ga zien. Het zal ieder geval lang duren.

3,5* (was 4*)

Vinden jullie de film echt slecht? Ik heb hem gister voor het eerst gezien en ik vond de film geniaal goed. Ik vind een film niet snel creapy of beangstigend, maar Godsend was dat echt wel.

Het verhaal zou echt kunnen gebeuren, de gevolgen ook. Daarbij vind ik juist dat men goed acteert. De ouders met het verdriet, het duivelsachtige kind, de dokter die voor god speelt....prima rollen, prima verhaal.

Ik geef de film dan ook 4 Sterren, echt een uitstekende bovennatuurlijke thriller.

Na de afgelopen anderhalf jaar alle Japanse Godzilla films te hebben gekeken (hele klus met zoveel troep er tussen) pak ik ook nog maar even de 2 Amerikaanse films (deze en die uit 2014) mee, maar beiden heb ik uiteraard al gezien.

Deze Roland Emmerich versie blijft wel het ultieme dieptepunt uit de reeks. Zelfs slechter dan die kinderlijke shit uit Japan uit de 60's en 70's met mannen in pakken die Godzilla spelen. Emmerich had een gigantisch budget, maar maakt er echt een drol van. Godzilla is hier een kruising van een Tyrannosaurus Rex en een draak. Niks geen imposant, log monster dat met zijn klauwen en Atomic Breath alles verwoest, maar een hippe dino die zelfs hoofdrolspelers eventjes netjes in het gezicht aan kijkt voordat hij gaat brullen, zoals je van een Amerikaanse blockbuster verwacht. Waarbij hoofdrolspelers net niet geplet worden door zijn poot en waar alle brokstukken net voor, naast en achter hun op de grond vallen. Waarbij een taxichauffeur uren na de aanval schijnbaar nog altijd met hun taxi door de stad rond aan het rijden zijn. En waar Godzilla dood gaat. O, nee toch niet. Jawel. Nee. Ja, wat is het nu? Wat een clichématige vervelende comebacks waren dat steeds.

Het is echt vreselijk saai om naar te kijken. Het duurt gewoon serieus ruim 2 uur en de toffe momenten met Godzilla zijn schaars, heel schaars. Het laatste uur leek ik weer naar Jurassic Park te kijken, met al die kleine dino's. Afschuwelijk.

Ik kan werkelijk niks goeds benoemen, zelfs als simpel popcornvermaak is dit echt veel te ergerlijk en dom gemaakt. Het lijkt ook in de verste verte niet op het Japanse bronmateriaal. Dat was ook vaak echt slecht, maar wel authentiek. Dit is gewoon een goedkope rip-off, maar dan zonder de pluspunten uit Japan. En je krijgt ook gewoon geen enkel tof uitgezoomd shot van onze grote sloper.

De enorm lage score die de film wereldwijd en ook hier krijgt is volledig verdiend. Het zou nog lager mogen.

Mijn al vrij lage 1,5* verlaag ik nog eens naar 1*

- In 1954, we awakened something...
- Those nuclear tests in the Pacific... not tests.
- They were trying to kill it.

Ik keek al enorm lang naar deze film uit, als liefhebber van dit soort gigantische rampenfilms en liefhebber van het monster Godzilla. Dat blijft toch wel een heerlijk iconisch monster. Dit soort films zijn vandaag de dag natuurlijk heerlijk om te maken dankzij de geweldige effecten die ze erin weten te proppen. Emmerich zijn versie uit 1998 was al niet goed, maar wordt ook op visueel vlak helemaal verpulverd door deze nieuwe editie. Maar is dit nou een briljante film? Deels. De intro is vrij sterk, met allerlei nucleaire problemen en verwijzingen naar het verleden. Maar daarna neemt de film wel erg gas terug en duurt het ook zeer lang voordat we eens met Godzilla te maken krijgen. Te lang, want eigenlijk is hij pas in het laatste half uur een beetje effectief in beeld. Ik miste een beetje het ouderwetse gevoel van een gigantisch en langdurend gevecht tussen 2 enorme monsters. Steeds weer schakelde de film daarna weer snel over naar de personages die ik niet zo heel interessant vond.

Maar de momenten die we met Godzilla beleefden waren wel erg de moeite. Godzilla is zo imposant en machtig, dat hij echt grote indruk maakte op me. En best knap van de makers vind ik dat ze hem enige emoties hebben gegeven, waardoor hij toch wel de anti-held van de film werd. Dit is niet nieuw, maar wel knap erin verwerkt.

Wat ik trouwens wel jammer vond, was dat het personage van Bryan ‘’Walter White’’ Cranston zo snel het loodje legde. Goede rol van een erg goede acteur. Jammer dat het maar een forse bijrol was. Dat had wel een hoofdrol mogen zijn. Zijn zoon was toch wat minder interessant, helemaal omdat hij betrokken raakte bij een hoop nutteloze clichés die je helaas te vaak nog in dit soort films blijft zien.

Uitstekende blockbuster. Maar er had wel meer in gezeten.

3,5*

PS: Deel 2 is aangekondigd. Kom maar op!

Vanavond gezien en echt een gigantische tegenvaller. Erg naar uit gekeken om twee enorme filmiconen met elkaar te zien knokken, maar men maakt gewoon WEER dezelfde fouten als bij de vorige twee Godzilla films en in mindere mate de solo Kong film.

Het is toch bijzonder dat je elke keer bij zulke films vol geweldige actie zulke onnodig saaie en zielloze verhalen verzint zeg. Het publiek wil gewoon Godzilla en Kong die ruzie hebben en vechten, laat die andere bullshit dan gewoon weg. Nu ook weer dat puberale gezanik en dat gedoe met dat dove meisje. Echt slaapverwekkend. Gelukkig wachten ze nu niet een keer een uur voordat je monsters in beeld krijgt, maar hebben de heren Aap en Dino al snel ruzie op een vliegdekschip, wat echt een enorm gaaf gefilmde actiescène is en waarbij ik echt hoop had dat dit ontzettend leuk zou worden. Jammer genoeg heb je het hoogtepunt dan al gehad. Ik had ze daarna steden willen zien slopen, maar beiden worden uit elkaar gehaald en waar Godzilla een beetje aanrommelt zit Kong ergens onder de grond te kutten wat ik totaal niet boeiend vond.

Gelukkig volgt er nog wel een behoorlijk gevecht tussen neon-verlichte wolkenkrabbers, maar toch viel dit tegen. Je ziet ook zelden menselijke slachtoffers, ongetwijfeld door de vriendelijke PG-13 rating die me onderhand de neus uit komt. Verder is het qua plot ook wel enorm voorspelbaar, want natuurlijk bundelen meneer Aap en Dino hun krachten en knokken ze tegen Mechagodzilla, die er visueel prachtig uit zag, maar ik hou niet van knokkende robots als het ook anders had gekund. Ik had liever een monster als King Ghidorah gehad die wel in de tweede Godzilla film zat. Toch heb ik me nog wel twee uurtjes redelijk vermaakt.

Anyway, Godzilla vs. Kong is visueel echt heel mooi geworden, veel echter krijg je zulke giganten denk ik niet in beeld, maar had in hemelsnaam de afgelopen jaren goede scriptschrijvers aangenomen die er ook goed geschreven films van hadden gemaakt. En met goed geschreven bedoel ik dus dat het ook best simpel had mogen blijven, nu moest het weer nodeloos interessant zijn terwijl het tegenovergestelde is bereikt. Bijna alle menselijke rollen zijn echt om direct te vergeten, maar helaas nemen ze wel een bepalende rol in. Ik gok dat we de komende jaren ook geen nieuwe films van beiden meer krijgen, want alles lijkt nu wel in die vier films verteld.

3*

Godzilla x Kong heeft een vermakelijk bioscoopbezoek opgeleverd, maar is verder zo plat als een dubbeltje op bijna elk vlak. En nou liggen mijn eisen niet zo hoog bij dit soort popcornentertainment, maar dan nog voelt het op zoveel vlakken zwak aan. Het goede nieuws is dat ze al die menselijke bullshitverhalen die niemand bij dit soort films wil zien flink hebben geminimaliseerd, maar dit is wel zo'n CGI film dat er nauwelijks nog een ziel in zit. Het raast allemaal in een hoog tempo langs je heen, behalve dan de finale die weer opvallend kort is in Rio de Janeiro. De film is ook zo plots voorbij, beetje gek. Maar Godzilla en Kong (met een mecha-arm!) die vechten in een onderwereld zonder zwaartekracht, je zou toch bijna denken dat de schrijvers aan de verdovende middelen zaten tijdens de productie.

Positief is wel dat Kong en Godzilla mooi geanimeerd zijn, net als Mothra die in een felle gloed je als kijker een epileptische aanval bezorgt. Godzilla heeft nu weer roze schubben als hij zich aan het opladen is. Het zag er wel mooi uit, al heb ik liever het blauwe. Jammer dat Godzilla weer een bijrolletje heeft voor lange tijd, ik vind hem veel leuker dan King Kong.

Het is dus ondanks het allemaal niet zo best is wel leuk om te kijken en daar gaat het uiteindelijk om. Maar ik vind solo-films als Kong: Skull Island of de fantastische Japanse Godzilla film Minus One van eind vorig jaar veel beter. Dat zijn films die je gewoon kijkt voor het plot en de knallende actie. Godzilla x Kong voelt leeg aan. Een Big Mac, effe lekker happen maar daarna vraag je je af waarom je er nou zo'n zin in had.

3*

Herziening gedaan op Bluray. Ik was ruim een jaar geleden echt onder de indruk in de bioscoop, waar dit natuurlijk volledig tot zijn recht komt. De gevechten waren groots en episch, alles ging kapot. Visueel is Godzilla 2 echt prachtig. Godzilla en al z'n bekende vijanden ogen imponerend bruut. Op dat vlak is de film meer dan geslaagd, ook thuis is dit met een goede tv en geluidssetje gewoon top.

Maar ik denk dat ik een jaar terug erg gul was in mijn beoordeling en de minpunten een beetje opzij zette. Dat doe ik nu niet meer, want bij een tweede kijkbeurt ben ik vaak wat kritischer. Het eerste uur is gewoon saai. Enorm langdradig en vol met nutteloze subplotjes die niemand boeit. Datzelfde geldt voor praktisch de gehele cast, vol nietszeggende rollen. En uiteraard is het ook weer een multi-culturele groep, want we willen de film natuurlijk wel aan iedereen verkopen. Het levert genoeg totaal overbodige rollen op. En wat men na twee Godzilla films nog niet snapt is dat de hoofdrol om onze grote vriend moet draaien. In deel 1 was hij grotendeels afwezig en hier duikt 'ie dan wel meer op, maar het valt nog tegen. En hij moet wel erg veel Kaiju-tijd delen met zijn vijanden. Ik wil gewoon Godzilla zien.

De film duurt gewoon veel te lang, had er maar een half uur vol onzin uitgeknipt, dan had je echt wel een fijne film over gehouden. Want op zich is dit gewoon geslaagd popcornvermaak, maar er valt wel zoveel op aan te merken dat ik mijn cijfer verlaag naar slechts een voldoende.

3* (was 3,5*)

Visueel is dit echt een aantrekkelijke film, met veel details, een imposante Godzilla en een hoop toffe felle kleuren. Maar inhoudelijk vond ik het bijzonder saai, met een hoop gepraat over niks en in een sci-fi setting die me niet zo heel veel deed. Godzilla heeft ook grotendeels een bijrol in zijn eigen film en als 'ie dan eens aanwezig is, dan is zo'n scène vooral kort en krachtig en weinig bevredigend. Hopelijk is het vervolg dat vermoedelijk gaat verschijnen wat sterker en toont het vooral het monster dat ik hier miste.

2,5*

Best lollig allemaal, met 3 oude heren in de hoofdrol die lekker op dreef zijn en voor leuke dialogen en momenten zorgen. De bekendste namen zijn natuurlijk Morgan Freeman en Michael Caine en ze stellen dan ook zeker niet teleur. Ze stuwen het niveau van de film best omhoog, want verder is dit allemaal niet zo spannend. Voorspelbaar en volgens het boekje, maar daar is af en toe niks mis mee. Gelukkig is de speelduur niet al te lang, waardoor dit gewoon prima te kijken valt.

3*

Na het zien van Godzilla (2014) vorig jaar werd mijn interesse om de oude Godzilla films eens te kijken aangewakkerd. Niet omdat de remake nou zo enorm goed was, wel omdat ik het monster Godzilla enorm interessant vind. Komende periode maar eens de oude films kijken.

De versie uit 1954 is natuurlijk wel een interessante, door de achtergronden van de film. Japan was nog bezig om WO II en de atoombommen te verwerken, toen deze Godzilla film verscheen. De speelt speelt in op de angst van de Japanners die al heel wat hebben geleden in die jaren. Dat Godzilla ontstond uit de nucleaire gevolgen was dus wel een vrij logische zet.

Als monsterfilm is de film best geslaagd. Godzilla oogt ook in deze film best stoer en imposant, al zijn de effecten natuurlijk vrij pover. De schaalmodellen van de stad zijn niet aan te slepen en alles oogt natuurlijk wat cheesy. Maar het is tegelijk charmant en vermakelijk en als je niet al te kritisch kijkt werkt het op deze manier nog best wel. Godzilla gaat aardig los en het levert wel toffe scenes op. Jammer genoeg slaagt de film op andere vlakken heel wat minder. Alles buiten de scenes met Godzilla is niet zo heel boeiend. De film eindigt ook vrij sof, de film gaat eigenlijk als een kaarsje uit.

Toch is het een fraaie kennismaking met dit mooie monster. Ik heb best wel zin om de volgende film al snel eens op te zetten.

3,5*

Nadat ik me door tig clowneske, hele slechte Godzilla films heb moeten werken (tijdperk jaren 60 en 70, pfff) is dit eindelijk weer eens een deel dat aansluit op het verhaal en de sfeer van het origineel uit de jaren 50. De setting is donker en volwassen, het verhaal wist me zelfs te boeien. Nou, als ik iets afschuwelijk vond aan de meeste van de pakweg laatste 10 delen dan is het wel het verhaal, maar hier deed het ecologische plot me wel wat. Niet groots, wel voldoende. Net als de actie, die spaarzamer is dan in vorige delen, maar wel wat indrukwekkender oogt. Betere explosies, interessante verwoestingen en een best wel overtuigende Godzilla. Ik hoop dat de komende films ook van dit niveau zijn.

3*

Bizar, tot een tijdje geleden wist ik niet eens dat deze film eraan zat te komen en nu blijkt het gewoon mijn nummer 1 film van het jaar 2023 te zijn.

Wat een genot was het om dit te bekijken in de bioscoop zeg. Dit is een Godzilla-film zoals ik 'm heel graag wil zien. Een heel tof verhaal, karakters die me zelfs wat boeien en met de meest agressieve, bad ass Godzilla uit misschien wel de hele reeks. Je merkt overduidelijk dat dit een werk uit Japan is, waar ze Godzilla vereren en waar het bronmateriaal vandaan komt. Het verhaal dat linkt met WO II en de nasleep met de wederopbouw en ook de schaamte van de oorlog is hier ontzettend goed verwerkt in een verhaal dat zowel de personages als Godzilla zelf alle kansen geeft om uit te blinken. Dat irriteert me dus altijd in de Amerikaanse versies over Godzilla, het is altijd bekeken vanuit het perspectief van een gezin waar meestal ruzie is tussen pa en zijn kinderen of vanuit de wetenschap die wat ontdekken. Deze Minus One pakt het perspectief dat ik veel boeiender vind, de gewone mens. We volgen een kamikazepiloot die toch geen kamikaze heeft durven plegen in de oorlog en ook nog eens zijn collega's niet heeft geholpen bij een eerste aanval van Godzilla. Hier zit hij erg mee en tot overmaat van ramp moet hij ook nog eens een meisje en een baby helpen. Knap dat dit verhaal me best wist te boeien, omdat ze allemaal gewoon realistische dingen doen en niet de hele film lopen te janken of te zeiken zoals in Amerikaanse titels.

Maar gelukkig krijgt de koning van de film Godzilla meer dan zat aandacht. Wat ik hier zo goed vind is dat er echt een paar keer een hele goede spanningsopbouw aanwezig is en dat Godzilla nog zelden zo indrukwekkend in beeld kwam (zijn blauw blinkende schubben bij zijn Atomic Breath, weergaloos!). En dat terwijl de film maar een budget heeft van 15 miljoen Dollar (!!!!!). Dit is echt niet normaal, want de film oogt echt ongelofelijk mooi en de actie komt weergaloos in beeld. Neem de fantastische scène op zee, maar ook zeker de aanval op de stad die grote indruk maken. En er vallen flink wat doden, er zit zoveel meer lef in deze film dan in de recente Amerikaanse Godzilla's. Plus, ik vind het plan van de Japanners om Godzilla te verslaan ook erg creatief en boeiend uitgewerkt.

Valt er iets te zeuren nog? Nou ja, dat Noriko op het einde nog blijkt te leven voelde niet als een grote verrassing, maar was wel een beetje lame. Zo'n happy end heeft de film niet eens echt nodig gehad. Mooier was het sowieso geweest als zijn kamikazeactie op Godzilla gewoon dodelijk was afgelopen. Nu voelt de film heel Japans, maar het einde toch best wel Hollywoods. En uiteraard is het probleem nog niet helemaal afgehandeld, dus kom maar op met een vervolg. Ik heb er nu al zin in.

4,5*

Even had ik goede hoop dat dit leuk zou worden, na een prettig begin, maar dat hele middenstuk met de UFO (zelden zoiets lelijks geanimeerd gezien in een film, laat het weg als je geen budget voor CGI hebt!) is echt vervelend saai. Uiteraard is het zoals in elke Godzilla film wachten op de grote clash in het slot van de film en dat gedeelte was nog wel vermakelijk, zonder echt goed te zijn. Godzilla zag er overigens wel vrij behoorlijk geanimeerd uit, ondanks dat mannen in pakken best amusant was ben ik blij dat de latere films het weglaten, het geeft de film ieder geval een wat meer volwassen smoel mee. Maar nog was dit gewoon slecht, maar dan op andere gebieden.

1,5*