The Godfather: Part II (1974)

De enige sequel die beter is dan het origineel? Nog afgezien van het feit dat ik niet weet of het de énige zou zijn, weet ik ook niet of dit deel beter is dan het origineel, maar wat mij betreft zijn ze allebei zó sterk dat een vergelijking in feite zinloos is. Toch kon je je na deel 1 nog wel afvragen (zoals ook Coppola deed) wat een vervolg nog aan het mooi afgeronde verhaal zou kunnen toevoegen, maar de flashback naar Vito Corleone's beginjaren en het moderne deel waarin Michael steeds meedogenlozer wordt zonder dat dat hem gelukkiger maakt vormen een meer dan adekwaat antwoord. Helemaal Al Pacino's film, hoewel het Robert de Niro was die hiervoor een (bijrol-)Oscar in de wacht sleepte, waarbij ik moet aantekenen dat ik Lee Strasberg als de onpeilbare Hyman Roth eigenlijk indrukwekkender vond. Na dit deel te hebben gezien voelde ik de rest van de dag een lichte beklemming, alsof de gitzwarte sfeer van de film op mijn eigen stemming was overgeslagen – knap werk.

        Overigens zorgen de vele zijfiguren en hun verschillende belangen er wel voor dat ik ook na vier kijkbeurten nog steeds niet precies doorheb wie er nou verantwoordelijk was voor de aanslag en hoe Michael dat zo fijntjes heeft uitgevogeld. De IMDb-FAQ geven mij wel antwoord op die vraag, maar bij het kijken zelf is de informatie weer zo onduidelijk (of subtiel) dat ik toch weer ga twijfelen. Gelukkig staat dat het kijkplezier verder niet in de weg.

Helemaal mee eens. Een van de weinige sequels die hun predecessor weet te overtreffen. Die twee verhaallijnen en daarna krijg je ook echt het gezicht van de duivel te zien. Tegen het perfecte aan.

Voor mij is het de perfecte film!

Na het fantastische eerste deel ook deze vandaag herkeken. Wederom prachtig epos met zoveel gevoel en stijl gemaakt. Het ontbreekt een beetje aan de sterke focus van deel 1 en wil soms misschien iets te veel vertellen. Het is ook wel grappig hoe films als Soy Cuba en Scarface vanwege de Cuba link ook als onderdeel van de Godfather Cinematic Universe (GCU) gezien kunnen worden.

Morgen Godfather Coda herzien, de ijzersterke afsluiter waarbij de Corleone’s hun transtie naar de bovenwereld vervolmaken.

Ook 5* voor deze.

Toch wel bijzonder hoe een filmsmaak in ruim tien jaar kan veranderen. Een kleine twaalf jaar geleden vond ik dit maar een matige film, deze week herzien en laaiend enthousiast..

Het verhaal volgt zowel de opkomst van Vito Corleone als de heerschappij van zijn zoon Michael. In het verleden zien we hoe een jonge Vito zijn weg vindt in de georganiseerde misdaad in New York, terwijl in het heden Michael zijn eigen imperium probeert te behouden en uit te breiden.

De film toont vooral de complexe relaties en conflicten binnen de Corleone-familie, evenals de machtsstrijd met rivaliserende maffiafamilies. Het verhaal wordt verteld via flashbacks en heden, waarbij de parallellen tussen Vito en Michael worden benadrukt.

Wat betreft de parallellen, beide mannen worden geconfronteerd met uitdagingen en verraad in hun zoektocht naar macht en succes. Ze moeten harde keuzes maken en worden geconfronteerd met de gevolgen van hun acties.

Wat vooral interessant is, is dat Michael aanvankelijk probeert een legitieme zakenman te zijn, maar uiteindelijk net zo meedogenloos blijkt als zijn vader. Dit laat zien hoe de omstandigheden en de druk van de maffiawereld invloed hebben op zijn karakter.

Een van de grootste pluspunten van deze film is het camerawerk. Niet alleen het veelvuldig gebruik van long takes maar vooral het gebruik van een specifiek kleurenpalet versterkt de sfeer enorm. De donkere gedempte kleuren dragen bij aan de sinistere sfeer van de maffiawereld waarin de personages zich bevinden.

De rode kleur van bloed wordt dan juist weer gebruikt om bepaalde scènes te accentueren en de gewelddadige aard van de maffia te tonen.

Verder is eigenlijk alles tot in de puntjes verzorgt. Het acteerwerk is ook grandioos met een glansrol voor één van m'n favoriete acteurs Al Pacino. Maar ook Robert de Niro, Diane Keaton en John Cazale zijn hier fantastisch.

Een film met heel weinig minpunten waardoor ik m'n score met anderhalve ster verhoog naar 4.5*.

Nog niet zo goed als het eerste deel maar het scheelt weinig. Benieuwd wat de herziening van het laatste deel op gaat leveren.

Ik vond deze juist wat minder dan het 1e deel, die me erg aangreep. Van die flashbackstukjes over Vito had ik liever een hele film gehad. Nu lijkt het juist een beetje filmvulling (velen zullen het hier niet mee eens zijn). Ik zie niet hoe Vito aan de macht is gekomen. Al met al is dit natuurlijk nog steeds een goeie film, maar ik vind het minder indrukwekkend dan deel 1.

Ik heb niet zoveel toe te voegen aan mijn commentaar bij deel 1 :

absoluut meesterwerk van Francis Ford Coppola natuurlijk en veel beter dan dit kan het niet worden. Deel 1 en 2 zijn voor mij gelijkwaardig. De kracht voor mij zit in het rustige tempo waarin het verhaal geloofwaardig en in historische context (immigratie naar USA vanuit Italie) wordt gebracht. Geen onnodig effectbejag en overvloed aan actie. Natuurlijk Al Pacino in topvorm en ook Robert De Niro als jonge Vito Corleone in de flashbacks, maar eigenlijk is de hele cast op zijn best. Heb de gerestaureerde versie bekeken (4 dvd's, de trilogie incl de bonus dvd) en dat is zeker een aanrader.

Laatste tijd kijk ik weer wat oude (klassiekers) terug en onlangs heb ik de 4K boxset van The Godfather van mijn vrouw gekregen, dus was het tijd om me weer eens te laten onderdompelen in Coppola’s meesterwerk(en).

Films als deze worden niet meer gemaakt. Grandioos. Meesterwerk. Voor mij is dit de allerbeste film ooit gemaakt en dat zit hem in de realisme, de sfeer, het prachtige verhaal, de personages (het acteerwerk is fenomenaal), de vertelstructuur (de 2 verhaallijnen zijn echt op een weergaloze wijze naast elkaar gezet), familiedrama met verschrikkelijk veel diepgang en dit allemaal ondersteund door een prachtige soundtrack. Als kers op de taart hebben misdaad films bij mij een pré en dan kan je onder de eerste 2 Godfather’s niet omheen.

De film heeft veel legendarische scenes, met voor mij toch wel als hoogtepunt de oud en nieuw gala in Cuba ‘I know it was you Fredo, you broke my heart, you broke my heart’. Pacino doet het voor mij niet onder aan Brando als The Don van de familie. Zachtaardig dat zijn personage was (in deel 1) en het is prachtig om te zien hoe meedogenloos hij wordt. Hij transformeert naar een keiharde maffiabaas, waarbij zelfs zijn bloedverwanten voor hem moeten uitkijken..

De scenes met de jonge Don Vito hebben iets speciaals. Zo mooi in elkaar gezet. En De Niro acteert ook erg sterk. Hij won terecht een Oscar voor beste mannelijke bijrol, maar Pacino had deze even goed moeten winnen, maar dan voor de hoofdrol.

Er is één tegenvaller en dat is toch wel dat ik het beeld (HDR) 4K wat tegen vond vallen. Sommige donkere scenes, zijn te donker. Bijvoorbeeld dat je in de hoek waarbij het donker is een persoon amper kunt zien, alleen zijn silhouet. Dit hoort juist verbeterd te zijn. Ook is er her en der ruis. Er is weinig tot geen verschil met de blu ray. Het geluid was wel een verbetering (5.1 Dolby TrueHD).

The Godfather Part 2 is voor mij de beste film ooit gemaakt. Wat een klassieker. ‘My father's name was Antonio Andolini... and this is for you’.

Dit meesterwerk had zijn landelijke release vandaag 50 jaar terug (in NL pas in juli). Hopen op iets als een 50th Anniversary editie in de bios komende maanden.

Welcome to the backstabbers club, nauw verwant met de backscratchers club. Niet alle aanslagen zullen slagen, voor sommigen loopt het af in bad, anderen leggen het loodje in een bootje. Ergens hilarisch als je de belofte kreeg dat de familie binnen 5 jaar legaal zou opereren, nadat ze al 2000 jaar of zo in Siciliaanse familievetes betrokken blijkt.

Nu had ik verwacht dat de tweede film, zowel prequel als sequel, me meer zou kunnen boeien dan deel één, maar dat viel me toch wat tegen. Op zich ook wel apart dat ik 46,5 jaar moet geworden zijn om een klassieker van inmiddels meer dan 50 jaar oud voor het eerst te zien. Maar daar is gegronde reden voor, zo is gebleken. De hele maffiacultuur ligt me gewoon niet zo, en weet me ook onvoldoende te entertainen als verhaal. Ze spelen alleszins graag één happy family, en loopt daar toch wat mank, dan besnoeien ze zonder verpinken op wat familie, want aan interne twist hebben ze een broertje dood.

Ach ja, leven en laten leven zal niet meteen een Siciliaanse leuze zijn, noch binnen maffiakringen, niet eens bij de James Bond film van rond die tijd. I can dig that. En het film-twee/drieluik betekende ongetwijfeld de Grand Cru van de Italo-Amerikaanse (of mag ik zelfs schrijven Amero-Italiaanse?) acteurs en is een uit de kluiten gewassen maffiafamilie-epos. Dat heeft zeker z'n waarde, dus snap zeker dat het cultstatus verwierf. Wel begrijp ik iets minder hoe het algemeen genomen zo hoog scoren kan. Maar dat ligt ongetwijfeld meer bij mij dan aan de films zelf. Ik prijs me gelukkig geen clan van de familie te zijn die na zich openlijk twijfelachtig uitend niet meteen dient te vrezen voor een paardenkop of erger.

Een film zoals de maffia zelf, hoe meta.

En anderhalf jaar later was het zover. Schitterend om dit ding op het grote scherm te zien.

Michael Confusleone

Nadat ik recent (eindelijk) The Godfather had gezien en die al mijn verwachtingen overtrof, kon ik niet wachten om aan deel 2 te beginnen. Ik verwachtte opnieuw vijf sterren uit te delen, zeker gezien de torenhoge status die ook dit vervolg geniet. Des te groter was mijn verrassing toen ik merkte dat ik dit tweede deel aanzienlijk minder vermakelijk vond dan het origineel.

Dat heeft niet zozeer te maken met de kwaliteit van het verhaal, maar vooral met de manier waarop het verteld wordt. Ook het origineel is geen film die je met een schuin oog kijkt, maar zolang ik mijn aandacht erbij hield, kon ik het verhaal zonder al te veel moeite goed volgen. Bij Part II merkte ik regelmatig dat ik mij afvroeg wat er precies aan de hand was. Uiteindelijk heb ik zelfs Gemini om een recap van de Michael Corleone-verhaallijn gevraagd om alles weer op een rijtje te krijgen. Dat vormde een groot contrast met de verhaallijn van Vito Corleone, die juist verrassend eenvoudig en overzichtelijk verteld werd.

De eerste momenten van dit tweede deel waren weer ijzersterk. De schokkende dood van Vito's moeder, de zoektocht naar hem en zijn vlucht naar Amerika vormden een indrukwekkende opening. Ook de overgang naar de periode waarin Michael de scepter zwaait, vond ik minstens even sterk. De aanslag op hem komt als donderslag bij heldere hemel en sloeg bij mij in als een bom, waardoor ik direct op het puntje van mijn stoel zat.
Na die sterke start begon mijn enthousiasme echter langzaam af te nemen. De Michael Corleone-verhaallijn bleek voor mij veel lastiger te volgen dan de verhaallijn van het eerste deel. Niet omdat de gebeurtenissen op zichzelf niet interessant waren, maar omdat ik moeite had om grip te krijgen op de onderlinge verhoudingen, de motieven van bepaalde personages en de richting waarin het verhaal zich bewoog. Waar ik het eerste deel met de nodige concentratie goed kon volgen, had ik hier regelmatig het gevoel achter de feiten aan te lopen.

Dat werd voor mij vooral duidelijk tijdens de hoorzitting, die gevoelsmatig uit het niets onderdeel werd van het verhaal. Mogelijk speelt ook mee dat politieke intriges mij van nature minder aanspreken; de Michael-verhaallijn ontwikkelt zich op dat punt steeds meer in die richting. Achteraf kan ik niet anders concluderen dan dat het verhaal waarschijnlijk minstens zo sterk in elkaar zit als dat van het origineel. Toen ik eenmaal begreep hoe de vork in de steel zat, kon ik goed zien hoe zorgvuldig alles was opgebouwd. Juist daarom is het jammer dat de complexiteit tijdens het kijken ten koste ging van mijn kijkplezier, waardoor de impact van de gebeurtenissen mij emotioneel aanzienlijk minder raakte.

De Vito Corleone-verhaallijn leverde voor mij, ondanks de sterke start, ook gemengde resultaten op. Enerzijds vond ik het interessant om meer over zijn achtergrond te zien, maar anderzijds voelde het gedeelte tussen de moord op Vito's moeder en zijn uiteindelijke wraak onvoldoende uitgewerkt ten opzichte van Michaels verhaal. Ook had ik gemengde gevoelens bij de vertolking van Robert De Niro. De fysieke gelijkenis is treffend, maar de manier waarop hij Brando's manier van praten probeerde over te nemen, voelde voor mij soms wat geforceerd aan.

Hoewel de confrontatie met de moordenaar van Vito’s moeder onvermijdelijk was en bovendien passend voelt als afronding van die verhaallijn, lag deze ontwikkeling voor mij vooral in de lijn der verwachting. Daardoor maakte deze minder indruk dan gehoopt. Dat kwam mede doordat ik het gevoel had dat ik relatief weinig tijd met de jonge Vito had doorgebracht. Zijn verhaallijn richt zich voornamelijk op het uitschakelen van een machtige maffiabaas, terwijl zijn verdere opkomst veel minder aandacht krijgt. Wat mij betreft had hier voldoende potentie ingezeten voor een op zichzelf staande film. Nu had de verhaallijn in deze vorm misschien beter achterwege gelaten kunnen worden.

Mijn slotconclusie is dat The Godfather Part II waarschijnlijk minstens zo sterk in elkaar zit als het origineel, maar voor mij simpelweg een stuk minder plezierig was om te volgen. De complexe Michael Corleone-verhaallijn vroeg zoveel van mijn aandacht dat dit uiteindelijk ten koste ging van mijn kijkplezier. Wellicht kan een tweede kijkbeurt mijn beoordeling in de toekomst nog verhogen, nu ik beter begrijp hoe alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Voorlopig sta ik daar echter niet bepaald om te springen. Hetzelfde geldt overigens voor de hekkensluiter van deze trilogie. Gezien de reputatie van dat deel begin ik daar met meer terughoudendheid aan dan aan Part II.

3,5★