The Godfather: Part II (1974)

Beste vervolg ooit (op LotR TTT na dan ) imho. Minstens even goed als zijn voorganger. Toch maar evenveel sterren als deel 1: 4*. Ben benieuwd naar deel 3.

Nu dan deel twee. Ik vind hem iets beter dan het eerste deel. De stuctuur (prequel en sequel is interessant. De emoties zijn beter uitgewerkt en het verhaal is minder spannend, maar toch boeiender. Met name het laatste uur is sterk en zeker het einde. Maar ik kan het allemaal nog steeds niet als meesterwerk beschouwen.

4.0* voelen goed, maar dat had ik al aan deel een gegeven. Voor mijn gevoel moet daar een half sterretje af.

mooi deel 2 een lange film die je aan de tv blijft kluisteren en vooral de tweesplitsing van de film over michael corleone en zijn vader in de jaren 50.

goede actie en geweldig geacteerd door pacino en de niro

5 stemmen

Opnieuw weer een prachtige film. 3 uur lang genieten. In deel 2 worden alle registers opengetrokken, er wordt veel meer gebruik gemaakt van groots opgezette scenes en exotische locaties. Het acteerwerk is weer subliem en de film is met zoveel zorg en oog voor detail gemaakt dat het bijna als perfect aanvoelt. Toch hebben veel scenes uit het eerste deel net wat meer indruk gemaakt op mij, eigenlijk zou dat deel misschien wel 5* verdienen en ook een plaatsje in m'n persoonlijke top10. Maar ja dan heb ik al 3 films van fam. Coppola in m'n top 10 staan, lijkt wel of er een soort van persoonlijke voorkeur aan het ontstaan is Ik denk er nog even over na...

Ondanks dat ik de film, evenals de eerste film, een tikkeltje overschat vind, wist ook dit tweede deel van The Godfather me prima te vermaken. Op bepaalde momenten is de film zelfs beter dan de eerste. Vooral de wraak van de jonge Vito en de afrekening aan het einde, met name die van Fredo waren indrukwekkende momenten. Helaas had het script ook plaats voor een aantal minder interessante momenten, die naar mijn mening veel te lang duurden. Zó interessant zijn die personages nu ook niet.

3,5 sterren.

Nog beter in mijn ogen dat het schitterende eerste deel, en dat komt voornamelijk door de heer De Niro die hier de rest van de toch niet misselijke cast van het scherm speelt. De flashback gedeeltes vind ik dan ook de beste.

5*.

Deel 2. Gezien in twee delen.

Noodgedwongen, maar eerlijk gezegd kan ik hier ook geen drie uur lang naar zitten kijken. Was blij dat ik de film na 100 minuten even uit kon zetten.

Waar ik bij deel 1 nog wel begrijp waar de status vandaan komt, vind ik dit vervolg een totale flop. Deel 1 vertelt de onderliggende relaties binnen een familie en de "bevriende" families, deel 2 focust zich vooral op de buitenwereld. Michael in Havana, voor de commissie. Heel wat minder interessant. Op ware houthakkerswijze wordt er dan nog een hele prequel ingehakt ook. Toen ik de film moest onderbreken zat ik echt met het gevoel dat stuk met De Niro, what the fuck . Later komt het allemaal wat duidelijker terug, maar zoals bijna de hele film, het is nodeloos. Had ofwel een prequel, ofwel een sequel gemaakt, maar dit is echt 10 keer niks. Had het ten minste op één of andere ingenieuze manier in elkaar verweven, als het toch zonodig moest.

Nog opvallend, maar hoe lelijk kan een film zijn. De meeste scenes zijn echt brak belicht, waardoor de meeste personages vaak gewoon silhouettes zijn, met enkel wat lichtreflectie op hun haar. Verder buttlelijke kleuren en saaie shots. Enkel de flashbacks met de jonge Vito zagen er een beetje stijlvol uit. Sterk contrast. De soundtrack was lawaaierig en vooral vervelend. Bepaalde stukken (met het gezongen toneelstuk) waren gewoon erg.

En dat sleept dan drie uur aan. De Niro en Pacino zijn gewoontjes, enkel Duvall vond ik hier goed spelen.

En verder kon de hele film mij geen flikker boeien.

0.5*

Gister deze bekeken.

Ik vond deze ietsje beter dan deel 1. De sfeer was opnieuw goed te proeven. Met deze keer een glansrol van Robert De Niro als de jonge Don Vito Corleone en weer een prachtrol van Al Pacino. Het begin was ook erg goed Dat de ouders van de 9 jarige Don Vito worden neergeschoten en dat Vito als 9 jarige helemaal alleen naar New York vertrok en dan 16 jaar later een wraak gaat plannen.

Dit was opnieuw een echte klassieker. Met prachtige momenten. Met twee verhalen door mekaar. Over Michael Corleone in 1958 en Don Vito in 1917. Geweldig gewoon

5,0*

Borduurt verder op deel 1. Pacino is natuurlijk meesterlijk, verhaal zit ook weer goed in elkaar en de nodige actie is uiteraard ook aanwezig.

Ik geef 'm 5 sterren.

Mijn verwachtingen waren voor deze eigenlijk nog hoger dan voor deel 1, aangezien ik deel 1 zo fantastisch vond en deze alom werd gelauwerd om minstens zo goed te zijn.

En ik zal niet zeggen dat de film tegenviel, want dat was simpelweg niet zo. Het was wederom een zeer sterke maffiafilm met een briljante sfeer en dito muziek. Het probleem met de film was eigenlijk vooral dat ik er zo'n 50% niet van begreep. Het ging ofwel te vlug, ofwel ik had niet goed op zitten letten, ofwel ik miste gewoon het punt. Het verhaal raasde in ieder geval voort, en een hoop namen die ik maar niet kon onthouden volgden elkaar in rap tempo op. Toch wist ik wederom de hoofdlijn wel te vinden, zij het minder dan in deel 1. En die was toch weer fantastisch, ook al kende het helaas minder hoogtepunten dan de eerste, met zijn onsterfelijke paardenkop of de scène in het café waar Al Pacino zich voor het eerst moet bewijzen.

Dat onvolgbare gold trouwens alleen voor het deel dat in het heden speelde, de flashbacks waarin prima te volgen. Mooie en wederom sfeervolle beelden van een oud New York en een stil jongetje dat laat zien wat hij waard is. Het enige wat een beetje aan me knaagde was hoeveel meerwaarde het nou gaf. Het was natuurlijk ontzettend leuk en spannend om te zien hoe Vito het in zijn tijd aanpakte, en een aantal typische Corleone manier-van-doen dingen passeren de revue. Dat was het bekijken waard, maar was het nou echt zo noodzakelijk? Het hielp in ieder geval wel aan het scheppen van de sfeer, wat uiteraard weer goed was. Ook vond ik het knap dat DeNiro en Pacino lieten zien de film wederom prima te kunnen dragen, ook zonder Brando die nog altijd echt dé Don bij uitstek is.

Ik had wel het gevoel dat deze film wat meer leunde op het familie-aspect, en wat minder op het maffia-deel. Verder was daarop niets aan te merken, de film ging zeer snel voorbij. Vreemd eigenlijk dat ik achteraf het gevoel had dat ik het grootste deel helemaal niet zo goed gesnapt had en toch zo aandachtig had gekeken. Een herzienig zit er aan te komen, en die zal hopelijk meer licht op de zaak werpen. De hoofdlijn kwam ook nu wel weer over, die onder andere nog uitmondde in de ijzersterke scène waarin Diane Keaton aan Michael verteld hoe zijn zoon werkelijk is gestorven. Je voelt daarin gewoon dat dat het domste was wat ze had kunnen doen, Michaels zoon vermoorden, en daarom flipt hij ook uit. Ik werd er echt bang van.
Ook het einde is übersterk. Vergelijkbaar met dat uit deel 1, wat ook al fenomenaal was. Het zet echt de toon voor Pacino's karakter en zijn soms krankzinnige denkwijze. Ik wilde eigenlijk niet kijken. Het acteerwerk was ook weer om van te smullen, zelden zoveel fantastische acteurs ook nog zo fantastisch werk zien leveren in één film. Cazale is zo'n beetje een persoonlijke favoriet te worden, Pacino was dat allang, en ook DeNiro heeft al veel moois laten zien. Overdonderende film.

Ik geef 4,5*, eigenlijk vooral omdat ik het vrij moeilijk vond om te begrijpen en omdat deel 1 net wat meer hoogtepunten had dan deze en er daarom ook wel bovenuitsteekt. Maar absoluut geen slechte film.

Meesterlijke vervolg op de beste film uit '72. Bijzonder aan de film is dat het een sequel en prequel ineen is. Misschien wel dé beste misdaadfilm ooit. Alles is goed aan deze film. Het verhaal, de cast, de muziek, alles! De film is geweldig geniaal voor woorden. Met briljante performances van zowel De Niro als Pacino en een uit de kunst goedlopend verhaal weet de film je lang zoet te houden.

De film blijft de gehele drie uur boeien. Dus voor degene die de film nog niet hebben gezien en denken dat een 'drie uur lang'-durende film het kijken absoluut niet waard is, moeten daar snel eens een verandering inbrengen. Je zult er geen spijt van krijgen.

5*

Mooi vervolg op het geweldige eerste deel. Omdat "James Caan" alias "Santino 'Sonny' Corleone" er helaas niet in meespeelt vind ik deze net iets minder dan het eerste deel.

Zelden zo `n over het paard getilde ' klassieker ' gezien. Vooral overbodig.

Mij is wel duidelijk dat de film mee gelift heeft op de enorme hype rondom The Godfather destijds. Het begon allemaal nog wel aardig met die brute moord op de moeder waarbij Vito Corleone wist te ontsnappen.

Maar al snel had ik genoeg van de beslommeringen van de familie Corleone. Het stapelde zich allemaal maar op zonder dat er een boeiend patroon in te herkennen was. De spanning is volkomen naar de achtergrond verdwenen omdat er vooral veel gepraat wordt in Cuba of waar dan ook. Dat zulke diplomatieke zaken zich niet altijd uitbetalen werd richting het einde duidelijk, waar een vreselijke slechte Pacino zijn broer en anderen laat vermoorden. Slechte keuze, want naast ' de spanning ' die hierdoor onder het nulpunt kwam te liggen, waren de moorden het aanzien niet waard, dus daar viel ook weinig entertainment uit te halen.

Tel daarbij de vreselijk melige situaties her en der, een reden waarom ik soaps zo vervloek. De vrouw van Pacino komt op bezoek, waarna een vrouw zegt dat ze zich uit de voeten moet maken omdat hij eraan komt, desondanks zien beiden elkaar toch en sluit Pacino de deur dicht voor haar. Zo iets maakt geen enkele indruk op mij, veel te simpel allemaal. Ook hierbij ontbrak de spanningsopbouw volledig. Pacino tiert maar wat van de ene op de andere dag en zet de lijn aan het einde van deel 1 waarin hij het respect voor vrouwen ging verliezen jammerlijk voort. Een berekenbare Pacino is veel dreigender dan een schreeuwende Pacino die zichzelf verliest, dat blijkt ook goed uit het 1ste deel van The Godfather waar hij wel te pruimen was. Daarbij vond ik de inbreng van DeNiro en Duvall er vooral een van ' op de automatische piloot '.

Daarnaast vond ik het jammer dat deze film nogal statisch aandoet, wat ik al eerder aangaf. Het patroon: praten met de andere bazen en aan het einde actie, volstaat wellicht voor mensen die het verhaal oh zo boeiend vonden. Maar ik vond die flashbacks, die je amper zo kon noemen zeldzaam irritant en letterlijk slaapverwekkend. Daarbij miste ik de intensiteit van scenes die er in het 1ste deel wel degelijk waren. Zoals het huwelijk dat uitgesponnen werd en de opbouw naar de 1ste moord van Michael en de nagelbijtende ziekenhuisscene. Hier focust de film zich op vele oninteressante zaken waar ik geen interesse in had, achtergrondinfo bla....bla...bla...

Verder viel er ook weinig te feesten hier en ziet deze film er echt lelijk uit. Het stratendecor van New York en de buitenlucht waren teveel ingeruimd voor saaiige kamertjes, balkonnen zonder het gevoel te hebben dat je echt in Cuba zat en zelfs de scene op het meer zag er nog beroerd uit. Smerige troep. Ze hadden er beter een goede, constante wraakfilm van kunnen maken. 1*

Hum....

voorgaande allemaal gelezen te hebben durf ik nog nauwelijks GEEN 5 sterren te geven (just kiddin')!

Er valt voor beide standpunten uiteraard wat te zeggen.

Ieder heeft een andere smaak en waar de een mee weg loopt, vindt de ander niks aan.

Alleen een film 0,5 sterren geven, dan moet het wel zeeer slecht zijn en echt alles prut zijn (verhaal, script, acteurs, regie, locaties, camera etc) en dat valt bij deze film niet echt vol te houden.

Wat mezelf betreft:

ik vind de eerste toch echt de beste.

Ik weet dat vaak bij deze serie wordt gezegd, dat de tweede NOG beter is dan het origineel, maar daar ben ik het toch echt niet mee eens.

Ik vind dat er in deze film weinig vaart zit en te veel gemauwd wordt.

Natuurlijk wordt er goed geacteerd door de gehele cast en is de flashback met DeNiro als een jonge opkomende Corleone, briljant te noemen, toch vind ik de film alles bij elkaar een te lange zit en dus niet zo boeiend als deel 1.

Het gemis van Brando, die voor mij deel 1 zo goed maakte, is gewoon voelbaar. Pacino heeft in dit vervolg weinig echte grote acteerkanonnen om genoeg tegengas te krijgen. In deel 1 had je EN Brando EN Caan EN Pacino,

nu heb je ALLEEN nog Pacino en dat maakt de film gewoon een stuk minder naar mijn gevoel.

Ik geef hem daarom een punt minder, te weten een acht, ofwel vier sterren.

Zeer goed vervolg op het bekende meesterwerk dat door vele cinefielen wordt gezien als het beste deel uit de trilogy. DeNiro spat van het doek evenals Pacino. Maar Duvall is echt groots. Een mustsee en meesterwerk.

Het tweede deel van The Godfather kent voornamelijk dezelfde minpunten als het eerste deel, namelijk het teveel aan saaie, overbodige scènes die maar blijven duren.

Helaas begint de tweede film niet waar de eerste film eindigt. In plaats van het verhaal van Micheal als beginnende Don, zien we het verhaal van Micheal die al een paar jaar aan de hoofd staat van zijn familie. Voor mij totaal oninteressant. Het eerste anderhalf uur was dus een erg lange zit. Voor mijn part mochten er een heel pak scènes geknipt worden uit dat eerste half uur. De sfeer die de eerste film nog een beetje kende is in het eerste anderhalf uur ook compleet verdwenen. Het acteerwerk is globaal gezien iets beter dan in de eerste film, maar het blijven toch Duvall en vooral Pacino die er bovenuit steken.

De flashbacks vond ik zowel overbodig als oninteressant. Ik denk dat het wel al duidelijk was dat familie voor Vito Corleone, en met uitbreiding dus de hele familie Corleone erg belangrijk is. Het feit dat Vito Corleone zich heeft moeten opwerken van doodnormale werkmens tot één van de belangrijkste mafiabazen was ook wel al vrij duidelijk in de eerste film. De Niro is redelijk maar naarmate de film vordert zet hij Vito Corleone, net als Brando in de eerste film, meer en meer neer als een typetje.

Gelukkig is het laatste anderhalf uur een pak beter. De sfeer wordt grimmiger en het verhaal interessanter met enkele boeiende scènes tot gevolg. Maar het blijft toch vooral Pacino die de film naar een hoger niveau tilt. Ik heb vooral het laatste uur toch zitten genieten van de manier waarop hij Micheal neerzet.

De conclusie is vrij simpel. Ik vind deze film iets beter dan de eerste omdat de film nu hoofdzakelijk rond Micheal draait. De film duurt echter minstens een uur te lang. Door die oninteressante scènes kom ik niet hoger dan 3*

Godfather: Part II, The
Een sterk vervolg op een legendarisch eerste deel. Part II vertelt de uitbreiding van de familiezaken door Michael Corleone en de opkomst van de jonge Vito Corleone in New York. De wijze waarop beide verhaallijnen door elkaar lopen is zorgvuldig uitgevoerd en er wordt netjes op tijd gewisseld. De stukjes met DeNiro vond ik net iets meer hebben.

Opnieuw wordt Vito Corleone op magistrale wijze vertolkt, ditmaal niet door Marlon Brando, maar door Robert DeNiro. Kleine details als de gebaartjes en kalmte zoals Vito in het eerste deel gespeeld werd, maken DeNiro's Vito tot een uiterst geloofwaardige jonge Don.
Michael Corleone is van plan uit te breiden en tevens alle tegenstanders uit de weg te ruimen. Pacino verdient ook veel lof voor zijn betere prestatie in Part II, ik zal een paar voorbeelden noemen: Michael komt op het nieuwjaarsfeest erachter dat Fredo in het complot tegen hem gewerkt heeft, hij vertelt Fredo dat die z'n hart heeft gebroken, de manier waarop is geweldig. Kay vertelt Michael dat ze een abortus heeft genomen, eerst is de woede alleen in zijn ogen te lezen, totdat ze hem heet kookt en hij uitbarst. Beiden spelen hun rol met zoveel klasse en overgave dat ook deel twee een genot is om naar te kijken en terecht als beste vervolg ooit wordt gezien.

Want de leugens en bedrog van het wereldje zijn ook weer aanwezig. Wie nou wel te vertrouwen is en wie niet blijft vaak lang onduidelijk en Michaels methode om zoveel mogelijk verraders en vijanden uit de weg te ruimen laat weer een ijzingwekkende indruk achter. Vito's manier om een fijne leefomgeving voor zijn gezin te creëren is mooi in beeld gebracht. Je ziet hem vooral als goede vriend en liefhebbende vader, zoals in ook deel één al duidelijk is, familie is ontzettend belangrijk.

Wat me tot het eindshot van de film brengt. Voorafgaand zie je een klein stukje terug in de tijd, de zoons wachten op Don Vito om z'n verjaardag te vieren, er wordt wat verteld en er ontstaat een klein conflict over Michaels toekomst, maar er is toch een gevoel van gezellig samenzijn. Dit gaat over in een close-up van Michaels uitdrukkingsloze gezicht. Dit wilde hij gewoon niet, hij is eenzaam en heeft spijt.

Nog een geniale film! Ik vond hem beter als Part 1, meer actie, meer drama. Al mis ik de geniale rol van Marlon Brando wel. Maar dat schaadt de film niet. Ook de acteurs doen het gier weer fantastisch, Robert de Niro en Al Pacino... de montage en camera (dus regie) zijn ook prachtig.

Goede film, maar hij legt het wel af tegen de eerste Godfather. Volgens mij zat hier een ietwat onlogisch moment in rond het verraad van Michael. Wel mooi dat het karakter Fredo hier meer uitgediept wordt. John Cazale is een van mijn grote filmhelden en vertolkt de rol van de loserige Fredo weer erg goed.

The Godfather-trilogie is meer dan een film, het is een begrip. Klassieker dan deze krijg je ze niet. De eerste film ging niet om de misdaden die de familie uitvoert, je zag dan ook nooit waar ze het geld nu precies binnen meehalen, maar dat zou ook alleen maar afleiden van de daadwerkelijke plot, het ontstaan van een nieuwe Godfather, en wat dat met Michael doet, dat zie je in deze film.

De film heeft twee grote delen, een deel behandelt de manier waarop Michael Corleone zijn machtsimperium uitbreidt, en een ander deel zijn een soort prequel van Vito Corleone. Hoe werd Vito don alshetwaar.

Wat vooral opvalt is de sfeer van deze film. In De eerste film had een warmte die, op de flashbacks na, hier niet te zien is. The Godfather II is rauwer, kouder en verschilt hierin met het eerste deel.

Door deze verandering in sfeer zijn de flashbacks met Robert de Niro als Vito Corleone zo belangrijk. Vito Corleone is niet alleen de patriarch van de familie, maar hij zet ook de standaard, een standaard die Michael, slim en sluw als hij is, nooit aan kan tippen. Het contrast tussen Vito en Michael is dan ook enorm. Zijn schaduw is dan ook duidelijk voelbaar in zowel deze als de volgende film.
Vito hield van zijn familie, en liet dat ook altijd blijken. De flashbacks zijn dan ook het hoogtepunt van de films, deze herinnert ons aan deel 1.

Het is dan ook een geweldige prestatie van Robert de Niro om Vito Corleone te spelen, en daar in te slagen! Zo'n prequel vernielt vaak zo'n iconisch personage (Hannebal Rising bv.), maar Robert weet zijn karakter juist sterker te maken. Iets wat sowieso moeilijk voor hem moet zijn geweest, omdat hij de interpretatie van Marlon Corleone op het karakter Vito Corleone moet imiteren, en niet zijn eigen creativiteit kan gebruiken om het karakter te creëren.

Michael daarentegen is iemand die dat nooit, maar dan ook nooit in deze film laat blijken. In tegendeel zelfs. Zijn zus veracht hem, hij is gemeen zijn eigen broer (Tom Hagen), om uiteindelijk het ultieme verraad tegen zijn familie te plegen door zijn bloedeigen broer te vermoorden. Michael is de grootste hypocriet die er is. Niemand mag zich tegen de familie keren, maar wat hij eigenlijk bedoeld, niemand mag zich tegen hem keren. Wanneer hij Fredo vermoord omdat hij de familie 'verraden' heeft, doet hij precies hetzelfde. Daarbij komt dat bij dat Fredo de familie niet echt heeft verraden omdat hij te naïef was om dat in te zien, en nooit de intentie had om zijn familie te verraden.


De misdaden die Michael pleegt is niet in dienst van de familie, in de zin dat je die familie probeert te beschermen, maar om zijn eigen machtspositie te beschermen. Geen middel is te klein om dat te bereiken. Dat is het contrast tussen Vito en Michael, en tussen deel I en deel II. Let op het verschil tussen hoe Vito Corleone omgaat met het nieuws van Tom Hagen dat zijn zoon (Sonny) dood is, en hoe Michael omgaat met het nieuws van Tom Hagen dat zijn (ongeboren) zoon dood is.
Vandaar dat het daadwerkelijke einde zo prachtig is. Michael zit in zijn eentje, machtiger en rijker dan ooit, maar ook eenzamer, gevaarlijker en kouder dan ooit


Al Pacino is hier geweldig . Hij speelt Michael zo ingetogen en koud, zo heb ik hem nog niet gezien. Jammer dat hij later in zijn carrière steeds vaker over de top ging en een schreeuwlelijk werd, zeker aangezien hij hier bewijst dat hij veel meer in zijn mars heeft. Dit is dan ook zijn meesterwerk.

Mooi begin en een mooi einde. Ik vind de film nog steeds boeiend. Pacino samen met James Caan en Robert De Niro zetten een mooie acteerprestatie neer. Meer heb ik er niet over te zeggen 4,0.

Ik weet niet wat dit film anders doet dan Deel 1 van The Godfather, maar deze film boeit mij veel meer dan deel 1.

Deze film gaat heel erg diep over het jeugdjaren van Vito Corleone, en over zijn zoon, die de Don wordt kort voor zijn dood.

Een hele mooie film die me zeer heeft geintereseert, en geboeit. Misschien dat ik nu nog een keer deel 1 moet gaan kijken met alles over Vito's jeugd in mijn achterhoofd. Misschien dat ik deel 1 dan pas 5 sterren kan geven,

Alsof het verhaal niet moeilijk genoeg was, om te volgen, gingen we ook nog even twee verhaallijnen door elkaar halen en wat tijdsprongen erin gooien. Ik moest echt even mijn kop erbij houden, wat was dat lastig: af en toe. Denk dat ik na part 3 maar even de uitleg op de bonus dvd ga kijken, dan snap ik het verhaal (beter).

Toch een ijzersterk vervolg, denk dat er weinig vervolg-films zijn die zo goed zijn tegenover het eerste deel.

Erg mooi gefilmd, erg mooie muziek/

Ik ben wel even Godfather-moe. Ik bekijk part 3 wel een andere keer, volgende week of zo.

4,5 sterren

The Godfather Part II is net een iets betere film dan ik me herinnerde. Ik dacht dat hij wellicht een ster minder zou krijgen bij herziening, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Enkele minpunten die golden bij de eerste kijkbeurt vijf jaar geleden blijven staan, maar over het algemeen is dit toch wel een sterke film.

Het beste aan The Godfather Part II is het gevoel dat het vanaf het begin af aan bedoelt was om dit deel te maken. Als je Part II eenmaal kent voelt Part I ineens als een film die niet af is. Met name de korte momenten met Fredo in het eerste deel krijgen ineens een nieuwe laag. Het verhaal van Michael komt ietwat traag op gang, maar uiteindelijk is het toch aangrijpend om te zien hoe Michael steeds meer een monster wordt. Dat einde, met die flashback aan tafel, met alle Corleonebroers nog in leven, is bijzonder krachtig. Het meeste wordt echter gewonnen door onze herinnering aan deel 1. Het verhaal van Michael is zo subliem opgebouwd dat totaal nieuwe situaties ons toch doen denken aan die van deel 1. Het draait dan om het contrast: Hoe herinneren we ons hoe de vroegere Michael, Vito of zelfs Sonny op een situatie reageerden. Ik ken eigenlijk geen vervolg die op een dergelijke manier gebruikt maakt van het eerste deel. Het zijn herkenbaar twee films die van elkaar verschillen, maar ze vullen elkaar aan: zijn één geheel.

Deze film wordt regelmatig lelijker genoemd dan deel 1 is me opgevallen. Is dit wel terecht? Part I is warmer gekleurd en de locaties die iets nostalgisch hebben. Hier zien we dat hoogstens terug in de verhaallijn van de jonge Vito. De koude, donkere beelden in het Michael-verhaal lijken me echter een zeer bewuste keuze. De film wordt er afstandelijker door, wat alleen maar de groter wordende afstand van Michael tot zijn familie benadrukt. Ik schreef bij deel 1 dat de sfeer van die film op en ironische manier deed denken aan een thuis. Deel 2 ruikt naar zaken. Dat het daardoor iets minder mooi oogt is dan ook een wat flauwe kritiek, want het is allemaal doelbewust geschoten.

De grote zwakte blijf ik echter die stukjes over de jonge Vito vinden. Ik weet nog steeds niet wat die stukken hier te zoeken hebben. De film gaat duidelijk over Michael, maar bijna willekeurig wordt het soms onderbroken voor wat Vito. Ik denk dat dit om het contrast tussen de twee dons gedaan is, maar vindt iemand dit echt succesvol gedaan? We zien don Vito hier eigenlijk nergens zo wijs handelen als in deel 1 en we zien ook niet hoe hij zo wijs geworden is. We zien hem eigenlijk voornamelijk wat tegenstanders vermoorden en een vrouw helpen om haar huis te behouden (nota bene in een scène die zo komisch gebracht wordt dat het uit de toon van de trilogie valt). Familiemomenten zijn schaars, evenals zaken die werkelijk om eer draaien. Iemand die deel 1 niet gezien heeft zal onmogelijk begrijpen waarom Vito een betere don is dan Michael, tenzij hij de warme cinematografie aanwijst als teken dat Vito vriendelijker is. Uiteindelijk voelen de momenten van Vito aan als nutteloze onderbrekingen die het tempo uit de film halen. Ze hebben wel wat gedenkwaardige momenten, maar vertellen tegelijkertijd een opkomstverhaaltje dat enorm standaard is en niet zo verfijnd gebracht wordt als de rest van de eerste twee films. Vito's opkomst had enorm boeiend kunnen zijn, maar dat had dan een aparte film moeten worden. Op een positieve noot: De Niro's rol, die ik in het verleden meerdere malen bekritiseerde, is beter dan ik me herinnerde. Het is niet zo de Marlon Brando imitatie als ik eerder beweerde.

Het zijn dus het prequelgedeelte die voorkomt dat ik deel 2 net zo goed vind als het eerste deel. Toch blijft The Godfather Part II prima overeind, vooral als aanvulling op Part I.
4*

Ook deel 2 van de klassieke trilogie moest er aan geloven en ook hier vind ik de film over de gehele speelduur niet top, maar wel vermakelijk.

Waar ik gewoon weer mee moet beginnen is de goede cast in de film. Alsof iedereen stuk voor stuk geboren is voor deze rol. Vooral Duvall viel me in de positieve zin op. Over Pacino en de Niro hoef ik natuurlijk niet veel te zeggen, dat zijn gewoon zwaargewichten.

Voor de rest zit de film behoorlijk professioneel in elkaar, zitten er een aantal sterke dialogen in(tussen Duvall en Frankie in de gevangenis bv.)die het algehele niveau toch wel ietsje meer omhoog krikken dan in deel 1.

Echter had ik bij dit deel een hoger verwachtingspatroon, vanwege het uitgangspunt. Ik had een film verwacht dat over de jonge jaren van Vito Corleone ging, echter is dit echt maar een klein gedeelte van de film. De ongeveer 10 jaar oude Vito is ongeveer 5 minuten in beeld geweest en de twintiger de Niro zal ongeveer zo'n 25 minuten in beeld geweest zijn. Over een film van ruim 3 uur vind ik dat gewoon te weinig. Had zelf eigenlijk wat uitgebreider willen zien, omdat ik dit juist de meest interessante periode van die "gangsters" vindt. Once Upon A Time in America doet dit naar mijn mening echt tig keer beter(In alle andere opzichten ook trouwens).

Wat volgt is toch vooral het verhaal dat draait om Michael Corleone(Pacino), een verhaal dat ik gewoon een aantal momenten niet boeiend genoeg vond. Het hele Cuba gebeuren is echt zwaar oninteressant en die rechtzaal scene was ook niet veel aan tot aan de laatste minuut. Toch zaken die de film te vaak doen afdwalen en waar ik ook op de klok ging kijken. De persoonlijke band met de hoofdrolspelers is niet de rode draad van de film en dat betreur ik gewoon een beetje.

Het (in)directe gevolg hiervan is dat ik ook in the Godfather part II niet helemaal mee gesleept werd in het verhaal.

Er zit zoveel meer in met het gegeven van een maffiafamilie door de jaren heen. In plaats daarvan krijg je gewoon veel afdwalingen met moorden en zaken(die overigens wel mooi in beeld zijn gebracht. Waar ik toch liever de menselijke zaken/familie als rode draad zie. Nu bungelen personages als Connie en Fredo toch maar een beetje eraan.

Kom toch uit op dezelfde score als deel 1.

3,5*

Qua film iets meer impact op mij dan deel 1, terwijl ik deel 1 toch beter vond. Vreemd.

Vond de stukken van de jonge Vito minder. Daardoor raakte ik er een beetje uit. En ik had ook echt het idee na bijna 6 uur film dat er niet echt een eind aan zat. Ik bleef nog met zoveel vragen zitten. Zo'n langgerekt einde als The Return of the King hoeft ook weer niet wat mij betreft maar had wel een beetje leeg gevoel. Helemaal omdat van een 3e deel nog helemaal geen spake was toendertijd.

Toch wel goede film al met al. Productieniveau blijft onverminderd hoog. Ook meteen de 3e er maar aan vast geplakt, maar daarvoor ga ik even naar een andere filmpagina....

Natuurlijk is het een beetje jammer dat Marlon Brando hier niet meer in voorkomt en natuurlijk is er geen part II zonder part I en bevat deze film minder legendarische scenes dan het eerste deel.

Toch vind ik dit deel nog beter dan het eerste. Het switchen van heden en verleden werkt perfect, De Niro speelt gewoon perfect en zorgt ervoor dat Brando niet echt gemist wordt en Al Pacino is nog beter dan in deel 1. Deze film is echt ongelooflijk goed, alles klopt gewoon: de beelden, de sfeer, de schitterende scenes, het perfecte acteerwerk, de originele en goed vetelde verhaallijn,.. Het is inderdaad jammer van deel 3 in deze trilogie, wat niet meer is dan een middelmatige gangsterfilm en deel I en II, twee van de beste films ooit gemaakt zijn.

Minder dan 5* kan gewoon niet bij dit meesterwerk.

Op veel vlakken een stuk minder dan de voorganger. Ik moet zeggen dat deze film me altijd minder heeft getrokken dan de voorganger, wat een machtig rise verhaaltje bood, terwijl je hier na afloop blijft zitten met een bittere nasmaak van het familiedrama dat zich heeft afgespeeld. Het voelde toch een beetje aan alsof er een moraal in gestopt moest worden, waar de eerste film gewoon schaamteloos lijkt te verheerlijken dat je binnen het wereldje alles kan bereiken als je maar de slimste bent.

Zo heb ik het vroeger ervaren. Echter, de laatste keer dat ik de film zag was ook al weer enkele jaren geleden, dus het was wel weer eens tijd voor een herziening. Had er eigenlijk gisteren al zin in, maar toen was het al iets te laat voor een film die meer dan drie uur duurt.

Ik begon er met veel zin aan, maar na afloop van die drie uur ben ik vooral blij dat het erop zit. Wat een lange zit, ze hadden wat mij betreft de film gewoon gesplitst. Had best gekund, de twee verhaaltjes staan toch los van elkaar. Het verhaal rond De Niro vond ik er toch wel het beste deel van de film. Er heerst meer sfeer, die nogal nostalgisch aanvoelt. Ik kan me niet meer helemaal herinneren wat ik van de muziek vond bij de eerste Godfather-film, maar ik heb daar kennelijk geschreven dat ik het daar behoorlijk sfeervol vond. Dat vond ik bij deze film ook, maar slechts bij vlagen en dan met name tijdens het deel met De Niro.

Waar ik bij Taxi Driver klaagde dat ik niet in De Niro's karakter geloofde omdat hij er te lief uitzag, vond ik hem hier qua houding juist erg sterk overkomen. Bijzonder charismatisch, zeker het moment waarop hij zijn eerste moord pleegt ziet hij er machtig uit.. Wel jammer van het schorre stemmetje, klonk soms een beetje onnatuurlijk, vooral omdat hij op sommige plekken ook gewoon blijkt te kunnen praten. Was overigens niet heel erg irritant.

Het deel rondom Pacino was beduidend minder. Verhaaltje boeit minder, is in een zekere zin eigenlijk een herhaling van de eerste film met wat extra drama momenten, maar vooral is de sfeer beduidend minder. Aan de acteerprestaties van Pacino heeft het overigens niet gelegen. Vind het overigens wel interessant om een meer ingehouden Pacino te zien, bij de meeste rollen die ik van hem ken is hij juist nogal luidruchtig. Wel vond ik die acteur die Frank Pentangeli speelde behoorlijk overacteren. Gelukkig is hij de enige echte dissonant, en heeft hij nu ook weer niet de grootste rol, maar het irriteerde wel.

Wat mij betreft was de film gewoon een stuk beter geweest als ze dit deel hadden gedropt. Nu was het allemaal godsgruwelijk lang, en dat is al helemaal niet leuk als het visueel ook nog eens enorm saai was en soms zelfs behoorlijk slecht, want soms zag je gewoon niets omdat het zo donker was. Uiteindelijk twee interessante shots gezien. Twee maar, en allebei helemaal aan het einde zodat je eerst drie uur moet wachten voordat je ze te zien krijgt. Het eerste shot is van de wegwaaiende blaadjes vlak voor de ontknoping. Het tweede shot is van het bootje in het water met de lucht van de ondergaande zon. Voor de rest niets gezien dat me echt is bijgebleven.

Voor het nog redelijk sfeervolle deel met De Niro krijgt de film 1,5*, wat eigenlijk wel aan de ruime kant is gezien de totale lengte van de film.

Het verhaal van de jonge Vito Corleone is werkelijk magnifiek, met een uitmuntende Robert de Niro. Ik betreur het dan ook zeer dat dit niet de gehele film duurt, en het steeds onderbroken wordt door het verhaal van Michael. Dit was in mijn ogen lang niet zo interessant, en vond de beide verhalen ook niet heel erg bij elkaar passen.. Jammer, het verhaal van Vito had van mij zonder twijfel 5 sterren gekregen, en had ik zo in mijn top 10 kunnen zetten! Nu kom ik helaas niet verder dan 4*

Als Vito de achtervolging in zet op Don Fanucci, wat een grandioze scène..

Ben het hier sterk mee eens, heb hem net weer gezien in jaren en ik denk er precies zo over.

Het blijft een goede film, maar juist door wat hier boven word verteld vond ik hem sterk tegenvallen. Had liever een hechte maffia familie gezien zoals in part l, want hier werd ik niet vrolijker van. Maar het is wel realistischer zo, alleen niet mij ding.

Robert de Niro verhaal 3,5* (te kort)

Al Pachino verhaal 2,5*

3*