The Godfather: Part II (1974)

Deel twee pakt de draad weer op nadat Al Pacino het hoofd van de familie is geworden. De stijl en sfeer is onveranderd en wederom prachtig. Ook het acteerwerk is van hetzelfde hoge niveau. Maar wat deze film toch een tikkeltje beter maakt dan zijn voorganger is het wat complexere en rijkere verhaal. Beter gezegd: twee verhalen die op een mooie manier langs elkaar gemonteerd zijn.

Een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Meer dan 3 uur duurde deze film en jammer genoeg vloog de film niet altijd zo vlug voorbij. Natuurlijk was niet heel de film saai, maar toch vooral in het begin. De stukken met Robert De Niro vond 'k wel erg goed

'k vind de eerste toch wel nog iets beter en dit vooral omdat Marlon Brando daar echt wel de show steelt.

Statische praatfilm

Naar mijn mening is The Godfather Part II de meest overschatte film aller tijden. Waar alle lof voor deze film vandaan komt is mij een raadsel. Ik was al niet echt een liefhebber van de eerste Godfather-film, maar daar zaten nog aardig wat memorabele scenes in (het paardenhoofd, het restaurant en het ziekenhuis). De status van de eerste film kan ik ook enigszins begrijpen. Bij Part II heb ik dat totaal niet.

Om te beginnen lukt het mij niet om mee te leven met het personage Michael Corleone. Ik voel geen sympathie voor hem, geen haat, niks. Een interessant hoofdpersonage vind ik wel belangrijk in een film. Ook het acteerwerk van Al Pacino overtuigt mij niet. Tijdens de film kijkt hij vrijwel alleen maar nors voor zich uit.

Het grootste probleem voor mij zijn de eindeloze dialogen. Ik heb niks tegen films waar veel dialogen in zitten: ik kan bijvoorbeeld 12 Angry Men, Sleuth, Dial M For Murder en Judgment At Nuremberg erg waarderen. Het verschil is echter dat in die films de dialogen wel weten te boeien en spanning opbouwen. In The Godfather Part II zijn het allemaal dialogen over ‘family business’, die mij geen één keer wisten te boeien of ook maar één emotie bij mij oproepten (behalve verveling). De dialogen zullen vast wel goed in elkaar steken, maar als het niks met mij doet houdt het op voor mij.

Behalve de dialogen gebeurt er ook weinig anders: het is grotendeels een statische praatfilm. Dat sleept zich dan 3 en een half uur aan. Het resulteerde voor mij in een enorm saaie kijkervaring. Ik heb serieus moeite moeten doen om deze film af te kijken. Op het moment dat ze in Cuba waren viel ik bijna in slaap, zo saai werd het voor mij.

The Godfather Part II is daarnaast visueel één van de lelijkste films die ik ooit heb gezien, en dat is niet iets wat het kijkplezier ten goede komt (zeker niet omdat het verhaal me al geen zier kon boeien). Veel scenes zijn te donker gefilmd, en ook het kleurgebruik is lelijk. Ik weet dat het een oude film is, maar er zijn genoeg oude films die er visueel prachtig uitzien. The Bridge On The River Kwai komt uit 1957 (17 jaar voordat deze film uitkwam), en dat vind ik visueel één van de mooiste films.

Voor mij is het belangrijkste criterium bij het beoordelen van films dat ik er van moet genieten. Het boeit mij niet hoe goed een film in elkaar steekt, als ik er niet van kan genieten vind ik het niet goed. En ik heb niet van The Godfather Part II genoten.

Wat vond ik dan wel goed aan de film? De scenes met Robert DeNiro, deze vond ik vele malen interessanter dan de stukken met Al Pacino. Ook visueel gezien zien de scenes met DeNiro er beter uit en is het heerlijk sfeervol. Het was nou niet het geval dat ik overdonderd was door die scenes, maar het was wel een stuk boeiender om naar te kijken. Dat neemt echter niet weg dat ik dit een slechte film vind. Voor mij is dit één van de slechtste en meest overgewaardeerde films die in de top 250 staan.

Erg zwak.

The Godfather triologie is samen met the lord of the rings misschien wel de bekendste ooit gemaakt, enige verwachting is dan wel op zijn plaats. The Godfather part 1 wist mijn verwachtingen in ieder geval niet waar te maken, zou deel 2 beter in de smaak vallen?

De film begint met een openingsscène die een stuk boeiender is dan heel deel 1 bij elkaar. Helaas is dit ook gelijk het beste van de film en had ik hem daarna net zo goed kunnen afzetten. Het jongetje dat ontsnapte had natuurlijk een hoog meeleef gehalte. Dit werd helaas de kop ingedrukt door de irritante poging om nog wat drama te creëren. de jongen kijkt op een ongelooflijk ongenuanceerd moment om en blijft vervolgens veel te lang wachten. Zo lang dat de achterstand nog maar een paar meter is en het overduidelijk is dat hij nooit meer had kunnen ontsnappen.

De film gaat vooral de mist in door de vreselijk langdradige scènes. De dialogen weten niet te boeien. Dit is eigenlijk de kern van mijn kritiek. Je kunt best een film maken die volkomen berust op het voeren van dialogen alleen dan moet dat wel een hoger doel hebben. Hier was dat doel ver te zoeken. Een film die voor driekwart bestaat uit dialogen is Sophie Scholl. Deze weet wel vreselijk spannend, en dat juist door haar dialogen. Hier was de spanning voortdurend ver te zoeken en komt het geheel erg leeg over. De scènes werden ook onnodig lang uitgerekt, hierdoor kwam het nog langdradiger over. Dé film waarmee ik met het uitzitten de meeste moeite heb gehad.

Audivisueel bijzonder zwak. Bijna geen een shot is mooi genomen en ook de muziek is vaak nergens te bekennen. Dit is erg jammer want de soundtrack is toch erg goed.

Acteerwerk was ook niet geweldig. Ik weet dat het een erg gewaagde uitspraak is bij een film als The Godfather die juist daardoor zoveel lof binnenhaalt. Toch kan ik er niet omheen. Ik ben een groot fan van Al Pacino en Robert De Niro alleen hier sloegen ze de plank volledig mis. Hun personage wist voor geen millimeter de boeien.

Al met al een erg zwakke film die zijn roem zeker niet verdient.

1*

I make him an offer he don' refuse

Normaal gezien was het het plan om The Godfather reeks tijdens mijn examens te herkijken (wat moet je anders met al die vrije tijd) maar toen puntje bij paaltje kwam is het er toch niet van gekomen. Het eerste deel had ik een week geleden gezien maar de speelduur van nummer twee stak me tegen waardoor ik nooit de tijd vond om de film op te zetten. Gisteren had ik normaal met een kameraad afgesproken maar die belde op het laatste moment af dus was er maar één oplossing: het werd een avondje Godfather II kijken.

De eerste film is altijd mijn favoriet geweest uit de trilogie en heb ik het meeste aantal keren gezien. Dit tweede deel kon me ook altijd wel bekoren maar in tegenstelling tot vorige week waren er een hele hoop verhaallijnen die ik me eigenlijk niet meer kon herinneren. Op zich niet slecht natuurlijk want nu werd ik weer geheel ondergedompeld in de Corleone saga maar uiteindelijk is het toch een tikkeltje een teleurstelling geworden. Ik heb al vaker gehoord dat mensen het tweede deel superieur vinden aan zijn voorganger vanwege de twee verhaallijnen van een jonge Vito en een oudere Michael die samenlopen maar voor mij is dat juist het knelpunt aan het verhaal. Hoewel beide plotlijnen even interessant zijn krijg je nooit een volwaardig geheel te zien. Eens je goed en wel in de verhaallijn over de ene Corleone zit, wordt er al terug overgeschakeld naar de verhaallijn van e andere Corleone en dat is toch wel erg jammer. Dan had ik het liever gezien dat er twee aparte films werden gemaakt. Ook het gevoel dat de eerste film wist op te roepen is hier af en toe maar erg ver te vinden. Het grote pluspunt bij de voorganger voor mij was dat het verhaal in de eerste plaats een verhaal over familie was en niet over misdaad. Natuurlijk heeft de misdaad er erg veel mee te maken maar de prioriteiten lagen toen anders. Bij dit deel is dat niet en dat zorgt er toch wel voor dat de film wat van zijn kracht verliest. Voor de rest is dit een redelijk interessante zit die het relaas van de familie Corleone verder verteld. Niet altijd even boeiend (ook jammer dat het prequel gedeelte de film soms lijkt af te breken) maar een handvol scènes (heel de plotlijn met Fredo is legendarisch geworden) zorgen er toch voor dat de film zijn, enigzins overdreven, status waard is. Ik heb trouwens even aan het twijfelen geweest om de film van 4.5* naar 3.5* te verlagen maar dat was zonder de laatste scène gerekend want die maakt het plaatje uiteindelijk toch af. Ik was de scène blijkbaar al lang vergeten maar het is in ieder geval prachtig om Michael te zien zitten na het verraad van Fredo terugdenkend aan oude tijden. Die scène bevat zoveel emotie (het vriendschappelijke geknok tussen Sonny en Fredo, Michael's keuze om bij de marine te gaan, ...) en het is dan ook jammer dat Brando toen niet is komen opdagen.

Dat kwam eigenlijk vanwege de manier waarop Paramount hem behandelde tijdens het opnemen van de eerste film waardoor Brando, hoewel hij had gezegd dat hij er ging zijn voor zijn cameo, uiteindelijk niet is gekomen. Toch wel jammer want hierdoor moest Coppola de scène last minute gaan herschrijven maar soit, er is toch iets moois van terecht gekomen. Nog een klein knelpunt dat ik bij de film had was de cast. In het eerste deel had je een legendarische Brando, een uitstekende Caan en een fantastische Pacino. In dit tweede deel blijf je alleen over met Pacino en hoewel die het wederom uitstekend doet (dat moment wanneer hij ontdekt dat Kay een abortus heeft laten uitvoeren!) mis je toch wel de rest van de oude cast. Robert Duvall is gelukkig ook weer van de partij (en is deze keer van zijn haarstukje verlost) en doet het weer navenant. Ook leuk om Diane Keaton terug te zien komen als Kay maar één van de meest ondergewaardeerde acteurs in de filmgeschiedenis moet toch sowieso John Cazale zijn. De manier waarop hij hier Fredo speelt is gewoonweg prachtig. Dit tweede deel bevatte indertijd ook een nieuwkomer en die was er in de vorm van Robert de Niro. Hoewel dit niet zijn doorbraak was, was het toch één van zijn eerste grote rollen maar de Niro is van eenzelfde niveau zoals we hem altijd kennen.

De prequel scènes zijn nog gebaseerd op het boek van Puzo maar de hedendaagse scènes zijn door Coppola en Puzo zelf verzonnen en dat is er toch ergens aan te merken. De film haalt het niet bij zijn voorganger maar een aantal scènes en een sterke cast zorgen er toch voor dat ik mijn stem maar met een half puntje verlaag. Al moet ik toegeven dat het maar nipt is geworden.

4*

In de lijn van zijn voorganger.

Na mijn eerste kijkbeurt vorig jaar was ik niet helemaal overtuigd van dit vervolg. De verhaallijn van Michael Corleone verdween wat op de achtergrond ten opzichte van het sfeervolle subplot met Robert De Niro. Een tweede kijkbeurt echter bracht mij meer inzicht in het verhaal en liet me toe meer te genieten van de film als geheel.

Ik blijf er echter bij dat de opkomst van de jonge Vito interessanter is. Verhaaltechnisch is het misschien wat simpel, maar dat is slechts bijzaak. De hele sfeerbeleving is bijna hallucinant. De scènes in Sicilië (zowel die in het begin als op het einde) zijn perfect. Ze zijn tragisch, en net daarom geven ze die voldoening waar ik zo van kan genieten.
Maar ook de scènes in het New York van rond de jaren 20 zijn om van te smullen. De decors en de aankleding zijn schitterend. De manier waarop Vito de maffia inrolt is wat gemakkelijk, maar tegelijkertijd episch te noemen. Een klein minpuntje hier is Don Fanucci, een personage dat een ware karikatuur is (rondbuikige Italiaan met een sigaar in de mond en een volumineuze moustache op de bovenlip).
Dan is er nog de verhaallijn met Michael Corleone, die zichzelf helemaal verloochent. Het complot tegen de Corleones is mij deze keer beter meegevallen dan tijdens de eerste kijkbeurt, daar ik het allemaal beter kon volgen. Toch is het slechts een kader om een gevoelig familiedrama in te plaatsen. De breuk met Kay is pijnlijk – ondanks dat het slechts een logisch gevolg van Michaels beroep is – en het algemene onvermogen van Fredo frustrerend en zielig.

Al Pacino staat net zo goed te acteren als in deel 1. Van zijn verbale acteren ben ik altijd al fan geweest (al schmierde hij in zijn eerste glorieperiode tussen 1972 en 1975 beduidend minder), maar hier schittert hij voornamelijk door zijn non-verbale acteren. De scènes waarin Kay hem over de abortus vertelt en waarin hij Kay aan de deur zet zijn de perfectie nabij.
Maar op het vlak van acteren is het desondanks geen onemanshow. Robert De Niro is namelijk even legendarisch als de jonge Vito Corleone, een complexe rol daar hij Marlon Brando’s invulling niet mag verloochenen. Maar De Niro doet meer dan alleen Brando imiteren, hij geeft de rol ook een nieuwe dimensie, een wat menselijkere invulling.
In dit deel krijgen we ook wat meer van de veel te vroeg overleden John Cazale te zien. Hij zet een erg geloofwaardige en zielige Fredo neer. Ook Robert Duvall is weer goed op dreef, net als Diane Keaton en zelfs Talia Shire.

De enige reden waarom The Godfather: Part ll een wat minder mythische status dan zijn voorganger heeft, is omdat het al een keer eerder gedaan is. Mocht dit verhaal eerder zijn gekomen dan deel 1, was het omgekeerd geweest. Maar goed, sfeer bevat deze film meer dan genoeg, mede te danken aan het geweldige deuntje.

Even magistraal als zijn voorganger.
5

"Mi padre si chiama Antonio Adolini.. e questo è per ti."

Uitermate boeiend vervolg op deel I met opnieuw een knap scenario en dito acteerwerk. Alleen ontbreken hier een beetje de verrassingseffecten, die de originele film zo uitzonderlijk sterk maken.

Een prima vervolg, en om gelijk maar even antwoord te geven op de vraag, die vele mensen stellen rondom deze trilogie; Nee dit vervolg is niet zo goed als The Godfather Part I, al is het verder allemaal verre van slecht te noemen.

Het feit doet zich voor dat dit vervolg, zowel een prequel als een sequel is. Aan de ene kant zien we het verhaal rondom de familie Corleone dat verder gaat waar het eerste deel ophield en waar Michael Corleone probeert de boel weer op de rit te krijgen. Anderzijds zien we het verhaal van zijn vader dat zich afspeelt in de jaren 10 en 20. Vooral de ontwikkeling die Michael hier doormaakt is geweldig om te zien. Al Pacino geeft hiermee op werkelijk fantastische wijze gestalte aan zijn personage en vooral de manier waarop hij uiteindelijk steeds slechter lijkt te worden is geweldig mooi gedaan.

Aan de andere kant is er Robert de Niro, die ook erg goed speelt als de jonge Vitto Corleone. Er wordt regelmatig gewisseld tussen de twee tijden. Aan de ene kant is dit natuurlijk bedoeld om een beter beeld te krijgen van de geschiedenis van de familie. Daarvoor is het een welkome aanvulling op het gehele verhaal rondom The Godfather. Aan de andere kant, is de afwisseling niet altijd even fijn, en haalde het mij soms wel wat uit het verhaal. Ondanks het goede spel van De Niro is het allemaal toch minder interessant dan wat rondom Michael Corleone gebeurt. Cinematografisch probeert Coppola hier wel de wisselwerking te vinden, door het verleden wat kleurrijker en warmer af te schilderen dan het heden. Op zich best mooi gedaan.

Ook in dit deel wordt er overigens weer prima geacteerd. Naast De Niro en Pacino zijn het ook Robert Duvall, Diane Keaton, John Cazale en Michael Gazzo die sterke rollen neerzetten, waarbij de nieuwe personages qua karakter zeker kleurrijk te noemen zijn. Ook de muziek is weer behoorlijk goed te noemen. Hierdoor is dit tweede deel uiteindelijk een prima vervolg geworden dat de gehele Corleone familie op een prima manier nog wat verder uitdiept. De uitdieping is echter ook de zwakte van deze film en zorgt ervoor dat er toch ook een paar kleine momentjes van verveling in zitten. Er zitten net wat minder memorabele momenten in, dan in Part I, maar The Godfather Part II is al met al een mooie toevoeging aan het hele geheel.

4,0*

Van een zonnig feestje en een helder verlicht kantoor tot grijze tinten en een duistere werkkamer op het eind. Zoals die van zijn vader, maar toch compleet anders getuige Michele's ontwikkeling en Don Vito's geschiedenis, die synchroon voorbij komt. Twee aspecten in een deel dat zo'n beetje alles behelst wat je van een maffia film op dit niveau mag verwachten. Een bijna megalomaan misdaadverhaal, maar tevens nog redelijk wat ruimte voor enkele typisch Siciliaanse zaken en eigenaardigheden.

Het is zelfs op enkele gezellige scènes te betrappen. Pacino maakt maar weer eens indruk, nu ook met stemverheffingen, de Niro is een leuke bijkomstigheid (net als zijn offer you can't refuse), terwijl Michael Gazzo met zijn zwierige vertolking van Frankie Pentangeli stiekem een deel van de show steelt. Cuba behoort tot één van de hoogtepunten, de ijzige opmaat naar de apotheose onderstreept nog eens de verschillen met de oude peetvader. Net wat massiever dan het eerste deel. Grote film.

Geweldige film met briljante Pacino en de Niro. Deze film kan ik blijven kijken. Niet voor niets nr 2 in mijn top 10 allertijden.

The Godfather: Part II

Om even mijn zoektocht naar de beste film van 2013 te onderbreken kwam ik in 1974 bij deze film terecht. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik deze topper, om precies te zijn: nummer 4 van de Top250, nog nooit gezien heb. Had, moet ik eigenlijk zeggen. Na de topprestatie van deel 1 was nu een (nog) langere film aan de beurt. Hopen dat ik er van kon genieten toch?

Na het relatief simpele verhaal van deel 1 ging Coppola met dit deel een grotere uitdaging aan. Er zaten sowieso al twee plotten in en de ene bevatte duidelijk een grotere complexiteit dan deel 1.
Om met het verhaal van Micheal te beginnen. Dit plot is een zeer boeiend, maar ook ingewikkeld plot. Af en toe had ik moeite om het te volgen en moest zeer geconcentreerd kijken. Het was 100% genieten, dat zeker, maar moeilijk. De intriges doen zich aan alle kanten voor. Of Pentangelli nu wel of niet de verrader was, Fredo meer vingers in de pap had dan hij voor deed, en Roth achter alles zat, is mij niet geheel duidelijk. Een herziening misschien?
Het simpelere, verhaal van Vito Corleone is een stuk simpeler en luchtiger. Het had hier dan weer echter iets uitgebreider gemogen van mij. Toch ook zeer boeiend om te zien.

Al Pacino speelt hier veel beter dan in deel 1. Hij is natuurlijk ook de spil van het verhaal en weet zich goed te manifesteren. Een zeer complex personage weet hij met verve uit te beelden. Alleen al in zijn blik zie je dat er meer aan de oppervlakte speelt dan dat hij voor doet. Erg sterk.
Robert de Niro speelt grappig, maar meer ook niet. Hij heeft een vrij simpele rol die makkelijk in te vullen is. Ondanks dat laat hij op enkele momenten ook wat van zijn charmes als acteur zien. Denk aan het moment als hij aangesproken wordt door die buurtleider in de auto.

Deze sequel weet weer precies de juiste sfeer te creëren. Zowel in de naoorlogse situatie als die van Don Vito. Prachtige, bijna authentiek lijkende, beelden geven veel sfeer aan deze film. De relatief simpele settings zijn goed om het complexere verhaal wat te relativeren. Het geeft een prettige rust. De simpliciteit van de ruimte in de complexiteit van het verhaal. Erg sterk.

Dit tweede deel is weer een pareltje. Desondanks vond ik hem wat aan de lange kant, maar niet te lang. Ook de moeilijkheidsgraad ligt hier een stuk hoger wat ik iets minder prettig vond. Hij doet niet onder voor zijn voorganger, maar gaat er ook niet overheen.

4*

Op een druilerige voetballoze zondagmiddag als deze, is het voor mij altijd tijd weer eens een klassieker uit de kast te pakken. En hoewel een Singin’ in the Rain wel heel goed voor je humeur is dan, besloot ik mee te gaan in de sfeer en deze beste sequel/prequel aller tijden te kijken – het was ook echt te lang geleden al.

Deze tweede Godfather is zowel een voorloper, als vervolg op het eerste deel. In de prequel wordt Vito gevolgd die vlucht uit Sicilië, in New York aankomt en daar langzaamaan de koning van de onderwereld wordt. In de sequel wordt zijn zoon Michael gevolgd die vooral zijn familie wil beschermen, maar daarin veel te ver gaat. De beide verhalen zijn niet eens heel spectaculair -al worden ze beide wel prima uitgewerkt- maar dienen vooral als kapstok voor allerlei thema’s die Coppola nogal aan het hart gaan. Daarnaast zijn ze ook erg mooi verweven met prima overgangen die op zichzelf al heel veel zeggen.

Twee verhalen dus. Ik lees weleens (ook hierboven) dat de stukken niet bij elkaar horen, maar dat is natuurlijk onzin. Behalve de mooie contrasten in de film rond de persoon Michael -die totaal anders is dan zijn vader- is dit ook, zo heb ik weleens gelezen, een parabel over de Verenigde Staten zelf en alle immigranten. Dat land is bij uitstek een land dat is gebouwd op die immigranten - ooit gastvrij voor haast eenieder en langzaamaan in zichzelf gekeerd. Vito is het oude Amerika, Michael het nieuwe. Vito was een eervol man die op een redelijk eerlijke wijze nog mensen doodde, Michael speelt het via vieze politieke spelletjes. Maar het is ook een ode aan Amerika, een toon van dankbaarheid is constant te zien. Alleen al als kleine Vito aankomt in de haven van New York, met de muziek die aanzwelt en de beelden van Lady Liberty, tegenwoordig een leuke toeristische attractie, toentertijd een baken van hoop voor miljoenen. Coppola laat dat op een enorm respectvolle en dankbare manier zien. “I Believe in America” zijn de legendarische openingswoorden uit deel één. Coppola gelooft dat ongetwijfeld nog, al wordt er aan dat geloof wel behoorlijk geknaagd.

De film wordt gesteund door twee fantastische acteerprestaties. Ten eerste is er Al Pacino als Michael Corleone – in beginsel geen slecht persoon die zijn zaken echt legaal wil krijgen en er voor zijn familie zijn. Dat is te zien in kleine gebaren als een reactie op een tekening van een van zijn kinderen. Maar langzaamaan haalt de realiteit hem in en verwordt hij tot een emotieloos persoon die vergeten is lief te hebben en denkt dat zolang de zaken goed gaan, alles goed gaat. Al Pacino kruipt echt in de huid van Michael en laat zien dat er nog een mens zit, maar wel een die vergeten is dat hij dat is. Zijn lege betekenisvolle blikken zeggen genoeg: wat mij betreft de beste acteerprestatie aller tijden. En dan is er nog DeNiro die in de huid van Vito kruipt. Brando maakte die rol in ’72 onvergetelijk, DeNiro is zo mogelijk nog beter, met een enorme ingetogen rol, een zelfverzekerd aura en de vriendelijkheid zelve. In die kleine drie kwartier die DeNiro heeft zet hij een prachtpersonage neer. Zijn snor is overigens een briljante keuze, iets waar toentertijd weken over gesteggeld is.

Ook anderen zitten prima in hun rol. Diane Keaton zet een krachtige Kay neer die volstrekt begrijpelijk bij Michael weg wil. Maar als je goed nog eens de film bekijkt heeft zij effectief maar enkelen minuten speeltijd en toch weet ze heel wat te maken. Duvall is prima als Tom Hagen die vooral eeuwige trouw heeft gegeven aan de familie, maar ook inziet dat hun levens niet de juiste kant uitgaan. Cazale heeft dan ten slotte nog een mooie rol als broer Fredo, een man die niet veel kan, maar daar ook naar behandeld wordt, terwijl er nog genoeg eer in hem zit. Vooral in één scène waarin hij alles eruit gooit knettert het absoluut.

Visueel is de film overigens schitterend. De prequel is vooral in oker- en sepia-achtige tinten geschoten. Niet enkel geeft dat een warm en sfeervol gevoel (zowel New York als Sicilië), maar ook een authentiek beeld en is ook net anders dan het gedeelte rond Michael. Zo zorgt de fotografie altijd voor duidelijkheid in welke tijd men zit. De sequel kent ook veel geeltinten, maar is ook voorzien van blauw, wat soms lekker scherp contrasteert en ook de kleur van de immer koeler wordende Michael is. Coppola kiest voor lange statige shots en soms heerlijke bewegingen horizontaal. Vooral de scène met de moord op Fanucci is een prachtig voorbeeld, hoe de camera door de optocht en langs de daken glijdt, gesteund overigens door heerlijke muziek. Sowieso is de muziek de hele film bijzonder sfeerversterkend en passend.

Ja, dit blijft een meesterwerk. Inhoudelijk boeiend, fantastisch gefilmd en gespeeld en over ruim drie uur geen moment dat verveling inslaat. 5,0*.

Normaal schrijf ik altijd gelijk mijn recensie na het bekijken van de film, maar ik heb dat voor deze film expres niet gedaan juist om hem goed in mij te laten werken. Wat wilde Coppola (all right, Mario Puzo) bereiken met het personage Michael Corleone. Het antwoord was net zo doordacht als dat het simpel is: geen macht of geld, maar vooral vervreemding. Vervreemding van zijn vrienden, familie (zeker zijn vrouw), maar toch vooral van zijn vader en zichzelf.

De jonge en onschuldige Michael waar je in de vorige film kennis mee hebt gemaakt is na het overnemen van de taak van zijn vader verandert in een keiharde en duistere man. Niemand kan hij meer vertrouwen, zelfs zijn eigen broeder niet. Vijanden liggen overal op de loer en Michael moet met lede ogen aanzien hoe hij zichzelf ziet veranderen in een bloeddorstige machtswellusteling door zijn paranoïde ideeën over zijn veiligheid. Geniaal gespeeld door Al Pacino die met deze rol in mijn ogen heeft bewezen tot één van de beste acteurs allertijden te horen. De Niro was natuurlijk ook geweldig in zijn rol als Vito Corleone. Het risico van het in beeld brengen van de jeugd van zo'n icoon is dat de acteur te opzichtig de rol overneemt van Marlon Brando. Dat gebeurde naar mijn mening tenminste wel in bijvoorbeeld Hannibal Rising waar Gaspard Ulliel zo opzichtig Anthony Hopkins na probeerde te doen dat ik er niet meer serieus naar kon kijken.

De Niro is een veel betere acteur dan Ulliel en dat bewees hij hier. Hij wist het personage Vito Corleone zijn eigen karakter te geven. Een best wel nuttige toevoeging van Puzo want hier wordt pijnlijk duidelijk dat Vito een veel rustigere man is dan zijn zoon. Hij gaat tegenslagen niet uit de weg en grenzen worden bij hem makkelijker doorbroken. Hieruit kun je al concluderen dat Michael niet alleen door de naam ''Corleone'' altijd in de schaduw blijft van zijn vader, maar hij daar zelf aan meedoet door te veel angst te tonen voor het verlies van zijn rijkdom. Het is dus een verhaal van vervreemding, maar ook angst. Daardoor is dit verhaal veel dieper en duisterder dan deel 1.

Toch heb ik meer met deel 1 aangezien die film een enorme drive in zich had die ik toch wel mistte in deel 2. In het laatstgenoemde deel gaat het echt af op de personages en hun gedachtes over hun nieuwe wereld waar ze in leven. Je kan het geweldig vinden of niet, maar ik ben dan toch meer een voorstander van het dynamische deel 1. Daarom voor 1 een 4,5 en 2 een 4.

Wauw. Waar ik al overdonderd was door deel 1, ben ik dat nu des te meer door deel 2. Deze film presteert het om 200 minuten aan te laten voelen als 20 minuten. Vanaf het begin wordt je meegesleurd in een verhaal dat zowel drama-als thrillerkenmerken heeft. Wat hierin al meespeelt is het feit dat je deel 1 reeds hebt gezien, waardoor de karakters geen introductie behoeven en je meteen in het verhaal zit.

Deel 1 toonde de kijker het ´grote verhaal´; het tijdperk van de grote Don Corleone en de opkomst van diens zoon Michael.

In deel 2 wordt uitgebreid de tijd genomen om 2 andere plotlijnen te volgen: niet alleen de gebeurtenissen na deel 1, maar ook de jonge jaren van Vito Corleone worden onder de loep genomen. Een verademing, want dit maakt de trilogie nog groter en voegt zoveel aspecten toe aan het al bekende verhaal van deel 1.

Alles is weer fenomenaal: de cast ( Al Pacino, Robert Duvall, De Niro; wat een helden ), de beelden, het verhaal; ik kan geen minpunt bedenken. Lang is deze film zeker, maar zoals eerder gezegd, de ruim 3 uur voelden aan als 20 minuten. Van mij had ie nog langer mogen duren.

De diepgang die deze film met zich meebrengt zorgt ervoor dat je helemaal wordt meegezogen. Dik 5* en een plaats in mijn top 10. Ik weet niet of ik hem na 1 kijkbeurt boven deel 1 kan zetten, omdat beiden fantastisch zijn. In deel 2 was wat meer ruimte voor extra verhaallijnen en details, in deel 1 gebeurde ( mijns inziens ) het meeste. Laat ik het erop houden dat ze beiden geweldig zijn. Ben erg benieuwd naar deel 3.

EDIT: fantastisch overigens ook hoe de geschiedenis een rol speelt in deze film, als we glimpen opvangen van de Cubaanse revolutie van ´59. En in de laatste scene een Pearl Harbor-referentie.

Dit maakt ook dat het verhaal ontzettend realistisch gebracht wordt

Terecht dat ik deze trilogie lang heb laten liggen; deel 2 begint al vervelend te worden.

Opnieuw is het verhaal lastig te volgen, mede door de slechte belichting in veel binnenopnames. Weet werkelijk niet wie nu wie is als de acteurs de hele tijd in het donker staan. Al die accentjes klinken hetzelfde: onverstaanbaar gemompel. Daarnaast is deze film eigenlijk opgebouwd uit twee films: een prequel én een sequel op het origineel. Ook dat maakt het alleen maar warrig, want het zijn niet eens flashbacks waar het om gaat. Om onduidelijke redenen cut de film elke keer naar het verleden, zonder dat het iets toevoegt aan het verhaal in het heden. Hier had Coppola gewoon twee films van kunnen maken.

Dat verhaal is verder ook niet meer zo bijzonder. Veel is een herhalingsoefening van het eerste deel. Intriges, verraad, en incidentele schietpartijen; deel 2 gaat verder waarmee deel 1 eindigde. Het flashback verhaal is interessanter. Nu krijg je meer van Italië en het dorpje Corleone te zien, de roots van de familie en de strijd van Vito die opklimt van arme immigrant naar maffiabaas. Dit deel is over het algemeen wat vlotter en bestaat minder uit pratende mannen in donkere kamers. Het laat goed zien wat een verderfelijk systeem de maffia eigenlijk is. In Zuid-Italië tot op de dag vandaag, zie films als Gomorra.

Ondanks het leuke flashback deel, kan ik hier geen voldoende voor geven, daarvoor is de rest van de film te lang, te oninteressant en te lelijk. 2,5*

"There are many things my father taught me here in this room. He taught me: keep your friends close, but your enemies closer."

Het vervolg op het meesterwerk The Godfather. Het schijnt dat deze net zo goed zou zijn als zijn voorganger. Daar ben ik het niet mee eens. Dit vervolg is zeker niet slecht, zelf heel goed. Maar niet even goed of beter als zijn voorganger. De film voegt niet zo veel toe. Ik vond dat het eerste deel een heel mooi einde had, daar had het kunnen ophouden.

Al Pacino vertolkt hier weer zeer sterk Michael. Robert De Niro doet het ook zeer goed als de jonge Vito. Mijn complimenten over hoe hij de stem en persoonlijkheid van Marlon Brando's personage heeft weten te spelen. Verder is de cast ook weer heel sterk. Herkende nu voor het eerst Talia Shire (Rocky) had haar het vorige deel niet herkend.

In dit deel zien we hoe de jonge Vito in Amerika terecht komt en een machtige gangster word. Ook zien we hoe Michael in de jaren '50 aan het hoofd van de familie staat. Er word een aanslag op zijn leven gepleegd en hij moet een aantal belangrijke zaken regelen. Weer een sterk verhaal met de nodige drama, toch heeft het veel wendingen die ik 'spijtig' vind.

Weer een mooie soundtrack net als het vorige deel.

Verder zijn de kwaliteiten van de film ook wel gelijk aan de vorige. Grappig dat in deze film telkens als er een sinaasappel op het scherm is iemand vermoord gaat worden, wat verwijst naar Vito die met een sinaasappel in zijn mond stierf.

Een erg goede film. Vreemd dat deel 3 zolang op zich liet wachten.
-Acteurs 8/10
-Verhaal 8/10
-Muziek 9/10
-Cinematografie 9/10
-Algemeen 9/10

Na een lange tijd de dvd-collectie weer eens uit de la getrokken. Hier ben ik erg blij om, aangezien deze spetterende trilogie mij altijd amuseert.

Het verhaal maakt een kleine sprong vooruit sinds deel 1. Michael is ondertussen de echte 'made-man' van de familie en alles is 'puur zakelijk'. Hoe hij van een jongvolwassene in deel 1 die niks met de illegale activiteiten wou te maken hebben naar een man die zo kil en koelbloedig is gaat, is lastig te begrijpen. De recente gebeurtenissen zijn zwaar voor hem geweest, maar het is interessant hoe hij wordt neergezet als de niet vergevingsgezinde i.p.v. de lieve jongen van deel 1. Wat mij het meeste fascineerde was hoe hij zijn broer Fredo een stevige knuffel gaf en troostte nadat "Mama Corleone" was overleden, maar toch opkeek naar Al Neri en de blik die duidelijk maakte dat Fredo dood moest. Hoe Al Neri hierop reageert door zijn ogen dicht te laten vallen en naar beneden te kijken geeft weer hoe hecht de Corleone's zijn, maar toch bereid zijn om alles te doen voor hun Don.

Verder is er ook nog een verhaallijn over de jonge Vito Corleone en de jonge Clemenza die later in het Caporegime van de Corleone's zit. Robert De Niro zet een prachtige vertoning neer en blijft ten allen tijde, wat hij ook is op oudere leeftijd, rustig. Geen geschreeuw, geen zorgen en een zachte zware stem opgezet. Hoe hij voor de wijk opkomt en Don Fanucci afknalt is ook slim gedaan, aangezien de man net wordt doodgeschoten tijdens het luide geknal van vuurwerk. Dan het einde, wat toch het meest ontroende is. Michael die terugdenkt aan de oude tijden toen Sonny nog leefde en het allemaal goed was. Echter behoudt hij nog steeds dezelfde kille blik en het bewijst weer wat een beest het eigenlijk was.

Ronduit, een brilliant kunstwerk met goed acteerwerk en een prachtige soundtrack.

In het begin van deel 1 zegt Michael: it's my family Kate not me. Alle minuten en uren daarna gaan eigenlijk over maar 1 ding: uiteindelijk heeft Michael geen controle over zijn leven. Ook al houdt hij de schijn hoog. Het is een rotsblok dat naar beneden rolt/dendert, zonder enige controle. Ik zou willen dat ik meet dan 5 sterren mocht geven.

Nog eens herzien, maar deel 1 maakte toch meer indruk. Zo vond ik het verhaal op een aantal punten wat minder logisch en vond ik ook de dialogen niet zo sterk als deel 1. Bovenien is het einde is erg voorspelbaar. De Niro vond ik echter heel goed spelen. De muziek en cinematografie blijft mooi.

Een magistraal vervolg op The Godfather !

Meesterlijk is deel 1 zeker en bevat een paar memorabele momenten. Des te knapper is het om een film te maken die dat niet alleen evenaard maar ook voorbij streeft. Wat het zo bijzonder maakt is natuurlijk dat alle aspecten als een puzzel in elkaar passen. Script, regie, cast, sound en productie zijn van een uitzonderlijk kwaliteit. Het was gewoon een kwestie van de camera te laten draaien and let the geniuses do their work.

Als karakter ontwikkeling kunst is dan zou je The Godfather, part 2 met van Gogh kunnen vergelijken of met Beethoven's 9e symfonie. Superlatieven kom ik tekort om de acteer prestaties te omschrijven. Nee, ik zat niet naar acteurs te kijken maar naar Michael, Vito, Kay, Fredo, Tom en Hyman Roth. Mensen van vlees en bloed. Ga niet de hele cast opnoemen al verdienen ze dat wel.

De Corleone's, een weerzinwekkender familie bestaat niet maar ergens kun je een gevoel van sympathie niet onderdrukken. Nu ambieer ik geen carrière als maffiosi daarvoor zijn hun maniertjes me iets te gelikt en te gladjes. Geur van olijfolie in hun haar maakt dat de drempel nog hoger komt te staan. Het eindshot waar Michael zielloos en alleen een sigaret rookt en zijn zonde's overdenkt is één van de mooiste scène ooit gefilmd. Je zou het beeld in willen lopen om hem te troosten om met een innige omhelzing te verdwijnen.

Weer eens herzien en iedere keer weer kippenvel. De transformatie van Pacino van The Godfather (aimabel, inlevend, ogenschijnlijk relaxed), naar The Godfather II (verbitterd, berekenend, nietsontziend) is weergaloos en doet mij iedere keer weer versteld staan. Wat een acteur. Wat een held. In sommige scènes krijg je even de masterclass mee, zoals met het kusje aan Cazale en dan die blik. Of de 'overdracht' met Roth. "Keep your enemies closer". Die ingehouden woede van Pacino, maar het laten overschaduwen met voorkomen, tact en eloquentie. Non verbaal, verbaal, het maakt hem niet uit. Al Pacino is de naam.

Waar deel 1 vanwege de eenheid van verhaal en de impact wellicht de betere film is, is met deel 2 gekozen om de vertelambitie een tandje hoger te zetten. We zien zowel een terugblik op Michael's vader (gespeeld door een graatmagere De Niro) als de voortzetting van deel 1 waarin Michael het voor het zeggen heeft in de Corleone familie. We kunnen met z'n allen eindeloos blijven delibereren over de kracht van de Godfather trilogie (o.a. dat dit in deel 2, eigenlijk zo vroeg al in zijn carriere, Al Pacino's beste rol is)... Een bijzondere vermelding voor de Jiddische mob baas Hyman Roth. Die taartscene... geweldig. Welke regisseur zou nog die aandacht eraan besteden, zeker als er zoveel in het verhaal nog afgewerkt moet worden? In wezen een erg deprimerende film over zelfdestructie op familieschaal.

Prachtig vervolg. Gewoon kijken dan weet je dat verder elke commentaar overbodig is. Al Pacino is waarschijnlijk de beste acteur ooit. 5 sterren natuurlijk.

“My father taught me many things here in this room. He taught me: keep your friends close, but your enemies closer.”

The Godfather: Part II is een fantastisch vervolg op het eerste deel en laat de opkomst van de jonge Vito Corleone in de jaren 20 in New York zien en in de jaren 70 de (innerlijke) ondergang van Michael Corleone. De film schakelt op een bijna achteloze manier heen en weer tussen de beginjaren van Vito in New York en de problemen van Michael die niemand meer kan en wil vertrouwen. Het contrast tussen vader en zoon wordt in dit tweede deel heel erg duidelijk en is fascinerend om naar te kijken. De manier waarop beide mannen zaken doen heeft overeenkomsten maar er zijn toch meer verschillen. Wie de betere zakenman en Don is wordt door regisseur Coppola in het midden gelaten maar het is wel duidelijk dat Michael zich steeds meer vervreemd van zijn familie en steeds meer grenzen overschrijdt. Iets wat Vito niet snel zal zijn overkomen. Waar Vito familie als belangrijkste prioriteit had wordt bij Michael geld en macht (vooral het verliezen ervan) steeds belangrijker.

De cinematografie is echt waanzinnig wat vooral tot uiting komt in de scènes met de jonge Vito in New York. De scènes met Michael zijn wat grauwer wat aardig overeenkomt met de gemoedsrust van de man. De opkomst van Vito als Don vond ik zelf wat interessanter om naar te kijken dan de problemen van Michael die een moordaanslag overleeft en moet zien te achterhalen wie er achter zit. Op een gegeven moment wordt het iets te langdradig en het gedeelte rond Hyman Roth was niet altijd even boeiend. Maar gelukkig is Al Pacino weer fantastisch en weet hij de interne strubbelingen, de paranoia en de woede van Michael weergaloos te spelen. Vooral de blik die hij Kay geeft nadat zij hem heeft vertelt dat ze abortus heeft gepleegd is ijzingwekkend. Robert De Niro is ook geweldig en doet nergens Marlon Brando na maar zet zijn eigen interpretatie van het karakter Vito Corleone neer. Ook Duvall, Shire, Strasberg, Gazzo en Keaton zijn fantastisch op dreef. Speciale vermelding voor Cazale, wat een fantastisch acteur en jammer genoeg te vroeg overleden. De laatste scene met alle broers aan tafel blijft één van de beste eindes van een film die ik ooit heb gezien en geeft op een schitterende manier weer wat dit leven met de personen aan tafel heeft gedaan. Dood, gecorrumpeerd, vervreemd van alles en iedereen... Cinema op zijn best.

Deel 2 weer een keer herzien. Echt een meesterlijke film. In mijn ogen veel beter dan deel 1. Iedereen acteert beter, er zit een beetje verhaallijn in. Robert De Niro is echt in alle opzichten beter dan Marlon Brando op acteerniveau. De film wordt nergens verwarrend door het geswitch in tijd, maar is juist een goede toevoeging voor de verhaallijn. Alles is duidelijk en krachtig.

Dikke 5*

Naar mijn mening toch wel de betere van de drie.

Ik houd van actie die vind je in deze film genoeg.

Daarnaast misschien ook omdat ik de Niro erg waardeer als acteur.

Mooi hoe de verhaallijnen in elkaar overlopen tussen het toen en nu. Prachtig Hoe Vito zichzelf opwerkt en dat resulteert in het leven van zijn zoons nu.

The Godfather: Part II

Ik heb vandaag eindelijk eens het moment genomen om 202 minuten, 3 uur en 22 minuten te gaan zitten en deze heerlijke klassieker te kijken. Het is alweer in februari geweest dat ik de Corleone familie heb leren kennen met The Godfather (1972) en ik heb genoten van deze film, net zoveel als wat ik genoot van deze film. Ik vind The Godfather: Part II ook een heerlijke maffia film vanaf de boeken van Mario Puzo en hij heeft ze sowieso heerlijk in elkaar gefrutseld want ik kon niet stoppen met kijken, als ik eerlijk mag zijn.

The Godfather: Part II vervolgt het verhaal van The Godfather, waar Vito Corleone in dood is gegaan en Michael Corleone de familie opraapt. Ik moet zeggen, de film was heerlijk maar, het is wennen dat er twee verhalen in verwerkt zijn. Gelukkig zijn ze zodanig gemaakt dat ze je niet vervelen, wat sommige films ook proberen en heel erg in falen. The Godfather: Part II blijft je grijpen, ondanks de overstappen van verhalen, hij bleef heerlijk om te zien.

In het eerste verhaal volgen we Michael Corleone. Die de Corleone familie heeft overgenomen van zijn vader Vito. Het gaat alleen helemaal mis. In de fase dat Michael aan de macht staat zakt de familie in. Hij zorgt er voor dat er een val van de Corleone familie komt en veel mensen plegen zelfmoord of worden vermoord. Ik moet zeggen dat ik dit de mindere kant van de film vond. Hij was tevens wel erg vet maar, het andere verhaal vond ik gaver.

Het tweede verhaal wat er bij verwerkt is, is de opkomst van Vito Corleone binnen New York City. De weg vooraf The Godfather (1972). Leuk dat daar aandacht aan besteed is. De jongere Vito word gespeeld door Robert DeNiro. Vito komt aan in New York nadat zijn vader, broer en moeder dood geschoten zijn door Don Francesco. Nadat hij heeft gevlucht en zijn leven is begonnen kwam hij Don Fanucci tegen. Don Fanucci heerst over de straat waar Vito woont. Op een dag moet Vito betalen aan Fanucci en dat weigerde hij. Hij koos ervoor om Fanucci dood te schieten en werd zo zelf heersend binnen de straat, onder de naam van een olijfoli bedrijf. Dit vond ik het betere verhaal van de twee. Was wat leuker om te volgen.

Hoewel ik fan ben van Maffia en/of gangster films vond ik The Godfather: Part II op sommige punten ietwat te langdradig. Dat vond ik vooral bij de rechtszaak of publiekelijk verhoor, hoe je dat het best kan noemen. Dat duurde me net ietwat te lang.

Ik vind dat Al Pacino, die later ook nog in heerlijke titels speelde waaronder Scarface (1983) en Robert DeNiro, die ook nog in goeie films terug kwam zoals Goodfellas (1990) erg fijn gespeeld hebben binnen deze film. Voor Al Pacino deed het geweldig en, voor mij is hij de beste acteur in dit gebied. Zo koel voor zich uit kijken alsof het niets was, heeeeeeerlijk! Het verhaal was mooi, het concept meesterlijk. Acteerpresaties perfect en niets voor niet de nummer drie van de wereld. Net zoals zijn voorganger, een topper.

4.5*

Waar ik deel 1 toch machtig goed vond, stelt deze mij behoorlijk teleur.

Heel anders dan het eerste, dat had ik ook wel verwacht na het lezen van de recensies. Zo spannend als het eerste deel was, zo pover is het tweede. De gehoopte actie was ver te zoeken en de flashbacks en achtergronden van de hoofdpersonen deden mij weinig. Ik kan begrijpen waarom mensen dit een goede film vinden, maar het geniale uit het eerste deel heb ik helaas niet meer terug gezien. Het was dan ook behoorlijk lastig om mijn aandacht 200 minuten lang vast te houden. Overigens zaten er wel een aantal uitstekende scènes in, en dan met name in de flashbacks van Vito. Al met al een magere voldoende.

Een Godfather-marathon gedaan dit weekend.

Deel 1 en 2 zijn wat mij betreft de beste.

De dreiging en macht van de Corleones komt erg indrukwekkend over.

Besprekingen, gekonkel en afspraken die het daglicht niet kunnen verdragen worden vet aangezet door donker kleurgebruik. Een waar tegenhanger met de vrolijke bruiloft(en)/feesten die lekker helder van het scherm spatten.

Zeker een meesterwerk.

Zeer geslaagd vond ik ook het parallele verhaal van de jonge Vito naast het verhaal van Michael.

Je krijgt zo op een leuke manier de hele geschiedenis mee.

Lage ratings reflecteren vooral foute verwachtingen van kijkers die een echte mafiafilm verwachten. The Godfather is een klassieker juist omdat deze het genre mafiafilm ontstijgt. Geen flamboyante gangsters en geweldsuitspattingen zoals te zien in werk van Scorcese of dePalma. Wat is de Godfather dan wel?

- De ultieme tragedie. Tussen de intrede van Michael Corleone op de bruiloft in Godfather I en de overpeinzing in het laatste shot van Godfather II, zit zijn metamorfose van goed opgeleide, genuanceerde ideale schoonzoon tot een gedesillusioneerde, verbitterde en meedogenloze overlever. Uitgesmeerd over twee films wordt ingetogen in beeld gebracht hoe Michael door de onvermijdelijkheid van een reeks gebeurtenissen zijn idealen moet opgeven en hoe hij uiteindelijk, afgestompt door het verraad van vrienden, vijanden en zelfs familieleden, komt tot de ultieme tragiek: broedermoord. Zijn doel, het in de legaliteit trekken van het familiebedrijf en de nalatenschap van zijn vader, heeft sluipenderwijs middelen geeist die hij vooraf resoluut zou hebben afgekeurd.

- De ontwikkeling van de acteur Al Pacino: insignificant en grotendeels ongewild door de producers aan de start van de eerste takes. Oscarwinnaar en een van de iconische acteurs van zijn generatie na de afronding van part II.

- De migratiegeschiedenis van de italian americans. De opkomst van alternatieve traditionele rechtssystemen in de ghetto van little italy, die met de modernisering van Amerika steeds meer achterhaald en onverenigbaar blijken te zijn met de liberale democratische rechtsstaat. En daarbinnen het tevergeefse gevecht van Michael Corleone om die overgang te bewerkstelligen.


Godfather I en II moeten als een film worden beschouwd. Een meesterwerk dat een bevolkingsgroep en tijdsgeest vastlegt, generaties topacteurs laat samenkomen en een platform is voor de lancering van nieuw talent.