The Godfather: Part II (1974)

Ik kan mij best vinden in deze opmerkingen. In mijn herinneringen was deze film beter dan bij deze herziening. Minder sterk dan bijvoorbeeld Once Upon A Time In America of The Untouchables. Deel I moet ik nog herzien en ik hoop op beter dan dit lauw vervolg.

Part II voor het eerst gezien. Het deel over Michael vond ik persoonlijk minder dan in part I. Ik had al het gevoel dat de transformatie compleet was na deel I, maar hier doen ze er nog een schepje bovenop. Hij is geworden wat zijn vader niet wou dat hij werd. Een koude, zielloze man die zelfs zijn familie uiteindelijk afstoot. Waar part I eigenlijk nog bestaat uit een liefdevolle familie die voor elkaar opkomt, is het nu allemaal veranderd. Waar Vito Corleone in de flashbacks, overigens prima gespeeld door De Niro, nog veel moeite doet voor een arm vrouwtje dat uit haar huis is gezet, is dat in part II niet meer het geval. Er wordt nu enkel geluisterd naar de big guys. Het toppunt van deze ommekeer is natuurlijk de moord op Fredo, die je al lang had voelen aankomen want Michael zei dat hem niks mocht overkomen wanneer moeder nog leefde.
Leuk is ook het contrast tussen de opgang van Vito Corleone en de neergang van Michael Corleone.

Ik vond persoonlijk het deel met Robert De Niro het leukste om naar te kijken, waarschijnlijk omdat Al Pacino niet meer zo toegankelijk was in deze film. Bovendien ligt het tempo misschien zelfs nog lager als in part I. Niet dat dat per se een probleem hoeft te zijn, maar ik vind de sfeer nog steeds niet voldoende om de film vloeiend te kunnen kijken.

Voor mij eveneens de eerste kennismaking met part II. Minder goed dan part I, maar dat leek me dan ook onmogelijk. Desalniettemin een uitstekend vervolg en fijne voortzetting van de trilogie. De film beslaat eigenlijk twee delen met enerzijds het leven van de jonge Vito en de machtsscepter van zijn kille zoon Michael anderzijds. De scènes met de jonge Vito zouden eveneens mooi passen in het eerste deel, maar het tweede deel is hoe dan ook ontegensprekelijk verbonden met het eerste deel.

Familiewaarden zijn binnen vele maffiaclans - in films althans - heilig, maar hier maakt Don Michael het erg bont met zijn wantrouwen, achterdocht, ongeduld en gebrek aan empathie duwt hij iedereen weg waardoor hij er alleen voor staat en verteert wordt door zijn macht en kilheid. Het wordt ook een zoektocht naar de de dader die een mislukte aanslag op hem pleegde. De metamorfose en de mentale druk van het behouden van de macht is tekenend voor de Michael in part I en part II.

De twee grote sterren zijn ongetwijfeld Robert de Niro en Al Pacino. Hoewel ze logischerwijs geen screen time samen hebben, blijft het magisch beide tenoren in dezelfde film te zien. Ik moet me dringend ook eens op Heat storten denk ik zo. Rightious kill ken ik echter helemaal niet, maar stelt zo te zien weinig voor... maar ook Cazale en Duvall doen het meer dan uitstekend. Verder wederom fijn regiewerk van Coppola met eensgezinde liefdevolle familiefeesten enerzijds en donkere schaduwrijke scènes anderzijds. Mooi! Genoten, elke minuut tot het einde, dikke 4,0*!

Gisteravond besloot ik na 2 maanden het tweede deel ook te kijken. Het was wel een lange zit, maar zeker de moeite waard.

Een van de grote pluspunten zijn de verhaallijnen van Vito en Micheal. Het is een mooi contrast van tijd en leven. De Niro en Al Pacino zetten de rollen ook fantastisch neer, ook vond ik Cazale goed spelen als Fredo.

Ik zou deze film boven deel 1 verkiezen,

maar deel 1 moet je zeker gezien hebben voor je deel 2 gaat kijken.

Zeker een aanrader!

4,5*

Zoals verwacht.

Moest er even voor gaan zitten, die 200 minuten. En zelfs dan nog in 2 stukken gekeken, omdat ik in de avond begon met kijken en het anders wel heel laat dreigde te worden. Het uiteindelijke resultaat is binnen de verwachtingen, niet meer en niet minder.

Het verhaal is natuurlijk helemaal in orde, opening zet behoorlijk de toon, al had ik wel een aantal puntjes. Vooral het verhaal van Vito vond ik te vluchtig, waardoor het wat afgeraffeld op me overkwam. Het begon goed, maar de 'rise' van Vito ging wel heel snel daarna waardoor ik hier en daar met wat vraagtekens zat. Waarschijnlijk zijn die in het boek behandeld.

Het verhaal van Michael Corleone is natuurlijk haast foutloos, je moet er eigenlijk ook gewoon niet visueel op letten. Dat heb ik mezelf ook afgeleerd toen ik hieraan begon, anders zijn er wel een aantal knullige dingen natuurlijk. Maarja.

Voor de rest is het een sterk verhaal met een zeer sterke sfeer. Pacino is leuk als de kalme Michael, terwijl hij af en toe wel behoorlijk emotie kan tonen. Soms wel wat theatraal, maar de rest was ook goed. Ik was het meest onder de indruk van Vicente Gazzo, perfect gekozen. Die stem wekte gelijk al een soort sympathie voor hem op.

Maar ook de rest is behoorlijk, van De Niro tot Cazale. De sfeer is zeer sterk, ik moest af en toe zelfs eventjes zuchten van opluchting (postbode onder schot bij de tapijtendiefstal bijvoorbeeld, of de plotse aanslag op Michael Corleone en zijn vrouw) en dat gebeurd zelden, misschien zelfs voor het eerst in een wat "oudere" film.

De 200 minuten waren absoluut niet saai, heb me geen moment verveelt van de lekkere sfeer en pakkende verhaal. Je moet wel opletten, het is geen bizar ingewikkeld verhaal, maar de 'switches' tussen Michael en Vito kunnen abrupt zijn en bepaalde details kunnen in een oogwenk aan je voorbij gaan.

Het is de eerste keer dat ik hem zie, maar ook dit tweede deel heeft zeker indruk gewekt. Ik verkies wel het eerste deel, maar als het verhaal rondom De Niro iets minder vluchtig was uitgewerkt had ik meer moeite met kiezen.

Als je deze film kort na het eerste deel zit, zie je toch wel een verschil in niveau. Maar met een film die zo sterk is, zou het oneerlijk zijn om deze sequel zomaar af te schrijven. Want het blijft vakmanschap en een zeer boeiende film.

De film moet verder bouwen op het eerste deel natuurlijk. Dat is geen evidentie en zie je ook wel wat aan het verhaal en de personages. Het lijkt alsof er wat minder vrijheid is. Wat de eerste film zo sterk maakte voor mij, was de ideale mix tussen het verhaal van een gangsterfilm met de nodige drama, romantiek en familiewaarden. Deel 2 is eerder een strategische film geworden met een Michael Corleone die de hele tijd ligt te schaken in zijn hoofd om alle touwtjes in handen te houden en tegelijk wat tegemoet te komen aan de wil van zijn vrouw om het wereldje van het illegale af te bouwen. Die twee ambities botsen met elkaar en daartussen zit Michael Corleone geklemd. Wat effect heeft op zijn familie en zijn omgeving. Het begin van het einde.

Terwijl ik bij The Godfather de indruk kreeg dat geen enkele scène overbodig was, is dat bij de sequel iets minder. Maar in zijn geheel blijft ook deze film puur vakmanschap met een indrukwekkende cast en crew. Mooi hoe er gewisseld wordt van de huidige Michael naar de jonge Vito. Het verschil van de groei van de Corleone familie en misschien wel het begin van het einde van de Corleone familie. Deels haalt dat wel de vaart eruit, maar het is evengoed wel interessant.

Het origineel is wat mij betreft beter, al kan ik wel begrijpen dat deze film zo hoog wordt aangeschreven. Eén van de betere sequels met oog voor kwaliteit. Gemaakt om het verhaal verder te vertellen, niet per se verder te incasseren op het succes van zijn voorganger.

Minder dan de eerste. Twee films in één proppen staat gelijk aan teveel hooi op de vork nemen, en dan krijg je onvermijdelijk een te lange speelduur. Het schippert van een prequel over Don Vito's jeugd naar de moeilijkheden waar zoon Michael in de tegenwoordige tijd mee te kampen heeft. Maar eigenlijk had men best een volwaardige prequel film gemaakt want die lange flashbacks stonden los op zichzelf en hadden geen specifieke functie met het Michael Corleone plot. Kost al zeker een punt in mijn waardering. De intrige waarin hij verzeild zit viel me ook wat tegen, maar gelukkig houdt Coppola een goed tempo aan en is Pacino hyper-magnetisch waardoor het allemaal als een sneltrein voorbij vloog. En ook de bittere afloop voelde ijzersterk aan.

Na dik twaalf jaar ben ik bezig met deze trilogie eens opnieuw te kijken. Misschien wel de beroemdste trilogie ooit gemaakt in de filmwereld. Deel 1 was en blijft fantastisch dankzij die legendarische rol van Marlon Brando. De vervolgen spraken me destijds al minder aan en dat gevoel heb ik nog altijd. Maar nog iets erger zelfs, dit vervolg wist me totaal niet meer te boeien op het geweldige begin na, waar je Vito Corleone als kind ziet ontsnappen nadat zijn moeder wordt vermoord. Dat hele stuk straalt zoveel klasse uit, van de stoet met de muziek tot de dreigementen aan de bevolking.

Daarna begint helaas een rommelig verhaal met veel zijplotjes en veel verwarring. Ik vond het allemaal lastig te volgen en de samenhang ontbrak ook. Sowieso is Michael nog niet de helft zo interessant als zijn vader en zijn verhaal is ook best clichématig. De film duurt hiermee ook gewoon nodeloos lang en leidt niet tot een conclusie, zoals in de geweldige eerste film. Ik had liever een volledig verhaal van Vito gezien, maar die keuze is nu eenmaal zo gemaakt. Verder is dit natuurlijk wel met veel kwaliteit gemaakt. Beeld, geluid, soundtrack, acteerwerk, camerawerk. Maar uiteindelijk weegt bij mij het oordeel of ik me heb vermaakt veel zwaarder en dan valt dit gewoon tegen.

3* (was 4*)

Uitstekende film. De beste "Godfather" van de drie.

Toch wel merkwaardig dat het maffia-thema zo goed scoort. Denk maar aan het sukses van bijvoorbeeld "The Soprano's" en andere, en naar wat Tarantino en Scorsese aan maffiageweld hebben uitgespuwd. En nog merkwaardiger dat die maffiabonzen in die films zo goed als sympathiek worden voorgesteld en men met hen gaat meevoelen bij enige tegenslag in hun leven.

Maar goed, het is een knap stukje film en alle acteurs doen schitterend hun job.

Meer dan 1 miljoen kijker stemmen op IMDb en een gemiddelde van een 9!

Er zijn weinig films die dat halen, dus regisseur Francis Ford Coppola die dit jaar in april 82 jaar wordt zal hier echt opgetogen van zijn. Een prima opvolger van The Godfather (1972) die zelfs nog 0,2 hoger scoorde!

Je moet eerlijk zijn knusse stoel en dat zal ik dan ook zijn.

Film technisch, het acteren, de muziek en de set waren prima maar....kijk daar heb je weer dat "maar", het verhaal sprak mij niet zo aan. En als het verhaal niet zo aanspreekt, duurt een film, bijna 3,5 uur lang, vaak lang. Wij hebben deze film in 2 delen geknipt en ik persoonlijk was blij toen het voorbij was. Eigenlijk keek ik de film omdat mijn vriendin deze graag wilde zien, net als deel 1 uit 1972.

Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom ze de films niet om hebben gedraaid. Dit gaat deels terug in de tijd en had prima de eerste kunnen zijn of heb ik niet goed opgelet?

Toch was het nog zo goed allemaal (en in overleg) dat de waardering van ons uitkomt op een gemiddelde van een 8!

Godfather part 2. Hier meende ik mij toch meer van te herinneren dan daadwerkelijk het geval was, zo ook wat ik van de film vond. Zo meende ik dat het veel meer ging over Vito in het begin van de vorige eeuw en diens opkomst, en alleen vanwege dat tijdsbeeld meende ik dat de film beter vond dan de eerste. Iets dat me toch best wel tegenviel bij herziening.

Zoals gezegd, het Siciliaanse beeld is geweldig. Net als de aankomst van het bleue jongetje dat geen stom woord zegt en langzaam verandert in een man die zowel goed kan praten en overtuigen als uitdelen. Boeiend is de inslag van dat Siciliaanse bloed, Siciliaans bloed vergeet niet, vergeeft niet, is onstuimig, bedrieg je niet, het is de baas en familie gaat voor alles. Fraai is het tijdsbeeld rond Vito die zijn weg vindt en van kruideniers knecht uitgroeit tot zelfstandig ondernemer die voor zichzelf opkomt en respect afdwingt zoals in de kostelijke scene met de huurbaas die van zenuwen de deur amper open krijgt.

Redelijk is het tweede verhaal dat er naast gebracht wordt rond Michael die inmiddels stevig in het zadel zit en niet vies is van stevige aanpak. Het zal de verandering zijn van wat hij in deel 1 predikt en inmiddels geworden is dat belangrijk is. Tevens zijn er aanvallen vanuit eigen kring, handeltjes die gevoerd moeten worden en andere problemen die het hoofd geboden moeten worden. Aardig is de mislukte aanslag op Pentangeli met nasleep op straat, de situatie waar de senator uit gered moet worden is kostelijk en de druk die uitgeoefend wordt om de getuige het zwijgen op te leggen is best goed. Maar verder kan de lijn Michael me maar matig boeien.

De totaal balans is na de 190 minuten dat ik vooral blij ben dat de film afgelopen is, en waar ik van te voren meende dat ik deze best goed vond valt het me toch erg tegen en had ik toch graag meer van Vito willen zien. De cast, de sfeer, de muziek, ik snap best dat mensen hier heel wat in zien en het geheel heeft absoluut een bepaalde kwaliteit. Maar goed, dat zal smaak afhankelijk zijn en zoals zo vaak met dit genre, het is niet mijn ding.

The Godfather: Part 2 is duidelijk qua kwaliteit een slap aftreksel van zijn voorganger. De Don die hier de hoofdrol heeft is een talent qua acteerwerk maar kan duidelijk niet opboksen tegen het charisma van zijn vader. Het zijn ook twee verschillende karakters maar in het eerste deel werkte nu juist de rol van de op leeftijd zijnde Vito zo ontzettend goed. Het is met de harde en weinig charismatische zoon wat oppervlakkiger en de verhaallijn van Vito in zijn jeugd kwam ook niet echt van de grond. Jammer dat dit zo'n rommelig geheel blijkt te zijn wat niet echt wil lukken.

Ik kan niet kiezen tussen deel 1 en 2...

De enige sequel die beter is dan het origineel? Nog afgezien van het feit dat ik niet weet of het de énige zou zijn, weet ik ook niet of dit deel beter is dan het origineel, maar wat mij betreft zijn ze allebei zó sterk dat een vergelijking in feite zinloos is. Toch kon je je na deel 1 nog wel afvragen (zoals ook Coppola deed) wat een vervolg nog aan het mooi afgeronde verhaal zou kunnen toevoegen, maar de flashback naar Vito Corleone's beginjaren en het moderne deel waarin Michael steeds meedogenlozer wordt zonder dat dat hem gelukkiger maakt vormen een meer dan adekwaat antwoord. Helemaal Al Pacino's film, hoewel het Robert de Niro was die hiervoor een (bijrol-)Oscar in de wacht sleepte, waarbij ik moet aantekenen dat ik Lee Strasberg als de onpeilbare Hyman Roth eigenlijk indrukwekkender vond. Na dit deel te hebben gezien voelde ik de rest van de dag een lichte beklemming, alsof de gitzwarte sfeer van de film op mijn eigen stemming was overgeslagen – knap werk.

        Overigens zorgen de vele zijfiguren en hun verschillende belangen er wel voor dat ik ook na vier kijkbeurten nog steeds niet precies doorheb wie er nou verantwoordelijk was voor de aanslag en hoe Michael dat zo fijntjes heeft uitgevogeld. De IMDb-FAQ geven mij wel antwoord op die vraag, maar bij het kijken zelf is de informatie weer zo onduidelijk (of subtiel) dat ik toch weer ga twijfelen. Gelukkig staat dat het kijkplezier verder niet in de weg.

Toch wel bijzonder hoe een filmsmaak in ruim tien jaar kan veranderen. Een kleine twaalf jaar geleden vond ik dit maar een matige film, deze week herzien en laaiend enthousiast..

Het verhaal volgt zowel de opkomst van Vito Corleone als de heerschappij van zijn zoon Michael. In het verleden zien we hoe een jonge Vito zijn weg vindt in de georganiseerde misdaad in New York, terwijl in het heden Michael zijn eigen imperium probeert te behouden en uit te breiden.

De film toont vooral de complexe relaties en conflicten binnen de Corleone-familie, evenals de machtsstrijd met rivaliserende maffiafamilies. Het verhaal wordt verteld via flashbacks en heden, waarbij de parallellen tussen Vito en Michael worden benadrukt.

Wat betreft de parallellen, beide mannen worden geconfronteerd met uitdagingen en verraad in hun zoektocht naar macht en succes. Ze moeten harde keuzes maken en worden geconfronteerd met de gevolgen van hun acties.

Wat vooral interessant is, is dat Michael aanvankelijk probeert een legitieme zakenman te zijn, maar uiteindelijk net zo meedogenloos blijkt als zijn vader. Dit laat zien hoe de omstandigheden en de druk van de maffiawereld invloed hebben op zijn karakter.

Een van de grootste pluspunten van deze film is het camerawerk. Niet alleen het veelvuldig gebruik van long takes maar vooral het gebruik van een specifiek kleurenpalet versterkt de sfeer enorm. De donkere gedempte kleuren dragen bij aan de sinistere sfeer van de maffiawereld waarin de personages zich bevinden.

De rode kleur van bloed wordt dan juist weer gebruikt om bepaalde scènes te accentueren en de gewelddadige aard van de maffia te tonen.

Verder is eigenlijk alles tot in de puntjes verzorgt. Het acteerwerk is ook grandioos met een glansrol voor één van m'n favoriete acteurs Al Pacino. Maar ook Robert de Niro, Diane Keaton en John Cazale zijn hier fantastisch.

Een film met heel weinig minpunten waardoor ik m'n score met anderhalve ster verhoog naar 4.5*.

Nog niet zo goed als het eerste deel maar het scheelt weinig. Benieuwd wat de herziening van het laatste deel op gaat leveren.