The Godfather: Part II (1974)

De enige sequel die beter is dan het origineel? Nog afgezien van het feit dat ik niet weet of het de énige zou zijn, weet ik ook niet of dit deel beter is dan het origineel, maar wat mij betreft zijn ze allebei zó sterk dat een vergelijking in feite zinloos is. Toch kon je je na deel 1 nog wel afvragen (zoals ook Coppola deed) wat een vervolg nog aan het mooi afgeronde verhaal zou kunnen toevoegen, maar de flashback naar Vito Corleone's beginjaren en het moderne deel waarin Michael steeds meedogenlozer wordt zonder dat dat hem gelukkiger maakt vormen een meer dan adekwaat antwoord. Helemaal Al Pacino's film, hoewel het Robert de Niro was die hiervoor een (bijrol-)Oscar in de wacht sleepte, waarbij ik moet aantekenen dat ik Lee Strasberg als de onpeilbare Hyman Roth eigenlijk indrukwekkender vond. Na dit deel te hebben gezien voelde ik de rest van de dag een lichte beklemming, alsof de gitzwarte sfeer van de film op mijn eigen stemming was overgeslagen – knap werk.

        Overigens zorgen de vele zijfiguren en hun verschillende belangen er wel voor dat ik ook na vier kijkbeurten nog steeds niet precies doorheb wie er nou verantwoordelijk was voor de aanslag en hoe Michael dat zo fijntjes heeft uitgevogeld. De IMDb-FAQ geven mij wel antwoord op die vraag, maar bij het kijken zelf is de informatie weer zo onduidelijk (of subtiel) dat ik toch weer ga twijfelen. Gelukkig staat dat het kijkplezier verder niet in de weg.

Helemaal mee eens. Een van de weinige sequels die hun predecessor weet te overtreffen. Die twee verhaallijnen en daarna krijg je ook echt het gezicht van de duivel te zien. Tegen het perfecte aan.

Voor mij is het de perfecte film!

Na het fantastische eerste deel ook deze vandaag herkeken. Wederom prachtig epos met zoveel gevoel en stijl gemaakt. Het ontbreekt een beetje aan de sterke focus van deel 1 en wil soms misschien iets te veel vertellen. Het is ook wel grappig hoe films als Soy Cuba en Scarface vanwege de Cuba link ook als onderdeel van de Godfather Cinematic Universe (GCU) gezien kunnen worden.

Morgen Godfather Coda herzien, de ijzersterke afsluiter waarbij de Corleone’s hun transtie naar de bovenwereld vervolmaken.

Ook 5* voor deze.

Toch wel bijzonder hoe een filmsmaak in ruim tien jaar kan veranderen. Een kleine twaalf jaar geleden vond ik dit maar een matige film, deze week herzien en laaiend enthousiast..

Het verhaal volgt zowel de opkomst van Vito Corleone als de heerschappij van zijn zoon Michael. In het verleden zien we hoe een jonge Vito zijn weg vindt in de georganiseerde misdaad in New York, terwijl in het heden Michael zijn eigen imperium probeert te behouden en uit te breiden.

De film toont vooral de complexe relaties en conflicten binnen de Corleone-familie, evenals de machtsstrijd met rivaliserende maffiafamilies. Het verhaal wordt verteld via flashbacks en heden, waarbij de parallellen tussen Vito en Michael worden benadrukt.

Wat betreft de parallellen, beide mannen worden geconfronteerd met uitdagingen en verraad in hun zoektocht naar macht en succes. Ze moeten harde keuzes maken en worden geconfronteerd met de gevolgen van hun acties.

Wat vooral interessant is, is dat Michael aanvankelijk probeert een legitieme zakenman te zijn, maar uiteindelijk net zo meedogenloos blijkt als zijn vader. Dit laat zien hoe de omstandigheden en de druk van de maffiawereld invloed hebben op zijn karakter.

Een van de grootste pluspunten van deze film is het camerawerk. Niet alleen het veelvuldig gebruik van long takes maar vooral het gebruik van een specifiek kleurenpalet versterkt de sfeer enorm. De donkere gedempte kleuren dragen bij aan de sinistere sfeer van de maffiawereld waarin de personages zich bevinden.

De rode kleur van bloed wordt dan juist weer gebruikt om bepaalde scènes te accentueren en de gewelddadige aard van de maffia te tonen.

Verder is eigenlijk alles tot in de puntjes verzorgt. Het acteerwerk is ook grandioos met een glansrol voor één van m'n favoriete acteurs Al Pacino. Maar ook Robert de Niro, Diane Keaton en John Cazale zijn hier fantastisch.

Een film met heel weinig minpunten waardoor ik m'n score met anderhalve ster verhoog naar 4.5*.

Nog niet zo goed als het eerste deel maar het scheelt weinig. Benieuwd wat de herziening van het laatste deel op gaat leveren.

Ik vond deze juist wat minder dan het 1e deel, die me erg aangreep. Van die flashbackstukjes over Vito had ik liever een hele film gehad. Nu lijkt het juist een beetje filmvulling (velen zullen het hier niet mee eens zijn). Ik zie niet hoe Vito aan de macht is gekomen. Al met al is dit natuurlijk nog steeds een goeie film, maar ik vind het minder indrukwekkend dan deel 1.

Ik heb niet zoveel toe te voegen aan mijn commentaar bij deel 1 :

absoluut meesterwerk van Francis Ford Coppola natuurlijk en veel beter dan dit kan het niet worden. Deel 1 en 2 zijn voor mij gelijkwaardig. De kracht voor mij zit in het rustige tempo waarin het verhaal geloofwaardig en in historische context (immigratie naar USA vanuit Italie) wordt gebracht. Geen onnodig effectbejag en overvloed aan actie. Natuurlijk Al Pacino in topvorm en ook Robert De Niro als jonge Vito Corleone in de flashbacks, maar eigenlijk is de hele cast op zijn best. Heb de gerestaureerde versie bekeken (4 dvd's, de trilogie incl de bonus dvd) en dat is zeker een aanrader.

Laatste tijd kijk ik weer wat oude (klassiekers) terug en onlangs heb ik de 4K boxset van The Godfather van mijn vrouw gekregen, dus was het tijd om me weer eens te laten onderdompelen in Coppola’s meesterwerk(en).

Films als deze worden niet meer gemaakt. Grandioos. Meesterwerk. Voor mij is dit de allerbeste film ooit gemaakt en dat zit hem in de realisme, de sfeer, het prachtige verhaal, de personages (het acteerwerk is fenomenaal), de vertelstructuur (de 2 verhaallijnen zijn echt op een weergaloze wijze naast elkaar gezet), familiedrama met verschrikkelijk veel diepgang en dit allemaal ondersteund door een prachtige soundtrack. Als kers op de taart hebben misdaad films bij mij een pré en dan kan je onder de eerste 2 Godfather’s niet omheen.

De film heeft veel legendarische scenes, met voor mij toch wel als hoogtepunt de oud en nieuw gala in Cuba ‘I know it was you Fredo, you broke my heart, you broke my heart’. Pacino doet het voor mij niet onder aan Brando als The Don van de familie. Zachtaardig dat zijn personage was (in deel 1) en het is prachtig om te zien hoe meedogenloos hij wordt. Hij transformeert naar een keiharde maffiabaas, waarbij zelfs zijn bloedverwanten voor hem moeten uitkijken..

De scenes met de jonge Don Vito hebben iets speciaals. Zo mooi in elkaar gezet. En De Niro acteert ook erg sterk. Hij won terecht een Oscar voor beste mannelijke bijrol, maar Pacino had deze even goed moeten winnen, maar dan voor de hoofdrol.

Er is één tegenvaller en dat is toch wel dat ik het beeld (HDR) 4K wat tegen vond vallen. Sommige donkere scenes, zijn te donker. Bijvoorbeeld dat je in de hoek waarbij het donker is een persoon amper kunt zien, alleen zijn silhouet. Dit hoort juist verbeterd te zijn. Ook is er her en der ruis. Er is weinig tot geen verschil met de blu ray. Het geluid was wel een verbetering (5.1 Dolby TrueHD).

The Godfather Part 2 is voor mij de beste film ooit gemaakt. Wat een klassieker. ‘My father's name was Antonio Andolini... and this is for you’.

Dit meesterwerk had zijn landelijke release vandaag 50 jaar terug (in NL pas in juli). Hopen op iets als een 50th Anniversary editie in de bios komende maanden.