Meningen

Mooie film met Kevin Hart die bij de geboorte van zijn dochter zijn vrouw verliest en zijn kind alleen op gaat voeden. De film is een beetje een mix tussen een drama en een luchtige komedie, waarbij de focus toch vooral op de onderlinge band tussen de twee ligt in combinatie met de problemen waar vader Matthew tegenaan loopt zoals dat hij niks van opvoeden weet, maar ook werk, een nieuwe relatie en familiebanden. Dat laatste levert een aantal aardige scènes op met zijn moeder en schoonmoeder die hem niet genoeg op waarde schatten. Kevin Hart acteert gewoon sterk en laat zien dat hij meer is dan alleen een comedian. Wel is de film vrij standaard en had het allemaal wel wat verrassender gemogen. Tevens is de film een tikje te lang, een minuut of 90 was denk ik voldoende geweest. Maar het levert wel een avondje feel good op, waar niks mis mee is.

3,5*

Ik hou enorm van die ''what if'' scenario's bij historische films, WO II voorop. Jammer genoeg zijn er niet al te veel van dit soort titels waarbij de producers af durven te wijken van de historische feiten. Mocht iemand meer van dit soort films over WO II kennen...ik hoor het graag. In games kom je dit wel regelmatig tegen. Vorig jaar speelde ik nog een nieuwe Wolfenstein game, die ook gaat over de overwinning van de Nazi's in WO II met een nieuwe verhaallijn in de jaren 60.

In ieder geval, Fatherland gaat dus uit van een Duitse eindoverwinning en de festiviteiten rondom de 75ste verjaardag van de fuhrer in de jaren 60. Tof idee (zeker de bejaarde Hitler zag er realistisch en overtuigend uit), maar qua uitwerking had het allemaal veel beter gekund. De eerste minuten vond ik erg gaaf, met de zwart wit beelden van hoe de geschiedenis is verlopen vanaf 1945 tot de huidige situatie. Jammer dat ze dat maar kort toonden. Het hoofdverhaal zelf is wel aardig, maar duurt vrij lang en is niet altijd even boeiend. Hauer speelt wel een prima rol en draagt de film. Toch vond ik het pas richting het einde weer echt boeiend worden, met de Amerikaanse president Kennedy die op bezoek bij Hitlers feestje komt en erachter komt wat de Holocaust betekent. Misschien wat apart dat hij daarna meteen zichzelf weg laat rijden, omdat hij wel erg snel een document voor waarheid aan heeft gezien...
Ik merk dat Antonev dit ook hierboven al aangeeft, haha.

3*

Nou, laat die term ''komedie'' maar weg bij deze film. Er was helemaal niks grappigs te vinden, nog niet eens wat geslaagde oneliners. Geen idee waarom, maar ik had op een platte komedie als Bad Santa gehoopt, maar Fatman wil vooral een matige actiefilm zijn leek het. Dat is dan ook het enige wat nog wel aardig in beeld wordt gebracht, met een paar schietmomenten en wat lomp gebeuk. Maar daar kijk ik dit niet voor. Gelukkig speelt Gibson nog wel een amusante rol, waardoor de anderhalf uur nog wel uit te zitten viel.

2*

Sympathieke en ontroerende film over 2 jonge tieners die beiden erg ziek zijn en daar op hun eigen wijze mee om weten te gaan. Erg goed geacteerd en zeker richting het einde erg pakkend op emotioneel gebied. De chemie tussen de 2 hoofdrolspelers is erg oprecht en mooi. Gelukkig is het niet de hele film een zware film en is er lange tijd genoeg ruimte voor luchtigheid, geestige dialogen en uitdieping van de personen. Maar wanneer het tijd is om de kijker te treffen, lukt dit ook goed.

3,5*

Nee, dit is niks voor mij.....

Gister met een mooie 2 disc special edition van deze film thuisgekomen in de hoop dat ik weer een nieuwe topper voor de dvd collectie heb gekocht, maar helaas....

Dit zal typisch zon hate of love film zijn. Bij mij duidelijk niet dat 2e.

Fear and Loathing begint nog wel erg leuk met de woestijnrit waar we Depp en Del Toro geintroduceerd krijgen. Geinig stuk, zeker als ze de lifter meenemen. Maar zodra ze in Vegas aankomen werd het al snel een stuk minder en na een tijdje werd de film zelfs zeer oninteressant en lastig om uit te kijken. Ik vond de film namelijk verre van grappig. Dat hele trip-gedoe heb ik na een half uurtje ook wel gezien, maar je moet er in deze film gewoon 2 uur naar kijken. Het aparte gedrag is eventjes geinig, daarna wordt het flauw en daarna gewoon dom. Ook al zetten beiden een prima rol neer, het is niet leuk.

Ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten van de film door het rare verhaal. Er zit incidenteel nog wel een leuke scene in (de aanhouding van de politie bijvoorbeeld), maar het nam niet weg dat dit een lange zit is geworden.

1*

Het slot van een behoorlijk aardige trilogie over de heks Sarah Fier. In dit deel zien we dan eindelijk wat er in haar leven is voorgevallen en vallen de nodige zaken op z'n plaats zoals de hand, de boom en de vloek. In het eerste uur kijken we mee in 1666 en het restant daarna gebruiken ze om de trilogie een bevredigend eind te geven. Dat lukt niet helemaal, want ik vond dat laatste uur rommelig en alles werd iets te gemakkelijk opgelost en afgehandeld. Maar ik heb me wel goed vermaakt, al werden de drie films zelden beklemmend of eng, maar spannend was het geregeld wel. En er zitten een hoop mooie hommages aan het horrorgenre in. Dit soort werk mag Netflix wel vaker in hun assortiment uitbrengen. Deel 2 steekt er bij mij bovenuit, by far de beste als je horror zoekt, maar de rest is ook zeker de moeite waard.

3*

Leuk!

Ik had me met de eerste film van de trilogie al wel vermaakt, dat was een aardige hommage aan films als Scream en Halloween, maar bij deze tweede film gaat alles nog wat beter. Zomerkamp in het bos, aan het water, geile tieners en een brute moordenaar die langzaam de groep verkleint. Dit is uiteraard weer een knipoog aan films als Friday the 13th. Ik kan het wel waarderen, want het is mijn soort film en zoveel van dit soort titels verschijnen tegenwoordig helaas niet meer of het zijn echt van die vreselijk goedkoop gemaakte films.

Zeker dat eerste uur straalt dat zomerkamp-gevoel uit, wat ik in de Friday the 13th reeks ook geinig vond. Twee zussen die elkaar niet moeten, seks, drugs en rock 'n roll bij de tieners en uiteraard elkaar af willen troeven. Het tweede deel is dan een lading moord en gore, plus meer verhaal over de heks Sarah Fier wiens legacy hier beter werkt dan in de eerste film. Het is niet dat dit enge films zijn, maar het is later best sfeervol en een beetje spannend. Prima slot ook bij de boom en daarna de verwachte uitleg en de link met de eerste film. Het zorgt ervoor dat ik erg uit kijk naar de afsluiter van de drie delen, die ga ik dit weekend ook opzetten.

3,5*

Ik heb me hier best goed mee vermaakt, lang geleden dat ik nog eens een bloederige slasherfilm voorbij heb zien komen. Het is mijn ding, al vind ik ze meestal wat leuker met een vleugje humor erbij. Maar deze film compenseert dat wel door een fijn sfeertje, waarbij ik de moordpartijen door de man met het doodskopmasker geregeld heel aardig gedaan vond. De film is toch best wel grof en bloederig, wat ik niet echt had verwacht. Dikke meevaller dus, want een lading gore hoort in dit soort films. Het heksen-thema spreekt me wat minder aan, maar is nog niet eens zo verkeerd uitgewerkt. Ik vraag me wel af hoe ze hier drie films mee gaan vullen, maar dat ik ga op korte termijn wel ervaren.

De film knipoogt een aantal keer naar bekende horror-franchises, maar weet er toch een eigen draai aan te geven. Ik vind het wel tof dat Netflix zich aan zulke uitstapjes waagt, mogen ze vaker doen. Visueel mooi gemaakt, lekkere soundtracks erbij en prima kills. Jammer dat de personages niet al te boeiend zijn en dat de film een tikje te lang duurt. Ik ben bang dat het geen trilogie gaat worden waar ik over een jaar nog eens naar terug verlang om het opnieuw te zien, maar ik laat me graag verrassen.

3*

De film scoort hier in mijn ogen onterecht laag, ik heb me er prima mee vermaakt. Een high school horrorfilm zal niet meer clichématiger kunnen worden dan deze Prom Queen, maar zo af en toe vind ik dat helemaal niet erg. Het 80's sfeertje is erg goed aanwezig (inclusief weer erg fijne muziek) en het tempo is hoog genoeg om nooit te gaan vervelen. Zelfs de cast is niet eens irritant, al speelt ook weer niemand een hele opvallende rol. Jammer dat de kills wat snel en ongeïnspireerd zijn, daar had wel meer uitgehaald mogen worden maar het bederft de pret niet. Dit soort films zijn tegenwoordig vrij zeldzaam geworden, waardoor dit me wel is bevallen.

3*

Gebaseerd op een toneelstuk las ik net, ik had geen idee. Heb de ''hype'' rondom deze film ook niet zo gevolgd. Eigenlijk ben ik films rondom de middenklasse met allerlei issues een beetje moe aan het raken, helemaal rondom de donkere gezinnen. Da's totaal niet racistisch bedoeld verder, meer een gevoel dat er de laatste jaren wel heel veel lijken te verschijnen. An sich valt er niet zo heel veel op de film aan te merken. Puik acteerwerk van Washington die wel vaker dit soort karakterrollen met succes heeft gespeeld, maar ook van de rest van de cast die met veel overtuiging en emoties spelen. Zeker richting het einde weet de jongen die zijn zoon speelt echt uit te blinken.

Maar mijn hemel, wat duurt de film tergend lang. Bijna 140 minuten, waar er wat mij betreft gewoon 3 kwartier af had gemogen. Halverwege was ik de film al beu en waren de ellenlange dialogen en ruzies 1 grote herhaling aan het worden. Je moet wel helemaal opgaan in dit verhaal of een enorm grote Denzel fan zijn als je dit tot het einde toe interessant weet te vinden. En dan kom ik uit bij het belangrijkste punt van mijn filmbeoordelingen; heb ik mezelf vermaakt of was ik onder de indruk? Nou, niet echt dus. Met ontzettend veel moeite pers ik er een kleine voldoende uit, maar meer ook niet.

3*

Geinige tienerkomedie die gelukkig eens niet over sex gaat, maar gewoon over lol maken.

Grappige personage, die Ferris Bueller. Ook de rol van overactieve, gefrustreerde schooldirecteur was grappig.

Het is niet echt een film waar ik bulder van het lachen maar er zaten genoeg glimlach momentjes in. De humor had best iets scherper gemogen aangezien deze best braaf was. Maar alles stak wel aardig in elkaar. Dit soort films hadden denk ik in de jaren 80 meer impact dan vandaag de dag, maar hij is ook nu nog altijd goed kijkbaar.

3,5*

Mijn eerste stem van 2024 is voor deze prequelserie, Ferry.

Ik was ook recent maar eens met Undercover begonnen, maar dat wist me niet echt te boeien. Seizoen 1 en 3 waren wel vermakelijk maar meer ook niet, seizoen 2 was gewoon doodsaai zonder Ferry. Ben geen fan van Frank Lammers geweest door zijn reclame-activiteiten, maar hij was veel beter met zijn rol dan Undercover als serie was, gewoon modale tv was dat. Maar het personage Ferry was gewoon top, genadeloos hard als het moest en menselijk in de buurt van zijn vriendin Danielle.

En daarna verscheen dus deze prequel-film. Gelukkig dus zonder Tom Waes en zonder undercoverzaken. Grappig om Lammers in het begin de Ajaxsupporter te zien spelen, dat moet hem vast pijn hebben gedaan. Daaruit volgt een behoorlijk misdaadplotje dat ondanks alles toch ook vrij kneuterig blijft omdat we alweer snel terug bij de bekende camping zijn waar hij Danielle leert kennen. Nou moet ik zeggen dat ik Elise Schaap geen hele bijzondere actrice vind. Net als in Undercover zijn de dialogen hier ook tussen haar en Ferry een beetje ongemakkelijk en cringy. Waarom zij op Ferry valt is me ook niet erg duidelijk geworden. Alleen omdat hij haar stalker een pak slaag gaf en een beetje vriendelijk daarna deed? De film kakt in het midden ook wel in, maar kent gelukkig wel een aardig slot met het nodige aan geweld nog. Al te realistisch is het allemaal niet, maar het vermaakt.

Overigens zit er ook nog wel wat onbedoelde humor in. Ferry die zijn zus een ''hysterische blafkut'' noemt

Beter dan Undercover dus. En nu ook door met Ferry: de serie.

3,5*

Werkelijk dramatisch slot van een best leuke reeks rondom drugscrimineel Ferry Bouman. Na een serie volgden een film en een serie en nu weer een film die helemaal op het einde van die verhaallijn hoort. Beetje verwarrend, maar oké. Het grote probleem is dat het helemaal niet meer aan voelt zoals de andere verhalen. Ferry helpt zijn nichtje, maar dit is iets wat niemand boeit. Ik miste de persoonlijke banden die hij had met bijvoorbeeld zijn liefde Danielle. Ferry 2 voelt gewoon heel leeg aan en om het nog erger te maken is de cast op Frank Lammers na werkelijk dramatisch. Heel pijnlijk acteerwerk, het is dat Lammers nog een basisniveau haalt met zijn gebrom en getier maar de rest was wel om je een beetje voor te schamen. Verder is dit hele verhaal totale flauwekul en zit er geen enkele logica in. En dan eindigt de serie ook nog met de dood van Ferry op een wat lullige wijze dat wel beter had gekund. Althans, ik neem maar aan dat hij dood is gegaan, zou er niet gek van opkijken als er over een paar jaar toch nog een Ferry 3 verschijnt. Moet hij vermoedelijk zijn ouwe oma of buurvrouw helpen aan pillen. Nee, dit was heel teleurstellend en overbodig.

2*

Eigenlijk had ik 2 redenen om Festen eens te bekijken: de gigantisch hoge score (inclusief bijna 3000 stemmen, erg veel voor een buitenlandse film op deze site) en omdat ik zag dat Thomas Vinterberg de man achter de geweldig goede film Jagten is.

Het was best even inkomen aan het begin, want door de manier van filmen met een handcamera oogde het allemaal vrij amateuristisch en rommelig. Wist ik veel dat het een manier van filmen is, afgestemd op een verbond die gemaakt is in het concept van Dogma 95. Nooit van gehoord, kwam er pas achter toen ik op MovieMeter de recensies door heb gelezen. Het verklaart het een en ander. Pluspunt van deze manier van werken is wel dat je er midden in zit als kijker en dat het meer als een beleving dan als een film voelt.

Inhoudelijk is het wel een vrij geschifte film over incest en onverwerkte emoties van bijna alle familieleden. Nogal heftig, maar tegelijkertijd vraag ik me soms af of de film nu een bloedserieus drama wil zijn of een gitzwarte komedie. Want heel wat scenes zijn zo ongemakkelijk en over de top, dat ze bijna komisch ogen. Denk aan dat de familie gewoon lekker doet of hun neus bloed bij de uitspattingen van Christian, maar vooral met dat racistische liedje dat uit volle borst in de aanwezigheid van de donkere jongen wordt gezongen of het feit dat je na zo'n confronterend etentje gewoon de volgende dag samen gaat ontbijten als familie. Totaal surrealistisch natuurlijk. Toch werkt het allemaal wel, want ik vond het uitermate boeiend om te bekijken en uiteindelijk ging je toch ook twijfelen aan de waarheid, totdat er een brief van de zus die zelfmoord pleegde voor werd gelezen.

Maar ondanks dat het een prima film is, zet ik wel vraagtekens bij de enorm hoge score. Dat is de film voor mij niet waard. Ook best vreemd dat Jagten, een film die ik veel pakkender en completer vind, lager scoort. Die heb ik op 4* staan, mede ook daarom is Festen net een halfje minder waard.

3,5*

Ik had me ingesteld op een erg teleurstellende film gezien de negatieve reactie's op Moviemeter maar nadat ik recent A fish called Wanda zag die me heel goed beviel wilde ik meteen deze zien met de bijna volledige Wanda cast.
En verrassend genoeg is deze film me erg goed bevallen.

Sure, vergelijk het met Wanda en dat soort humor en dit is een tegenvaller. Deze film moet het meer hebben van de absurde, overdreven humor plus een werkelijk geniale John Cleese en het werkte goed.
Het verhaal is niet zo bijzonder en boeiend, de uitwerking wel. John Cleese draagt deze film. Dat de man geniaal grappig kan zijn weet ik al van meer films, maar in Fierce Creatures is hij ook weer echt hilarisch. Ik heb meerdere malen echt moeten lachen.
Vooral het 1e deel van de film waarin hij nog de botte manager speelt is geniaal. Ik moest erg lachen om het moment dat het personeel hem de dieren gaf om ze af te maken. Net wanneer ze zeiden dat hij het toch niet durfde hoor je op de achtergrond de schoten. Geweldig! En dat zeg ik ook van de prachtige telefoonscene waarin hij in bed ligt met al die dieren bij hem. Prachtig die verwarring! Sowieso waren de momenten dat het leek alsof hij sexuele activiteiten met dieren had erg grappig. Het einde mag er trouwens ook zijn met de dode pa en zoonlief die hem moet imiteren voor de erfenis haha. Gelukkig is niet alleen Cleese op dreef, ook de rest van de oude cast doet het prima. Alleen Jamie Lee Curtis vond ik overbodig in deze rol.

Kortom, bijzonder vermakelijke komedie. Verwacht geen Wanda achtige Britse humor. Fierce Creatures is iets minder subtiel en scherp maar wel zeker net zo leuk. Geinig trouwens dat Cleese op het einde van de film een naam verkeerd uitsprak en Wanda zei. Geinige verwijzing naar de vorige film.

4*

Niet overdreven boeiend, deze aflevering over talentenshows. De toekomstvisie die deze aflevering schets is wel wat depressief te noemen, maar echt pakkend werd het niet. Leuk om Daniel Kaluuya hier bezig te zien.

3*

Science fiction film en Bruce Willis, 2 zaken die mij altijd wel interesseren, dus ik had zeker interesse deze film eens te zien. Maar wat een teleurstelling, wat is dit een slechte prul zeg! Zon beetje alles is slecht, irriterend en nep aan deze film. Waardeloos dom verhaal, slechte uitwerking van alles, humor die niet grappig is (althans, het meerendeel), nogal neppe tegenstanders en Bruce Willis die ik niet al te opvallend vond dit keer. De film teert in mijn ogen op de special effects die moeten compenseren dat dit een crappy B film is. Voor de effecten en voor Willis (aantal momenten waren dan wel weer goed) geef ik de film niet het minimale.

1*

Deel 1 was al erg matig, maar kende ieder geval nog een redelijk boeiende aanloop naar de seksuele relatie van Mr. Grey en Anastasia. Waarom deze opvolger er gekomen is, is me weer een raadsel want deze heeft echt helemaal niks meer te bieden dan een herhaling van zetten dat in het tweede uur van de eerste film al stomvervelend werd. Misschien dat mensen van de boeken rode oortjes krijgen, maar deze flauwe soft-porno stelt echt niks voor, niveautje wat RTL 10 jaar terug na twaalf uur op tv liet zien. Het is allemaal zo preuts en nog altijd voel je geen echte chemie tussen de hoofdrolspelers die een verhaal beleven dat de GTST middelmaat nergens weet te ontstijgen. Dan mag de film er best wel behoorlijk uit zien, maar inhoudelijk is dit gewoon nog steeds slappe huisvrouwenrommel. No offense. Opnieuw een hype die het nooit waard is geweest.

1,5*

Omdat ik ooit eens de 2 vorige delen had bekeken van deze hitsige huisvrouwenpornoreeks wilde ik het slot dan ook maar even meepakken. De voorgaande delen waren al totaal inhoudsloos, niet opwindend en zeker niet boeiend en daar past de afsluiter goed bij. Dakota Johnson is best een mooie dame en haar naakt zien is zeker geen straf, maar als je de scènes die moeten knallen dan zo braaf maakt, dan snap je het als maker niet. Maar nog erger wordt het als ze er ook een verhaal in willen vertellen dat eindigt met een gijzeling op het niveau van een goedkope soapserie, waarna ze uiteraard weer helemaal naar haar geliefde toe weet te groeien. Nouja, er zal ongetwijfeld een doelgroep voor zijn zullen we maar denken. Ik ben het ieder geval niet.

1,5*

Gezien de hype rondom beide Fifty Shades films ben ik er ook maar eens aan begonnen, een beetje met frisse tegenzin, maar ook wel met interesse. Na het kijken van de eerste film vraag ik me nog meer dan ooit af waarom dit zoveel aandacht heeft gekregen de afgelopen jaren. Deze soft-porno is wel echt ontzettend braaf en truttig. Verder dan een blote tiet en wat slaan met zweepjes op de kont gaan ze niet en dat verwacht ik niet van iets wat schijnbaar wordt gezien als de erotische droom van veel vrouwen. Of althans, dat werd iedereen wijs gemaakt in de PR rondom de film.

De eerste drie kwartier vallen me nog reuze mee, met de kennismaking tussen Mr. Grey en Anastasia, die meer en meer naar elkaar toe groeien voordat ze in hun seksuele relatie belanden. Even leek de film dan ook best redelijk, maar zodra ze eenmaal met erotische zaken beginnen is het al vrij rap enorm saai en dan moet de film nog een uur. Dat tweede uur was dan ook heel moeilijk om doorheen te komen. Echte chemie tussen beiden is er niet, ondanks redelijk acteerwerk (wel met hele beroerde dialogen), en het verhaal loopt eigenlijk ook richting niks. Een pornofilm kijk je ook niet voor het verhaal en zo voelt deze Fifty Shades ook aan. Waar het leuk of interessant had kunnen worden, durfden de makers niet een beetje pikanter te denken.

2*

Slaat overigens nergens op dat Moviemeter komedie vermeld bij het soort film, want dat was het totaal niet. Thriller-drama lijkt me een betere omschrijving, maar dat terzijde.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik van deze film moet vinden. De film begint rustig met Edwart Norton als Jack; een man met chronische slapeloosheid die probeert zijn leven te veranderen doordat het zo saai is.
De film wordt een stuk boeiender zodra Brad Pitt als Tyler Durden bij hem in beeld komt en daarmee ''bevriend'' raakt. De daarop volgende gevechten zijn erg bruut in beeld gebracht. Sowieso is de film grafisch erg mooi gemaakt met aparte manieren van filmen.
Ik vond het laatste gedeelte van de film (laatste 45 minuten) best verwarrend en erg vaag. Op het einde wordt duidelijk waarom: Tyler Durden bestaat niet, hij is de fantasie van Jack. Tyler is wat hij is, maar wat Jack zelf niet weet. Erg apart, maar wel goed gevonden.

De film zelf vermaakte me wel, maar ik zie er niet de nummer 23 uit de top 250 van MovieMeter in. Ik vond het een prima film, misschien wel 1 die je nogmaals moet zien voor meer duidelijkheid, maar niet 1 die me op het puntje van de stoel aan het beeld gekluisterd hield.
Ik weet niet, ik denk dat ik dit soort bizarre films niet zo heel boeiend vind om er heftig van onder de indruk te zijn.
Uiteraard is dit wel een film die iedereen eens zou moeten hebben gezien.

3,5*

Erg boeiende docu van een maker met duidelijke passie voor de oldschool Supermarionation filmtechniek. Ben zelf wel bekend met deze serie, al heb ik slechts Thunderbirds echt gezien. Maar goed, dan heb je ook meteen Anderson zijn meesterwerk te pakken. Gelukkig komt die serie ook het meeste voor in deze docu (de fragmenten worden aan elkaar gepraat door Lady Penelope en Parker) en wordt er een erg fraai kijkje gegeven in hoe dit soort series destijds in elkaar werden gezet. Echt heel knap vakmanschap. Soms was men een hele dag bezig met een scene van 5 seconden! Grappig detail trouwens dat Gerry Anderson eigenlijk niks met poppen had, maar gedwongen werd omdat de studio's niet veel in zijn projecten met echte acteurs zagen en hij daarom met poppen moest werken uit budgettaire overwegingen. Hij had vast nooit gedacht hoe gigantisch populair zijn werk zou worden.

4*

Tweede overbodige vervolg op het schitterende origineel van deze reeks.

Gelukkig beviel de film me iets meer dan deel 2 die eigenlijk een kopie van deel 1 was, maar dan zonder kwaliteit.

De volwassen Damian is lang niet zo creapy als de kleuterversie uit het origineel, maar gelukkig wel boeiender dan het nietszeggende personage uit deel 2. De acteur die The Omen 3 Damian speelt deed dat best wel aardig.

Deeltje 3 bezit een aantal harde scene's waardoor de film best kijkbaar blijft maar spannend wordt het nooit, laat staan beklemmend en eng zoals deel 1 wel zeker was. Men had het gewoon na deel 1 moeten kappen. Beide vervolgen voegen niks toe aan het verhaal en zijn gewoon slappe aftreksels.

Kleine vermelding nog voor het slot van de film: Dat beviel me op zich wel. Toen zag ik een beetje van het Bijbelse en kerkelijke sfeertje terug dat The Omen 1 zo fraai toonde.

Deel 4 sla ik maar over. Ik had eigenlijk ook deel 2 en 3 niet hoeven te zien maar die zaten nu eenmaal in mijn Omen trilogie box die ik recent gekocht had.

2,5*

Nu Final Destination 6 over een paar weken gaat draaien, het eerste nieuwe deel in bijna vijftien jaar tijd, leek het me wel een goed moment om de oude delen eens opnieuw te bekijken. Grappig, dit deed ik in 2011 ook toen het vijfde deel verscheen. Fijn dat alle vijf films op Netflix staan, dat scheelt weer een hoop zoekwerk.

Final Destination is gewoon een vermakelijke horrorreeks met een best origineel verhaal waarin in elke film een groepje mensen overleeft waar ze eigenlijk dood hoorden te gaan, waarna ze er alsnog aan gaan. Meer is het niet, maar het is toch best leuk uitgewerkt, zeker in de eerste film. We volgen een groep scholieren die een vliegtuigramp overleven omdat een van hen een visioen had dat het mis zou gaan, waarna ze eruit gezet zijn en het dus hebben overleefd. Meest opvallende naam in de cast, is wel Seann William Scott die we natuurlijk vooral kennen uit de American Pie films. De kills zijn hier nog niet eens overdreven creatief (op die van de juf na) maar best wel aardig gedaan. En met een speelduur van iets meer dan anderhalf uur is het ook weer op tijd voorbij, wat ik prima vind.

Geen topfilm, maar wel weer opnieuw erg mee vermaakt. Het is alleen iets te grappig voor serieuze horror, maar iets te serieus voor een horror-komedie. Maar het sloeg aan, want er volgden nog een lading sequels en die ga ik ook binnenkort weer bekijken.

3,5* (was 4*)

Prima vervolg met vooral meer spektakel en creativiteit wat best wel gewenst was. De eerste Final Destination is best wel een modern horrormonumentje, ik denk dat iedereen met voorliefde voor horror wel eens een deel heeft gekeken en zeker de eerste kende ook nog een leuk, verrassend verhaal omdat het nieuw was. Deel 2 probeert dit gelukkig niet te kopiëren en laat al heel snel aan de kijker merken dat mensen bekend zijn met het fenomeen van ''de dood'' die jaagt op overlevenden die eigenlijk niet meer hadden mogen leven. Het feit dat ze er bewust van zijn en ook geregeld verwijzen naar het vorige deel vind ik wel fijn. Zelfs de John Denver muziek is hier ook subtiel weer in verwerkt.

Verder springt vooral de imposante snelwegcrash in het oog, sowieso de beste opening van de hele reeks en het is toch wel akelig indrukwekkend en realistisch in beeld gebracht. Ik moet ook altijd aan deze film denken als ik op een snelweg langs een vrachtwagen met boomstammen rijd en zal er ook nooit achter blijven rijden. De rest van de film levert wel een wat rommelig verhaal op, maar de creatieve kills maken wel veel goed. Het loopt nooit zoals je denkt dat het gaat lopen, waardoor ik wel een paar keer verrast werd. De cast spreekt me hier wel wat minder aan, die vond ik in deel 1 net wat leuker. Maar eigenlijk kijk je dit alleen voor de ongevallen en daar scoren ze dik voldoende mee.

3,5* (was 3*)

Ondertussen bij deel 3 aangekomen met het opnieuw zien van de Final Destination-films en dit deed haalt zo ongeveer wel hetzelfde niveau als de voorgangers. Hoog tempo, creatief, bloederig en best grappig ook. De film heeft een wat luchtiger toon dan de voorgangers en dat bevalt me wel, maar ze vergeten gelukkig nooit dat het lekker extreem en naargeestig moet zijn bij de sterfgevallen. Na een vliegramp en een snelwegongeval is er nu een start met een grote achtbaancrash en dat was minstens zo vermakelijk. Het ziet er best tof uit, maar je ziet wel een paar green screen momenten. Heb er nu wat beter op gelet en dan valt het wel op.

Daarna volgen in rap tempo een hoop doden, waaronder de meest nare van de gehele reeks met de twee mooie topless meiden onder de zonnebank. Het maakt niet uit hoe vaak ik de film al heb gezien, elke keer is het weer heel ongemakkelijk om mensen te zien verbranden als ze niet kunnen ontsnappen. Maar er zijn los van die scène nog wel meer momenten de moeite, met het spijkerpistool of in de sportschool. De cast is hier trouwens ook wel vermakelijk en Mary Elizabeth Winstead in de hoofdrol vind ik ook wel leuk.

Kijk, als je dit soort films graag af wil kraken dan valt er genoeg te vinden. De CGI is niet altijd top, het is uiteraard ongeloofwaardig en de films lijken allemaal op elkaar. Het is same shit, different day. Maar zolang het leuk genoeg wordt uitgewerkt heb ik er een guilty pleasure reeks in gevonden.

3,5* blijven staan

En hiermee ben ik alweer klaar met het opnieuw bekijken van de reeks als voorproefje op de nieuwe film die volgende week gaat draaien. De conclusie is wel dat de eerste drie delen verdomd leuk waren, daarna zakte het best weg met een hele slechte vierde film terwijl deze vijfde film nog best vermaakt maar ook niet zo goed is.

Deel vier begon in te haken op de 3D hype van destijds en dat leverde spuuglelijke CGI en hele flauwe kills op. Deze vijfde film zit helaas nog steeds met 3D aan te rommelen, maar het oogt toch wat overtuigender en vooral veel minder nep. Niet dat het me iets doet met die 3D camerastandpunten en voorwerpen die naar je toe schieten als kijker, maar het is net acceptabel.

Na een vliegtuigramp, snelwegcrash, achterbaandrama en autoraceongeval is er nu een instortende brug. Ze weten wat dat betreft wel steeds op een leuke, creatieve manier een Final Destination film te starten. Het was gelukkig veel leuker dan de vorige film, maar echt heel vermakelijk was deze ramp ook weer niet al krijg ik altijd wel de bibbers van zulke hoogten. Daarna volgt weer een standaard Final Destination verhaaltje waarbij een aanwezige agent dit maal voor wat afwisseling zorgt. Niet echt heel interessant, maar het kijkt voor anderhalf uur best oké weg. De kills zijn weer wat creatiever en grover, waarbij zo'n ooglasermoment best smerig is. Ook de acupunctuursessie en het turnen hadden hun momenten. Maar de film leek een beetje oninteressant uit te doven, totdat je als kijker merkt dat hun vliegreis een directe aansluiting is op de vlucht uit de eerste film. Daar moet ik de film toch wel de credits voor geven, al wist ik het natuurlijk nu want ik kende de film al. De cast was niet zo heel veel aan, maar enkele bijrollen zoals de terugkeer van Tony Todd wel. Spijtig dat de man overleden is, al gaan we hem nog wel in de aankomende film zien.

Het levert de voorlopig laatste film ieder geval een voldoende op, maar het was niet onlogisch dat er veertien jaar geen nieuw deel meer verscheen want de inspiratie leek op en de reeks was vastgelopen. Ben benieuwd wat deel zes ervan gemaakt heeft.

3* (was 3,5*)

Verschrikkelijke vierde film, waarbij ik even vergeten was hoe tenenkrommend matig dit is. Recent de eerste drie delen opnieuw bekeken en die hebben me opnieuw zeer vermaakt, maar deze film schiet echt net als de intro op de racebaan uit de bocht. Duidelijk te zien dat ze mee hebben willen liften op de hype van 3D films die er in die periode was, zeker bij horrorfilms. Denk aan Saw 3D of My Bloody Valentine 3D en dus ook Final Destination in 3D, wat totaal niet weet te overtuigen. Het levert echt hele lelijke CGI op dat ongelofelijk nep oogt, inclusief spuuglelijk geanimeerd bloed. Dat begint al bij de autorace, een leuke plek voor een slachting maar de kills zijn meteen zo fake. En dat niveau blijven ze helaas houden, denk aan de momenten met vuur of het lelijke röntgenperspectief in de slotseconden. Yak wat slecht. Om nog maar te zwijgen over de veel te luide, schreeuwerige muziek.

En los van de visuele presentatie zijn ook de kills ongeïnspireerd en is het acteerwerk werkelijk dramatisch. In de vorige films zaten al geen Oscarwinnaars, maar ze deden wel hun ding. Hier schrik je van het belabberde niveau. Het enige positieve is dat het na een minuut of 80 klaar is, lang zat als je kijkt naar iets wat nooit een seconde wist te boeien.

1* (was 1,5*)

Uitstekend nieuw deel na flink wat jaren wachten, maar de reeks had die pauze denk ik wel even nodig want delen 4 en 5 waren flink minder dan de eerste drie delen. Die laatste delen hadden te lijden onder hele slechte CGI en niet al te bijzondere kills. Het goede nieuws is dat dit in Bloodlines allemaal een stuk beter weer is verwerkt. De film zal geen Oscar voor de visuals winnen, maar het is overtuigend genoeg. De enorme ramp in de toren is bijzonder bruut en vermaakt echt minutenlang en ook daarna zit de film vol behoorlijke momenten die ook goed in beeld komen.

Inhoudelijk is er wel een verschil, in eerdere delen krijgt iemand een visioen, ontkomt aan de werkelijke ramp met een paar mensen en daarna komt de Dood achter ze aan maar in dit deel droomt iemand over een familielid met een grote ramp, maar de ramp werd dus voorkomen. Op zich een leuke draai aan het concept, maar het is ook wel een beetje lame dat die enorme torenramp er dus nooit echt is geweest. Dat haalt toch een beetje de gruwelijke illusie van zo'n ramp weg, ook al kwam alles erg goed in beeld. Daarna neemt de film een tijdje gas terug, maar als de doden eenmaal weer vallen gaat het best wel lekker los. En de film heeft weer net als de eerste delen fijne zwarte humor en probeert je ook op het verkeerde spoor te zetten. De cast valt me ook reuze mee, een aantal spelen hun rol zeker niet slecht. Geen personage is erg memorabel (behalve de aanwezigheid van Tony Todd, die helaas ook echt nu dood is), maar dat zoek ik ook niet in dit soort films. Final Destination is op een prima manier weer gereanimeerd en heeft best toekomst. Lijkt me sterk dat ze niet voor een zevende deel nu gaan.

3,5*

Op 31 oktober kijk ik als het even kan een horrorfilm en het werd nu The Final Girls. Een film die speelt met de clichés in het slasherhorror-genre en deze ode best leuk doet. Ik vond het allemaal best vermakelijk, maar het zorgde er wel voor dat de film wat rommelig was en ook nergens spannend. Beetje een vreemde film dus, maar wel leuk gedaan. Wel had de gore wat grover gemogen. Voor een nog betere soortgelijke film zou ik Tucker and Dale vs. Evil aanraden.

3*