Meningen

" I cannot for the life of me understand why small children take so long to grow up. I think they do it deliberately, just to annoy me."

Gister avond wou mijn zusje deze film zien op Netflix. Omdat ik me herinnerde wat voor geniaal review de Nostalgia Critic gaf over de films van Mara Wilson heb ik maar even mee gekeken. Ik heb deze film dus nooit gezien in mijn jeugd, eigenlijk ken ik alleen de twee Sjakie en de Chocoladefabriek films en de GVR. De boeken herinner ik me niet meer zo goed, maar ik geloof dat ik er wel meer heb gelezen.

Ten eerste zie ik compleet waarom Roald Dahl altijd een grandioze hekel had aan verfilming van zijn boeken. Als Danny DeVito een comedy zou maken van mijn boek zou ik dat ook niet pikken, maar ik zag wel dat de film niet heel veel veranderingen heeft ten opzichte van het boek. De felle kleuren in de openingstitels, de vervelende vertelstem van Danny DeVitto en het feit dat het allemaal heel Amerikaans is. Ik denk dat een Britse verfilming beter geweest zou zijn.

Wel vond ik de film heel erg grappig en daardoor ook erg vermakelijk. Voor kinderen is dit een erg leuke film, hoewel, als je er geen trauma aan over houd (een met leerlingen smijtende schooldirecteur ). De grappig beledigingen en die vreselijke ouders (ik denk dat ieder Amerikaans gezin er wel ongeveer zo uit ziet) waren ook erg geslaagd. Vreemd genoeg vond ik de nogal vrij vertaalde Nederlandse ondertiteling eigenlijk beter dan wat ze nou in het Engels zeggen. Veel meer als een kinderboek, maar dat kan aan mij liggen. De muziek was ook niet zo bijzonder en de pop-muziek die erin verwerkt zat kan ik missen als kiespijn.

Mara Wilson was... aardig voor zo'n leeftijd, verder ben ik het met de Nostalgia Critic eens wat haar betreft. Ik vond DeVitto misschien geen geslaagde verteller maar als die vreselijke vader doet hij het geweldig. Pam Ferris (BRITS ), die ook die smerige tante speelt in Harry Potter, is echt geweldig als de schooljuf. De nachtmerrie van ieder kind, nee die met kinderen gooiende, scheldende en besnorde vrouw was echt geniaal.

Na, het was geen geweldige film maar wel een erg vermakelijke, zelfs voor mij. Vooral de lekker donkere sferische kinderboek dingen die je doen denken aan wat je vroeger op de basisschool las waren grappig. Ook leuk was dat Matilda echt zo'n net niet kindervriendelijke kinderfilm is, lekker je koters de stuipen op het lijf jagen heerlijk, al ken ik op dat gebied wel betere films (The Black Cauldron, The Secret of NIMH, Alles van Tim Burton). Al met al een leuke film.

"Nobody can tell you what the Matrix is"

Erg goede film. Weer met volle recht in de top 250 op nummer 19 (hier 40 maar dat slaat nergens op).

Die gevacht-scènes zijn gewoon erg cool. Echt heel gaaf en heel erg goed gemaakt. De effecten zijn echt heel erg goed en voor 1999 is de CGI al erg goed. Acteerwerk van Keanu Reeves en Laurence Fishburne was erg goed. Ook was het erg leuk om Hugo Weaving weer eens te zien. Verder zitten er niet veel bekende gezichten in.

Erg goed verhaal. Heel erg origineel (ik heb eigenlijk nog nooit iets originelers gehoord). De film is wel wat kort. Die 136 minuten vliegen voorbij. Ik vind eigenlijk dat alle personages nog niet helemaal goed zijn voorgesteld. Ook gaan er vrij snel een aantal hoofdpersonages dood.

De muziek is ook erg goed. Een hele mooie film van eigenlijk niet zulke bekende makers (voor mij dan).

"I am sure by now you all must be very confused... angry, frightened. I can only assure you that everything that's happened to you... everything we've done to you... it was all done for a reason."

Ik ging eergisteren zonder enkele voorkennis of verwachting naar de bioscoop. Heb het boek (de nederlandse vertalling) al een paar weken terug voor mijn verjaardag gekregen maar nog niet gelezen. En ik werd positief verrast.

De opbouw van de film is erg goed gedaan. We beginnen zonder enige voorkennis met een jongen in een lift en de personages maken langzaam alles duidelijk. De opnames zijn goed gedaan en het labyrint zien er goed uit, niet te veel geleund op CG. Zeker voor een debuut vind ik dat Wes Ball goed werk heeft geleverd.

Ik vind het een goed verhaal en dan met name de eerste helft. Ik zag dat er wat veranderingen zijn gemaakt ten opzichte van het boek (op internet) en die vind ik allemaal verstandig gemaakt. Het mooie vind ik ook dat deze film sfeer heeft en niet alles te hi-tech is ontworpen. Star Wars heeft o.a. naam gemaakt door een SF-wereld niet helemaal perfect te maken (over zooi, en vieze dingen i.p.v alleen maar alles glimmend) en deze film doet dat ook een beetje. Iets wat je totaal niet terug ziet in bijv. The Hunger Games. Van alle Young Adult verfilmingen van tegenwoordig vind ik dit de beste en een van de enige goede (samen met Ender's Game).

Acteerprestaties waren goed. Dacht heel even dat die neger Laurence Fishburne was . Vooral gezien de leeftijd van sommige.

Al met al goede film en er komt nog een vervolg. Waarschijnlijk weer een trilogie, wat een rot streek...

In de jaren '70 waaide er een frisse wind door Hollywood. Van de nieuwe generatie filmmakers, de zogenaamde Movie Brats, zouden een paar uitgroeien tot enkele van de beste regisseurs ooit. Francis Ford Coppola, Brian DePalma, Roman Polanski, Steven Spielberg - en Martin Scorsese. Scorsese is een geniaal maker van misdaadfilms, dat heeft hij zeker bewezen. Met Mean Streets word echter wel duidelijk dat Scorsese niet altijd even goed is geweest en dat de frisse wind ook behoorlijk kan stinken.

Het zou me niets verbazen als dit een van de favoriete films is van Quentin Tarantino. Alles waar ik me aan erger bij zijn films zie ik hier terug. Onzinnige dialogen waar maar geen einde aan komt, veel te lange gevechten die uit het niets lijken te komen en het vervelendste van alles: de film gaat totaal nergens over en is erg saai.

De film draait om Johnny Boy (De Niro) die het leven van zijn kameraad Charlie (Keitel) behoorlijk moeilijk maakt door voortdurend schulden te maken en mensen op te fokken. Daarnaast heeft Charlie ook een geheime relatie met Johnny's nicht en zoekt hij een manier om vergeving te krijgen voor zijn zonden. Beide heren zijn wel ontzettende kruimeldieven, ze praten over bedragen als 40$. Terwel ze er wel op los schieten met wapens en rijden in dure Cadillacs, túúrlijk...

Wat Scorsese hier nog onderscheid van Tarantino is de Katholieke ondertoon en het typisch Italiaanse karakter. Al had die Katholieke symboliek veel meer belicht kunnen worden. Verder heeft de film ook een heerlijk jaren '70 sfeertje en word de jaren '70 muziek op een leuke manier gebruikt, wat dan weer een van de positieve dingen van Tarantino's stijl is. Ook is de film wel erg goed geschoten. Een aantal indrukwekkende shots en ook goed ge-edit (Scorsese had dan ook hulp van Brian De Palma).

Het eindresultaat blijft echter behoorlijk saai. Wat ik dan wel vreemd vind is dat bij Mean Streets veel mensen wel zien hoe hinderlijk die saaiheid is, maar bij de films van Tarantino niet. Resevoir Dogs en Pulp Fiction vind ik zeker geen slechte films, maar ze gaan wel nergens over en zijn alleen goed door de cinematografie, het acteerwerk en de gave editing in combinatie met goede muziek. Ik snap dat sommige het sfeertje kunnen waarderen, maar in vergelijking met Taxi Driver en Goodfellas is Mean Streets toch echt geen goede film.

La Meglio Gioventù is een 6 uur durende Italiaanse familiekroniek, die ons (onbedoeld) ook meeneemt door de geschiedenis van het Italië van de tweede helft van de 20e eeuw.

De broers Nicola en Matteo dromen er allebei van om een reis te maken naar Kaap Noord in Noorwegen. Als de broers Giorgia ontmoeten - een meisje met psychische stoornissen - veranderd dat hun leven voorgoed. Beide broers gaan hele andere wegen. Nicola besluit psychiater te worden en zet zich in voor betere omstandigheden in de psychiatrie. Matteo geeft al zijn studies op en gaat bij het leger, de ME en de politie.

Het acteerwerk in de film was zeer goed. Waar ik me iedere keer weer over verbaas is hoe ze de zelfde acteurs zo overtuigend dezelfde persoon op meerdere leeftijden kunnen laten spelen. Hier was dat ook opmerkelijk goed gedaan. De beste spelers in de films waren toch de twee broers. Luigi Lo Cascio en Alessio Boni lijken totaal niet op elkaar, maar weten door hun spel toch heel overtuigend twee broers neer te zetten.

De film is prachtig geschoten. Volledig op celluloid van Kodak Film en dat is te zien aan de de kleuren die veel sfeervoller en rijker zijn dan van menig film uit de jaren 2000. Ik vond dat de beelden en de muziek elkaar op een prettige manier versterkte. Giordana's muziek keuze is dan ook erg goed geweest. Confession au clair de lune van Georges Delerue komt meerdere malen terug als een prachtig melancholisch hoofdthema. Verder ook wat toepasselijke muziek van Astor Piazzolla. Het fenomenale Who Wants To Live Forever werd gebruikt als intro voor deel twee, ik zou geen toepasselijker nummer voor de jaren '80 hebben kunnen bedenken. A Chi van Fausto Leali wordt door de prachtige scene met Matteo en Giorgia onvergetelijk.

Net als Novecento van Bernardo Bertolucci - een Italiaanse familiekroniek over de eerste helft van de 20e eeuw - is het communisme een terugkerend element. Ik heb er eerlijk gezegd nooit bij stilgestaan dat het communisme zo'n grote rol heeft gespeeld in de Italiaanse geschiedenis. Ik dacht altijd dat het land voornamelijk fascisme en christen-democratie had gekend. Naast studentenprotesten en communistisch-terrorisme komen echter ook zaken als de Fiat-crisis, de strijd tegen de Maffia, de strijd tegen de psychiatrie en vele andere ontwikkelingen aan bod. Waar ik me in Novecento nogal had geërgerd aan de schaamteloze socialistische propaganda bied La Meglio Gioventù gelukkig een veelzijdiger beeld van maatschappelijke ontwikkelingen. Sterk vond ik dan ook de scène waar Giulia - communistisch activiste - in botsing komt met Matteo - lid van de ME - en hij haar verteld dat zijn collega's in de ME juist de arme mensen zijn wiens rechten de gestudeerde activisten zo belangrijk schijnen te vinden.

Lange (Italiaanse) (familie-)drama's spreken mij wel vaker aan. Once Upon A Time in America, Cinema Paradiso en Fanny och Alexander. Alle drie meesterwerken en nu kan La Meglio Gioventù ook wel aan dat rijtje toegevoegd worden. Het is een erg sterk drama dat je helemaal meesleept in de tijd waarin het zich afspeelt. Soms lijkt de tijd even stil te staan in de film, op prachtige melancholische momenten.

"I have to believe in a world outside my own mind. I have to believe that my actions still have meaning, even if I can't remember them. I have to believe that when my eyes are closed, the world's still there."

Ik was van te voren niet echt voorbereid op wat voor film Memento zou zijn. Ik had meer een standaard detective-achtige film verwacht, maar Memento is alles behalve dat. Sterker nog, het is een van de meest bijzondere films die ik ooit heb gezien. De film is namelijk achterstevoren. We beginnen bij het einde en eindigen bij het begin, en dat is nu juist wat de film zo spannend maakt.

Het verhaal is gebaseerd op het korte verhaal Memento Mori (Latijn voor 'Gedenk te sterven') van Jonathan Nolan, het kleine broertje van regisseur Christopher Nolan. Leonard is niet in staat om nieuwe herinneringen aan te maken. Iedere dag ontwaakt hij in een motel en moet hij via notitiebriefjes, polaroidfoto's en tatoeages herinnerd worden aan wat hij moet doen. Het enige dat hij zich kan herinneren is dat zijn vrouw is vermoord en dat hij opzoek is naar de moordenaar om zich te wreken.

Memento is vrij low-budget en oogt in vergelijking met de Dark Knight-trilogie een beetje als een studentenfilm. Toch zit daar juist de kracht van de film, met vrij simpele middelen doet Nolan namelijk iets heel bijzonders. Hij verteld een film in de omgedraaide volgorde. Hetgeen goed werkt doordat de hoofdpersoon geheugenverlies lijd en net als de kijker niet weet wat er eerder is gebeurd en de continuïteit van de film bijzonder goed is gedaan. Omdat je niet weet wat er eerder is gebeurd en niet weet wie te vertrouwen is, is de film erg spannend en onvoorspelbaar. Ookal is het erg wennen om een film achterstevoren te zien, de film houdt je aan je stoel genageld.

Veel mensen begrijpen het plot niet of denken dat ze het begrijpen maar leggen het verkeerd uit. Zelf ontgaat een plot me zelden, maar ik let dan ook gewoon op en ben nooit met andere dingen bezig tijdens het kijken. Het komt er op neer dat Leonard zijn vrouw een overdosis insuline heeft gegeven omdat zij niet kon omgaan met zijn geheugenverlies, dat is veroorzaakt na een ongeluk met twee inbrekers. Samen met politieagent 'Teddy' heeft hij de inbrekers kunnen opsporen en vermoorden. Alleen is hij dat vergeten en daarna heeft Teddy hem maar een aantal criminelen om laten brengen. Natalie herkende de kleren van haar vriend Jimmy, die door Leonard is vermoord en misleide hem daarna door te doen alsof ze hem hem wil helpen. Ze maakt misbruik van zijn geheugenverlies en laat hem een partner van haar vroegere vriend opzoeken. Ze geeft hem zijn eigen map met informatie, die ze eerder van hem gepikt heeft. Door Leonards eerdere besluit om Teddy te vermoorden denkt hij dat Teddy de moordenaar is en vermoord hij hem.

Guy Pearce speelde een sterke hoofdrol en zit in iedere scène van de film (we zien alles immers vanuit zijn perspectief). Naast hem spelen eigenlijk slechts twee acteurs een grote rol; Joe Pantoliano en Carrie-Anne Moss (beiden van The Matrix) en die speelden allebei ook een sterke rol.

Uiteindelijk vond ik het einde, of in dit geval het begin, een beetje tegenvallen. Niet dat ik het zag aankomen, maar het maakt eigenlijk de hele verdere film een en al misleiding en nutteloosheid. Jammer dat er niet voor een bevredigender ontknoping is gekozen. Ook ongeloofwaardig dat Leonard in die ene vlaag van herinnering besluit om zo omslachtig Teddy te vermoorden, die hem niet eens iets heeft aangedaan. De manier waarop het verhaal wordt verteld is in ieder geval gedenkwaardiger dan het verhaal zelf.

Memento is bijzonder mooi opgenomen. De cinematografie is erg sterk en de film is in mooi Panavision formaat opgenomen. De filmkorrel geeft de film een mooi sfeertje en ook zaten er aantal bijzonder mooi geschoten close-ups in. De film heeft niet veel muziek, maar de themas van David Julyan (Insomnia, The Prestige) vond ik bijzonder goed. Erg mooie synthesizer strings.

Quentin Tarantino verteld zijn films vaak ook niet chronologisch en gebruikt ook niet veel muziek. Toch vond ik Nolan's aanpak beter, omdat het geen willekeurige volgorde is. Memento is zeker een erg bijzondere film, maar niet de beste Mystery die er is, daar is het plot niet goed genoeg voor. Het is wel een film die iedereen een keer gezien moet hebben en zijn plekje in de top 250 ruimschoots heeft verdient.

"I want my molecules back!"

Deze Carpenter had ik nog niet gezien. Oorspronkelijk zou deze film worden geregisseerd door Ivan Rietman maar door onenigheden met Chase heeft hij het project verlaten. Carpenter besloot weer eens te proberen met Hollywood samen te werken en zo werd hij de regisseur. Het is erg duidelijk dat Carpenter niet erg vrij werd gelaten (de film heet niet eens John Carpenter's Memoirs of an Invisible Man). Mijn kopie had zelfs een Duitse titel: Jagd auf einen Unsichtbaren.

Ik ben niet bekend met Chevy Chase's komedie-films maar ik vond hem hier een sterke rol als de hoofdpersoon spelen en een paar grappige momenten hebben. Daryl Hannah (die ik nauwelijks herkende uit Blade Runner) speelde ook goed en Sam Neill was een prima bad-cop.

De film mag dan een heel andere toon hebben als Carpenter's gebruikelijke werk ik vond het verhaal toch best wel geinig uitgewerkt. Ik heb hier en daar zo mijn vraagtekens en ik denk dat Carpenter met volledige artistieke vrijheid misschien wel een super vette remake van The Invisible Man gemaakt zou hebben, maar toch vond ik het niet slecht. De film is ook niet echt helemaal een komediefilm, de film blijft serieus van toon (vooral aan het einde) en word nergens over-the-top.

De effecten waren best goed, gelukkig een hoop on-camera werk. De onzichtbaarheid zag er in een paar shots erg sterk uit.

Ik miste weer Carpenter's vertrouwde muziek. Shirley Walker's orkestrale score was niet erg bijzonder maar werkte prima met de film.

Al met al was het toch wel een erg vermakelijke film. Zeker niet het slechtste werk van John Carpenter maar toch zie ik hem liever horror maken. Haalt niet het niveau van zijn andere komedie, Big Trouble in Little China, die trouwens wel weer best over-the-top was. Het acteerwerk was in orde, redelijk verhaal en prima effecten. Zelfs de drama kon ik wel waarderen. Prima film.

Na Akira nieuwsgierig geworden naar het andere werk van Katsuhiro Ôtomo en toen ik deze op Netflix zag staan dan ook meteen maar gekeken.

Ik hen de Japanse versie gezien met Nederlandse ondertiteling. Kon soms moeilijk onderschat maken tussen de verschillende stemmen, alle stemmen lijken een beetje op elkaar namelijk (vooral in het eerste deel als ze via de intercom praten). Ook is de lip-sync maar magertjes, ook met Japanse audio loopt het niet synchroon. Verder kan ik natuurlijk de stemacteurs niet echt beoordelen.

Het eerste deel: Magnetic Rose, van Kôji Morimoto, vond ik het beste, leek een beetje op Alien. Een ruimteafvaldelver ontvangt een sos-signaal dat hen naar een reusachtig blok ruimte afval lijdt. Als twee mannen binnengaan komen ze in een chic ingericht gebouw, waar is de bewoner? Erg sterk verhaal, al had ik de oorsprong van Eva liever onontdekt laten blijven. De opera-zang en klassieke muziek passen er erg goed bij.

Het tweede deel: Stink Bomb, van Tensai Okamura, was wel aardig. Een lab-assistent neemt per ongelijk een verkeerd pilletje in, met rampzalige gevolgen. Een actie-vol science-fiction verhaal dat me een beetje deed denken aan de anime die vroeger op tv was (maar dan beter geanimeerd). Wel geweldig was hoe ze de Amerikanen afschilderden. Stuk minder dan het eerste deel maar toch nog een erg vermakelijke korte film. De J-Pop-achtige muziek mocht er af en toe best wezen maar was soms een beetje teveel van het goede.

Het laatste deel en kortste deel: Cannon Fodder, van Katsuhiro Ôtomo zelf, vond ik het minste. In een grauwe Orwelliaanse toekomst werken mensen elke dag aan het afvuren van kanonnen, maar wie is de vijand nou eigenlijk? Leek een beetje op een Franse korte animatie film. Aparte techniek waarbij handgetekende potlood-animatie op een in de computer geanimeerde foto van een olietekening bewegen. Leek een beetje op een kinderboek illustratie die tot leven kwam. Had op zich wel wat, maar was mij een beetje te rommelig. Het was best diepzinnig maar haalt het toch echt niet bij de twee andere delen.

De animatie van de eerste twee delen vond ik erg sterk. Mooi getekend, niet van de belachelijk grote ogen of zo maar toch ook weer anders als Hayao Miyazaki's stijl. Erg mooie achtergronden en cel animatie. Soms zijn de bewegingen een beetje houterig maar daar kijk je makkelijk doorheen.

Aan het begin en eind hebben ze ook wel grappige muziek. Een soort trance/dance-achtige synthesizer soundtrack, die aan het begin werkt erg goed maar aan het einde word zo'n overdreven jaren '90 club-mix (past totaal niet bij de toon van de film).

Al met al was het toch wel een erg goede film. Leuk dat ze zo'n drieluik maken van verschillende korte films, dat is toch wel een succes. Ook een mooie poster vind ik.

"Der Mittler zwischen Hirn und Händen muss das Herz sein"

Metropolis de expresionele Duitse sceince-fiction klassieker van regisseur Fritz Lang. Deze is van grote invloed geweest op de latere sceince-fiction en heeft ondanks dat hij destijds flopte toch een aardig publiek gekregen. Er zijn geruchten dat - dit ondanks joodse achtergronden - de favoriete film was van Adolf Hitler, en dat hij de Joodse Fritz Lang hierom gespaard zou hebben. Ook is Metropolis de duurste film van de jaren '20 (ruim 5 miljoen mark, dat is nu 16 miljoen euro), met alle indrukwekkende effecten en sets.

Ik heb de "complete" verzie gezien, waar het materiaal uit Argentinië is toegevoegd. Ik was erg positief verrast toen ik de film zag. Het is allemaal niet zo langdradig als ik eerst gedacht had. Als eerste het acteerwerk. In die tijd toen er geen geluid onder films zat werd er vaak heel erg overdreven geacteerd om emoties beter over te kunnen brengen, dat heeft op zich wel wat. Wel moet ik zeggen dat je kunt zien dat iedereen acteert, tegenwoordig zijn we er aan gewend dat acteurs aardig realistisch over kunnen komen maar hier is het nog iets "toneelerig". Al moet ik zeggen dat de hoofdrollen allemaal erg goed vertolkt zijn. Alfred Abel acteert heel serieus als de burgemeester Joh Fredersen. Gustav Fröhlich is een goede hoofdpersoon die erg in zijn rol opgaat. Brigitte Helm heeft een knap staaltje werk geleverd. Niet alleen speelt ze vol overtuiging de goede Maria maar ook speelt ze in zwaar kostuum De Machine, De dood en de zeven doodzonden.

Het verhaal van Metropolis is erg goed. Het bevat een duidelijke Christelijk/Joodse ondertoon. Ook hebben de stijl en het verhaal van Metropolis een grote invloed gehad op de latere sceince-fiction, zo zijn bijvoorbeeld Star Wars, Blade Runner en The Matrix geïnspireerd door Metropolis. Metropolis gaat over Freder, de zoon van Joh Fredersen de burgemeester, die op een dag in de Club der zonen de mooie Maria tegenkomt die de kinderen van de arbeiders onder haar hoede neemt. Maria word echter weggestuurd en Freder besluit haar achterna te gaan de diepte in. In deze toekomst wonen boven de rijke denkers en onder de arme arbeiders die 10 uur per dag zwaar moeten werken. Na lang zoeken vind hij Maria die voor de werkers predikt over een bemiddelaar die zal komen en tussen werker en denker zal bemiddelen. Als Joh Fredersen hier lucht van krijgt geeft hij de uitvinder Rotwang de opdracht om een robot het uiterlijk van Maria te geven en die dan haar plaats in te laten nemen.'

Het aparte sfeertje van Metropolis bevalt mij wel. Het is visueel erg mooi allemaal de stijl. Totaal anders als ik verwacht had. In plaats van een typische stilistische sceince-fiction wereld is Metropolis ook nog vol met eeuwenoude kathedralen en oude catacomben. De dood en de zeven doodszonden vind ik ook prachtig vormgegeven. En uiteraard de beroemde Metropolis-robot die de inspiratie was voor C-3PO uit Star Wars. Ik vind de shots van de gebouwen met bewegen de auto's en vliegtuigen voor die tijd heel indrukwekkend. Ook de vele reusachtige sets zijn geweldig. Erg kunstige beeldeffecten zijn gebruikt, dat deden ze door spiegels en projectors te gebruiken.

De muziek van Gottfried Huppertz is prachtig al had deze van mij op sommige momenten wat duisterder gemogen. Het schijnt dat de de verloren delen van de film op de muziek hebben gemonteerd. Ik ben een erg grote fan van Giorgio Moroder maar zijn versie van Metropolis is toch wel slecht te noemen. Ik ben dol op zijn Metropolis-soundtrack (waar ook Freddie Mercury en Jon Anderson aan meegewerkt hebben) maar deze past niet bij de het karakter van de film. Een stuk uit de 1984 versie die ik wel geslaagd vond was o.a. de scene met de dood.

Metropolis is een prachtige film die elke filmliefhebber wel een keer gezien moet hebben. Naar mijn mening de beste "stomme"-film en misschien ook wel beste zwart/wit-film. Echt een aanrader.

-Acteerwerk 7/10

-Muziek 9/10 (Originele & Giorgio Moroder versie)

-Effecten 8/10

-Sets 8/10

-Algemeen 9,7/10

Voor 12+ lijkt mij, grotendeels omdat jongere kinderen er niets van kunnen begrijpen en er wat excentrieke stukken voorkomen. Er is een scene waar in een nachtclub gedanst word (voor die tijd uber controversieel) maar dat valt voor standaarden vandaag de dag erg mee.

"Allons-y!"

Gister middag was het dan zover. Ik ging hem na al dat lange wachten dan eindelijk zien. Eindelijk een veelbelovende Nederlandse film. En de film heeft mijn verwachtingen ruimschoots over troffen.

ACTEURS EN ACTEERWERK

Frank Lammers, de man van de Jumbo-reclames, mag echt niet onderschat worden als acteur. Ik vond hem een hele aardige Michiel De Ruyter, met die plak snor en pruik lijkt hij ook erg op de schilderijen van de onverschrokken zeeheld.

Over het algemeen vielen de acteerprestaties mij enorm mee. Lang niet zo gemaakt en slecht geacteerd als ik meestal in Nederlandse films of serie's zie. Erg leuk dat Rutger Hauer (De beste acteur van Nederlandse afkomst) ook nog een kleine rol heeft in het begin. Ik vind ook dat Derek De Lint sinds De Aanslag een veel betere acteur is geworden, hij is nu een van de beste in deze film ter wel hij 30 jaar terug een erg matige hoofdrol speelde. Verder vond ik ook Barry Atsma en Hayo Bruins (o.a.) best goed.

Ook vond ik het erg goed dat ze ook buitenlandse acteurs hebben laten meespelen. Charles Dance zette een prima Charles II neer (misschien iet wat anglofobisch, maar ja, het is dan ook een Nederlandse film). Verder waren er ook andere Britse en Franse acteurs, geeft toch dat extra beetje realisme. Erg grappig toen een Fransman "Allons-y!" riep, ik moest toen meteen denken aan Doctor Who (de 10th Doctor om precies te zijn). Ook leuk om acteurs als Jules Croiset weer eens te zien/horen, moest meteen denken aan Prins Jan uit Robin Hood.

Over het algemeen viel het acteerwerk helemaal niet tegen, het enige vervelende was dat ik soms de acteurs niet kon verstaan, Nederlanders hebben de gewoonte binnensmonds te praten of slecht te articuleren .

VERHAAL

De film mag dan niet 100% historisch correct zijn, het klopt toch allemaal wel aardig. Bovendien is de film goed geschreven, al hadden er van mij wat meer scènes in mogen zitten waar ze gewoon op zee varen in plaats van de politiek op land.

De film vertelt het verhaal over de zeeman Michiel De Ruyter. Als zijn admiraal Maarten 'Bestevaer' Tromp gewond raakt tijdens de oorlog tegen de Engelsen vertelt hij met zijn laatste woorden dat hij voor het landsbelang moet vechten en niet voor de politiek. Nederland staat namelijk op rand van burgeroorlog, met name de oranje-gezinde lokken voortdurend conflicten uit. De broeders De Wit benoemen de tegenstribbelende De Ruyter als Tromps opvolger, tot ongenoegen van diens zoon. Tijdens de grote zeeslag tegen de Engelsen behaalt De Ruyter tegen alle verwachtingen in de overwinning en hij word beroemd en succesvol. Te succesvol volgens de Oranjegezinden regenten...

AANGEPASTE VERSIE

Omdat ik nog net geen 16 jaar oud ben en Kijkwijzer een no-tolerance beleid voert was ik genoodzaakt om de 12 jaar en ouder-versie te kijken. Ik had begrepen dat ik niet veel gemist heb en ik vind het een beetje onzin. Alsof kinderen niet veel erger gewend zijn dan afgehakte hoofden en uitgescheurde darmen... Tenminste, Ik moet voor mezelf spreken . In ieder geval is de aangepaste versie niet slecht ge-edit want je merk nauwelijks dat je wat mist, als ze in het begin niet hadden vermeld dat dit een andere versie was had ik het niet gemerkt.

VISUEEL

Visueel is Michiel De Ruyter een plaatje. De film is mooi opgenomen op mooie locaties. De schepen op zee en de zeeslagen waren ook verrassend goed. Die splinters die in slowmotion over het dek vliegen, geweldig. Het heeft echt wat, al denk ik dat Roel Reiné een beetje is doorgeslagen met al dat zaagsel. De CGI is vele malen beter dan alle effecten die ik tot nog toe in een Nederlandse film heb gezien. Maar in een paar shots zie je dat ze met de computer hebben geknutseld. De close-ups zijn allemaal gemaakt met echte boten en alleen de shots waar je een grote hoeveelheid schepen ziet zijn trucage en dat is erg slim van de filmmakers. Wel jammer dat er niet echt scènes van een nacht op een schip zijn gemaakt of hoe ze ergens heen varen. Nu hebben we alleen de veldslagen en de politiek eromheen. Maar dat is niet zo erg. Goede cinematografie.

MUZIEK

De soundtrack van Trevor Morris was On-Nederlands goed. Morris is dan ook een Canadees die voor een hoop Amerikaanse actiefilms heeft gecomponeerd. Ik denk zelfs dat dit zijn beste werk is. Echt geniaal eigenlijk, avontuurlijke orchestrale muziek, wat Nederlandse deuntjes en typerend voor deze eeuw moderne elektronische muziek met van die harde dreunen. Vond dat hier niet eens zo slecht. De muziek paste goed bij de film en er zaten een aantal erg goede tracks tussen.

OVER DE REGISSEUR

Roel Reiné, een man van wie ik nog nooit heb gehoord, zet hier ineens neer waar Reinout Oerlemans nog niet van had durven dromen: Een historische avonturenfilm die wel goed is. Maar wie is die man eigenlijk?

Zijn filmografie is niet veel soeps, geen hoge beoordelingen. Hij schijnt ooit een gouden kalf te hebben gewonnen voor zijn film The Delivery (opmerkelijk gezien de erg lage beoordelingen van die film op IMDb en Moviemeter) en is daarna verhuist naar Amerika waar hij een handvol matig succesvolle tot zeer onsuccesvolle films heeft gemaakt zoals Pistol Whipped met Steven Seagal, Scorpion King: Battle for Redemption met Ron Perlman en een paar andere low-budget horror en western films. Van al zijn werk maakt alleen Deadwater me een beetje nieuwsgierig, omdat dat de enige is met een mooie poster (Deze film inbegrepen) en het concept me doet denken aan jaren '80 b-films.

We kunnen dus stellen dat Reiné voorheen niet echt een groot succes was. Op zijn website staat dat hij een perfectionist is met oog voor detail en je zou het misschien niet denken door die matige filmografie maar ik geloof dat graag. Als ik naar Michiel De Ruyter kijk zie ik wel degelijk perfectionisme. Ik herken me ook erg in een regisseur die op deze manier een film wil maken en bij ieder shot denk ik "Ooh, wat slim.", "Aah, wat grappig.", "Hmm, dat is wel wat.", "Hmm, jammer bijna.". Moet een jongensdroom zijn die uitkomt voor Reiné.

TOT SLOT

Het is het zeker waard om Michiel De Ruyter te gaan zien. Dit is misschien een once-in-a-life-time ervaring, tenzij er voortaan meer van dit soort Nederlandse films komen (wat ik van harte hoop).

Een paar blunders in de film waren dat ze de Union Jack op de Britse schepen hadden, die bestaat pas sinds 1801. En heel soms zie je op huizen een ANWB-logo of letters die 1939 spellen en ik zag een stijger met schroeven, maar dat is allemaal niet zo heel erg. Het is toch erg knap hoe ze de film zo goed op de 17e eeuw hebben laten lijken. De film zakt soms dan wel een beetje in, gaat wat te lang door of maakt een misser maar al met al is het een zeer prettige kijkervaring

Goed acteerwerk, Mooie opnames, Redelijke effecten en een verhaal vol avontuur en drama. . Mooie zeeslagen en een echt stukje vaderlandsgeschiedenis. Komt dat zien, komt dat zien. Echt een aanrader.

Hoezee voor de admiraal! HOEZEE HOEZEE HOEZEE HOEZEE

For a nation of pigs, it sures is funny you don't eat'em!

Oliver Stone (Scarface, Platoon, JFK) en Alan Parker (Angel Heart, Mississipi Burning) bundelen hun kruchten in dit rauwe Misdaad-drama over een amerikaan die in Turkije wordt gepakt voor drugsbezit. Twee nogal politiek bewuste filmmakers, dus geen wonder dat de film vrij controversieel is geworden.

Brad Davis weet de frustratie in zijn positie erg goed te vertolken. Omdat de Turken niet van ondertitels zijn voorzien voelen we ons als kijker net zo vervreemd als Billy zelf. John Hurt speelde ook sterk als de Brit Max (een rol die veel ouder is dan hij zelf was op dat moment).

De Echte Billy Hayes heeft vele jaren na de verschijning van de film te kennen gegeven dat veel voorvallen in de film overdreven zijn en Oliver Stone heeft zijn excuses gemaakt aan de Turkse overheid over de manier waarop hij Turken heeft neergezet. In Nederland is een bioscoopzaal in brand gezet toen deze film werd gedraaid en in Duitsland bracht de film het minste op van heel Europa (rara, hoe komt dat). Nu is het in Hollywood altijd zo dat dingen worden gedramatiseerd, maar desondanks is het in mijn ogen een geslaagd portret. Als westerling gevangen zitten in een land als Turkije is natuurlijk verschrikkelijk, voor helemaal niets krijg je de zwaarste straffen en de omstandigheden zijn alles behalve prettig.

De eerste film met muziek van Giorgio Moroder en hij won er meteen een oscar voor. Het soundtrack-album van de film is natuurlijk veel bekender dan de film zelf en ik kende het dan ook al lang voordat ik de film had gezien. Opvallend is dat de muziek op het album veel beter is dan de muziek die uiteindelijk in de film is gebruikt en daarnaast verbaas ik me erover hoe sommige nummers zijn gebruikt (met name de Love Theme).

De film was aardig opgenomen. Realistische filmstijl zonder veel stillisme om de film een documentaire-achtige indruk te geven. De geluidsband zorgde vooral voor de spanning. Omdat ze niet in Turkije konden filmen is er op Malta en in Libië gefilmd, vandaar dat er veel Maltees en Arabisch is te horen in de film.

Midnight Express vind ik een sterke film met een schokkend portret van het Turkse gevangenis systeem.

Een vroege film van Guillermo del Toro, zijn amerikaanse debuut.

New York wordt bedreigt door een zeer besmettelijk virus, dat wordt overgedragen via kakkerlakken. Een speciale kakkerlakken soort wordt ingezet om de kakkerlakken uit te roeien. Het lijkt erop dat alles is opgelost, maar dan blijkt dat de kakkerlakken zich ontwikkelen...

Het acteerwerk van Mimic is wel prima, al is in de dialogen een enkele keer te merken dat del Toro geen native speaker is. Vooral de toevoeging van Giancarlo Giannini als de schoenenpoetser vond ik erg sterk.

Mimic is een degelijke creature-feature. De insecten zien er goed uit, sterke practical effects en ranzigheden. De CGI was stukken minder, maar werd gelukkig maar zeer beperkt gebruikt. Het beste van de film is toch wel de art direction. De aankleding van de locaties, de props en het ontwerp van alles is bijzonder mooi. Dat is sowieso een van del Toro's sterke punten.

Het verhaal had aan de andere kant wel wat meer aandacht moeten hebben. Het is vrij simpel en niet helemaal goed uitgewerkt. Het tempo is niet helemaal goed. Maar, bij een dergelijke film is het verhaal dan ook weer niet heel belangrijk.

De cinematografie kon er mee door, redelijke opnames. De muziek van Marco Beltrami was wel goed, maar niet heel bijzonder. De suspence-geluidseffecten waren een beetje slecht getimed en kwamen goedkoop over.

Alles bij elkaar een prima vroege del Toro maar niets vergeleken met El laberinto del fauno.

Hartstikke leuke Nederlandse film. Het boek blijft beter en de film is best knullig maar voor nederlandse begrippen een topper!

Sinterklaas, kapoentje. Stop wat in mijn schoentje, stop wat in mijn laarsje. Dank u, Sinterklaasje.

Ik heb het niet zo op het extreme commercialisme dat gepaard gaat met de Amerikaanse variant van het Kerstfeest. Toch kan ik erg genieten van de decoraties en de liedjes en vind ik alles wel behoorlijk sfeervol. De Kerstman zoals hij in deze film ook te zien is is bedacht door het marketingbureau van Coca Cola. In Amerika hebben ze de tradities van Nederlandse, Scandinavische en Angelsaksische kolonisten samengevoegd tot de Kerstman, die wordt niet voor niets Santa Claus (Sinterklaas) genoemd.

George Seaton maakt met Miracle on 34th Street een aanklacht tegen dat commercialisme door zichzelf de vraag te stellen, wat zou de echte kerstman vinden van het moderne kerstfeest? Bovendien erkent hij zelfs de Nederlandse roots van de Kerstman in een vrij bizarre scène waar Edmund Gwenn samen met een meisje Nederlands zingt (het klinkt eerder Afrikaans, maar toch knap).

De film is natuurlijk een beetje naïef, maar het heeft allemaal wel een heerlijke charme. Edmund Gwenn is de ultieme vriendelijke oude man en dus de ideale kerstman. De moraal van de film mag dan een beetje misslaan (een gek is een held zolang je winst met hem kan maken), ik ben het wel met de film eens dat het goed is om kinderen sprookjes te vertellen en in de kerstman te laten geloven. Ik snap de obsessie van Maureen O'Hara's personage met de waarheid/realiteit niet. De wereld is al zo'n nare plek, laat kinderen toch zo lang mogelijk vluchten in fantasie.

Geinige horror-film die op Netflix stond.

Het duurde een tijdje voor de film opgang kwam. Het zat dan wel vol met clichés en flauwigheden. Maar uiteindelijk was het wel vermakelijk als er meer doden beginnen te vallen en als de hoofdpersoon de achtergrond van Esseker ontdekt.

Toch is het zeker geen goede film. Totaal niet sfeervol door het gebruik van CGI (dat hele pakhuis leek op een videogame), al moet ik wel togeven dat de gore er soms redelijk practical uitzag.

Met het concept had je op zich zeker wat goeds kunnen doen, vooral als je het sfeervol aanpakt en niet zo op de drama en sentimentele zaken gaat teren. Kiefer Sutherland speelde op zich nog wel redelijk, maar de andere acteurs bakten er niets van.

Op zich geinig om een keer gezien te hebben, maar ik kijk veel liever oude horror...

"I am your number one fan. There is nothing to worry about. You are going to be just fine. I am your number one fan."

Weer een ijzersterke Stephen King-verfilming. Ik moet ten eerste zeggen dat ik het boek nooit eerder heb gelezen dus gaat mijn beoordeling alleen over de film.

De hoofdrollen worden vertolkt door James Caan, als auteur Paul Sheldon, en Kathy Bates, als zijn grootste fan. Alle rollen in de film worden goed vertolkt. Caan is prima als hoofdpersoon. Bates steelt echter de show als de totaal gestoorde fan, erg goed geacteerd.

Paul Sheldon heeft net het manuscript klaar van zijn laatste boek waarin hij voorgoed een eind maakt aan Misery, het hoofdpersonage van zijn lang lopende serie, om serieuze literatuur te gaan schrijven. Op de weg van zijn schrijfplek naar de uitgever word hij echter overvallen door een sneeuwstorm en krijgt een ongeluk. Vervolgens word hij wakker in een vreemd huis en treft daar Annie Wilkes, zijn grootste fan, die beweert hem te hebben gered en hem heeft verzorgd. In het begin lijkt het erop dat hij enorm veel geluk heeft gehad, totdat Annie zijn manuscript leest...

Een superspannend en ijzersterk verhaal van Stephen King. De nachtmerrie van elke auteur lijkt mij. Vond het tijdens de film ook grappig dat een schrijver schrijft over een schrijver. Zou King zijn eigen angst als inspiratie hebben gebruikt?

De film heeft een geweldige sfeer. In een sneeuwstorm helemaal in-the-middle-of-nowhere in een claustrofobisch hutje. Dit is een van die films waar de muziek de sfeer van de film heel erg bepaald. Marc Shaiman heeft mij op het puntje van mijn stoel laten zitten. Daarbij komt ook nog dat de film visueel ook erg sterk is. Erg goede cinematografie en stunts. Heel erg geloofwaardig. De geloofwaardigheid in combinatie met de muziek zorgen ervoor dat je heel erg met het verhaal meeleeft en dat maakt het allemaal nog spannender. Het einde vind ik ook geweldig.

Zonder enige twijfel een van de aller beste Stephen King-verfilmingen.

Een aanrader voor iemand die een goede thriller wil.

De creativiteit van Tim Burton's visuele repertoire vind ik sinds Batman, Charlie and the Chocolate Factory en zijn stop-motion-films behoorlijk achteruit gegaan. Dit was toch een vrij standaard jeugdfilm van tegenwoordig. Het gebruik van stop-motion effecten voor de creaties van Enoch was dan wel erg leuk en het skeletten-leger (hoewel erg slechte CGI) was wel een grappig eerbetoon aan Ray Harryhausen. Grappig feitje, de opnames van het kindertehuis zijn gemaakt in een verlaten gebouw in België.

Het verhaal heeft een aantal orginele elementen, maar is over het algemeen erg stereotype. Een buitenbeentje met een oude mentor ontdekt dat hij bijzonder is en komt in contact met andere bijzonderen. Maar er is een slechterik die een gevaar voor de bijzonderen is om een of ander doel te bereiken. Niet heel bijzonder dus, maar ik vond het opzich wel leuk gevonden.

Het acteerwerk was wel goed. De kinderen deden het eigenlijk beter dan de volwassenen moet ik zeggen. Judi Dench was goed, maar niet bijzonder. Eva Green was niet slecht, al lijkt het alsof Burton als enige instructie "kijk blij" of "kijk boos" heeft gegeven. Samuel L. Jackson liep een beetje de lolbroek uit te hangen en nam de film duidelijk totaal niet serieus. Wat heeft die Ella Purnell (Emma) een apart hoofd trouwens, lijkt wel een levende pop, maar wel leuk gedaan.

Ondanks dat er een paar duistere scènes in de film zitten, is het wel echt een kinderfilm. De kijkwijzer-indicatie van 12+ is zwaar overdreven, in de jaren '80 kwamen er veel gruwelijkere dingen voor in kinderfilms en Disney is ook niet zo kindvriendelijk als men altijd beweerd.

Hoe dan ook, Miss Peregrine's Home for Peculiar Children was een vermakelijke film om gezien te hebben. Degelijk gemaakt met slechte CGI en een net wat te kinderlijke toon waarin het verhaal niet helemaal tot zijn recht komt.

"I've never seen so many cables from Washington. What kind of pull do you have up there anyway?"
- "I'm an American citizen."

De eerste Amerikaanse/Hollywood productie van Grieks-Franse filmmaker Costa-Gavras. De film gaat over de coup in Chili in de jaren '70 en is gebaseerd op ware feiten. De film was in de VS ongelooflijk controversieel ten tijde van zijn release. Desalniettemin viel de film in Cannes erg in de prijzen.

Een republikein reist af naar Zuid-Amerika omdat zijn zoon vermist is. Samen met zijn schoondochter begint hij een moeizame zoektocht. De Amerikaanse ambassade is alles behalve behulpzaam en de situatie verergerd met de dag. De doden liggen op straat en nergens is het veilig voor het regime. Vader leert zijn schoondochter beter kennen en komt ook meer over zijn zoon te weten...

Jack Lemmon zet een erg sterke rol neer als de vader van de vermiste man (hij heeft hier ook de prijs voor beste Acteur op gewonnen bij het Cannes filmfestival). Vooral de chemie met Sissy Spacek vond ik erg sterk. De idealen van vader en schoondochter willen nog wel eens botsen, maar uiteindelijk willen ze allebei het zelfde. Jerry Hardin (Deep Troat uit The X-Files) heeft ook een kleine rol als een Amerikaanse kolonel.

De film is gebaseerd op het boek van Thomas Hause, dat is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Joyce Horman (Beth in de film). Zoals aan het einde van de film al wordt verteld zijn de aanklachten tegen de ambassade nooit geslaagd en ontkend de Amerikaanse regering tegenwoordig nog steeds elke betrokkenheid in de hele affaire. Een paar jaar na de film is men er zelfs achtergekomen dat het lichaam dat naar de VS gestuurd helemaal niet van Horman is.

Ik ben de film eigenlijk op het spoor gekomen door de soundtrack van de Griekse Elektronische componist Vangelis. De Theme Song stond namelijk op zijn Greatest Hits album. Een erg mooie soundtrack die de film nog wat meer emotie meegeeft. Verder is de film ook mooi opgenomen. De cinematografie is sterk en je waant je echt in Zuid-Amerika (terwijl het in Mexico is gefilmd).

Missing is een sterke Drama / Mystery. De film is spannend en meeslepend en alles wordt op een sterke manier gebracht. Met name de flash-backs vond ik erg leuk gedaan. Het einde had echter wat meer toegelicht kunnen worden, we hadden ook best meer mogen zien dan enkel wat horen. Desalniettemin een goed plot. Ik denk dat als de film geregisseerd was geweest door een Amerikaanse regisseur dat hij bij lange na niet zo goed was geweest en het een doorsnee 'amerikaan in het buitenland' film zou zijn.

"If I stay here very long, I might misbehave. Somebody might have to kill me."

Goede western van Ron Howard.

Sterke rol van Tommy Lee Jones als de tot indiaan bekeerde Jones. Ook Cate Blanchett speelde erg goed. Knap van haar hoe ze als Australische een onvervalste Amerikaanse uitstraling weet neer te zetten. Ook noemenswaardig was dat de kinderen het erg goed deden in de heftigere scenes.

De film is mooi opgenomen op schitterende afgelegen locaties. Dit samen met de mooie soundtrack van James Horner, geeft de film een heerlijk sfeertje. Leek qua uitstraling af en toe een beetje op Dances With Wolves.

Plot is niet zo heel erg bijzonder en er had zeker meer in gezeten, maar het eindresultaat is erg vermakelijk. De film gaat aan het einde misschien net wat te lang door, alhoewel ik de finale wel goed vond. De indianen zijn naar mijn idee erg historisch correct neergezet en ik vond het gebruik van subtitels goed gedaan.

Had er op zich meer van verwacht maar zeker niet slecht.

"Though I have all faith so that I could remove mountains and have not love, I am nothing. And though I bestow all my goods to feed the poor and though I give my body to be burned and have not love, it profiteth me nothing. Love suffereth and love is kind. Love envieth not. Love vaunteth not itself, is not puffed up. When I was a child, I spake as a child, I understood as a child, I thought as a child. But when I became a man, I put away childish things. But now abideth faith, hope, love... these three. But the greatest of these is love."

The Mission heb ik enkel ontdekt omdat ik opzoek was naar muziek van Ennio Morricone, maar ik ben erg blij dat ik hem heb gevonden. De film krijgt lang niet alle aandacht die hij verdient.

Jezuïet broeder Gabriël is er in geslaagd om een succesvolle missiepost op te zetten in Zuid-Amerika waar hij de inheemse Indianen bekeerd en onderdak bied. Slavenhandelaar Mendoza vermoord zijn eigen broer en besluit boeten te doen bij de kerk. Hij gaat met Gabriël mee en betert zijn leven, hij word zelfs Jezuïet. Dan komt er een kardinaal uit Rome die moet bepalen of de kerk de missieposten aan Portugal moet afstaan, die alle Indianen willen verhandelen als slaven...

Robert De Niro en Jeremy Irons spelen hier rollen die nogal afwijken van wat ze gewoonlijk spelen. Irons speelt een keer geen slechterik maar een Monnik en De Niro speelt een slavenhandelaar die zijn leven betert. Ook spreekt De Niro hier bijna uitstekend Brits Engels, in plaats van Italo-Amerikaans, waarmee hij bewijst dat hij wel degelijk andere rollen kan spelen dan personages in misdaad-films. Verder waren acteurs als Liam Neeson en Ray McAnally van de partij. Neeson heeft toch in het begin van zijn carrière in een hoop zeer sterke films gespeeld, wel eens waar slechts bijrollen maar toch vallen de actiefilms waar hij tegenwoordig de hoofdrollen in speelt vaak relatief tegen.

Ennio Morricone's muziek is weer formidabel. Het openingsshot van de film met meteen die diepe bassen en pan-fluiten erbij, was echt geweldig. De muziek geeft de film een sterke zuid-Amerikaanse sfeer maar weet ook een erg goede religieuze en emotionele toon aan te halen. De muziek is erg gevarieerd, van klassieke tot religieuze zang.

Roland Joffé heeft niet erg veel films gemaakt en hierna helemaal niets meer dat The Mission enigszins kon evenaren. Toch was de cinematografie perfect, geweldige beelden in spectaculair widescreen. Ook schitterende beelden van de zuid-amerikaanse natuur maken deze film het zeker waard.

Net als The Bounty (waar Liam Neeson trouwens ook een bijrol in had) en Conquest of Paradise is The Mission weer een zeer sterke film over de Zuid-amerikaanse kolonisatie rond de gouden eeuw. Maar The Mission is dan toch weer erg anders dan de twee eerder genoemde omdat deze ook een erg religieuze toon heeft. Ondanks dat de film een beetje in vergetelheid is geraakt was hij destijds overladen met prijzen - zo heeft de film het Cannes Film Festival gewonnen en de Oscar voor beste cinematografie - en word door christelijke organisaties en tijdschriften nog steeds vereert als de beste religieuze film ooit gemaakt.

Zelf vond ik The Mission ook een erg prettige film, het verloop van de film had misschien wat beter gekund maar toch vond ik de film niet bijzonder langdradig. Ik kon het ook wel waarderen dat dit keer de kolonisten zwart worden gemaakt in plaats van de kerk. Want die Portugezen waren echt heel fout bezig en de Spanjaarden ook, die kardinaal zag ten miste het slechte van zijn besluit in, maar hij zat nog steeds fout. De tijden zijn enorm veranderd, tegenwoordig hebben we zelfs een jezuïet als Paus: Paus Franciscus.

Aanrader.

Mooie film. Goed Geacteerd, Mooie Effecten. Leek wel of ie uit 1986 kwam inplaats van 1996, in tegenstelling tot veel andere films uit de 90's word Mission: Impossible niet verkloot door overmatig CGI gebruik. Goede en zeer vermakelijke film.

Mississippi Burning verteld het verhaal van twee FBI-agenten die de vermissing van twee mensenrechtenactivisten en een zwarte jongen moeten onderzoeken in een gehucht in Mississippi. Zowel de blanke als zwarte dorpelingen geven niets prijs en het is duidelijk dat de FBI hier niet welkom is.

Goed spel van Gene Hackman en Willem Dafoe. Met name Hackman's lompe personage vond ik erg sterk. Brad Dourif was daarnaast ook geknipt voor de rol van racistische hulpsheriff.

De film is sterk opgenomen. Alan Parker heeft zelfs met een speciaal ontwikkelde kleurstof gewerkt om de nadruk te leggen op de huidskleur van de acteurs. Trevor Jones maakte een mooie elektronische soundtrack die een beetje herhalend was, maar wel de spanning ten goede deed.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar volgens critici heeft de film wel erg veel creatieve vrijheden genomen. Opmerkelijk is dat veel extras echte leden van de KKK waren en dat de 'interviews' in de film niet in scène zijn gezet. Geen goede reclame voor Mississippi allemaal.

Mississippi Burning is een erg sterke politieke Thriller van Alan Parker over de rassen-segregatie in de VS van de jaren '60. Persoonlijk vond ik Parker's Angel Heart beter, maar deze wat meer politieke film mag er ook zeker wezen.

"Hey, crazy lady, I believe in God, too. I just don't think he's the bloodthirsty asshole you make him out to be."

Toen ik deze zag staan op Netflix dacht ik, waarom ook niet. Bleek een super sterke film te zijn. Ik vind Stephen King verfilmingen altijd wel goed (uitzonderingen daar, bijv. Dreamcatcher) en deze film van Frank Darabont stelde me dan ook niet teleur.

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King uit de bundel Skeleton Crew (1985). Ik heb het echter nooit gelezen dus ik kan de film er niet mee vergelijken. In een documentaire die ik onlangs zag - Fear of the Unknown - vertelde ze dat dit verhaal van King erg is beïnvloed door H.P. Lovecraft. En dat is te zien, heerlijk Lovecraftiaans allemaal. Aan het eind zien we zowaar iets dat op Cthulhu lijkt!

Het acteerwerk was ruim in orde. Allemaal onbekende acteurs, en dat is eigenlijk prettig, zo komt de film realistischer over. Het verhaal vond ik ook erg sterk. Een mysterieuze mist waaruit vreemde tentakels komen... Dorpelingen die vast zitten in een winkelcentrum en doen wat mensen zoal doen bij een ramp. Geweldig dat deze film zich zo op het gedrag van mensen in zo'n situatie richt. Echt verschrikkelijk die Joodse vrouw met haar oude testament, als katholieke christen vond ik het haast grappig hoe naïef zij was met haar dag des oordeels. De sfeer is ook prima en de film heeft een prettige spanning. Echt eng word het nergens en er zijn niet echt schrikmomenten.

De CGI - een techniek waar ik nooit echt een fan van ben - was matig. Gelukkig is de mist meestal met rookmachines en dergelijke gedaan. De wezen zagen er in een paar shots erg sterk uit maar in close-ups was het meestal te videogame-achtig. Ik wel veel slechtere CGI gezien hoor en eigenlijk was het helemaal niet storend. De Gore en special-effects waren goed gelukt.

Een geweldige knipoog in het begin van de film is dat in het attelier van David allemaal filmposters hangen van Drew Struzan. Waaronder The Thing en een plaat van The Dark Tower (met iemand die lijkt op Clint Eastwood/Harrison Ford).

De opnames waren helemaal prima, op een paar shots met te veel beweging in de camera na. Ook denk ik dat de cameraman in sommige scènes een beetje te lang was (de camera had lager gemogen). Maar The Mist was toch echt een bijzonder vermakelijke film. Lekker lang ook. Een van de betere Stephen King-verfilmingen.

De Russische film Mongol verteld een coming of age-verhaal waarin we Temudzhin Khan volgen van toen zijn vader stierf en de stam hem en zijn moeder verstootte tot het moment dat hij Khan van alle mongolen is geworden, de legendarische Genghis Khan.

Op het CGI bloed na is Mongol visueel een sterke film. Je merkt in de verte wat invloed van Tarkovsky en Kurosawa en wat duidelijker vergelijkingen met Jean-Jacques Annaud. Op de zelfde toegewijde manier wordt de natuur van Mongolië in beeld gebracht. Ook de veldslagen mogen er zeker wezen. Sterk is ook dat de film volledig in het Mongools is opgenomen en niet in het Russisch of Engels. De acteurs zijn voornamelijk Chinees en Russisch maar daarnaast spelen er ook veel Japanners in de film

Minder was het verhaal. Door de grote sprongen in tijd die gemaakt worden doet het verhaal erg fragmentarisch aan. In de laatste 18 minuten maken we een sprong van Temudzhin als slaaf naar machtige krijgsheer met duizenden soldaten. Hoe dit gebeurt wordt niet behandeld, terwijl dat juist interessant is om te behandelen. Ook wordt niet duidelijk waarom Temudzhin zo'n meedogeloze veroveraar is geworden, hier komt hij zelfs sympathiek over.

Een aardige Russische film dus, alleen had vele male beter gekund.

Monkey Shines heeft een heel andere stijl als voor George A. Romero gebruikelijk is. Ik vond ook dat de film beter aan een andere filmmaker, zoals David Cronenberg uitbesteed had kunnen worden.

Toch is het niet helemaal onaardig. De soundtrack vond ik wel goed, de film is prima opgenomen en de film heeft zowaar wat drama. Het acteerwerk kon er ook prima mee door, vooral Jason Beghe was zeker niet slecht.

Ik was erg blij dat er aan het begin van de film stond vermeld dat er geen apen zijn verwond tijdens het produceren van de film. Voor die muis en de parkiet vrees ik echter het ergste. De apen waren in ieder geval prima getraind want nergens in de film komt het amateuristisch over.

Het hele concept waar mensen bang moeten worden voor dieren werkt eigenlijk niet voor mij, daar ben ik gewoon een te grote dierenvriend voor. Bovendien was het een beetje belachelijk dat de apen slimmer zouden worden van injecties met menselijk hersenweefsel en dat de mensen in de omgeving dan "versmelten" met de aap vind ik nog een beetje vergezocht. Als de drama nou een stuk beter geweest zou zijn en het plot wat beter doordacht zou dit een veel betere film kunnen zijn geweest.

Al met al wel een degelijke horrorfilm, die mensen die niet zo van horror houden ook best leuk zullen vinden. Een veel betere film met het concept van een invalide in een nogal onmogelijke situatie vond ik Misery van Stephen King.

"Cut off a wolf's head and it still has the power to bite."

Weer een geweldige film van Hayao Miyazaki. Fenomenale animatie. Deze staat bekend als een van de laatste die helemaal met de hand is gemaakt (met cellen) maar ironisch genoeg bevat het wel een paar computergegenereerde animaties.

Heb de Engelse dub dit keer bekeken, aardige vertaling. De stemacteurs doen het goed.

Erg goed verhaal. Een Japanse fantasy dit keer, hetgeen mij op het eerste gezicht wat minder leek maar dat valt heel erg mee. Het oogt misschien wat apart maar het is een super mooi verhaal dat goed is vormgegeven. Een beetje vergelijkbaar met Nausicaa. Ik vond wel dat ze de film beter "Prins Ashitaka" hadden kunnen noemen gezien Prinses Mononoke niet de hoofdrol speelt.

De animatie was geweldig. Super mooi getekend allemaal. De cel-animatie ziet er geweldig uit in HD. Ook de enkele CGI vond ik zeker niet slecht, sterker nog dit is een van de weinige films waar ik het wel degelijk een toevoeging vind.

Weer een erg goede soundtrack van Joe Hisaishi. Dit keer een erg duistere sferische soundtrack met epische stukjes.

Eigenlijk erg slecht dat ik hem nooit eerder heb gezien. Een aanrader voor de animatie-liefhebber maar ook de filmkenner moet deze gezien hebben.

"I've been waiting for this my whole life! I'm gonna be a scarer!"

Weer een goede PIXAR-film. Ik moet zeggen dat deze niet als een 100% PIXAR aanvoelt. Normaal zijn die iets origineler. Wel moet ik zeggen dat deze beter is dan wat PIXAR laatste jaren heeft afgeleverd en ik zou zelf zo ver kunnen gaan om dit de beste commerciële animatiefilm van 2013 te noemen.

Helaas draaide alleen de nederlandse dub does moet ik ook de nederlandse stemmen beoordelen. Kasper van Kooten (Mike) en Jack Wouterse (Sulley) waren in het vorige deel gewoon geniaal. Hier vond ik ze iets minder.

Verder merk je dat hier gewoon te veel personages in zitten. In Monsters & Co. zitten meer originelere monsters. Ook is er iets te veel detail in de animatie, we zijn vooruit gegaan sinds 2001, maar ik vind de monsters beter in een wat gedateerde techniek.

Het verhaal is wel goed. Al moet ik zeggen dat ik na het zien van Monsters & Co. iets heel anders in gedachten had over hun geschiedenis. Vooral Randall was erg onverwacht. Geniaal vond ik die 80's Waterreus aan het einde!

Muziek is af en toe hergebruikt en er zijn wat nieuwe liedjes, wel goed.

Erg leuke film.

Erg goede film.

Ik blijf het zeggen; Ik heb een hekel aan CGI maar de films van Pixar zijn zo dat ze toch erg goed zijn. Monsters & Co is erg komisch, heel erg droge humor. Vooral Mike is erg grappig. Naast grappig is het af en toe ook erg sentimenteel, dat komt ook door de goede muziek van Randy Newman. Net als Toy Story is Monsters & Co een geweldige film.

Ik kijk dan ook uit naar de nieuwe Pixar-Monsters film.

"You can wipe out an entire generation, you can burn their homes to the ground and somehow they'll still find their way back. But if you destroy their history, you destroy their achievements and it's as if they never existed. That's what Hitler wants and that's exactly what we are fighting for."

Erg goede film. Snap de lage waarderingen totaal niet, juist weer een goede film voor een keer.

Erg sterke cast. Eigenlijk de beste rol van Clooney die ik tot nog toe heb gezien. Bill Murray is toch wel mijn favoriete comedy-acteur. Vond de chemie tussen de aceurs goed, veel beter dan in bijvoorbeeld The Expendables.

Goed verhaal, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Erg goed inelkaar gezet.

Vond het eer zeer vermakelijke film om na te kijken. Wel is het apart hu komische momenten worden afgewisseld met nogal dramatische, alsof ze later toch bedachten; Het is wel een oorlogsfilm. Maar ik vond het geslaagd.

Goede soundtrack ook.

Eerder had ik al Source Code van Duncan Jones gezien, dat was een prima Thriller.

Moon verteld het verhaal van Sam Bell. Een astronaut die al 3 jaar verblijft. Door een defect heeft hij amper contact met de aarde. Zijn gezondheid gaat achteruit en dan heeft hij een ongeluk. Als hij bijkomt op de ziekenboeg komt hij erachter dat hij niet alleen is...

Sam Rockwell speelt een sterke dubbelrol. Ter inspiratie heeft hij Dead Ringers van David Cronenberg bestudeerd. Moon doet een beetje denken aan 2001: A Space Odyssey. De robot Gerty praat precies zoals HAL-9000.

De film heeft een lekker mysterieus sfeertje en was bij vlagen best spannend. Met een vrij laag budget kun je zo toch nog een zeer degelijke film maken. Het concept vond ik erg goed gevonden, al hadden ze het mischien wel wat mysterieuze kunnen brengen, met een grotere twist. Ook was Gerty wel heel meegaand, als het niet aan de robot had gelegen had Sam nooit ontdekt dat hij een kloon is. Wel mooi hoe de wekker van Sam The One and Only afspeelt, wat natuurlijk op ironische manier verwijst naar het feit dat hij een kloon is.

De effecten en cinematografie waren prima. Het had alleen visueel wel wat interessanter gekund. Nergens wordt het echt bijzonder in dat opzicht.

Moon is prima Science-fiction/Mystery. Er had meer in gezeten, maar het is toch een vermakelijke film om gezien te hebben.