Meningen

"One of my race crossed the Danube a destroyed the Turkish host.Though sometimes beaten back he came again and again then at the end he came again for he alone could triumph.This was a Dracula indeed."

Mijn eerste kennismaking met het werk van Jesús Franco en het valt niet tegen. Sir. Christopher Lee was in de jaren '70 de rol van Dracula een beetje zat. Dat jaar verscheen hij al in twee van Hammer's Dracula films en aanvankelijk wijgerde hij dan ook om de rol voor Franco te spelen. Maar toen Franco hem beloofde dat hij de film zo dicht bij Bram Stoker's boek wou houden als mogelijk, ging Lee als nog akkoord.

Nachts, Wenn Dracula Erwacht is de eerste verfilming van Bram Stokers boek die probeert om zo trouw mogelijk te blijven aan het boek. Ook is het de eerste keer dat het personage Quincey voorkomt in een verfilming en waarin Dracula steeds jonger word. Later zou ook Bram Stoker's Dracula proberen dicht bij het boek te blijven.

Franco had eigenlijk Vincent Price gewild voor de rol van Van Helsing maar die zat vast aan een contract van een Amerikaanse studio. Dat zou mooi zijn geweest, Lee, Price en Kinski in een film. In plaats van Price nam Herbert Lom de rol op zich. Hij deed het best aardig maar ik vond hem geen al te sterke Van Helsing. Sir. Christopher Lee doet het zoals verwacht erg goed. Hij citeert een aantal keer letterlijk Stoker's boek.

De muziek van Bruno Nicolai vond ik best aardig, gaf de film een mooi klassiek sfeertje.

De film heeft een prima sfeertje en best aardige beelden van kastelen etcetera maar sommige scènes waren een beetje knullig gefilmd, je zag zelfs de schaduw van de cameraman in één scène met Kinski in de isoleercel. Leek in bepaalde opzichten erg op Nosferatu: Phantom der Nacht maar lag qua stijl toch net wat dichter bij de Hammerfilms. De film duurt niet erg lang en wist ook nergens echt saai te worden. Lee zag er erg sterk uit in sommige beet-scènes maar ik heb toch in Hammer's Dracula serie wat sterkere en originelere momenten gezien. De sterf scène van de graaf was ook niet erg sterk hier, dat deed Hammer in 1958 toch vele male beter.

Haalt niet heb niveau van Horror of Dracula maar het is een onderhoudende verfilming die zich toch wel onderscheid van meeste anderen.

"My dear Adso, we must not allow ourselves to be influenced by irrational rumors of the Antichrist, hmm? Let us instead exercise our brains and try to solve this tantalizing conundrum."

Der Name der Rose wilde ik al heel lang zien, maar de kijkwijzer-indicatie heeft me lange tijd tegengehouden hem te bekijken. Een paar maanden terug vond ik een versie met Nederlandse ondertitels en vandaag heb ik hem dan eindelijk bekeken.

William of Baskerville en zijn leerling Adso komen aan bij een geïsoleerd klooster in Italië. In het klooster is veel oproer omdat een van de monniken dood is aangetroffen. Als diezelfde dag nog een monnik onder mysterieuze omstandigheden sterft vraagt de Abt Baskerville om hulp. Samen met Adso moet hij erachter te zien komen wat er in het klooster gaande is voor een bezoek van belangrijke kardinalen komt opdagen. Anders is de abt genoodzaakt om de inquisitie te raadplegen. Ook is Baskerville erg nieuwsgierig naar de mysterieuze bibliotheek van het klooster.

Sean Connery speelt een meesterlijke rol als William of Baskerville, een personage dat erg duidelijk is beïnvloed door Sherlock Holmes. En hoewel Franciscanen inderdaad wat gematigder zijn, en dat toendertijd zeker waren, bestaat er geen twijfel dat Baskerville en zijn leerling duidelijk 20e-eeuws denken, maar dat is niet zo zeer storend. Christian Slater, die ik pas nog heb gezien in Heathers, speelt met zijn 15 jaar al behoorlijk goed en ook wel opzienbarend dat hij hier een seks-scène heeft met een actrice van 22. Het verdere acteerwerk was ook sterk, Ron Perlman was erg leuk als de gebochelde duivelsaanbidder met zijn Italiaanse accent. Ook vind ik het erg sterk dat er wat echt latijn en Grieks word gebruikt in de film. Het Engels mag dan weer niet helemaal kloppen maar dat zie ik door de vingers, geweldig dat de mensen buiten het klooster Italiaans spraken en de wachters Zwitsers-Duits, wat juist wel historisch correct is.

De dialogen waren wel een irritatiepunt. Omdat de set van het nagebouwde klooster zich naast een vliegveld in Rome bevond was het onmogelijk om geluid ter plaatsen op te nemen en is de hele film achteraf ingesproken. Connery gaat dat erg goed af maar de andere (vooral buitenlandse) acteurs doen dat af en toe belabberd. Mijn kopie had twee geluidsporen en het enige verschil dat ik kon ontdekken was dat het tweede nog slechter synchroon liep.

Het concept van een moord in een klooster vind ik bijzonder origineel. Het was ook een goed verhaal met niet alleen een goed staaltje bijbel-kennis en historische-kennis over het christendom maar ook de nodige drama en spanning. Het was heerlijk mysterieus en door de setting ook heel anders dan een reguliere detective. Ook is het verhaal van leerling Adso erg ontroerend, vooral aan het einde. Ook vond ik waar het uiteindelijk op uitdraait wel wat hebben, de oude monnik haat gelach en wil koste wat het kost een boek over humor geheimhouden. Toch was het misschien iets gehaast en laat het me met wat vraagtekens achter, waarom het boek niet meteen verbranden? En waarom ben je er zo zeker van dat iedereen de onderste hoek van het boek zal aanraken en zijn vingers af zal gaan likken? (waarom doet iedereen dat trouwens?) Maar goed is goed, het was een ontknoping die ik niet zag aankomen.

James Horner maakt een voor zijn doen erg ongebruikelijke soundtrack. In plaats van een epische orkestrale score heeft Der Name der Rose een erg sfeervolle elektronische score met analoge synthesizers, ge-samplede kerkbellen en prachtig gregoriaans gezang. De muziek is erg mysterieus en spannend maar (vooral aan het einde) ook erg dramatisch en emotioneel. Erg ondergewaardeerd werk van de componist.

De film was door de muziek en de schitterende locaties ook bijzonder sfeervol en de film is ook meesterlijk geschoten met een uitstekende cinematografie. Dit is mijn eerste film van Jean-Jacques Annaud en ik heb zo het idee dat zijn verdere werk me ook erg gaat bevallen. Hoewel Der Name der Rose in Amerika flopte was de film in Europa best een succes en bracht aardig wat geld op. Ik vond het een erg sterke film die meesterlijk in elkaar zit, een prachtige setting heeft en een briljante cast.

Aanrader.

Erg leuke comedy met veel neger-grappen. Visueel is het nog redelijk.

Heb me prima vermaakt.

Erg goede film. Ondanks de minimale effecten en de vaak terug komende b-film elementen is deze uiteindelijk toch wel erg goed. Veel te Amerikaans maar leuk om te kijken. Zoals ik ook bij Lincoln al zij interesseert Amerikaanse geschiedenis me geel hol. Er is best wel goed geacteerd door Sean Bean, Christopher Plummer en Jon Voight. De andere acteurs waaronder Nicolas Cage waren erg matig en deden me aan een tv-film van Disney Channel denken. Erg eentonige muziek.

Goede film. Vergelijkbaar met deel een. Ook dit is weer een sterkte film met de zelfde min en pluspunten. Jon Voight vond ik weer erg goed, en samen met zijn ex-vrouw komen er erg vermakelijke momenten.

Deze Deense horror (lees: thriller) film moest ik gewoon zien door die sfeervolle poster. Ook was ik erg benieuwt wat de Denen met horror zouden kunnen doen, omdat ik tv-series als Forbrydelsen en The Bridge erg goed vind.

De film verteld het verhaal van Martin, een rechtenstudent die wat geld hoopt bij te verdienen met een baan als nachtwaker in een mortuarium. De oude nachtwaker wil hem niet vertellen waarom hij is gestopt. Tegelijkertijd vinden er vreemde moorden plaats in de stad en dage Martin en zijn vriend Jens elkaar uit om de gekste dingen te doen...

Het acteerwerk was erg sterk en ik herkende ook aardig wat acteurs. Sofie Gråbøl weet overtuigend angst uit te beelden (moest zelfs denken aan Marilyn Burns in The Texas Chain Saw Massacre) en speelt verder ook niet onaardig, later zou zij de detective Sarah Lund gaan spelen in Forbrydelsen. Ook Kim Bodnia speelt de hoofdrol in een Deense tv-serie, namelijk Martin in The Bridge, hier speelt hij een heel ander soort rol maar hij was toen al een natuurtalend. Nikolaj Coster-Waldau kende ik nog niet maar hij schijnt het in Amerika helemaal gemaakt te hebben. Hier speelde hij in ieder geval een sterke hoofdrol als Martin. En dan was er natuurlijk nog Ulf Pilgaard als de politieman, die tevens de necrofiele moordenaar blijkt te zijn. De hele film lang kwam hij mij bekend voor en aan het einde wist ik ineens waar ik hem eerder heb gezien: Tempelriddernes skat, een Deens jeugdfilm. Hier komt hij op het einde in ieder geval erg onverwacht uit de hoek.

De sfeer van Nattevagten is vrijwel meteen al gezet, als de oude nachtwaker Martin rondleid door het mortuarium. Door de mooie beelden van het oude gebouw en de muziek blijft die sfeer vrijwel de hele film als een huis staan. De cinematografie vond ik sterk en ook de muziek was erg goed. Een mooie dramatische orkestrale score, suspense-muziek die af en toe aan Psycho doet denken en wat rock-achtige nummers waarvan sommige uitstekend bij de film paste.

Ik kon het wel waarderen hoe je in het begin van de film steeds verwachten dat het een bovennatuurlijke horror zou worden maar het uiteindelijk een super spannende thriller word. Veel van de Hollywood-clichés ontbreken of zijn op geniale wijze door de personages in de dialogen opgemerkt als "Het lijkt wel een slechte Amerikaanse film...". De film had af en toe wat weg van een giallo maar is wat frisser en realistischer.

Nattevagten vind ik een erg goede film van Ole Bornedal. Het laatste deel van de film is de spanning niet te houden. Het plot zit goed in elkaar en het acteerwerk is erg goed, vooral omdat het geen horror-acteerwerk is maar meer acteerwerk dat je in een van de beter drama of misdaad's films tegenkomt. Een echte aanrader voor liefhebbers van horror of thrillers, of als je gewoon een goede film wil zien natuurlijk. Word tijd dat in Nederland ook (meer van) zulke films gemaakt gaan worden.

"I hate 'em when they ain't been shaved."

Ik ben meestal niet zo van de moderne vampier-films maar deze Western/Horror van James Cameron's vrouw Kathryn Bigelow sprak mij toch wel aan.

Het acteerwerk in de film was helemaal in orde. Adrian Pasdar is een goede hoofdpersoon. Lance Henriksen, die speciaal voor de rol flink is afgevallen, deed het ook erg goed als de vampier. Joshua John Miller acteert lang niet slecht voor zijn leeftijd maar toch vind ik niet dat hij overkomt als een oude man in het lichaam van een kleine jongen maar meer als een kleine jongen die zich iets te volwassen gedraagt.

Near Dark geeft een erg origineel beeld van Vampiers. Ten eerste word het woord "Vampier" in deze film helemaal niet gebruikt, we krijgen geen houten staken, knoflook, kruizen en weiwater en niet het geen spiegelbeeld-cliché. Wel zijn ze hier onsterfelijk, verbranden ze in de zon en drinken bloed (hoewel ze een gewoon gebit hebben). De (moderne) western setting en stijl is ook mooi gedaan, een van de enige films waar Horror en Western wel goed bij elkaar passen.

De muziek van Tangerine Dream vond ik erg goed. Ben een grote fan van hun werk in de jaren '80. Hier hebben ze een erg sterke duistere score die je aan John Carpenter doet denken met een aantal erg mooie emotionele stukken en erg gave analoge geluiden. De muziek geeft de film ook een erg mooi sfeertje.

Ongeveer tegelijkertijd opgenomen met Aliens, toendertijd hadden James Cameron en Kathryn Bigelow al een relatie en mede daarom is de cast voor een deel het zelfde en heeft Near Dark de cinematograaf van The Terminator waardoor de opnames je ook een beetje aan een James Cameron-film doen denken. Erg grappig is ook dat je in een scène op de achtergrond een bioscoop ziet waar Aliens gedraaid word.

De Cinematografie is dus dik in orde. De scènes in de avond zijn erg mooi opgenomen en passen goed bij de muziek. De gore en stunts zoals het brandende vlees zagen er realistisch uit en waren goed gelukt. De film bevat niet veel actie, maar als die er is is die ook echt goed gedaan.

Een hoop erg mooie posters heeft deze film ook, al passen ze niet goed bij de film. De posters doen namelijk denken dat het een zombiefilm is (de Italiaanse poster is zelfs identiek aan Lucio Fulci's posters) en dat is uiteraard niet het geval. Helaas werd dit een flop toendertijd en is daardoor Dino DeLaurentiis' bedrijf DEG failliet gegaan. Zo zonde, die man maakt een hoop goede films en altijd worden het flops.

Het verhaal heeft goede wendingen en ik vond het einde geslaagd. Al met al is dit een sterke vampieren film met goed acteerwerk, een sterk verhaal en super toffe muziek van Tangerine Dream. Aanrader.

"There is one thing I have always maintained. If a man's shoe is dirty, you got to wonder about his sole."

Horror-regisseur Brian Yuzna, beginnende filmmaker Christophe Gans en Japanse monster-film regisseur Shûsuke Kaneko maken samen dit ultieme eerbetoon aan H.P. Lovecraft. Als horror-fan kun je dat gewoon niet aan je voorbij laten gaan. Necronomicon is een samenstelling van verfilmingen van The Rats in the Walls, Cool Air en The Whisperer in Darkness, met elkaar verbonden door een verhaal over H.P. Lovecraft zelf.

Jeffrey Combs, die wel kennen uit Stuart Gordon's Re-Animator en From Beyond, speelt de grootmeester zelf: H.P. Lovecraft. Hoewel hij totaal niet op Lovecraft lijkt vond ik dat hij het bijzonder aardig deed. Zelf had hij dat ook door, daarom weigerde hij aanvankelijk maar uiteindelijk heeft hij het toch gedaan. Het acteerwerk is voor een horror-film ruim in orde, behalve dan in het laatste verhaal (schreeuwende politie-agent en die twee wierdos). De beste acteur was natuurlijk David Warner als Dr. Madden in het tweede verhaal.

De effecten waren beter dan ik had verwacht. Mooie on-camera gore en make-up en (vooral in het eerste verhaal) waren de monsters helemaal volgens het boekje, met tentakels en al. Hoewel het af en toe een beetje goedkoop oogde vond ik de special effects helemaal geslaagd, godzijdank is er geen CGI gebruikt.

Ik kan nergens vinden wie de muziek nou heeft gedaan. De soundtrack was ook in orde, klassieke orkestrale muziek met in het laatste verhaal wat elektronische muziek.

Het eerste verhaal was echt Lovecraft, octopussen en andere horror uit zee, het opgelezen verhaal. Een geslaagde mysterieuze verfilming van "Ratten in de muren", goed werk van Christophe Gans. Het tweede verhaal vond ik overwegend het beste. Het verhaal over hoe Dr. Madden zichzelf in leven houdt, mooi gedaan door Shûsuke Kaneko. Het minste deel was het laatste verhaal dat ik een beetje te onserieus en surrealistisch vond, bovendien waren de personages een beetje vervelend. Het concept was wel erg gaaf (maar het is dan ook Lovecraft), beetje een misser voor Brian Yuzna, hoewel hij de tussenvoegsels wel goed heeft gedaan.

Al met al een leuke "verhalenbundel" met een prima sfeertje en goede verhalen.

Necrophobia is vergeten Nederlandse horrorfilm. Nu hebben we al veel te weinig genrefilms in ons kleine landje en als er al eentje is dan wordt die vaak snel vergeten of zwaar ondergewaardeerd. Dat is ook hier het geval. Na het zien van de heerlijke gotische opening was ik echter al meten helemaal verkocht.

Mark's vrouw is overleden door een ongeluk en hij heeft grote moeite om het te verwerken. Op het kerkhof ontmoet hij een vrouw waarmee hij een afspraakje maakt. Deze vrouw blijkt echter een compleet geschifte necrofiel te zijn.

Gezien het feit dat de cast alles behalve ervaren is vond ik het acteerniveau toch wel best goed. Martijn Oversteegen zet een prima hoofdrol neer. Grietje Besteman zou overigens later in het Verenigd Koninkrijk zelf Horrorfilms gaan maken.

Waar SL8N8 duidelijk was geïnspireerd door moderne horrorfilms is Necrophobia duidelijk geïnspireerd door de horrorfilms van de jaren '80 en '90. Het verhaal is goed gevonden en behoorlijk freaky, heeft zelfs wat weg van een Giallo. We hebben weinig horrorfilms in Nederland en het lijkt erop alsof Frank van Geloven en Edwin Visser dat qua goorheid even wilde compenseren met hun film. Uiteraard zijn er veel clichés, maar door de luchtige en vakkundige manier waarop die worden toegepast stoort dat helemaal niet. De overdreven jaren '90 schrikeffecten waren ook wel grappig.

De film is bijzonder fraai opgenomen met sterke 4:3-composities en bijzonder sfeervol kleurgebruik. Je kunt ook duidelijk zien dat de film zeer goed is gestoryboard. Prima muziek ook van Habbo Beem. Maar toch echt de grootste verdienste van de film zijn de meesterlijke gore en special-effects. Zeker gezien het budget vind ik het een hele prestatie. Ik kan modernere, duurdere producties noemen die er minder goed uitzagen. Zonde dat Maurice van Draanen en Twan Mickers hierna niets meer gedaan hebben, want het lijkt haast alsof Tom Savini de effecten heeft verzorgd.

Een meesterwerk is het natuurlijk niet, maar wel een echt pareltje van Nederlandse bodem. Zwaar ondergewaardeerd.

The Cat Returns verteld het verhaal van Haru, een doodnormaal meisje die op een dag een overstekende kat red. Tot haar grote verbazing staat de kat naderhand op en bedankt haar. Later krijgt ze te horen dat de koning der katten haar als beloning met zijn zoon wil laten trouwen, maar dat wil ze niet. De half-kat Baron Humbert von Gikkingen is de enige die haar nog kan helpen.

Eigenlijk is The Cat Returns een spin-off van Whisper of the Heart, waarin de Baron ook voorkomt. Daarmee is het de enige vervolg-film die Studio Ghibli ooit heeft gemaakt. Waar vrijwel alle Japanse animatiefilms de prettige speelduur van 2 uur hebben, is deze dan ook net zo kort als de films van Disney. Ik erger me altijd erg aan de korte speelduur van dit soort animatiefilms. Daarmee sluit je iedere mogelijkheid tot diepgang uit.

Ook hier was het dus niet veel meer dan een vermakelijk uitstapje, Geslaagd antropomorfisme en ondanks dat het computer-gekleurd is, was de animatie nog steeds schitterend.

"It takes more than flesh and blood to be human, Alex."

Nemesis belooft veel, erg mooie poster en bij die typische 80s intro was ik al helemaal verkocht. Uiteindelijk is het niet zo goed als ik had gehoopt maar wel een aardige film.

Veel beter als Cyborg maar nog wat minder als The Sword and the Sorcerer. Albert Pyun heeft een hoop slechte films gemaakt maar toch is hij geen beroerde filmmaker, als je de making-of van Cyborg hebt gezien kom je daar wel achter.

7 jaar VOOR The Matrix hebben we al een futuristische film waarin mensen zonnebrillen en lange jassen dragen, hoe cool is dat. Olivier Gruner is een prima hoofdpersoon en acteert best aardig. De rest van het acteerwerk was ook wel te doen maar niet heel geweldig.

Het concept is best gaaf maar het verhaal zelf is niet erg goed. Heel erg rommelig, de film weet maar moeilijk op gang te komen en er is teveel voice-over. Ook zijn er wat teveel pogingen tot plottwists die het plot te ingewikkeld maken. Ook is er op Cyborgs, Scanners en wat moderne wapens na geen enkel teken dat de film zich in 2027 afspeelt. Ok ok, ik vind het goed dat ze niet teveel veranderingen aanbrengen maar ik mis toch echt futuristische steden ect. Aan het eind krijgen we wel wat apparatuur te zien en een ruimteschip maar dat is het.

De film is (net als Cyborg) grotendeels opgenomen op verlaten industrietreinen, dat heeft wel wat sfeervol en is slim met een laag budget maar echt geweldig is het niet. Wat Java moet voorstellen is in werkelijkheid Hawaï.

De special-effects zijn gedaan door Gene Warren van Fantasy II, een bedrijf dat soms hele goede effecten aflevert zoals bij bijvoorbeeld Terminator 2. Hier is het echter niet heel bijzonder, de shot-outs zijn een beetje belachelijk en de stop-motion aan het einde was wel heel magertjes. De Animatronics en cyborgs waren oor het lage budget wel best oké.

Wat dan wel weer opvallend was was dat de cinematografie eigenlijk best goed was. De beelden waren mooi en ik vind dat Pyun goed camera werk heeft geleverd.

Al met al zeker geen erg goede film maar een vermakelijke futuristische actie-film is het wel. Een beetje gedateerd en er had zeker meer in gezeten.

Van The Neon Demon had ik best hoge verwachtingen, een spannende film met een stillistische aankleding. Hoewel ik het geen slechte film vond is het wel een tegenvaller. De film heeft een aantal problemen.

Laten we eens beginnen met de titel. The Neon Demon, wat een lijpe titel. What's next? Het TL-buis Spook? Nee, als je alleen op de titel afgaat verwacht je een jaren '80 parodie a la Kung Fury.
Elle Fanning speelde wel aardig in de hoofdrol, al had ze een gek stemmetje. Ik ergerde me er op een gegeven moment wel aan dat alle personages steeds zeggen dat ze zo ongelofelijk mooi is. Ze is zeker niet lelijk, maar overdrijven is ook een vak.

Omdat Refn door de Giallo is geïnspireerd dacht ik dat het plot rond de modellen, net als in veel Gialli slechts als introductie voor het slachtvee diende. Het hele plot draait echter rond de ongezonde obsessie met schoonheid en materialisme. Ik werd een beetje somber van al dat narcistische gedoe. Die competentie tussen de modellen, alsof het vrouwen in de Harem van een sultan of ballerina’s op een Sovjet-Russische Dansacademie zijn, vond ik niet zo interessant. Lekker boeiend hoe je neus of je kaaklijn eruit zien en is het niet sneu dat het enige wat je onderscheid je uiterlijk is?

De film is erg mooi geschoten en Refn maakt gebruik van mooi Bavaësk kleurgebruik. Het was veel monochroomer dan je ziet in Amer (ook al zo'n tegenvaller) of de films van Mario Bava en Dario Argento. Makkelijk te verklaren, want Refn is namelijk kleurenblind. Ik vond de hoeveelheid van het impressionistische kleurgebruik wel weer een beetje tegenvallen. De poster beloofd veel stilisme, maar in werkelijkheid heeft de film maar een paar scènes met de mooie kleuren. De soundtrack van Cliff Martinez was mooi en de jaren ’80 achtige elektronische muziek mag er zeker wezen. Kan echter niet op tegen de soundtrack van Refn’s eerdere Drive.

Het grootste probleem van The Neon Demon is dat het geen geheel vormt en het plot aan alle kanten rammelt. We beginnen met het verhaal van het jonge model dat het helemaal wil gaan maken, a la Mulholland Drive (ook een pretentieuze tegenvaller). Om vervolgens in een soort liefdesverhaal met haar vriendje terecht te komen, Val Lewton-achtige suspense opbouw naar niets (ja dat is een pleonasme) en dan ineens ontspoort de film in een ranzige vaagheid die aan Andrzej Zulawski’s Possession doet denken. Lesbische necrofilie, kannibalisme, toe maar. Aan de ene kant is het totaal geen Horrorfilm en dan ineens heel morbide. Is het een bijgeloof onder modellen dat als je iemand eet en je met haar bloed insmeert je net zo mooi als haar wordt? In een Gotische horror had het gewerkt, maar in hedendaagse setting wil ik toch echt wat uitleg. Zijn de modellen honderden jaren oude Elisabeth Bathory-achtige vampiers die leven op jonge maagden? Of zijn ze gewoon een beetje gek in hun hoofd. Geef ten minste enige vorm van uitleg.

De problemen rond het plot zijn allemaal makkelijk te verklaren. Volgens Fanning heeft Refn de film chronologisch opgenomen en is vrijwel alles geïmproviseerd, hetgeen aantoont hoe pretentieus deze film is. Een schoolboek voorbeeld van style over substance.

Soms worden nieuwe films aangekondigd die je de hoop geven een modern meesterwerk tegen te komen, alleen elke keer weer vallen ze tegen. Vrijwel altijd door problemen met het verhaal, misleidende reclame campagnes of het missen van diepgang. Ze zijn niet slecht, maar ook niet echt goed en dat is nu juist het vervelende. The Neon Demon is al de zoveelste dit jaar. Mooie beelden, mooie vrouwen, mooie muziek, potentie maar te vaag en te oppervlakkig om echt goed te zijn. Het is zeker geen doorsnee film en daarom ook zeker het bekijken waard, maar een cinematografisch meesterwerk is het allerminst.

Network is een satire op de invloed van de Televisie in het dagelijks leven. Alles draait om kijkcijfers en de mensen van 'het netwerk' schuwen niet om sensationeel nieuws in te zetten om de reclame wist op te drijven. Wanneer een ervaren nieuwslezer te horen krijgt dat hij wordt ontslagen kondigt hij in het nieuws aan dat hij zelfmoord zal gaan plegen. Het resultaat? Een gigantische toename van de kijkcijfers. Het netwerk besluit dat ze de nieuwslezer best nog kunnen gebruiken.

De film begint enkel met het verhaal van de nieuwslezer maar gaandeweg breid het zich steeds verder uit. Network is een door en door zelfbewuste film. Personages praten over verloop in tijd door middel van termen die over de structuur van scenario's gaat. De achterliggende symboliek van alles wordt al door de personages doorgrond.

Ik kan me voorstellen dat de film vanaf ongeveer de helft niet meer voor iedereen goed te volgen is. Dan is het namelijk niet alleen de nieuwslezer die raar tiert, maar gaan de zakenlui ook beginnen met lange monologen. Ik vond het allemaal wel erg interessant. Het zet je wel erg aan het denken over de invloed van geld. Toppunt was misschien wel wanneer ze een terroristische groep betalen om aanslagen te plegen en de Marxistische tussenpersoon helemaal door het lint gaat als ze hoort dat haar onkosten niet meer gedekt worden door het budget.

Wat tegelijkertijd ook grappig is aan Network is dat het een portret van zijn tijd is. Televisie was de belangrijkste informatiebron in de jaren '70. Tegenwoordig stelt Televisie nauwelijks nog wat voor en ik denk dat ik nog een tijd ga meemaken waarin er helemaal geen Televisie meer uitgezonden wordt. Maar je zou vandaag de dag prima een vergelijkbare film kunnen maken over de invloed van social media op het leven van mensen.

"I believe the wolves went off to a wild and distant place somewhere, although I don't really know... because I turned away, and didn't watch them go."

Erg mooie Ron Miller-productie. Toch wel een van de allerbeste live-action films van Disney. Ben erg blij dat ik hem heb weten te vinden, want het is een vrij onbekende film.

De film heeft geen grote cast en in het grootste deel van de film zien we maar een acteur, maar dat geeft niet. Charles Martin Smith doet het goed als bioloog Farley Mowat. Verder vond ik Zachary Ittimangnaq ook erg leuk als de oude Inuit Ootek.

De film gaat over een bioloog die van de Amerikaanse overheid de taak krijgt om te bevestigen dat de wolven een gevaar vormen voor andere dieren op de toendra in het uiterste noorden van Canada. Het verhaal is onvoorspelbaar en goed geschreven. Mooi gedaan dat we de bioloog ook horen vertellen door de film. De film is gebaseerd op een echt gebeurd verhaal, het verslag van Mowat veranderde de manier waarop mensen naar wolven kijken.

De muziek van Mark Isham was erg goed. Erg mooie synthesizers. Hoewel er niet heel erg veel muziek is geeft de muziek als hij er wel is een mooie toon aan de film.

De film word nergens erg gedateerd of nep. Erg mooie opnames van de toendra en de wolven. De wolven in de film zijn echte wolven, welles waar tam, de cameraman heeft met allerlei vleeswaren de aandacht van de wolven weten te trekken. Omdat de wolven er meestal "te vrolijk" uitzagen, hadden ze ook grote honden op de set lopen zodat de wolven zich wat dreigender opstelden.

De film word nergens echt saai en heeft een mooi ontroerend verhaal. Erg grappig ook met die muizen. Een goed drama-gehalte en mooie beelden. Een verloren parel van Disney, sowieso vind ik de films die hun in eind jaren '70 en in de jaren '80 maakte erg ondergewaardeerd. Aanrader.

Dit vervolg vond ik toch net wat leuker als Turbo. Filmtechnisch stelt het uiteraard nog steeds bar weinig voor en het plot lijkt terplekke bedacht door iemand die een paar biertjes teveel opheeft. Maar door de ontzettend droge en enorm politiek incorrecte humor is de film wel bijzonder vermakelijk. Die lui van het Ministerie van Defensie vond ik ook een erg grappige toevoeging haha.

De gore van de zombies zag er eigenlijk best goed uit. Wat maar weer bewijst dat wij hier in Nederland prima Horror zouden kunnen maken. Als je een komedie film met zombies kan maken kun je ook een 'serieuze' zombiefilm maken.

Ze hadden die Friezen trouwens wel mogen ondertitelen, kan er echt niets van maken wat er nou gezegd wordt. Maarja, ik ben zelf dan ook een beetje een Brabo. Hier in Noord-Limburg zijn de teksten pijnlijk herkenbaar. Als je op een verjaardag bent praten sommige mensen namelijk echt zo... "Hey Kut, ik pak nog een pilske, of nie!"

Leuk om eens gezien te hebben (al had ik hem al ontelbare keren onvolledig gezien, ze zetten hem zo vaak op op school).

Best grappig. Vooral door al die heerlijke Nederlandse dingetjes. Heel goed is de film filmtechnisch dan weer niet maar ik geloof ook niet dat dat de bedoeling is geweest van de filmmakers. Het is net of de film in chronologische volgorde ter plekke is bedacht.

Geniaal vond ik wel Reinout Oerlemans die even de 4th-wall breekt en vertelt dat het budget op is en bekende koppen als Theo Maasen die even gezellig mee doen.

Alles goed en wel maar die scène met de Nazi-boer die even vrolijk SS-liederen gaat zingen vond ik veel te ver gaan. Daarbij slaat het nergens op.

Vermakelijk. Meer hoeft er niet over gezegd te worden.

"We did it! We all did it!"

Geweldige Ron Miller-productie!!! Van de makers van Tron, The Black Hole en Watcher in the Woods.

John Hurt acteert hier weer even geweldig als altijd. Ook met erg veel emotie en zeer,zeer overtuigend. De rest acteerde ook zeker niet slecht, zelfs een aantal onbenullige rolletjes zijn erg goed gedaan. Günter Meisner, die mij nog bekend voorkomt als spion in Willy Wonka & the Chocolate Factory, deed het ook goed als die officier.

De muziek van Jerry Goldsmith is zacht uitgedrukt GEWELDIG!! Deed me een beetje denken aan Pappion, The Secret of NIMH, Twilight Zone: The Movie en Total Recall.

Erg mooi verhaal! En het is nog echt gebeurd ook!

Kreeg (mede door de muziek) af en toe gewoon een brok in m'n keel van deze film.

Heb hem nu voor het eerst gezien maar voeg hem nu al bij de beste films die ik ooit gezien heb!

Zeer goede film van Delbert Mann!

The Night Manager is een Britse mini-serie van de Deense regisseuse Susanne Bier, gebaseerd op het boek van John Le Carré. De serie verteld het verhaal van Jonathan Pine, een voormalig soldaat die werkt als hotelmanager in Caïro. Op een dag krijgt hij van de minnares van een Egyptische gangster een document met wapentransacties. Hij speelt het door aan MI6 en niet veel later is de minnares dood. Pine vertrekt naar Zwitserland om daar in een hotel te werken. Daar komt hij echter oog in oog te staan met de beruchte wapenhandelaar Richard Roper.

Tom Hiddleston speelde een goede hoofdrol. Hugh Laurie zet een meesterlijke rol neer als de vileine wapenhandelaar Roper. Bij vlagen vertoont Roper trekjes van House, maar er is toch echt een groot verschil tussen de twee. Waar House een sympathieke aso is, is Roper het vleesgeworden kwaad. Verder waren Olivia Colman (Broadchurch), Tobias Menzies (Game of Thrones), David Harewood (Homeland, Blood Diamond) en Elizabeth Debicki ook goed.

De kwaliteit van de serie was erg hoog. De Deense cinematografie was uitstekend en paste ook wel bij de luxueuze setting van het verhaal. Soms werd het een beetje too much, de gigantische demonstratie van het wapentuig was bijvoorbeeld niet realistisch, maar over het algemeen is het erg geslaagd. Wat ik vooral sterk vond was de manier waarop de moderne inlichtingendiensten hun werk doen en verder de nonchalante manier waarop Roper en co hun wapens verhandelen, alsof het luxe jachten zijn.

The Night Manager is een spannende en goede mini-serie die het kijken meer dan waard is.

Een bankovervaller verstopt het geld dat hij buit heeft gemaakt. Alleen zijn kinderen weten waar en als hij opgepakt wordt laat hij ze zweren nooit te vertellen waar het verborgen is. Zijn celgenoot ontdekt het verhaal van het geld en wanneer deze weer op vrije voet is gaat hij naar het gezin van de bankovervaller en probeert hij de locatie van het geld bij de kinderen te ontfutselen.

Night of the Hunter past niet echt in het Film Noir genre qua verhaal en setting, maar wel wat het camerawerk betreft. Prachtige cinematografie in zwart-wit met bijzonder veel aandacht voor licht en schaduwspel. Duidelijke geïnspireerd door het Duits expressionisme. Indrukwekkend waren ook de visuele effecten de shots van de boot op de rivier en van de verdronken vrouw onder water (bizar realistisch).

Het acteerwerk vond ik redelijk theatraal. Het hele narratief van de film ook, allemaal keurig afgebakende scènes. Het hoort er natuurlijk allemaal ook wel een beetje bij. De kinderen doen het voor hun leeftijd wel bijzonder goed en Robert Mitchum wist toch wel een dreigend figuur neer te zetten als The Preacher. Interessant verhaal over hoe de kinderen slachtoffer worden van deze man die verder door iedereen volledig vertrouwt wordt. Het einde vond ik echter een beetje vreemd. Waarom hebben de kinderen verdriet om de arrestatie van The Preacher, na alles wat er gebeurd is?

Het is duidelijk dat deze film Martin Koolhoven heeft geïnspireerd voor Brimstone. Veel bijbalcitaten zijn letterlijk hetzelfde en het personage van The Preacher is in beide gevallen iemand die zijn eigen verhouding met god denkt te hebben en door de gemeenschap op handen gedragen wordt. Het personage van The Preacher is overigens geïnspireerd door de van oorsprong Nederlandse seriemoordenaar Herman Drenth (beter bekend als Harry Powers).

Al met al een interessante film uit de 50'er jaren met prachtig stillistisch kleurgebruik. Door de liedjes en het vrij trage tempo soms een vrij lange zit, maar het bekijken toch zeker waard.

"They're coming to get you, Barbara, there's one of them now!"

De laatste tijd een heleboel horror gezien en nu maar eens begonnen met de films van George A. Romero. Eerst had ik het niet zo met zombies maar dat kwam vooral door die moderne films, Lucio Fulci had er al voor gezorgd dat ik zombies toch erg gaaf ben gaan vinden.

Het acteerwerk was wel in orde. Bijzonder is dat dit de eerste Amerikaanse film is waar een zwarte acteur de hoofdpersoon speelt. Duane Jones doet het ook prima.

De zwart-wit beelden zien er erg sfeervol uit en geven de film een beetje het karakter van een film die veel eerder is gemaakt. Als de film in kleur was denk ik dat hij veel minder sterk geweest zou zijn. Bovendien lijkt de film ondanks het budget minder goedkoop. Bloed is gemaakt met chocolade-siroop, wie ziet het verschil in zwart-wit? Het huis dat is gebruikt voor de opnames mochten de filmmakers gebruiken van de eigenaar omdat hij het toch wou slopen.

De zombies hadden soms wat beter gekund. Vooral die eerste, behalve wat rare bewegingen en een bleek gezicht zie je niet dat het een levende dode is. Er zaten wel een paar erg goede tussen en voor die tijd is er met de gore niets mis. Kannibalisme is een leuk idee van Romero, in die tijd veroorzaakte de film dan ook veel ophef, mensen dachten dat het kannibalisme zou aanmoedigen...

De muziek vond ik ook wel gaaf, echt die klassieke horror. Helaas is het allemaal stock music, niet voor de film geschreven dus. Het gaafste vond ik de muziek meteen in het begin, heerlijk.

Wel moet ik bekennen dat het een best lange zit was... De film is niet echt spannend en al helemaal niet eng, al had ik dat ook niet verwacht. Wel ben ik erg benieuwt naar de latere films van Romero. Voor die tijd is het een bijzonder aardige horror, al vind ik dat Hammer in Engeland wel een paar betere films heeft gemaakt toen der tijd.

"They're coming to get you, Barbara!"

Als filmliefhebber is mijn eerste reactie tegenover remakes vaak erg sceptisch, maar de al wat oudere remakes van films die toch wel een beetje gedateerd zijn kunnen toch nog best aardig zijn. Dat is hier ook het geval. Make-up specialist Tom Savini (die alle zombies in Romero's films heeft gedaan) maakt zijn debuut als regisseur. Tijdens de openingstitels werd ik steeds enthousiaster, Romero is producent en schreef het verhaal en de film is een productie van niemand minder als Menahem Golan van Cannon Films.

De film opent meteen met het letterlijk citeren van de originele film en we zien een vergelijkbare scène op het kerkhof. Die is wel een stuk minder iconisch dan de kerkhof scène in het origineel. Hoe iedereen naar het huis komt is ook erg klungelig hier maar daarna begint het toch best aardig te worden. De zombies zijn hier veel beter en het huis (dat volgens mij het zelfde is als in het origineel) is best sfeervol. De film zit ook vol van alternatieve ideeën die Romero destijds in gedachten had en heeft een paar 'foutjes' waar Romero achteraf mee zat hersteld.

Patricia Tallman is een heel ander soort Barbara, want in plaats van volledig in shock te blijven houd ze het hoofd juist heel koel. Uiteindelijk is ze ook de enige die het overleeft en sluit ze zich aan bij de zombiejagende hilbillies. Tony Todd leek erg op Duane Jones (op zijn stem na dan) en speelde een prima Ben. Verder zijn alle personages een stuk extremer als in het origineel, Cooper is nog starder, Mevrouw Cooper is nog bezorgder om haar dochter, Tom is nog beduusder en Judy is erg paniekerig. Ook hebben de personages veel meer achtergrond in deze versie en herkennen ze sommige zombies als bekenden.

Prima soundtrack van Paul McCollough, al is de soundtrack van het origineel behoorlijk sfeervol een originele score is vrijwel altijd beter.

Uiteindelijk gaat de film een stuk langer door en is het einde totaal anders. Zoals ik al zei is deze remake veel minder iconisch en origineel en ook best wel campy, maar het is wel een erg onderhoudende film met erg leuke verwijzingen naar Romero's eerdere films. Cannon had veel meer horror mogen maken wat mij betreft, ze hadden van mij ook vervolgen mogen maken op de Dead-trilogie (met het zelfde team als hier dan uiteraard). De remakes uit de 00s ga ik niet kijken, want dat is waarschijnlijk niets voor mij, wel ben ik nieuwsgierig naar Romero's latere films.

Nightbreed is gebaseerd op Clive Barker's eigen boek Cabal. Het verhaal gaat over Boone die droomt dat hij leeft in een wereld vol monsters genaamd Median. In zijn dromen heeft hij ook moorden gepleegd en zijn psychiater overtuigt hem ervan dat hij die moorden echt gepleegd heeft. Volgens Boone zit er niets anders op dan tussen de monsters in Median te gaan wonen.

Enerzijds is het heel duidelijk dat deze film uit de zelfde geest is ontstaan als Hellraiser, maar aan de andere kant zijn er ook erg veel verschillen. Zo is het Fantasy-aspect eigenlijk groter als het Horror-aspect en zit er ook humor in, waardoor de film op veel plekken erg karikaturaal aanvoelt. Waar Barker er heel goed in is geslaagd om zijn boek The Hell-Bound Heart te verfilmen als Hellraiser, heeft hij er toch een beetje een rommeltje van gemaakt hier. Ik heb de director's cut gezien en zelfs daarin heb je het gevoel dat je midden in het verhaal begint en sommige personages nauwelijks aan bod komen waardoor je er totaal geen binding mee hebt. Het voelt allemaal erg afgeraffeld aan.

Het budget van de film was 11 miljoen dollar, ruim 11 keer zoveel als dat van Hellraiser. Vrijwel al dat geld is gegaan naar het maken van de vele - erg gave - creature effects en make-up en het bouwen van locaties. Er zaten dan ook een aantal erg gave lekker smerige wezens in de film en de flash-backs naar de middeleeuwen waren pas echt geweldig. De beelden van de normale wereld waren echter nogal mager en gaven echt een low-budget indruk.

Body-horror regisseur David Cronenberg speelt zijn eerste grote filmrol als de psycholoog die net als Hannibal Lector een serie-moordenaar is en (om onbekende redenen) de monster-wereld Midian wil vernietigen. Dat gedeelte van het verhaal vond ik erg sterk. Jammer alleen dat er zoveel dingen bijgehaald worden zoals de hele bende rednecks die de freaks even komt neerknallen.

Nightbreed is een ontzettend maffe mengelmoes van genres en fantasie die vooral in literaire vorm zou kunnen werken. Door het verhaal in twee uur te proppen is er veel verloren gegaan. Er zitten erg gave practical effects in de film en een paar mooie beelden, maar uiteindelijk wordt het te karikaturaal allemaal.

"Do you know what fear stands for? False Evidence Appearing Real."

Prima film, niet helemaal wat ik ervan had verwacht maar zeker niet slecht.

Jake Gyllenhaal speelt een sterke rol als de gestoorde Lou, wat heeft die gast eigenlijk een rot-kop.

Lou Bloom is wanhopig op zoek naar een baan als op een dag vlak voor zijn neus een ongeluk op de snelweg plaatsvind. Hij stapt uit zijn auto en ziet al snel dat een stel journalisten komen filmen. Lou heeft zijn roeping gevonden, hij koopt een politie-radio en camera en gaat filmen bij de eerste de beste crime-scene. Als hij ontdekt dat hij de beelden kan verkopen aan de lokale nieuwszender begint hij steeds gedrevener te worden. Misschien iets te gedreven...

Mooie nacht-scènes en prima cinematografie. Doet je denken aan de stijl van Michael Mann. Ook prima 80s-achtige muziek.

Uitstekende debuut-film voor Dan Gilroy.

"I didn't join the police force to kill people."

Was behoorlijk nieuwsgierig naar deze film. Onlangs heb ik hem op DVD gevonden en vandaag dan maar eens bekeken. Zeker geen slechte film maar het viel me toch een beetje tegen.

De film heeft een sterke cast en best goed acteerwerk. Sylvester Stallone met een typisch jaren '70 baardje en Billy Dee Williams (Lando uit Star Wars) als New York Cops. En dan hebben we ook nog de Britse Nigel Davenport als een terrorisme-specialist van Interpol. En last-but-not-least onze eigen Rutger Hauer als een Duitse terrorist. Stallone en Williams waren wel aardig, al hebben beide betere rollen gehad. Hauer's eerste Amerikaanse film, zijn acteerwerk is sterk maar zijn Engels was een jaar later in Blade Runner toch een stuk beter.

Het verhaal is een beetje onwaarschijnlijk en niet helemaal goed doordacht. Interpol die straatagenten uit New York gaat voorbereiden op een terroristische aanval en plastische chirurgie word enorm overschat. Het concept is eigenlijk wel erg sterk, maar het had makkelijk beter kunnen zijn. Er was ook geen enkele reden om aan te nemen dat Wolfgar naar New York zou komen, alleen omdat Londen en Parijs wereld steden zijn wil nog niet zeggen dat de volgende New York zou moeten zijn. Amsterdam, Berlijn, Dubai, Tokyo... om er een paar te noemen. En in werkelijkheid zou de NYPD niets met zulke operaties te maken krijgen en zouden de FBI, CIA en Homeland Security het klusje klaren. Maar los daarvan is het best een redelijk plot, al hadden Wolfgar's motieven misschien wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Oorspronkelijk was de film een stuk langer en had Stallone een paar lange dramatische scènes en was er een stuk meer actie met Hauer, Stallone was dan ook woedend toen hij de uiteindelijke film zag. Hauer's beste vriend en moeder schijnen te zijn gestorven tijdens de productie en daarom zijn de opnames een paar dagen stilgelegd. in Hauer's Autobiografie schrijft hij dat hij ondanks alles alsnog een goede ervaring aan de film heeft overgehouden. Het script was ook oorspronkelijk bedoeld voor The French Connection 3 maar die film ging niet door en het script werd aangepast tot Nighthawks.

De muziek vond ik een beetje te Funky/Jazzy, paste niet bij de toon van de film en was ook een beetje achterhaald aan het begin van de jaren '80. Een sterke synthesizer-score of een goede orkestrale score was een stuk beter geweest. De beelden waren ook een beetje gedateerd voor begin jaren '80, maar dat gaf de film juist een leuk sfeertje. De cinematografie was wel prima.

Al met al toch minder als ik er van had verwacht maar zeker niet slecht.

Geweldige film. normaal heb ik een hekel aan musicals (met uitzondering op disney-films tussen 1937 en 1988) maar hierbij vond ik het juist leuk. prachtige stop-motion animatie. Tim Burton maakte eerder voor The Black Cauldron diverse schetsen (waar niks mee gedaan werd), nou het leek alsof sommige hiervan tot leven kwamen in The Nightmare before Christmas. Ik ben (om dat ik zelf ook amateur-animator ben) heel erg dol op handgemaakte animatie. Cel-animatie (tekenfilms tussen 1935 en 1994) en Stop-motion. Hoewel ik de Aardman-films eigenlijk iets beter vind zijn Burton's films ook geweldig. al met al leuke film om naar te kijken.

"Sleep. Those little slices of Death. How I loathe them." - Edgar Allen Poe

Stiekem net ietsje beter dan het eerste deel en veel beter dan het vervolg.

Mooi dat ze hier Heather Langenkamp en John Saxon uit de eerste film weer terug hebben. Langenkamp's acteerwerk is erg wisselvallig, dan acteert ze goed en weet emotie over te brengen en dan is ze een houten klaas. Patricia Arquette en de andere tieners deden het lang niet slecht, ze sloegen er in ieder geval neer om goede personages neer te zetten die niet bijzonder irritant werden. Laurence Fishburne speelt ook een kleine rol als een medewerker van de zelfmoordkliniek, herkende hem niet echt, hier is hij nog veel minder dik. Robert Englund zet hier weer een goede Freddy neer, al voelt hij hier meer aan als een achtergrond pergonage en is hij een stuk mondiger als gewoonlijk (Welcome to prime time, bitch!).

Wes Craven keert hier terug als producent en schreef het verhaal voor dit vervolg. Frank Darabont (die later een erg succesvol regisseur is geworden) en script-doctor Bruce Wagner hebben wat wijzigingen aan Craven's oorspronkelijke verhaal gemaakt, dat was namelijk veel duisterder en spannender. Hier zit er meer humor in het verhaal en probeert de film met gore eng te zijn in plaats van spanning op te bouwen. Hoewel ik meer spanning op prijs had gesteld, de film is helemaal niet eng, vind ik het verhaal erg geslaagd. Vooral het verband met de eerste film en de religieuze verwijzingen kon ik wel waarderen. Het concept is erg geslaagd. Het uitwerken van de achtergrond van Freddy is ook goed gedaan, dat is wat een goed vervolg hoort te doen, in plaats van gewoon een nieuw verhaal leveren.

De muziek van Angelo Badalamenti, die bekend is van de legendarische soundtrack van Twin Peaks en ander werk van David Lynch, is stukken beter dan de muziek van de eerdere films. Niet cheesy en toch lekker 80s met veel synthesizers, hier verpest de muziek de spanning tenminste niet (voor zover die er is). De rockmuziek van Dokken mag er ook wezen, het singeltje Dream Warriors is best aardig. Ook een geniale videoclip zit erbij waarin Freddy zelf een nachtmerrie krijgt.

Het sterkste punt van deze film is (net als bij de vorige twee films overigens) de special effects. Van de hele serie vind ik ze hier toch wel het beste. Animatronics, Gore, Bloed, Indrukwekkende schaalmodellen, Stop-motion die je aan Ray Harryhausen doet denken en heerlijke 80s rotoscoping effecten bij die Wizard Master gast en Freddy's dood. De effecten in dit deel zijn behoorlijk ambitieus en komen nauwelijks gedateerd over, alleen de skelet deed me denken aan een jaren '50 monsterfilm. Van alle films heeft Freddy hier ook de gaafste verschijningen, vooral die tv en de marionet waren geslaagd.

Zeker voor zijn eerste film heeft Chuck Russell het bijzonder goed gedaan. De cinematografie was goed en de film is mooi opgenomen. Hierna schijnt Russel nog een paar aardige genrefilms te hebben gemaakt en daarna niet veel soeps meer, zonde want dit was een goede start van zijn carrière.

Al met al een erg vermakelijk vervolg dat op zijn minst net zo goed is als het origineel. Goed geschreven als vervolg met erg goede effecten. Misschien hadden ze hier moeten stoppen, het einde waar Freddy een crucifix op zijn hoofdkrijgt deed me denken aan klassieke griezelfilms, zou een erg mooi laatste optreden van Krueger zijn geweest. Aanrader voor fans van de reeks en horror in het algemeen.

"How sweet. Fresh meat."

Na het toch wel erg sterke derde deel hebben we hier weer een erg slap excuus voor een vervolg. Freddy komt gewoon weer terug... Niet het beste vervolg dus, toch bracht deze wel het meeste op van alle A Nightmare on Elm Street-films (erg logisch dus dat New Line Cinema maar vervolgen bleef maken).

Het script en het acteerwerk zijn erg zwak in dit deel. Robert Englund speelde weer een prima Freddy maar had hier toch veel minder leuke one-liners als in het vorige deel. Een aantal personages uit deel 3 komen weer terug (verassing: het is nog niet afgelopen!) en ook twee acteurs. Tuesday Knight acteert als een houten klaas maar het liedje in de openingstitels heeft ze wel leuk gezongen.

Voor het verhaal hoef je dit vervolg niet te bekijken, er zitten wel een aantal erg leuke special-effects in. Weer heerlijk on-camera werk. Ze proberen zelfs The Fly na te doen in een droom waarin een van de tieners in een kakkerlak veranderd, geniaal. Erg zwak hoe Freddy opeens weer tot leven komt en aan het einde weer word gedood, om vervolgens in het volgende deel weer terug te komen. Het is een beetje zoals in de Hammer Dracula vervolgen, waar hij ook ieder keer weer tot leven komt en dood gaat (daar waren wel een paar erg originele, maar ook een paar hele slechte sterf/resurrectie-scenes). Tot nu toe heeft deel 3 de beste sterf scène.

Leuke 80s muziek, niet alleen een mooie openings-theme maar ook nog wat liedjes tussendoor (al zijn sommige echt heeel fout). Craig Safan maakt verder ook een prima soundtrack die weer een beetje meer lijkt op Charles Bernstein's originele score.

De opnames van Renny Harlin vallen niet tegen, best aardige cinematografie.

Dream Master was vermakelijk en ongeveer net zo goed als het tweede deel maar is niet echt een geweldig vervolg.

"You are all my children now."

Het vervolg op A Nightmare in Elm Street is gelukkig niet helemaal een herhaling van het vorige deel. Hier krijgen we te maken met ene Jesse die langzaam in Freddy verandert, in plaats van weer een aantal jongeren die door dromen worden geterroriseerd.

Robert Englund was weer een gave Freddy Krueger. Waar hij in het vorige deel nog een beetje de stille slasher was, begint hij hier meer de satirische te worden die met een beetje humor zijn slachtoffers om zeep helpt. Het acteerwerk was wel te doen verder.

Een grote plus tegen over het vorige deel is dat in plaats van de erg cheesy muziek en geluidseffecten we hier een sfeervolle soundtrack van Christopher Young. Deze klassieke score weet de spanning veel beter over te brengen en is niet zo gedateerd. De foute 80s muziek die er soms in zit (goed weggewerkt, bijvoorbeeld als iemand een radio aanzet) mag er wel wezen.

Net als de vorige film zaten er weer een aantal gave effecten in deze film en Freddy had een paar coole kills. Soms zaten er wat minder goede dingen in, zoals bijvoorbeeld de honden met mensenkoppen, maar over het algemeen heeft het special-effects team goed werk geleverd.

Al met al is Freddy's Revenge wel een redelijk vervolg. In ieder geval niet zo uitgemolken als ik had verwacht. Wel was hij behoorlijk minder dan zijn voorganger. Sommige scènes konden gewoon echt niet, zoals bijvoorbeeld wanneer Jesse zijn kamer gaat opruimen (Gaylord-stijl) of de ongelofelijk foute bar van de pedofiele gymleraar... Echt veel te fout. Toch best vermakelijke film.

"One, two, Freddy's coming for you. / Three, four, better lock your door. / Five, six, grab your crucifix. / Seven, eight, gonna stay up late. / Nine, ten, never sleep again."

Dan eindelijk eens de klassieker die New Line Cinema van de ondergang gered heeft eens gekeken.

Het acteerwerk is te doen. Heather Langenkamp is een aardige hoofdpersoon. Robert Englund is erg gaaf als Freddy Krueger. Het duurde 3 uur om Englund helemaal in Freddy te veranderen, de make-up ziet er dan ook geweldig uit en die handschoen blijft gaaf (in het begin van de film zien we ook mooi hoe hij die maakt).

Het verhaal is goed. Het concept is heel erg veelbelovend en het had voor het zelfde geld een Stephen King kunnen zijn. Het script is alleen hier en daar een beetje rommelig. Het tempo van de film had wat langzamer gemogen, dan waren veel aspecten beter aan het licht gekomen.

De muziek van Charles Bernstein is op zichzelf zo slecht nog niet. Bij de openingstitels werkt de muziek ook best goed en ik vind een 80s muziek met synthesizers meestal helemaal niet slecht maar bij een overgroot deel van de film verpest de muziek de spanning. Vooral in de scènes waar Freddy zijn slachtoffers achterna zit is de muziek eerlijk lachwekkend dan beangstigend. Het vervelendste zijn de elektronische "geluidseffecten" die in de soundtrack zitten, verpesten bijna alle schrikmomenten.

Wat de film uiteindelijk weet te redden zijn de super gave effecten. Heerlijk die tijd dat we nog geen slechte CGI hadden en zelfs de low-budget producties erg gave realistische effecten konden hebben. Hoe Freddy met zijn gezicht door de muur komt, zijn vingers afhakt, de slachtingen et cetera et cetera, het ziet er allemaal super gaaf uit. De $1,800,000 (De film bracht ruim $26,000,000 op alleen al in de VS) van het budget zaten waarschijnlijk grotendeels in de effecten. Ook de make up en het bloed (voor de film is meer dan 500 gallons nep-bloed gebruikt) zagen er erg gaaf uit.

Goede sfeer en een goed plot met erg gave effecten geven een erg gave horrorfilm. Met een andere, wat subtielere soundtrack, was hij waarschijnlijk veel enger en veel beter geweest. Maar zo is het ook nog een erg vermakelijke film. De A Nightmare on Elm Street-films hebben allemaal erg gave horrorposters, beetje cheesy maar dat heeft wel wat, alles beter dan dat slechte gephotoshop van tegenwoordig. Zal de (nogal uitgemolken) vervolgen ook eens bekijken.

Leuke documentaire over Horror in Amerika.

Vooral leuk dat ze Carpenter hebben geïnterviewd. Hij was ook degene met de meeste zinnige inbreng. Het nadeel van de docu vond ik dat het af en toe te Amerikaans werd. Telkens maar suggereren dat politiek en dergelijke ontwikkeling invloed hebben op de filmindustrie, naast de wereld oorlogen, vietnam, de koude oorlog en de twin towers zal dat enorm hebben meegevallen. Soms werd het mij ook een beetje te onzinnig, de uitspraak "Alien is acually about sexuality" slaat werkelijk nergens op als je het mij vraagt.

Maar, de film geeft een mooi beeld van de vooruitgang van de horrorfilm. Al vergeten de documentaire makers na het einde wel een beetje dat ze het over de Amerikaanse horror hadden (ik zag namelijk duidelijk een heleboel Italiaanse en Britse horror voorbij komen).

Ook laat de film mooi zien waarom ik de oudere horror beter kan waarderen dan de horror van deze eeuw. Het on-natuurlijk snelle bewegen en de flikkeringen die je bij de re-make van Texas Chainsaw ziet vind ik niet om aan te zien en ik houd niet van horror die alleen maar shokeerd met gruwelijke beelden.

Horrorfans moeten deze doc zeker zien, erg interessant om Carpenter, Romero en Roger Corman te horen over hun genre.

De editing van de docu vond ik wel een beetje vervelend, zo commercieel.