Meningen

Geweldige film!

Briljant in elkaar gezet, Liam Neeson is een van de meest bad-ass acteurs ooit en het is nog kwalitatief ook.

Het verhaal is spannend en je gaat er helemaal in op.

Goed opgenomen en een nice soundtrack.

Aanrader

Beter dan de andere Disney's uit de 90's. Ze beginnen langzaam te begrijpen dat verschrikkelijke musicals en pulp niet echt goed zijn. De animatie van Tarzan is nog steeds heel erg slecht maar de tekenstijl en het verhaal zijn beter. Ook is het heel erg fijn dat er niet word gezongen door de hoofdpersonages maar dat we mooie muziek als "Eye of the Tiger" horen.

"They have destroyed my servant. They will be destroyed..."

Goede film. Het verhaal zou erg goed kunnen zijn en begint ook wel goed maar het idee dat Dracula wraak neemt op mensen die hem tot leven hebben gewekt omdat zij zijn dienaar hebben vermoord is gewoon niet goed.

Goed geacteerd. Christopher Lee is ondanks hij met tegenzin heeft meegewerkt weer briljant als Dracula. Dit deel heeft ook een best goede verdere cast, en dat is lang niet te zeggen van alle Hammer-producties. Anthony Higgins die je misschien kent als Prof. Moriati uit Young Sherlock Holmes of Gobler uit Raiders of the Lost Ark zet een erg goede hoofdpersoon neer. Verder waren ook Roy Kinnear, Peter Sallis (die later de stem van Wallace in Wallace en Gromit doet) erg goed.

De film gaat meteen verder waar de vorige ophield. Het begin van de film met dat hoerenhuis vind ik maar niets, die hammerfilms worden steeds schunniger. Ik vind in dit deel de chemie tussen de slachtoffers wel beter dan normaal. Die relatie tussen Alice en Paul zou een film op zich zelf kunnen zijn. Ook voelt hun relatie niet zo geforceerd als soms het geval is. De herrijzenis van Dracula is hier ook best wel origineel en ik denk dat Voldemort's herrijzenis uit Harry Potter er van afgehaald is. Echter slaat de rest van het verhaal nergens op. De dood van Dracula is hier weer lekker christelijk.

De muziek van James Bernard is hier werkelijk fenomenaal! Niet meer alleen maar dreigend met af en toe een religieus tintje maar erg dramatisch en zelfs erg romantisch! Bernard zou ook aan een ander soort films moeten werken.

Goede film. Maar haalt het niet bij Hammers eerste Dracula. Het camerawerk is hier wel erg goed. En op de knullige effecten bij Dracula's dood en herrijzenis na is het niet echt gedateerd. Wel vond ik dat die huizen er niet echt Victoriaans uitzagen van buiten, die straat kwam duidelijk uit de jaren 70.

Wel geinig. Dat Frans werkt me erg op de zenuwen maar de humor is best goed, gelukkig zit er veel zelf spot in (het geen het voor mij als nederlander wel leuk maakt).

Het is af en toe best vaag en op een of andere manier doet het me denken aan een nederlandse film maar dan met betere humor en betere effecten.

Heb veel beter werk gezien van Luc Benson maar was zeer vermakelijk.

"You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh yeah? OK."

Deze beroemde film van Martin Scorsese wilde ik al langere tijd zien, maar het kwam er maar niet van.

Taxi Driver gaat over Travis Bickle die besluit als taxichauffeur te gaan werken. Travis gaat geen klus uit de weg en raakt al snel geobsedeerd met het tuig van de nachtelijke straten van New York. Hij word echter verlieft op Betsy (Cybill Shepherd) die de campagne van de politicus Palantine runt (ja, Palpatine uit Star Wars is daarvan afgeleid).

Een erg sterke rol van Robert De Niro, die speciaal voor de film een paar weken als taxichauffeur werkte en zich heeft verdiept in geestesziekte. Ook improviseerde hij de beroemde *You talkin'to me*-scene. Verder is er ook nog een bijna onherkenbaar jonge Jodie Foster en een jonge Harvey Keitel te zien.

Goede muziek van Bernard Herrman (Vertigo). Zowel de main theme als de (jazzy) nachtmuziek zijn erg sterk.

Taxi Driver is hier en daar een beetje gedateerd. De beeldkwaliteit is erg wisselend, het ene shot is erg scherp en het andere heeft een heleboel filmkorrel. Maar daar valt best doorheen te zien. De cinematografie is erg sterk en Scorsese heeft heel wat creativiteit in de opnames gestopt. Dat maakt de film tot zo'n echte filmische film die je als liefhebber gezien moet hebben. Zo is er een shot waar Travis aan de telefoon met Betsy aan het praten is en de camera langzaam wegdraait naar een hal waar we in de achtergrond mensen op straat zien lopen. Scorsese's gedachten hierachter was dat het gesprek zo pijnlijk en zielig was dat het niet te verdragen is, en de kijker dus wegdraait. Ook is er een scene waar Travis staart naar de bubbels in zijn glas, dit is een knipoogje naar de film Odd Man Out van Carol Reed. Jean-Luc Godard deed dit eerder ook al in 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle. Deze zogenaamde bubbel-staar word vaak als voorbeeld gebruikt voor eerbetonen van filmmakers aan hun inspiratie.

Wat ik ook erg origineel aan de film vond was het einde. Bij dit type film verwacht je gewoon meteen al een depressief einde, en de hele tweede helft lijkt het alsof er naar het onontkoombare noodlot word toegewerkt. Maar dat gebeurd helemaal niet, het is een echt happy end, en zo positief als mogelijk is in het verhaal. Dat vind ik een sterk staaltje originaliteit van de filmmakers. Verder is het verhaal ook goed, al is het verloop niet heel duidelijk. Het weet je van begin tot eind wel te boeien, al vond ik het vooral naar het einde toe wat spannender.

Al met een erg goede film, zeker eentje die je gezien moet hebben.

Klassieker.

Erg leuke comedy! Ik vond de verwijzingen naar de 80s werkelijk geniaal. Vooral de Flash Gordon gedeeltes. Dat ze het Queen nummer gebruikte was ook echt geweldig!

Hele goede film bewijst maar weer dat Deenen veel beter zijn in filmaken dan nederlanders

Tenebre heb ik voor het laatst 3 jaar geleden gezien. Het was toen mijn eerste kennismaking met het werk van Dario Argento en ik was eigenlijk meteen verkocht door de 80s sfeer, de muziek van Goblin en het stilistische camerawerk.

Een beroemde Amerikaanse schrijver gaat een tijdje naar Rome om zijn nieuwe boek Tenebre te promoten. Op het vliegveld wordt zijn tas vernield. Het werk van zijn verwarde verloofde? Eenmaal aangekomen wordt hij opgewacht door de politie. Iemand blijkt namelijk de moorden in zijn nieuwste boek in het echt uit te voeren...

Argento heeft het Giallo-genre zijn grote populariteit gegeven met zijn Dieren-trilogie. Tot zijn grote ergernis ging iedere Italiaan ineens Gialli maken met thema's en titels die wel heel erg aan zijn eerste successen deden deden denken. Om die reden zocht Argento zijn toevlucht in de bovennatuurlijke Horror en werd nu internationaal erkent door zijn Suspiria. Begin jaren '80 kwam hij echter terug op zijn beslissing. Hij vond dat hij zich niet moest laten beïnvloeden door imitators, maar opnieuw zijn eigen visie op de Giallo los kon laten.

Argento schreef de film in Los Angeles tijdens de voorbereidingen van een Amerikaanse film die uiteindelijk nooit is geproduceerd. Tijdens zijn verblijf werd hij regelmatig opgebeld door iemand die hem bedreigde. Volgens de beller had Argento zijn leven verpest met zijn films en nu zou zijn eigen leven een hel worden. Argento liet zich verhuizen naar een ander hotel, maar opnieuw werd hij gevonden op de beller. Hierop ging hij abrupt terug naar Italië en begon het proces van het nu Tenebre is geworden.

In de film verwerkt hij ook duidelijk de kritieken die hij door de jaren heen heeft gehad. Net zoals Brian De Palma de beroemde drilboor-scène van Body Double maakte als antwoord op kritiek dat hij een vrouwenhater zou zijn. De schrijver in de film wordt door de lesbische journaliste ervan beschuldigt dat hij een seksist is en vrouwonvriendelijke boeken schrijft (en ik maar denken dat dat soort onzin iets van de laatste tijd is). Sommige critici vonden Argento zelfs een sadist en een gestoorde door de gruwelijke dingen die hij in zijn films stopt. Zo kwam hij op het idee om de schrijver in de film in het geheim een maniakale moordenaar te laten zijn.

Wat opvalt aan Tenebre is dat we nergens typisch Roomse landmarks te zijn krijgen, maar enkel hyper-moderne architectuur. De reden daarachter is dat de film zich in de toekomst afspeelt. In een tijd na een nucleaire oorlog waarin er veel minder mensen zijn en mensen gemiddeld veel rijker zijn (vandaar dat zelfs de stelende jonge dame een groot huis heeft).

Tenebre heeft zo'n heerlijke broeierige sfeer van een zomeravond. Dat komt door het vele blauw dat in de nachtscènes is gebruikt. Het camerawerk is überhaupt erg indrukwekkend. Weer veel mooie POV-shots en close-ups. Het indrukwekkendst waren toch wel het crane-shot waarin de camera 2,5 minuut rond een gebouw cirkelt en dat beroemde shot aan het einde dat inmiddels bekend staat als het Tenebre-shot. De muziek van enkele leden van Goblin past er perfect bij en voegt alleen maar meer sfeer toe.

Tenebre is een van de zeldzame Gialli waar het verhaal wel ergens op slaat als je hem een tweede keer kijkt. Qua kwaliteit stijgt Argento boven al zijn Italiaanse concurrenten uit. Toch zijn er van die kleine dingetjes. De nogal gebrekkige Engelse dubbing, de vrij goedkope gore effecten en de nogal abrupte editing. Maar dat kan de pret niet drukken.

Geweldige en heel erg mooie film! Castle in the Sky heeft een heel erg mooie stijl. Het verhaal is erg mooi. De Manga-tekenstijl waar ik eigenlijk totaal niet van hou is hier toch nog heel erg mooi. De achtergronden zijn prachtig. De animatie is ook erg goed. En zelf de muziek is niet slecht.

Van de animators van Topcraft die ook aan Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel, Maya de bij, Alfred J Kwak, Moomin en Dr Snuggles hebben gewerkt. Verder ook samen met Rankin/Bass aan films als The Last Unicorn, The Hobbit, The Return of the King en Flight with Dragons. Maar gewoon zelf als Studio Ghibli werkte ze ook aan pracht films als My Neighbor Totoro.

Ik vond het af en toe wel een beetje druk of typisch Japans maar zo erg ook weer niet. Als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld Pokémon dan is dit toch wel heel erg rustig en mooi. De wereld Laputa maar ook gewoon het land waar het zich afspeelt vind ik prachtig. Maar het word ook goed door onverwachte wendingen zoals dat de piraten goed blijken te zijn en "Mama"hun helpt en hun zelfs wil redden als ze in het nou zitten. Maar ik vind ook dat ze met sommige dingen een beetje Europees willen zijn. Zo zijn de soldaten duidelijk erg beïnvloed door Nazis. Al met al een prachtige film!

"I've seen a tree like this somewere... When was it? So long ago that I've forgotten... Under a sky where the clouds made sound as they moved. The black horizon swelled and from it grew a huge tree. It sucked the life from the ground... And it's pulsing branches reached up, as if to grasp something..."

Mijn eerste film van Mamoru Oshii.

De film heeft nauwelijks dialoog en dat is ook niet echt nodig om het verhaal te vertellen. Al begreep ik het einde niet helemaal. Ik kan de diepzinnigheid van deze film op zich wel waarderen.

De animatie was in orde al vond ik sommige dingen een beetje raar getekend en waren er een heleboel stilstaande beelden. De achtergronden waren wel best mooi.

Hoewel het maar 71 minuten duurt vond ik het toch best een lange zit. Zeker geen slechte film maar ik ben er toch niet zo heel erg kapot van moet ik bekennen. Denk dat ik deze wel een keer op blue-ray moet gaan herbekijken, mijn kopie had niet zo'n goede kwaliteit.

Geweldige film!! Beter dan zijn voorganger zowel qua effecten als qua verhaal.

Geweldig goede effecten. De CGI in combinatie met ILM is heel erg mooi. Net als bij alle Mario Kassar-producties zijn de effecten heel mooi en is er niets op aan te merken. De Terminators komen hier veel echter over.

Het acteerwerk van Arnold Schwarzenegger is weer erg goed. Maar Linda Hamilton en de andere acteurs acteren ook erg goed. Het is erg leuk dat Arnold Schwarzenegger nu niet meer de bad-guy is. Zijn uitspraken zijn weer gewoon hilarisch en de scène dat ie probeer te lachen dan .

Het verhaal was ook erg goed en ik kan eigenlijk niet echt een minpuntje ontdekken alleen heb ik het gevoel dat iets niet klopt. Als de terminators onderdelen en bestanden vernietigt zijn hoe kunnen er dan in 1997 weer terminators zijn? Dan zal in deel 3 wel duidelijk worden hoop ik.

Geweldige Cameron-film!

"Come with me if you want to live."

Uiteindelijk dan toch maar eens gekeken. McG's Terminator-film.

Schwarzenegger speelt voor het eerst niet mee. Ze gebruiken daarvoor in de plaats een computeranimatie die sprekend op de Arnold van 1984 leek. Christian Bale vertolkt hier John Connor, hij speelde erg goed en hij leek ook redelijk op de Conor uit de vorige films. Verder is ook Ryse hier, al lijkt die helemaal niet op hoe hij er in 1984 uit zal gaan zien.

Terminator Salvation speelt zich af in 2018. John Connor is nog steeds opzoek naar Kyle Reese, zijn toekomstige vader. Hij stuit op de verwarde Marcus Wright die zich niets anders herinnerd dan zijn executie. Samen strijden ze tegen skynet.

De film bevat veel verwijzingen naar de originele film. Quotes worden hergebruikt, aan het eind worden zelfs scenes helemaal nagedaan. Deed me denken aan Superman 4 waar ze scenes van Superman: The Movie shot voor shot nadeden. Maar ik moet zeggen dat de film met respect voor de eerdere delen is gemaakt. Soms vind ik het iets vergezocht maar over het algemeen heeft de film een zeer sterk plot.

De vormgeving is heel anders dan in The Terminator en T2: Judgement Day. Daar heeft James Cameron die voorheen special effects-disigner was een prachtige futoristische setting geleverd. Bergen met schedels en ruimteschepen met lasers, geweldig. Dat is hier totaal anders, hier is het wat "realistischer". Het is niet donker zoals in de originele film maar alles lijkt op een verlaten woestijn.

De Terminators maken allemaal rare bassdrop-achtige geluiden die me deden denken aan Transformers.Ook is de scan-interface van deze terminators heel anders dan die die we eerder zagen.

Al met al vond ik het toch een goede film. Heb me kunnen vermaken en het past goed in de reeks. Kan niet tippen aan de eerste twee films natuurlijk, maar is vele malen beter dan de derde.

-Acteurs 8/10

-Verhaal 7/10

-Effecten 7/10

-Algemeen 7,9/10

"I will be back!"
Erg goede film! Eerste 16+ film die ik kijk (en snap eigenlijk niet waarom deze 16+ is ik ben 13) Wel zijn de effecten vrij knullig. Vergelijk The Terminator eens met andere films uit dat zelfde jaar. Indiana Jones and the Temple of Doom, The Neverending Story en Ghostbusters zijn toch echt veel minder knullig. Ook doet hij mij heel erg denken aan de film Short Circuit uit 1986. De hele tijd die synthesizers en de redelijk slechte beeldkwaliteit zijn bijna identiek. Op het laatst als de Terminator hele maal van zijn omhulsel is ontdaan zijn er gewoon stop-motion effecten (met veel te weinig frames) die me doen denken aan het doden leger uit Jason and the Argonauts uit 1963. Tussen die score met synthesizers zitten wel een of twee goede themes. De stunts zijn goed. Er is goed geacteerd. Het verhaal is goed. De opnamelocaties zijn goed, vooral de wereld van de toekomst (2029) is erg goed gemaakt. En die uitspraken van Arnold Schwarzenegger zijn gewoon bijna hilarisch.

Grootste kutfilm ooit! echt zo nep als de nete en alles slaat nergens op. totaal niet realistisch

Vreemde eend in Mario Bava's oeuvre. Al was hij natuurlijk gewoon een van de regisseurs uit de Italiaanse exploitatie industrie en niet perse een Horror-regisseur, wat natuurlijk wel zijn specialiteit was. In de jaren '50 en '60 was Sciencefiction mateloos populair en Italiaanse producenten zagen uiteraard potentieel in de populariteit van de Hollywood-producties.

Terrore nello Spazio, in het Engels voornamelijk bekend als Planet of the Vampires, verteld het verhaal van twee ruimteschepen die op een noodsignaal reageren in een uithoek van het heelal. Eenmaal daar aangekomen krijgen ze technische problemen en beginnen crewleden zich vreemd te gedragen...

Eigenlijk is dit zo'n beetje wat ik verwachte van Forbidden Planet. Een lekker sfeervol oud filmpje met een mysterieus plot. De briljante cinematografie en het kleurgebruik van Mario Bava geven de film een erg sterke uitstraling. Daarbij was het interieur van het ruimteschip en het oppervlak van de planeet best indrukwekkend. De planeet deed een beetje denken aan een kleurrijke variant op het maanlandschap in zoals Hergé dat in het Kuifje-album Mannen op de Maan getekend had. De soundtrack bestaat uit een sfeervol sounddesign van Themerins en Moog-synthesizers.

De gelijkenissen met Alien vallen meteen op, Terrore nello Spazio was dan ook een grote inspiratiebron voor die film. De opzet van het verhaal is het zelfde en er zijn erg veel overeenkomsten in het plot als je erover nadenkt. Visueel zijn shots van het schip ook bijna identiek en zitten er in beide films skeletten van grote mensachtige aliens die eerdere slachtoffers.

De miniaturen waren net niet realistisch genoeg, de kostuums behoorlijk fout en het verhaal uiteindelijk toch een beetje afgezaagd (het zijn namelijk geen echte vampiers). Het tempo was ook eigenlijk net wat te traag. Toch best een vermakelijke SF-film van Bava.

Een paar dagen terug als DVD besteld bij Bol.com en vandaag zat hij bij de post. Argento's zoveelste poging om een comeback te maken. Dit keer een vrij commerciële, de film teert nogal op het succes van Suspiria en is duidelijk gemaakt voor fans van die film. In 1984 waren er de plannen voor de film er al en ook in 2004 was het er weer niet van gekomen.

Het langverwachte derde deel van de Three Mothers-trilogie van Dario Argento verteld het verhaal over Sarah die het moet zien op te nemen tegen de derde heks: Mater Lachrymarum. Als een kist (in de film noemen ze het een urn, ik dacht dat dat van die potten met as waren) met krachtige talismannen wordt gevonden in Rome ontstaat er chaos...

Het acteerwerk was een beetje wisselend. Asia Argento's Engels is er behoorlijk op vooruit gegaan sinds de jaren '90, maar ze heeft ook de baard in de keel gekregen lijkt het, Ineens een veel zwaardere stem. Asia speelde nog vrij goed, zo ook Adam James en Udo Kier. Asia's moeder en Argento's ex-vrouw Daria Nicolodi speelt hier de moeder van Sarah. Vreemd want Udo Kier speelde eerder ook al een personage in Suspiria en Daria Nicoldi speelde de heks in Inferno.

Het plot vond ik heel erg aanvoelen als fanfiction, met van die verwijzingen naar de eerdere twee films die duidelijk alleen maar zijn bedoeld om de fans op te winden. Het begon op zich wel interessant, maar uiteindelijk komt het op nergens uit. In Suspiria en Inferno draaide de film om de dwaalplaats van de Heks, terwijl die hier pas helemaal aan het einde ter sprake komt. Suspiria had in grote lijnen een plot en Inferno was - zoals Lucio Fulci het omschrijft een film zonder structuur bestaande uit scènes rond een thema. La Terza Madre heeft meer een regulier plot, dat gewoon gebrekkig is uitgewerkt. De elementen zijn er op zich wel, maar als je regisseurs van moderne b-horror (Jace Anderson, Walter Fasano, Adam Gierasch) een script voor je laat schrijven dan moet je ook niet raar opkijken als het tegenvalt. Al in 1984 was Argento bezig met scripts voor een vervolg, uiteindelijk zijn er zoveel verschillende ideeën geweest dat hij door de bomen het bos niet meer kon zien en die drie heren vroeg om een script te schrijven en het vervolgens een beetje aanpaste.

Waar Suspiria en Inferno legendarisch zijn door het impressionistische kleurgebruik dat Argento daar toepast. La Terza Madre mist dat impressionisme volkomen. De cinematografie was in het begin wel degelijk, maar uiteindelijk stelde dat ook niet meer veel voor. Visueel deed de film me heel erg denken aan een film als The Mummy (1999) door de CGI-effecten en artefacten en dergelijke. De film had wel een aantal erg gory scènes en de gore was opzich niet slecht, al leek het op het soort gore dat ze in Masters of Horror gebruiken met veel te rood bloed. Toch vind ik het eigenlijk meer Low Fantasy met horror-elementen als een bovennatuurlijke Horror.

Claudio Simonetti is evenals Dario Argento zonder zijn gebruikelijke stijl en zet een moderne soundtrack neer met schrikeffecten en dergelijke. Jammer want in 2001 maakte Simonetti als deel van Goblin nog een geweldige soundtrack.

Hier had echt wat ingezeten als Argento het goed had aangepakt. Het is natuurlijk ergens logisch dat Argento met zijn tijd mee wil gaan, maar wat mij betreft had hij beter zijn gebruikelijke stijl ook in moderne films kunnen gebruiken. La Terza Madre was wel vermakelijk vond ik, maar compleet mislukt als derde deel van de trilogie. De toon en stijl is totaal anders en veel te modern. Jammer want ik had er door enkele positieve reviews nog vrij hoge verwachtingen van.

Tesis van Alejandro Amenábar koste 696,000€ om te maken, laat maar weer eens zien wat je allemaal kan doen met zo'n klein budget.

Angela maakt een eindwerkstuk over de invloed van geweld in films. Ze vraagt een leraar om te zoeken naar gewelddadige films en die vind een mysterieuze videoband in de kelder van de schoolvideotheek. Niet veel later wordt hij dood aangetroffen. Als Angela de video later samen met Gorehound Chema bekijkt blijkt het een Snuff-movie te zijn, waarin een studente die 2 jaar geleden spoorloos is verdwenen wordt vermoord. Chema herkent de camera die is gebruikt en samen gaan ze opzoek naar de dader...

Het acteerwerk van Tesis was ruim in orde. Ana Torrent speelde een goede hoofdrol en ik vond de rol van Fele Martínez als Chema erg sterk. Die kamer met al die horror posters, geweldig (mijn huis later ). Kon het overigens niet helpen te merken dat er in Angela's kamer bustes stonden van kapitein Haddock en professor Zonnebloem uit de Kuifje-strips.

Alles wat ik mis in found-footage films vind ik in films die gaan over gevonden beeldmateriaal. In The Blair Witch Project moesten de hoofdpersonen ook filmstudenten voorstellen, maar dat vond ik helemaal niet overkomen. Hier voelt het veel meer aan als echte filmstudenten. Ook erg leuk om al die oude apparatuur en videobanden voorbij te zien komen.

Tesis is een spannende eigentijdse Hitchcockiaanse thriller. De film begint langzamerhand een mysterieus sfeertje op te bouwen en blijft daarna de hele tijd spannend. Voornamelijk aan het einde blijf je de hele tijd twijfelen over hoe het nou precies zit, iedere minuut verdenk je weer iemand anders.

De cinematografie van de film vond ik erg degelijk. Mooie beelden en sterke locaties. Aan het einde deed de film me ook heel erg aan Giallo denken, kwam waarschijnlijk door het Spaanse zomerhuis. Ook de soundtrack - van Alejandro Amenábar zelf - was degelijk. Mooie synthesizerklanken.

Naast dat Tesis een erg spannende en vermakelijke thriller is zit er ook nog een achterliggende gedachte achter. Namelijk dat iedereen in bepaalde mate geïnteresseerd is in geweld en bloedvergieten. Veel mensen zijn er erg hypocriet over, maar het is eigenlijk natuurlijk. In Tesis wordt dat op verschillende manierdn belicht en ik vond het erg sterk gebracht. Zelf vind ik een bloederige horrorfilm of een extreem gewelddadige actie-film op zijn tijd erg vermakelijk. Ik vind ook dat er een heel groot verschil zit tussen geweld en dood in films en geweld en dood in de realiteit. Veel mensen lijken dat verschil te onderschatten. Daarnaast vond ik het belachelijk maken van de Spaanse film een heerlijke manier van zelfspot (mag in Nederland ook best wel).

Alles bij elkaar vind ik Tesis een meer dan uitstekende debuutfilm van Amenábar. Na mij positief te hebben verrast met The Others en lichtelijk teleurgesteld met Regression was deze film meer dan welkom. De film deed me denken aan Hitchcock en ook een beetje aan Argento. De combinatie van een spannend verhaal, mooie beelden en goede achterliggende gedachte maken het tot een meesterwerkje. Aanrader.

Een uitstekend kostuumdrama van Roman Polanski. Nastassja Kinski speelt een sterke hoofdrol en de beelden en de muziek zijn werkelijk schitterend. Sommige scènes hebben akelige associaties als je je bedenkt welke misdaden Polanski zelf op zijn geweten heeft (we hadden het eigenlijk wel kunnen weten) en sommige dingen in het plot waren een beetje problemen om niets, maar uiteindelijk vond ik de film erg genietbaar. Mooi tijdsbeeld en goede verfilming.

"I just can't take no pleasure in killing. There's just some things you gotta do. Don't mean you have to like it."

Na eerder vandaag The Exorcist te hebben gezien, die veel minder eng was als ik had verwacht, besloot ik om dan meteen maar die andere 'engste film allertijden' te kijken. Ook van deze zal ik waarschijnlijk niet wakker liggen maar ik vond hem veel choquerender.

Het acteerwerk is misschien niet het sterkste punt van de film, de accentjes vond ik ook niet zo fijn zonder ondertitels. Maar toch is de film wel best uniek op dat vlak. De acteurs, en dan met name Marilyn Burns, weten angst echt heel sterk uit te beelden. Ja, het gegil is niet altijd even prettig om aan te horen maar het is wel des te realistischer.

Met het budget van slechts $83,532 heeft Tobe Hooper er toch echt wel wat van weten te maken. Dit soort goedkope horrorfilms worden vaak met zulke toewijding en aandacht gemaakt en dat is te zien. Dat huis was zo heerlijk luguber, de botten zijn allemaal echt en de meeste van mensen (menselijke resten uit India zijn goedkoper dan plastic skeletten uit Amerika). Hoewel ik wat meer had verwacht op het gebied van gore viel de film zeker niet tegen. Het duurt allemaal niet te lang en naarmate naar het einde was het een heerlijk gekkenhuis. The Texas Chain Saw Massacre is echt een slasher en geen bovennatuurlijke horror, een stel gestoorde boeren in een uithoek van Texas moorden de heleboel bij elkaar. Maar toch had de film een kleine knipoog, namelijk die opa, dat was letterlijk een lopend lijk waar zelfs nog een beetje leven in bleek te zitten toen hij bloed dronk.

Opnieuw was dit niet echt een bijzonder enge film maar het was wel behoorlijk choquerend en spannend. De gore/bloed die er was was erg sterk, en een deel ervan was zelfs echt (de vingers die worden opengesneden). Zelden zo'n lugubere film gezien.

Erg anders van wat ik al van Hooper gezien had. Poltergeist (die natuurlijk ook door Spielberg was beïnvloed) en Lifeforce hadden een heel andere stijl die mij ook erg beviel. Zal binnenkort eens Body Bags (met John Carpenter) en Invasion from Mars kijken.

Aanrader voor de horror-fan.

In een interview met Schokkend Nieuws vertelde Joachim Trier uitgebreid over hoe hij zich voor de film heeft laten inspireren door Dario Argento, John Carpenter en David Cronenberg. Hij zou de film zelfs geschreven hebben terwijl hij naar Goblin's soundtrack voor Tenebre luisterde. Gezien dit allemaal favoriete regisseurs van mij zijn was mijn interesse dus meteen gewekt.

Thelma verteld het verhaal van een meisje uit een streng religieus gezin die gaat studeren in een grote stad. Ze wordt verliefd op een ander meisje en dat is de aanleiding voor een aantal nare gebeurtenissen. Thelma heeft namelijk last van epileptische aanvallen en schijnt over vreemde gave te beschikken.

Trier heeft Thelma bedoeld als kritiek op de manier waarop ouders religieus fundamentalisme opdringen aan hun kinderen. Hij interesseerde zich vooral in de tegenstrijdigheid in de vader van Thelma, die begripvol en oprecht bezorgd om zijn dochter is, maar haar ook opzettelijk schuldgevoel aanpraat. Achteraf was het gedrag van haar vader (het geweer richten op Thelma) overigens ook best te begrijpen. Verder vind ik de manier waarop de studenten in Thelma's nieuwe omgeving haar overtuiging ridiculiseren en haar alcohol en roken opdringen even verwerpelijk als het aanpraten van schuldgevoel en een extreem fundamentalistische opvoeding.

De vergelijking met Carrie is natuurlijk snel gemaakt. In beide films volgen we een meisje met bovennatuurlijke gaven en een extreem religieuze achtergrond door een moeizame tijd op school. Anders dan Carrie kan Thelma echter ook dieren controleren, net als Jennifer in Phenomena (een van de vele inspiraties). Trier vind zelf echter dat de film een groter verband heeft met allegorische existentiële films zoals Cronenberg's The Dead Zone en Tony Scott's The Hunger. De epilepsie is immers gewoon een overdrijving van het schuldgevoel dat Thelma heeft door haar lesbische gevoelens.

De cinematografie van Thelma maakt, ondanks dat er wel degelijk close-ups in voorkomen, een vrij afstandelijke indruk. Dit komt natuurlijk ook voor een groot deel door de koele blauwtinten die in Noorwegen al sterk aanwezig zijn. Ook een reden kan het groothoek-objectief van het openingsshot (en tevens eindshot) zijn, die doet denken aan Coppola's The Conversation. Invloeden van Carpenter zien we in de kadrering, maar jammer genoeg geen POV-shots en andere Argentoëske trucjes. De duistere score van Ola Fløttum paste perfect bij de film en gaf het een unheimlich sfeertje. De elektronische muziek van Torgny/Soft system die in de film verwerkt zat was ook geweldig.

Hoewel ik Thelma een sterk drama met psychologische horror vond, viel het me ergens tegen dat de bovennatuurlijke gave van Thelma erg op de achtergrond bleven en deze zich voor een groot gedeelte net zo goed in haar hoofd hadden kunnen afspelen. Al met al een een geslaagde moderne Noorse Art-house variant op Carrie.

Drainage! Drainage, Eli, you boy. Drained dry. I'm so sorry. Here, if you have a milkshake, and I have a milkshake, and I have a straw. There it is, that's a straw, you see? Watch it. Now, my straw reaches acroooooooss the room and starts to drink your milkshake. I... drink... your... milkshake!

There Will Be Blood verteld het verhaal van Olieman Daniel Plainview, een echte self-made-man die flink verdient aan de olie. Op een dag krijgt hij een tip over een goedkoop land waar veel olie zou zijn. Plainview koopt al het land op en verdient veel. Conflicten met de plaatselijke Religieuze sekte, corruptie en de verslechterende band tussen hem en zijn (geadopteerde) zoon zorgen echter voor problemen.

Het is een lange film en erg avontuurlijk is hij niet. Toch weet There Will Be Blood je aandacht uitstekend vast te houden gedurende de speelduur. Een ijzersterk staaltje historisch drama. Daniel Day-Lewis speelde bijzonder goed als Daniel Plainview. Paul Dano wist ook te overtuigen als de sekteleider die meent wonderen te kunnen verrichten.

De film is bijzonder mooi geschoten. Ieder shot voldoet perfect aan de regel van derden. Het tijdsbeeld is bijzonder geslaagd en blijft niet steken in clichés.

Wat je voornamelijk bijblijft van There Will Be Blood is de bijzondere muziekkeuze. Jonny Greenwood componeerde een erg aparte soundtrack die vaak een beklemmende en vervreemdende sfeer creëerde en soms wat ook minder goed op zijn plaats was. Het muziekstuk Violin Concerto in D Major Op.77:3. Vivace Non Troppo van Johannes Brahms werkte perfect bij de film.

De film heeft zowel audiovisuele als inhoudelijke kwaliteiten. De opkomst van het imperium van Plainview, het conflict met de sekte en met zijn zoon weten de film prima te vullen. Toch blijft het allemaal maar wat afstandelijk, dat komt vooral door de grote sprongen in tijd die er in de film zitten. There Will Be Blood is een film die ik even moest laten bezinken. Zonder twijfel is het een bijzonder sterk historisch drama en het bekijken meer dan waard.

"I have come here to chew bubblegum and kick ass... and I'm all out of bubblegum."

Weer een erg gave John Carpenter. In tegenstelling met wat je door de titel misschien zou denken is dit geen zombiefilm maar een gave orwelliaanse Science-fiction met de nodige actie en humor.

Gebaseerd op het korte verhaal Eight O'Clock in the Morning van Ray Nelson. They Live vertelt het verhaal over een dakloze die vreemde taferelen ontdekt in de kerk naast hun daklozen kamp. Er worden vreemde zonnebrillen gemaakt en tv uitzendingen vanuit overgenomen. Als de politie het hele kamp ontruimt en de kerk in brand zit merk hij dat het goed fout zit. Hij komt in het bezit van een zo'n zonnebril en dan ziet hij de afschuwelijke waarheid. En dan begint het pas echt. Gaaf verhaal, het had wellicht veel serieuzer en spannender gekund maar deze action-pact komische aanpak kon ik ook nog wel waarderen.

Roddy Piper is misschien wel de enige worstelaar die een beetje kan acteren. Hij doet het tenminste best goed en is erg vermakelijk. Meg Foster en Keith David, die eerder al met John Carpenter heeft gewerkt met The Thing waren ook wel goed. De chemie tussen David en Piper is vooral erg vermakelijk. Dat gevecht tussen de twee was een beetje uit de hand gelopen, de twee acteurs vonden het allebei zo gaaf dat ze een tijdje doorgingen, behalve de klappen tegen het hoofd en in het kruis is het gevecht wel echt. Dat doet er echter niets vanaf dat 5 minuten echt veel te lang is.

Carpenter doet weer de muziek. En zoals gewoonlijk weer heerlijke synthesizers. Wel weer een beetje herhalend gezien er niet veel muziek is geschreven maar dat maakt niet echt uit. De muziek past goed bij de film en heeft positief invloed op de sfeer.

Goede cinematografie. De hele film is erg mooi opgenomen. De zwart-wit beelden met de aliens als iemand een zonnebril opzet deden me erg denken aan Science-fiction films uit de jaren '50. De effecten waren goed, al had het van mij wat bloederiger gemogen als een Alien word neergeknald. They Live is een erg gave film en heel vermakelijk.

Aanrader.

"Lie to no one. If there 's somebody close to you, you'll ruin it with a lie. If they're a stranger, who the fuck are they you gotta lie to them?"

Michael Mann's debuut film, die ik al lange tijd wilde zien. Het soundtrack album van Tangerine Dream had ik al een tijdje op LP.

James Caan speelt een juwelendief, naar eigen zeggen was dit na The Godfather zijn favoriete rol. Ik vond hem best een sterke rol hebben, hij heeft een paar mooie monologen en doet het ook goed in de actiescènes.

De film heeft best sterke drama en de diamantenroof was erg gaaf gefilmd. De actie was een tandje minder, de eerste shoot-out was erg mooi gedaan maar aan het einde had het wel iets beter gekund.

Het verhaal vond ik wel sterk, een beetje een mix van de overval-films en de maffioso-misdaad.

De synthesizer muziek van Tangerine Dream was fenomenaal. Vooral de 'Beach Theme' was echt kippenvel. Samen met de schitterende beelden die grotendeels s'nachts zijn geschoten geeft het de film een heerlijk 80s -sfeertje.

Deze eerste Mann kan ik zeker waarderen. Al had ik stiekem toch graag dat hij wat meer films als The Keep of Manhunter gemaakt zou hebben. Duidelijk heeft de filmmaker tijdens de productie veel ervaring opgedaan voor die latere topper Heat.

"First goddamn week of winter."

Erg goede film! The Ting is met recht de beste horror-film van de jaren '80.

Kurt Russell is een erg goed acteur. Wilford Brimley, die ook is The Battle for Endor speelt, was hier ook we goed.

De effecten zijn echt mega goed! Die Alien lijkt echt heel goed. Ook veel erg gore en zeer bizarre ontwerpen. Het is ook knap spannend. Wel is het een klein beetje van Alien afgehaald maar zo heel erg ook weer niet.

Het is misschien een beetje kinderachtig maar ik vond het echt zielig met die honden .

De muziek van Ennio Moricone was werkelijk geniaal, alhoewel het wel erg verschild met zijn normale werk.

Af en toe is het gewoon zo vreemd; ik bedoel een hoofd met poten. Geweldig is het gewoon. Dit soort effecten vind ik veel realistischer dan al die cgi.

Zeer goede film, een must-see!!

Goede film. Ik vind dat de titel erg dom gekozen is. Wie noemt een prequel nou precies het zelfde als de originele film. Kan me voorstellen dat John Carpenter er niet erg blij mee was.

Bij het kijken van The Thing '82 was ik erg benieuwt wat zich allemaal had afgespeeld op die Noorse-basis. Een prequel had erg creatief kunnen zijn, echter is het verhaal van deze redelijk teleurstellend. Zo ie zo erg raar dat er ook amerikanen waren op die basis. Het verhaal is uiteindelijk wel redelijk. De spanning is erg goed. De effecten vond ik lachwekkend slecht, de effecten van de 1982-film zijn echt duizendkeer beter. Ook vind ik het ruimteschip erg slecht bedacht. Het beste stuk vond ik het einde waar ze de op bouwen naar het begin van The Thing uit 1982 en je ook de oude vertrouwde muziek even hoort.

Vermakelijk maar kan niet tippen aan John Carpenters film.

"This diet you're on, what is it? I've tried all the others, I might as well try this one."
-"I don't think you'd like it Henry. In fact, I don't think you'd like it at all."

Thinner schreef Stephen King in 1985 onder het pseudoniem Richard Bachman. Een dikke advocaat rijdt een zigeunervrouw aan. Omdat hij bevriend is met de rechter en het hoofd van de politie word de zaak snel in de doofpot gestopt. De advocaat word echter vervloekt door de vader van de zigeunervrouw. Na het ongeluk valt de advocaat steeds meer af, zonder een dieet te volgen...

Aardige Stephen King-verfilming. Zoals wel eens vaker gebeurd als regisseurs een boek verfilmen van een bekende schrijver, is Tom Holland hier zijn eigen stijl een beetje kwijt. John Carpenter had dat ook een klein beetje bij Christine. Ik denk trouwens ook niet dat Thinner een van King's meest verfilmbare boeken was.

De film begint vrij licht, hoewel we de bui al zien hangen. Daarna word het een soort mysterieuze vervloekingsfilm (met hier en daar een aantal bizarre scenes). Halverwege krijgen we ineens een wraakfilm, waarbij de zigeuners door een maffioso worden beschoten. Om vervolgens te eindigen met een lekker twisted (iet-wat afgeraffeld) Stephen King einde.

Joe Mantegna speelde wel leuk als de maffia-baas, hij had zo in een misdaad-film gekund. Robert John Burke speelt een goede hoofdrol, al is zijn make-up soms een beetje teleurstellend (die omhoog staande mondhoeken passen soms echt niet). Helaas zijn een hoop van de schokkende scenes uit de film geknipt of niet verfilmt.

Hoewel er heel wat in het concept had gezeten, en het boek naar het schijnt beter is, is het toch wel een aardige film. Het acteerwerk is prima, prima gefilmd en een leuke cameo van Stephen King zelf (misschien wel een van zijn beste staaltjes acteerwerk). De film word echter nergens erg bijzonder of onderscheidend. Een tussendoortje.

"Don't be so gloomy. After all it's not that awful. Like the fella says, in Italy for 30 years under the Borgias they had warfare, terror, murder, and bloodshed, but they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci, and the Renaissance. In Switzerland they had brotherly love - they had 500 years of democracy and peace, and what did that produce? The cuckoo clock."

Naar deze film noir was ik al langere tijd nieuwsgierig. Zeker gezien zijn reputatie.

Een schrijver van Westerns komt aan in het na-oorlogse Wenen. De vriend waarbij hij zou logeren schijnt de vorige dag overreden te zijn. Er zijn echter verschillen tussen de verklaringen van getuigen. Iemand beweert dat er een derde man was betrokken bij het ongeluk, maar de andere ontkennen dit stellig. Terwel de Britse militaire-politie opzoek is naar een crimineel, gaat Martins samen met de vriendin van zijn vriend op onderzoek uit...

De Amerikaanse Joseph Cotten zet een sterke hoofdpersoon neer in deze Britse film noir. Naast hem speelde Alida Valli ook erg goed, later zou zij Suspiria en Inferno van Dario Argento spelen. Bernard Lee zou later M gaan spelen in de James Bond-films van Guy Hamilton (die hier assistent regisseur is). En tot slot natuurlijk de bekende Orson Welles. Hij komt bij elkaar mischien 5 minuten in de film voor, maar speelde toch erg goed.

De film had een degelijk verhaal. Het begint mysterieus en wordt steeds spannender. Heel bijzonder of spannend werd het echter nergens (met uitzondering van het einde dan). Ik wist niet dat Wenen net als Berlijn over zones was verdeelt na de oorlog. Erg interessant om de verwoesting te zien die de oorlog daar heeft nagelaten.

The Third Man heeft de beste 4:3 cinematografie die ik ooit heb gezien. De compositie is uitstekend aangepast aan het vierkante beeld. Door de orginele camerahoeken en de vele Dutch Angles komt de film niet statisch over. De locatie-opnamen in het nachtelijke Wenen en grote riolen waren schitterend. Vooral het laatste gedeelte van de film vond ik echt heel sterk gefilmd en ge-edit en is toch echt iconisch.

Wat me enorm stoorde tijdens het kijken van de film was de muziek. De enorm herhalende citer deuntjes zijn veel te vrolijk in vergelijking met de sfeervolle donkere beelden. Ik begrijp goed dat Carol Reed de film eigenlijk komisch had bedoelt en dat het origineel is om een keer geen spannende soundtrack te hebben. Maar toch vind ik het enorm zonde, de muziek haalt de spanning er namelijk wel een beetje van af.

The Third Man vind ik alles bij elkaar een erg sterke film noir die terecht iconisch genoemd wordt. De film had beter gekund, maar is het bekijken meer dan waard.

"It's like, how much more black could this be? and the answer is none. None more black."

Rob Reiner's, alias Martin Di Bergi, documentaire over de fictieve Britse heavy-metal band Spinal Tap. Op een geniale manier neemt Reiner het hele concept van een documentaire over een band op de hak.

This Is Spinal Tap is heel erg vermakelijk (in tegenstelling tot veel echte documentaires over bands). Vooral door de geniale conversaties van de band-leden, die acteurs meestal ter plekke improviseerde.

De tekst van de muziek mag dan opzettelijk niet van zulk hoog niveau zijn maar de muziek zelf vond ik nog erg leuk ook. De acteurs die de band spelen hebben allemaal in het echt ook in bands gespeeld en maken alle muziek zelf. Goede 80s rockmuziek maar ook de muziek uit de Beatles/Flower People-periode was erg grappig. Ze hebben ook echt drie albums van Spinal Tap uitgebracht en Spinal Tap maakt nog een gast-optreden in The Simpsons (Ik dacht toen ik ze daar zag ook dat het om een echte band ging).

Er waren toendertijd mensen die geloofde dat dit een echte documentaire was en ze vroeger Rob Reiner waarom hij niet een bekendere band had gekozen. Zelfs echte rockers als Ozzy Osbourne dachten eerst dat dit een echte documentaire was.

Ondanks de lange stukken zonder soundtrack blijft deze 'rockumentary' de hele speelduur lang erg vermakelijk. Erg leuke 80s film die je toch wel een keer gezien moet hebben.

"If you were a gentleman, I would speak to you. I was speaking *at* you, sir."

Erg goede film van Richard Lester en Alexander Salkind.

Erg goede cast. Het beste vond ik Christopher Lee en Charlton Heston (die veel te weinig doet hier). De rest van de cast (op een paar onbenullige rollen na) was ook voortreffelijk.

Erg goede muziek van Michel Legrand was erg goed. Episch en het sloot prima op het thema aan.

De veranderingen in opzichte van het boek vind ik niet allemaal even geslaagd. De comedy werkt hier veel beter dan in Richard Lester's Superman-films maar er is af en toe ook teveel van het goede en ik had toch echt een paar momenten waar het totaal niet grappig was. De musketiers zitten er ook niet erg veel in. De gevechten waren wel goed al zijn ze een beetje eentonig. Het had van mij wat spectaculairder gemogen.

Al met al toch een erg vermakelijke film. De trailer van het vervolg aan het einde heeft me erg nieuwsgierig gemaakt dus die zal ik binnenkort ook eens gaan kijken.

"Hey, I think I ran over some - I think I ran over a wookie back there on the expressway..."

George Lucas's studentenfilm Electronic Labyrinth THX 1138 4EB uit 1967 was een succes, onder andere zijn vrienden Steven Spielberg en Francis Ford Coppola waren ervan onder de indruk. Begin jaren '70 kreeg Lucas de kans om THX 1138 te maken met Coppola's studio American Zoetrope.

De hoofdrol word vertolkt door Robert Duvall als THX 1138. Als THX en zijn huisgenoot LUH-3417 (Maggie McOmie) stoppen met het nemen van hun pillen, beginnen ze zich al snel tot elkaar aangetrokken te voelen. Ze worden echter al snel opgepakt. In isolatie proberen THX en de opdringerige SEN-5241 (erg goed gespeeld door Donald Pleasence) te ontsnappen aan de futuristische ondergrondse wereld...

THX 1138 is een heel ander soort film als Star Wars. Lucas waardering voor de klassieke science-fiction is weer merkbaar (we zien zelfs Buck Rogers in het begin). Veel geluidseffecten, stemfilters en futuristische technologie zijn hetzelfde als in de originele Star Wars-trilogie. De film zit helemaal vol met geweldige futuristische snufjes. Grote knoppen, lampjes, grote steriele witte ruimtes, flikkerende schermen... Erg slim gedaan van Lucas, vooral het gebruik van tunnels en dergelijke.

De film is geïnspireerd door 1984 van George Orwell. Niet zozeer qua plot maar meer qua dystopisch toekomstbeeld. Big Brother is hier vervangen door Jezus Christus, onder de naam van OMM. Thou art a subject of the divine, created in the image of man, by the masses, for the masses. Ook zijn er in pijen geklede monniken die via hologrammen religieuze diensten uitvoeren. De mensen worden gecontroleerd door robot politie-eenheden. De macht in de film lijkt dus een combinatie van Christelijke waarden/uiterlijke kenmerken, Communisme en futuristische totalitaire systemen als Ingsoc (1984). Een erg gaaf concept, dat ook wat meer belicht had mogen worden in de film.

De film is goed opgenomen, al lijkt het alsof Lucas soms niet helemaal goed om kon gaan met het Panavision-formaat (soms staat een acteur helemaal in de hoek van een shot, misschien opzettelijk maar het ziet er vreemd uit). Het laatste shot van de rijzende zon was ook schitterend gedaan. De muziek van Lalo Schifrin was erg goed en had dat typische 70s science-fiction sfeertje. De Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach, die aan het eind van de film te horen is, was fantastisch in de film verwerkt.

Hoewel de film visueel een erg sterk futuristisch uitstapje is, is het geheel als film niet bijzonder sterk. De film is erg langdradig en enorm traag qua tempo. Op slaapverwekkende manier wordt de hele film lang van alles omgeroepen en eindeloos herhaalt. Allemaal techno-talk en oninteressante conversaties. (Moest de hele tijd denken aan dat moment in Star Wars waar twee stormtroopers een gesprek hebben: "Did you hear about that new BT-16?") Spannend is de film niet echt. Toch vond ik het einde wel sterk uitgewerkt en het concept zeker niet slecht. Erg jammer overigens dat George Lucas in 2004 een hoop CGI heeft toegevoegd aan de film, hetgeen duidelijk merkbaar is en erg vloekt met de originele opnames.

Al met al is THX 1138 het zeker waard om een keer gezien te hebben. De film is mooi opgenomen en heeft een aantal erg gave ideeën. De film is een mooi opstapje voor Lucas in de filmwereld, maar op zichzelf niet van heel hoge waarde. De film is misschien serieuzer dan Star Wars, omdat de film niet vermakelijk is en een veel meer sombere toon heeft, maar toch wel veel minder op alle fronten. Toch een erg bijzondere film die elke liefhebber zeker gezien moet hebben,