Meningen

"And you will face the sea of darkness, and all therein that may be explored."

Mijn derde Fulci alweer. Een stap in de goede richting, dit deel heeft al veel betere cinematografie en editing. De intro in zwart-wit was erg filmisch.

Het acteerwerk was wel in orde, maar niet zo bijzonder. Grappig Italianen in New Orleans .

Meer zombie's en meer kills dan de vorige film, maar er zaten dan ook een paar matige tussen. Een paar erg aardige effecten en gave make-up maar ook wat mindere; de spinnen .

De titel doet vermoeden dat het een Lovecraftiaanse film is en op zich bevat de film wel veel elementen uit de verhalen van Lovecraft. De poort naar een andere wereld bijvoorbeeld. Het boek van Eibon, dat ik de film voorkomt, komt uit de werken van Clark Ashton Smith (onderdeel van de Cthulhu Mythos).

Weer een sfeervolle soundtrack van Fabio Frizzi. Het nummer Seven Doors Hotel van Europe is een hommage aan deze film en is nog steeds erg populair in Japan.

Weer een erg mooie poster en ik vond het einde best gaaf.

"I'm not going to lie to you. This is going to hurt like a fucker."

'71 is een prima film over het conflict in Noord-Ierland. Soldaat Hook word na zijn training uitgezonden naar Noord-Ierland om de politie te assisteren bij de rellen. Als een huiszoeking uit de hand loopt en diverse gewelddadige Ieren zich op de soldaten storten worden Hook en zijn partner door de andere soldaten achtergelaten. Een lid van de IRA schiet zijn partner overhoop en komt achter hem aan...

Prima acteerwerk, het zijn dan ook Britten en Ieren. Erg grappig taalgebruik hebben die lui, gebruiken net zoveel 'fucks' als Afro- en Italo-amerikanen.

Het camerawerk was best aardig al vond ik dat de schuddende camera's tijdens de achtervolgingen een beetje overdreven waren.

De muziek van David Holmes (die ook uit Noord-Ierland komt) mag er zeker wezen.

Om spanningen te voorkomen is de film opgenomen in het noorden van Engeland en niet in Ierland. Maar de locaties lijken sprekend op de foto's die je in geschiedenisboeken zit, dus dat is geen enkel probleem.

Slimme keuze van Yann Demange, van die gast kunnen we nog heel wat verwachten.

Een cameraman en een presentatrice volgen de lokale brandweer een nacht lang. Ze worden opgeroepen naar een appartementencomplex om een oude vrouw te helpen. Uiteindelijk zitten ze in het gebouw ingesloten en gaat het van kwaad tot erger.

Ik heb het niet zo op found-footage. Over het algemeen is het gewoon een trucje om niet goed te hoeven filmen en om het verhaal flinterdun te houden. The Blair Witch Project is daar een goed voorbeeld van. Hier is op zijn minst echt wat te zien op te beelden. Mischien zelfs wat te veel, want voor een film die in vrijwel alles realisme nastreeft vind ik dat ze wel overschatten hoe makkelijk een cameraman achteruit kan lopen in een gebouw dat hij niet kent.

De film begon als een reportage en begon uiteindelijk steeds meer mijn interesse te trekken. Uiteindelijk werden er echter steeds meer clichés bijgehaald en halverwege was mijn interesse weer nagenoeg weg. Aanvankelijk gaat het om een doorgedraaide gestoorde vrouw dan komen we ineens in een Epidemie-horror met allerlei paranoia, om vervolgens om te slaan in Zombie-horror en alsof dat nog niet genoeg was wordt er ook nog eens duivelsbezitting en Mengele-achtige experimenten bijgehaald. Een beetje te geëscaleerd en waar The Blair Witch Project veel te weinig prijsgeeft, spelt [Rec] het allemaal veel te veel uit. De spanning zit hem vooral in het feit dat er uit het donker ineens bezetenen opdoemen.

Al met al dus weer geen geweldige film, maar voor een found-footage nog best onderhoudend.

"Crazy is building your ark after the flood has already come."

10 Cloverfield Lane vond ik wel een aardige Science-fiction/Thriller.

Een vrouw krijgt een auto-ongeluk en wordt wakker in een ondergrondse kelder. Een man beweerd dat hij haar gered heeft en dat er boven de lucht is vervuild. Maar is dit wel zo?

De film boeit je vrijwel meteen en is best spannend. De hele tijd blijf je twijfelen of er nou wel of niet iets is boven. Het tempo licht mischien net iets te hoog, meestal blijven mensen toch echt even hulpeloos voor zich uit kijken voordat ze gaan proberen te ontsnappen. Acteerwerk van Mary Elizabeth Winstead was wel aardig. John Goodman was sterk als de doomsday-prepper. De muziek is wel redelijk en de film is ook degelijk opgenomen.

Wat ik wel erg zonde vond was het einde. Het was veel sterker geweest als er gewoon niets aan de hand was en John Goodman's personage haar wilde ontvoeren. Het einde komt nu heel random over en is erg ongeloofwaardig. Een fles met een luchtverfrisser helpt tegen vergiftigd gas en een willekeurige vrouw denkt zelfs als ze door aliens wordt aangevallen nog helder na. Erg jammer van dat einde want het voelt erg afgeraffeld en pats-boem aan. Blijkbaar bestond er al een film die Cloverfield hete en is dit een film die zich afspeelt in het zelfde universum, maar dat wist ik helemaal niet. Het was veel beter geweest als ze het los hadden gelaten.

Al met al een prima film, die vermakelijk en spannend is. Alleen een beetje jammer van het einde.

"Do not eat me when I save your life!"

Erg goede film. Net als alle Emmerich's weer een erg vermakelijke film.

De film begint erg cliché. Maar naar mate de film vordert word het steeds beter. Een epische queeste om de stam te redden. Vechten met andere stammen en wilde beesten. Dat was door de goede muziek van Harald Kloser & Thomas Wanker was dat echt geweldig! Maar het werd op het gegeven moment een beetje saai, net toen dat moment aanbrak kwam er een wending in het verhaal. Wat aan de ene kant erg goed is maar ook erg veel vragen oproept. Piramides, Chinesen/Indianen, Alien-goden: STARGATE REMAKE. En daarbij in 10.000 v.Chr bestonden er nog geen Egyptenaren. Emmerich maakt een rip-off van zijn eigen film.

Maar dat roept nog meer vragen op. Je weet helemaal niets over die Alien/God/Almachtige, ik zou er best meer over willen weten. Ik vind dat soort dingen altijd erg interessant.

De cgi-effecten zijn best wel slecht. De greenscreens zijn ook erg slecht. Het verhaal heeft zijn mankementen maar het is toch erg vermakelijk. Erg onbekende acteurs (kan me niet herinneren dat ik er één ooit eerder gezien heb) maar de stem van Omar Sharif als verteller was wel erg goed.

"He's a common ignorant slob. He don't even speak good English."
- "He doesn't speak good English."

Weer eens de top 250 aan het afwerken. Door de korte speelduur en de hoge waardering deze maar eens bekeken. Om de een of andere reden had ik een heel ander soort film verwacht, maar het valt niet tegen.

Een jury - bestaande uit 12 mannen uit alle lagen van de samenleving - moet gaan beslissen over het lot van een tiener die ervan is beschuldigd zijn vader te hebben vermoord. In het begin lijkt het overgrote deel van de jury zijn oordeel al klaar te hebben. Er is er echter één die voor onschuldig pleit...

Henry Fonda had ik alleen eerder in Once Upon A Time in the West gezien, dit was dus wel een heel ander soort rol ineens. Het acteerwerk van 12 Angery Men is sterk, en dat mag ook wel gezien er een heleboel gepraat wordt en praktisch de hele film zich in één kamer afspeelt.

Ook het script vond ik erg sterk. De ander-half uur was namelijk makkelijk uit te zitten. Af en toe misschien te veel herhaling en sommige personages worden uiteindelijk een beetje vervelend. Fonda's personage vond ik in het begin vervelend, maar naarmate de film vordert hoe sympathieker je hem gaat vinden.

Ik vind de film goed aantonen hoe slecht het Amerikaanse rechtssysteem is. Een jury kan erg makkelijk gemanipuleerd worden en, ook al hebben ze niets te maken met de verdachte, er zijn altijd vooroordelen. Als Henry Fonda's personage er niet was geweest was er een waarschijnlijk (of op zijn minst mogelijk) onschuldige tiener ter dood veroordeelt.

12 Angery Men vind ik echt zo'n film die iedereen een keer gezien moet hebben, maar zo geniaal als de meeste hem vinden vind ik hem ook weer niet. De film maakt een erg goed punt en doet dit op een sterke manier. De cinematografie was echter niet heel bijzonder. Op een paar trucjes met camerastandpunten na, voor een claustrofobische sfeer en om de gevoelens van de personages over te brengen.

Ben erg blij dat ik deze een keer heb gezien.

"Lo, there do I see my father. Lo, there do I see my mother, and my sisters, and my brothers. Lo, there do I see the line of my people, back to the beginning. Lo, they do call to me. They bid me take my place among them. In the halls of Valhalla... Where the brave... May live... ...Forever."

De nogal lage beoordeling verbaasd mij enorm, duidelijk een geval van onderwaardering. Ik verwachte zelfs dat deze in de top 250 zou staan... moet je nagaan. Ik vond dit een erg sterke film van John McTiernan.

Antonio Banderas doet het wel prima, al vind ik hem niet helemaal geloofwaardig als arabier. Hij is duidelijk Spaans, dat hoor je aan z'n accent (aan de andere hand praten sommige Noormannen later ook Schots of Brits). Vond het wel sterk dat ze een hoop Scandinavische acteurs de Noormannen hebben laten spelen. Mooi gedaan hoe ze eerst allemaal Deens/Noors praten totdat Ahmad ze leert te verstaan. Niet echt iets aan te merken op het acteerwerk.

De film is gebaseerd op Eaters of the Dead van Michael Crichton en is misschien niet 100% historisch correct maar toch vond ik het wel sterk gedaan. De tradities van de Noorman lijken mij allemaal juist overgenomen en het taalgebruik is niet te modern ofzo. Ik vond het verhaal best sterk, al hadden ze misschien iets meer mysterie kunnen hebben en wat dieper in de achtergrond van de Wendol kunnen gaan. Het laatste gevecht vond ik ergens een beetje te snel maar aan de andere hand was het toch wel een schitterend einde.

McTiernan's originele versie viel totaal niet in de smaak bij het testpubliek en zelfs sommige acteurs waren erg teleurgesteld. De studio maakte Michael Crichton regisseur, die de hele film opnieuw editte, Jerry Goldsmith de film opnieuw liet scoren en een aantal scènes (waaronder het einde) opnam. Na overleg besloten ze om de credits niet te veranderen. De film was ver over budget en flopte uiteindelijk alsnog.

De film is goed opgenomen en op de golven van de zee na is er geen CGI te bespeuren. Goede effecten en stunts en sterke gevechtsscènes. De kostuums zagen er niet goedkoop uit. Ook een erg mooie soundtrack van Jerry Goldsmith met een aantal epische stukjes.

Al met al toch wel echt een sterke film. Erg vermakelijk en niet te lang.

'Of all the words my father wrote - and there were many - I remember these the most: "Nothing that results from human progress is achieved with unanimous consent. And those who are enlightened before the others are condemned to persue that light in spite of others."'

Weer een ijzersterke film van Ridley Scott. Het is duidelijk dat hij geweldige historische epossen kan maken. De lage beoordelingen verbaasde mij een beetje.

Gérard Depardieu speelt een sympathieke vertolking van Christoffel Columbus. Hij deed het over het algemeen erg goed al is het Franse accent natuurlijk een beetje raar gezien Columbus uit Italië kwam. De verdere cast was ook erg sterk, de meeste spraken gewoon Engels en een paar Engels met een Spaans accent. Ik vind het altijd maar vervelend als alles zo onlogisch word ver-Engelst, de gebeden zijn soms namelijk wel Spaans, maar toch was het hier veel minder storend als bij bijvoorbeeld Schindler's List. Sigourney Weaver die rond de zelfde tijd aan Alien3 werkte was Scott's eerste keuze als Koningin Isabel en kon op het laatste moment meedoen.

Bij historische films blijft altijd de vraag hoe correct het nou eigenlijk is. Van Columbus leven is buiten geschriften van zijn ontdekking niet veel bekend en de filmmakers kozen er dan ook voor om hem af te beelden als een sympathieke man die het in eerste instantie goed voorheeft met de inboorlingen, een keuze die ik wel kan waarderen maar die waarschijnlijk niet erg realistisch is geweest. Het scenario is grotendeels gebaseerd op de documenten van Columbus' zoon waar eerder in de '90s delen van teruggevonden zijn. Scott droomde er altijd al van om een film over Columbus te maken en greep de kans om Conquest of Paradise te regisseren dan ook meteen aan, onder de voorwaarde dat hij Gérard Depardieu mocht casten.

De eerste helft van de film is erg sterk maar de tweede helft word toch een beetje langdradiger. Van mij hadden ze de rijs naar het nieuwe continent en de eerste ontdekking wat meer mogen belichten als sommige bijzaken. Aan het eind word de film toch net wat te lang. Al vond ik het einde met de oude Columbus wel erg sterk. De film is misschien niet erg avontuurlijk maar heeft sterke drama en fascinerend verhaal.

De muziek van Vangelis is echt magnifiek, prachtige mix van orkestrale en elektronische muziek die sommige scènes erg episch maken. Soms krijg je gewoon kippenvel zo mooi is de muziek. Ook Scott's cinematografie was uitstekend. Erg mooie beelden en veel wide-shots waar hij mooi gebruikt maakt van het wide-screen en de film een grootse schaal meegeeft.

1492: Conquest of Paradise is weer zo'n prachtige historische film waar je prima naar kan kijken. Toegegeven, niet het beste werk van Ridley Scott en er zijn wat gebreken maar toch zeker een erg sterke film. Aanrader.

Een jaar voordat er een mens op de maan liep, toen men nog nooit een foto van de aarde had gezien, maakte Stanley Kubrick een van de meest indrukwekkende Sciencefiction films ooit. Nu 50 jaar later is de invloed van de film nog steeds duidelijk te merken en heb ik het voorecht gehad de film op het grote doek te mogen zien.

De film begint 4 miljoen jaar geleden bij de eerste mensen. We zien hier de monolith voor het eerst en na contact te hebben gehad met deze monolith krijgen de apen voor het eerst door hoe ze gereedschappen en wapens kunnen gebruiken. Het vliegende bot – het eerste wapen van de mensheid – vloeit naadloos over naar een nucleaire lanceringsinstalatie in 2001, het eerste en het laatste wapen van de mensheid.

In het jaar 2001 wordt op de maan een 4 miljoen jaar oude monoliet gevonden op de maan. Omdat de monoliet een signaal richting Jupiter zend wordt het ruimteschip Discovery die kant op gestuurd. Aan boord een aantal onderzoekers in een kunstmatige slaap, twee astronauten en de prestigieuze HAL-9000 computer.

De film is ontstaan omdat Stanley Kubrick het korte verhaal van The Sentinel van Arthur C. Clarke wilde verfilmen en contact zocht met de auteur. Uit een zeer lange brainstorm tussen de twee visionairs ontstond de basis voor wat het boek en de film zijn geworden. Het boek en de film wijken echter wel van elkaar af omdat Clarke en Kubrick tijdens de productie van de film nog vrij grote aanpassingen aan het scenario hebben gemaakt. Een van de verschillen is dat het boek over Saturnus gaat en de film over Jupiter (dit omdat de ringen van Saturnus veel moeilijkheden veroorzaakten).

De effecten van 2001 zijn bijzonder indrukwekkend, zelfs 50 jaar later. Het valt wel op wanneer er gebruik is gemaakt van een fotografische print op glas omdat die effecten vrij tweedimensionaal ogen. Het modelwerk en de fantastische sets zijn echter vrijwel onovertroffen. Douglas Trumbull zou later nog een grote rol gaan spelen in de productie van andere films.

Aanvankelijk componeerde Alex North een soundtrack voor de film, maar uiteindelijk besloot Kubrick dat de klassieke muziek die hij onder tests had gemonteerd beter werkte. Hij zei hierover “Waarom middelmatige filmmuziek gebruiken als je ook de beste composities ooit voor handen hebt?”.

2001 is bij mijn weten de allereerste film waarin ruimtevaart op zo’n realistische wijze wordt weergegeven en waarbij schaalmodellen op een gedetailleerde manier zijn gebruikt. De enige film hiervoor die in de buurt komt is de Sovjet-Russische film Ikarie XB 1 (1963) en daarnaast vermoed ik dat Kubrick ook de Kuifje-albums Raket naar de Maan (1953) en Mannen op de Maan (1954) heeft gelezen waarin Hergé vrij accuraat een aantal aspecten van de maanlanding voorspelde (en bovendien zit er een shot in de film die haast letterlijk een kopie lijkt van een tekening uit Mannen op de Maan).

De eerste film waar de invloed van 2001 merkbaar is, is Andrei Tarkovsky’s Solyaris (1972). Tarkovsky vond 2001 veel te steriel en emotieloos omdat er zoveel aandacht naar de techniek gaat en Solaris was zijn reactie daarop. Hier gaat de aandacht puur naar de mensen en wordt nauwelijks aandacht besteed aan de technologie. Ironisch genoeg vond Kubrick Tarkovsky’s film wel erg goed. George Lucas’ Star Wars is vooral visueel en technisch beïnvloed door 2001. Hoewel wetenschappelijke correctie door Lucas achterwegen is gelaten zijn de effecten hier nog verder geperfectioneerd. Robert Wise zou Troumbul diverse effecten laten imiteren voor Star Trek: The Motion Picture. Met name het tempo, de manier waarop ruimteschepen in beeld worden gebracht en de psychedelische beelden aan het einde zijn duidelijk door 2001 beïnvloed. Alien zou later weer een poging doen wat meer wetenschappelijk te werk te gaan. Daarna zie je duidelijk hoe ervaren special-effects mensen en model-makers uit eerdere films opnieuw in worden gezet. Outlander en Blade Runner hebben weer het zelfde team en vergelijkbare schaalmodellen. David Lynch’s Dune lijkt in veel opzichten weer een stap terug naar 1968 omdat de zelfde ‘platte’ optical effects worden gebruikt voor ruimteschepen. Dat zelfde jaar weren de modellen van 2001 nagemaakt voor het vervolg 2010. Recenter is de invloed ook weer te zien in het werk van Christoper Nolan. Opmerkelijk is dat naast jonge filmmakers ook het Vaticaan destijds heel positief was over 2001: A Space Odyssey en de film een plaats gaf op hun lijst van 45 artistieke en moreel inspirerende films.

Het was een zeer indrukwekkende ervaring om deze grootste film op het grote scherm te zien. Het bijzondere aan de film is dat hij niet alleen technisch indrukwekkend is, maar dat het ook artistiek een film is die heel erg vooruitstrevend was. Mijn favoriete gedeelte van de film is de interactie tussen HAL en Dave, een ijzingwekkend stukje suspense met alternatieve intelligentie. Het trage tempo en het einde dat nogal open voor interpretatie is zijn dingen die tegenwoordig mensen tegen zullen staan. Arthur C. Clarke legt in zijn boek uit wat het einde inhoud en ook in het vervolg 2010 van Peter Hyams wordt een verklaring gegeven. Veel Kubrick-fans vinden die verklaringen gebrekkig en zelf heeft ook wel iets om het aan interpretatie over te laten. Het einde gaat elke verbeelding te boven en symboliseert dan ook perfect reizen in het heelal. Kubrick zei hierover: “Als Leonardo Davinci onder de Mona Lisa had geschreven ‘ze lacht omdat ze een geheim verbergt voor haar minnaar’ zou het dan nog steeds zo’n intrigerend schilderij zijn?”

"My God! It's full of stars!"

Erg goede film!! Deed me een beetje denken aan Alien en de invloed van Star Wars en Star Trek is zichtbaar.

Eigenlijk had ik 2001 nooit helemaal begrepen als ik deze nooit had gezien. Hierin word alles duidelijk uitgelegd en niets vaags vertoont. Ook wast dit vervolg een stuk minder langdradig dan het vorige deel. Wel zien sommige dingen er iets gedateerder uit.

Erg goed geacteerd door Roy Scheider, John Lithgow en Helen Mirren. Ik vond het erg goed dat Keir Dullea weer Dave Bowman speelt en dat Douglas Rain weer de stem van HAL inspreekt.

Een erg goed SF-verhaal waar HAL-9000 weer terugkomt, en dit keer niet corrupt raakt, en ze een erg indrukwekkende ontdekking doen over de monoliet.

Die scène dat de programeur afschied neemt van HAL en HAL dan vraagt; Dr. Chandra, will I dream?. Is gewoon emotioneel en ik kreeg bijna een brok in m'n keel.

Erg goede muziek. Ik vond het goed dat ze de originele openings theme hebben bewaart.

Erg goed film en jammer dat het volgende boek niet verfilmd is.

"I'm going to need a new suit."

Erg goede film. Kevin Costner is weer helemaal terug.

Goed geacteerd in deze film. Costner doet het erg goed als de CIA-huurmoordenaar en is een goede hoofdpersoon. Verder ook andere goede rollen.

Erg goed verhaal van Luc Besson die altijd wel weer wat vermakelijks weet neer te zetten, van Taxi tot Taken. Geniale humor ook, vooral die islamist vond ik zeer vermakelijk. En die ringtone. Verder ook erg goed verhaal met de nodige drama en de nodige actie.

Visueel goed, goede effecten. Niet echt zo crappy als gebruikelijk.

Aanrader

Een vampierenfilm met een origineel concept. Tijdens de 30 dagen durende poolnacht wordt een gemeenschap in Alaska geterroriseerd door vampieren. De vampieren lijken een soort mix van de Nosferatu vampier en de moderne ADHD-zombies.

De film is toch wel erg mooi opgenomen. Erg mooie beelden van Alaska, prima cinematografie en ook fijne kleuren en ouderwets-achtige filmkorrel. De muziek was echter niet heel bijzonder, eigenlijk alleen wat geluidseffecten en suspence-geluiden. De gore was wel prima voor moderne horror, al waren de kills voor mijn doen te snel ge-edit. Opvallend is trouwens dat veel personages opvallend witte tanden heeft (zal wel door de kleurfilter komen)

De film wordt uiteindelijk ook vrij standaard. Een groepje mensen blijft over en moet zien te overleven ect. Waar de vampieren nou precies vandaag komen wordt niet duidelijk en de dialogen die ze in eigen taal spreken zijn niet heel bijzonder.

Al met al een vermakelijke en redelijk spannende film. Heb liever de sfeervolle vampier, maar voor de verandering is dit wel geinig. De film had beter gekund, maar het resultaat is zeker niet onaardig. In ieder geval veel beter dan Twilight (waar de regisseur ook nog aan gewerkt heeft).

"Beautiful, mysterious woman pursued by gunmen. Sounds like a spy story."

- "That's exactly what it is."

Richard Hannay, een Canadese tourist, ontmoet een Britse spion in het theater die beweerd dat andere spionnen het op haar leven hebben gemunt en ze een afspraak in Schotland heeft. Als ze wordt vermoord is Hannay verdacht. Hij probeert naar Schotland te komen om de zaak op te lossen maar zowel de politie als een spionnenbede zit achter hem aan.

Robert Donat speelt een prima hoofdrol en brengt ook een leuke vorm van humor in de film. De film moet even opgang komen, maar daarna is het een spannend avontuur dat van begin tot het einde weet te boeien. De locaties in Schotland waren best sfeervol en het verhaal was goed gebracht. Mister Memory vond ik ook een erg leuke toevoeging in het verhaal en ook het akkefietje met het Schotse echtpaar (dat op een scène uit Wagner's Opera Die Walküre is gebaseerd) was geestig. Voor de scènes waar Donat en Madeleine Carroll aan elkaar vast zitten geketend, heeft Hitchcock de twee acteurs echt aan elkaar vast geketend en gedaan alsof de sleutels kwijt waren. Hetgeen de acteerprestaties alleen maar realistischer laat overkomen.

The 39 Steps is weer een erg degelijk gefilmde Hitchcock met een prettige beeldtaal. Voor die tijd zitten er een aantal erg innovatieve shots in, zoals bijvoorbeeld als we in een shot zien hoe mensen op de achterbank van een auto zitten en de auto wegrijd.

Hitchcock heeft een cameo aan het begin van de film in de muziekzaal. De MacGuffin is hier 'de 39 stappen' zelf, zonder dat de betekenis er echt toe doet stuurt het het verhaal aan. Daarnaast is het motief van de onterecht beschuldigde ook weer een typisch voorbeeld van het door Hitchcock zo geliefde Wrong-Man thema.

The 39 Steps zal ongetwijfeld een voorbeeld zijn geweest voor Hergë bij het tekenen van het Kuifje-album De Zwarte Rotsen, dat slechts een jaar na de film verscheen en zich ook afspeelt in het mistige Schotland met spionage intriges.

Een erg leuke vooroorlogse Hitchcock, die bijzonder vermakelijk is en anno 2016 nog prima mee kan.

Drummer Roberto wordt achtervolgt door een mysterieuze man. Als hij op een dag de man achterna gaat, raken ze slaags en dood hij de man per ongelijk met diens mes. Een mysterieus figuur met een vreemd masker legt het vast op foto's en blijft Roberto daarna lastigvallen. Maar wat wil hij van hem?

Michael Brandon zet een goede hoofdrol neer en komt vrij natuurgetrouw over met zijn Amerikaanse manier van spreken. Mimsy Farmer speelde ook prima en Jean-Pierre Marielle was wel geinig als de homoseksuele privédetective (al had het wat minder komisch gemogen). Verder heeft het recent overleden cult-icoon Bud Spencer ook een leuke rol als Godfrey.

Deze tweede film van Argento is visueel nog sterker dan The Bird with the Crystal Plumage en vertoond al meer aspecten die zijn latere werk zouden gaan kenmerken. De cinematografie is verreweg het beste aspect van de film. Moest heel erg denken aan Alfred Hitchcock (spannings-opbouw) en Brian De Palma (de split-screen). De opening waar we de rockband zien optreden is beter dan welke muziekvideo dan ook en later zitten er ook een aantal geniale shots in de film. Een slow-motion shot van een kogel, jaren voordat Hong Kong'se actiefilms en The Matrix dit zouden doen. En dat laatste slow-motion shot was ook echt magnifiek, hoe kom je er op (heeft trouwens meer dan 20 auto's gekost om het gewenste resultaat te krijgen).

Qua verhaal is het toch net wat minder. Nergens wordt het verhaal voorspelbaar en het einde zag je niet aankomen, maar toch had het op zich meer uitgewerkt kunnen zijn. De film heeft hier en daar een aantal komische momentjes die nogal uit de toon vallen. Het had allemaal wel wat minder gemogen. Verder erg jammer dat er niet meer is gedaan met dat creepy masker.

De theorie dat het laatste beeld dat iemand ziet voor hij sterft nog enige tijd op het netvlies blijft hangen stamt uit de 19e eeuw. Na wat verdieping blijkt dit Optografie te heten en is er wetenschappelijk bewijs dat het deels klopt. Bij proeven op konijnen is namelijk wel een beeld terug te halen geweest. Optografie telt echter niet als geldig forensisch bewijs en mag niet in een rechtszaak worden gebruikt. Vond dat Argento het vrij indrukwekkend in beeld heeft gebracht in de film. Hij twijfelde er zelf eerst nogal over omdat hij het te futuristisch vond voor een Giallo.

De soundtrack van Ennio Morricone heeft een heerlijk jaren '70 sfeertje en paste perfect onder een aantal scènes (die slow-motion scène, niet normaal). Argento en Morricone kregen ruzie tijdens het maken van de soundtrack. Morricone had een aantal stukken muziek die Argento er beslist niet in wou hebben. Morricone wilde hierna niet meer met Argento samenwerken. Giorgio Gaslini zou Morricone vervangen totdat Argento de band Goblin ontdekte. Later zouden ze dit echter bijleggen en in 1996 maakte Morricone nog een keer muziek voor La sindrome di Stendhal.

De trailer van de film is trouwens ook erg gaaf en zit vol met beelden die niet in de film voorkomen, close-ups van ogen en dergelijke. De stem in de Amerikaanse versie is volgens mij zelfs van Vincent Price (of iemand die er een beetje op lijkt).

Alles bij elkaar is dit weer een pareltje van Argento, maar nog niet zo goed als Profondo Rosso zou worden. De cinematografie en enkele zeer sterke shots alleen al maken de film het bekijken meer dan waard, verhaal is niet voorspelbaar en de muziek is heerlijk. Aanrader deze Giallo.

"Perhaps the sight of beauty makes him lose control of himself, so he kills."

Blood and Black Lace is een van de aller eerste Giallo-films en wordt door vele gezien als de film die het genre begon.

Een model wordt dood aangetroffen en de politie begint een onderzoek. De gemaskerde moordenaar met zijn zwart-leren handschoenen is echter nog lang niet klaar met zijn werk...

Visueel is Blood and Black Lace een erg sterke film. Mario Bava experimenteerde hier met impressionistische belichting, net zoals Dario Argento zou gaan doen in Suspiria en Inferno. Het hoge contrast versterkt het kleurgebruik nog eens en veroorzaakt ook clair-obscur-achige schaduwen in de close-ups. De cinematografie is ook bijzonder sterk. De opening waar we de hele cast tussen de etalagepoppen zien staan was ook erg leuk gevonden.

Qua verhaal vond ik de film echter minder goed. Het concept is prima, maar ik vond het uiteindelijk meer een misdaad-film en niet echt een Giallo. De film blijft boeiend van begin tot einde, ook al vond ik de climax dan wat minder.

Voor de jaren '60 is Blood and Black Lace een vrij brute film, met harde moordscènes. Als je ziet wat Bava later in de 70s zou doen is het echter nog vrij braaf.

De film had een goede soundtrack van Carlo Rustichelli, een combinatie van Jazzy muziek en spannende suspense muziek. De soundtrack deed me overigens vaak denken aan Gotische horror (zoals Bava ook maakte).

Alles bij elkaar is Blood and Black Lace natuurlijk een must-see voor de Giallo-liefhebber. Visueel is de film schitterend en de film gaat ook nergens vervelen.

78/52 is een documentaire over de legendarische douchescène van Psycho. Veel verschillende mensen worden aan het woord gelaten en op diverse manieren wordt de scène geanalyseerd. Dan de geluidseffecten, dan de muziek, dan de editing.

De diepgaande analyse en interviews met de Body Double van Janet Leigh en enkele vooraanstaande mensen uit het vak hebben echt een meerwaarde. Toch vond ik dat veel mensen niets te zoeken hebben in deze documentaire, wat hebben Elijah Wood of de producer van Insidious in godsnaam met Hitchcock te maken? Ik vond het ook vreemd dat de Martin Scorsese, Brian De Palma of Francis Ford Coppola niet gewoon zelf hadden gevraagd in plaats van anderen over hun werk te laten praten. Veel van de geïnterviewde gaven ook voortdurend hun eigen vergezochte interpretaties, wat ik niet echt boeiend vond. Eerdere documentaires van Alexandre O. Philippe hadden daar ook al last van.

Gelukkig zat er voldoende boeiende materie in de docu om je niet te gaan vervelen. Na het zien van 78/52 ga je de scène steeds meer waarderen, want man wat zat die scène toch goed in elkaar. Leuk dat er uiteindelijk ook gesproken wordt over de Italiaanse Giallo waar de film invloed op had, helaas erg kort.

"For another such kiss, I'd invent a whole continent."

Deze The 7th Voyage of Sinbad is een typisch voorbeeld van de jaren '50 films met Harryhausen-effecten. Ik moet zeggen dat dat voor mij als Harryhausen-fan ook de enige reden was om deze film te gaan kijken.

De effecten zijn meesterlijk voor die tijd. De Cyclops, de slangenvrouw, Het Roc-kuiken, De Roc, Het skelet (deze deed me erg denken aan het doden leger uit Jason and the Argonauths) en de Draak. De grote Harryhausen heeft weer erg goed werk geleverd. De andere effecten; rook enz. waren voor die tijd ook zeker niet slecht.

Het acteerwerk is redelijk. Vooral de tovenaar vond ik erg overtuigend gespeeld door Torin Thatcher. Wel vond ik dat Sinbad en de prinses er helemaal niet oosters uitzagen. Het is een beetje onlogisch. Iedereen in de film is Arabisch, Aziatisch of Indisch maar Sinbad en de prinses zijn gewoon westers. Ook vind ik het soms een beetje slecht geacteerd of ze brengen het gewoon niet overtuigend. In Dracula (1958) deden ze dat wel, daar word erg serieus en overtuigend geacteerd.

Het is zo'n typisch oosters verhaal over boze tovenaars, toverlampen, monsters enz. Op zich wel grappig maar zo'n grote fan ben ik er niet van.

Ook zijn sommige scènes erg monotoon. Over het algemeen is de muziek wel goed. En ik heb me (vooral door Harryhausen's wezens) wel erg goed kunnen vermaken en de film vloog voorbij.

Een prive-detective krijgt van een rijke weduwe de opdracht om de authenticiteit van een rol film uit de kluis van haar man te achterhalen. Op de film is te zien hoe een meisje vermoord wordt, het is een zogenaamde snuff-film. De detective gaat op onderzoek uit en komt terecht in de wereld van de hardcore pornografie.

8MM heeft een sterk uitgangspunt. Het onderwerp rond Snuff-films is zowel angstaanjagend als fascinerend tegelijkertijd en heeft veel mogelijkheden tot een spannende Mystery-Thriller. Je zal het maar tegenkomen zo'n film. De Spaanse film Tesis van Alejandro Amenábar, vond ik ook een erg sterke film over het onderwerp (alleen licht de nadruk daar meer op moord en minder op porno).

Voor de doorgewinterde Horror-fan zit er niets schokkends in de film qua bloedvergieten. De snuff-film waar het allemaal over gaat is niet heel expliciet, maar wel slim in beeld gebracht, waardoor het echter lijkt dan het is. De grote hoeveelheid perversiteit en freaky porno was wel vrij choquerend, hoewel je niet echt veel ziet (het blijft Hollywood).

Nicolas Cage kan zichzelf soms verliezen in overacting, maar hier zet hij toch wel een degelijke rol neer en waren de woede uitbarstingen toch ook wel op z'n plaats. Joel Schumacher ken ik voornamelijk van zijn lachwekkend slechte Batman-films. Met films als 8MM en Phone Booth bewijst hij echter dat hij helemaal niet zo'n slecht filmmaker is als eerder genoemde films je doen geloven. De film is namelijk bijzonder degelijk opgenomen, met mooie sfeervolle cinematografie.

Ondanks het zeer duistere thema blijft 8MM wel echt een Hollywood-film met de nodige clichématige momenten en de verwachte sentimenten. Dit is allemaal wel zo degelijk gedaan dat het nergens storend werd en de film over de hele linie vermakelijk blijft. Ik kan het echter niet helpen mezelf af te vragen hoe de film zou zijn als een regisseur als Brian De Palma de touwtjes in handen had gehad.

Al met al dus een degelijke en vermakelijke film. Begint als een geslaagde Mystery, slaat over in een spannende thriller en vervolgens zelfs een soort wraak-film.

Naar Étoile was ik nieuwsgierig omdat Jennifer Connelly er in speelt en de film zo onbekend is. Op Moviemeter hebben (met mij erbij) 3 mensen de film gezien, op IMDB ook maar een stuk of 200. De film was ook zeker niet makkelijk te vinden, maar dankzij John Milton heb ik een Russische DVD-versie kunnen bemachtigen.

Étoile gaat over Claire Hamilton, een Amerikaanse ballerina die in Hongarije auditie wil doen voor een prestigieuze ballet-school. Daar ontmoet ze de tevens Amerikaanse Jason, het neefje van een antiek-handelaar. Claire wordt verward met een ballerina genaamd Natalie en gaat zich vreemd gedragen. Jason probeert te achterhalen wat er met haar aan de hand is en moet het geheim van de ballet-school zien te doorgronden.

Aangezien het een Italiaanse film is zal Jennifer Connelly ongetwijfeld zijn gecast naar aanleiding van Once Upon A Time in America of Phenomena. Connelly kan beter, maar ik vond het toch een bijzonder aardig rolletje. De verschillende identiteiten weet ze goed neer te zetten en het ballet-dansen was ook vrij indrukwekkend, en uiteraard altijd een lust voor het oog die Connelly. Gary McCleery deed het ook wel aardig, al was de chemie met Connelly soms een beetje matig. McCleery lijkt een soort mix van Tom Cruise en Christian Slater overigens... Verder speelt de Amerikaanse Charles Durning ook een leuke rol als de antiekhandelaar. De Franse Laurent Terzieff zette een sterk mysterieus personage neer.

De film doet erg denken aan Suspiria van Dario Argento, die ging ook over een Amerikaanse ballet-danseres die naar een mysterieuze ballet academie gaat. Ook een beetje aan Phenomena (waar Connelly in speelt) waar een Amerikaans meisje naar een Zwitsers internaat wordt gestuurd. Aangezien Het Zwanenmeer en Tsjaikovski's fenomenale muziek ook hier wordt gebruikt voor een identiteitscrisis is de film een voorloper van Black Swan. Het zal me niets verbazen als Darren Aronofsky door Connelly zelf getipt is over deze film, zij speelt namelijk ook in zijn Requiem for a Dream. Daarnaast vond ik de film ook wat van Vertigo weghebben, vooral omdat Jason moet achterhalen wat er met Claire aan de hand is en achter het bestaan van de verongelukte Ballerina komt.

De film begint als een Romantisch drama met een mooie barokke sfeer. Wat een verademing om eens tieners te zien die zijn geïnteresseerd in klassieke muziek en antiek en niet al die drank en drugs onzin die we zo vaak in tiener-drama zien. Langzaam maar zeker wordt de film steeds mysterieuzer en wordt duidelijk dat er iets niet helemaal in de haak is. Op een haast Gotische wijze wordt de identiteitscrisis van Claire/Nathalie behandeld. Prachtig hoe Het Zwanenmeer in de film is verwerkt. Uiteindelijk wordt de film ook een beetje Fantasy. Het einde met het beruchte ballet, het behekste theater en de verscholen zwarte zwaan in de kelder deed wederom aan Suspiria denken en maakt van Étoile een bijzonder gedenkwaardige film.

De film is over het algemeen erg mooi geschoten. Cinematografisch doet de film erg denken aan de Giallo, die ook vaak een aantal zeer mooie en innovatieve momenten kent en een aantal vrij goedkope. De manier waarop het verhaal werd verteld was in ieder geval erg sterk gedaan. Deed zelfs een klein beetje aan Hitchcock denken, met name de veiling scène zou een perfect bij Hitchcock's humor passen. De muziek vond ik ook erg goed. De Dans van de Zwaan van Tsjaikovski vind ik een van de mooiste muziekstukken ooit en kan ik niet vaak genoeg horen. Daarnaast is de muziek van Jürgen Knieper en Franco Micalizzi ook erg mooi, soms mysterieus en soms romantisch. De soundtrack is samen met de muziek van Stridulum (ook een obscure film) door RCA uitgebracht, maar ook zeer moeilijk te vinden.

Alles bij elkaar ben ik erg blij dat ik Étoile heb kunnen zien. Het mysterie zelf had mischien wat beter gekund in het middenstuk, maar de film viel zeker niet tegen. Erg bijzondere film. Onbegrijpelijk dat hij zo in de vergetelheid is geraakt.

Aanrader.

“Meneer, wilt u een zuurtje?”

Ik had eerder Amer al gezien van Hélène Cattet en Bruno Forzani. Die film bevatte sterke elementen en de eerste helft was een nachtmerrieachtig meesterwerk. Helaas was de tweede helft erg saai en slecht. The Strange Color of Your Body's Tears viel zeker niet tegen en bevat weer die heerlijke stilistische Giallo stijl.

Een Deens-Franse man (Klaus Tange) komt terug van zijn zakenreis. Zijn vrouw is verdwenen, maar de deur van hun appartement zit van binnen op slot. Hij gaat op onderzoek uit en ontmoet de vreemde bewoners van zijn appartementen complex.

Hoewel deze film meer een rode draad heeft als Amer had, dwaalt de film geregeld af en zit hij vol van subplots die als korte films op zichzelf hadden kunnen staan. De opzet is helemaal Giallo, maar in de uitvoering is het meer moderne Giallo meets David Lynch. Het had wel wat hoe de film ontspoorde in nachtmerrieachtig surrealisme. Toch hoop ik ooit nog eens een moderne gestileerde film met een ‘normaal’ verhaal tegen te komen. Net als Amer (en de Giallo) zitten er veel obsessies met seksualiteit in de film verwerkt, van mij hoeft het nog steeds niet, maar het werkte hier wel beter. Het appartement met de geheime gangen deed me denken aan Inferno en The Beyond.

Uiteindelijk is die huisbaas (?) de Vlaming de moordenaar als ik het goed heb, in zijn Laura boekje zaten foto’s van alle vermoorde vrouwen. En de twee andere mannen worden door een ongezien iemand vermoord dus blijft er niet veel over. Erg vreemd gevoel toen er ook een paar Vlamingen voorbij kwamen, ik ben totaal niet gewend een artistieke film met Nederlands erbij te zien.

De Suspiria invloeden zijn wederom duidelijk aanwezig. Niet alleen hebben we de mooie Bavaëske kleuren met rood en blauw het meest prominent. Maar ook wordt hier net als bij Suspiria het sounddesign ingezet om Suspense te creëren, en ik moet zeggen dat het ook best creepy was af en toe door de geluidseffecten.

Visueel is de film een meesterwerk. Prachtige opnamelocaties met de Jugendstil-stijl in alles vertegenwoordigt, een knipoogje naar Argento die ook een liefhebber van deze stijl was? Mooie cinematografie, schitterend kleurgebruik en goede cinemascope opnames met veel close-ups en een aantal onmogelijke surrealistische shots. Soms is het een beetje too much (zoals ook in Amer), die splitscreens die a la Tarantino werden gebruikt en het zwart wit met weinig fps hadden van mij niet gehoeven.

Weer worden er een hoop oude Ennio Morricone en Bruno Nicolai soundtracks bijgehaald. Mooie muziek, al vond ik het niet altijd even passend.

Hoewel de film veel afdwaalt, soms vaag was en ik toch liever een normaal verhaal had gehad, mocht het surrealisme er best wezen. Een bijzonder fraaie ode aan de Giallo van onze zuiderburen. Inspirerend en toont maar weer aan dat Nederland nog wat kan leren van België als het op filmmaken aankomt.

Wings of Honneamise verteld het verhaal van Shiro. Hij droomt ervan om naar de ruimte te reizen. Veel mensen denken dat het onmogelijk is of geldverspilling en zelfs zijn kameraden bij de Koninklijke Ruimtemacht verklaren hem voor gek. Maar dan ontmoet hij een meisje dat hem hoop geeft zijn doel te bereiken.

De Engelstalige dub was bijzonder degelijk. Op Bryan Cranston (Breaking Bad) na alleen niet echt bekende namen, maar mischien is dat juist wel goed.

De film heeft erg aparte ontwerpen voor het toekomstbeeld. Het deed me vaak denken aan de muurschilderingen van Inca's en Azteken (zo leken de lampen en flitsers op een soort zonnetooi). Daarnaast onderscheid het toekomstbeeld zich ook door het feit dat de technologie niet zo vanzelfsprekend is als in meeste Sciencefiction. Hier hebben we namelijk een futuristische wereld waar nog nooit ruimtevaart heeft plaatsgevonden.

De animatie was wisselend in kwaliteit, dan is het bijzonder gedetailleerd en indrukwekkend realistisch en dan weer een beetje TV-animatie achtig met net wat te weinig frames-per-second. Dat is dan ook wel een beetje een kenmerk van Japanse animatie in het algemeen, heel veel detail maar net wat minder beeldjes per seconde. Als liefhebber van traditionele cel animatie vond ik de film een lust voor het oog, prachtige animatie en schitterende achtergronden. Zoveel mooier dan die digitale animatie die we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen. Ik vind het ook altijd mooi dat je in Japanse animatie vaak van die shots en composities tegenkomt die je normaal in live-action zou verwachten, dat heb je hier ook.

Wings of Honneamise is geen standaard verhaaltje over ambities. De film houd zich ook bezig met politieke intriges en heeft een groot christelijk thema. Er zijn in Japan missionarissen geweest en een aanzienlijk deel is ooit tot de Rooms-Katholieke kerk bekeerd geweest. Japan mag dan een van de meest seculiere landen ter wereld zijn, vandaag de dag zijn er nog steeds christelijke kerken (een minderheid van 1% van de bevolking is christelijk). Dat het een volwassen animatiefilm is zie je ook terug in de verkrachtingsscène en wanneer een huurmoordenaar met een mes wordt doodgestoken. Deze twee momenten staan wel een beetje in een vreemd contrast met de - vaak humoristische - toon van de rest van de film.

Net als Akira en Miyazaki's Nausicaä of the Valley of the Wind en Castle in the Sky is Wings of Honneamise weer een heerlijke Japanse Sciencefiction-animatiefilm.