Meningen

Erg gaaf om de film op het grote doek gezien te hebben. Had hem al eerder gezien natuurlijk, al moet ik zeggen dat ik het verhaal een beetje vergeten was.

Een keer geen Eastwood en Van Cleef. Bronson zet een sterk personage neer als Harmonica, die voor de nodige oneliners zorgt. Henry Fonda is een prima badguy en Claudia Cardinale is natuurlijk prachtig als Jill. Toch heb ik zelf een zwak voor outlaw Cheyenne (Jason Robards) en Mr. Norton (Gabriele Ferzetti) die zo graag de zee wil zien. De achtergronden van de personages zijn allemaal heel goed uitgewerkt en de film heeft wat drama betreft meer te bieden dan de gemiddelde Western.

Zoals altijd bij Leone is het fenomenaal geschoten met lekker veel close-ups en een lekker langzaam tempo. De film gaat prima met zijn tijd mee en is voor die tijd ook erg modern geschoten, vergelijk het maar eens met een Hollywood Western van de zelfde periode. Sommige shots waren echt onmogelijk goed uitgevoerd, die met de treinen bijvoorbeeld.

Ook de magistrale muziek van Ennio Morricone was weer van de partij en bezorgde me regelmatig kippenvel in de bioscoopzaal. Een beetje herhalende thema’s maar ik geloof niet dat iemand zich echt daar aan stoort.

De film is veel minder avontuurlijk als de andere Westerns van Leone en bevat ook minder actie, maar daar staan goed acteerwerk en ijzersterk drama tegenover. Ik moet wel zeggen dat ik het ondergewaardeerde A Fistful of Dynamite helemaal niets slechter vond dan deze film.

Sergio Leone maakt hier eigenlijk wat Quentin Tarantino zijn hele leven probeert te maken, maar waar hij nooit in slaagt; de perfecte Wraak-film. Een erg dubbel wraak-thema aangekleed met zowel actie, drama als cinematografische perfectie. Wat wil je nog meer.

Een klassieker.

"Geister umgeben uns von allen Seiten ... sie haben mich von Heim und Herd angetrieben. von Frau und Kind."

Er stond een restauratie van Das Cabinet des Dr. Caligari op de Amerikaanse Netflix en die heb ik uit nieuwsgierigheid even gekeken.

Het verhaal vond ik bijzonder aardig, ik denk zelfs dat we hier te maken hebben met s'werelds eerste slasher. De acteurs deden het erg leuk, dat expressionisme heeft toch wel wat, al vond ik de acteurs in Metropolis dat nog stukken beter doen.

De theater-achtige decors waren soms een beetje knullig maar ik vond dat ze de film wel een erg mooi karakter meegaven. Met name de aparte vormen die je haast aan kubisme (diepte is erg overdreven) doen denken.

Op een gegeven moment vond ik de film toch een beetje saai worden, sowieso zijn de meeste 'stomme' films moeilijk uit te zitten.

Moeilijk om hem te behoordelen, maar geef hem toch een voldoende. Aanrader voor iemand die expressionisme wil zien.

Ondanks dat ik min of meer wist wat ik kon verwachten wist Cannibal Holocaust me toch behoorlijk te choqueren. Een Italiaan gaat naar Venezuela en Colombia met een handje vol derdegraads (porno)acteurs om een kannibalenfilm te maken. Dat is de productieachtergrond, maar het plot is niet veel anders.

Toen de film werd uitgebracht in Italië werd Ruggero Deodato ervan verdacht dat hij de acteurs zou hebben vermoord voor het maken van de film. Ik weet niet welke versie de Italiaanse officier van justitie heeft gezien, maar in mijn versie was al het menselijke toch vrij duidelijk in scène gezet. Deodato had het ook een beetje over zichzelf uitgeroepen want de acteurs moesten als gimmick een jaar uit de publiciteit verdwijnen na het maken van de film. De film is 10 dagen na de première voor 3 jaar lang verboden geweest in Italië en werd in ruim 50 landen ook verboden (in veel zuid-Amerikaanse en Aziatische landen is de film nog steeds verboden). In Japan werd het de meest succesvolle film na E.T. in 1983. Sergio Leone bewonderde de film schijnbaar om zijn realisme.

Jammer eigenlijk dat de found-footage documentaire is verpakt in een soort speelfilm. Het hele ultra-realisme gimick dat Deodato nastreefde is daarmee namelijk de das om gedaan. Bovendien was het speelfilm-gedeelte haast net zo beroerd geschoten als de nep docu (out of focus). Verder was het wel vrij knap hoe veel van de lange docu-shots zijn opgenomen en was de gore voor het lage budget wel geinig.

De film is bedoeld als een soort kritiek op de sensatiezucht van de media. Wie zijn nou de echte kannibalen? De Indianen of de westerlingen die wreedheden begaan. Wat geld voor de controversiële filmers in de film geld echter ook voor regisseur Deodato zelf. Ondanks zijn mischien 'nobele' moraliserende bedoeling blijft het pure exploitatie. Puur voor shock-value dieren afslachten (ook al zijn ze daarna door Indianen opgegeten) vind ik ook behoorlijk verwerpelijk en ergens ook pervers hoe hij de Indianen voor zijn film gebruikt heeft (zeker gezien Zuid-Amerikaanse stammen helemaal niet aan Kannibalisme doen). Wat me nog meer verbaasd is dat Deodato ook een hele crew en cast kon vinden die het prima vond om dieren af te maken. Door retakes moesten twee aapjes eraan geloven... De dierenmishandeling in de film is verreweg het walgelijkste dat ik ooit op film heb gezien. Een muskusrat, een aantal slangen, een vogelspin, twee aapjes, een zwijntje en een grote schildpad zijn voor de film gedood. Nu doen Indianen dat ook in het wild, maar dat vind ik toch een heel ander verhaal, die weten niet beter en kunnen niet anders.

Een bizar contrast met de lelijkheid van de opnames en de walgelijkheid van de daden op het scherm is de prachtige muziek van Riz Ortolani, tenminste de Main Theme zou een perfect bij een romantisch drama hebben gepast. Ik denk dat het het shock-effect moest versterken om tamelijk vrolijke muziek te spelen bij gruweldaden.

Vele male interessanter dan films als The Blair Witch Project, maar met andere editing zou de film veel beter uit de verf zijn gekomen. Lastig te beoordelen film uiteindelijk. Als je een film puur op morele overweging zou beoordelen had deze de laagst mogelijke score, maar dat doen we niet. Echt sterk vond ik hem niet, maar het was toch wel goed in scène gezet allemaal. Een van de schokkendste films die ik ooit heb gezien.

"I always thought that for such a lovely river the name is mystifying: "Cape Fear". When the only thing to fear on those enchanted summer nights was that the magic would end and real life would come crashing in."

Martin Scorsese's remake van Cape Fear. Heb het origineel nog nooit gezien. De film zou eerst door Steven Spielberg worden geregisseerd, maar die besloot het over te dragen aan Scorsese.

Een advocaat krijgt bezoekjes van een ex-gedetineerde die hij ooit heeft verdedigt. Langzaam krijgt hij het gevoel dat hij wordt bedreigt. Wettelijk is er echter niets dat hij kan doen...

Nick Nolte speelde een prima hoofdrol. Oorspronkelijk wilde Scorsese Harrison Ford in de rol, ik moet ook zeggen dat het echt zo'n typische Ford rol had kunnen zijn. Robert De Niro is (net als Harrison Ford overigens) een van mijn favoriete acteurs, toch vind ik dit een van zijn minste rollen. Sowieso kan ik Zuiderse accenten en die hele White-trash look niet uitstaan, maar ik vind het ook nog eens onbedoeld komisch overkomen. De Niro had veel beter gewoon een maffia-guy kunnen spelen, dat gaat hem veel beter af. Verder was het acteerwerk allemaal wel redelijk, niet heel bijzonder. Gregory Peck, Robert Mitchum en Martin Balsam speelde eerder de hoofdrollen in het origineel en hebben hier ook een klein rolletje.

Ik vond de film een beetje wisselvallig. Het kwam wat moeilijk opgang en veel dingen komen heel erg geforceerd over (en zijn dus duidelijk overgenomen uit het origineel), maar het laatste gedeelte van de film wordt toch best spannend en vermakelijk. Het is allemaal redelijk voorspelbaar en het had makkelijk beter gekund, maar het is toch zeker een prima thriller.

De film is over het algemeen degelijk opgenomen, al zitten er uitschieters naar boven bij. Met name het begin en het einde vond ik sterk in beeld gebracht en het was grappig hoe de reflecties in zonnebrillen allemaal netjes zijn aangepast (waardoor je de camera niet ziet).

Elmer Bernstein's versie van Bernard Herrmann's iconische soundtrack was erg sterk. Moest alleen de hele tijd denken aan The Simpsons, waar die muziek ook wordt gebruikt onder de scènes met Sideshow Bob (die gast die Bart wil vermoorden).

Het verhaal vond ik best sterk. Het roept vragen op over in hoeverre de wet echt zin heeft. Als iemand je gewoon kan bedreigen en dergelijke, en je kan daar niets aan doen, heeft het niet veel zin denk ik. Maar de film is dan ook niet heel realistisch.

Tot nu toe de minste film van Martin Scorsese heb gezien. Het origineel misschien een keer kijken. De film is best vermakelijk, maar ik krijg de indruk dat het een onnodige remake is geweest.

Degelijke remake.

Captain Kronos is een a-typische vampier-film uit de Hammer stal. De film combineert Gotische horror met zwaardvecht-films en elementen uit de spaghetti-western. Daarnaast is het ook verfrissend dat de vampiers in deze film anders te werk gaan als we gewend zijn. Hun slachtoffers worden niet zelf vampiers, maar verouderen razendsnel omdat de vampier hun jeugd consumeert. Daarnaast kunnen ze niet gedood worden door een staak in het hart.

De vampier-effecten waren leuk gedaan. Tanden die tevoorschijn komen en reflectie die ontbreekt in de spiegel bijvoorbeeld. Daarnaast was de film ook mooi opgenomen, een goed voorbeeld is het shot van een olielamp waar een bloedspetter op komt, simpel en effectief.

De film zou het begin worden van een Kronos-filmreeks, maar omdat de film zwaar flopte is dat er nooit van gekomen. De film is zeker een van de meest vermakelijke latere Hammers, maar het concept van de vampierjager had toch veel beter benut kunnen worden. Kronos verbleekt hopeloos naast Cushing’s vertolking van Van Helsing.

Door de genrecombinatie en de a-typische vampiers zeker de moeite waard.

"No problem "Irish", everything gonna be OK."

Erg goede film.

Tom Hanks is erg goed zoals altijd en de andere cast was ook wel goed.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, de spanning zit er goed in en de film is niets te lang,

Mooi gefilmd allemaal, ziet er goed uit. De CGI was ook wel goed, niet zo crappy als gewoonlijk.

Aanrader.

"I'm reloaded! Okay? Come on in here, you motherfuckers! Come on, I'm waitin' for ya! What, you ain't comin' in? Okay, I'm comin' out! Oh, you up against me now, motherfuckers! I'm gonna blow your fuckin' brains out! You think you're big time? You gonna fuckin' die big time! You ready? HERE COMES THE PAIN!"

Ik had eigenlijk nog nooit van deze film gehoord totdat iemand me hem aanraden. Toen ik zag dat het een film was van Brian De Palma en in de top 100 staat ben ik hem meteen gaan zoeken. De film is niet zo goed als ik door de hoge waarderingen had verwacht maar is toch zeker wel een van de beter Al Pacino's.

De film is niet zo goed als Scarface maar Brian De Palma zet hier toch weer even een erg sterke misdaad-film neer. Het acteerwerk van Al Pacino en Sean Penn was erg sterk en ook Penelope Ann Miller deed het erg goed.

Door de sterke openingsscène weten we ongeveer hoe de film gaat eindigen maar dat zorgt er niet voor dat het einde minder spannend word. Het verhaal vond ik wel goed, al duurt het even voordat de film weer interessant word.

De soundtrack van Patrick Doyle was erg sterk en hielp vooral tijdens de emotionele scènes heel erg. Wel heeft De Palma dit keer wel ietsje te veel (pop)muziek in de film verwerkt, ik snap de club-scènes maar verder had het eigenlijk niet gehoeven.

De cinematografie was erg goed gedaan en de locaties waren goed gekozen. Het ziekenhuis aan het eind van de film is het zelfde ziekenhuis als in The Godfather.

Hoewel De Palma betere films heeft gemaakt is Carlito's Way ook weer echt een sterke film.

Aanrader.

"They're all gonna laugh at you."

De allereerste Stephen King verfilming, van zijn eerste boek. En het is meteen ook een van de beste.

Carrie is een beetje een buitenbeentje en word gepest door de andere meisjes op school. Na een incident in de douche word haar klas gestraft, wat hen haar alleen nog maar meer doet haten. Een meisje heeft medelijden met Carrie en overtuigd haar vriend Tommy om Carrie mee te vragen naar het schoolbal. Carrie mag niet van haar gestoorde moeder maar gaat toch. Bovendien ontdekt Carrie dat ze bovennatuurlijke krachten heeft...

Sissy Spacek was erg sterk in de rol van Carrie, zowel het gepeste buitenbeetje als de bovennatuurlijke gave weet ze erg goed te spelen. Wel een puntje is dat de 'tieners' in de film allemaal wel erg oud zijn, Spacek was 27. Ik snap het ook wel, de naakt scenes hadden anders echt niet gekund en bovendien zou het acteerwerk veel minder zijn geweest. De toen nog niet zo bekende John Travolta deed het wel aardig. Piper Laurie was erg sterk in de rol van een wel heel religieuze moeder (blijkbaar kun je ook te religieus zijn, al moet ik wel even zeggen dat die moeder zondes erbij verzint die helemaal niet bestaan), al vond ik haar later in Twin Peaks nog een stukje beter.

Brian De Palma houdt er hier in zijn eerste succesvolle film af en toe een rare film techniek op na maar het mag er van mij best wezen. Die split-screen was best leuk gedaan en dit is eigenlijk een van de enige films waar ik het goed vind werken.

De muziek was erg jaren '70 en vond ik erg mooi. Pino Donaggio's muziek mag er zeker wezen, vooral in de emotionele scènes, maar ook de popmuziek was zeer welkom. Een paar cue's waren 'geleend' uit de soundtrack van Psycho maar dat paste hier ook prima (de naam van de school komt ook uit Psycho; Bate's School).

Het verhaal van Carrie vond ik erg sterk. Wat kunnen meisjes toch ongelooflijk gemeen zijn, en dan ook nog verontwaardigd doen over je straf. Nee, ik zal mensen nooit begrijpen. Vond het eigenlijk jammer dat John Travolta en z'n vriendinnetje geen uiterst pijnlijke dood kregen (ik neem aan dat ze zijn overleden tijdens het auto ongeluk?), ook is het toch jammer dat Carrie geen onderscheid maakte tussen mensen die verdiende te sterven en mensen die het goed met haar voorhadden. Ook zou ik die moeder al veel eerder de pijp uit hebben geholpen...

Ik vond dat de film erg snel voorbij vloog, het is ook maar een kort verhaal. Wat de remake betreft, die ga ik niet eens kijken, deze film is niet te evenaren door een modern prulletje en wat ik hier zoal hoor bevestigd mijn bevooroordeling alleen maar, echt een schande dat Hollywood haar pareltjes gewoon opnieuw laat maken.

Erg sterke King verfilming.

Dario Argento's filmografie aan het afwerken en nu is het einde al bijna inzicht. Waar Sleepless nog een heerlijke ouderwetsige Giallo was is Argento hier toch echt overgegaan op een moderne standaard Thriller.

De film was oorspronkelijk bedoeld als vervolg op The Stendhal Syndrome. Toevallig dat ik beide films vind aanvoelen als een boekverfilming en niet als iets dat Argento zelf zou bedenken. Een moordenaar ontvoerd Engelse toeristes in Rome en daagt de politie uit om een spel videopoker met hem te spelen. Als de politie wint laat hij zijn slachtoffers leven, als ze verliezen vermoord hij ze. Politieagente Anna Mari probeert samen met de Britse agent John Brennan om de moordenaar te stoppen.

Het acteerwerk vond ik al niet heel indrukwekkend en werd nog minder door die ergerlijke dubbing. Ik weet niet hoe Engelstalige nasynchronisatie in zijn werk gaat, maar dat zijn echt een stelletje amateurs. Ze zoeken niet eens een stem die past bij het uiterlijk van de acteur, iets waar Nederlandse nasynchronisatie wel erg goed in is. Gelukkig is Liam Cunningham (Game of Thrones, First Knight) er nog, als enige niet gedubde acteur. Hij zette wel een goede rol neer als politieagent, maar was verder ook niet erg bijzonder.

De achterhaalde computers en technologie waren wel grappig. Het videopokerspel is waarschijnlijk een effect en geen echt spel, anders zou het wel zwaar zijn geweest voor de computers van toen.

Omdat Sleepless (een film die Argento's stijl nog vollop heeft) niet zo succesvol was als dat Argento voor zijn terugkeer naar het Giallo genre had gehoopt, koos hij ervoor om dit een een modernere thriller te maken. Geen visueel spektakel dus en een vrij standaard plot dat net zo goed uit Hollywood had kunnen komen. Wel zaten er enkele (overbodige) close-ups in waaraan je Argento's hand nog een beetje kunt herkennen en de moordenaar had nog steeds zwarte handschoenen.

Ook Claudio Simonetti gaat op de moderne toer en zet een typische melenial beat met abstracte computer-synths neer als soundtrack. Mist totaal de stijl die hem vanaf de jaren 70 tot aan Sleepless heeft gekenmerkt. Opzich vond ik het wel geinig, maar toch zonde.

Het is een Argento film, maar er zit eigenlijk nauwelijks gore in. De Webcam-moorden zijn volledig bloedeloos. Wel zijn de lijken dan weer erg mooi gemaakt, maar toch jammer van het gebrek aan gore.

Al met al voelt The Card Player aan als een aflevering van een Politieserie, en is ook net zo vermakelijk. Niet heel goed, maar ook niet heel slecht. Het plot was wel aardig, al was het wel vrij voorspelbaar aan het einde en de film is toch bijzonder degelijk geschoten. Standaard thriller.

La Casa 3 is een typisch voorbeeld van een Italiaans nep-vervolg. In Italië werd Evil Dead uitgebracht als La Casa en om Lenzi's Ghosthouse een voorsprong te geven qua box-office veranderden ze de naam in La Casa 3, dat de film niets met Evil Dead te maken heeft was de producers om het even. Om het hele nep-vervolg schandaal nog ingewikkelder te maken werden ook de House-films als La Casa-delen uitgebracht.

Een meisje met een clownspop vermoord de huiskat en word door haar vader in de kelder opgesloten. Jaren laten ontdekt een radioamateur het huis van het meisje en gebeuren er vreemde dingen...

Ghosthouse is een Italiaanse film die heel erg zijn best doet om Amerikaans te zijn. Onbedoeld zorgt dat voor Troll 2-achtige taferelen. Zo heeft regisseur Umberto Lenzi zijn naam veranderd in Humphrey Humbert, hangen er overal Amerikaanse vlaggen en bevat de film een hoop derderangs Amerikaanse acteurs en Duits/Franse-acteurs die door kunnen gaan voor Amerikaans met een kleine wijziging in garderobe. De film is overigens opgenomen in het zelfde huis in Massachusetts als Fulci's The House by the Cemetery.

De muziek van Ghosthouse zou gemaakt zijn door Piero Montanari, in werkelijkheid zijn een hoop tracks gejat uit Soavi's Deliria en dus van de hand van Simon Boswell. Op Boswell's muziek na was de muziek echt tenenkrommend slecht, mateloos irritant dat stomme circusmuziekje van die pop.

De kills waren best geinig uitgevoerd en daarnaast kregen we ook een aantal bizarre verschijningen te zien (het is immers een spookhuisfilm) de tijd daartussen is redelijk saai omdat het script zo'n rommeltje is en de acteurs niet heel slecht maar ook niet heel goed acteren. De over- (of juist onder-) acting en bizarre Italiaanse ideeën maken de film bij vlagen onbedoeld grappig en daardoor nog wel enigsinds vermakelijk. Verder was het nogal cliché en sfeerloos uitgevoerd, met name omdat ze de film perse Amerikaans wilde laten overkomen en de belichting en muziek niet goed verzorgd waren.

Door de schitterende poster moest ik deze film zien. Regisseur Lamberto Bava was eerst assistent van zijn vader Mario Bava en later van Dario Argento. Eerder wist hij mij al positief te verassen met Demoni. De assistent regisseur van deze film Michele Soavi, werkte als ook assistent van Argento en speelde als acteur in films van Argento en Fulci. Soavi speelt hier trouwens ook de moordenaar. Kortom, veel connecties met andere Italiaanse meesters.

Het acteerwerk van A Blade in the Dark is behoorlijk slecht en de dub is - zelfs voor Italiaanse begrippen - waardeloos te noemen. Het lijkt alsof de Engelse stemacteurs een wedstrijdje doen hoe snel en eentonig ze iets kunnen zeggen. Bovendien is de tekst nogal dom. Maar dat is uiteraard niet waarvoor je een film als deze kijkt.

De setting was zo Italiaans dat het wel wat had. De opnames waren best keurig, met name de nachtopnames vond ik zelf wel sfeervol. Ook best goede first-person opnames. Een stanleymes als moordwapen, origineel haha. De moordscènes waren wisselend in kwaliteit. Het nepbloed zag er goed uit maar van echte gore was geen spraken. Een keer in je keel gestoken en dan ben je dood, niet heel realistisch haha. De latere kills waren wel iets beter.

De muziek vond ik zelf wel goed, typische Italiaanse synthesizer klanken. Maar uiteindelijk wordt het wel heel herhalend.

Voor het verhaal hoef je het niet te doen, dat is niet zo bijzonder en uiteindelijk voorspelbaar. Ook vind ik het altijd dom overkomen als er in een film ook een film gemaakt wordt.

Redelijk vermakelijke Italiaanse horror, maar geen meesterwerkje. Demoni van Bava vond ik dan nog beter.

"Louie, I think this is the beginning of a beautiful friendship."

Was nu toch wel erg nieuwsgierig geworden naar deze klassieker van Michael Curtiz. De film is beter dan ik had verwacht en heeft ook echt een klassieke uitstraling.

1941, Midden in de Tweede Wereldoorlog. De verbannen Amerikaan Rick Blaine runt een bar in Casablanca. Als de Nazi comandant Strasser doet de lokale gendarme Renault alles om het hem naar de zin te houden. De bar zit vol het vluchtelingen uit Europa en de handel in illegale visums is alom aanwezig. Op een dag verschijnt de Tsjecho-Slowaakse verzetsleider Victor Laszo ten tonele, samen met Rick's oude liefde Ilsa...

Nooit geweten hoe Actueel deze film destijds was. 1942 toch echt midden in de tweede wereldoorlog, maar dan toch een dergelijke film erover maken. Dat verbaasd me, want het licht dan natuurlijk uiterst gevoelig. Vooral het vertolken van de Nazi's lijkt me erg moeilijk. Moet wel zeggen dat de Nazi's hier dan ook kartonnen stripfiguren zijn met hele flauwe Duitse accentjes (naar het schijnt gespeeld door geëmigreerde Duitse joden). Ook ergerde ik me eraan dat de Franse personages het ene moment Frans en het andere moment Engels met accent spraken, iets wat je natuurlijk kan verwachten van zo'n typische Hollywood-film. Moet wel zeggen dat ik helemaal niet wist dat veel Fransen toentertijd via Noord-Afrika de Verenigde Staten wilde bereiken, Engeland via zee is toch veel logischer? De film schijnt ook veel met censuur te maken hebben gehad, het originele script was voor Hollywood-standaarden al niet bepaald braaf maar ook vanuit de oorlog moest het een en ander aangepast worden. Zo mochten alleen Duitsers en Italianen badguys zijn, mochten er geen verwijzingen naar seks zijn en mocht er geen sprake zijn van een affaire (wat het technisch gezien eigenlijk nog steeds is).

Het acteerwerk is soms een beetje theatraal en typisch Hollywood, maar zeker niet slecht. Vooral Humphrey Bogart en Ingrid Bergman waren erg sterk (deze twee vonden de dialogen in de film trouwens volstrekt belachelijk). Herkende een deel van de cast uit The Maltese Falcon. Grappig dat de extra's vaak natuurlijker overkwamen als de bij-rol-acteurs.

De opnames waren goed, maar niet heel erg bijzonder. Al was het wel knap gedaan met dat vliegveld op de achtergrond en dergelijke. Ook is er goed rekening gehouden met de beeldverhouding. Alle actie-shots zijn stock-footage uit filmjournaals, je merkt dan vooral verschil in kwaliteit en opname-technieken. De muziek van Max Steiner was wel goed en hielp vooral de romantiek.

Hoewel ik Casablanca zeker geen slechte film vind moet ik wel zeggen dat erg overgewaardeerd is. Met name in Amerika, maar ook in Nederland, zijn er veel mensen die zwart-wit Hollywoodfilms als meesterwerken blijven beschouwen. Smaken verschillen, maar ik denk dat die waardering vooral met nostalgie te maken heeft. Voor de grap kregen veel filmmakers in 1980 een origineel script van Casablanca onder een andere titel opgestuurd. Een paar oudere herkende het maar de meeste niet en die vonden het script niet goed genoeg om te verfilmen. De kritiek was vooral dat er teveel saaie dialogen in zaten. Dat bevestigd mijn punt toch wel, hoewel ik zelf de dialogen helemaal niet saai vind.

Nee, ik vond het heel interessant om een film te zien die in de Tweede Wereldoorlog is gemaakt (en zich er ook nog in afspeelt) en de film heeft een aantal memorabele momenten. Vooral die allerlaatste scène (die overigens nogal random is eigenlijk) kwam me heel bekend voor... Casablanca is een van de betere Hollywood-producties van de jaren '40 en ondanks dat de film zich bijna alleen maar op één plek afspeelt en er veel gepraat wordt vond ik het een onderhoudende film, die blijft boeien.

Na Goodfellas wilde Scorsese opnieuw met Misdaadjournalist Nicholas Pileggi samenwerken. Het boek Casino: Love and Honor in Las Vegas was nog niet bij de uitgever toen de opnames al waren begonnen. Waar Goodfellas een portret was van de "gewone wiseguy" is de inzet hier net wat hoger. We hebben het hier over het grote geld.

Top-gokker Ace wordt door de Maffia aangewezen om een van hun Casino's te runnen in Las Vegas. Ace's jeugdvriend Nicky volgt hem en bouwt een succesvolle misdaadorganisatie op in Vegas. Ace krijgt het moeilijk door de bemoeienis van de pers in Nicky's zaken en dan maakt hij de grootste gok van zijn leven: Hij trouwt met Ginger, iets dat hij mischien beter niet had kunnen doen...

Robert De Niro en Joe Pesci schitteren weer heerlijk in rollen die typisch bij hen passen. James Woods is ook van de partij als de pooier van Ginger (het lijkt wel een Once Upon A Time in America-reünie). Sharon Stone was ook goed als Ginger.

Waar Karen in Goodfellas nog op sympathie kon rekenen van de kijker, is dat bij Ginger niet het geval. Karen is moederlijk en zorgt voor haar kinderen, waar Ginger haar kind verwaarloosd en vreemdgaat terwijl Ace juist vaderlijk is. Waar de kijker zich in Goodfellas met Karen kan identificeren is het in dit geval voor Ace die dat vertegenwoordigd.


Net als Goodfellas is Casino enerzijds ultra-realistisch en haast documentair en aan de andere kant juist heel erg stilistisch. Dit keer geen voice-over van alleen de hoofdpersoon, maar ook Nicky en Frank mogen hun acties toelichten. Daartegenover staan dan weer uitbundige visuele hoogstandjes en het gebruik van de Matthaus Passione. Scorsese is er in geslaagd om de neon-wereld van Las Vegas mooi in beeld te brengen.

Casino doet toch net wat onder voor Goodfellas, hoewel het weer een heerlijk Misdaad-Drama is. De film is net wat minder krachtiger, misschien juist omdat het allemaal veel grootschaliger is. Desondanks een echte aanrader.

"There's somebody else here there's somebody in the castle!"

Deze '90s Direct-to-video film van Full Moon is een typische Stuart Gordon film. Sfeervol, Jeffrey Combs, goede make-up en goede opnames. Tot nu toe een van zijn betere werken. Laat je vooral niet afschrikken door het fijt dat de film is gemaakt voor VHS, de blue-ray versie van de film is in breedbeeld en zorgt ervoor dat de mooie cinematografie beter uit komt.

Jeffrey Combs speelt weer een prima rol, Barbara Crampton en Jessica Dollarhide deden het ook wel prima. Helen Stirling was ook wel grappig in het begin. Voor een horror-film is het acteerwerk ruim in orde en er is zelfs best aardige drama.

De film heeft een prima sfeertje met het kasteel, al vond ik dat het kasteel nog wel wat sfeervoller kon (het schijnt dat de CEO van Full Moon Entertainment er zelfs in woonde). De gore en make-up was helemaal in orde, zeker voor het beperkte budget.

Het verhaal is misschien in concept een beetje cliché maar de uitwerking vond ik eigenlijk prima gedaan. Wat wel niet werkt voor mij is dat ze een soort Frankenstein-achting medelijden voor de Castle Freak proberen te creëren, vanaf het moment dat hij die kat heeft verslonden (wat ik trouwens vreselijk vond om aan te zien) wilde ik namelijk al dat Combs z'n schedel zou inslaan, helaas komt hij minder bloederig aan z'n einde. De enige met wie ik wel medelijden heb in deze film zijn de vader en de dochter (en de kat natuurlijk ). Het einde werkt wel opzich.

Al met al was het wel een gave film van Gordon, zeker een van z'n beste.

Eriksson is nu een paar weken in Vietnam. Hij kan het goed vinden met zijn groep en de Sergeant heeft zelfs zijn leven gered. Als hun de toegang tot het lokale bordeel wordt ontzegt grappen de mannen dat ze een meisje gaan ontvoeren. Eriksson komt er echter achter dat het meer is dan alleen 'stoere soldaten-praat' en komt in conflict met de anderen.

Er zijn zo ongelofelijk veel films over de Vietnam-oorlog, zoveel dat je denkt het allemaal al wel gezien te hebben. Apocalyps Now, The Deer Hunter, Full Metal Jacket en Platoon. Toch kon Brian De Palma wel degelijk wat toevoegen met zijn verfilming van een waargebeurd verhaal dat hij al sinds de jaren '70 had willen maken. In Platoon kwamen de wreedheden van de Amerikanen in Vietnam al eerder aanbod, maar De Palma zoomt nog even extra in op het onderwerp van verkrachting en wat dat voor conflicten onderling met zich meebrengt.

Michael J. Fox was een vrij vreemde keuze van De Palma voor de hoofdrol. Toch vind ik het een verademing om Fox eens in een serieuze rol te zien. En hij kan het ook wel degelijk, want hij weet in de heftige scènes steeds net de goede emotie te vinden. Sean Penn was ook erg indrukwekkend als de Sergeant. Om de juiste chemie tussen de twee te krijgen liet De Palma Penn Fox ook buiten de opnames intimideren. Op het einde van de film fluistert Penn "TV-actor" in het oor van Fox.

Ook hier brengt De Palma zijn gebruikelijke audiovisuele stijl weer mee. De film zit boordevol POV-shots en split-focus-shots. Daarnaast bevat de film zelfs een aantal keer erg suspensevolle momenten, ongekend voor een oorlogsfilm. Veel momenten doen haast Hitchcockiaans aan.

Ik vond het verhaal van de film erg aangrijpend. Gedeeltelijk komt dat misschien ook wel omdat ik in een soortgelijke situatie als Eriksson in de tweede helft van de film heb gezeten. Op de middelbare school is een klasgenoot van mij in elkaar geslagen zodat hij naar het ziekenhuis moest. De school deed er echter niets mee. Toen ik de coördinator in een informatiebijeenkomst vertelde dat ik naar de politie zou gaan werd ik door de directie en de halve school uitgelachen. Ik kreeg ook allerlei vuile blikken in de gang, alleen de jongen die was geslagen kon het waarderen. Ik ging naar de directeur die me vertelde dat hij het schokkend vond allemaal maar dat hij het te laat vond om er iets mee te doen. Ik heb met de politie gepraat, maar er werd niets gedaan behalve maandenland “we zijn er mee bezig”. Uiteindelijk legde ze me uit dat de jongen die geslagen had zijn examen niet zou halen als hij geschorst zou worden. Wetten en regels gelden blijkbaar niet als het even niet uitkomt.

Zo ook in de film. Je zou kunnen zeggen, wat maakt het uit een dooie meer of minder in een oorlog. De overheid traint deze jongens ook om in koele bloeden te moorden, dus geen wonder dat bij sommige verwarring rond moraal bestaat. Maar wet is wet en dat is ook standpunt dat de film ons voorhoud.

Opvallend dat Casualties of War niet de waardering krijgt die het verdient. We hebben hier een erg aangrijpend verhaal met Michael J. Fox in een atypische rol. Verpakt in De Palma's sterke cinematografie en de prachtige soundtrack van Ennio Morricone.

The Cat and the Canary is een bijzonder sfeervolle silent van Paul Leni.

Het is duidelijk dat het stuk op een toneelstuk is gebaseerd want zo voelde het ook aan. Vond de humor die in de film verwerkt is een beetje out-of-place. Het verhaal is echter lekker mysterieus en de setting erg mooi. Ook vind ik dat er goed met schaduwen en special effects is gewerkt. Heel veel zie je er echter niet van door het wazige beeld.

De muziek had niet veel met het beeld te maken, leek eerder alsof iemand zijn playlist klassieke muziek onder de film had gezet. Vond het echter wel bijzonder leuk dat Toccata e Fuga van Bach en Danse Macabre van Camille Saint-Saëns waren gebruikt, gaf de film een soort Efteling sfeertje.

Zou het leuk vinden om mischien een duisterdere, serieuzere remake te zien, maar alle remakes hebben komedie als genre dus dat is jammer. Leuke silent om een keer gezien te hebben, Altijd leuk die spinnenwebben-sfeertjes.

"My name is Zunar J 5 Slash 9 Doric 4 7."

Zag deze op Netflix staan en omdat ik een enorme kattenliefhebber ben en in het bezit ben van de handtekening van de producer van deze film heb ik hem dan toch maar even gekeken.

Erg slecht acteerwerk. Ken Berry deed het opzich wel aardig maar het was allemaal behoorlijk nep. Erg slecht verhaal en behoorlijk gedateerd. De film had voor het zelfde geld in de jaren '50 gemaakt kunnen zijn. Sommige mensen vinden de Herbie-films van Disney erg slecht maar ik vond die altijd wel aardig, deze prent is later gemaakt en toch beduidend minder.

De ruimteschepen en futuristische apparaten zijn erg ongeïnspireerd en de effecten erg slecht. Bij de levitatie-scenes zag je soms duidelijk visdraad en als de kat de soldaten op pauze zet is dat echt ongelofelijk knullig gedaan.

Die kat vond ik echt geniaal (eigenlijk zijn er twee gebruikt voor de film). Honden kun je trainen voor een film maar een kat zal altijd doen wat ie zelf wil. De filmmakers hebben waarschijnlijk gewoon uren die kat gefilmd en later gemonteerd op een moment dat het goed uitkwam met de dialoog. Waarschijnlijk veel met zakjesvoer en laserpennen lopen zwaaien en zo. Bij oudere films met dieren blijft het altijd de vraag of er geen dieren zijn mishandeld of zelfs overleden. Bij deze film vroeg ik me dat ook af, vooral toen ze de kat verdoofde, vond ik maar eng.

Voor kinderen zal het best vermakelijk wezen maar ik vond er niet zo veel aan. Uiteindelijk word het een grote gok-reclame. Met die titel had je toch wel iets beters kunnen afleveren.

"You can fool everybody, but laudie dearie me, you can't fool a cat. They seem to know who's not right."

Katten zijn altijd al mijn lievelingsdieren geweest, een film met de titel Cat People kon ik dan ook niet aan me voorbij laten gaan.

Een man ontmoet een mysterieuze vrouw in de dierentuin. Al snellen trouwen ze, maar het huwelijk is helaas niet zonder problemen. De vrouw is bang door de legendes van de Kattenmensen, vrouwen die in panters veranderen...

De eerste film van Val Lewton die ik zie. De suggestieve manier waarop spanning wordt gecreëerd bevalt me wel. Lekker langgerekte spanning die op het laatste moment wordt afgebroken, een stijl die hem later zou gaan kenmerken. De productie verliep vrij moeizaam, maar de film was een groot succes destijds.

Het acteerwerk is prima en het verhaal lekker mysterieus en intrigerend. Uiteindelijk zat er mischien iets teveel drama in de - toch al vrij korte - film, maar de spannende momenten en legendes maakte de film het bekijken meer dan waard. Meest memorabel waren de scènes bij het zwembad, de achtervolging en het einde.

Een aanrader deze horror klassieker. Binnenkort ook eens de jaren '80 remake met David Bowie bekijken.

Begin jaren '80 in het zelfde jaar als John Carpenter's remake van The Thing maakte Paul Schrader, een van de minder bekende Movie Brats van New Hollywood, een remake van Val Lewton's klassieker Cat People.

De hoofdrol wordt vertolkt door Nastassja Kinski, de knappe dochter van het Duitse heethoofd Klaus Kinski. Haar broer door Malcolm McDowell (A Clockwork Orange) en haar love-intrest Oliver door John Heard (je weet wel de vader uit Home Alone).

Destijds flopte de film omdat door de vergelijking met het origineel de film slechte kritieken kreeg. Tegenwoordig is dat nog steeds een grote reden voor onderwaardering. Ik snap met op zich wel, want waar het origineel veel aan de verbeelding overliet en de nadruk legde op het mysterie is de remake nogal direct. We zien mensen verscheurt worden door panters, bloed gore en indrukwekkende transformaties en de achtergronden worden aan ons uitgelegd. Precies het tegenovergestelde van het cryptische en mysterieuze origineel, maar het past op zich wel bij de tijd waarin de film gemaakt is. Op zichzelf is de film trouwens zeker niet slecht, al is het script een beetje rommelig.

Het sterkste punt aan Cat People is dat de film audiovisueel een heerlijk jaren '80 product is. De special effects van Albert Whitlock (The Thing, Dracula 1979, The Birds) en de briljante gore effecten zien er geweldig uit. Ook de kattentransformatie is zeker van het niveau van An American Wherewolf in London. Schrader heeft de film sfeervol geschoten, al waren de beelden van 'het midden-oosten' een beetje fout. Maar het allerbeste is toch wel de heerlijke soundtrack van Giorgio Moroder met themesong van David Bowie. De muziek weet de broeierige duistere sfeer perfect weer te geven met analoge synthesizerklanken.

Helaas is nergens terug te vinden of er geen dierenmishandeling heeft plaatsgevonden tijdens de opnames met de panters. Over dierenmishandeling gesproken, wat een ontzettend dieronvriendelijke dierentuinen waren er toen nog in de VS. Een leeuw of een luipaard in betonnen kooi van 4 bij 2 meter, dat is hetzelfde als een mens zijn leven lang in een doodskist opsluiten. En dan heb ik het nog niet eens over stroomstokken en met kogels op dieren schieten...

Al met al een aardige remake die niet de waardering krijgt die hij verdient. Al is het origineel misschien wat beter, deze film mag er ook zeker wezen.

Erg goede film! Niet een gebruikelijke Dino De Laurentiis productie maar wel erg goed.

De effecten zijn niet al te gedateerd en nog best wel goed. Er zijn maar zelden/geen scènes die iets mindere effecten hebben. Ondanks dat het een Horror/Thriller is word het nergens echt eng. Door de naam Stephen King had ik iets meer horror ingedachte maar dit was juist ook leuk.

De combinatie van de drie verhalen en de overloop tussen die verhalen vind ik wel goed gedaan. Persoonlijk vind ik de laatste, waarin de kat die lelijke trol moet killen, de leukste.

Er is goed geacteerd en de film kijkt lekker weg. De muziek van Back to the Future-componist Alan Silvestri was erg goed. Veel synthesizer muziek, maar The Cat's Theme is erg mooi en het liedje Cat's Eye (eind credits) is ook geweldig.

Al met al een hele goede film (die weer erg ondergewaardeerd word )

"Two little mice fell in a bucket of cream. The first mouse quickly gave up and drowned. The second mouse, wouldn't quit. He struggled so hard that eventually he churned that cream into butter and crawled out. Gentlemen, as of this moment, I am that second mouse."

Aardige film van Steven Spielberg. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Frank Abagnale Jr.(volgens hem berust 80% van de film op waarheid). Frank is een eersteklas fraudeur. Voor zijn 19e verjaardag loopt hij weg van huis en licht honderden mensen op met valse checks, doet zich voor als een piloot en steelt zo miljoenen. Carl Hanratty van de FBI zit hem echter op de hielen.

Hoewel ik Leonardo DiCaprio goed vond in Inception ben ik nooit zo weg van zijn acteerprestaties, typisch zo'n acteur die vooral om zijn looks en status word gekozen. Toch vond ik hem het hier ook zeker niet slecht doen als Frank. Tom Hanks, een van de vaste acteurs van Spielberg lijkt het, speelt ook een sterke rol als agent Hanratty.

De film is goed opgenomen (op film als ik me niet vergis) en heeft ook een mooie soundtrack van John Williams. Lekker jazzy, 60s achtig en mysterieus. Deed me vaak denken aan de muziek van The Incredibles.

Hoewel de film misschien net wat te lang doorgaat vond ik het een goede film van Spielberg. Vermakelijk en goed opgenomen. Vooral de oplichtpraktijken van Frank waren erg vermakelijk om te zien. Wel straalt de film een beetje die 'gebaseerd-op-een-waargebeurd-verhaal' sfeer uit, dat is op zich jammer, maar niet heel hinderlijk.

Aanrader.

Als Kat en Hond was altijd een van onze favoriete films thuis, dus voor mij is dit puur jeugdsentiment. Na al die jaren kende ik de hele film eigenlijk nog van voor naar achter.

Na al die jaren valt het wel op dat veel CGI-effecten behoorlijk gedateerd zijn en in de originele versie zit wat flauwe humor. De Nederlandse versie heeft veel leukere dialogen en met name de stem van Mr. Tinkels en de katten komen daar veel beter tot hun recht.

Deels is het ook een soort live-action tekenfilm. Continu de slapstic-geluidseffecten en stretch en morph door middel van CGI. De CGI mag dan wat gedateerd zijn, de animatronic van Tinkels was wel erg knap gemaakt en ziet er nog steeds uitstekend uit.

Opvallend dat de film een onvoldoende heeft. Ik kan me herinneren dat deze film destijds heel populair was onder mijn leeftijdsgenoten en mijn ouders vinden het zelfs een leuke film. Daarnaast is het ook een van de betere dierenfilms, toch duidelijk hoger niveau dan de Buddy-films en dergelijke. Toegegeven, met name de Engelse stemmen en cartoonhumor zijn een beetje flauw, maar wat verwacht je van een Amerikaanse film. De Nederlandse dub is oprecht heel grappig. Dat de katten en honden tegen elkaar vechten vond ik overigens vroeger al vreemd omdat wij zowel een kat als een hond hebben die nooit vechten. Ik vond de katten vroeger stiekem veel leuker.

Vermakelijke James Bond-parodie met katten en honden. Bijzonder leuke film voor kinderen.

Wel grappig maar veel slechter dan deel 1. Het beste van de film was om Tinkles terug te zien.

1928. Christine Collins's zoontje wordt vermist. Na een aantal maanden vind de politie een jongen die aan zijn beschrijving voldoet. Als Christine zegt dat het niet haar zoon is wordt ze door niemand serieus genomen. Door alle slechte publiciteit kan de corrupte LAPD zich geen vergissingen permitteren en Christine wordt dan ook de mond gesnoerd. Ondertussen is haar echte zoon nog steeds zoek.

Ik ben totaal geen fan van Angelina Jolie en dit is dan ook de eerste keer dat ik haar echt goed vind acteren. Jason Butler Harner speelde daarnaast ook erg goed als seriemoordenaar Gordon Northcott.

De film begint erg mysterieus en slaat daarna om naar een onrecht-drama. Na nog wat spanning hebben we vervolgens de rechtbank scènes en daarna de terdoodveroordeling en verdere naverwerking. Deze combinaties maken Changeling tot een veelzijdige film die de speelduur goed kan vullen. J. Michael Straczynski baseerde het script op alle officiële documenten die hij van de zaak kon vinden.

De jaren '20 setting was erg sterk gedaan en de film is degelijk opgenomen. Af en toe leek je glimpjes van verwijzingen te zien naar Clint's mentor Sergio Leone. Clint Eastwood componeerde ook de muziek voor de film.

Na Mystic River wederom een erg goed Mystery/Drama van Clint Eastwood. Het acteerwerk was sterk en de film bleef de hele speelduur boeien.

"That house is not fit to live in. No one's been able to live in it. It doesn't want people."

Nadat ik nogal teleurgesteld was door The Amityville Horror wilde ik deze oktober toch nog een goede film over spookhuizen zien, en toen vond ik The Changeling.

Een oudere man verliest tijdens een tragisch ongeluk zijn vrouw en kind en besluit daarna om te verhuizen en de draad weer een beetje op te pakken. Hij betrekt een groot oud landhuis en probeert verder te werken aan de muziek die hij aan het componeren is. Maar dan beginnen er mysterieuze dingen te gebeuren in het huis...

Hoewel ik George C. Scott eigenlijk iets te oud vond voor de rol (of zijn gezin is iets te jong, licht eraan hoe je het bekijkt) vond ik hem wel erg sterk spelen. Vooral tijdens de emotionele scènes en confrontaties doet hij het wel goed. Bang lijkt Scott echter nergens en dat is toch een dingetje als je in een horror-film speelt. Verder is het acteerwerk allemaal ook zeker niet slecht, Trish Van Devere wist namelijk wel erg goed angstig te spelen.

De film begint met een sterke introductie. Een tragisch voorval waarna we worden voorgesteld aan het prachtige interieur van het landhuis. Langzamerhand komen er vreemde geluiden en kleine onverklaarbare dingetjes waarna op onderzoek uit wordt gegaan. Eigenlijk is The Changeling dan al niet echt horror meer, maar meer een bovennatuurlijke thriller (mystery dus), omdat ik naast horror-fanaat ook een liefhebber van goede mystery-films ben vond ik dat helemaal niet erg. Maar ik kan me voorstellen dat je teleurgesteld bent als je had gerekend op een echt enge film. Nadat eenmaal bekend is hoe alles in elkaar zit is de film een stuk minder spannend, maar weet toch nog te boeien. Vooral de reactie van de senator aan het einde op zijn familiegeschiedenis vond ik erg sterk gedaan, dat had mogelijk nog meer uitgelicht kunnen worden.

De tweede helft van de film deed me enorm aan The Ring denken (het Japanse origineel) en het is voor mij duidelijk dat Kôji Suzuki naast Poltergeist ook van The Changeling wat dingen heeft afgekeken. (Het lijk in) de put namelijk en de manier waarop een man en en vrouw samen een geschiedenis proberen te achterhalen, hier dan van een huis en niet van een videoband, zijn duidelijk aan elkaar verwant.

De film is mooi opgenomen, alhoewel misschien een beetje gedateerd voor die tijd (de film straalt de jaren '70 uit). En de muziek mocht er ook zeker wezen, zowel de soundtrack van Rick Wilkins als de pianomuziek die vooral in de eerste helft aanwezig is.

Een Changeling (Nederlandse benaming Wisselkind) is trouwens een wezen uit Europese folklore. Elfen, Kabouters en Kobolden zouden namelijk kinderen uit hun bed stelen en vervangen door een soortgenoot die de vorm van het gestolen kind heeft aangenomen. De oorsprong van deze mythe rust in bijgeloof rond het ontstaan van gehandicapte en misvormde kinderen in de middeleeuwen. De Engelse benaming word ook gebruikt om een wees die is verwisselt met een overleden kind aan te duiden.

Het had misschien beter gekund maar al met al vind ik The Changeling een goede mystery over een spookhuis-geschiedenis. Vond deze toch wat beter als het eerdere genoemde Ringu maar de sfeer en uitstraling was bij films als Poltergeist toch vele malen beter.

Now there are just two of us - young Aubrey Montague and myself - who can close our eyes and remember those few young men with hope in our hearts and wings on our heels.

Chariots of Fire was de Oscar-winnaar van 1981. De film verteld het verhaal over de atleten van het Britse renteam ten tijde van de Olympische spelen van 1924. De Schotse Eric Liddell wil eigenlijk missionaris worden, maar geloofd dat god hem zijn renvermogen heeft gegeven. Harold Abrahams is een Joodse student en is vastbesloten om Liddell te overtreffen.

Voor iemand die niet van sport houd, heb ik toch al aardig wat sport-films achter de kiezen. Ik vind een sport-film ook vele male spannender dan een echte wedstrijd. Dat komt omdat je het leven van de sporters buiten de wedstrijden ook mee krijgt. Je ziet wat hen drijft en welke obstakels ze moeten overbruggen. Dat is in Chariots of Fire ook weer sterk gedaan. Wel moet ik zeggen dat het allemaal maar vrij braafjes bleef. Er heerst rivaliteit, maar iedereen schud keurig elkaar de hand. Zodoende begrijp ik dat veel mensen het een vrij saaie film zullen vinden.

Wat mensen vooral bij zal blijven aan de film is natuurlijk de magistrale soundtrack van Vangelis. Een gedurfde keuze om een door en door Britse historische film te voorzien van een ultra-moderne soundtrack van een Griek. Het hoofdthema is al ontelbare keren hergebruikt, maar werkt nog altijd het aller beste onder de originele beelden. Want de film is ook meesterlijk geschoten. De energie van de renners spat van de slow-motion beelden af.

Al met al dus een prima biografische sportfilm, die door de muziek, de beelden en het sterke acteerwerk ook vrij meeslepend is. Het verhaal heeft echter niet bijzonder veel om het lijf en blijft zo braaf dat het nergens degelijkheid overstijgt.

Beetje een raare film. was er vroeger toen ik 6 was al niet zo gek van. prefereer de originele film uit 1971.

Dit is nou van die computeranimatie waardoor ik wou dat het nu nog de jaren 80 was! Hadden we nog maar van die prachtige animatiefilms zoals in de 80's ik noem The Black Cauldron, The Secret of NIMH, The Last unicorn, The Great Mouse Detective. Maar ook stop-motion kan heel mooi zijn zoals Chicken Run, Wallace & Gromit, Buurman en Buurman. Maar CGI daar heb ik echt een hekel aan. Films als Toy Story, Shrek en Kung-Fu Panda zijn nog wel leuk maar er is toch ook zoveel zooi en daar is Chicken Little een voorbeeld van.

Naar deze film van Michele Soavi was ik al langere tijd opzoek en ik had er vrij veel verwachtingen bij. De nieuwe bibliothecaris van een kathedraal ontdekt dat er onder in de kerk iets is verborgen. Met zijn graven laat hij echter een horde demonen vrij die onder de kerk waren verborgen.

De film was eigenlijk bedoeld als Demons 3, maar daar wilde Soavi niets van weten. Desalniettemin heeft het veelt typische elementen uit de Demons-films, zoals een onwaarschijnlijke manier waardoor alle personages in een ruimte (midden in een stad) zitten opgesloten. Ook leent Soavi flink van andere films. Zo was The Keep van Michael Mann ongetwijfeld een grote inspiratiebron: het kruis dat ervoor zorgt dat een oud kwaad blijft opgesloten, de rookeffecten als het kruis wordt verwijderd. Verder is een scène gewoon helemaal nagedaan van Rosemary's Baby en lijkt de film een knipoogje te geven aan Der Name Der Rose (een bisschop in monnikspij die oude documenten wil verbranden).

Het acteerwerk is weer waardeloos eigenlijk en de personages komen niet heel serieus over. Een bibliothecaris met weinig kennis en een hele grote fantasie. Het zou een mysterie zijn hoe de kathedralen werden gebouwd, onzin natuurlijk want dat is nauwkeurig gedocumenteerd. Bovendien denk hij geen artefact te vinden onder de kerk maar iets dat hem superkrachten geeft... Het plot van Dario Argento laat ook een beetje te wensen over, het is wel grappig bedacht maar stelde eigenlijk niets voor.

De muziek van Keith Emerson en Goblin was dan wel weer erg gaaf, met name de openingstitels waren een geslaagde combinatie van orgelmuziek en synthesizers. Ook is de film bij vlagen erg sterk opgenomen. Een aantal indrukwekkende shots en de gore en special effects waren zeker niet onaardig, al zagen de demonen er behoorlijk raar uit met die geitenkoppen. In een scène hebben ze een prent van Fantasy-kunstenaar Boris Vallejo tot leven gewekt van een duivel en een naakte vrouw, dat vond ik wel erg leuk gedaan.

Concluderend kunnen we stellen dat de film minder is dan ik had verwacht. Geinig om gezien te hebben en een paar leuke stukjes, maar niet heel bijzonder.

"Hi, I'm Chucky. Wanna play?"

Toch wel een klassieker. Toen ik hem op Netflix zag staan toch maar even bekeken. Ik kan me herinneren dat op de basisschool iedereen vertelde hoe eng deze film was maar nu ik hem gekeken heb valt dat natuurlijk heel erg mee.

Brad Dourif kan altijd goed over-the-top acteren en hier geeft hij dan ook prima een stem aan de moordlustige pop Chucky. Verdere acteerwerk is te doen maar niet heel erg geweldig. Alex Vincent deed het niet heel slecht voor iemand van 7 jaar oud, maar werd af en toe een beetje vermoeiend. In de scène dat hij huilt omdat Chucky hem gaat vermoorden moet de regisseur wel een lolly van 'm afgepakt hebben, die tranen waren echt .

Het concept is geniaal maar het verhaal is zeer matig. Het hele voodoo-gebeuren is nogal vaag en er zaten een hoop gaten in het verhaal. Als je een goede film met moordende poppen wilt zien kun je beter Dolls van Stuart Gordon kijken, die heeft veel meer sfeer en is minder komisch.

Wel ziet het er allemaal prima uit. De animatronics die voor Chucky zijn gebruikt waren best goed en de mondbewegingen waren zelfs bijna synchroon. De rotoscoping effecten en stunts mogen er ook wezen. Af en toen had de film wat weg van een actiefilm, met al die rondvliegende auto's.

Van mij hadden ze de film wat spannender mogen maken. Wat meer mysterie over of de pop nou leeft of niet. En ze hadden een beter mysterie moeten bedenken dan de Voodoo. Chucky was wel erg komisch en best creepy hier maar misschien was iets minder over-the-top beter geweest.

Leuk om een keer gezien te hebben maar ik denk niet dat ik de vervolgen ga kijken.