Meningen

Le Pacte des Loups is een Franse avonturen film met Horror en Mystery-elementen. De film verteld het verhaal van Grégoire de Fronsac die van Lodewijk XV samen met zijn indianen-vriend Mani onderzoek moet doen naar het beruchte Beest van Gévaudan. De lokale bevolking denkt dat het gaat om een soort weerwolf, maar Fronsac weet wel beter.

Hawaiiaan Mark Dacascos heeft in voorbereiding van zijn rol onderzoek gedaan naar de Mohawk-stam, in het bos geleefd en vloeiend Frans geleerd. Hoewel een Indiaan een vreemde indruk maakt in 18e eeuws Frankrijk is het niet ondenkbaar en vult hij de rol prima in. Samuel Le Bihan speelt een prima hoofdrol en verder waren Vincent Cassel en Émilie Dequenne ook goed in hun rol.

In de film is het beest een afgerichte gepantserde leeuw-achtige die door de lokale kerkelijkheid (zonder steun van Rome) wordt gebruikt om de verlichting te bedwingen. Het bizarre is dat het Beest van Gévaudan daadwerkelijk heeft bestaan. Althans er is bewijs dat er op zijn minst 60 mensen door zijn gedood en sommige bronnen beweren zelfs 123. In 1765 werd een wolf gevangen van 80 cm hoog en 1,70m lang en men nam aan dat dit het beest was. Enkele weken later begonnen de aanvallen echter weer opnieuw. Tijdens deze periode werden honderden wolven gedood door jagers en vervolgens werden ze opgezet en aangepast met delen van honden en paarden om op een monster te lijken, iedereen wilde de felbegeerde beloning hebben. De beschrijvingen van het monster lijkt namelijk helemaal niet op een wolf, maar op een dier dat de meeste Fransen enkel van heraldiek kennen: een Leeuw. Dus, wat een fictieve twist leek uit de film is in werkelijkheid een theorie van vooraanstaande biologen die de legende hebben bestudeerd. Overigens zijn er ook veel conspiracy theorieën, dat het beest een verzinsel is zodat een moordzuchtige adellijke zijn gang kon gaan (wat gedeeltelijk ook klopt met de film). Noem me maar een mietje, maar ik vond het 'monster' zoals zo vaak vooral heel erg zielig. Het echte monster is immers altijd de mens...

Jammer aan de film vond ik de onevenwichtigheid. Enerzijds hebben we een (serieus) kostuumdrama met elementen van Horror en Moordmysterie, maar dan zitten er ook nog veel elementen van de avonturenfilm in en ontpoppen Mani en de Fronsac zich tot Bruce Lee en Jean-Claude van Damme. Daarbij komt dan ook ineens een overkill aan slowmotion en gedateerde jaren '90 editing om de hoek. Verder zijn de opnames erg sterk en ook wel sfeervol. De effecten waren ook niet onaardig, op enkele totaalshots van het beest na.

Al met al geen onaardige film van Franse bodem. Het had beter gekund uiteraard, maar vermakelijk was het allemaal wel en visueel ook niet onaardig.

Leuke Britse kinderfilm gebaseerd op het kinderboek dat iedereen wel is gelezen heeft (of is voorgelezen). Best goed gefilmt en effecten lijden nergens af. Leuke gastdrol van 'Doctor Who' Peter Capaldi.

Perfect Blue verteld het verhaal van Mima, een zangeres in een populaire Japanse meidengroep. Haar management heeft het idee om haar actrice te laten worden. Haar fans zijn hier echter niet blij mee. Mima denkt dat ze paranoïde wordt als er steeds meer vreemde dingen gebeuren in haar omgeving...

De film was oorspronkelijk geschreven als een live-action film gebaseerd op boeken van Yoshikazu Takeuchi, maar toen het budget niet toereikend was werd besloten om er een animatiefilm van te maken. Dit is duidelijk merkbaar in de film, waar veel standpunten en technieken inzitten die gewoonlijk alleen in live-action voorkomen.

Darren Aronofsky is een groot liefhebber van de film. Voor Requiem for a Dream kocht hij de Amerikaanse rechten van Perfect Blue zodat hij de bad-scène ongestraft zou mogen gebruiken. Zijn latere film Black Swan lijkt ook in thematiek heel erg op Perfect Blue. Zowel Mima als Nina beginnen werkelijkheid en fictie door elkaar te halen en beide worden ze bedreigd omwille van hun carrière.

Zoals meestal met Japanse animatie is alles uitstekend verzorgd. In het westen was cel animatie in 1997 al ingeruild voor computeranimatie, maar in Japan gingen ze gelukkig nog lang door met deze fantastische techniek. Net als Akira slaagt de film er in op een erg realistische en 'live-action-achtige' manier licht weer te geven. Wel is de kwaliteit niet altijd even constant. Als Mima in beeld is, is er heel erg veel detail, terwijl bij de mannen in het begin erg weinig detail is en van de mondbewegingen vrijwel niets klopt.

Al met al vond ik Perfect Blue een erg sterke film. Het verhaal boeit en is best spannend en zeker even meeslepend als Black Swan.

"And when he had opened the fourth seal, I heard the fourth beast said: "Come and see." And I looked, and behold a pale horse. And his name that sat on him was Death.
And Hell followed with him."

De Thriller/Western Challenge is een uitstekende gelegenheid om al die Eastwood-Westerns die ik nog heb liggen eens te kijken. Vandaag was Pale Rider aan de beurt.

Een mijnersdorpje word geterroriseerd door bendes van de rijke zakenman LaHood. Ze maken geen enkele kans, totdat de mysterieuze vreemdeling genaamd 'Preacher' ten tonele verschijnt...

Omdat hij in de jaren '70 een allergie voor paarden had ontwikkeld kon Eastwood lange tijd geen westerns maken. Hier speelt hij echter weer een coole en mysterieuze rol als de Man Zonder Naam. Het verdere acteerwerk was ook zeer degelijk. Michael Moriarty, Richard Kiel, Chris Penn (broer van Sean Penn) en Doug McGrath hebben prima rollen en John Russell maakt een sterke comeback als de Stockburn.

Pale Rider is prima geschoten. Mooie beelden van de Noord-Amerikaanse natuur met een prettig herftst/winter-sfeertje. Net als bij High Plaines Drifter heeft Eastwood voor de dorpjes zowel de interieurs als exterieurs volledig op locatie laten bouwen. Ook de cinematografie is bijzonder degelijk, de compositie deed een aantal keer aan Sergio Leone denken. Lennie Niehaus - die later Eastwood's vaste componist zou gaan worden - maakt een prima soundtrack, al had het iets bijzonderder gekund.

Pale Rider wordt vaak vergeleken met Shane. Het verhaal van de naamloze gunfighter die een dorp in nood komt helpen is dan ook niets nieuws in het genre. Eastwood heeft al in meerdere films met het zelfde uitgangspunt gespeeld. Toch heeft Pale Rider best een originele invalshoek. Eastwood speelt geen outlaw maar een priester. Het romantische sub-plot en de omkoopbare Sheriff Stockburn waren ook goede toevoegingen. Maar wat de film toch wel het meest onderscheidend maakt is het feit dat Preacher eigenlijk een spook is. We zien dat Eastwood littekens op zijn rug heeft in het patroon van kogelgaten en Stockburn is verbaast als hij hem zien omdat hij weet dat hij dood is. Als Stockburn aan het einde wordt neergeschoten zijn de kogelgaten in het zelfde patroon als de littekens op de rug van Preacher.

Al met al is Pale Rider een bijzonder degelijke western van Eastwood. Vooral de mooie beelden, de sterke rol van Eastwood en de gunfight met Stockburn en zijn mannen aan het einde maken de film de moeite waard.

Pandorum is een Duitse Sciencefiction-film die dezelfde claustrofobische sfeer wil uitstralen als Alien. Twee mannen worden wakker in een ruimteschip zonder zich iets te herinneren over wat hun missie is. Er is echter iets mis met de reactor en ze kunnen geen contact krijgen met de anderen. Wat zit er toch op het schip?

Hoewel veel dialogen een beetje geforceerd waren, was het acteerwerk wel aardig. Het verhaal vond ik zeker niet onaardig en het concept sprak me zeker aan.

Het set-design was wisselend. Veel mooie sets en dan weer opnames in een verlaten industriegebouw in Berlijn. De CGI was wat minder en deed een beetje denken aan een latere Star Trek-serie of iets van The Syfy Channel. De aliens op het schip leken heel erg op de orcs uit Lord of the Rings.

Vermakelijk stukje kosmische Horror, maar nergens echt hoogstaand.

Naar deze Panic Room van David Fincher was ik al langere tijd nieuwsgierig.

Een pas gescheiden vrouw gaat in een groot huis in Manhattan wonen. Het huis heeft een geavanceerde noodkamer. Als drie mannen s'avonds inbreken, blijkt deze kamer van pas te komen. Het loopt echter helemaal verkeerd als blijkt dat de inbrekers iets willen hebben dat zich nu net in die kamer bevind.

Prima acteerwerk van Jodie Foster. Kristen Stewart speelt hier een aardige jeugdrol, nog lang niet zo'n houten klaas als het nu is. Verder waren ook Forest Whitaker en de Belgische Patrick Bauchau goed in hun rol.

Net als eerder bij The Game van Fincher is de film in alles bijzonder degelijk. De film is mooi opgenomen met een aantal erg gave 'onmogelijke' shots. De muziek van Howard Shore mag er wezen, al heb ik veel beter van hem gehoord en was de muziek vaak een beetje afwezig. Het acteerwerk is prima verzorgt. Het verhaal is spannend, kent meerdere twists en weet de volledige speelduur lang te boeien. Het had op zich wat beter, spannender en mysterieuzer gemogen. Bij The Game was het einde een enorme misser, hier vond ik het einde wel goed.

Het verhaal heeft veel weg van Wait Until Dark, toch is het geen remake.

Heb me weer prima vermaakt met deze film van Fincher, maar een meesterwerk is het helaas nog steeds niet. Zijn degelijke manier filmmaken en goede stijl qua cinematografie vind ik wel erg sterk, maar qua verhaal kan het mischien wat beter. Panic Room is een spannende Home Invasion en zeker de moeite waard.

Een obscure Tsjechoslowaakse adaptatie van Belle en het Beest op 1e Kerstdag, waarom ook niet? De film heeft een beetje het midden tussen een Gotische Horror, Dark Fantasy en een sprookje.

Een marktkoopman verdwaald in het bos en een plukt een roos. Een monsterlijk figuur claimt dat het zijn roos is en dat de marktkoopman zal sterven als zijn knappe dochter niet uit vrije wil naar zijn kasteel komt. Julie gaat naar het kasteel en er ontstaat een band tussen haar en het mysterieuze figuur.

Het 4:3-aspect ratio en de filmkorrel deden de duistere sfeer van de film alleen maar ten goede. De film is opgenomen in de mistige bossen van Oost-Europa en door het gebruik van goede kostuums en vrijwel alleen natuurlijk licht komt de film ook vrij realistisch over. Erg slim om het uiterlijk van het beest zo lang mogelijk geheim te houden, waardoor spanning wordt opgebouwd en interesse gewerkt. Het beste gedeelte vond ik dan ook de scènes in het bos en de Point-of-view shots uit het perspectief van het beest.

Het beest is hier een soort Raaf-man die door dierlijke instincten wordt gedwongen hertjes en jonge maagden op te jagen als voedsel. Als Julie ten tonele komt veranderd dat. Er ontstaat een romantisch gebeuren tussen de twee en het beest probeert kosten wat kost zijn uiterlijk voor Julie te verbergen. Uiteindelijk overwint, ook hier, de liefde alles. De film heeft mooie orgelmuziek, al was het wel een beetje herhalend.

De Disney-versie was voor hun doen ook best duister, maar het beest was daar wel een stuk minder eng (ik zie hem in ieder geval geen hertjes en jonge maagden oppeuzelen). Als ik deze versie had gezien toen ik jong was had ik hem in ieder geval heel eng gevonden en had ik er nog dagen lang nachtmerries van gehad. Wat de Disney-versie wel beter deed was de uitwerking van het verhaal en de personages en de schaal van het kasteel en het bos was ook veel groter dan hier.

Hoewel ik het jammer vond dat de film, ondanks de originele opzet, toch weer een vrij cliché einde heeft en het Romantische gedeelte van de film me niet zo aansprak, vind ik Panna a Netvor toch een erg sterke film. Dat komt met name door de heerlijke sfeer die de film bezit en de nachtmerrieachtige beelden. A je to, zoals de Tsjechen zeggen.

"We're something, aren't we? The only animals that shove things up their ass for survival."

Erg goede film van Planet of the Apes-regisseur Franklin J. Schaffner.

Het acteerwerk van Steve McQueen en Dustin Hoffman is erg goed en ze leven zich erg goed in hun rol in.

Af en toe lijkt het erg op The Great Escape waar McQueen al eerder is speelde. Al moet ik wel zeggen dat deze film veel realistischer is. De Nazi's in The Great Escape zijn lievertjes in vergelijking met de Fransen in Papillon. Een erg realistisch beeld van Frans Guyana.

De muziek van Jerry Goldsmith is erg mooi en heeft een mooi dramatisch sfeertje.

Al met al een erg goede serieuzere film die ook eigenlijk niet echt gedateerd lijkt.

Paprika vond ik een tegenvaller. Je ziet duidelijk in welke mate de film van invloed was op Inception, maar buiten het binnendringen van andermans dromen is er geen enkele overeenkomst. Er zat weer eens geen ondertiteling bij dus was ik overgeleverd aan de Engelse dub, wat praat die Paprika irritant zeg, lijkt wel een kleuter. Daarnaast zijn de dialogen niet te volgen omdat ze erg snel en eentonig zijn. De dromen waren ook een beetje chaotisch en soms echt random als personages de meest vreemde dingen uitkramen en rondmarcheren met wat lijkt op een Hitlergroet.

De karakteranimatie was zeker niet slecht, maar de film zat daarnaast ook vol van de oerlelijke digitale animaties en effecten (een nare gewoonte die animatiefilms uit de jaren 2000 hebben). Kon's eerdere films vond ik vele male mooier.

Uiteindelijk vond ik het zelfs een lange zit deze film. Waar Nolan in Inception nog een ingewikkeld maar begrijpelijk verhaal verteld is het hier voor mijn doen te chaotisch.

Unne Pruus blief unne Pruus

De Partizanen is een Nederlandse mini-serie van Theu Boermans. Destijds uitgezonden door de KRO.

Tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog komt de bevrijding steeds dichterbij. De verzetsgroep Limburg-Noord uit Baarlo (nabij Venlo) besluit om zoveel mogelijk Duitsers buiten strijd te stellen en gevangen te nemen tot de Amerikanen komen. Maar dan mislukt Arnhem en moeten ze de gevangenen steeds langer vasthouden. Aanvankelijk verzetten de gevangen zich niet, maar dat veranderde allemaal na de komst van de jonge SS'er Beck. 50 jaar later worden de overlevende verzetsleden en één Duitse soldaat door een onderzoeksjournalist ondervraagt...

Als Noord-Limburger vind ik het natuurlijk erg gaaf dat er een film is gemaakt over lokale geschiedenis. Waar ik woon spreken we veel minder dialect (en ook meer Brabants), maar omdat ik in Venlo op school zit was ik wel bekend met het dialect dat in de film gesproken wordt. Ik vind dialogen in Nederlandse films vaak erg geforceerd over komen, maar door het dialect werd het hier wel een stuk authentieker. Het was erg apart om een film te zien waar Limburgs in gesproken wordt, maar het wende al snel. Ik vond het overigens wel typisch dat de ondertiteling heel inconsistent was en dan wel en dan weer niet Nederlands ondertitelde, voornamelijk als het door Limburgers werd gesproken. Dat is zelfde als dat we Vlaams - dat uitstekend verstaanbaar is - wel ondertitelen maar mompelende ABN-acteurs of Randstedelijke accenten niet.

Huub Stapel speelde een sterke rol als verzetsleider Hendrik. Naast Limburgse acteurs spelen er ook een aantal Vlaamse acteurs mee. Toch hebben ze allemaal uitstekend het Venloos dialect aangeleerd. De Duitsers speelde hun rollen ook sterk, met name Mathias Herrmann als Beck en Christoph Hemrich als Kowalik. Al met al was het acteerwerk dik in orde.

Ik was verbaast dat een Nederlandse film – die zelfs voor de televisie is gemaakt – kwalitatief zo goed in elkaar zat. Het camerawerk van Theo Bierkens was goed verzorgd. De aankleding en de locaties waren erg overtuigend en de speciale effecten vielen ook zeker niet tegen. De muziek van Joan Berkhemer en Lodewijk de Boer vond ik ook prachtig en hielp het drama behoorlijk.

Het verhaal wordt op fragmentarische wijze verteld door middel van flashbacks die de oude verzetsstrijders krijgen tijdens interviews. Hoewel dit misschien niet de meest prettige vertelvorm is, doet het de spanning wel ten goede. Je blijft nieuwsgierig naar wat er nou precies is gebeurt en omdat het allemaal subjectieve herinneringen zijn kunnen er ook verschillen zijn tussen de verhalen van de overlevenden.

Stiekem heeft de KRO door de jaren heen heel veel moois gemaakt. De Partizanen overtreft als TV-productie zelfs vele Nederlandse bioscoopfilms. We kunnen het blijkbaar wel, maar doen het niet vaak genoeg. Theu Boermans maakte hier op geslaagde wijze een curieus stukje lokale geschiedenis op een interessante en sterke manier tastbaar. Hij heeft uitstekend gevoel voor drama en cinematografie, zo zaten er een aantal geniale scènes in de film. Ik ga niet ontkennen dat regionalisme een beetje mee speelt bij mijn waardering, zo vond ik het fenomenaal dat de film eindigt met een grote lading Duitse toeristen. Want iedereen die ooit in Venlo is geweest tijdens een Duitse feestdag en de bussen vol met Duitsers en de Duitse menukaarten in de restaurants heeft gezien, heeft zich vast wel eens afgevraagd; “Ik dacht dat Duitsland de oorlog had verloren?”.

Aardige Sciencefiction-film met een goed gevonden verhaal rond de manier van ruimtereizen die we eerder ook in films als Alien uitgelicht zagen, namelijk voor honderden jaren in kunstslaap blijven.

De uitwerking had beter gekund en uiteindelijk is het niet heel bijzonder, maar de film wist de hele speelduur vermakelijk te blijven. Ben geen fan van de grootschalige CGI-effecten, de grote schaal maakt totaal geen indruk, maar verder is het hier ook niet storend. De muziek was wel een beetje slecht, op het einde totaal niet-passende popmuziek.

Jennifer Lawrence (zeker niet onaardig om te zien in de zwembadscènes) en Chris Pratt speelden beter dan dat ik had verwacht. Die robot was ook wel een geinige toevoeging.

Vermakelijke film voor een keertje.

In vele intense close-ups verteld La Passion de Jeanne d'Arc over de ondervraging en berechting van Jeanne d'Arc door Bourgondische geestelijken die Engels-gezind zijn. De emoties zijn voortreffelijk uitgebeeld en het oog voor detail (tranen en harige puisten) is zeer indrukwekkend. Eigenlijk bizar om te bedenken dat het originele filmmateriaal voor de edit verloren is gegaan en wat we nu zien weggegooid materiaal is dat Dreyer monteerde tot een film.

Jammer is dat ruim de helft van de dialogen zonder title card is en we dus geen flauw idee hebben wat er allemaal wordt gezegd. Verder waren de locaties ook nogal sober en bewust simpel, wat dan weer niet past bij het realistische en gedetailleerde spel van de acteurs.

Het verhaal van Jeanne d'Arc speelt natuurlijk erg tot de verbeelding. Een vrouw die meent door god te zijn opgeroepen om Frankrijk te laten winnen in de oorlog tegen Engeland. Tegenwoordig is het een populaire theorie dat Jeanne mentaal niet in orde was en in deze film kijkt ze ook verdacht vaak glazig voor haar uit. Toch is daar geen bewijs voor in historische documenten. Ironisch dat de Engelse kerk haar tot de brand stapel veroordeelde en de Katholieke kerk haar in 1920 Heilig verklaarde om de relaties tussen het Vaticaan en Frankrijk te verbeteren.

Volledig terecht dat dit vandaag de dag nog steeds als een van de belangrijkste films uit de filmgeschiedenis wordt gezien. Carl Theodor Dreyer was zijn tijd zeer ver vooruit met zijn fotografie.

Voor een lange tijd wilde ik deze controversiële Jezus-film van Mel Gibson zien en nu is het er dan eindelijk van gekomen. De film verteld het verhaal van de laatste 12 uur van het leven van Jezus Christus en in het bijzonder de lijdensweg.

Allereerst wil ik Mel Gibson een groot compliment geven dat hij ervoor heeft gekozen om met nagenoeg onbekende acteurs te werken en geen bekende Hollywood-sterren te hebben gecast. En daarnaast zelfs geen Engels maar Latijn en Aramees/Hebreeuws als voertaal. Jim Caviezel speelde een sterke Jezus, erg knap hoe hij de lijdensweg wist uit te beelden. Sowieso vond ik het acteerwerk erg sterk.

Daarnaast is de film visueel een heus meesterwerk. Prachtig geschoten, van het kalme blauw in de olijventuin tot de rode gruwel van de lijdensweg. De composities deden me aan bekende altaarstukken en schilderijen van o.a. Caravaggio denken. De muziek van John Debney bezorgde me het ene moment kippenvel, het andere moment was het veel te typisch en totaal verkeerd van toon.

Als Katholiek waardeer ik het dat Gibson de film vanuit zijn traditionele Katholieke opvoeding heeft gemaakt. Voor iedere opnamedag werd door een Katholieke priester een mis gehouden en naar verluid zijn een aantal cast leden na de film tot het Katholicisme bekeerd. Ik hoor wel vaker dat mensen de lijdensweg verschrikkelijk vinden en walgelijk dat deze expliciet wordt afgebeeld. Ik vind het echter nodig dat je als christen wordt geconfronteerd met wat Jezus voor onze zonden doorstaan heeft. Dat is ook waarom in Katholieke kerken portretten van elk onderdeel van de lijdensweg zijn te vinden. Wat dat betreft sta ik achter Gibson.

Dit is echter waar de lofzang ophoud. Ik snap de kritiek die de film krijgt namelijk helemaal. De beschuldigingen van Anti-Semitische zijn echt onzin (zoals Joodse geestelijken ook zeggen, dit zijn Hebreeërs en geen moderne Joden) maar het anti-Judaïsche lag er wel echt te dik op. Nu is dat deels logisch, want dat is in de Bijbel ook zo (de apostelen zetten zich af van de Joodse religie), maar de grote rol van de Joodse priesters en de suggestie dat de duivel volgens de film via de joden heeft gehandeld gaat nogal ver en komt niet overeen met het evangelie. Daarnaast worden belangrijke dingen zoals het laatste avondmaal en de herrijzenis nogal afgeraffeld en waren de aardbeving en het sadisme van enkele Romeinse soldaten nogal overdreven.

Ik vind het moedig van Gibson dat hij deze film heeft gemaakt en het is volledig onterecht dat hij een stigma heeft gekregen in Hollywood. Toch laten we eerlijk wezen, hij is gewoon niet de juiste man voor dit soort film. Met Braveheart en Apocalypto heeft hij wel degelijk bewezen dat hij prachtige films kan maken die filmtechnisch sterk zijn en voor een blockbuster genoeg inhoud hebben. The Passion of the Christ is vaak dan ook prachtig geschoten, maar mist wat de perfecte Jezus-film nodig heeft. De editing legt de nadruk teveel op snelheid en actie, terwijl een dergelijke film juist van statische traagheid geprofiteerd zou hebben. Veel meer kunsthistorische verwijzingen en vooral veel meer filosofische en theologische achtergronden zijn nodig. Klassieke werken of juist helemaal geen muziek zouden goed werken. Voor een verfilming van het evangelie ga je toch eerder naar iemand als Andrei Tarkovsky en niet naar iemand als Steven Spielberg.

Niet dat andere Jezusfilms perse veel beter zijn. De perfecte heb ik nog nooit gezien. De klassiekers zijn behoorlijk stijf en toneelachtig met veel whitecasting en bekende koppen die afleiden. Films als Jesus of Nazareth (die ik momenteel nog niet in zijn volledigheid heb gezien) waren zeker niet onaardig, maar toch ook nog wat stijf. Hier zien we als kijker geen engelen of duivels (alleen de personages kunnen die zien) en wordt Jezus' joodse achtergrond erg benadrukt. The Last Temptation of Christ van Scorsese is tot nu toe nog wel de meest geslaagde Jezusfilm die ik ken, alleen is dat geen verfilming van het evangelie maar meer een fictieve allegorie die interesante invalshoek bied. Ik heb nog erg veel te zien en ik wil later dan ook uitgebreid terugkomen op de verschillen tussen de Jezusfilms. Voor nu wil ik het hier bij laten.

Pastorale 1943 verteld het verhaal van het verzet in een dorpje in de Betuwe. Een leraar Duits laat zijn Joodse vriend onderduiken op een boerderij. De dochter van de boer krijgt een relatie met de zoon van de kruidenier, een NSB'er. Als de onderduikers veradem worden besluit het lokale verzet de kruidenier hiervoor te gaan doden. Gebaseerd op het boek van Simon Vestdijk.

Het acteerwerk van de film was niet heel slecht, maar wel behoorlijk stijfjes en soms lachwekkend omdat het vrij karikaturiaal aan deed (alsof de personages opzettelijk stuntelig waren). De stemmen deden me ook aan de Disney-nasynchronisaties van die tijd denken. Hein Boele die hier Cohen speelt doet namelijk de stem van Konijn in Winnie de Poeh en Coen Flink de stem van Grumpy in Sneeuwwitje. Renée Soutendijk maakt hier haar debuut als het boerenmeisje. Ze sprak een soort dialect in de film dat waarschijnlijk Betuws moet voorstellen, ik kom van de andere kant van de Waal en heb geen idee hoe ze daar praten maar ik kan me niet voorstellen dat ze daar werkelijk achter iedere zin "wa" zeggen. Sylvia Kristel - die in die tijd internationaal bekend was en Rutger Hauer hebben ook nog kleine rollen.

Valt me op dat het in oudere films die zich in Nederland afspelen het altijd zomer of lente lijkt te zijn. En er zijn altijd geasfalteerde wegen op het platteland, al denk ik niet dat die er anno 1943 zoveel zijn geweest.

Het verhaal van de film speelt met aardig wat personen en er worden ook een aantal locaties aangedaan. Soms werd het plot me wel vrij onwaarschijnlijk. Zoveel spionage-intrige in één dorpje. Verzetsgroepjes die wel heel makkelijk aan NSB en SA-uniformen komen. Joden die ongestoord naar Amsterdam kunnen reizen tijdens de bezetting (waarom duik je dan eigenlijk onder?)

Op zich mag deze film best eens meer aandacht krijgen ten opzichten van andere Nederlandse oorlogsfilms, maar als je hem vergelijkt met Soldaat van Oranje van een jaar eerder wordt toch wel echt een heel groot verschil in kwaliteit duidelijk. Ik vond de film zelf wel vermakelijk om een keer gezien te hebben, maar het was me allemaal net wat te stijfjes en karikaturaal.

"Ga dood."

Erg rare film. Hoe haalt een kind het in zijn hoofd om een muis en hond te doden om zo haar vader te redden? Waarom moeten nederlandse kinderfilms altijd zo enorm lijp zijn. Ik weet niet hoe het met jullie zat maar ik vond het echt verschrikkelijk om te zien hoe ze de muis om zeep helpt en bijna de hond. Wat moeten kinderen daar wel niet van denken? Een beetje doodleuk manieren opsommen om je huisdier om zeep te helpen, vreselijk.

De stop-motion was wel grappig.

(En is de hoofdpersoon nou een meisje of een jongen?)

"Gentlemen of the court, there are times that I'm ashamed to be a member of the human race and this is one such occasion."

Over de eerste wereld oorlog zijn niet erg veel films gemaakt, althans niet in vergelijking met bijvoorbeeld de tweede wereldoorlog en de (naar mijn mening nogal overgedocumenteerde) Vietnam-oorlog. En al helemaal niet in de jaren '50. Van te voren verwachte ik een epische nationalistische film, met name door de titel Paths of Glory. Kubrick kennende had ik beter kunnen weten, de titel is cynisch bedoelt en dit is een echte anti-oorlogsfilm. Wat misschien wel beter en zeker veel origineler is dan wat ik had verwacht.

Kirk Douglas speelde een sterke hoofdrol en vond het acteerwerk van de andere ook allemaal zeker niet slecht. Alleen die jammere soldaat was een beetje jammer.

De film is erg sterk opgenomen. Vooral de beelden van de loopgraven en het niemands land vond ik erg sterk gedaan. De explosies en beelden van gewonden maken het helemaal af. Wat ik wel jammer vond is dat de film niet zozeer over de veldslag zelf gaat, maar meer over de schandalen die hier aan verbonden zijn.

Kubrick's stijl is toch wel zeer duidelijk aanwezig in deze film al. Het moraal dat hij erin wil krijgen kan ik wel waarderen. Oorlog word alles behalve eervol uitgebeeld, laffe sergeanten, generaals die enkel uit zijn op hogere titels en hier de levens van hun soldaten best voor willen riskeren en belachelijke krijgsraad taferelen. Ik moet zeggen dat ik er best boos van werd, wat voor smerig spelletje er werd gespeeld door die generaals. Je riskeert je leven voor je land en dan wordt je gewoon door je eigen generaals ter dood veroordeeld omdat je laf zou zijn... Walgelijk. Uiteraard weet ik niet in hoeverre het op de waarheid is gebaseerd, maar dit soort zaken zullen echt zijn voorgevallen. Wat het voor mij helemaal afmaakte en wat ik erg mooi gedaan vond was het einde, als een bespotte Duitse vrouw zingt en de soldaten ervan moeten huilen... prachtig.

De titel van de film en het boek waar de film op gebaseerd is komt trouwens van een gedicht van Thomas Gray: The paths of glory lead but to the grave.

Al met al een goede top 250-ervaring. De film is niets te lang en dat is waarschijnlijk ook een van zijn sterke punten. Een aanrader en een goede vroege Stanley Kubrick.

"Attention to orders. I have a presentation to make. For service above and beyond the call of duty of a tourist, or even a Marine, we recognize Professor John Patrick Ryan, with the Order of the Purple Target. And hope that he will duck next time, lest he become part of history, rather than a teacher of it."

De tweede Tom Clancy-film die ik heb gezien.

Harrison Ford valt in voor Alec Baldwin. Oorspronkelijk zou Ford al in The Hunt For Red October de hoofdrol spelen maar toendertijd wees hij de rol af. Twee jaar later was Baldwin's agenda te vol en nam Ford de rol als nog aan. Ik vind Ford veel beter dan Baldwin in het vorige deel, sowieso voelt daar Sean Connery meer als hoofdpersoon ter wel hier Ford toch duidelijk het belangrijkste personage is. Het acteer werk in Patriot Games is helemaal in orde. Een hoop getalenteerde acteurs zoals Sean Bean, James Earl Jones, Richard Harris en Samuel L. Jackson.

Het schijnt dat auteur Tom Clancy niet te vrede was met het het script voor de film en de wijzigingen die er ten opzichte van het boek gemaakt zijn. Hoewel ik het boek niet heb gelezen denk ik dat het eerder verbeteringen waren. Het script staat als een huis. Goed verhaal met de nodige spanning, actie en drama.

De muziek van James Horner was erg mooi. Goede combinatie van koren, orchestrale muziek en synthesizers. Kan net niet op tegen de geweldige muziek van Basil Poledouris.

De cinematografie van Patriot Games was helemaal in orde. De film is goed opgenomen en met goede locaties. Grappig feitje is dat de film is opgenomen in het daadwerkelijke hoofdkwartier van de CIA, iets dat nooit eerder en zelden daarna is voorgekomen.

Al met al weer een super sterke thriller die maar net ietsje minder is dan The Hunt for Red October. Goed acteerwerk, Ford in topform, Sterk verhaal, Goede muziek en goede opnames. Aanrader.

"It's her... Mrs. Holden. This morning she was inside a coffin at the funeral home, and now she's here in my kitchen!"

Mijn tweede film van Lucio Fulci. Dit keer geïnspireerd door H.P. Lovecraft en zeer losjes gebaseerd op The Dunwich Horror. Het verhaal is heel wat beter dan dat van Zombi 2 maar nog steeds niet heel geweldig.

Christopher George doet wel redelijk als de hoofdpersoon van deze film. Het schijnt dat hij het niet zo goed kon vinden met Fulci, vreemd want het ziet eruit alsof hij er wel lol in heeft. Zoals gebruikelijk in Italiaanse films is alle dialoog nagesynchroniseerd. De ene helft van de acteurs is Amerikaans en de andere helft Italiaans. Op zich niet heel storend.

Een helderziend medium ziet hoe de poorten van de hel worden geopend door een priester die zichzelf ophangt in het plaatsje Dunwich. Met de hulp van een journalist uit New York gaan ze naar het mysterieuze stadje om de poorten te sluiten. In Dunwich gebeuren vreemde dingen en dode bewoners komen tot leven. De poorten moeten worden gesloten voor Allerheiligen...

De effecten zien er een beetje goedkoop uit. Bedorven Spaghetti (!?) en maden over een gast met nepbloed. Maar toch zaten er wel een paar gave dingen in. Een doorboord (letterlijk) hoofd, iemand die zijn ingewanden uitkotst (die actrice kreeg te weinig betaalt, sowieso) en mensen die bloed huilen waren goed gedaan. Ook de gore make-up was zeker niet slecht. Toen de zombie's verbranden waren het wel duidelijk mannen in een hitte bestendig pak... maar dat zie ik wel door de vingers.

De film heeft een prettig sfeertje en is ook best aardig opgenomen. Fabio Frizzi's muziek mag er ook weer wezen, prettige atmosfeer.

De film werd in Amerika uitgebracht als "Twilight of the dead" maar daardoor werden ze aangeklaagd. Leek namelijk veel te veel op Dawn of the dead (zelfs de poster was vergelijkbaar). De titel werd snel veranderd naar The Gates of Hell, maar de film is het bekendst onder de naam City of the Living Dead. Ik vind de Italiaanse poster echt geweldig.

Al met al weer een erg vermakelijke Italo-Horror (of Spaghetti-Horror?) van Fulci.

Peeping Tom verteld het verhaal over zachtaardige film-enthousiast en fotograaf die daadwerkelijk een maniak is die vrouwen vermoord en filmt terwijl hij dit doet.

De Britse tegenhanger van Psycho. Waar Hitchcock meer voor realisme ging is Peeping Tom een stuk sfeervoller qua camerawerk en kleurgebruik. Door het gebruik van het POV van de moordenaar denk ik dat Peeping Tom in Italië veel makers van Giallo heeft beïnvloed.

Peeping Tom was degelijk gemaakt, al vond ik de hoeveelheid moorden en dames een beetje tegenvallen. Nu snap ik dat de film zwaar onder handen is genomen en er veel is weg geknipt, maar dan nog mag een film met dit onderwerp ook wel wat meer hebben. Uiteindelijk is het meer een drama over de maniak met hier en daar wat suspense.

Al met al aardige Britse thriller over Voyeurisme, maar niet heel erg bijzonder.

Hartstikke Leuke Animatiefilm!! Wel hartstikke slechte animatie maar de film is gewoon leuk. Zelfs de liedjes zijn te pruimen. Vroeger vaak op VHS gezien.

Pelts is alweer de tweede Masters of Horror-productie van Argento. Dit keer heeft hij al iets meer invloed gehad. Zo heeft hij een flinke dosis erotiek toegevoegd aan het verhaal van F. Paul Wilson en een aantal keer zijn stilistische kleurgebruik. Toch zie je ook hier weer nauwelijks de hand van de meester, een probleem dat alle MoH-episodes hebben.

De film verteld het verhaal van een louche bontverkoper (Meat Loaf) die op een dag van een peltjager (John Saxon) een aantal schitterende wasbeervachten krijgt. Iedereen die in aanraking komt met de vachten begint echter aan gruwelijke zelf-mutilatie of slaap aan het moorden.

Het verhaal is behoorlijk simpel en vrij absurd. De stevige 70s zanger bewijst dat hij prima kan acteren en ook genre-veteraan John Saxon was wel leuk om weer eens te zien. Claudio Simonetti maakt opnieuw een soundtrack die aan vroege Argento's doet denken en de gore is ook zeker niet onaardig. Genoeg vermaak voor de horrorliefhebber, maar kwalitatief niet beter als films als The Card Player of The Third Mother.

"Where life had no value, death, sometimes, had its price. That is why the bounty killers appeared."

Weer een zeer sterke Spaghettiwestern van Sergio Leone. De voorloper van The Good, The Bad and the Ugly (1966).

Clint Eastwood is Monco, en is even badass als altijd. In dit avontuur word hij vergezeld door Lee van Cleef, die hier ook een erg sterke rol heeft. Grappig is dat Clint en Lee elkaar in deze film 'old man' en 'boy' noemen ter wel Van Cleef maar 5 jaar ouder is. Moest de hele tijd denken aan Elliot Belt uit de Lucky Luke strips, een zogenaamd cameo van Lee van Cleef. Juist door de tegenstelling, Van Cleef word hier door iedereen gevreesd en daardoor met respect behandeld in de Lucky Luke strips word Belt door iedereen veracht en krijt hij zijn drinken altijd op de grond voor z'n voeten gegooid.

Twee premiejagers komen erachter dat de beruchte El Indio een overval voorbereid op de bank van El Paso, de best beveiligde bank van het hele westen, en besluiten om samen te werken en de beloning te delen. Al gaat het bij een van hem niet enkel om het geld... Een weer zeer sterk westernscenario van Leone en Fulvio Morsella.

Een zeer sterk element uit het plot vond ik het verhaal achter het speeldoos-horloge. Dat El Indio had gestolen van de zus van Mortimer nadat hij haar het verkracht en ze zichzelf van het leven heeft berooft. Het was dus allemaal uit wraak van Mortimer's kant en daarom gunde hij Monco al het geld. "Then one day, something happened. It made life very precious to me.". Zeer sterk drama-gehalte.

Weer een magistrale soundtrack van Ennio Morricone. Ik ken er uren naar luisteren los van de film. Morricone weet altijd een score te maken die perfect bij de film past en toch ook op zichzelf erg goed aan te horen is.

Gemaakt met Sergio Leone's gebruikelijke handtekening. Geniale close-ups, mooie shots en lange opbouw naar een gunfight. Ik ben dol op de Spaghettiwestern-formule. Het maakt een film lekker episch. Dan ook nog combinatie van flitsende actie en toch ook weer diepgang door een goed drama-gehalte. Alle koppen van de outlaws zien er ook realistisch uit, missende tanden, schele ogen, littekens, dat zie je in al die Amerikaanse films niet waar iedereen word vertolkt door een verwend acteurtje.

Weer een zeer sterke western waar ik me weer goed mee heb vermaakt.
-Acteurs 8/10
-Verhaal 9/10
-Muziek 10/10
-Cinematografie 10/10
-Algemeen 9,7/10

"I don't think it's nice, you laughin'. You see, my mule don't like people laughing. He gets the crazy idea you're laughin' at him. Now if you apologize, like I know you're going to, I might convince him that you really didn't mean it."

Dan toch maar eens de eerste Western van Sergio Leone (onder het pseudoniem Bob Robertson) gekeken, en ik moet zeggen dat dit wel het minste deel is van de Man-With-No-Name-trilogie.

Clint Eastwood die hiervoor uncredited in monsterfilms en in een andere western heeft gespeeld was wel aardig, al vind ik hem in de volgende toch echt veel cooler. Hij heeft wel een aantal sterke scenes en geniale teksten in deze film en ik denk dat hier zijn carrière toch wel zo'n beetje is begonnen. De rest van de cast leek in mijn ogen Italiaan, de nasynchronisatie was een beetje vervelend maar uiteindelijk zag je daar wel doorheen.

Weer een mooie soundtrack van Ennio Morricone, vooral aan het einde van de film. Op zichzelf is de muziek beter, heb een LP met muziek uit deze en For A Few Dollars More.

De film kwam een beetje moeilijk opgang en het verhaal was niet echt goed. De eerste helft van de film is niet zo interessant, vooral aan het eind vond ik het wel aardig worden.

Een jaar hierna heeft Leone zijn camera werk wel enorm verbeterd. De cinematografie heeft hier nog niet helemaal zijn typische stijl, veel minder ultraweide shots en die typerende close-ups.

Al met al was het wel een vermakelijke film maar bij lang na niet zo goed als de drie films die Leone hierna maakte met Eastwood. Ik begrijp dat hij ook even in moest komen, deze film ziet er meer uit als de standaard Spaghetti-western.

“Murder is no laughing matter!”

Op vakantie in Italië een Giallo bekijken, toepasselijker kan haast niet. Een moordenaar vermoord fotomodellen in een flat. Een commissaris gaat opzoek naar de moordenaar.

Het acteerwerk (en de Amerikaanse dub) waren weer van nogal dubieuze kwaliteit. Iemand word dood aangetroffen in een lift en men reageert alsof dit de normaalste zaak van de wereld is, kan gebeuren toch.

De moordenaar uit de film lijkt een beetje geleend uit Blood and Black Lace. Dezelfde hoed en doek over het hoofd, maar dit keer dan wel kanariegele handschoenen in plaats van het gebruikelijke zwarte leer. Het plot had wat meer uit gediept kunnen worden en veel aandacht krijgen de personages niet, maar toch was het wel te doen en bezat het een vermakelijke spanning. Vooral de commissaris vond ik wel geinige vent, qua uiterlijk deed hij me een beetje denken aan Inspector Barnaby uit Midsommer Murders.

Case of the Bloody Iris is wel een erg mooi geschoten Giallo. De film komt bij vlagen vrij modern over en maakt op een goede manier gebruik van het mooie widescreen-formaat. Met name de telefooncel en de lift vond ik mooi in beeld gebracht en de kills zagen er allemaal top uit (al was het bloed misschien een beetje verf-achtig).

Concluderend kunnen we stellen dat dit een prima Giallo was. Voor de liefhebber de moeite waard door de mooie beelden en alle typische Giallo elementen: naakt, gemaskerde moordenaar, mooi geschoten en waardeloze dubbing.

Vrij slecht geacteerd is het wel. en het bevat alle slechte aspecten die films als Twilight en Harry Potter ook hebben. maar toch heeft het ook een paar goede aspecten (die Harry Potter ook heeft). wel een aardige film. zeker niet de beste Chris Columbus terwel in Harry Potter wel veel erg goede acteurs zitten is dat bij Percy Jackson niet het geval. maar al met al is het zeker geen slechte film. de film vind ik beter dan de boeken.

Persona verteld het het verhaal van de jonge zuster Alma, die belast is met de taak om voor de actrice Elisabeth te zorgen. Elisabeth is helemaal gezond, maar weigert om te spreken.

Ik heb nu 5 films van Bergman gezien en inmiddels is het me wel duidelijk dat de jaren '60 voor hem een vrij experimentele periode was, waar hij later vooral Drama's maakte met een duidelijker verhaal. Met Het Uur van de Wolf wist ik niet zo goed wat ik er mee aan moest en dat is met Persona ook het geval.

Het begin van de film was een klein eerbetoon aan het medium cinema (ongelofelijk geschoten voor die tijd) waarna we allerlei griezelige beelden worden voorgeschoteld. Een jongetje wordt wakker in een mortuarium en dan begint de film. Bibi Andersson is bijna permanent aan het woord, in haar pogingen iets uit de zwijgende actrice te krijgen. Lang lijkt de film weer 'vrij normaal' te zijn, tot er aan het einde dubbelzinnig wordt gedaan over wie nu Elisabeth was (het zou mij helemaal niets verbazen als David Lynch door deze film werd geïnspireerd voor Mulholland Drive). Inmiddels heb ik begrepen dat de film een soort allegorie is op het innerlijk van een persoon. Persona is een term die voor de sociale rol van een acteur gebruikt wordt (vernoemd naar het masker van vroeger), maar ook een term uit de Jungiaanse psychoanalyse. Alma is het masker van de persoon die continu communiceert met de buitenwereld en met haar onderbewuste. Elisabeth is de schaduw, hetgeen in de film word gesymboliseerd door witte en zwarte kleren. Maar is Zuster Alma nou de persoon waarvan Elisabeth de schaduw is, of is Elisabeth de persoon waarvan Alma het onderbewuste is?

Sven Nykvist heeft Persona bijzonder mooi op film gezet. Samen met Bergman bedacht hij dat mid-shots erg saai zijn en daarom bestaat de film vrijwel alleen uit totaal-shots en close-ups. Omdat die ook nog eens ultrascherp waren, werd de film hierdoor veel minder afstandelijk als de meeste zwart-witfilms.

Al met al dus een vrij experimentele film, die schitterend is opgenomen en ook een diepere laag bevat.

"Sometimes dead is better."

Erg goede film! Moest wel even bijkomen zeg, erg akelig. Had verwacht dat dit meer zoals Cat's Eye zou zijn daar kwam ik even voor een verassing te staan.

Het acteerwerk is wel goed. Fred Gwynne was erg goed als Jud, echt een typische oude amerikaan. Die kinderen acteren echt voortreffelijk voor hun leeftijd, Miko Hughes was gewoon akelig aan het eind joh. Verder allemaal niet heel bijzonder redelijk acteerwerk.

De muziek van Elliot Goldenthal past erg goed bij de film en geeft de sfeer heel goed weer.

Erg goed verhaal van Stephen King. Ik vond het af en toe erg akelig. Ook erg zielig met die kat vond ik. Hoe Louis hem dat spuitje geeft, echt heel erg zielig. Het was niet eens nodig. Wie had er last van die kat?. Ook dat jochie man dat was gewoon niet normaal hoe eng die kan zijn, en als hij een spuitje krijgt voel je toch ook best wel mee. Ik vind dat Louis (en trouwens bijna alle personen in horror-films) erg dom is, een gast komt terug van de dood en je luistert niet naar hem, je kind is veranderd in een moord-machine en toch doe je het zelfde bij je vrouw hoe dom kun je zijn.

De effecten zijn erg goed! De make-up en animatronics waren erg goed en alles ziet er totaal niet gedateerd uit. Alleen de make-up van het gezicht van Zelda kan wat beter. Ik hoop dat ze voor die kat een pop of een animatronic hebben gebruikt in sommige scènes. Je ziet het ook wel in sommige stukjes; alleen dat inslapen vond ik toch akelig echt (heb het namelijk ook in het echt gezien bij een kat die wij ooit hadden).

Echte aanrader! Een erg goede film die er erg goed uitziet en naar mijn mening niet echt gedateerd is. Veel emotionele en heftige scènes, heel erg akelig en met een erg goede climax. Ook wel een van de origineelste ideeën rond indianenbegraafplaatsen.

"You bury your own."

Tegen mijn verwachting in nog best een aardig vervolg. Kan natuurlijk niet tippen aan het origineel met plot van Stephen King maar erg slecht was het niet.

Clancy Brown heeft een erg leuke rol als de psychotische sheriff, vooral de tweede helft van de film is hij erg vermakelijk. Die twee jochies waren ook zeker niet onaardig, zeker gezien hun leeftijd.

Net als het eerste deel heeft dit deel muziek van The Ramones, alleen hier veel meer. De muziek verpest vooral emotionele momenten en punk-rock is eerlijk gezegd ook niet mijn ding. De reguliere soundtrack viel wel mee.

Waar het eerste deel tot op heden een van de engste films is die ik ooit heb gezien is dit deel niet echt eng. Er is wel een prettige spanning en ik vond sommige dingen toch behoorlijk schokkend. Maar ik kan dan ook erg slecht tegen dierenleed en mensen die onvoorzichtig omgaan met dieren (VOORAL kittens). Gelukkig zie je bij de dode/gewonde dieren duidelijk dat het niet echt is.

Als vervolg is de film prima, de zelfde locaties worden gebruikt, er zijn tal van verwijzingen naar de eerste film en deze film voegt een ding toe. Namelijk de dierenarts.

Leuke film om een keer gezien te hebben.

"I've waited years for this."

Geweldige film.

Erg goede animatie van de Nine Old Men. Een erg goede tekenstijl die voor die tijd toch wel erg realistisch was. Erg goede achtergronden.

Erg goede muziek van Oliver Wallace. De piratenliedjes vind ik geweldig.

Erg leuk klassiek avontuur met Piraten, Indianen, Elfjes en een jonge genaamd Peter Pan. Nu nog steeds leuk. Ik ben echt dol op de piraten en Kapitein Haak is een erg goede slechterik. Wel zie ik nu wat voor een domme nozem die Peter Pan eigenlijk was. Schoenen met zeep aan je schaduw maken? Niet weten wat een moeder is? Nou ja.

In de nederlandse versie waren Ted de Braak als Haak en John Kraaijkamp sr. als Ventje erg goed.

Erg leuke film die steeds leuk blijft.

"I just don't get off on funerals, man, they give me the creeps."

Alles wat Lucio Fulci's The House by the Cemetary verkeerd doet doet Phantasm helemaal goed. Om te beginnen was de film behoorlijk sfeervol.

Het acteerwerk was in orde. A. Michael Baldwin vond ik erg goed spelen voor zijn leeftijd en Angus Scrimm was erg gaaf als de sinistere begrafenisondernemer.

Don Coscarelli baseerde het verhaal op een droom. Hij droomde van een glanzende metalen bol en een roterende pin erin, die hem achtervolgde. Dat was natuurlijk de inspiratie voor het enorm gave wapen in de film, die een erg mooie kill oplevert.

De film was oorspronkelijk zo'n 3 uur lang. Maar Coscarelli vond dat te lang om de spanning vast te houden, dus heeft hij er een heleboel uitgeknipt en de film een lengte van net geen anderhalf uur gegeven. Een paar van die weggeknipte stukjes zijn te zien in een van de vervolgen, Phantasm IV: Oblivion.

De muziek van Fred Myrow en Malcolm Seagrave was geweldig. Heerlijke elektronische muziek die de film een prima sfeertje meegeeft.

De film heeft een prima spanning, duurt niet te lang en heeft één erg gave kill scène. Phantasm is zeker een geslaagde horror die elke liefhebber gezien moet hebben. Ben ook wel een beetje benieuwt naar de vervolgen, al verwacht ik er niet erg veel van.