Meningen

"I want to take his face... off. Eyes, nose, skin, teeth. It's coming off."

Een geslaagde actiefilm van John Woo. In de hoofdrol John Travolta en Nicolas Cage.

Travolta en Cage zijn in deze film erg goed. Ook erg knap dat ze naast hun eigen rol ook ieder de rol van de ander spelen en ze het toch geloofwaardig weten te brengen. Erg knap. Dit is waarschijnlijk ook een van Cage's meest psychopathische rollen. Hij lijkt de Joker wel met die lach steeds. "I AM Castor Troy!". Verder is er ook goed geacteerd. Zeker voor een actiefilm niet slecht.

De film heeft een erg geslaagd concept en een sterk verhaal. Sean Archer zit al tijden achter de crimineel Castor Troy aan, die verantwoordelijk is voor de dood van zijn zoontje. Na een achtervolging lijkt het erop dat Troy dood is. Troy's broer heeft echter nog een bom geplaatst ergens in LA en om te kunnen achterhalen waar de bom zich bevind moet Archer op een super geheime missie om de informatie uit Troy's broer te krijgen. Hij moet er precies als Troy uitzien.

Het drama gehalte in de film vind ik erg goed. Ik de meeste actiefilms proberen ze wel drama toe te voegen maar is dat meestal veel te cliché en nep, in Face/Off vind ik dat echter wel geslaagd.

Dat Archer aan het einde besluit om Troy's zoon in huis te nemen vond ik ook erg mooi. Echt een happy ending, veel beter dan het dubbelzinnige einde in de extended version.

De muziek van John Powell vond ik goed. Deze kon zowel de drama als de actie goed overbrengen.

Visueel is de film ook wel geslaagd. De slow-motion actie shots vind ik wel wat hebben. Buiten de vage jaren '90 computers is het ook niet zo gedateerd. De shots van de operatie vond ik wel geslaagd, dat moet een hele uitdaging geweest zijn voor het special effects en make-up team. Ook mooi dat er veel echte stunts inzaten in plaats van CGI.

Face/Off is weer een keer een goede actiefilm. Een aanrader.
-Acteurs 8/10
-Effecten 7/10
-Make-up 8/10
-Stunts 8/10
-Verhaal 9/10
-Algemeen 9/10
Niet geschikt voor kinderen onder 13/14. Seksueel getint taalgebruik (Troy) milde seks en mogelijk schokkende beelden (operatie).

Iedereen heeft het wel eens, zo'n dag dat je er even helemaal klaar mee bent. Een ontslagen defensiemedewerker heeft zo'n dag wanneer hij tijden vast staat in de file en besluit om naar het huis van zijn ex-vrouw te lopen voor de verjaardag van zijn dochtertje. Onderweg krijgt hij het aan de stok met alles en iedereen die hem niet bevalt. Tegelijkertijd heeft Prendergast zijn laatste dag als politieagent omdat hij van zijn vrouw met vervroegd pensioen moet gaan.

Michael Douglas speelt hier een a-typische rol als de boze middenklasser. Hoewel de acties van de man uiteindelijk buiten alle proporties zijn, blijf je heel erg met hem meeleven en heeft hij soms ook echt een punt. Iemand zei pas tegen me "Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik het personage van Falling Down begrijp" en dat kan ik goed geloven. Uiteindelijk ziet hij in wat hij heeft veroorzaakt en hoe hij zijn familie blijkbaar tot last is en besluit zich te laten neerschieten. Het is af en toe wat grotesk en er zit flink wat zwarte komedie in de film, maar daaronder zit toch zeker een serieuze kern.

"Ich bin ich. Die anderen sind die anderen."

Goede Duitse Holocaust film van Stefan Ruzowitzky. Niet bijzonder goed maar toch lang niet zo slecht als ik verwachte toen we hem op school van de leraar moesten kijken.

Het verhaaltje is een beetje standaard en niet heel erg bijzonder. De acteerprestaties zijn redelijk.

Een erg grote plus is dat iedereen de goede taal spreekt. De Duitsers en Joden spreken Duits, Fransen Frans en Britten Engels. Bij Schindler's List, die ik ook onlangs heb gezien, irriteerde het me mateloos dat iedereen Engels met een accent praat. Dan kan je wel zeggen; Maar dit is een Duitse film, Maar hier praat ook niet iedereen Duits.

Op een of andere manier deed Karl Markovics me steeds denken aan een soort Robert DeNiro, ik weet ook niet helemaal waarom. Het verhaal zou ook even goed in een normale gevangenis hebben kunnen plaatsvinden.

Een 3,5 omdat het best een aardig filmpje was.

Fanny och Alexander verteld het verhaal van de familie Ekdahl begin 20e eeuw. Nadat de familie gezamenlijk kerstfeest heeft gevierd, overlijdt de toneelspelende vader van Alexander plotseling. Zijn moeder hertrouwd met een Lutherse Bisschop en het leven van de kinderen wordt een grote hel.

Fanny och Alexander zou je het beste kunnen omschrijven als een bij vlagen surrealistische, filmtechnisch sterke, Zweedse soap met filosofische symboliek. De film begint met een bijzonder sfeervol kerstfeest in het ouderlijk huis van de Ekdahls. De prachtige sfeervolle beelden van het kerstfeest, die rechtstreeks uit een kerstkaart lijken te komen, contrasteren met de harde tragedie die na de dood van Alexander’s vader zal volgen. De film wordt een sombere geschiedenis over de wrede Lutherse Bisschop (die blijkbaar geen celibaat handhaven zoals een normale bisschop dat doet) om vervolgens om te slaan in een soort Fantasy over spookverschijningen. Door dit mysterieuze aspect wordt de film naar mijn mening net wat interessanter.

De titel is misschien niet goed gekozen. Alexander speelt een hoofdrol in het verhaal, maar Fanny blijft toch wel heel erg op de achtergrond en er zijn nauwelijks scènes waar er echt interactie is tussen de twee. De hele familie Ekdahl lijkt de hoofdrol te bekleden. Overigens was dit toendertijd de grootste Zweedse film ooit, met 60 reguliere acteurs, 1200 figuranten en een budget van $6 miljoen. Het acteerwerk is soms theatraal maar wel van bijzonder hoog niveau.

Ondanks de bijzonder lange speelduur van de miniserie wist de film de aandacht goed vast te houden. Toch was het bij vlagen wel langdradig. Theaterregisseurs zoals Ingmar Bergman lijken te leven in een theatrale wereld waar iedereen filosofische monologen houdt zonder einde en waar je iemand in een lange preek kan beledigen en die persoon rustig wacht tot je daarmee klaar bent om met een reactie te komen. Realistisch is het niet, maar charmant is deze theatrale wereld wel. Hoewel de film soms best langgerekt was, werden bepaalde zaken ook vrij vluchtig behandeld. Neem bijvoorbeeld de mummie, de spoken of het mysterieuze neefje van de joodse koopman.

Voorheen had ik alleen Det Sjunde Inseglet en Vargtimmen gezien en ik moet zeggen dat het een verademing is om Bergman ook eens in kleur aan het werk te zien. Hij gebruikt de prachtige eastmancolor-kleuren dan ook op een uitstekende wijze. De film is bijzonder mooi geschoten en enkele shots waren zelfs briljant.

Fanny och Alexander is een uitstekend kostuumdrama met Bergman’s gebruikelijke symboliek en religieuze en filosofische thema’s. Soms kan het een beetje langgerekt zijn, maar nergens gaat de film vervelen. Mooi stukje pure cinema.

Ratten (Ba)rock and roll

Na met Opera eigenlijk al een moderne Giallo-versie van Gaston Leroux klassieker gemaakt te hebben, mocht Argento zijn lang gekoesterde droom eindelijk vervullen eind jaren ’90. Al sinds hij de Claude Rains-versie zag als kind wilde hij zijn eigen vertelling van de fantoom van de Opera maken. Hij kreeg eindelijk een kans toen het bedrijf van TV-mogul en premier van Italië Silvio Berlusconi een poll hield onder bioscoopbezoekers waar uit bleek dat in de categorie 18 tot 40 jaar oud Dario de populairste regisseur was en dat er vraag was naar een remake van The Phantom of the Opera. Dario kreeg het volste vertrouwen en zijn grootste budget ooit. De film zou ook een van zijn grootste flops worden.

Il Fantasma dell'Opera heeft een beruchte reputatie en wordt door sommigen zelfs de slechtste Italiaanse film ooit genoemd, een uitspraak die alleen maar aangeeft dat de spreker niet veel van de Italiaanse cinema heeft gezien. Feit blijft dat het op Dracula 3D na de laagst gewaardeerde film is van Argento. Ik zie ook wel waarom de film veel kritiek krijgt, want het is ook een beetje een zooitje. Het scenario is erg rommelig met allerlei afgekapte zijwegen. We hebben allemaal vreemde seksuele capriolen die in het tijdsbeeld zouden moeten passen (het toppunt was toch wel de Fantoom die een rat in zijn broek laat kruipen…). En verder ontzettend foute stukjes (de rattenvanger met zijn rattenmobiel bijvoorbeeld) en mislukte experimenten. Voor het eerst gebruikt Argento ook echt een dikke dosis humor sinds zijn komedie The Five Days of Milan. En hij maakt het zich ook wel moeilijk door de beroemde ontmaskeringsscène weg te laten. Bizar als je je realiseert dat het script van de hand van Gérard Brach (Der Name der Rose, Jean de Florette, Bitter Moon) is.

Argento wilde geen Fantoom die van buiten is verminkt en daarom in afzondering leeft, maar een Fantoom die van binnen is verminkt. Hier geen orgelspeler die is verongelukt, maar een jongen die ten vondeling is gelegd voor de ratten onder de opera. Door zijn jeugd bij de ratten en het luisteren naar de opera heeft hij zowel een dierlijk instinkt als een gesofisticeerde woordenschat ontwikkeld. Daarbovenop heeft hij ook nog telepathische gaven. Kijkers zullen deze nieuwe achtergrond geschiedenis nogal lachwekkend vinden. Toch past het in Argento’s traditie om dieren te humaniseren in zijn films. De ratten die het jongetje redden vond ik zelf aandoenlijk, puur kinderlijke fantasie, Argento zonder remmen. Ook het surrealistische droombeeld van de baby’s op de muizenval vond ik een goede toevoeging, in de Fantoom’s ogen zijn de ratten zijn broeders. En briljant dat de rattenvanger uiteindelijk de Fantoom moet gaan vangen.

Het tijdsbeeld is over het algemeen wel goed weergegeven en het is duidelijk dat Argento zijn neus ophaalde voor hoe Hollywood de tijdsperiode neerzet en eens even wou laten zien hoe het hoorde. Zo is het bijvoorbeeld incorrect in Scorsese's The Age of Innocence dat het ordelijk en stil is in de opera, hier zijn mensen druk aan het praten en laten zelfs hun kleren maken tijdens de voorstelling. Geniaal om de ballerina’s van Degas te gebruiken in de film. Het feit dat pedofiele theatermanagers ze met chocolaatjes lokken maakt het helemaal af. Verder ook erg sfeervol belicht allemaal naar voorbeeld van de Franse schilder Georges de La Tour, al deden de grotten je soms net teveel aan de Efteling denken. De kostuums waren in ieder geval prachtig ontworpen door Ágnes Gyarmathy (Mephisto).

Om het floppen van de film volledig aan Argento te wijten is niet eerlijk. Het gerucht gaat namelijk dat Argento’s cut van de film ruim een uur langer is als wat de producenten ervan gemaakt hebben. Een niet werkende romance en overbodige zijwegen zouden met een uur langer behoorlijk beter uit de verf kunnen komen. Daarnaast observeert filmjournalist Alan Jones ook dat Argento zich sinds de jaren ’90 over het algemeen gewoon met talentloze mensen heeft omhuld en zijn films daarom niet zo sterk zijn als ze geweest zijn. Waarom doet een filmmaker als Argento zoiets? Simpel, hij duld geen tegenspraak en mensen met talent hebben eigen ideeën en opvattingen over een film. Toch werkte er best wat talent hier aan mee. Iedereen die aan de film gewerkt heeft was overigens heel erg tevreden met het resultaat. Asia vind het zelfs de beste film van haar vader en haar eigen carrière.

Julian Sands, Asia Argento en Andrea Di Stefano acteren alle drie wel aardig, maar de dialogen zijn zo bizar en onnatuurlijk (geen wonder gezien het Engelse script door een Italiaan is geschreven) dat zelfs de beste acteur in de wereld er niets van kan maken. Daarbovenop werkt de romance en de driehoeksverhouding gewoon niet, al zijn alle tragische momenten uit de origineel eigenlijk gewoon aanwezig.

In 1996 hadden Ennio Morricone en Argento dan eindelijk hun ruzie bijgelegd. Dat leverde eerder al de prachtige soundtrack van La Sindrome di Stendhal op en hier is weer een prachtige Morricone score te horen. De prachtige liefdesthema’s van Morricone laten de romance bijna wel werken. Verder was er dan ook weer Ronnie Taylor om het visuele aspect te verzorgen naar voorbeeld van Georges de La Tour’s schilderijen. Wat Hitchcockiaanse cameratrucs maken de film ook onderscheidend van veel andere films uit die tijd. Tot slot hebben we dan ook nog gore en special effects van Sergio Stivaletti (Demons, Opera).

Al met al vond ik de film toch beter dan verwacht. Dit is echt niet het aller slechtste dat Argento gemaakt heeft. De film is vooral erg sfeervol en vermakelijk. Prima adaptatie van het zo vaak verfilmde verhaal, met gewoon wat maffe toevoegingen. En die dochter van de maestro is natuurlijk nooit een straf om naar te moeten kijken.

The Bloodstained Butterfly is een prima Giallo uit de hoogtijdagen van het Italiaanse sub-genre. De film verteld het verhaal van een Franse studente die in het park wordt vermoord. Alle sporen lijden naar een sport-presentator van de televisie. Maar dan gaan de moorden gewoon door...

Meteen toen de klanken van Tchaikovsky's Piano Concerto 1 uit de boksen schalden was ik al om. Heerlijk sfeertje in deze Giallo. De cinematografie was - zoals het een Giallo betaamd - uitstekend. Vooral ook leuk hoe de vele onderzoeksmethoden van de politie in beeld waren gebracht en een rechtbank-scène heb je ook niet zo vaak in een Giallo.

Al met al degelijk uitgevoerd, al vond ik het verhaal uiteindelijk niet heel bijzonder. Vermakelijke film.

"You're darn tootin'!"

Mijn eerste film van de gebroeders Coen.

Fargo is een sterke combinatie van zwarte humor en drama.

Een autoverkoper zit diep in de schulden en besluit zijn vrouw te laten kidnappen en dan zijn rijke schoonvader het losgeld laten betalen. Helaas gaat niet alles als geplant, de twee mannen die hij heeft ingehuurd schieten onderweg drie mensen neer en dan zijn de poppen aan het dansen...

William H. Macy had een goede hoofdrol en had een paar sterke momenten als het Jerry Lundegaard niet helemaal naar zijn zin ging. Verder vond ik ook Steve Buscemi en Peter Stormare ook geniaal als de twee schurken. Het acteerwerk was helemaal in orde. Geniaal hoe sommige enorm ordinaire Amerikaanse types werden neergezet, moest steeds denken aan Ned Flanders uit de Simpsons.

De film had naar mijn idee maar weinig soundtrack, maar de muziek die er was vond ik erg goed. Bij Pulp Fiction vond ik het gebrek aan soundtrack storend maar hier viel dat eigenlijk wel mee, waarschijnlijk omdat de film wat korter is en wat vlotter in elkaar zit.

De film is mooi opgenomen en heeft goede beelden van het uiterste noorden van Amerika. Moest ook een beetje denken aan Twin Peaks, die serie had een beetje het zelfde karakter als Fargo alleen dan veel minder humor en meer surrealisme/mystery. Grappige namen hebben de personages in deze film eigenlijk, klinkt in mijn oren allemaal erg Scandinavisch/Nederlands.

Fargo vond ik een goede film, zal binnenkort ook eens de tv-serie gaan kijken die op Netflix loopt. De film kijkt lekker weg, vond het eerlijk gezegd een beetje snel gaan zelfs.

Aanrader.

Na Nosferatu is Faust de tweede film die ik zie van F.W. Murnau. Voor Faust kreeg Murnau een onbeperkt budget.

Satan en de aartsengel Gabriël sluiten een weddenschap af. Als Satan al het goede uit Faust weet te verdrijven is de aarde van hem.

Faust is mooi opgenomen en visueel schitterend. Met name de scènes met Satan en de aartsengel vond ik bijzonder mooi. Deed me ook erg denken aan de Disney-film Fantasia. Naast Fantasia heeft Pinocchio ongetwijfeld ook inspiratie gezocht bij Faust. Helaas zijn die scènes erg kort. Verder zitten er ook nog een aantal mooie sets in en de beelden van het door pest geteisterde Duitsland waren zeker niet verkeerd.

De film was vrij lang, ongeveer 2 uur en dat is toch lang om naar een film met wazig en blokkerig beeld te kijken. Misschien had ik ook geen public domain-versie van de film moeten kijken. Het verhaal is in het midden stuk een beetje chaotisch, maar hervind zich dan weer om tot het tragische einde te lijden.

Nosferatu was toch meer mijn soort horror-film, met de make-up en het briljante schaduwwerk. Het verhaal van Faust spreekt mij wat minder aan. Toch was het leuk om dit oude Duitse volksverhaal eens in een mooie silent uitgewerkt te zien.

Felidae is een erg onbekende Duitse animatiefilm die ik al erg lang wilde zien. De film is gebaseerd op de Kattenthriller van de Duits-Turkse schrijver Akif Pirinçci. Op papier is de film al uniek, een geanimeerde neo-noir detectivethriller met Katten.

Francis verhuist samen met zijn eigenaar. In de nieuwe buurt worden de laatste tijd veel dode katten gevonden. Volgens Blauwbaard, een kat waar Francis bevriend mee raakt, zijn de moorden al langer aan de gang. Francis gaat op onderzoek uit en komt terecht in een mysterieuze zaak met dierenproeven en religieuze sektes.

Net als Watership Down en The Plague Dogs is Felidae een volwassen animatie-film met dieren in de hoofdrol en bloederige scènes. Verschil is dat Felidae qua tekenstijl minder realistischer is en doet denken aan de tekenstijl van Don Bluth en Disney. Verder gaat de film nog wat verder met Antropomorfismen, de katten kunnen namelijk ook lezen en een computer gebruiken en begrijpen veel menselijke dingen. Daarnaast wordt ook op een leuke manier op het leven van katten ingespeeld, katten hebben ook seks en bij gecastreerde katten wordt gegrapt dat ze homoseksueel zijn. Hoe proefdieren een zekere intelligentie en wrok jegens mensen ontwikkelingen deed een beetje denken aan The Secret of NIMH. Verder heeft Felidae heel veel weg van de boekenserie Warrior Cats, blikkenopeners worden daar tweebenen genoemd.

De Duitse stemmen van de film vond ik erg goed. Niet kinderachtig en erg goed geacteerd. Ulrich Tukur, Mario Adorf en Klaus Maria Brandauer hebben stemmen ingesproken. De film is ook in het Engels nagesynchroniseerd, maar omdat hij nooit buiten Duitsland in de bioscoop is uitgebracht zijn de stemacteurs niet in de credits opgenomen. Volgens speculatie zijn de stemmen door John Hurt, Michael Ironside, Michael Madsen en Christopher Plummer verzorgt. De kwaliteit van het Engelse script schijnt echter wat minder te zijn.

De animatie is goed verzorgd. Heerlijk die cel animatie van vroeger en beduidend beter dan veel andere Duitse animatiefilms uit die tijd, niet gek want met 17 miljoen mark is het de duurste Duitse animatiefilm ooit. Veel animators zijn na deze film dan ook bij Dreamworks gaan werken. De tekenstijl was ook wel geslaagd, hetzij wat wisselend. Francis was erg mooi en realistisch getekend waar veel andere personages niet meer anatomisch correcte katten waren en eerder honden of apen leken (Kong...). Doordat de tekenstijl aan kindvriendelijke animatie doet denken komen het bloed en de rondvliegende ingewanden des te schokkender over. Het kan niet vaak genoeg benadrukt worden dat deze film niet is bedoeld voor kinderen.

De filmmuziek van Anne Dudley (Zwartboek, American History X) is vrij groots voor een film als dit en doet vaak aan de klassieke Film noir denken. De themamuziek van Boy George was ook erg geslaagd en paste goed bij de film.

Felidae is zonder meer een unieke film. Nu is een Hitchcockiaanse detectivethriller met een film noir-narratief al erg leuk, maar de film doet dit ook nog met katten en dan ook nog eens geanimeerd. In de film zitten verder interessante thema's verwerkt. De experimenten en de obsessie met het perfecte kattenras uit het oude Egypte zijn namelijk verwijzingen naar de Nazis en de übermensch. Schrijver Akif Pirinçci houd meer van Katten dan van mensen en toen hij na te zijn afgehaakt bij de filmacademie dreigde om op straat te moeten gaan leven kreeg hij plots een mega succes met zijn Kattenthriller. Ik ga snel opzoek naar de (veel minder verspreidde) Nederlandse vertalingen van zijn werk.

"Pardon my French, but Cameron is so tight that if you stuck a lump of coal up his ass, in two weeks you'd have a diamond."

Omdat deze film zo'n status heeft dan toch maar eens gekeken op een vrijdagavond. Ben normaal niet zo'n fan van het comedy-genre maar voor films uit de '80 maak ik wel eens een uitzondering.

Matthew Broderick is erg leuke hoofdpersoon en speelt prima. In Ladyhawke vond ik hem erg flauw en best slecht acteren maar hier valt dat reuze mee. Broderick heeft hier een aantal erg sterke momenten en leuke dialogen. Alan Ruck was erg grappig als Cameron, die soms geniaal uit de hoek kan komen. Jeffrey Jones was ook erg vermakelijk als de schoolmeester. Mia Sara speelt - slechts één jaar na haar debuut in Legend - hier een prima rol als de knappe vriendin van Ferris Bueller.

Ferris Bueller's Day Off is een typisch product van de jaren '80. Vooral aan de soundtrack is dat te merken, erg leuke 80s muziek en synthesizers. In één scene waar de Ferrari een heuvel over vliegt horen we zowaar de openingsmuziek van Star Wars. Wat me vooral is bijgebleven is die geniale mix van Yello: Oh Yeah, heerlijk die synthesizers en vroege samplers.

Erg grappige film. Duurt niet te lang en word eigenlijk nergens te spectaculair of te over de top (behalve bij de parade dan) en weet toch erg vermakelijk te blijven. Ook is dit een van de enige films die ik ken waar de hoofdpersoon soms recht in de camera kijkt en tegen je praat (wat trouwens een geniale knipoog opleverde in de post-credits). Er zitten wat plot-holes in (waar haalt hij geld vandaan om al die dingen te doen?) maar dat zie je wel door de vingers.

Vermakelijke film, erg leuk om een keer gezien te hebben.

"Time not important. Only life important."

Erg goede film. Een beetje typisch en chaotisch af en toe maar ook erg goed.

De effecten waren erg goed. De ruimteschepen waren schaalmodellen in combinatie met CGI. De vliegende auto's vond ik ook erg goed gedaan. Gevechts-/actiescènes waren ook erg goed. Wel waren de effecten tijdens het openen van de stenen wat minder.

Bruce Willis speelt een erg goede hoofdpersoon. Net als in vrijwel zijn hele filmografie kan hij er hier weer lekker op los schieten. Gary Oldman is een beetje typisch als Zorg, zo bedreigend is hij helemaal niet. Een erg slechte bad-guy met een raar (nogal dom klinkend) accent. Milla Jovovich was ook wel goed. Dat accent waar ze woorden als "Multipas" mee uitspreekt vond ik erg grappig. Wel is dat oranje haar een beetje nep. Ian Holm, die ik onlangs nog in Alien heb gezien, was hier ook weer erg goed en leek in zijn rol een klein beetje op een soort Obi-Wan. Chris Tucker is gewoon erg raar als Ruby Rhod. Wat is dat voor een gast? een soort travestiet? hij loopt de hele tijd in vrouwen kleren. En waren vinden alle vrouwen in de film hem zo aantrekkelijk? Een beetje vreemd.

De kostuums van Jean-Paul Gaultier vond ik erg goed. Vooral de futuristische dameskleding vond ik erg goed.

De muziek van Eric Serra was redelijk. Iets te veel drums en digitale geluiden.

De vliegende auto's en de steden doen me een beetje denken aan Blade Runner al is het daar veel duisterder. Ook heeft George Lucas een beetje van deze film geleend voor de Star Wars Prequels, het verkeer met namen. Het licht er wel een beetje dik op dat Mac Donalds de sponsor was. Het is ook vrij onrealistisch dat we zo ver in de toekomst nog dat walgelijke voedsel hebben.

Al met al een goede Sceinde-fiction.

Stel, je bent een talentvol filmmaker, maar je leeft in een tijd dat het slecht gesteld is met de filmindustrie in je land...

"We came from torrent, we go back to torrent." zei György Pálfi tijdens de première van zijn film Final Cut op het Cannes Festival. Zijn film is namelijk volledig opgebouwd uit shots afkomstig van peer-to-peer downloads en inmiddels is de film zelf ook te downloaden op het internet. Omdat Pálfi geen toestemming heeft van de rechthebbende kan hij geen geld verdienen met de film. Om aanklachten te voorkomen is heeft het Hongaarse Filminstituut de film een educatieve licentie gegeven.

In het begin is het heel er wennen om de film te bekijken. Naar een tijdje begin je het associatieve brein van Pálfi te begrijpen en valt alles op zijn plaats. Soms is het de omgeving van het shot dat telt, soms enkel de emotie van de acteur, dan weer de houding. De film maakt dankbaar gebruik van het Koelesjov-effect en bewijst bovendien dat zelfs veel consistentie, de kijker alsnog de beelden als een geheel kan gaan beschouwen. Een slimme truc was om de geluidseffecten door te laten lopen tussen de shots door en nieuwe muziek toe te voegen. Deze manier van editen met bestaand beeldmateriaal maakt je ook heel erg bewust van de cuts. Toen ik hierna weer een 'normale' film keek, viel me iedere cut en iedere verandering van camerastandpunt op. We kunnen dus wel stellen dat de film terecht een educatieve licentie heeft, want dit is een must voor iedere filmstudent.

Het verhaal heeft natuurlijk niet veel om het lijf en is een vrij standaard liefdesverhaal. Maar omdat het een film opgebouwd uit vele films is, krijgt ook dat iets universeels en is het juist toepasselijk dat het zo cliché is. Maar als ik toch een minpuntje mag noemen is dat, dat er af en toe een clip tussen zat die mij helemaal uit de sfeer haalde. Zo vond ik de toevoeging van pornografische clips meer afbreuk doen aan de romantiek dan dat het wat toevoegde en waren sommige keuzes een beetje vreemd (waarom eindigen met Dracula?). Ook miste ik af en toe een clipje, juist omdat er zoveel verschillende films in zaten verwacht je dan ook een bepaalde film tegen te komen als een bepaald gedeelte van het verhaal behandeld wordt.

Op een gegeven moment stop je met het proberen te achterhalen van welke film ieder shot afkomstig is en wie iedere acteur is en ga je helemaal op in de film. De film geeft net als de beroemde eindscène van Cinema Paradiso op een erg mooie manier de liefde voor film weer.

In de toekomst wordt alles wat een mens ziet geregistreerd door een chip in zijn hersens. Als iemand is overleden moet een zogenaamde 'Cutter' het beeldmateriaal tot een film verwerken die ter nagedachtenis van deze persoon dient. Alan is een van de beste in zijn vak, zelfs de meest miserabele persoon wordt een held onder de handen van deze Cutter. Op een dag krijgt hij echter een chip waar een oud collega van hem naar opzoek is. Zelf komt hij een oude bekende tegen tussen het beeldmateriaal...

The Final Cut is een Sciencefiction/Thriller met een bijzonder sterk concept. Hoe gaaf zou het zijn als je al je herinneringen als een film zou kunnen terugkijken? Dat dit ook nadelige gevolgen met zich meebrengt blijkt echter ook uit de film. Robin Williams zet een bijzonder goede rol neer die er doet denken aan zijn eerdere rol in One Hour Photo.

De opbouw van de film is erg sterk en uiteindelijk woord het ook heerlijk mysterieus. Uiteindelijk stelde het einde echter teleur omdat die totaal niet voldeed aan gemaakte verwachtingen. Ik had ergens verwacht dat er een soort organisatie was die kunstmatige herinneringen bij mensen aanbracht en dat Alan door middel van zijn dode jeugdvriend erachter kwam dat 'acteurs' soms meerdere personages speelden in sommige herinneringen. Niets van dit alles echter, Alan blijkt zijn dramatische jeugdtrauma verkeerd herinnerd te hebben en is verlost van zijn schuld. Zijn oude collega hoopt wat te bereiken met Alan's chip, maar dan is de film al afgelopen.

Een goede film die helaas meer potentie heeft dan hij heeft waargemaakt.

"In death there are no accidents, no coincidences, no mishaps, and no escapes."

Vond de DVD pas op de rommelmarkt en het hoesje zag er wel gaaf uit dus heb ik hem maar meegenomen. Ik heb het nooit echt zo met de horror van de 21e eeuw maar Final Destination was zeker niet slecht.

Het acteerwerk was best aardig, al vond ik de chemie tussen de acteurs niet al te best op sommige momenten. Devon Sawa speelde een aardige hoofdrol al zou het mischien beter geweest zijn als hij minder als iemand die gestoord is had gespeeld, als je de film kijk krijg je soms echt het idee dat Alex gek is. Vrijwel alle namen in de film zijn gebaseerd op namen van regisseurs van oude (horror)films, Browning, Murnau, Schreck, Lewton, Siegel en Hitchcock.

Het verhaal was best aardig, had wel wat macabers. Al hadden ze de spanning wat subtieler kunnen opbouwen. De film is namelijk vanaf het begin af aan al een beetje sinister en niet vanaf het ongeluk. De film word nergens echt eng maar blijft tot het einde wel een prettige spanning hebben. De kills waren best goed, al waren het er niet erg veel, en de gore was prima.

Geweldig dat het gebruik van CGI zeer beperkt is gebleven, de practical effects waren allemaal best aardig. De bliksem en explosies ook.

Het einde vond ik wel een beetje een misser, het is nu namelijk een grote plot-hole. Heb hier ook nog deel 2 liggen, zal die binnenkort eens gaan kijken.

"Only new life can defeat Death."

Toch wel wat minder als de eerste Final Destination. De film voelt erg aan als een herhaling, maar de verandering van setting was wel goed gedaan. Twee personages uit de vorige film komen terug en de hele film barst van de verwijzingen naar de vorige film.

Het verkeersongeluk in het begin van de film zag er goed uit maar was misschien iets te spectaculair om realistisch te kunnen zijn. De effecten waren wel aardig maar de CGI gore vond ik toch wel erg matig. Op de dvd zit ook een making off die in het begin een korte geschiedenis van gore geeft met interviews van mensen als Herschell Gordon Lewis, dat was wel interessant. Maar als ze eenmaal over de film beginnen merk je dat er erg veel greenscreen is gebruikt.

Ben ik de enige die vond dat die tandarts wel heel erg lijkt op de tandarts uit Finding Nemo? In de eerste film waren veel personages vernoemd naar (horror) regisseurs, in deze film heten personages Corman en Carpenter. Natuurlijk vernoemd naar Roger Corman en John Carpenter.

De cinematografie vond ik een beetje waardeloos, vervelende camerabewegingen en matige camera-hoeken. In de eerste film was dat een stuk professioneler. Verder is deze film wel ongeveer van het zelfde niveau met een aardig verhaal.

Uiteindelijk toch een vermakelijk vervolg om een keer gezien te hebben.

Erg leuke en vermakelijke film. Al erg lang niet meer gezien.

Fire and Ice is een heerlijk Sword and Sorcery-avontuur van animatiefilmer Ralph Bakshi. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat het zijn beste werk is. Wellicht dat het feit dat de beroemde illustrator Frank Frazetta co-producent en schrijver is ook wat mee helpt.

Een wereld word verscheurd door een gevecht tussen vuur en ijs. De kwaadaardige heerser Nekron duwt zijn gletsjer over het land heen en dreigt Fire Keep te verzwelgen. Om de koning tot overgaven te dwingen wordt zijn dochter Teegra gekidnapt. Ondertussen is de barbaar Larn uit op wraak en ontmoet hij de mysterieuze krijger Darkwolf.

Het verhaaltje blijft redelijk aan de oppervlakte en de personages hebben niet echt achtergrond, maar eerlijk gezegd is dat zelden bij dit soort films. Frank Frazetta had een aantal gave plannen voor het verhaal, maar uiteindelijk is daar niets mee gedaan. Dingen als half-naakt door de sneeuw lopen en mensen die worden neergestoken zonder dat er ook maar een druppel bloed vrijkomt, moet je ook maar even door de vingers zien.

Ralph Bakshi is natuurlijk berucht door het gebruik van rotoscoping, een techniek waarbij de opnames eerst in zwart-wit worden opgenomen met acteurs en daarna door de animators overgetekend. Dit met het doel om realistischer animatie te verkrijgen. Vaak ziet het er echter niet al te best uit, Bakshi's The Lord of the Rings is daar een goed voorbeeld van. In Fire and Ice daarentegen pakt de rotoscoping wel zeer goed uit (ook erg gaaf om de achter de schermen-beelden te zien overigens). Slechts op een paar momenten kwam de animatie korrelig over en de tekenstijl en anatomie van de karakters was bijzonder realistisch. De camerastandpunten waren voor animatie ook erg origineel, het kwam vaak veel minder plat over. Hinderlijk was wel de manier waarop de cellen later waren geanimeerd en de special effects die er soms overheen waren gegooid.

Ik vond het zelf nog het hinderlijkst dat de achtergronden zo weinig detail hadden en qua kleur vaak niet matchen met de karakter-animatie. En dan te bedenken dat de achtergronden zijn gemaakt door Thomas Kinkade (die nu prachtige romantische schilderijtjes maakt voor o.a. De Paus) en James Gurney (bekend van de Dinotopia-reeks). Gezien de twee heren samen meer dan 10 achtergronden per dag af moesten leveren vind ik het ook niet gek dat ze niet altijd even gedetailleerd zijn.

William Kraft (eigenlijk dirigent) componeerde een epische soundtrack voor de film. Ook het sound design was verder goed gedaan en deed het geheel nog een stuk realistischer overkomen.

De kwaliteit van de animatie mag een beetje wisselend zijn, het verhaal en de personages zijn niet super uitgewerkt en veel dingen hadden beter gekund, maar omdat je gewoon ziet met hoeveel toewijding en liefde deze animatiefilm is gemaakt kun je niet anders dan genieten van kitscherige jaren '80 barbaren Fantasy. De gedetailleerdheid van de karakters en de geslaagde rotoscoping maken het de film meer dan waard en dan is er ook nog een heerlijk sfeertje.

Pareltje.

Weer een Stephen King-verfilming van (cult-)filmproducent Dino de Laurentiis. Eerder zag ik al Cat's Eye (1985), Silver Bullet (1985) en The Dead Zone (1983).

Andrew en Vicky doen mee aan een overheidsexpiriment. Hierna ontwikkelen ze allebei bovenatuurlijke gaven, Andy kan mensen zijn wil opleggen en Vicki is telekinetisch. Ze krijgen een dochter:Charlene, die met haar gedachten branden kan laten ontstaan d.m.v pyrokinese. Vicky wordt vermoord en Andrew en Charlene worden achterna gezeten door een overheidsinstantie...

In de jaren 70 en 80 verschenen er een aantal films over bovennatuurlijke gave en telekinese vanuit een wetenschappelijke (sciencefiction) invalshoek. Firestarter deed mij een beetje denken aan The Fury van Brian De Palma en Scanners van David Cronenberg.

Prima acteerwerk. Drew Barrymore speelde prima voor haar leeftijd en David Keith deed het ook wel aardig als haar vader. Freddie Jones (Dune, Krull, The Elephant Man) zette een leuke rol neer als de professor en ook Martin Sheen was niet verkeerd. Het opvallendst was veteraan George C. Scott in de rol van de Indiaan.

Degelijke cinematografie, goede special effects en prima beelden. In ieder geval een stuk beter op filmtechnisch gebied als Commando dat hij een jaar later zou maken (overgens wel een erg vermakelijke Arnold-film). Groot pluspunt was ook het widescreen-beeldformaat.

De film heeft een heerlijke soundtrack van Tangerine Dream. De muziek is echter niet voor de film geschreven, de band stuurde gewoon wat muziek op en de filmmakers mochten zelf weten wat ze zouden gebruiken. Kende de muziek al voordat ik de film zag, Nederlandse Splatter-regisseur Wim Vink gebruikte de main theme ook in zijn film Dance Macabre.

Al met al is Firestarter weer een prima Stephen King-verfilming. De film moet mischien even opgang komen maar blijft daarna vermakelijk tot het einde, bij vlagen zelfs een beetje spannend. Het is niet het meesterwerkje dat ik had gehoopt, maar wel een vrij ondergewaardeerde film.

"You want to know something funny? You actually made me think about the law. I managed to go through three years of law school without doing that."

Goede film.

Goed geacteerd. Tom Cruise zet een sterke hoofdpersoon neer. Verder waren Gene Hackman, Gary Busey, Jeanne Tripplehorn, Ed Harris en Holly Hunter ook erg goed. Ook vond ik het erg leuk om Wilford Brimley weer een keer te zien, hij doet het hier weer erg goed.

De jazzy muziek is redelijk. Soms helpt het wel bij het opbouwen van spanning en sfeer.

De film bouwt een goede sfeer op en blijft de hele tijd erg spannend. Ik moet zeggen dat ik de hele tijd verwachte dat het in een Stephen King-achtige horror zou overgaan maar dat gebeurde niet. Erg goede en vermakelijke film. Een van Cruise's betere rollen.

Erg Goed.

I could have killed 'em all, I could've killed you. In town you're the law, out here it's me. Don't push it! Don't push it or I'll give you a war you won't believe. Let it go. Let it go!

Geweldige film. Weer echt eentje die je gezien moet hebben. Het is er vreemd genoeg nooit eerder van gekomen.

Goede cast, Stallone heeft weer eens bewezen dat ie prima een verhaaltje kan schijven (zoals eerder bij Rocky) en nog aardig kan acteren ook. De andere cast was ook erg goed en speelde hun rol met overtuiging.

Erg mooi opgenomen, ziet er erg goed uit. Totaal niet gedateerd. De stunts en effecten (ontploffingen) zien er erg goed uit en zelf veel beter dan wat we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen. De gore was ook goed, realistischer dan gewoonlijk.

Mooie soundtrack van Jerry Goldsmith, die toch wel een van de beste componisten aller tijden is.

Goed verhaal, zeker als je bedenkt dat het deels geschreven is door Stallone zelf. Een goed vleugje drama in deze actiefilm. Van mij hadden er nog meer vietnam-flashbacks in mogen zitten. Vooral het personage van de generaal vond ik een erg goede toevoeging.

Hoe dan ook een zeer vermakelijke en goede film. Die iedereen gezien moet hebben.

"Klytus! Are your men on the right pills? Maybe you should execute their trainer!"

Gewoon zo vreemd en knullig dat het toch weer erg leuk word.

Sam J. Jones is met zijn geblondeerde haar niet echt een geweldige Flash Gorden. Max von Sydow daarin tegen is verschrikkelijk goed als Ming. Brian Blessed was ook erg goed als Vultan en heeft echt geniale uitspraken. Ornella Muti en Peter Wyngarde waren ook zeker niet slecht maar de rest van de acteurs viel me een beetje tegen.

De kostuums van Danilo Donati waren echt geweldig en je ziet wel dat een groot deel van het budget is opgegaan aan de kostuums. De sets waren ook erg goed gemaakt en je ziet dat er wel degelijk veel werk in heeft gezeten. De effecten waren ook zeker niet slecht. De geschilderde achtergronden en dergelijke waren ook erg goed gedaan. Het landschap van Mongo en het paleis van Ming waren ook erg goed gemaakt. Een tegenvaller waren dan weer de nogal typische raketten en ruimteschepen.

De begintitel met delen uit de strips vond ik erg goed. Ook vind ik dat de kostuums, sets en doceren van die mooie felle kleuren hebben waardoor de film zelf eigenlijk een beetje op een stripboek lijkt.

Wel is het af en toe erg typisch en kinderachtig zoals die rugby wedstrijd in het kasteel van Ming, Waar slaat dat nou op?

De soldaten van Ming maken als ze sterven een geluid dat me erg doet denken aan de Slayers uit Krull. Ook lijkt Klytus net op Lord Doom met dat masker alleen dan goud. En hoe zijn ogen en tong uitpuilen als Flash hem dood .

De score van Queen is echt helemaal geweldig. De hele film door is de geweldige muziek te horen. De begintitel Flash! is een geweldig nummer dat vrijwel iedereen kent.

Erg vermakelijke film die ondanks alles toch wel erg goed is.

Flatliners verteld het verhaal van een groep medische studenten die bijna-doodervaringen onderzoeken. Tijdens een experiment laten ze het hart van een van hen stilzetten en brengen ze hem weer succesvol terug. Het spelen met de grens tussen leven en dood gaat echter niet ongestraft. Nachtmerries uit hun verleden worden werkelijkheid en achtervolgen hen.

De film deed me erg denken aan Jacob's Ladder uit hetzelfde jaar, die had een zelfde onwerkelijke sfeer. Het sfeertje werd grotendeels gecreëerd door de vele blauwe en oranje tinten die de toon bepaalden. De mooie muziek van James Newton Howard paste uitstekend bij de film, van dramatische koormuziek tot synthesizer-klanken. Onze eigen Jan de Bont heeft de uitstekende cinematografie verzorgt. Close-ups worden opgevolgd door gigantische kraanshots waarin de camera van bovenaf over velden heen vliegt.

Kiefer Sutherland, Julia Roberts en Kevin Bacon speelde ieder een goede rol. Met name Sutherland draagt de film voor mij een beetje. Het concept om onderzoek te doen naar het leven na de dood is ook bijzonder sterk en speelt in de Science-fiction wel vaker. De uitwerking vond ik echter minder geniaal. Alle personages worden achtervolgt door kinderen die ze in hun jeugd gepest hebben (en in het geval van een de vrouwen die hij bedrogen heeft). Hoewel er zeker een spannend sfeertje was, is het gewoon een beetje lachwekkend om Sutherland in elkaar geslagen te zien worden door een klein jongetje. Hier had zeker iets beters mee gedaan kunnen worden.

Al met al vond ik Flatliners een vermakelijke film Joel Schumacher. Een erg sterk uitgangspunt, goed acteerwerk, mooie muziek en sterke cinematografie. De uitwerking van het verhaal had beter gekund, maar is in zijn huidige vorm zeker niet onaardig.

Een piloot wordt gevraagd een beroemde actrice en haar assistente weg te brengen. Omdat er een storm opkomst is moeten ze landen op een onbewoond eiland. Hier is een Duitse wetenschapper bezig met onderzoek. Al snel blijkt dat het eiland is omringt met een vreemde vleesetende substantie...

Het begin van de film was misschien nog wel het best in beeld gebracht. Een mooie vrouw licht te zonnen op een boot en een duistere gestalte komt uit het ruim omhoog. Dan blijkt dit simpelweg haar vriend te zijn met twee flesjes cola. Dat soort Hitchcock-achtige humor zit wel meer in de film. Het is een typisch product van de jaren '60. Angst voor straling en vreemde monsters, maar ook het Nazi-verleden spelen nog een grote rol. Voor die tijd is alles wel best grafisch. Duidelijk een gevolg van Psycho waarmee Hitchock in de mainstream cinema al vrij ver was gegaan. Het zou niet lang duren voordat dit soort grindhouse-achtige filmpjes steeds verder gingen met gore.

Al met al best een vermakelijk filmpje, al zaten er ook vrij saaie stukken in.

"Why are you so scared? Everything is predestined. Life runs its own course. Look at this little angel! Saint Martin has sent us a little angel to play with!"

Paul Verhoeven's internationale debuut, hoewel het nog steeds een Nederlandse film is, wel zijn eerste Engelstalige. Deze film was Verhoeven's reactie op eerdere films over de middeleeuwen die volgens hem een te romantisch beeld van de middeleeuwen schetsten.

Het jaar is 1501. We volgen een bende huurlingen onder leiding van Martin. Als ze worden verraden door hun landheer besluiten ze hun eigen weg te gaan. Als de Kardinaal onder hen een beeld van Sint-Martinus vind gelooft hij dat Martin is uitverkoren. Tijdens een hinderlaag weten ze de wagens van de heer´s zoon te stelen waarbij ze ook zijn bruid ontvoeren. Terwijl de zoon alles op alles zet zijn bruid te redden volgen Martin en zijn bende de weg van Sint-Martinus... Gerard Soeteman is een geweldige schrijver, helaas zien veel filmmakers dat niet in. Dit script bewijst maar weer hoe ondergewaardeerd hij is. De religieuze verwijzingen zou je nooit zijn tegengekomen in een Amerikaans filmscript, geweldig hoe de personages op Sint-Martinus vertrouwen.

Rutger Hauer heeft een sterke rol als Martin, is wel even wat anders dan de heldhaftige Floris maar het gaat hem goed af (dat zelfde jaar, 1985, speelde hij trouwens ook in een andere film een ridder: Ladyhawk). Het schijnt dat Verhoeven en Hauer enorme ruzie kregen tijdens de productie en na het voltooien van de film nooit meer hebben samengewerkt. Naast Rutger speelde ook Brion James (die eerder met hem in Blade Runner speelde) en Ronald Lacey (Gestappo uit Indiana Jones) goed. Jennifer Jason Leigh deed het ook aardig als Agnes.

De soundtrack van Basil Poledouris was fenomenaal. Eerder maakte de componist al de prachtige soundtrack van Conan the Barbarian en hier weet hij ook deze film een enorm epische lading te geven en later zou hij voor Verhoeven´s Robocop weer een geweldige score maken.

Voor deze film maakte Verhoeven gebruik van een revolutionaire opnametechniek. Hij besloot namelijk om geen storyboard te maken maar de opnames ter plekke te bedenken. Hetgeen in combinatie met de mooi locatieopnames erg goed werkt. Deze techniek zorgde er wel voor dat opnames extreem moeilijk waren en de film ver over budget is gegaan, Verhoeven vond de productie van de film zo zwaar dat hij toentertijd twijfelde ooit nog films te maken. Voor de liefhebbers kan ik aanraden om de film eens te bekijken met audio-commentaar van Verhoeven, geniaal. Jan de Bont heeft zichzelf weer overtroffen met zijn geweldige cinematografie. Flesh+Blood is een lust voor het oog met de prachtige locaties en mooie beelden.

Ondanks Verhoeven´s lekker brute visie met pest, seks, geweld en smerige lomperiken zit er toch nog een beetje romantiek in het avontuur. Als je het mij vraagt had het wat meer hakken-en-zagen mogen zijn en wat minder seks maar het valt best mee. Zo beestachtig als veel mensen beweren dat deze film is is het echt niet, ik heb erger gezien.

Flesh+Blood is echt mijn soort film, lekker episch. Ik ben bang dat ik een oorlog ga ontketenen maar ik moet het toch zeggen, beste film van Nederlandse bodem! Internationaal georiënteerd (Engels), visueel sterk, kwalitatief in orde en toch zit er nog wat van onze Hollandse diepgang in. En een prachtige poster.

Aanrader.

Mooie Film. de vliegtuig crash is heel erg indrukwekkend en die hele zaak eromheen is wel spanned. wel jammer dat er veel overbodige drugs in voorkomt en er een aantal seks scenés zijn. voor de rest is het een goede film. effecten zijn wel best slecht, heb een hekel aan CGI prefereer ILM.

Wat is dit nou weer... visueel ziet er eigenlijk wel goed uit (behalve die pruiken en matige effecten dan), maar inhoudelijk. Echt serieus, wie heeft dit in godsnaam gemaakt. Het lijkt wel of de film een nasynchronisatie is van een of andere vage Duitse jeugdfilm, tenminste dat dacht ik even. Er had zoveel ingezeten, met die locaties enzo, maar het resultaat is echt monstrueus. Zo slecht opgenomen, geacteerd, bedacht dat het bijna pijn doet.

Haha, de muziek is van John Ewbank. Koningslied dus niet zijn enige fout.

Die pogingen tot humor ook, slaat echt nergens op. De makkers moeten zich echt schamen. Gewoon een verkrachting van de geweldige serie van Paul Verhoeven. (in mijn herinnering was hij overigens beter, maar nu ik hem op NPO3 voorbij zien komen). Je wordt er gewoon somber van als je Nederlanders dingen zo ziet verkloten in de filmwereld. Want er waren zoveel mogelijkheden met deze film, maar doe het dan goed...

"What am I working on? Uhh... I'm working on something that will change the world, and human life as we know it."

Al sinds begin jaren '80 waren er al plannen om een remake te maken van de horror-classic met Vincent Price, zeker na het succes van The Thing. Cronenberg haakte eerst af van het project omdat hij voor Dino DeLaurentiis werkte aan Total Recall, die film werd echter geschrapt om budgettaire redenen en Cronenberg begon alsnog aan The Fly. Getalenteerd script-schrijver Charles Edward Pogue had een script geschreven gebaseerd op het originele verhaal van George Langelaan met een paar verwijzingen naar de jaren '50-film. Cronenberg heeft grote aanpassingen aan het script gemaakt en voegde veel meer horror-elementen toe met veel meer gore en zijn gebruikelijke "body-horror".

Het acteerwerk in The Fly is bijzonder goed. Ongekende kwaliteit voor de meeste horror. Jeff Goldblum en Geena Davis hadden voor het zelfde geld een Oscar kunnen winnen met hun acteerwerk. Goldblum weet de verschillende stadia van de transformatie goed uit te beelden en weet zelfs onder een dikke laag make-up en siliconen nog natuurgetrouw te spelen en emoties over te brengen. Dit is naar mijn mening de beste rol uit zijn carrière. Alleen John Getz was niet zo bijzonder.

De film vertelt het verhaal over Seth Brundle, een wetenschapper die een teleporteer-apparaat heeft uitgevonden. Hij laat zijn uitvinding zien aan een journaliste, Veronica Quaife en laat haar beloven zijn uitvinding geheim te houden tot het hem gelukt is een mens te teleporteren. Veronica maakt verslagen van zijn werk en uiteindelijk krijgen ze een relatie. Maar als Seth zichzelf teleporteert gaat er iets goed mis... Een erg sterk Science-fiction verhaal met een goed drama gehalte.

De muziek van Howard Shore vond ik bijzonder goed. De klassieke muziek, uitgevoerd door een groot orkest weet een erg goede sfeer en spanning over te brengen. Shore's werk voor Cronenberg is naar mijn mening ook zijn beste. De muziek werkt ook erg goed in de emotionele momenten.

De oscar-winnende make-up en gore waren bijzonder goed. De transformatie van Seth zag er erg goed en bijzonder smerig uit. De Vlieg die met animatronics is gedaan zag er ook zeer goed uit. Net als The Thing bewijst ook The Fly dat on-camera effecten uit de jaren '80 onovertroffen zijn. Make-up artist Chris Walas won een oscar voor het ontwerp van de vlieg en regisseerde het vervolg The Fly II.

De cinematografie van Mark Irwin is erg goed. Net als Cronenberg's andere films is The Fly mooi opgenomen met goede locaties. De Telepods en de computers zijn ook mooi gedaan, voor die tijd een aardige inschatting van technologie (Niet zoals in Scanners, waar een wel heel onrealistisch beeld van computer word weergegeven), vooral dat Seth zegt dat computers dom zijn en alleen weten wat jij ze vertelt (wat tot op vandaag 100% klopt). Wat ik wel miste waren mooie close-ups van een vlieg, wat ik natuurlijk wel had verwacht, of een episch shot waarin de vlieg net voor de deur van de telepod sluit erin vliegt, maar misschien heeft Cronenberg dat juist weg gelaten omdat iedereen het verwachte.

Van mij mocht de film best nog wel wat langer duren. Horrorfilms hebben (helaas) de gewoonte om niet echt lang te zijn (soms maar 70 minuten), hetgeen soms ook wel goed is maar hier had het best meer mogen zijn. Nadat de film aan een test-publiek is laten zien zijn er wat scènes verwijdert en dat is eigenlijk maar goed ook, want dat waren scènes waarin Seth een kat en een baviaan samen laat smelten en dan afmaakt (ze vonden het geen goed idee dieren op film te mishandelen en al helemaal geen kat) en een alternatief einde waar Veronica naast Stathis slaapt en droomt over een baby met vlindervleugels (dit is geschrapt omdat het vreemd zou zijn als Veronica na alles weer met Stathis zou nemen en de emotionele scène waar Seth als vlieg sterft zo'n impact op het publiek achterliet dat dat een veel sterker einde zou zijn).

Al met al is The Fly een erg sterke, super spannende en enorm meeslepende horror-film. Het drama-gehalte werk erg goed in de film en voor een horrorfilm weet The Fly heel goed emoties op te roepen en laat je meeleven met de personages. Dan ook nog erg goed acteermerk, mooie klassieke muziek en sterke gore en effecten. Een echte aanrader voor horrorliefhebbers en mensen die van goede films houden. Eentje die je gezien MOET hebben.

"Why not six, Blake? Why not me?"

Weer een erg mooie film van John Carpenter!! Wel een beetje kort, had van mij best langer gemogen.

Sfeervolle beelden en mooie setting. Een vrij klassiek verhaal over zeelieden die zijn omgekomen in een mysterieuze mist. Dat spookverhaal aan het begin vond ik ook erg sfeervol (wel eng dat die man dat allemaal al wist ter wel de priester dat boek nog niet gevonden had).

De zombies zijn goed gemaakt, ze komen (mede door de mist) nooit echt helemaal goed in beeld en het enige wat je ziet zijn duistere figuren met haken (en Blake op het einde wel helemaal).

Aan het einde als Vader Malone Blake het goud terug geeft vond ik de effecten erg goed. Dat was ook echt wel een sterk einde. Alleen dat allerlaatste stuk waar ze toch nog even terug komen om die priester een kopje kleiner te maken vond ik overbodig.

De muziek is vrij simpel maar erg goed. Het past erg goed bij de film en geeft veel sfeer mee. Maar op zichzelf is er moeilijk na te luisteren (op een paar cue's na).

Weer een erg goede Carpenter!

"Everyone has a box."

Following is de debuutfilm van Christoper Nolan - een van de beste regisseurs in het vak vandaag de dag. Zijn epische Batman-films zijn zowat de enige superheldenfilms die ik goed vind. Door films als Insomnia, Memento en Following ben ik hem nog meer gaan waarderen. Nolan bewijst namelijk dat hij geen gigantisch budget nodig heeft om een goede film te maken. Following is met een budget van 6000$ een van de goedkoopste films ooit.

De film gaat over een schrijver - of iemand die probeert te schrijven - die ter inspiratie willekeurige mensen volgt op straat. Op een dag achtervolgt hij een inbreker die hem meeneemt tijdens zijn bezigheden...

De vrij onbekende acteur Jeremy Theobald speelde een sterke hoofdrol, vooral zijn zware stem was prettig om aan te horen. Alex Haw was daarnaast ook goed als Cobb, de enige rol die hij in zijn leven zou spelen. John Nolan - de oom van de regisseur - speelde ook nog een rolletje als Politieman. Omdat de acteurs allemaal een full-time baan hadden is de film alleen op zaterdagen opgenomen, waardoor het ruim een jaar koste om alles te filmen.

Het uitgangspunt van de film vond ik erg sterk gevonden. Heerlijk hoe dit soort 'goedkope' filmstudent-achtige films met een frisse blik iets kunnen behandelen. Nolan kreeg het idee voor de film toen er in zijn appartement was ingebroken en hij zich afvroeg wat de inbrekers daarbij dachten. Following behandeld het thema Voyeurisme op een erg sterke manier. Toen Cobb mensen ging analyseren op basis van hun inboedel en begon aan het verhaal over de doos die iedereen heeft, realiseerde ik me ineens dat ik ook zo'n doos heb met foto's en kleine voorwerpen die voor een vreemde als onbeduidend zouden overkomen.

De hele film bestaat uit handheld-shots in 4:3 zwart-wit beeld. Soms was het mij iets te instabiel, maar de film was zeker niet slecht opgenomen. Door het zwart-wit deed het mij heel erg aan een soort moderne Film Noir denken.

Following laat al vroeg zien dat Nolan een uitstekend regisseur zou gaan worden en eigenlijk zijn die eerste films van hem ook een stuk bijzonderder dan het spektakel dat later zou komen. Deze film vond ik in ieder geval inspirerend.

"He who speaks, does not know; He who knows, does not speak. Surely you're masterful."

Erg leuke film van regisseur Rob Minkoff, die eerder The Lion King regisseerde en als inbetween artist werkte aan The Black Cauldron.

Een leuke mix van Fantasy en Kung-Fu. Ik vind films in beide genres altijd wel goed zoals bijv. The Karate Kid (1984) en The Dark Crystal (1982).

Het vechtwerk in deze film is echt heel goed gedaan en het ziet er erg goed uit. De vechtscènes waar de acteurs gewoon door de lucht vliegen vond ik echt meesterlijk gefilmd. Net als in Flash Gordon hebben ze hier een hoop acteurs aan touwen gehad (al waren dat er in Flash Gordon wel erg veel). De effecten zijn zeker niet slecht en de greenscreens zien er nog overtuigend uit.

De muziek is soms traditioneel Chinees iets dat wel bij de film past. Ook lijkt de muziek met gitaren soms een klein beetje op Ennio Moricone's Western-scores.

Jet Li en Jackie Chan acteren hier ook erg goed. Er zit ook flink wat humor in de film. Ik vind vooral Jackie erg grappig.

Het is misschien een beetje vaag maar dity vond ik toch een erg vermakelijke film.