The Fly (1986)

Inmiddels vaak gezien maar zelfs in de zoveelste kijkbeurt weer een film die staat als een huis. De special effects uit die tijd zijn zo ongelooflijk veel mooier dan die CGI troep van tegenwoordig!

Leuke onzin uit de jaren '80.

Onderhoudende film die me geen moment heeft verveeld. Vroeger ook al eens gezien.

The Fly (1986)

Ik vond The Fly eigenlijk een goede film, zeker als je bedenkt dat hij uit 1986 komt. De special effects vind ik best knap voor die tijd.

Maar eerlijk is eerlijk… die man zag er op een gegeven moment echt walgelijk uit. Vooral toen zijn oor eraf viel, vond ik het echt vies om te zien.

De film wordt steeds enger en smeriger naarmate hij meer in een vlieg verandert. Ondanks dat ik sommige momenten echt goor vond, vond ik het wel een interessante film.

⭐️ Mijn cijfer: 7/10

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#38 – The Fly

Met The Fly brak David Cronenberg kortstondig door naar de mainstream. De film gaf een enorme boost aan de carrière van Jeff Goldblum, die zijn rol als hyperintelligente, wat neurotische wetenschapper later nog vele malen zou herhalen, en Geena Davis, die met haar grote ogen perfect gecast is als de empathische journaliste die langzaam moet aanzien hoe de man op wie ze verliefd wordt voor haar ogen uit elkaar valt.

The Fly mag dan een remake zijn, het is op en top Cronenberg: een intelligent script, sobere architectuur, sterk acteerwerk en natuurlijk body horror. De special make-upeffecten van Chris Walas behoren nog altijd tot de beste ooit gemaakt en zijn zelfs veertig jaar later nauwelijks aangetast door de tand des tijds. Maar de echte kracht van de film zit voor mij niet alleen in de fysieke transformatie.

Even indrukwekkend is hoe Brundle langzaam ook mentaal in een vlieg verandert. Goldblum speelt niet alleen iemand wiens lichaam uiteenvalt, maar iemand die steeds minder menselijk gaat denken en bewegen. Zijn houding, mimiek, motoriek en uiteindelijk zijn hele persoonlijkheid veranderen mee.

Het hele verhaal wordt bijzonder effectief in anderhalf uur verteld en kent een reeks fantastische scènes: de baviaan, het armworstelen, de gymnastiek, de eetles en natuurlijk de nachtmerrie. En dan die geweldige, gruwelijke en ontroerende finale.

Maar ook de muziek van Howards Shore moet genoemd worden. Iemand die voor al Cronenberg’s films de muziek verzorgde, maar altijd met iets totaal anders voor de dag kwam. Hier is het een prachtige klassieke score die de emotie van het verhaal versterkt.

Ook John Getz is perfect gecast als de vreselijke ex en editor. Een personage waar je het grootste deel van de film een hekel hebt, maar met wie je tegen het einde onverwacht toch meeleeft.

Want hoezeer The Fly ook een aaneenschakeling is van fantastische gore en groteske transformaties, uiteindelijk is het vooral de tragiek van Seth Brundle die blijft hangen. Hij beseft wat er met hem gebeurt, probeert het aanvankelijk nog te rationaliseren en moet vervolgens machteloos toezien hoe zijn menselijkheid verdwijnt.

Een hoogtepunt uit het oeuvre van Cronenberg én van de jaren 80-horror.

5*