Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017

Exorcist II: The Heretic (1977)

Alternatieve titel: Exorcist 2: The Heretic, gisteren om 21:12 uur

stem geplaatst

» details  

Hatchet (2006)

afgelopen vrijdag om 21:38 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Hatchet verteld het verhaal van een emo die samen met zijn negroïde vriend een boottochtje wil maken op een moeras waar het volgens een legende spookt. De boottocht wordt geleid door een Aziaat die doet alsof hij een Southener is en ook van de partij zijn een obese Mr. & Mrs. Flanders, een wannabee pornoproducer met een dom blondje en een bitchy brunette. Oohja en nog een bitchy brunette.

Kortgezegd, het was dus meer komedie als Horror en de film schuwt clichés niet. De humor vond ik meestal nogal flauw en de film neemt Bier, Borsten, Bloed wel heel erg letterlijk... Soms werd er een leuke twist gegeven aan een cliché maar dit werd ook herhalend.

Het duurde tot over de helft van de film tot we überhaupt horen dat er een killer is, daarvoor werden we bang gemaakt door wat alligators. Als de killer er dan eenmaal is, komt hij om de haverklap even de personages de stuipen op het lijf jagen om dan weer naar een moment te gaan dat de personages een nieuwe tactiek bespreken om het te stoppen. In de hele laatste acte wordt dit steeds herhaald tot vervelends toe. Meestal worden slasherkillers tot in den treuren tot leven gewerkt voor talloze vervolgen, dat is bij Hatchet niet nodig want die doen dat in de eerste film al...

Wat ik wel heel erg kon waarderen aan deze film van Adam Green was dat hij een 'geen CGI'-regel had tijdens de productie. We krijgen heerlijke kills voorgeschoteld die allemaal helemaal practical waren zoals het hoort. Daar mogen andere moderne horrormakers best een voorbeeld aan nemen.

Het beste van de film waren dus de sterke kills en de superleuke cameo van Robert Englund "Shut your hole, son!". Eerlijk is eerlijk, het was vrij vermakelijk met uitzondering van de tweede en laatste akte. Als je deze film in een melige bui met wat vrienden kijkt zul je er veel schik mee hebben.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dog Soldiers (2002)

afgelopen woensdag om 21:13 uur

Wat Aliens voor Alien is, dat is Dog Soldiers voor An American Werewolf in London met als kers op de taart nog een vleugje van Evil Dead erbij.

Een team van Britse militairen moet onverwachts op oefening in de Schotse hooglanden. Al eeuwen doen verhalen van weerwolven de ronde in het gebied en dan vinden de militairen de versnipperde overblijfselen van een groep special forces en hun kapitein....

De chemie tussen de militairen is erg goed en het spel bijzonder vermakelijk door de fijne Britse humor en alle accentjes. Daarnaast zit er ook een komisch laagje in de film dat een beetje doet denken aan Bruce Campell in Evil Dead. Zo sympathiek als Liam Cunningham is in Game of Thrones, zo'n onsympathieke klootzak is hij hier als de special forces kapitein Ryan.

De setting - overigens gefilmd in Luxemburg op het Hertogelijke landgoed - is perfect voor dit verhaal en de film is best sfeervol door de blauwe belichting die haast aan de jaren '80 doet denken en het feit dat de film op Super 16mm is opgenomen, waardoor je lekker korrelig beeld krijgt.

De film mag dan een laag budget hebben, de filmmakers hebben er alles uit kunnen halen wat er in zit. Een verademing is dat ze geen CGI hebben gebruikt, maar animatronics en practical effects voor de weerwolven. Door de weerwolven slim in de schaduwen te houden en het hoge tempo van de editing wordt de film nergens te nep. Wat de film ook een professionele uitstraling gaf was de grootschalige orkestrale soundtrack van Mark Thomas, die de spanning en actie erg ten goede kwam.

Het verhaal is dan niet het meest geweldig, het is spannend en onverwacht genoeg om je mee te vermaken. De humor werkt en de gore en practical effects zien er goed uit. Een sterk debuut van Neil Marshall en een van de betere latere weerwolf-films.

» details   » naar bericht  » reageer  

Communion (1976)

Alternatieve titel: Alice, Sweet Alice, afgelopen dinsdag om 21:41 uur

Communion is een vroege Amerikaanse Slasher die ongetwijfeld is geïnspireerd door Don't Look Now. De film werd later in 1978 uncut uitgebracht als Alice, Sweet Alice en daarna in diverse zwaar verminkte VHS uitgaves.

Alice, Sweet Alice is een a-typische slasher, omdat het voor een groot deel eigenlijk eerder een somber jeugddrama is met als setting het Amerikaanse Katholieke-milieu zoals we dat ook zien in films van Martin Scorsese bijvoorbeeld. Niemand is echt sympathiek in de film. Alice is een egoïstisch kind dat alleen maar aan zichzelf denkt en vooral heel erg jaloers is op haar zusje die de volle aandacht krijgt omdat ze haar eerste communie doet. Wanneer haar zusje is vermoord weten een aantal mensen al op voorhand dat zij het gedaan heeft, waardoor je als kijker toch medelijden krijgt. Dat verdwijnt echter snel als Alice een kitten wurgt (een schokkend stukje echte dierenmishandeling) om te ontsnappen aan de avances van de huisbaas, de meest morbide man die je ooit hebt gezien. Het is jeugddrama dat vooral de nare dingen laat zien, kibbelende meisjes die overal een probleem van maken, vervelende hypocriete tantes, ouders die zeggen wat je moet voelen en denken en dan ook nog religieuze fanatici. De troosteloze sfeer van de film wordt alleen maar versterkt door het feit dat vrijwel alle versies die je van de film kan vinden wazig beeld en blikkerig geluid hebben.

Door de laag van waas heen zijn best degelijke opnames te bespeuren. De muziek van Stephen Lawrence was ook goed en hielp de sfeer van de film ook een handje.

Het mysterie wordt in de film op een goede manier gebracht en je zit toch wel even aan je scherm gekluisterd. Het lijkt steeds heel duidelijk hoe het zit, maar uiteindelijk weet de film toch te verassen. De kills zijn sterk gedaan en komen ook wat schokkender over omdat het drama ook een stuk realistischer is. Het is geen slachtvee zoals in menig slasher.

Alice, Sweet Alice is een fijne Horror-film die invloeden van Hitchcock's Psycho, de Italiaanse Giallo en Don't Look Now vertoond en daarmee een voorloper is op de Amerikaanse Slashers die later zouden volgen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Terrore nello Spazio (1965)

Alternatieve titel: Planet of the Vampires, afgelopen maandag om 21:54 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Vreemde eend in Mario Bava's oeuvre. Al was hij natuurlijk gewoon een van de regisseurs uit de Italiaanse exploitatie industrie en niet perse een Horror-regisseur, wat natuurlijk wel zijn specialiteit was. In de jaren '50 en '60 was Sciencefiction mateloos populair en Italiaanse producenten zagen uiteraard potentieel in de populariteit van de Hollywood-producties.

Terrore nello Spazio, in het Engels voornamelijk bekend als Planet of the Vampires, verteld het verhaal van twee ruimteschepen die op een noodsignaal reageren in een uithoek van het heelal. Eenmaal daar aangekomen krijgen ze technische problemen en beginnen crewleden zich vreemd te gedragen...

Eigenlijk is dit zo'n beetje wat ik verwachte van Forbidden Planet. Een lekker sfeervol oud filmpje met een mysterieus plot. De briljante cinematografie en het kleurgebruik van Mario Bava geven de film een erg sterke uitstraling. Daarbij was het interieur van het ruimteschip en het oppervlak van de planeet best indrukwekkend. De planeet deed een beetje denken aan een kleurrijke variant op het maanlandschap in zoals Hergé dat in het Kuifje-album Mannen op de Maan getekend had. De soundtrack bestaat uit een sfeervol sounddesign van Themerins en Moog-synthesizers.

De gelijkenissen met Alien vallen meteen op, Terrore nello Spazio was dan ook een grote inspiratiebron voor die film. De opzet van het verhaal is het zelfde en er zijn erg veel overeenkomsten in het plot als je erover nadenkt. Visueel zijn shots van het schip ook bijna identiek en zitten er in beide films skeletten van grote mensachtige aliens die eerdere slachtoffers.

De miniaturen waren net niet realistisch genoeg, de kostuums behoorlijk fout en het verhaal uiteindelijk toch een beetje afgezaagd (het zijn namelijk geen echte vampiers). Het tempo was ook eigenlijk net wat te traag. Toch best een vermakelijke SF-film van Bava.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Prowler (1981)

Alternatieve titel: Rosemary's Killer, 15 oktober, 21:18 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

The Prowler verteld het verhaal van een een militair uit de tweede wereldoorlog. Als hij terug komt van het front in 1945 komt hij erachter dat zijn lief hem heeft verlaten voor een ander en hij slaat aan het moorden. Jaren later is een er weer een moordenaar in de buurt.

The Prowler past helemaal in het rijtje Halloween en Friday the 13th. De film onderscheid zich door de sterke backstory. Jammer (en vreemd) eigenlijk dat de film na het sterke intro in de jaren '40 zich ineens weer in de jaren '80 afspeelt.

De film is degelijk opgenomen (helemaal in de stijl van Friday the 13th) en de kills zijn goed verzorgd door de grote Tom Savini. De onderwaterkill was bijzonder indrukwekkend. De muziek van Richard Einhorn was effectief voor de spanning.

Al met al vond ik het een vermakelijke slasher, vooral omdat het acteerwerk zeker niet onaardig was en het wel een fijn sfeertje had. Toch vond ik het einde maar wat afgeraffeld en werd de film nergens echt heel sterk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Funny Games (1997)

14 oktober, 21:38 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Op het eerste gezicht lijkt Funny Games een slasher te worden zoals we al zo vaak hebben gezien. Niets is echter minder waar, want de poster en introductie zijn best misleidend. Funny Games is nog eerder een Home-invasion, maar toch ook weer niet.

Een Oosterijks gezin komt aan bij hun vakantiehuisje. Ze worden lastig gevallen door twee opdringerige tieners en dan veranderd hun vakantie in een heuze nachtmerrie.

De combinatie van Opera, metal en geweld doet natuurlijk nogal Argentoësk aan en de opbouw van het verhaal is dan weer erg Hitchcockiaans. De film is ook weer een goed voorbeeld van het Resevoir Dogs-effect. Vrijwel alle schokkende momenten zijn namelijk buiten beeld en toch geeft de film de indruk heel erg schokkend te zijn.

De grap is dat Michael Haneke vind dat hij helemaal geen Horror-film heeft gemaakt. Hij ziet zijn film als een aanklacht tegen de manier waarop geweld in de media wordt gebracht. Vandaar dat het personage Paul ook vaak de vaak de zogenaamde vierde muur breekt om het publiek toe te spreken "Vinden we het nog vermakelijk?".

Al met al is Funny Games een erg aparte film. Enerzijds hebben we het ultra-realistische acteerwerk van Ulrich Mühe en Susanne Lothar en anderzijds de haast komische Paul en Peter die zelfs de vierde muur doorbreken. Al met al een interessante film over sadisme, die ook vrij realistisch is. Als twee jongeren met een golfclub je vakantiehuisje binnen lopen en de heer des huizes kreupel slaan sta je volstrekt machteloos.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dracula 3D (2012)

Alternatieve titel: Dracula, 13 oktober, 21:35 uur

Italiaanse producenten speelde in 2011 met het idee om de eerste grote Europese 3D-film te maken. Ze besloten dat Horror zich het meest leende voor de 3D-effecten. Wat is het bekendste horror-verhaal? Bram Stoker's Dracula. Wie is de meest populaire Italiaanse Horror-regisseur? Dario Argento.

Het probleem is natuurlijk ook dat het verhaal al ontelbare keren is verfilmd. En als je Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, Universal's Dracula, Hammer's Dracula, Nosferatu: Phantom der Nacht, Dracula met Frank Langella en Francis Ford Coppola's Dracula hebt gezien dan heb je de het essentiële al gehad. Toch weet iedereen die Suspiria gezien heeft dat Argento op zijn minst een bijzonder sfeervolle toevoeging zou kunnen geven aan dit rijte. Helaas heeft hij de film niet 30 jaar eerder gemaakt.

De cast is niet eens zo heel erg verkeerd. Thomas Kretschmann zet een prima vampier neer met zijn accent, al vind ik hem qua uiterlijk te jong voor het Nosferatu-achtige kostuum. Marta Gastini speelde wel aardig, maar niet echt zo goed als nodig was voor haar dragende rol. En dan hebben we natuurlijk ook nog onze eigen Rutger Hauer. De allereerste keer dat een Nederlander de van oorsprong Nederlandse Van Helsing speelt. Toch speelt Rutger hem met een Amerikaans accent en wordt er niets gedaan met zijn Nederlandse achtergrond, zoals Laurence Olivier wel deed in zijn vertolking van het personage. Ik kan niet helpen dat ik de indruk krijg dat alle acteurs Coppola's Dracula zaten te imiteren. Bovendien kwam de dubbing ook heel amateuristisch over anno 2012.

Het klassieke verhaal is door Argento onder handen genomen omdat hij niet de zoveelste identieke vertelling wilde geven. Dat doet hij zeker niet, sterker nog, hij maakt het verhaal tot een nogal absurdistisch geheel. Zo transformeert Dracula in een reuzachtige sprinkhaan... En waar de romance in Coppola's versie totaal niet werkte, werkt hij hier nog minder...

Het bizarre is dat de technische aspecten grotendeels door het vertrouwde Argento-team zijn verzorgd. Luciano Tovoli die Suspiria en Tenebre hun unieke look heeft gegeven schiet Dracula als een fletse sfeerloze film. Argento was een kind met een speelgoedje met de 3D techniek en omdat bij een grote scherptediepte en gelijkmatige belichting het 3D-effect het beste werkt werd hiervoor gekozen. Wat men zich niet realiseerde is dat de film er ook (zeker in de 2D versie) ontzettend flets en lelijk van geworden is. De beelden zien er totaal onbewerkt uit, er lijkt enkel de saturatie omhoog gezet te zijn. En de mediterrane zon en Noord-Italiaanse dorpjes zijn ook een totaal verkeerde setting voor een film als deze. Sergio Stivaletti levert prima gore af, maar de effecten van het digitale team zijn bijzonder amateuristisch. Dracula 3D bewijst maar een pijnlijk hoe CGI een Horror-film compleet zielloos en sfeerdood kan maken. We verlangen met heimwee terug naar Stivaletti's meesterlijke Demoni-effecten.

Tot slot hebben we dan nog Claudio Simmonetti die probeert om de onheilspellende sounddesign van Suspiria terug te brengen, maar daarin slaagt hij niet. De muziek was niet onaardig, maar voelde te digitaal en simpel aan voor een Dracula-film.

Al met al was Dracula 3D dus zoals verwacht een van de (zo niet, de) slechtste film die Argento ooit heeft gemaakt. Flets kleurgebruik, zeer amateuristische CGI en absurde verhaallijnen. De oorzaak? Het vergapen aan de stomme 3D-techniek door cast en crew en het eeuwig ja-knikken van producten die Dario omwille van zijn oude successen geen nee willen verkopen. Volgend jaar krijgen we een remake van Suspiria voorgeschoteld en er waren kort geleden plannen voor een nieuwe Argento-film genaamd The Sandman. Wie weet wat de toekomst breng voor Argento-fans. Wellicht kunnen we beter zijn meesterwerken nog eens opzetten en al die wanproducten vergeten.

Op Le Cinque Giornate na heb ik nu al Dario's werk gezien en hij blijft toch een van mijn favoriete filmmaker omwille van zijn briljante cinematografie en eigenzinnigheid. Na Sleepless heeft hij echter nooit meer een goede film gemaakt. Films als The Card Player en Giallo zijn opzich nog wel vermakelijk, maar missen zijn kenmerkende stijl. Pijnlijk hoe de goede filmmakers van de jaren '70 en '80 nu door moderne technieken totaal het spoor bijster zijn geworden (iemand als Scorsese uitgezonderd).

» details   » naar bericht  » reageer  

Pelts (2006)

Alternatieve titel: Masters of Horror: Pelts, 12 oktober, 22:08 uur

Pelts is alweer de tweede Masters of Horror-productie van Argento. Dit keer heeft hij al iets meer invloed gehad. Zo heeft hij een flinke dosis erotiek toegevoegd aan het verhaal van F. Paul Wilson en een aantal keer zijn stilistische kleurgebruik. Toch zie je ook hier weer nauwelijks de hand van de meester, een probleem dat alle MoH-episodes hebben.

De film verteld het verhaal van een louche bontverkoper (Meat Loaf) die op een dag van een peltjager (John Saxon) een aantal schitterende wasbeervachten krijgt. Iedereen die in aanraking komt met de vachten begint echter aan gruwelijke zelf-mutilatie of slaap aan het moorden.

Het verhaal is behoorlijk simpel en vrij absurd. De stevige 70s zanger bewijst dat hij prima kan acteren en ook genre-veteraan John Saxon was wel leuk om weer eens te zien. Claudio Simonetti maakt opnieuw een soundtrack die aan vroege Argento's doet denken en de gore is ook zeker niet onaardig. Genoeg vermaak voor de horrorliefhebber, maar kwalitatief niet beter als films als The Card Player of The Third Mother.

» details   » naar bericht  » reageer  

Society (1989)

10 oktober, 08:23 uur

Brian Yuzna, die we vooral kennen als producent van de films van Stuart Gordon, wilde eind jaren '80 ook eens wat gaan regisseren. Society heeft dan ook grofweg dezelfde sfeer als Gordon's Re-animator. Een mix van mysterie, ranzige horror en maffe humor. Yunza laat met Society zien dan elitaire families of kakkers inderdaad heel eng zijn.

Bill is een beetje het buitenbeetje in zijn kakker-familie en houd zich ver buiten alle frivole hoge klasse partijtjes. Totdat hij van een vriend hoort dat zijn ouders en zus wel hele rare feestjes geven...

Aan het camerawerk en veel editingkeuzes is nog duidelijk te zien dat Yunza een beginneling was, maar verder is de film best degelijk uitgevoerd. De film begint met het opbouwen van een sterk paranoïde mysterie met hier en daar wat surrealistisch effectjes en loopt uit op een ranzige groteske satire. In mijn ogen werkte de humor totaal niet, maar verder een geinig staaltje slijmerige body-horror.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jenifer (2005)

Alternatieve titel: Masters of Horror: Jenifer, 8 oktober, 21:55 uur

In de jaren '80 had Argento samen met andere horror-grootheden regelmatig plannen voor tv-series, alleen kwam het er nooit van. Toen Guillermo del Toro tijdens zo'n samenkomst van horror-grootheden grappend "The Masters of Horror salute you!" tegen Mick Garris zei, was opnieuw zo'n idee geboren. De Amerikaanse tv-zender Showtime gaf de productie meteen groen licht, gezien Garris om weinig tijd en budget had gevraagd. Na zijn geflopte Hollywood-avontuur Trauma mocht Argento dus nog twee films in Canada draaien. Ieder in een periode van 12 dagen en met een script waar hij zelf niets mee te maken heeft gehad. Het idee van Jenifer kwam van acteur Steven Weber.

Een politieagent komt op een dag een man tegen die dreigt een vrouw met een hakmes te bewerken. Hij schiet hem neer en komt erachter dat de vrouw ernstig misvormt is en niet kan spreken. Na het incident wordt hij erg zorgzaam over deze vrouw, ondanks dat iedereen in zijn omgeving haar afstotelijk vind. Maar dan begint de horror pas...

Het acteerwerk is best wel goed in deze aflevering, met name Steven Weber presteert voor een tv-acteur zeker niet onaardig. Dat de film niet aan voelt als een Argento-product is logisch. Het verhaal doet eerder denken aan een iets rauwere variant op iets uit The X-files en de darmerige gore is meer iets voor Fulci. Wel helemaal Argentoësk was de sfeervolle soundtrack van Claudio Simonetti. Wel typisch dat dit de enige aflevering uit het eerste seizoen van MoH is dat door de producenten is bijgeknipt. Argento maakte het voor de Amerikanen een beetje bont in de seks-scènes.

Al met al was dit best een vermakelijke aflevering van MoH.

» details   » naar bericht  » reageer  

Il Tram (1973)

Alternatieve titel: La Porta sul Buio: Il Tram, 8 oktober, 20:36 uur

Begin jaren '70 was Dario Argento een van de meest succesvolle regisseurs van Giallo. Hij werd echter pas echt een beroemdheid in Italië door de tv-serie Door into Darkness waar hij net zoals Hitchcock in Alfred Hitchcock Presents had gedaan een kort moordmystery inleidde.

De aflevering Il Tram is de enige die hij ook zelf heeft geregisseerd (op enkele half voltooide afleveringen na dan). De aflevering verteld het verhaal van een moord die in een tram is gepleegd zonder dat iemand het heeft gezien.

Door het 4:3-formaat mist de film die heerlijke Argento cinematografie een beetje en de jazzy stock-muziek is alles behalve sfeervol. Verder zitten er ook best saaie tussenpozen in het verhaal en wordt het pas aan het einde (als de inspecteur erachter komt hoe de moord is gepleegd) echt leuk.

Vermakelijk voor een keer, maar duidelijk minder niveau als Argento's bioscoopfilms uit die tijd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Witchfinder General (1968)

Alternatieve titel: The Conqueror Worm, 7 oktober, 21:26 uur

Witchfinder General is een op ware geschiedenis gebaseerd historisch drama over Matthew Hopkins, een zelfbenoemde Heksenjager ten tijden van de Britse Burgeroorlog. Hoewel het een Britse film is wisten ze niemand minder als Vincent Price voor de rol te strikken. Waardoor er in de marketing gedaan werd alsof het ging om de Poe-verfilming The Conqueror Worm, terwijl het in werkelijkheid een verfilming van Ronald Bassett's boek is.

De film oogt vrij goedkoop door de fel gekleurde kostuums en vlakke belichting. Ook niet heel erg spectaculair opgenomen en niet zo sfeervol als de films van Hammer of Roger Corman. Toch was het tijdsbeeld wel aardig neergezet en wist het nogal simpele verhaal prima te vermaken. Er zaten zelfs best wel sterke momenten in met goed acteerwerk. Al waren de effecten mager (bloed is rode verf). Price schittert weer in een rol waar hij voor geboren is. Paul Ferris maakt een mooie heroïsche orkestrale soundtrack.

Vermakelijke film over historische heksenvervolging. Bizar eigenlijk dat eerst de Inquisitie heksen en ketters vervolgde en later deze Puritein-gekkies heksen en 'idolisten' gingen vervolgen op precies dezelfde manier.

» details   » naar bericht  » reageer  

Blade Runner 2049 (2017)

7 oktober, 09:50 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Blade Runner: The Final Cut is een van de meest beklemmende en meeslepende toekomstvisioenen ooit op celluloid vastgelegd. Een perfecte combinatie van Film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction. Nieuw aan films als Star Wars, Alien, Outlander en Blade Runner was dat de toekomst niet als utopie waar alles glanzend en nieuw werd uitgebeeld, maar als een uitgeleefde oude wereld met niet optimaal werkende zware analoge technologie. Destijds flopte de film echter en het duurde jaren voor de film een algemene waardering ontwikkelde. Toen een jaar geleden werd aangekondigd dat er een vervolg op deze unieke film zou komen was ik dus tegelijk razend enthousiast en ongerust. Want het is tegenwoordig hip om remakes, reboots en vervolgen te maken op 30 jaar oude films en die dan grondig te verkloten. Denis Villeneuve is gelukkig een uitstekend filmmaker die niet bang is voor het grote publiek en met hem aan het roer en het zegen van Scott en Ford had ik er toch vertrouwen in. Dat blijkt volledig terecht.

K is een replicant die als Blade Runner wordt gebruikt, hij is verliefd op een holografische A.I. en wordt door andere agenten van de LAPD niet voor vol aangezien. Als hij op een dag een oude replicant buiten werking moet stellen komt hij op het spoor van een groot geheim.

Villeneuve is er in geslaagd om een film te maken die net als het origineel een perfecte combinatie van film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction is, maar tegelijkertijd ook nieuw en verfrissend. Waar het origineel duidelijk een product van de jaren ’80 was is dit duidelijk een product van de deze tijd. Milieuproblemen zijn naast overpopulatie ook een issue geworden in de toekomst, vandaar dat de vorige film begon met een skyline en deze film met eindeloze proteïne landbouw. Daarnaast verkent Villeneuve ook een gebied dat Scott nog niet had verkend, namelijk de onderlinge relatie tussen mensen en replicants. Het herinnerde naar de manier waarop Zuiderse Amerikanen naar Negerslaven refereerde of fascisten over joden spreken, “Soms vergeet ik dat jullie slechts werkers zijn.”. Waar Dr. Eldon Tyrell in het origineel duidelijk verwees naar de oud-geld industrieel, krijgen we in 2049 Niander Wallace; een jonge hippie-achtige figuur die dan weer aan Steve Jobs of Marc Zuckerberg doet denken. Omdat we van de hoofdpersoon K nu weten dat hij een replicant is kan de film ook wat doen met wat het betekend om een replicant te zijn in een wereld van mensen. Tegelijkertijd is de vraag of Deckard replicant is nog steeds niet beantwoord. Waar Scott zeker weet dat Deckard een replicant is en Ford er zeker van is dat hij dat niet is vind Villeneuve juist interessant om de vraag open te laten.

Visueel is Blade Runner 2049 de meest indrukwekkende films sinds The Revenant enkele jaren geleden. Cinematograaf Roger Deakins (1984, The Shawshank Redemption, A Beautiful Mind) heeft zichzelf weer overtroffen. Qua compositie citeert hij regelmatig het origineel, maar qua kleurgebruik hebben we tegelijkertijd ultra-realisme als zeer gestileerde beelden. De film is in 2D opgenomen, maar wordt helaas vrijwel overal alleen in 3D uitgebracht. Als brildrager heb ik een hekel aal 3D (ik zie simpelweg minder goed door de dubbele bril), maar hier was het niet heel erg storend, gewoon een extra stukje diepte.

De muziek van de originele film werd gemaakt door de Griekse Synthesizer-magiër Vangelis en is zonder twijfel de beste niet-orkestrale soundtrack ooit gemaakt. Johann Johannsson zou aanvankelijk de soundtrack gaan maken maar werd op de valreep ontslagen. Hans Zimmer werd aanboort gehaald en ondanks dat hij bijzonder goed werk heeft gemaakt in het verleden (Rain Man, Gladiator) was ik bang voor een generieke actie-soundtrack. Mijn angst was voor niets, want Zimmer maakt hier een zeer indrukwekkende analoge synthesizer-soundtrack met zowel heel erg actievolle als prachtig melancholieke thema’s. Het verdere sounddesign van de film was ook bijzonder indrukwekkend in Dolby Atmos.

Waar Blade Runner in de jaren ’80 flopte wordt 2049 gelukkig wel goed ontvangen door de massa. Toch zie ik veel non-kritiek waar ik me nogal aan erger. Villeneuve wordt verweten dat hij de film doelbewust traag heeft gemaakt om een indruk van diepgang te wekken en zoals bij iedere film die langer is dan 2 uur wordt er weer veel geklaagd dat de film veel te lang en slaapverwekkend is. Nu snap ik dat een film niet te lang moet zijn, maar in dit geval vond ik dat de film zelfs nog langer mocht zijn om enkele losse eindjes aan elkaar te knopen en ons nog meer van deze prachtige toekomst te laten zien. Sommige critici vinden de film ‘een zielloze kopie van het origineel’, dit is niet alleen incorrect in mijn ogen omdat er juist heel veel aanvullingen en verschillen zijn met het origineel maar ook ironisch gezien de film gaat over de vraag wat het betekend om mens te zijn (en dus ook een ziel te hebben).

Ryan Gosling speelde sterk als K. (Net als Deckard in het origineel) geen bijzonder sympathiek personage, maar vooral door zijn toewijding, zoektocht naar liefde en herinneringen en de onvriendelijke behandeling van echte mensen tegenover hem, gaan we als kijker toch sympathie voelen voor hem. Harrison Ford is weer terug en laat opnieuw een personage dat hij eerder al eens gespeeld heeft herleven en doet dit helemaal in zijn kenmerkende stijl. De oude whiskydrinkende man met zijn humor is precies waar iemand als Deckard tot uit zou groeien. Ook Jared Leto en Ana de Armas, als de knappe holografische projectie, speelde goed. Maar wie me echt qua acteerwerk heeft verast is de Nederlandse Sylvia Hoeks. Net als bij Rutger Hauer is het in het Nederlands altijd maar wat geforceerd en stijfjes en als ze dan in het Engels spelen (met foutloze uitspraak) is het werkelijk perfect. Haar personage is verreweg het minst sympathiek, al zien we zelfs een beetje haar menselijke kant als ze wordt geconfronteerd met het lot van haar soort, maar wel voortreffelijk gespeeld.

Blade Runner 2049 is een van de beste films in jaren en heeft zonder twijfel de beste sciencefiction art direction van de afgelopen 20 jaar. 2017 is echt een geweldig filmjaar aan het worden. Eindelijk worden er weer subliem geschoten films gemaakt die ook echt iets met je doen. Eerder dit jaar wisten Brimstone en Silence wat bij me op te wekken en daarvoor The Revenant, Shutter Island en Inception. Het is dus al best even geleden dat ik iets heb gezien dat kan tippen aan de bioscoop ervaring van gisteravond. Perfect is de film niet, sommige verhaallijnen voelen niet afgesloten aan en ik had graag nog veel meer gezien, maar al met al vond ik het een uitzonderlijk goede film. Een ontsnapping naar een melancholieke toekomstige wereld waar bijna alles artificieel is en robots zoeken naar de zin van hun leven gebaseerd op artificiële herinneringen die hun karakter hebben gevormd. Dromen androïden van elektrische schapen?

» details   » naar bericht  » reageer  

Il Fantasma dell'Opera (1998)

Alternatieve titel: The Phantom of the Opera, 3 oktober, 08:31 uur

Ratten (Ba)rock and roll

Na met Opera eigenlijk al een moderne Giallo-versie van Gaston Leroux klassieker gemaakt te hebben, mocht Argento zijn lang gekoesterde droom eindelijk vervullen eind jaren ’90. Al sinds hij de Claude Rains-versie zag als kind wilde hij zijn eigen vertelling van de fantoom van de Opera maken. Hij kreeg eindelijk een kans toen het bedrijf van TV-mogul en premier van Italië Silvio Berlusconi een poll hield onder bioscoopbezoekers waar uit bleek dat in de categorie 18 tot 40 jaar oud Dario de populairste regisseur was en dat er vraag was naar een remake van The Phantom of the Opera. Dario kreeg het volste vertrouwen en zijn grootste budget ooit. De film zou ook een van zijn grootste flops worden.

Il Fantasma dell'Opera heeft een beruchte reputatie en wordt door sommigen zelfs de slechtste Italiaanse film ooit genoemd, een uitspraak die alleen maar aangeeft dat de spreker niet veel van de Italiaanse cinema heeft gezien. Feit blijft dat het op Dracula 3D na de laagst gewaardeerde film is van Argento. Ik zie ook wel waarom de film veel kritiek krijgt, want het is ook een beetje een zooitje. Het scenario is erg rommelig met allerlei afgekapte zijwegen. We hebben allemaal vreemde seksuele capriolen die in het tijdsbeeld zouden moeten passen (het toppunt was toch wel de Fantoom die een rat in zijn broek laat kruipen…). En verder ontzettend foute stukjes (de rattenvanger met zijn rattenmobiel bijvoorbeeld) en mislukte experimenten. Voor het eerst gebruikt Argento ook echt een dikke dosis humor sinds zijn komedie The Five Days of Milan. En hij maakt het zich ook wel moeilijk door de beroemde ontmaskeringsscène weg te laten. Bizar als je je realiseert dat het script van de hand van Gérard Brach (Der Name der Rose, Jean de Florette, Bitter Moon) is.

Argento wilde geen Fantoom die van buiten is verminkt en daarom in afzondering leeft, maar een Fantoom die van binnen is verminkt. Hier geen orgelspeler die is verongelukt, maar een jongen die ten vondeling is gelegd voor de ratten onder de opera. Door zijn jeugd bij de ratten en het luisteren naar de opera heeft hij zowel een dierlijk instinkt als een gesofisticeerde woordenschat ontwikkeld. Daarbovenop heeft hij ook nog telepathische gaven. Kijkers zullen deze nieuwe achtergrond geschiedenis nogal lachwekkend vinden. Toch past het in Argento’s traditie om dieren te humaniseren in zijn films. De ratten die het jongetje redden vond ik zelf aandoenlijk, puur kinderlijke fantasie, Argento zonder remmen. Ook het surrealistische droombeeld van de baby’s op de muizenval vond ik een goede toevoeging, in de Fantoom’s ogen zijn de ratten zijn broeders. En briljant dat de rattenvanger uiteindelijk de Fantoom moet gaan vangen.

Het tijdsbeeld is over het algemeen wel goed weergegeven en het is duidelijk dat Argento zijn neus ophaalde voor hoe Hollywood de tijdsperiode neerzet en eens even wou laten zien hoe het hoorde. Zo is het bijvoorbeeld incorrect in Scorsese's The Age of Innocence dat het ordelijk en stil is in de opera, hier zijn mensen druk aan het praten en laten zelfs hun kleren maken tijdens de voorstelling. Geniaal om de ballerina’s van Degas te gebruiken in de film. Het feit dat pedofiele theatermanagers ze met chocolaatjes lokken maakt het helemaal af. Verder ook erg sfeervol belicht allemaal naar voorbeeld van de Franse schilder Georges de La Tour, al deden de grotten je soms net teveel aan de Efteling denken. De kostuums waren in ieder geval prachtig ontworpen door Ágnes Gyarmathy (Mephisto).

Om het floppen van de film volledig aan Argento te wijten is niet eerlijk. Het gerucht gaat namelijk dat Argento’s cut van de film ruim een uur langer is als wat de producenten ervan gemaakt hebben. Een niet werkende romance en overbodige zijwegen zouden met een uur langer behoorlijk beter uit de verf kunnen komen. Daarnaast observeert filmjournalist Alan Jones ook dat Argento zich sinds de jaren ’90 over het algemeen gewoon met talentloze mensen heeft omhuld en zijn films daarom niet zo sterk zijn als ze geweest zijn. Waarom doet een filmmaker als Argento zoiets? Simpel, hij duld geen tegenspraak en mensen met talent hebben eigen ideeën en opvattingen over een film. Toch werkte er best wat talent hier aan mee. Iedereen die aan de film gewerkt heeft was overigens heel erg tevreden met het resultaat. Asia vind het zelfs de beste film van haar vader en haar eigen carrière.

Julian Sands, Asia Argento en Andrea Di Stefano acteren alle drie wel aardig, maar de dialogen zijn zo bizar en onnatuurlijk (geen wonder gezien het Engelse script door een Italiaan is geschreven) dat zelfs de beste acteur in de wereld er niets van kan maken. Daarbovenop werkt de romance en de driehoeksverhouding gewoon niet, al zijn alle tragische momenten uit de origineel eigenlijk gewoon aanwezig.

In 1996 hadden Ennio Morricone en Argento dan eindelijk hun ruzie bijgelegd. Dat leverde eerder al de prachtige soundtrack van La Sindrome di Stendhal op en hier is weer een prachtige Morricone score te horen. De prachtige liefdesthema’s van Morricone laten de romance bijna wel werken. Verder was er dan ook weer Ronnie Taylor om het visuele aspect te verzorgen naar voorbeeld van Georges de La Tour’s schilderijen. Wat Hitchcockiaanse cameratrucs maken de film ook onderscheidend van veel andere films uit die tijd. Tot slot hebben we dan ook nog gore en special effects van Sergio Stivaletti (Demons, Opera).

Al met al vond ik de film toch beter dan verwacht. Dit is echt niet het aller slechtste dat Argento gemaakt heeft. De film is vooral erg sfeervol en vermakelijk. Prima adaptatie van het zo vaak verfilmde verhaal, met gewoon wat maffe toevoegingen. En die dochter van de maestro is natuurlijk nooit een straf om naar te moeten kijken.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)

1 oktober, 12:17 uur

Voor het eerst de extended edition gezien en ik moet zeggen dat het echt een must is. Bijna schokkend om erachter te komen wat er allemaal uit geknipt is in de korte versie. Erg veel belangrijke stukjes karakterontwikkeling worden gewoon weggelaten.

In de toegevoegde scènes gaat de kwaliteit van de special effects wel wat achteruit, logisch want deze scènes zijn niet zo erg ge finetunend als de scènes die de bioscoopversie hebben gehaald. Toch moet maar eens gezegd worden dat dit een film is uit 2003 en het dus niet alleen heel kostbaar, maar ook nog eens heel knap was dat Jackson zoveel digitale effecten zo echt heeft laten lijken. Dit komt natuurlijk deels doordat er ook gewoon heel veel practical effects in de film zitten.

Er valt nog zoveel uit te wijden over dit meesterwerk. Maar momenteel heb ik niet de tijd om daar echt recht aan te doen. Zonder twijfel de meest epische finale van een trilogie ooit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Raiders of the Lost Ark (1981)

Alternatieve titel: Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark, 1 oktober, 12:11 uur

Zoals Star Wars een herleving was van de Flash Gordon-space opera, is Raiders of the Lost Ark een herleving van de klassieke avonturenfilm. Het idee voor Indiana Jones had lang in de la van George Lucas gelegen en toen Spielberg graag een James Bond film wou maken wist Lucas iets veel beters. Het resultaat van deze samenwerking is een tijdloze film boordevol van avontuur en non-stop actie.

Een Amerikaanse Archeoloog moet zien te verhinderen dat de Nazi's de Ark des Verbonds uit de Bijbel zien te vinden. Perfect hoe de oorlogsthema wordt verweven met de oude avonturierverhalen en zelfs middeleeuwse graalqueestes.

De Hitchcockiaanse invloeden op Spielberg komen ook hier duidelijk naar voren. In het spelen met schaduwen zitten zelfs elementen van het Duits expressionisme verscholen. Naast het sterke camerawerk, de vooruitstrevende effecten en realistische stunts wordt de film natuurlijk ook gedragen door de briljante muziek van John Williams. Ook mogen we niet vergeten dat Harrison Ford, Karen Allen en John Rhys-Davies heerlijk acteerwerk hebben geleverd en naast Spielbergs slapstick-achtige momentjes ook voor wat subtiele humor zorgden.

Indiana Jones is terecht een iconisch personage geworden en deze filmreeks kan ik ontelbare keren zien zonder dat deze gaat vervelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mother! (2017)

30 september, 09:07 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Ik vind het altijd moeilijk om de films van Darren Aronofsky te beoordelen. Niet alleen omdat ze erg ontoegankelijk zijn en het belangrijkste zich onder de oppervlakte afspeelt, maar ook omdat het een hele tijd duurt voordat je echt gaat begrijpen waar je nou naar hebt zitten kijken. Mother! was meteen al een controversiële film. Het lijkt erop alsof je deze film alleen maar kan haten of de hemel in prijzen als beste film van het jaar. Ik ben dan toch weer de spelbreker, want ik behoor tot geen van deze kampen. Ik vind het erg lastig om een beoordeling te plakken op de vervreemdende, mysterieuze en behoorlijk chaotische bioscoopervaring van gisteravond.

Meeslepend drama
De film maakt eigenlijk vanaf het begin al duidelijk dat we naar een bovennatuurlijk fenomeen of onwerkelijkheid aan het kijken zijn, maar toch vergeten we dat door de meeslepende taferelen, die voor een lange tijd behoorlijk plausibel zijn. Wat ook deze verwarring over de toon van de film helpt is het hoge niveau van het acteerwerk wat voor een sterk staaltje drama zorgt. Jennifer Lawrence vind ik een nogal ergerlijk persoon in het echte leven en tot nu toe heb ik haar een zwaar overschatte actrice gevonden, maar na Mother! gezien te hebben moet ik concluderen dat ze in de handen van de juiste regisseur een bijzonder sterk actrice is. Javier Bardem, Michelle Pfeiffer en Ed Harris speelde hun rollen ook sterk, toch is het voornamelijk Lawrence die de show steelt omdat het hele verhaal haar beleving is.

Mysterieuze beklemming
Er wordt een erg beklemmende en mysterieuze sfeer opgebouwd die mij aan Roman Polanksi’s films Repulsion, Rosemary’s Baby en Le Locataire deed denken. Omdat de camera in vele steadicam-shots Lawrence dicht op de huid blijft volgen en er ongelofelijk veel POV-shots zijn zit je heel erg in de persoonlijke beleving van haar personage en verwacht je iedere seconde dat er iets onheilspellends gaat gebeuren. Briljant was ook het citaat uit Dario Argento’s Tenebre. Bij de aftiteling viel mij overigens pas op dat de film geen soundtrack heeft.

Chaos?
Het mysterie slaat uiteindelijk om in een ergernis. Geen ergernis om de film, maar ergernis voor de irritante personages die zich opdringen in het huis en zichzelf wel heel erg thuis maken. Je leeft als kijken helemaal mee met Lawrence’s personage en wordt haast fysiek onwel van ergernis. Dit loopt uit in een heel extreem chaotische Apocalyps als er mensen op het huis van de schrijver afstormen. Het wordt weer heel duidelijk dat we naar een onwerkelijkheid hebben zitten kijken en menig bioscoopbezoeker zal inderdaad hebben afgehaakt. Ik was aanvankelijk dus een soort van teleurgesteld dat de film niet toegankelijker was.

Geniale allegorie
Na een slapeloze nacht was ik op de theorie gekomen dat Lawrence de maagd Maria moet voorstellen. Dit dan vooral omdat haar zoon door de mensen wordt opgegeten (de communie als lichaam van christus) en haar man (God) haar ervan probeert te overtuigen dat ze de mensen moet vergeven (het vergevingsprincipe van het Christendom). Toen ik me er vandaag in ging verdiepen bleek ik er niet heel ver naast te zitten.

Aronofsky heeft een geniaal concept gevonden en ik was echt onder de indruk toen ik erachter kwam. Het huis is moet de aarde voorstellen. Lawrence is Moeder natuur, Bardem is God en Harris en Pfeifer zijn Adam en Eva. Hun gewelddadige zonen zijn dan uiteraard Kain en Abel. En verder? De mensheid zelf. Milieuvervuiling, aantasting van de natuur, oorlog, dood, genocide, valse profeten en uiteindelijk overpopulatie. Het is een grote metafoor voor hoe wij als mensheid de aarde binnenvallen, doen alsof wij er thuis zijn en moeder natuur niet respecteren. God respecteren we meestal wel, maar echt naar hem luisteren lukt ook niet echt meer. Uiteindelijk verwoesten we alles, moeder natuur en de aarde zijn dood en God besluit om het nog een keer te proberen.

Hoe meer je er aan terug denkt hoe meer ik verbanden zie met Bijbelse verhalen en metaforen voor de manier waarop mensen met de natuur omgaan. Echter is het vaak ook paradoxaal. Zo is Lawrence zowel moeder natuur, moeder aarde als Maria en heeft God menselijke trekjes die niet passen bij de God zoals we die kennen uit het Christendom (al heeft hij natuurlijk wel de meest onmenselijke karaktereigenschap die er bestaat: de wil te vergeven). Verder is er veel meer niet te verenigen met het Christendom of andere interpretaties, maar dat doet niet echt afbreuk aan de metafoor.


Concluderend
Echt een fijne filmervaring is Mother! absoluut niet en op zichzelf is het ook geen bijzonder sterk verhaal. Het is vooral een briljante metafoor/allegorie met zowel religieuze als ecologisch-bewuste elementen. Het goede aan de film is vooral dat hij zo bijzonder en onderscheidend is en veel interessante discussies op kan leveren. De film heeft in ieder geval al heel wat oproer veroorzaakt. De beste film van dit jaar vind ik het persoonlijk niet, maar wel de meest bijzondere.

» details   » naar bericht  » reageer  

Identity (2003)

29 september, 10:58 uur

Wat in het begin lijkt op een typische moderne Slasher-variant op Agatha Cristie's And Then There Were None met wat elementen uit Psycho, wordt uiteindelijk een erg spannende en verrassende film.

Met name de manier waarop de flash-backs worden gebracht en de editing hadden beter gekund, maar verder was de film nergens echt storend. Verder was de film erg degelijk opgenomen en ook de muziek van Alan Silvestri was prima.

John Cusack en Ray Liotta speelde hun rollen prima en het plot was sterk opgebouwd.

Vermakelijke film, met een erg verrassend einde.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Wolf of Wall Street (2013)

29 september, 10:57 uur

The Wolf of Wall Street verteld het waargebeurde verhaal van een frauduleuze effectenhandelaar.

Hoewel ik DiCaprio in The Revanant, Inception, Catch me if you can en Shutter Island best sympathiek vond, past de rol van arrogante eikel wel perfect bij hem en zijn uitstraling. Geen wonder dat hij stond te springen om Jordan Belfort's autobiografie te verfilmen.

Wie dacht dat Joe Pesci er wat van kon moet de effectenhandelaren in deze film eens zien. Maarliefst 569 'fuck's en in totaal 681 'vloekwoorden'. Verder is er dan ook nog het nodige drugsgebruik, seks en zelfs bizarre gevallen als dwergwerpen. Allemaal verpakt in een erg drukke cinematografische stijl met luide various artists muziek. Als je de film vergelijkt met zijn laatste - zwaar ondergewaardeerde - film Silence, een kalme stille meditatie over de gruwelijke Christenvervolgingen in Japan, dan geloof je gewoon niet dat beide films door de zelfde man gemaakt zijn. Scorsese is in ieder geval een veelzijdige filmmaker.

Goodfellas was de eerste keer dat Scorsese de semi-documentaire stijl gebruikte voor zijn film en dat was een erg geslaagde toevoeging aan de misdaadfilm. In Casino werkte het net wat minder goed en hier is nog stukken minder. Vooral omdat er veel te veel gepraat wordt en het meer een jolige achtbaanrit door het luxueuze maar zeker niet probleemloze leventje van Belfort wordt. Scorsese gebruikt hier zelfs Verhoeven-achtige reclamefilmpjes tussen de film door.

Al met al is het toch weer een meeslepend rise-and-fall verhaal van de man die ons eerder meesterwerkjes als Goodfellas heeft gegeven. Deze a-typische en drukke stijl bevalt me echter veel minder dan wat we van Scorsese gewend zijn en ik vind het dan ook een van zijn mindere films. Net als het leven van Belfort is het grillig en decadent, in andere woorden: niet omdat het moet, maar omdat het kan.

» details   » naar bericht  » reageer  

It (2017)

Alternatieve titel: It: Chapter One, 29 september, 10:57 uur

Precies 27 jaar geleden kwam de cult-miniserie It op televisie. Een verfilming van het boek van Stephen King dat over een boosaardige clown gaat die iedere 27 jaar naar een dorpje in Maine komt om zich te voeden op de angst van kinderen. En nu precies 27 jaar later krijgen we opnieuw een verfilming.

Om het volgende deel met de volwassen personages in het heden te laten plaatsvinden is het verhaal met de kinderen geupdate naar 1989 (oorspronkelijk was dit 1958). En verder moesten er natuurlijk opzettelijk veranderingen in het uiterlijk van Pennywise en in de dialogen zitten zodat het geen letterlijke remake van de miniserie werd.

Opmerkelijk is dat It eigenlijk een combinatie is van een nostalgische jeugdkomedie met moderne bovennatuurlijke horror (precies zo'n film die je stiekem kijkt als je er nog niet oud genoeg voor bent dus). Aan de ene kant hebben we Stand By Me-achtige taferelen (maar dan in de 80s natuurlijk) en daarnaast een flinke dosis jumpscares en freaky CGI die doen denken aan The Conjuring. Toch werkt deze combinatie erg goed, want door het coming-of-age verhaal ga je toch meer met de personages meeleven, waardoor het ook echt iets met je doet als ze in gevaar zijn. In de meeste (moderne) horrorfilms zit je gewoon ongeduldig te wachten tot iedereen afgeslacht word, maar niet hier. Bovendien was het origineel ook een aparte combi van over-the-top humor (clowns) en Horror-drama, al moet ik wel zeggen dat het origineel vaak iets subtieler was (voor zover dat kan met deze materie).

Bill Skarsgård was verrassend goed als Pennywise. Het was wijs om niet te proberen om Curry’s vertolking (die wel een gastrol heeft in de scène met de clowns) te overtreffen en hem een heel ander uiterlijk, stem en persoonlijkheid te geven. Het clownachtige zit er zeker nog in. Ook de kinderen speelden goed voor hun 15-jaar.

De film was prima opgenomen en ook de muziek van Benjamin Wallfisch was sfeervol en paste in het tijdsbeeld. Wel wil ik opmerken dat zowel de muziek als het camerawerk erg chaotisch en onrealistisch werden bij de scares, een nare gewoonte van moderne bovennatuurlijke horror. Iets waar ik we aan ergerde was dat de personages steeds heel dom bewust in situaties komen waarin jumpscares mogelijk zijn. Dit vloekt een beetje bij het zelfbewuste karakter van de humoristische scènes waardoor je zou denken dat de film zou willen breken met deze traditie. Overigens vond ik de jumpscares en heftige bovennatuurlijke elementen wel passen bij het verhaal. Pennywise leeft van angst en vreemde onnatuurlijke, snelle en luide dingen zijn nu eenmaal angstaanjagend als je er even niet op rekent.

Al met al vond ik It toch beter dan ik van te voren had verwacht. De hype heeft de film niet aangetast en ook King heeft zijn zegen gegeven (ondanks dat die het wel jammer vond dat ze de tijd hebben veranderd). It is een erg vermakelijke film die horror combineert met een nostalgische coming-of-age komedie.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Trouble with Harry (1955)

Alternatieve titel: Herrie om Harry, 25 september, 22:24 uur

The Trouble with Harry was een experiment van Hitchcock om te zien hoe het publiek zou reageren op een film zonder bekende acteurs. Hitchcock's geliefde vlucht voor de arm der wet-thema en de suspense zit er zeker in, maar daar is veel dan ook mee gezegd.

De locaties in Vermont zijn prachtig in beeld gebracht. De mooie herfstkleuren komen helemaal tot hun recht in technicolor. Echt Hitchcockiaans camerawerk is hier echter helemaal niet te vinden.

De acteurs praten veel in zich zelf, houden monologen en hebben - tamelijk bizarre - dialogen. Niemand is echt geschokt dat er een lijk licht en ze maken er een olijk gebeuren van. Toegegeven de film was bij vlagen charmant en op zich wel vermakelijk, maar het is goed dat Hitchcock zich verder niet meer aan het komedie genre heeft gewaagd.

» details   » naar bericht  » reageer  

In the Line of Fire (1993)

24 september, 09:30 uur

In de jaren 90 had Clint Eastwood al afscheid genomen van de Western met Unforgiven en met In the Line of Fire neemt hij ook afscheid van het Dirty Harry-type personage.

Eastwood speelt hier een doorgewinterde geheim-agent die bijna met pensioen moet. Als iemand dreigt de president te vermoorden zet hij alles op alles om deze man te stoppen. Het loopt uit op een kat en muis spel.

De film bevat de nodige clichés, maar de typische Clint-momentjes zijn bijzonder genietbaar. Bovendien speelt Eastwood bij vlagen bijzonder sterk en toont zelfs emotie, zoals de scène waar hij terug denkt aan JFK en zelfs begint te huilen. Ook John Malkovich is hier perfect gecast als de gek die het op de president gemunt heeft.

De cinematografie was een beetje flets, maar dat komt waarschijnlijk omdat de film is bijgeknipt naar 16:9. De muziek van Ennio Morricone was zoals altijd prima, al werd het nergens zo bijzonder als zijn beroemde eerdere werk.

Al met al dus vermakelijke film met Clint voor een keertje, maar geen heel erg hoogstaand werk. Regisseur Wolfgang Petersen (die eerder het meesterwerk Das Boot maakte) zou hierna helaas ook in een neerwaartse spiraal van middelmatige Amerikaanse films terecht komen.

» details   » naar bericht  » reageer  

De Kijk van Kessels (2009)

23 september, 20:51 uur

Een niet echt mooi gefilmde, maar wel inhoudelijk interessante documentaire van Simone de Vries.

Erik Kessels maakt eigenzinnige en authentieke reclames, maar verzameld daarnaast ook alle soorten foto’s en stelt fotoboeken en tentoonstellingen samen van schijnbaar ongewone foto’s. Kessels ziet een patroon in alle reclames en beelden. Als mensen eenmaal opgegroeid zijn kijken ze over het algemeen allemaal het zelfde en hij is juist geïnteresseerd in afwijkende of ‘mislukte’ foto’s. Mensen kijken niet meer echt maar laten alle beelden aan zich voorbijgaan en door zijn tentoonstellingen dwingt hij mensen te kijken naar wat anders geen aandacht had gekregen. Reclame is volgens hem een soort propaganda, maar familiealbums zijn dat in wezen ook omdat mensen familiealbums maken om te laten zien dat ze een normaal gelukkig gezin zijn (allemaal blije gezichten). Kessels zelf maakt juist foto’s als zijn kinderen zich bezeerd hebben, in zijn ogen is dat veel interessanter.

Ik herken veel autistische trekjes in Kessels. De verzameldrang en de sterke drang om beelden te maken en te verzamelen herken ik bijvoorbeeld ook in mezelf. Het lijkt me namelijk ook ineens een erg interessant idee om oude fotoalbums te gaan verzamelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Zerkalo (1975)

Alternatieve titel: The Mirror, 18 september, 21:13 uur

Een man (die geen enkel moment zelf in beeld is) kijkt terug op zijn leven en herinnert zich dan vooral zijn jeugd en zijn moeder.

Zerkalo is weer prachtig opgenomen. Tarkovsky is de meester van de camerabeweging, te zien in geniale shots waarin de camera zich door interieurs manoeuvreert of personages volgt. Surrealistische zwart-witbeelden worden afgewisseld met dromerige kleurenbeelden. Met name de sfeervolle flashbacks waren prachtig geschoten. De scènes met de winterlandschappen lijken tot leven gewekte schilderijen van Pieter Bruegel. Ik blijf me steeds weer verbazen over hoe Tarkovsky de natuur naar zijn eigen hand lijkt te kunnen zetten, toch hadden de Russen daar ook zo hun trucjes voor. Hoe het gras in het begin op precies het goede moment gaat golven is namelijk gecreëerd door een helikopter te laten opstijgen net buiten beeld. Als soundtrack is diverse klassieke muziek gebruikt van o.a. Henry Purcell, de Matthäus-passion van Bach en Stabat Mater. Het spel tussen beeld en geluid is prachtig.

Over de diepere mening van de film ben ik niet veel wijs geworden. Nu zijn Tarkovsky's films sowieso niet het meest toegankelijk met hun diepe filosofische dialogen en poëtische verwijzingen. Vooral het verwerken van de vele stock-footage beelden van oorlogen leek erg willekeurig, al moet het natuurlijk de oorlogscarrière van vader en zoon voorstellen. De Spaanse burgeroorlog, De tweede wereld oorlog en de Chinese revolutie zijn allemaal momenten waarop Russische militairen in het buitenland uitgezonden waren.

Een theorie over de inhoud waar ik mezelf wel in kan vinden is dat de hoofdpersoon een allegorie is op Rusland zelf, dat met weemoed terug denkt aan de Tsaristische tijd. Er worden immers vele dichters uit de tsaristische tijd geciteerd en er zijn ook veel verwijzingen naar het westen (uit de tijd voor de afscheiding). Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik me verbaas dat Tarkovsky deze film heeft kunnen maken in de Sovjet-unie.

Ik vind Zekalo vooralsnog geen meesterwerk zoals Stalker, Solyaris of Andrei Rublev dat waren, maar de prachtige cinematografie van Tarkovsky mag er altijd wezen. Wellicht dat ik de film bij een latere herziening meer kan waarderen. Tarkovsky's stijlelement is in ieder geval alom aanwezig: eeuwig druppelend water.

» details   » naar bericht  » reageer  

Casualties of War (1989)

15 september, 21:57 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Eriksson is nu een paar weken in Vietnam. Hij kan het goed vinden met zijn groep en de Sergeant heeft zelfs zijn leven gered. Als hun de toegang tot het lokale bordeel wordt ontzegt grappen de mannen dat ze een meisje gaan ontvoeren. Eriksson komt er echter achter dat het meer is dan alleen 'stoere soldaten-praat' en komt in conflict met de anderen.

Er zijn zo ongelofelijk veel films over de Vietnam-oorlog, zoveel dat je denkt het allemaal al wel gezien te hebben. Apocalyps Now, The Deer Hunter, Full Metal Jacket en Platoon. Toch kon Brian De Palma wel degelijk wat toevoegen met zijn verfilming van een waargebeurd verhaal dat hij al sinds de jaren '70 had willen maken. In Platoon kwamen de wreedheden van de Amerikanen in Vietnam al eerder aanbod, maar De Palma zoomt nog even extra in op het onderwerp van verkrachting en wat dat voor conflicten onderling met zich meebrengt.

Michael J. Fox was een vrij vreemde keuze van De Palma voor de hoofdrol. Toch vind ik het een verademing om Fox eens in een serieuze rol te zien. En hij kan het ook wel degelijk, want hij weet in de heftige scènes steeds net de goede emotie te vinden. Sean Penn was ook erg indrukwekkend als de Sergeant. Om de juiste chemie tussen de twee te krijgen liet De Palma Penn Fox ook buiten de opnames intimideren. Op het einde van de film fluistert Penn "TV-actor" in het oor van Fox.

Ook hier brengt De Palma zijn gebruikelijke audiovisuele stijl weer mee. De film zit boordevol POV-shots en split-focus-shots. Daarnaast bevat de film zelfs een aantal keer erg suspensevolle momenten, ongekend voor een oorlogsfilm. Veel momenten doen haast Hitchcockiaans aan.

Ik vond het verhaal van de film erg aangrijpend. Gedeeltelijk komt dat misschien ook wel omdat ik in een soortgelijke situatie als Eriksson in de tweede helft van de film heb gezeten. Op de middelbare school is een klasgenoot van mij in elkaar geslagen zodat hij naar het ziekenhuis moest. De school deed er echter niets mee. Toen ik de coördinator in een informatiebijeenkomst vertelde dat ik naar de politie zou gaan werd ik door de directie en de halve school uitgelachen. Ik kreeg ook allerlei vuile blikken in de gang, alleen de jongen die was geslagen kon het waarderen. Ik ging naar de directeur die me vertelde dat hij het schokkend vond allemaal maar dat hij het te laat vond om er iets mee te doen. Ik heb met de politie gepraat, maar er werd niets gedaan behalve maandenland “we zijn er mee bezig”. Uiteindelijk legde ze me uit dat de jongen die geslagen had zijn examen niet zou halen als hij geschorst zou worden. Wetten en regels gelden blijkbaar niet als het even niet uitkomt.

Zo ook in de film. Je zou kunnen zeggen, wat maakt het uit een dooie meer of minder in een oorlog. De overheid traint deze jongens ook om in koele bloeden te moorden, dus geen wonder dat bij sommige verwarring rond moraal bestaat. Maar wet is wet en dat is ook standpunt dat de film ons voorhoud.


Opvallend dat Casualties of War niet de waardering krijgt die het verdient. We hebben hier een erg aangrijpend verhaal met Michael J. Fox in een atypische rol. Verpakt in De Palma's sterke cinematografie en de prachtige soundtrack van Ennio Morricone.

» details   » naar bericht  » reageer  

En Kongelig Affære (2012)

Alternatieve titel: A Royal Affair, 11 september, 21:32 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Denemarken, eind 18e eeuw. De Engelse Caroline Mathilde is getrouwd met de gekke koning Christian VII en lijdt een ongelukkig leven. Als de Duitse arts Johann Friedrich Struensee als dokter voor de koning wordt aangenomen wordt hij diens beste vriend. Als Struensee Christian van verlichte ideeën begint te overtuigen stuit dat op weerstand van het hof. Maar de problemen beginnen pas echt als de koningin valt voor de dokter van haar echtgenoot...

Het verhaal voelt misschien geromantiseerd aan, maar dat valt heel erg mee. Alle belangrijke gebeurtenissen zijn feitelijk juist en de verhaaltechnische vrijheden hebben vooral te maken met de subjectieve beleving van de personages. Overigens heeft de film vrijwel geen historische incorrectheden. Alleen het servies is van latere data, er worden Deense woorden gebruikt die pas in de 20e eeuw in gebruik zijn genomen en destijds sprak het Deense hof Duits en geen Deens. Een klein verschil met de werkelijkheid is ook dat Mathilde in het echt niet echt een mooie vrouw was en dat hier wel is…

Het verhaal op zichzelf is al erg fascinerend. Een dorpsarts uit Duitsland is echt voor een korte tijd de leider van Denemarken geweest, die allerlei revolutionaire ideeën invoerde. De affaire zelf is niet eens echt hoofdzaak in de film. Kunnen we eigenlijk wel van een afaire spreken? Meer dan het huwelijk is er nooit geweest tussen Mathilde en Christian die bij de hoeren was te vinden. En Kongelig Affære is in mijn ogen vooral een film over verlicht absolutisme. De koning en zijn denkers voeren verlichte ideeën in voor het volk, maar het volk mag niets zelf bepalen. Uiteindelijk wordt het zelfde volk opgejut door het hof en joelen ze als Struensee ter dood gebracht wordt, niet wetend dat juist hij het beste met hen voor had. De film is haast een reclame voor verlicht absolutisme, voor het volk en niet door het volk, want het volk is te dom om te oordelen (destijds in ieder geval).

Arcel streefde ernaar om het tijdsbeeld realistisch over te laten komen door niet steeds bewust een geschiedenisles te geven. Hij liet alles in beeld brengen net zoals hij gedaan zou hebben bij een film die zich in het hier en nu afspeelt. In plaats van vooral naar belangrijke historische gebeurtenissen toe te werken verteld hij het verhaal vanuit de personages die niet weten wat er gaat gebeuren en het tijdsbeeld doodgewoon vinden.

Mads Mikkelsen speelde een sterke rol als Struensee. Ik kon het niet helpen dat ik steeds aan Hannibal moest denken als hij invloed op de koning uitoefende. De Zweedse Alicia Vikander speelde haar rol ook goed, in een taal die haar niet eens eigen was. Wel vreemd dat een Britse ineens Deens spreekt (zelfs op momenten dat ze alleen is), maar dat zien we dan maar door de vingers. Mikkel Boe Følsgaard mogen we ook niet vergeten, want het is best knap om een labiel iemand neer te zetten.

Al met al sterk Deens kostuumdrama.

» details   » naar bericht  » reageer  

Death and the Maiden (1994)

10 september, 22:27 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Death and the Maiden verteld het verhaal van een Zuid-Amerikaans land vlak na de val van de dictatuur. Als haar man wordt thuisgebracht door een goedhartige Samaritaan omdat hij een lekke band had, herkent ze deze goede buur als de arts die haar tijdens ondervragingen heeft verkracht. Maar is dat ook zo?

Op zeer Hitchcockiaanse wijze weet Polanksi een film die zich op één locatie afspeelt met slechts 3 acteurs nog steeds erg boeiend te maken. Het concept van de film en de confrontaties die daarmee gepaard gaan zijn erg goed gevonden. Met name Sigourney Weaver en Ben Kingsley speelde erg sterk. Ook is de film degelijk opgenomen en ik vond de muziek van Wojciech Kilar erg mooi.

Aanvankelijk lijkt Weaver totaal paranoïde en Kingsley de goedheid zelve, maar helemaal aan het einde blijkt dat de dokter wel degelijk iets te maken heeft gehad met het regime en ook verkracht heeft. Het is echter nog steeds niet duidelijk of hij de dokter in kwestie was, al is dat door alle toevalligheden wel erg waarschijnlijk. Maar de vraag is of dat iets uitmaakt.

Sommige confrontaties hadden beter gekund en ook had Polanski meer op suspense kunnen teren, maar desalniettemin is Death and the Maiden een boeiende en spannende minimalistische film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cats & Dogs (2001)

Alternatieve titel: Als Kat en Hond, 9 september, 09:40 uur

Als Kat en Hond was altijd een van onze favoriete films thuis, dus voor mij is dit puur jeugdsentiment. Na al die jaren kende ik de hele film eigenlijk nog van voor naar achter.

Na al die jaren valt het wel op dat veel CGI-effecten behoorlijk gedateerd zijn en in de originele versie zit wat flauwe humor. De Nederlandse versie heeft veel leukere dialogen en met name de stem van Mr. Tinkels en de katten komen daar veel beter tot hun recht.

Deels is het ook een soort live-action tekenfilm. Continu de slapstic-geluidseffecten en stretch en morph door middel van CGI. De CGI mag dan wat gedateerd zijn, de animatronic van Tinkels was wel erg knap gemaakt en ziet er nog steeds uitstekend uit.

Opvallend dat de film een onvoldoende heeft. Ik kan me herinneren dat deze film destijds heel populair was onder mijn leeftijdsgenoten en mijn ouders vinden het zelfs een leuke film. Daarnaast is het ook een van de betere dierenfilms, toch duidelijk hoger niveau dan de Buddy-films en dergelijke. Toegegeven, met name de Engelse stemmen en cartoonhumor zijn een beetje flauw, maar wat verwacht je van een Amerikaanse film. De Nederlandse dub is oprecht heel grappig. Dat de katten en honden tegen elkaar vechten vond ik overigens vroeger al vreemd omdat wij zowel een kat als een hond hebben die nooit vechten. Ik vond de katten vroeger stiekem veel leuker.

Vermakelijke James Bond-parodie met katten en honden. Bijzonder leuke film voor kinderen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Lost Boys (1987)

9 september, 09:23 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

In 1987 werden er twee films gemaakt over moderne vampiers. Near Dark en The Lost Boys. Waar Near Dark flopte en vooral een duister verhaal verteld over een jongen die bij een bende vampiers terecht komt, is The Lost Boys meer een mix van The Goonies en Fright Night met als zij-plot hetzelfde verhaal als Near Dark had. De structuur van het verhaal heeft overigens verdacht veel weg van de klassieke Hammer Horror’s die ongetwijfeld als inspiratie hebben gediend.

Michael en Sam verhuizen naar een kustplaats waar het barst van de vermiste tieners. Michael wordt verlieft op Star en raakt slaags met haar Biker-vrienden. Uiteindelijk mogen David en zijn bikers hem toch wel en besluiten hem te ontgroeien en een van hen te laten zijn. Wat Michael niet weet is dat David en zijn makkers vampiers zijn. Sam raakt bevriend met de lokale vampierjagers en gezamenlijk moeten ze de bende zien te verslaan.

Ik had helemaal niet verwacht dat The Lost Boys een typische jaren ’80 tienerfilm in de trant van The Goonies of Fright Night zou gaan worden, maar die vind ik altijd wel vermakelijk. De film bevat een flinke dosis jaren ’80 muziek en de heerlijke effecten van die tijd. De jonge Kiefer Sutherland doet zijn rol uit Stand By Me nog eens over en Corey Feldman is ook weer in zijn element.

Ondanks de vele deus ex machina’s aan het einde was The Lost Boys een erg vermakelijk jaren ’80 product. Net als The Hunger, Fright Night en Near Dark weer fijne jaren ’80 visie op de aloude vampier.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Final Cut (2004)

8 september, 17:16 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Tightrope (1984)

8 september, 17:15 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

American Graffiti (1973)

8 september, 17:15 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

The Last of the Mohicans (1992)

8 september, 17:14 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Bourne Identity (2002)

8 september, 17:14 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

El Guardián Invisible (2017)

Alternatieve titel: The Invisible Guardian, 8 september, 17:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Dunkirk (2017)

8 september, 17:12 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Bridge on the River Kwai (1957)

4 september, 22:06 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Alec Guinness (bij velen bekend door zijn rol als Obi-Wan Kenobi in Star Wars) speelt de rol van de volhardende Britse Colonel Nicholson die vastbesloten is om de krijgsgevangenschap van zijn soldaten volledig volgens het boekje en in alle orde te laten verlopen. Hij had echter niet gerekend op de Japanners en de brug die ze hun willen laten bouwen.

Net als die andere grote David Lean-films is The Bridge on the River Kwai geschoten in het prachtige cinemascope formaat waarin de mooie tropische locaties volledig tot hun recht komen. Zoals de poster al zegt - destined to become a classic - is het een echte klassieker die iedereen wel eens gezien moet hebben. Toevallig is het de eerste (en een van de enige) films die mijn grootvader in de bioscoop heeft gezien. Vanuit Nederlands oogpunt zijn de Japanners misschien ietwat hoffelijk uitgebeeld, al waren de echte Saito en Nicholson zelfs erg goede vrienden naar het schijnt. Hoe de film de cultuurverschillen uitbeeld is ook interessant gedaan, vanuit Saito is het erg logisch dat hij Nicholson veracht. Hij heeft zich overgegeven, terwijl volgens de Japanse code het eervol is om tot de laatste man te vechten en anders seppuku te plegen. Wat wij als Westerlingen als hoffelijke Britse starheid zien is in de ogen van een Japanner laf en zelfzuchtig.

Opmerkelijk is dat de film op het eerste gezicht een film over de discipline en volhardendheid van het Britse leger lijkt maar uiteindelijk een pure anti-oorlogsfilm blijkt te zijn . Nicholson weigert tegen het verdrag van Genève in zijn officieren te laten werken en offert zichzelf zelfs hier voor op. Als de Japanse gezaghebber tot inkeer komt en Nicholson de brug mag bouwen verliest deze zich echter zo in de brug dat hij zijn officieren en gewonden als nog laat werken. Als special forces de brug op willen blazen om de doorvoer van Japanse soldaten naar India te stoppen probeert Nicholson ze zelfs te stoppen. De brug is zijn levenswerk. Dan realiseert hij zich pas wat er aan de hand is en blaast hem zelf op. De doctor zegt Madness! Madness! en op een haast parodistische wijze horen we de bekende fluitmars terwijl de camera over de dode mannen naar de kapotte brug pant.

» details   » naar bericht  » reageer  

Stage Fright (1950)

Alternatieve titel: Misdaad achter het Voetlicht, 3 september, 22:03 uur

Een actrice moet een vriend helpen die verdacht wordt van moord omdat hij de jurk van een diva moest ophalen toen deze zojuist haar man had vermoord. De actrice en haar vader moeten alle middelen aangrijpen om de schuld van de diva te bewijzen.

Jane Wyman speelt de hoofdrol voor de film, maar de meeste aandacht zal destijds naar de van oorsprong Duitse-entertainer Marlene Dietrich zijn gegaan, die hier als een soort Arnold Schwarzenegger acteert. De leukste acteurs vond ik echter de typisch Britse Michael Wilding en Alastair Sim.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en bevat alle elementen die Hitchcock zo heerlijk vind: valse beschuldigingen, vluchten voor de lange arm der wet, misleiding en een dikke dosis suspense. Cinematografisch was alles in orde, wat ook wel te verwachten valt van Hitchcock. Maar echt heel indrukwekkend werd het in dit geval nergens. Wat dat betreft was dit slechts een vingeroefening voor Strangers on a Train.

Vermakelijke Thriller, maar ver nogal gemiddeld.

» details   » naar bericht  » reageer  

Il Gatto Nero (1981)

Alternatieve titel: The Black Cat, 3 september, 09:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Midden in zijn meest productieve periode maakte Lucio Fulci tussen zijn zombi-trilogie door een eerbetoon aan de Poe-verfilmingen van Roger Corman. Door de slasher-elementen en de jaren ’80 setting doet de film soms vreemd aan, maar toch komt het sfeertje goed over op de prachtige Britse locaties.

In een klein dorpje op het Britse platteland worden steeds meer mensen dood aangetroffen. De enige verdachte… een zwarte kat.

Patrick Magee was zonder twijfel de beste acteur van de film. Alleen zijn onheilspellende blik was al voldoende, als dit een film van Corman was geweest zou zijn rol ongetwijfeld door Vincent Price worden vertolkt. Dat de beste man een jaar later overleed is niet vreemd als je de gele verkleuringen in zijn gezicht ziet die wijzen op nierfalen. Mimsy Farmer was een beetje saai en David Warbeck’s rol was vrij beperkt.

Het grootste pluspunt van The Black Cat is de prachtige cinematografie van Sergio Salvati die volledig tot zijn recht komt in de nieuwe Blu-ray van Arrow. Met name de beelden waar de zwarte kat over de daken loopt zijn werkelijk briljant geschoten. Zoals het Italiaanse exploitatie betaamt zit de film ook vol van de experimentele en provisorische cameratechniek. Heel lage tracking-shots als POV van de kat bijvoorbeeld of het feit dat vrijwel de hele film bestaat uit ultra close-ups en POV-shots.

Ook heerlijk was de ontzettend sfeervolle muziek van niemand minder dan de grote Pino Donaggio. Hoe hij midden in zijn meest succesvolle periode met Brian De Palma ineens voor Fulci een goedkope Horrorfilm ging doen is niet bekend. Argento’s The Black Cat had overigens ook muziek van Pino Donaggio.

Het grote probleem van The Black Cat is het script. De film wijkt heel erg af van het Poe-verhaal en laat zelfs spannende en dramatische momenten weg die juist in de film gepast zouden hebben. Wel zit er veel Poëtische thema’s in de film verwerkt, zoals claustrofobie, hypnose, spreken met de doden en een wezen dat onbewust driften van zijn meester uitvoert (wat een jaar eerder ook in Cronenberg's The Brood het geval was). Al deze zijwegen lijden echter nergens naar toe. Aan Fulci is dit niet helemaal te wijten, want een groot gedeelte van de door hem geplande opnames zijn geschrapt omdat de producer het te duur vond. Opmerkelijk is dat enkele jaren later Dario Argento ook een verfilming van The Black Cat maakte met diverse zijsporen uit andere Poe-verhalen. Two Evil Eyes bleef echter wel veel trouwer aan het verhaal, ook al week de setting meer af.

De blu-ray van Arrow is een must voor iedere liefhebber van Fulci. De restauratie is haarscherp en prachtig uitgevoerd en de disc bevat geinige extra’s zoals een analyse met achtergrondinfo, een bezoekje aan de opnamelocaties, een interview met de bijna verongelukte Duitse actrice Dagmar Lassander en een stoffig oud interview met David Warbeck waarin hij op charmante wijze vertelt over hoe het was om in Italiaanse exploitatie te spelen.

Als het script wat beter was geweest had dit zomaar mijn favoriete Fulci kunnen zijn. Een perfecte mix van Gotische sfeer en harde Slasher-elementen. Voor Fulci’s doen is er niet veel gore en de beste man zei later vaak dat hij de film voor iemand anders heeft gedraaid, maar dat doet er niets van af dat The Black Cat een heerlijke ervaring is en een van zijn meest ondergewaardeerde werkjes. Aanrader.

» details   » naar bericht  » reageer  

Return to Oz (1985)

Alternatieve titel: De Wonderlijke Wereld van Oz, 1 september, 21:57 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

De jaren '80 staat bekend om zijn duistere en enge kinderfilms. Ook Disney - door velen gezien als meest kindvriendelijke filmstudio - deed hier aan mee. In het jaar 1985 maakten ze niet alleen het zwaar ondergewaardeerde The Black Cauldron waar zelfs zombies en bloed in voorkomen, maar ook dit geflopte vervolg op The Wizard of Oz is niet zo kindvriendelijk als zijn voorganger.

Terug in Kansas kan Dorothy niet slapen. Niemand geloofd haar verhalen over Oz en haar ouders besluiten de haar door een electro-shock therapie te laten genezen. Dorothy weet echter te ontsnappen en samen met haar kip komt ze opnieuw terecht in de wereld van Oz. Er is echter geen spoor van haar vrienden te bekennen. Na haar vertrek word het land geregeerd door een gemene koning...

Ik kan me niet herinneren ooit The Wizard of Oz te hebben gezien, maar ik herinner me wel dat het boek ooit aan me voorgelezen is. Return of Oz is gebaseerd op twee van de vele vervolgen die op het eerste boek zouden volgen, The Marvelous Land of Oz (1904) en Ozma of Oz (1907). Hoewel ik persoonlijk Narnia een stuk leuker vind, kan ik het kinderlijke charme van de wereld van Oz erg waarderen. Zeker gezien de boeken van L. Frank Baum een soort allegorie zijn op escapisme.

Hoewel Return to Oz zeker geschikt is voor kinderen bevat de film inderdaad aardig wat Nightmare fuel. Het begint al met de elektroshock therapie in de kliniek en daarna zijn er dan die clowneske punkers op stelten. Wel schokkend waren de van hoofd wisselende boze koningin en de listige steenkoning. Maar de enge kinderfilms zijn juist degene die ik vroeger het leukst vond, dit zou vroeger makkelijk een van mijn favorieten zijn geworden. Minder aan Return of Oz is dat de terugkerende personages uit de vorige film nauwelijks inhoud hebben. De leeuw en blikman spreken niet eens een woord. Ook blijft het Disney en daardoor is de film vrij kort en eindigt het met een groot deus-ex-machima (die rode slippers), maar door de duistere kant zie ik dat maar door de vingers.

Return to Oz is een heerlijke mix van jaren ’80 effecten. We hebben hele oude technieken zoals maté-painting en mannen-in-pakken, maar ook dure technieken zoals Animatronics van The Jim Henson Creature Shop en heel veel Claymotion van de beroemde Will Vinton. De scènes in Oz moeten ongelofelijk veel werk gekost hebben. Geen wonder dat de film $25,000,000 gekost heeft (meer als het dubbele van Star Wars). Alles zag er ook schitterend uit, op de Wheelers en de menselijke gedaante van de Nome-king na dan.

De muziek van David Shire was prachtig en had precies de sfeer die de film nodig had. De film was ook mooi opgenomen. Toepasselijk was dat 'in de echte wereld' haarscherp, ietwat grauw en ultra-realistische kleuren werden gebruikt (zoals je in historische films ziet) en in Oz wat zachtere heldere kleuren. Om toch een soort connectie te hebben met The Wizard of Oz waren de kostuums vrij simpel en gedateerd in met name het einde, in mijn inziens geslaagd want alleen de effecten en de Wheelers verraden dat de film in de jaren ’80 is gemaakt.

Wat ontbrak waren echter de musical-liedjes. Nu vind ik dat een zegen, maar het bioscooppubliek dacht daar anders over en Return to Oz flopte gigantisch. Volledig onterecht als je het mij vraagt, want Return to Oz is een heerlijke fantasievolle en avontuurlijke kinderfilm die best wel duistere momentjes kent.

» details   » naar bericht  » reageer