Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017

I Am Your Father (2015)

gisteren om 23:09 uur

stem geplaatst

» details  

Jagten (2012)

Alternatieve titel: The Hunt, 18 maart, 23:21 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Jagten is een bijzonder aangrijpende Scandinavische dramafilm van Thomas Vinterberg. Lucas heeft een baan bij de lokale kleuterschool. Hij is pas gescheiden en begint zijn leven net weer een beetje op te bouwen als door een kleine leugen Lucas ineens verdacht wordt van seksueel misbruik. De gemeenschap begint een ware heksenjacht op Lucas. Het is allemaal des te pijnlijk dat het meisje dat misbruikt zou zijn de dochter van Lucas' beste vriend is.

Nietsvermoedend ging ik de film in. Ik had niet verwacht dat het zoveel met me zou dien. Misschien ben ik gewoon erg gevoelig voor onrecht, maar ik vond de film zelfs bij vlagen zwaar om te zien. Het is ook vrij moeilijk om nou echt een schuldige aan te wijzen in dit verhaal. Klara is het zeker niet, kinderen zeggen nou eenmaal de stomste dingen. De kleuterjuf... Het is logisch dat de alarmbellen gaan rinkelen als iemand zo iets zegt, maar om vervolgens zelf alles in te gaan vullen en allerlei suggestieve vragen te stellen stellen is wel heel erg kwalijk. Waarom niet gewoon een echte psychiater met het meisje en Lucas laten praten? Het is echt wel duidelijk voor zo iemand als een kind getraumatiseerd is en of iemand pedofiel is of niet. De ouders zijn er dan ook nog, die nemen natuurlijk het zekere voor het onzekere. Logisch, want stel dat het wel waar is? Maar om na het politieonderzoek nog steeds niet met Lucas in gesprek te gaan is wel een beetje naïef. En dan zijn er nog de meest agressieve dorpelingen. Stel dat Lucas nou echt misbruik had gepleegd dan zou ik de buitensluiting en de mishandeling nog wel kunnen begrijpen, maar als je zijn hond vermoord.. dan ben je toch net zo slecht als een kinderverkrachter? Of nog slechter, want die hond is niet alleen mishandelt maar ook dood.

Waar de film steken laat vallen is toch wel het einde. Ik miste dialogen bij de hereniging tussen Lucas en Theo. Een zinnetje als "Je hebt het echt niet gedaan hé?" en dan een nee-schuddende Lucas, was al voldoende geweest. Vervolgens is er dan die grote sprong van 1 jaar waarna iedereen weer samen is en op jacht gaat. Zou je dat doen? Samen met mensen die je zoon hebben geslagen, werkelijk dachten dat jij een pedofiel was en wellicht zelfs je hond hebben vermoord? Wellicht dat het tussen Theo nog goed zou komen, maar over die andere heb ik mijn twijfels.

En dan is er nog het echte einde, Lucas die opzettelijk wordt gemist door iemand met een jachtgeweer. Thomas Vinterberg is wreed voor de kijkers van zijn film, het einde blijft open en hij weigert om enige toelichting te geven. Over wie het was doet veel speculatie de ronde, maar volgens velen is dat irrelevant en is het meer symbolisch bedoelt; Lucas mag dan vrijgesproken zijn en Theo mag zijn onschuld erkend hebben, de valse beschuldiging zal hem altijd blijven achtervolgen. De jacht is niet voorbij.

Over het moraal van de film of wat nou precies de achterliggende gedachte is valt veel te discussiëren. Oordelen we te snel en te hart in dit soort gevallen? Zien mensen alleen wat ze willen zien (de kleuterjuf) en worden onschuldigen daar het slachtoffer van. Sommige zien de film als een waarschuwing voor het taboe rond seksualiteit, maar je zou de film ook als het omgekeerde kunnen zien. Klara doet haar domme uitspraak namelijk omdat haar broer een pornovideo aan haar heeft laten zien, als ze die niet gezien zou hebben dan zou de kleuterjuf nooit aan seksueel misbruik hebben gedacht.

De film deed me een beetje denken aan Mystic River van Clint Eastwood die op een vergelijkbare manier een moord behandelt. Daar word uiteindelijk iemand verdacht van de moord op de dochter van zijn oude jeugdvriend. Het verschil is dat in Jagten de hele film door duidelijk is dat Lucas onschuldig is, waar dat in Mystic River lang wordt opengelaten voor de spanning. Toch is ook Jagten erg spannend omdat je zo erg meeleeft met Lucas.

Technisch is Jagten een degelijk staaltje Scandinavisch vakwerk. Het acteerwerk is bijzonder goed, met name Mads Mikkelsen speelde meesterlijk en wist de machteloosheid van zijn personage erg goed over te brengen. Een sterke film over een bijzonder zwaar onderwerp waarbij zoveel onrecht gepaard gaat dat het bij vlagen een moeilijke zit is. Het einde liet me een beetje onbevredigd achter, maar een film die zoveel emotie bezit en zoveel stof tot nadenken brengt verdient een gepaste hoeveelheid waardering.

» details   » permalink  » reageer  

Arrival (2016)

17 maart, 22:47 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Arrival van Denis Villeneuve is gebaseerd op het korte Sciencefiction-verhaal Story of Your Life van Ted Chiang. Op een dag verschijnen er mysterieuze ovale stenen op aarde, schepen van ruimtewezens. Louise Banks is een taalexpert en word door het Amerikaanse leger opgeroepen om te proberen om met de Aliens te communiceren. Terwijl ze de taal van de Aliens probeert te begrijpen krijgt ze steeds meer visioenen uit haar eigen leven. Ondertussen ontstaat er een internationaal conflict over de manier waarop met de aliens om moet worden gegaan…

Waar ik mezelf aan stoorde was dat de Aliens toevallig ook een schrift en een taal hebben (dat hoeft namelijk helemaal niet, kijk maar naar de ontelbare soorten die er op de aarde leven zonder geschreven taal) en het ontcijferen van die taal en het communiceren met de aliens wel heel erg makkelijk en snel gaat uiteindelijk. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben al blij dat de film niet voor Roswell-aliens heeft gekozen die met klak-geluiden communiceren en hoe in Close Encounters of the Third Kind door middel van muziek wordt gecommuniceerd was ook al niet heel erg aannemelijk. Bovendien hebben Villeneuve en Eric Heisserer wel daadwerkelijk een kloppende Alien-taal bedacht met zo’n 100 symbolen. Het conflict tussen China en de wereld landen was ook een beetje onderbelicht gebleven, waarom was de generaal ineens helemaal van gedachte verandert na het horen van de laatste woorden van zijn vrouw uit de mond van een Amerikaanse taalkundige?

Arrival heeft erg mooie cinematografie met veel subtiele camerabewegingen en een prettig donker kleurgebruik. Al waren de gekozen shots wel vrij stereotype voor ‘independent sciencefiction’-films. Liefhebbers van bijvoorbeeld Christoper Nolan (zoals ik zelf) zullen het ongetwijfeld kunnen waarderen. De muziek van Jóhann Jóhannsson was erg sterk en hielp vooral het plot rond Louise en haar visioenen.

Als ik Arrival met twee films zou moeten vergelijken zou ik zeggen dat het een soort mix is van Close Encounters of the Third Kind en Interstellar. Vooral de combinatie van sterke cinematografie, sciencefiction en drama rond verloren kinderen deed me aan Interstellar denken.

Al met al vond ik Arrival een goede Sciencefictionfilm. Het had zeker beter gekund, maar het is wel een vermakelijke film en als je eenmaal accepteert hoe het vertalen gaat is het ook een goed verhaal. Cinematografisch sterk en verder ook vermakelijk. Wordt steeds nieuwsgieriger naar Villeneuve’s Blade Runner-film.

» details   » permalink  » reageer  

The X Files: I Want to Believe (2008)

17 maart, 20:45 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Zo’n 6 jaar na de vrij matige ontknoping van het laatste seizoen van The X-Files besluit Chris Carter, de geestelijk vader van de serie, om het verhaal voort te zetten in de vorm van een reeks films – zoals hij ook al van plan was met de eerste X-Files film. Omdat het zo lang geleden is besloten ze dit keer echter niet de Alien-chronologie te behandelen, maar een losstaand verhaal, zodat mensen die niet bekend zijn met de serie de film ook konden bekijken. De andere geplande films bleven echter uit omdat deze film geen succes was en toen was het vrij lang stil rond The X-Files. Tot er vorig jaar een miniserie uitkwam.

Mulder en Scully werken al jaren niet meer bij de FBI. Scully is als dokter gaan werken en Mulder zet zijn zoektocht naar Aliens elders voort. Maar als een FBI-agente spoorloos verdwijnt en de enige aanwijzingen worden gegeven door een pedofiele priester die claimt visioenen te hebben van de verdwijning, worden Mulder en Scully gevraagd om assistentie. Mulder doet het met tegenzin, maar verliest zichzelf al snel opnieuw in zijn zoektocht naar de waarheid als er steeds meer slachtoffers opduiken…

Het paranormale aspect is in dit verhaal niet zo groot. De priester en zijn visioenen zijn duidelijk niet echt de hoofdzaak. Het plot rond de Frankenstein-achtige experimenten vond ik wel erg gaaf, alleen jammer dat dat uiteindelijk ook niet helemaal uitgewerkt wordt. Het gaat voornamelijk om de hereniging van Mulder en Scully, hetgeen ik best aardig gedaan vond. David Duchovny en Gillian Anderson spelen alsof ze nooit weggeweest zijn, ondanks dat Anderson aangaf dat ze het bijzonder moeilijk vond om na zo’n lange tijd Scully weer te spelen.

The X Files: I Want to Believe voelt aan als een vrij middelmatige lange aflevering van de serie, alleen dan met een veel groter budget, erg gave gore en make-up effecten (vooral in de director’s cut) en wat moderner camerawerk. Net zoals afleveringen van de serie is de film wel erg vermakelijk, maar het is geen waardige afsluiting van deze geniale serie, net zomin als Seizoen 9 dat was. Hopelijk is de nieuwe miniserie dat wel. De eerdere film, The X Files: Fight the Future, was toch wel beduidend beter.

Op zichzelf is het weer een bijzonder vermakelijk avontuur van Mulder en Scully. De setting in de sneeuw was erg sfeervol en ik vond het plot rond de macabere experimenten best fascinerend. Qua cinematografie is het bijzonder degelijk en Mulder en Scully zijn – na de laatste twee seizoenen een beetje uit het zicht verdwenen te zijn – weer als vanouds van de partij. Een must voor fans van de serie.

» details   » permalink  » reageer  

Inkheart (2008)

Alternatieve titel: Tintenherz, 12 maart, 10:20 uur

Het boek Tintenherz van Cornelia Funke vind ik een erg interessant concept hebben en had ik als kind ongetwijfeld graag gelezen. Deze Hollywood-verfilming is echter wat te oppervlakkig om echt te boeien. "Actieheld" Brendan Fraser is miscast als Mo, maar verder was de casting op zich wel aardig. De slechte CGI en het stereotype plot waren vooral hinderlijk. Het einde was echt een groot deus ex machina. Wellicht had de film wat meer karakter gehad als het een Duitse verfilming was geweest in plaats van een kleinschalig Hollywood projectje.

» details   » permalink  » reageer  

Hacksaw Ridge (2016)

11 maart, 09:31 uur

Hacksaw Ridge verteld het waargebeurde verhaal van Desmond T. Doss. Doss meld zich vrijwillig aan voor het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar weigert om een wapen aan te raken. Hij wil enkel mensen helpen als hospik en geen vijanden doden, hetgeen zorgt voor confrontaties met zijn superieuren. Hun mening over Doss veranderd echter als Doss het leven van 75 gewonde soldaten red in Okinawa.

De film viel vorig jaar behoorlijk in de prijzen en won onder andere twee Oscars, voor Editing en Sound Mixing. In Australië werd de film zelfs als beste film van 2016 uitgeroepen. We kunnen dus wel spreken van Mel Gibson's comeback naar Hollywood na een decennium lang niet als regisseur actief te zijn geweest.

Hoewel Mel Gibson zijn kwaliteiten als regisseur met films als Braveheart meer dan bewezen heeft, is Hacksaw Ridge voor een groot deel toch het oppervlakkige waargebeurde heldenverhaal dat we zo vaak van Hollywood voorgeschoteld krijgen. De context van de slag om Okinawa en de achtergronden van het conflict met Japan worden niet belicht. Het was opzich een goed portret van het leven van Doss, maar zoals wel meer films van Mel Gibson speelt de film heel erg in op patriottisme en draait het eigenlijk helemaal om de heldendaden van Doss. Uiteraard een erg bijzonder gegeven, maar of ik er een hele film aan zou wijden weet ik niet. Braveheart had namelijk ook nog meer verhaallijnen en behandelde ook verschillende veldslagen en achtergronden. De Japanners blijven hier erg oppervlakkig, met uitzondering van de (erg mooi geschoten) Seppuku-scène dan.

Ik moet Gibson wel nageven dat de film cinematografisch niet veel verkeerd deed. De beelden waren prima geschoten en de effecten en stunts zagen er allemaal goed uit. Met name de scènes dat de soldaten voor het eerst het slachtveld oplopen waren indrukwekkend.

Andrew Garfield - die ik onlangs erg goed vond in Martin Scorsese's Silence - speelde wel een aardige rol als Desmond, al moet ik wel zeggen dat zijn accentje en grijns me uiteindelijk begonnen te irriteren. Een oude Hugo Weaving deed het ook goed als de vader van Desmond.

Hacksaw Ridge is een redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is boeiend genoeg voor de speelduur en de actie en mooie beelden weten prima te vermaken. Hacksaw Ridge is vooral een portret van een opmerkelijke soldaat, verwacht echter geen film met veel historische achtergronden of complex oorlogsdrama.

» details   » permalink  » reageer  

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016)

7 maart, 16:14 uur

De creativiteit van Tim Burton's visuele repertoire vind ik sinds Batman, Charlie and the Chocolate Factory en zijn stop-motion-films behoorlijk achteruit gegaan. Dit was toch een vrij standaard jeugdfilm van tegenwoordig. Het gebruik van stop-motion effecten voor de creaties van Enoch was dan wel erg leuk en het skeletten-leger (hoewel erg slechte CGI) was wel een grappig eerbetoon aan Ray Harryhausen. Grappig feitje, de opnames van het kindertehuis zijn gemaakt in een verlaten gebouw in België.

Het verhaal heeft een aantal orginele elementen, maar is over het algemeen erg stereotype. Een buitenbeentje met een oude mentor ontdekt dat hij bijzonder is en komt in contact met andere bijzonderen. Maar er is een slechterik die een gevaar voor de bijzonderen is om een of ander doel te bereiken. Niet heel bijzonder dus, maar ik vond het opzich wel leuk gevonden.

Het acteerwerk was wel goed. De kinderen deden het eigenlijk beter dan de volwassenen moet ik zeggen. Judi Dench was goed, maar niet bijzonder. Eva Green was niet slecht, al lijkt het alsof Burton als enige instructie "kijk blij" of "kijk boos" heeft gegeven. Samuel L. Jackson liep een beetje de lolbroek uit te hangen en nam de film duidelijk totaal niet serieus. Wat heeft die Ella Purnell (Emma) een apart hoofd trouwens, lijkt wel een levende pop, maar wel leuk gedaan.

Ondanks dat er een paar duistere scènes in de film zitten, is het wel echt een kinderfilm. De kijkwijzer-indicatie van 12+ is zwaar overdreven, in de jaren '80 kwamen er veel gruwelijkere dingen voor in kinderfilms en Disney is ook niet zo kindvriendelijk als men altijd beweerd.

Hoe dan ook, Miss Peregrine's Home for Peculiar Children was een vermakelijke film om gezien te hebben. Degelijk gemaakt met slechte CGI en een net wat te kinderlijke toon waarin het verhaal niet helemaal tot zijn recht komt.

» details   » permalink  » reageer  

Hauru no Ugoku Shiro (2004)

Alternatieve titel: Howl's Moving Castle, 5 maart, 11:17 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Beastmaster (1982)

4 maart, 23:15 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Veel mensen zullen Don Coscarelli kennen als de regisseur van de Cult-horrorfilm Phantasm. Ik was erg benieuwt wat hij met het Fantasy-genre zou doen.

Een slechte priester steelt het kind van de koning. Op het moment dat een heks het kind wil offeren wordt het gered door een oude man. Later komt de jongen erachter dat hij beschikt over de gaven om met dieren te praten. Zijn dorp wordt echter platgebrand door de kwaadaardige Juns. Dar is uit op wraak en komt uiteindelijk in de stad van zijn vader terecht. Onderweg ontmoet hij twee fretten, een zwarte tijger en een havik.

De film is losjes gebaseerd op The Beast Master van Andrew Norton. Zeer losjes, want dat is een science-fiction boek over een cow-boy. Don Coscarelli was een grote fan van Sword and sandal-films en het werk van Ray Harryhousen en daarom verplaatste hij het verhaal naar een setting in het bronzen tijdperk.

Gezien het vrij lage budget vind ik dat de makers er toch iets heel moois van hebben weten te maken. Het was slim om veel locaties in de natuur te gebruiken en zo minder sets te hoeven bouwen. De sets lijken een beetje op dingen uit een pretpark, maar met een beetje fantasie ziet het er allemaal uitstekend uit. Beastmaster is erg goed opgenomen. Bij vlagen zag het er zelfs modern uit, de beelden vanuit het perspectief van de havik waren erg goed gedaan en een aantal shots waren bijzonder sfeervol (de heks met het magische vuur en de Jun-lijder met een vuurzee achter zich). De muziek van Lee Holdridge was zeker niet onaardig, maar kan niet tippen aan die van veel andere Fantasy-films uit de 80s.

De vele stunts met dieren zijn ongelovelijk knap gedaan, dat moet echt heel moeilijk zijn geweest. Ik was er al bang voor, maar het schijnt dus dat er niet heel goed met de dieren is omgegaan tijdens de productie. Officieel is er weinig over te vinden, maar het schijnt dat een tijger is overleden aan een huidziekte (als gevolg van de verf natuurlijk) en veel fretten zijn gesneuveld. Door dit soort films vind ik dat de dierenbescherming verplicht iedere filmproductie moet overzien (en dat mag best wat geld kosten van de producenten).

We beginnen met een prima origin story van Dar en daarna word de eerste helft van de film besteed aan het krijgen van een motief voor wraak. In het middenstuk is Dar een eenzame reiziger die dierenvriendjes ontmoet en dan uiteindelijk een doel vind: De slechte priester Maax verslaan. Het duurt allemaal even, maar uiteindelijk is er dan een spannende confrontatie. Tot slot krijgen we ook nog een gave veldslag voorgeschoteld. Op een aantal gruwelijkheden na (die vleermuisbeesten) is de film eigenlijk ook prima geschikt voor kinderen.

Eerlijk is eerlijk, het verhaal is zeer simpel, veel dingen hadden beter gekund en het is puur exploitatie van geverfde dieren. Maar gezien het budget vond ik alles er bijzonder goed uitzien en deze kwaliteit van filmen is ongekend voor b-films uit de 80s, het had allemaal veel knulliger gekund. Belachelijk dat de film zo'n lage waarderingen heeft. Het niveau van films als Conan the Barbarian en Excalibur wordt mischien niet behaald, maar de film heeft zeker zijn goede momenten.

Degene die de poster heeft gemaakt heeft de film duidelijk nooit gezien (zelfs de haarkleur van de slavin is fout). De twee vervolgen die de film kreeg sla ik even rustig over. Dar die tijdrijst naar de 20e eeuw... wat hebben die producten gerookt?

» details   » permalink  » reageer  

La Cité des Enfants Perdus (1995)

Alternatieve titel: The City of Lost Children, 4 maart, 21:07 uur

La Cité des Enfants Perdus is een erg aparte en stijlvolle film. Een soort mix van Terry Gilliam en Tim Burton's stijl in een wereld die doet denken aan een mediterrane steampunk-versie van Dark City. Persoonlijk herinnerde de film me ook aan de boeken van De Kleine Kapitein van Paul Biegel, daarin komen ook van die roestige constructies in de zee voor.

De film verteld het verhaal van een post-apocalyptische wereld waar blinde-sekteleden kinderen ontvoeren voor de slechte Krank. Krank en zijn hulpjes zijn gecreëerd door een gekke wetenschapper. Krank kan niet dromen en daarom wil hij de dromen van kinderen stelen. Omdat alle kinderen bang van hem zijn krijgt hij enkel nachtmerries. Op een dag wordt het kleine broetje van circusartiest One ontvoerd door de sekteleden en gaat hij hen achterna. Onderweg ontmoet hij het meisje Miette.

Wat hebben alle acteurs in deze film geweldige koppen zeg. Met name Daniel Emilfork (die niet zou misstaan als Nosferatu) en Dominique Pinon hadden bijzondere gelaten. Ron Perlman vertolkte een goede hoofdrol als One. Erg knap gezien hij helemaal geen Frans spreekt.

Aan de ene kant voelt de film aan als een kinderfilm, maar aan de andere kant is het ook erg duister. Het komt grotendeels door de humor en de tedere momenten dat het me aan een kinderfilm doet denken, en die Dominique Pinon zou zeker veel kleintjes aan het lachen maken. Het zal in ieder geval aardig wat nachtmerries opleveren als je dit aan kinderen voorschotelt. Toch vind ik de 16+ kijkwijzer-indicatie weer ontzettend overdreven.

Het aparte kleurgebruik is verkregen door wit geschminkte acteurs op een donkergekleurde set te filmen en de kleur dan zodanig aan te passen tot de witte gezichten op huidskleur lijken. De sets zagen er allemaal goed uit en de industriële steampunk-designs waren lekker grimmig. De CGI-effecten zoals de luis kwamen gelukkig niet al te veel voor, al moet ik zeggen dat de veroudering/verjonging-effecten er wel bijzonder goed uitzagen.

Hoewel de film erg sfeervol was wordt de sfeer die de mooie poster heeft niet geëvenaard in de film. Het duurt heel lang voor de hoofdpersonen daadwerkelijk op weg gaan naar het eiland en dan gaat alles redelijk snel. Het verhaal is erg simpel en had een aantal erg leuke en sfeervolle elementen. De muziek van Angelo Badalamenti was ook bijzonder mooi.

Al met al vind ik La Cité des Enfants Perdus een geslaagde film. De humor was niet te overdreven, het acteerwerk is goed en verder is het allemaal erg sfeervol en een lust voor het oog.

» details   » permalink  » reageer  

The Night Manager (2016)

3 maart, 23:55 uur

The Night Manager is een Britse mini-serie van de Deense regisseuse Susanne Bier, gebaseerd op het boek van John Le Carré. De serie verteld het verhaal van Jonathan Pine, een voormalig soldaat die werkt als hotelmanager in Caïro. Op een dag krijgt hij van de minnares van een Egyptische gangster een document met wapentransacties. Hij speelt het door aan MI6 en niet veel later is de minnares dood. Pine vertrekt naar Zwitserland om daar in een hotel te werken. Daar komt hij echter oog in oog te staan met de beruchte wapenhandelaar Richard Roper.

Tom Hiddleston speelde een goede hoofdrol. Hugh Laurie zet een meesterlijke rol neer als de vileine wapenhandelaar Roper. Bij vlagen vertoont Roper trekjes van House, maar er is toch echt een groot verschil tussen de twee. Waar House een sympathieke aso is, is Roper het vleesgeworden kwaad. Verder waren Olivia Colman (Broadchurch), Tobias Menzies (Game of Thrones), David Harewood (Homeland, Blood Diamond) en Elizabeth Debicki ook goed.

De kwaliteit van de serie was erg hoog. De Deense cinematografie was uitstekend en paste ook wel bij de luxueuze setting van het verhaal. Soms werd het een beetje too much, de gigantische demonstratie van het wapentuig was bijvoorbeeld niet realistisch, maar over het algemeen is het erg geslaagd. Wat ik vooral sterk vond was de manier waarop de moderne inlichtingendiensten hun werk doen en verder de nonchalante manier waarop Roper en co hun wapens verhandelen, alsof het luxe jachten zijn.

The Night Manager is een spannende en goede mini-serie die het kijken meer dan waard is.

» details   » permalink  » reageer  

The Age of Innocence (1993)

3 maart, 22:34 uur

Na een reeks van geweldadige (gangster-)films besluit Martin Scorsese om zijn - naar eigen zeggen - meest geweldadige film te maken: Een kostuumdrama.

The Age of Innocence verteld het verhaal van Newland Archer, een lid van een respectabele high society-familie van New York. Archer is verloofd met May Welland, maar zijn oog valt op haar nicht gravin Ellen Olenska die het onderwerp is van veel geruchten omdat ze wil scheiden van haar man.

Hoewel het acteerwerk uitstekend is en het verhaal ook zeker niet onaardig, was het geheel wel een beetje stijfjes. Ik kan me goed voorstellen dat dit niet iedereens cup of tea is, met name het begin van de film vergt wat geduld. Maar dat was het wat mij betreft wel waard, want het drama was uitstekend en de film kende een aantal bijzonder sterke momenten. Door de verteller die af en toe tussendoor kwam voelde de film aan als een soort boek. Aan de ene kant vond ik het wel wat hebben, de uitleg tussendoor, maar aan de andere kant haalde het het tempo uit de film.

Altijd opmerkelijk dat sommige mensen het zichzelf zo moeilijk maken, dan heb je een mooie verloofde en dan moet je zo nodig verliefd worden op haar nicht, met wie je onmogelijk een relatie kunt onderhouden. Wat een leven hebben die lui ook allemaal, zoveel geld en dan de hele dag besteden aan frivoliteit, geen wonder dat ze niets anders te doen hebben dan roddelen en kijken of iedereen alles nog wel doet 'zoals het heurt'. Wel grappig dat er nog steeds een aantal Nederlandse invloeden in het New York van toen waren. Henry van der Luyden met zijn servies van de VOC bijvoorbeeld.

Het beste van The Age of Innocence is dat het visueel echt een meesterwerk is, zonder twijfel Scorsese's mooiste film. De cinematografie is uitstekend, veel symmetrie en schilderachtige composities in mooi Cinemascope formaat. Het kleurgebruik was bijzonder mooi, al die prachtige bloemen kon je bijna ruiken. De historische setting was erg geslaagd. De interieurs, de kostuums, de schilderijen aan de wanden, het is allemaal bijzonder mooi verzorgt. De muziek van Elmer Bernstein was ook erg mooi en hielp de emotionele momenten enorm.

Scorsese heeft daarnaast ook een aantal Hitchcockiaanse trucjes toegepast. Om te beginnen hebben we de prachtige openingstitels van Saul Bass met de ontluikende bloemen. Daarnaast werd om aan te geven dat een personage zich ergens op focuste een film noir-achtige belichting van de ogen gebruikt. Bepaalde emoties werden met kleuren als rood en geel weergegeven (Hitchcock deed dit ook in Marnie) en tot slot heeft Scorsese ook een erg experimenteel trucje gebruikt: als Newland en Ellen in een menigte zitten komt er een soort toneellicht over hen heen en hoor je de andere toeschouwers niet meer.

Alleen de visuele pracht maakt The Age of Innocence het kijken al waard. Het kan een vrij lange zit zijn, maar Daniel Day-Lewis, Winona Ryder en Michelle Pfeiffer loodsen je samen met Elmer Bernstein's mooie klanken langs alle frivoliteit, zodat je kan genieten van de prachtige beelden en het geslaagde liefdesdrama.

» details   » permalink  » reageer  

Conquest (1983)

Alternatieve titel: La Conquista de la Tierra Perdida, 1 maart, 23:17 uur

Ik was lange tijd erg benieuwt wat Lucio Fulci - The Master of Gore - met het Fantasy genre zou doen. Conquest voelde aan als een mix van de Hercules-exploitationfilms (de hoofdpersoon is vernoemd naar het oud-Griekse Ilias) en films als Conan en Red Sonja, met trekjes van Italiaanse kannibalenfilms en dit alles in de setting van La Guerre du Feu.

Ilias reist naar een ver land waar barbaarse half-mensen leven die een tyrannieke heks Ocron vereren die doet alsof ze de zon laat op en ondergaan. Samen met dierenvriend Mace moet Ilias het opnemen tegen de vele gedrochten die Ocron op hen af stuurt.

De film is prima opgenomen. Alleen wel jammer van die hinderlijke soft focus-effecten die de film een mysterieus uiterlijk moesten geven. Het was slim van Fulci om La Guerre du Feu na te apen en mooie locaties in de natuur uit te kiezen in plaats van goede filmsets in een Roomse studio te bouwen. De locaties in Italië, Spanje en Mexico zijn dan ook prachtig.

Zoals we van Fulci wel kunnen verwachten zit de film weer vol gore. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een Sword and Sorcery-film heb gezien met zoveel gore en macabere zaken. Bij een paar afgehakte hoofden houdt het normaal wel op, maar Fulci wil een ook hoop gespleten schedels, vierendelingen, kannibalisme en zelfs dikke pusbulten. De vele gedrochten zijn eigenlijk best wel goed gemaakt voor het budget. Vergelijk de Zwijnkop-man maar eens met die uit Deathstalker.

Claudio Simonetti van Goblin toverde voor Conquest even een lekker foute 80s soundtrack uit z'n synthesizer. Eigenlijk wel geinig die sequencers met rennende barbaren.

Het verhaal blijft natuurlijk heel erg aan de oppervlakte, al zaten er wel een paar geslaagde elementen in. Eigenlijk is het haast een soort videogame, er zijn allemaal hindernissen en problemen die je moet oplossen om uiteindelijk de eindbaas te verslaan. Omdat de gore en de actie er goed uitzagen en de dialogen niet te achterlijk waren, was het prima vermaak. Het had wel wat dit brute Sword and Sorcery avontuur van de Italiaanse splatter-koning. Ben benieuwt hoe andere Italianen dit hebben aangepakt.

Waarom de film Conquest heet is me overigens niet duidelijk, want er wordt niets veroverd. Bij zo'n titel denk ik toch eerder aan een barbaar die het schopt tot koning en met brute kracht andere landen veroverd.

» details   » permalink  » reageer  

Sennen Joyû (2001)

Alternatieve titel: Millennium Actress, 1 maart, 13:00 uur

Tijdens een interview herinnert een actrice haar leven aan de hand van de films waar ze in gespeeld heeft. Zo komt haar eeuwigdurende zoektocht naar haar geliefde aan het licht.

Millennium Actress is een goede Japanse animatiefilm van Satoshi Kon. De opzet is best apart en het feit dat de fan en interviewer ook een rol speelde in de filmfragmenten maakte het bij vlagen ook komisch. Uiteindelijk word een aantal keer hetzelfde verhaal verteld, maar dat was eigenlijk niet erg want het was leuk om de verschillende settings uit de Japanse filmwereld voorbij te zien komen. Ik herkende Ran van Akria Kurosawa en Gojira. Leuk hoe de film Japanse (film)geschiedenis in het verhaal heeft verwerkt.

De animatie was bijzonder mooi. In Japan gebruikte ze in 2001 blijkbaar nog steeds cel animatie en het is nog altijd even mooi. De tekenstijl was zelfs voor Japanse begrippen gedetailleerd, wat een aantal erg mooie plaatjes opleverde.

Al met al een vermakelijke anime met een sterk romantisch verhaal over een actrice. De structuur had wellicht wat beter gekund, maar het verhaal wist prima te boeien en de mooie animaties maken de film het bekijken meer dan waard.

» details   » permalink  » reageer  

Fire and Ice (1983)

Alternatieve titel: Vuur en IJs, 28 februari, 23:30 uur

Fire and Ice is een heerlijk Sword and Sorcery-avontuur van animatiefilmer Ralph Bakshi. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat het zijn beste werk is. Wellicht dat het feit dat de beroemde illustrator Frank Frazetta co-producent en schrijver is ook wat mee helpt.

Een wereld word verscheurd door een gevecht tussen vuur en ijs. De kwaadaardige heerser Nekron duwt zijn gletsjer over het land heen en dreigt Fire Keep te verzwelgen. Om de koning tot overgaven te dwingen wordt zijn dochter Teegra gekidnapt. Ondertussen is de barbaar Larn uit op wraak en ontmoet hij de mysterieuze krijger Darkwolf.

Het verhaaltje blijft redelijk aan de oppervlakte en de personages hebben niet echt achtergrond, maar eerlijk gezegd is dat zelden bij dit soort films. Frank Frazetta had een aantal gave plannen voor het verhaal, maar uiteindelijk is daar niets mee gedaan. Dingen als half-naakt door de sneeuw lopen en mensen die worden neergestoken zonder dat er ook maar een druppel bloed vrijkomt, moet je ook maar even door de vingers zien.

Ralph Bakshi is natuurlijk berucht door het gebruik van rotoscoping, een techniek waarbij de opnames eerst in zwart-wit worden opgenomen met acteurs en daarna door de animators overgetekend. Dit met het doel om realistischer animatie te verkrijgen. Vaak ziet het er echter niet al te best uit, Bakshi's The Lord of the Rings is daar een goed voorbeeld van. In Fire and Ice daarentegen pakt de rotoscoping wel zeer goed uit (ook erg gaaf om de achter de schermen-beelden te zien overigens). Slechts op een paar momenten kwam de animatie korrelig over en de tekenstijl en anatomie van de karakters was bijzonder realistisch. De camerastandpunten waren voor animatie ook erg origineel, het kwam vaak veel minder plat over. Hinderlijk was wel de manier waarop de cellen later waren geanimeerd en de special effects die er soms overheen waren gegooid.

Ik vond het zelf nog het hinderlijkst dat de achtergronden zo weinig detail hadden en qua kleur vaak niet matchen met de karakter-animatie. En dan te bedenken dat de achtergronden zijn gemaakt door Thomas Kinkade (die nu prachtige romantische schilderijtjes maakt voor o.a. De Paus) en James Gurney (bekend van de Dinotopia-reeks). Gezien de twee heren samen meer dan 10 achtergronden per dag af moesten leveren vind ik het ook niet gek dat ze niet altijd even gedetailleerd zijn.

William Kraft (eigenlijk dirigent) componeerde een epische soundtrack voor de film. Ook het sound design was verder goed gedaan en deed het geheel nog een stuk realistischer overkomen.

De kwaliteit van de animatie mag een beetje wisselend zijn, het verhaal en de personages zijn niet super uitgewerkt en veel dingen hadden beter gekund, maar omdat je gewoon ziet met hoeveel toewijding en liefde deze animatiefilm is gemaakt kun je niet anders dan genieten van kitscherige jaren '80 barbaren Fantasy. De gedetailleerdheid van de karakters en de geslaagde rotoscoping maken het de film meer dan waard en dan is er ook nog een heerlijk sfeertje.

Pareltje.

» details   » permalink  » reageer  

Moonrise Kingdom (2012)

26 februari, 22:04 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Mijn eerste kennismaking met Wes Anderson viel zeker niet tegen. Twee tieners met een moeizame jeugd worden verliefd en besluiten samen weg te lopen. Hierdoor word de hele gemeenschap van het eiland waar ze op wonen gealarmeerd. De padvinders, politieagent en ouders van het meisje zetten een zoektocht op.

De humor in Moonrise Kingdom was vaak nogal droog, maar omdat de film niet de indruk gaf perse heel erg grappig te willen zijn en niet zo schreeuwerig was als menig andere (Amerikaanse) komedie-film was dat niet zo erg. Vooral prettig dat de humor vaak puur in de situatie zat en niet in dialogen, voorbeeld: Een vader die midden in de nacht, in felgekleurde pyjama boek en een fles wijn in de hand, een bijl uit de kast pakt en zegt dat hij even hout gaat kloven. Het nogal autistische van alle personages - oog voor detail, extreem formeel taalgebruik en dingen (te) serieus nemen (de scout die even een inventaris van zijn spullen gaat maken of in het huwelijk wil treden met zijn vriendinnetje) – sprak mij erg aan, waarschijnlijk omdat ik zelf ook autistisch ben.

De visuele stijl van Wes Anderson is alom aanwezig in de film. Ik vond het wel wat hebben die uitvoerige composities met nadruk op symmetrie. De vele close-ups van apparaten en handschriften waren een leuke toevoeging. De jaren ’60 setting was geslaagd en de poppenhuisachtige huisjes waren ook leuk. Verder maakt Anderson op een goede manier gebruik van klassieke muziek, met name de muziek van Henry Purcell in het begin.

Ook een leuk kenmerk van Wes Anderson vind ik dat we mainstream acteurs zoals Bruce Willis en Bill Murray in een film zien die alles behalve mainstream is. Het acteerwerk was niet denderend, maar ook totaal niet slecht. De twee jonge hoofdrolspelers kwamen soms ongeïnteresseerd over (ik geloof dat dit opzettelijk was), maar ik vond dat ze wel overtuigend speelden. Met name de liefdesscène en de andere scènes op het strand waren erg sterk.

De film bracht bij mij vooral het gevoel over van een dagdroom uit het begin van de pubertijd, de overgangsperiode van het schoolkind naar de adolescent. De gedeserteerde kaki-scout beleefd dan ook best wat avontuurtjes voor zijn leeftijd. De film herinnerde mij verdere aan het begin van mijn eigen pubertijd, misschien dat dat komt omdat de acteurs dezelfde leeftijd hebben als ik en 2012 ongeveer het begin van mijn pubertijd was. Ik las toen overigens hetzelfde soort boeken als Suzy.

Moonrise Kingdom is een aparte film, maar wist toch indruk op me te maken. Het verhaal kon me goed geboeid houden en visueel is de film een klein meesterwerkje. Ben nieuwsgierig geworden naar het verdere werk van Anderson.

» details   » permalink  » reageer  

The Green Mile (1999)

Alternatieve titel: Stephen King's The Green Mile, 19 februari, 09:34 uur

Op een of andere manier had ik verwacht dat The Geen Mile een nogal overgewaardeerde film zou zijn. De top 250 maakt mij altijd een beetje sceptisch. Toch bleek dat helemaal nergens voor nodig, want The Green Mile blijkt toch terecht gewaardeerd te worden.

Paul Edgecomb denkt terug aan zijn tijd als gevangenisbewaker op de dodencel ten tijde van de drooglegging. Ze kregen toen een nieuwe gevangene, de zwarte reus John Coffey, die ervan wordt verdacht twee meisjes te hebben verkracht en vermoord. Coffey bezit echter een bijzondere gave.

Stephen King laat met The Green Mile een hele andere kant van zichzelf zien. We hebben nog steeds een stel psychopaten, bovennatuurlijke krachten en de macabere elektrocutie, maar The Green Mile bevat ook een groot hartverwarmend en emotioneel aspect. King kennen we vooral van de "I'm gonne scare the shit out of you!"-houding die hij in de trailer van Maximum Overdrive heeft (onvoorstelbaar trouwens dat de zelfde man The Green Mile heeft geschreven). Maar het ligt natuurlijk ook vaak aan de manier waarop zijn boeken worden verfilmt. The Dead Zone van Cronenberg en Pet Sematary vond ik op emotioneel vlak ook erg sterk en de boeken die ik tot nu toe van King heb gelezen waren veelzijdiger dan het gemiddelde genrewerk.

Genrefilmer Frank Darabont heeft door in korte tijd The Shawshank Redemption en deze film te regisseren het weten te schoppen tot een van de meest gewaardeerde regisseurs ooit. Darabont heeft in ieder geval een talent voor goede boekverfilmingen. Zowel zijn twee toppers als het minder gewaardeerde The Mist zijn allemaal uitstekende Stephen King-verfilmingen die trouw blijven aan het bronmateriaal. Het is vooral goed dat Darabant lekker de tijd neemt om meerdere aspecten van het boek te belichten en het niet afraffelt. Verder heeft hij een erg sterke cinematografische stijl met warme kleuren en scherp beeld.

Het acteerwerk was zeer goed. Tom Hanks zet een sterke rol neer als Edgecomb en Michael Clarke Duncan weet Coffey ook erg goed neer te zetten. De enige kritiek die ik heb is dat de film mischien teveel een tranentrekker is en een typisch Amerikaans zwart-wit-beeld schetst van goed en kwaad (dit zijn de slechte ter dood veroordeelde en dit zijn de goede). Verder zagen de beien die uit Coffey's mond kwamen vliegen er te duidelijk uit als CGI. Maar verder heb ik toch niets dan lof voor deze film.

Een mooi meeslepend verhaal met een geslaagd contrast tussen serieus drama en bovennatuurlijke fantasy. De toevoeging van de muis vond ik ook briljant.

» details   » permalink  » reageer  

Gedo Senki (2006)

Alternatieve titel: Tales from Earthsea, 17 februari, 21:48 uur

Gedo Senki is gebaseerd op de Aardzee-reeks van Ursula Le Guin en verteld het verhaal van Arren die op de vlucht is nadat hij zijn vader, de koning, heeft vermoord. Hij ontmoet de aartsmagiër Ged en samen vervolgen ze hun reis. Aardzee raakt in verval en magie verliest zijn kracht. Ondertussen is de slechte magiër Cob opzoek naar het eeuwige leven.

Hayao Miyazaki wilde al langere tijd de Aardzee-reeks verfilmen. Eerst weigerde Le Guin de rechten aan hem te geven, omdat ze animatie associeerde met Disney. Na het zien van Miyazaki's werk gaf ze alsnog toestemming. Tegen die tijd was Hayao echter druk met Howl's Moving Castle dus besloten de producers om zijn zoon Goro, een veelbelovende animator, als regisseur in te huren. Le Guin en Papa Miyazaki waren hierop tegen omdat ze Goro niet ervaren genoeg vonden, hetgeen voor voortdurende spanning tijdens de productie zorgde.

De tekenstijl is een stuk simpeler en minder gedetailleerd dan we van Papa Miyazaki gewend zijn. Wat ik ook hinderlijk vond was dat de inkleuring van de animatie niet werd aangepast aan de lichtentensietijd in de betreffende scène, het leek af en toe alsof we naar een test-render aan het kijken waren. De achtergronden en ontwerpen blijven echter schitterend en de animatie was ook ruim voldoende. Goro liet zich voor de ontwerpen van de personages inspireren door de Manga van zijn vader (vandaar dat je wellicht gezichten herkend uit Nausicaa of the Valley of the Wind) en verder is veel Middeleeuwse, Klassieke en Romaanse kunst te herkennen in de ontwerpen.

Het verhaal bleef een beetje aan de oppervlakte. 2 uur is nou eenmaal te kort om echt een goed beeld van een fantasywereld en haar complexiteit te geven. Wat ook niet helpt is dat de film eigenlijk een verfilming is van het laatste deel in de Aardzee-reeks The Farthest Shore met elementen uit andere boeken uit de reeks. De titel komt dan weer van de in 2001 verschenen verhalenbundel Tales from Earthsea, maar verder heeft het weinig met de film te maken. Logisch dus dat je het gevoel krijgt dat een introductie onderbreekt en Le Guin de film geen geslaagde adaptatie vond. Nu ken ik de Aardzee-reeks helemaal niet en ben ik zonder verwachting de film ingegaan. Op zichzelf is het zeker geen slecht verhaal. Je mist mischien wat uitwerking hier en daar, maar ik vond het wel bijzonder vermakelijk, meeslepend en spannend.

De Engelse dub is van goede kwaliteit. Timothy Dalton zet een sympathieke en wijze Ged neer en Willem Dafoe een zeer naargeestige Cob met zijn akelige fluisterstem.

Al met al vind ik Gedo Senki weer een heerlijke Ghibli film. Net zo als Howl's Moving Castle is het erg leuk om de Japanners westerse Fantasy te zien verfilmen. Het had beter gekund, maar toch is dit een prachtig staaltje Fantasy waar ik me uitstekend mee vermaakt heb.

» details   » permalink  » reageer  

Omohide Poro Poro (1991)

Alternatieve titel: Only Yesterday, 17 februari, 19:39 uur

Only Yesterday is een erg mooie animatiefilm van Isao Takahata. De film verteld het verhaal van Taeko, die het drukke leven in Tokio achter zich laat om te gaan werken op het platteland. Onderweg haalt ze herinneringen aan haar jeugd op.

De film heeft een melancholiek sfeertje, dat wordt versterkt door Katsu Hoshi's prachtige pianomuziek. De jeugdherinneringen waren het leukste aan de film en hadden veel charme. Toch ontbrak de rode draad een beetje, er werd niet echt naar iets toegewerkt en heden en verleden hadden weinig verband. De terugblikken (1966) zijn gebaseerd op de manga van Hotaru Okamoto en Yuuko Tone en het heden (1982) is door regisseur Isao Takahata bedacht.

De film is bijzonder mooi geanimeerd. De terugblikken hebben wat schilderachtigs en simplistisch door de waterverfachtergronden en de simpele tekenstijl, waar het heden bijzonder realistisch en met veel detail is getekend. Toendertijd werd de film zelfs tot meest realistische anime uitgeroepen. Dat kan ik ook waarderen aan de Japanners, animatie word als een medium beschouwt en niet als een genre. Een film als deze had net zo goed live-action kunnen zijn, maar er is bewust voor animatie gekozen (al speelt natuurlijk ook mee dat het een Manga verfilming is).

Al met al vond ik Only Yesterday een erg leuke film om gezien te hebben. Het is zeker niet de beste Ghibli-film, maar door de geslaagde sfeer en de uitstekende animatie het kijken meer dan waard.

» details   » permalink  » reageer  

Suzy Q (1999)

11 februari, 21:27 uur

Martin Koolhoven vind ik toch wel een van de beste filmmakers die we momenteel in ons landje hebben. Al is het al om zijn uitgebreide kennis van cult-films, exploitation en Westerns. In Suzy Q had hij tot mijn verbazing zelfs allerlei verwijzingen naar de Giallo weten te verwerken. Zo zien de nachtscènes er erg Argentoësk uit en is het kleurgebruik af en toe zelfs Bavaësk. De cinematografie is goed verzocht en vertoond enkele invloeden van het Duits expressionisme, aparte camerahoeken en Dutch angles onder andere.

De setting van de jaren '60 was geslaagd en het had ook wel wat. Vooral de muziek gaf de film een charme. Toch was het weer een nogal typisch tijdsbeeld. In de grote stad zullen mode, vrije liefde en idolen toen vast erg belangrijk geweest zijn, maar als ik mijn grootouders moet geloven viel dat in de rest van Nederland best mee. De provincie kwam pas in de jaren '70 langzaam uit de verzuiling. Natuurlijk verwijt ik het Koolhoven niet, maar ik zou zo graag een keer een film over een braaf en burgerlijk plattelandsstadje zien uit die tijd.

Structuur is ver te zoeken in het verhaal. Het is gewoon een kijkje in het leven van een nogal verknipt gezin. Toch blijft verhaal de gehele speelduur boeien en werd de film nergens saai. Een verknipt gezin is het wel zeker. En dan met name die Zwier. Je ziet het in (Nederlandse) literatuur en film wel vaker, kinderen die dieren doden voor hun plezier. Ik hoop dat zulke kinderen niet echt bestaan, maar ik ben er bang voor. Of zijn dat de moordenaars en psychopaten van de toekomst? Ik heb als Horrorfanaat veel gruwelijkheden gezien, maar dat shot van de schildpad die onthoofd wordt was dusdanig macaber dat het me lang zal bijblijven (ik hoop dat dit nep was?). Vreemd vond ik wel hoe lichtzinnig de rest van het gezin het opvat dat broederlief de huis-schildpad in de soep heeft gestopt. Dat had je bij ons thuis niet kunnen navertellen (en wij zijn een heel normaal gezin 😛)...

Carice van Houten is hier nog aan het prille begin van haar carrière. Toevallig ben ik op het moment ook Game of Thrones aan het kijken, apart dat die het zo ver geschopt heeft eigenlijk. Ze speelt ook zeker niet onaardig, die vroege Nederlandse rollen blijf ik toch wel het leukste vinden ook, nog geen sterallures. Jack Wouterse is toch wel duidelijke de beste acteur hier, hij kwam het samen met Carice het meest spontaan over.

De film mocht niet in de bioscoop door problemen met de rechten van de muziek. Koolhoven heeft de film daarom zelf op The Pirate Bay en YouTube gezet. Dit laat maar weer eens zien hoe geniaal die man is. Als je er niets aan kan verdienen, dan maar flink wat naamsbekendheid verwerven.

Al met al vind ik Suzy Q een zeer geslaagd filmpje van eigen bodem. De toewijding van de makers en de expertmentaliteit spat er vanaf.

» details   » permalink  » reageer  

Anthropoid (2016)

10 februari, 23:28 uur

De historische setting was erg geslaagd en het acteerwerk was ook wel redelijk. Het nut van de oost-Europese accentjes snap ik echter totaal niet. Doe dan gewoon Engels of realistisch Tsjechisch.

Ook vind ik die verzetsstrijders een stel enorme faalhazen. Het is totaal niet realistisch dat zulke prutsers de op twee na belangrijkste man van Nazi-Duitsland moeten uitschakelen. Ik snap best dat de film probeert om de verzetsstrijders op een menselijke manier neer te zetten en niet als standaard heroïsche personages, maar dit is ook weer niet geloofwaardig.

De film is opzich prima opgenomen, maar voor mijn doen was het beeld veel te schokkerig. Die hele handheld-look vind ik maar niets, als je de mogelijkheid hebt voor een stabiel shot neem die dan ook gewoon.

Al met al dus geen topper, maar wel een redelijk vermakelijke film.

» details   » permalink  » reageer  

Silence (2016)

10 februari, 09:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Silence is Martin Scorsese's verfilming van de roman van de Japanse schrijver Shūsaku Endō. De Aartsbisschop van New York had hem dat boek in de jaren '80 cadeau gegeven. Scorsese probeerde het boek al sinds de jaren '90 te verfilmen, maar het lukte nooit om de financiering rond te krijgen. De uiteindelijke productie verliep door de hoge kosten en de moeilijke omstandigheden op de locaties (aardbevingen o.a.) ook moeilijk. Op 29 November 2016 ging de film in première in het Vaticaan waar de film door Jezuïeten en bisschoppen is bekeken (of de Paus hem ook gezien heeft is onbekend) en sinds deze week is de film dan eindelijk ook in Nederland te zien.

1640. Nadat bijna heel Japan succesvol tot het Katholicisme is bekeerd besluit het Shogunaat om het land te zuiveren van buitenlandse invloeden. Een grootschalige Christenvervolging is het gevolg. Twee jezuïeten reizen naar Japan opzoek naar hun oude leermeester, die naar verluid zijn geloof heeft afgezworen. Tijdens hun verblijf in Japan wordt hun geloof op de proef gesteld.

Mensen die een film met actie en spectaculaire dialogen van Liam Neeson verwachten zullen bedrogen uit komen. Scorsese maakt een serieuze film, zoals Hollywood dat veel te weinig doet tegenwoordig. Als je niet bent geïnteresseerd in geschiedenis of theologie zal de film ook niet heel interessant zijn. Toch denk ik niet dat je perse gelovig moet zijn om de film te kunnen waarderen. Ik snap op zich wel dat de film het in Amerika slecht doet. Je moet geduld hebben en open staan voor de boodschap van de film wil je een prettige kijkervaring hebben. Silence is geen popcornvermaak.

De Ierse Katholiek Liam Neeson speelde eerder al een jezuïtische missionaris in het prachtige The Mission. Na zijn vele actie-rollen is het een verademing om Neeson weer in zo’n serieuze rol te zien. Neeson zet een sterke rol neer als Ferreira, al moet ik er wel bij zeggen dat het slechts een kleine rol is. Van Adam Driver had ik nog niet veel soeps gezien, maar hij bewijst zich hier toch een zeer degelijk acteur. Andrew Garfield blinkt het meeste uit. Zijn lijdensweg en innerlijke tweestrijd is bijzonder sterk vertolkt. Driver en Garfield zijn allebei erg afgevallen voor hun rol en hebben een tijdje in Portugal als Jezuïeten geleefd ter voorbereiding. De Japanners deden het verder ook wel aardig allemaal. Ik snap dat er voor Engels is gekozen in plaats van Portugees, al waren de accentjes soms een beetje flauw.

De cinematografie is uitstekend en de beelden van de opnamelocaties in Taiwan en China zijn werkelijk prachtig. De setting is goed verzorgd en zover ik het kan beoordelen historisch correct. Zo zitten er zelfs Nederlandse kooplieden in de film die even een enkel woordje Nederlands spreken. Scorsese benut stilte op een manier die een beetje doet denken aan het werk van filmmakers als Akira Kurosawa en Andrei Tarkovsky. Met name de long shots waren indrukwekkend. Voor de belichting en het kleurgebruik liet Scorsese zich inspireren door 17e eeuwse schilderijen met het Barokke clair-obscur belichting en goudgekleurde Japanse prenten uit die tijd.

Ik was eerst vooral benieuwd wat voor invalshoek Scorsese zou kiezen. The Last Temptation of Christ was bijvoorbeeld een controversiële film in religieuze kringen, hoewel ik hem wel kon waarderen. Toch is ondanks al dat geweld en gevloek van maffiosi het geloof altijd een rol blijven spelen in zijn films, dat word meer dan duidelijk uit Silence. Scorsese noemt het maken van de film 'zijn pelgrimstocht'.

De christenvervolging doet denken aan de Holocaust en was best heftig om te zien. Zowel fysiek als mentaal worden mensen gemarteld om hun overtuiging af te zweren. De martelingen vormde een vreemd contrast met de prachtige locaties waar ze plaatsvonden. Het stappen op de beeltenis van Jezus als symbolische afzwering van het geloof was vergelijkbaar met de manier waarop de Romeinen Christenen vervolgde. Als ze de keizer als god erkende mochten ze blijven leven, maar ze stierven liever een martelaarsdood. Zo ook de christelijke Japanners.

Scorsese blijft trouw aan de essentie van het boek, maar brengt tegelijkertijd ook zijn eigen visie over. Thema’s als verraad en verloochening zie je dan ook veel terug in het verhaal. Kichijiro is een soort personificatie van Judas en het concept van vergeving en als Rodrigues dan uiteindelijk zijn geloof verloochend horen we een haan kraaien, net als toen Petrus Jezus ontkende in de bijbel. De film bevat kritiek op de uitbreidingsdrang van het Christendom in de vorm van de tolk en de inquisiteur maar gaat tegelijkertijd ook in op de essentie van het geloof. De stilte waarmee gebeden worden beantwoord en of geloof nou van buiten of van binnen zit. De film bied in ieder geval veel stof tot nadenken, voor zowel gelovigen als ongelovigen.

De geslaagde historische setting, de uitmuntende cinematografische kwaliteiten en de sterke filosofische achtergronden maken Silence tot een heus meesterwerk.

» details   » permalink  » reageer  

Henry V (1989)

4 februari, 23:25 uur

Henry V was anders als ik had verwacht. Op een of andere manier dacht ik dat de film veel minder toneelachtig zou zijn. Ondanks dat Branagh zijn uiterste best heeft gedaan om het toneelstuk toegankelijk te maken door middel van een realistische setting, niet-theatraal acteerwerk en een prachtige soundtrack van Patrick Doyle, is het geheel door de eeuwigdurende dialogen nog steeds niet heel toegankelijk.

Hoewel ik het Shakespeareaans Engels briljant vind en er momenten in de film zitten dat acteurs werkelijk perfect acteren, vind ik dat hele toneelachtige maar niets. We zien enkele oppervlakkige scènes in plaats van dat we de personages echt volgen zoals in een 'film-film' en dat doet het inlevingsvermogen van de kijken niet ten goede. Hoewel ik Derek Jacobi een meesterlijk verteller vond, was het wel erg storend dat de zogenaamde 'fourth-wall' werd doorbroken. Verder vond ik veel dingen onduidelijk in het verhaal. Waarom Frankrijk aanvallen? Waarom doet iedereen alsof Henry heel nobel is terwijl hij eigenlijk heel arrogant en tyraniek overkomt? Waar kent Henry die dieven van? Waarom is er aan het einde out-of-the-blue een romance tussen Henry en de Franse prinses? Waarom praten alle Fransen Engels en de prinses en haar kamerjuffvrouw wel Frans? Vragen, vragen.

De film kende een aantal bijzonder sterke momenten. De veldslag vond ik verreweg het hoogtepunt van de film. Kenneth Branagh bewijst zich in dit ambitieuze en ietwat pretentieuze regiedebuut als een vaardig regisseur en een meer dan vaardig acteur. Het acteerwerk was erg goed en de setting geslaagd. Helaas ligt het toneelachtige mij gewoon niet zo, daardoor toch een lichte tegenvaller. Hamlet heb ik ook nog liggen, maar gezien de lange speelduur bewaar ik die nog een tijdje.

» details   » permalink  » reageer  

The Lion in Winter (1968)

4 februari, 21:01 uur

"I know. You know I know. I know you know I know. We know Henry knows, and Henry knows we know it. We're a knowledgeable family."

The Lion in Winter verteld het verhaal van de oude Henry II die zijn familie verzamelt voor Kerst. Zijn drie zoons zijn allemaal uit op de kroon en zijn vrouw - die hij voor de gelegenheid heeft vrijgelaten uit haar gevangenis - probeert hem op elke mogelijke manier te dwarsbomen. Dan zijn er ook zijn maîtresse en de koning van Frankrijk, die zijn grondgebied terug wil hebben.

Het acteerwerk is bijzonder sterk. De chemie tussen Peter O'Toole en Katharine Hepburn (die overigens echt afstamt van Eleanor of Aquitaine) is uitstekend. Ook goed spel van een jonge Anthony Hopkins en een piepjonge Timothy Dalton. De enige die slecht acteerde was Nigel Terry als John, ontzettend infantiel en dom kwam hij over. Later zou hij een stukken betere rol neer zetten als koning Arthur in Excalibur.

The Lion in Winter is een film waar je echt even voor moet gaan zitten. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met zoveel dialogen heb gezien, zelfs als personages alleen zijn praten ze gewoon vrolijk door. Hoewel het een beetje vermoeiend was om de hele tijd al die dialogen te moeten verwerken, moet ik toegeven dat de kwaliteit van de dialogen wel bijzonder hoog was. Het ene geniale gevatte antwoord na het anderen wordt je voorgeschoteld. Het feit dat de personages allemaal bijzonder wispelturig en leugenachtig zijn zorgt er voor dat de film ook bijzonder onvoorspelbaar is. Het heeft wel iets zo'n machtsstrijd. Alleen wel een beetje dom dat de personages steeds complotten tegen elkaar samenspannen en deze vervolgens niet geheim houden.

De film is mooi opgenomen in 70mm. In tegenstelling tot wat je zou verwachte bij de ietwat theatrale opzet is de setting wel bijzonder realistisch en lekker grauw en middeleeuws. De muziek van John Barry is een van de absolute hoogtepunten van de film, heerlijk episch en het geeft de film soms een goede dramatische lading.

Al met is The Lion in Winter een sterk historisch drama. Het had beter (en toegankelijker) gekund, maar de film is zeker de moeite waard.

» details   » permalink  » reageer  

Spartacus (1960)

3 februari, 23:35 uur

Die spektakelfilms uit de jaren '50 en '60 vind ik nog steeds een charme hebben. Geen CGI of flitsende editing, maar gigantische sets en ontelbare figuranten op het scherm. Netjes ingepakt met een epische soundtrack en enigszins theatraal acteerwerk.

Kirk Douglas was hier eigenlijk al een beetje te oud voor zijn rol, maar goed, hij is een uitstekende Spartacus. Verder ook een uitstekende cast. Het beste (en minst theatrale) waren toch wel Peter Ustinov en Charles Laughton.

Kubrick werd regisseur van de film omdat Kirk Douglas en regisseur Anthony Mann grote ruzie kregen tijdens de productie. Kubrick had echter ook veel kritiek op de film. Hij zou gezegd hebben dat hij het script maar niets vond omdat het vol stond met morele onzin. Dat ben ik een beetje met hem eens, het had wel wat minder sentimenteel gekund, maar echt storend wordt het nergens.

Spartacus is waarschijnlijk de meest 'normale' film van Stanley Kubrick. Toch bevat de gerestaureerde versie een paar scènes die toendertijd te controversieel werden gevonden, onder andere de scène waar Crassus probeert Antonius te verlijden. Grappig feitje, omdat de geluidsbanden van de verwijderde scènes verloren waren gegaan moesten de acteurs voor de restauratie hun dialogen nasynchroniseren. Anthony Hopkins spreekt de stem van de toen al overleden Laurence Olivier in.

De schaal van Spartacus is bijzonder indrukwekkend. Het is geen Ben Hur, maar de gigantische shots van Rome, de vele grote studio-sets en de enorme veldslag aan het einde waren echt grandioos. De heerlijke bombastische soundtrack van Alex North versterkt het epische aspect van de film nog meer.

Overgangen waren vaak erg abrupt en de film kakt soms een beetje in. Toch blijft de film over de hele linie vermakelijk en weten de indrukwekkende beelden de aandacht prima vast te houden. Een gelaagde spektakelfilm over een klassieke held.

» details   » permalink  » reageer  

Dersu Uzala (1975)

Alternatieve titel: Дерсу Узала, 3 februari, 20:13 uur

Dersu Uzala verteld het verhaal van een Russische militair die op een expeditie naar Siberië een inheemse jager ontmoet. De oude man heeft een ongelofelijke kennis van de natuur en de Russische soldaten kunnen veel van hem leren. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen de jager en de soldaat.

De film is tot stand gekomen omdat Akira Kurosawa door de Sovjet-Russische ambassade werd gevraagd om een film te maken voor het Russische volk. Kurosawa was in die periode onsuccesvol in Japan, wat zelfs tot een zelfmoordpoging heeft geleid. Kurosawa was een groot liefhebber van Russische literatuur en suggereerde meteen om een verfilming van Dersu Uzala te maken. De Russen waren verrast dat hij dit relatief onbekende verhaal kende en zouden hem 100% creatieve vrijheid hebben gegeven.

Dersu Uzala voelt niet propagandistisch aan, maar er zit wel een duidelijke communistische boodschap in de film. Het natuurlijke en eerlijke leven van de simpele jager wordt verheerlijkt. Er is kritiek op het kapitalisme verwerkt in de film, het hele concept van geld wordt als iets slechts gezien. Verder zijn de soldaten erg nobel en beschouwd iedereen het vanzelfsprekend om elkaar te helpen. Het grote groepsverband waar de arbeiderspartij zo van houdt. Storend wordt het echter nergens. Op dit vlak deed de film me erg denken aan Wolf Totem van Jean-Jacques Annaud. Ook een film van een westerse regisseur in een regime, waarin door middel van verheerlijking van de natuur het communistische ideaal gediend wordt.

Ondanks al die ideologische boodschappen blijf ik de film een prachtig eerbetoon aan de natuur vinden. Net als een Romantisch schilderij word de nietigheid van de mens ten opzichte van de natuur duidelijk door Kurosawa's schitterende beelden, geschoten in 70mm zoals het hoort. Het briljante shot van Dersu en de Kapitein die de zonsondergang te gemoed lopen inspireerde Kurosawa-fan George Lucas voor de scène waar Luke Skywalker naar de twee ondergaande zonnen van Tatooine kijkt in Star Wars.

Het begin en het einde hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden en overgangen waren soms wat abrupt. Op Dersu en kapitein Arsenev na hebben de personages eigenlijk helemaal geen inhoud en wordt er nauwelijks geacteerd, de Russische militairen staan meestal een beetje schaapachtig te kijken naar de twee hoofdpersonen. Het feit dat Kurosawa maar één tolk had tijdens de productie heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken. De Japanse versie die ik keek had ook een beetje flets beeld en hinderlijke Japanse tekens in beeld. De Russische dub en de geluidseffecten waren ook een beetje primitief.

Verder valt er toch weinig te klagen. De mooie beelden alleen al maken Dersu Uzala het kijken meer dan waard. Japan's beste cinematografische kunstenaar wordt losgelaten op het prachtige, grootste landschap van Siberië. Aanrader.

» details   » permalink  » reageer