menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017, januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018

Onibaba (1964) 3,5

Alternatieve titel: The Hole, gisteren om 21:26 uur

Tijdens een Japanse burgeroorlog in de 14e eeuw ontvluchten gehavende samurai het strijdveld via een hoog gras. Tussen dit gras wonen de echtgenote en vrouw van een krijger. Wachtend op zijn thuiskomst leven ze in armoede en door de passerende samurai te vermoorden en hun wapens te verkopen. Dan komt de oude vriend van Kichi alleen terug van het slagveld...

Onibaba is een prima Japanse Horror van Kaneto Shindô. De film is eigenlijk grotendeels een drama met behoorlijk wat sfeer en uiteindelijk een soort van Horror die we in het westen Gotisch zouden noemen. Het duurt mischien net wat te lang voordat de film echt interessant wordt, maar het verstilde effect van het hoge gras in zwart-wit maakt je als kijker erg geduldig.

Het demonenmasker uit deze film inspireerde William Friedkin voor de make-up van de demon in The Exorcist. En het hele concept van Dèmoni met het masker hebben Dario Argento en Lamberto Bava ook van deze film.

Erg mooie zwart-wit fotografie en een aardig verhaal.

» details   » naar bericht  » reageer  

L'Ultimo Treno della Notte (1975) 3,0

Alternatieve titel: Don't Ride on Late Night Trains, afgelopen zondag om 23:40 uur

Twee meisjes reizen met Kerstmis per trein van Duitsland naar Italië. In de zelfde trein zitten echter twee jonge criminelen en een sadistische vrouw. De nacht loopt uit op een nachtmerrie.

L'Ultimo Treno della Notte is een echte Italiaanse exploitatie-film a la The Last House on the Left. Er wordt weer flink wat uit de kast getrokken om het publiek van de 70ér even flink te choqueren. Heel veel schokkends komt er echter niet in beeld, maar een aardige dosis geweld en smeerlapperij zit er wel in. De eerste drie kwartier zijn puur ter introductie naar het moment dat de meisjes weerloos in de trein zitten. Daarna is er een sadistisch spelletje verkrachting gevolgd door wat suspense als de goede samaritaan die de verkrachters helpt op het station de vader van een van de meisjes blijk te zijn. We sluiten af met een stukje onvervalste wraak.

De film is het debuut van Irene Miracle die het Duitse meisje speelt en later een rol zou hebben in Dario Argento's Inferno. Macha Méril die de vrouw speelt had dat zelfde jaar ook een rol in Profondo Rosso.

Eigenlijk is het enige wat de film hem doet die ene scène in de trein en het einde. De wraak had van mijn part echter een stuk bevredigender mogen zijn en ook wel langer duren. Laat de vader zijn sadistische capaciteit maar eens gebruiken. En die vrouw had het natuurlijk ook zeker mogen ontgelden. Kortom vond ik het dus jammer dat de film niet het volledige potentieel heeft benut.

Eerder zag ik Short Night of Glass Dolls van Aldo Lado en die was toch een stuk beter verzorgd. Een veel subtieler verhaal en ook veel sterker camerawerk. Hier lijkt is het voornamelijk zo'n handheld look, wat er erg goedkoop uitziet. Nee alles bij elkaar is dit toch een stuk mindere film als dat debuut van Lado. Maar wel goed om ook deze cult-klassieker eens gezien te hebben.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Conjuring 2 (2016) 3,5

afgelopen zaterdag om 10:33 uur

Tegen mijn verwachting in toch een stuk beter als het eerste deel. De Britse setting is veel authentieker als dat typische New England gebeuren waar alles de 70s moest voorstellen maar de kinderen overduidelijk uit deze eeuw komen. Hier had je veel meer het gevoel dat het echt een film van die tijd was. Daarnaast is het gezin dat door de spoken wordt geplaagd hier een stuk interessanter en minder irritant. Ook zijn ze wat meer betrokken. Ik vind zelfs dat de film visueel een hele vooruitgang is omdat er meer camera-bewegingen in de film zitten.

Het blijft echter James Wan dus volledig vlijend ben ik niet. Ik ga niet liegen, The Conjuring 2 vond ik een behoorlijk enge film, maar kan je daar echt iets aan doen? De manier waarop harde geluiden ineens in de geluidsband zitten is eigenlijk ook de goedkoopste truc uit het doosje om mensen te laten schrikken. Dan valt er ook nog wat te zeggen over het ineens in beeld komen van allerlei figuren, maar dat was dan wel weer geslaagd. Ik vind wel dat Wan een beetje te warrig is in het maken van een filmscenario in deze reeks. Hij wil teveel zij-verhaaltjes erbij doen, eerst was het Annabelle en nu de non en die raggety man. Nu vond ik de Non wel een heel erg geslaagde toevoeging (al vind ik dat ik echt wel recht heb op een back-story!) maar die raggety man... Dat was echt CGI die tegenwoordig in games al niet meer geaccepteerd zou worden. Totaal onnodig.

De film begint met het verhaal van Amityville - zoals alle verhalen van de Warrens zogenaamd echtgebeurt - de film The Amityville Horror is verreweg een van de slechte en oubolligste films die ik ooit heb gezien in het spookhuis-genre. Wan heeft echter goed gekeken naar films als The Excorcist en Evil Dead (de schrik-effecten en demonische verschijningen vinden volgens mij hun oorsprong in die film). Daarnaast volgt hij alle trucjes om een film eng te maken tot op de letter. Voor een keer vind ik het ook wel wat hebben dat zelf ik als ervaren Horror-fan weer echt wat voel tijdens het kijken, maar anderzijds ergert de filmrecensent in mij zich aan het feit dat Wan hiermee ook verzaakt om een verhaal te vertellen. En verder voeld het niet heel erg origineel aan omdat het tegenwoordig heel gebruikelijk is al deze trucjes toe te passen.

Al met al dus een vermakelijke Horror-film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Empire of the Sun (1987) 3,5

14 mei, 22:00 uur

Ik kwam er pas achter dat ik nog lang niet alle films van Steven Spielberg heb gezien en daar moet maar eens verandering in komen.

Empire of the Sun is gebaseerd op het semi-autobiografische boek van J.G. Ballard. James woont met zijn rijke ouders in Shangai als de Japanners binnen vallen en alle Britten in Jappenkampen worden gestopt. Hij wordt gescheiden van zijn ouders en de verwende jongen leert zich snel aan te passen en voor zichzelf te zorgen.

Christian Bale had voor deze film enkel in een mini-serie en een Scandinavische fantasy gespeeld en moest nu ineens op 13 jarige leeftijd de grote hoofdrol vertolken. Bale doet het zeker niet slecht en het is ook wel duidelijk dat hij een goed acteur zou gaan worden.

De film brengt op indrukwekkende wijze de oude Britse kolonies in China in beeld en erg zaten een aantal prachtige shots in van bijvoorbeeld de vliegtuigen die James zo prachtig vind. John Williams componeerde de score, maar zijn hand is eigenlijk nergens te merken. Wat je vooral bijblijft aan de film is het koor die het Welsche lied zingt.

Voor een oorlogsfilm is het allemaal toch behoorlijk kindvriendelijk. J.G. Ballard gaf al toe dat hij als kind waarschijnlijk veel dingen had ingebeeld en dat zijn boek daarom met een korreltje zout genomen moest worden en dat is met de film ook zeker zo. Voor James is de oorlog een groot avontuur lijkt het.

Al met al een vermakelijke en vakkundig gemaakte film, maar het was waarschijnlijk beter geweest als Spielberg het iets serieuze had aangepakt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Voorbij, Voorbij (1979) 3,0

14 mei, 09:26 uur

Een groepje verzetsstrijders zweert aan het eind van de oorlog wraak te zullen nemen op de degene die hun vriend heeft doodgeschoten. 35 jaar later komt een van hen deze dader tegen in een bus vol Duitse toeristen. Hij probeert al zijn oude kameraden ervan te overtuigen hem alsnog te liquideren, maar denken ze er nog steeds zo over?

Aardige TV-film die Verhoeven maakte tussen Soldaat van Oranje en Spetters. Vreemd dat hij na zo'n succes zo kleinschalig te werk is gegaan en niet meteen weer een grote productie is gaan maken. Het acteerwerk was best aardig en het verhaal had op zich ook wel wat. Het was allemaal alleen wat te kort en wat te herhalend (flashbacks).

» details   » naar bericht  » reageer  

Phenomena (1985) 4,5

Alternatieve titel: Creepers, 13 mei, 11:37 uur

Na 3 jaar dit meesterwerk van Argento weer herzien. Dit maal op een prachtige blu-ray uitgave van Arrow.

Jennifer Corvino is de dochter van een beroemde acteur. Ze wordt naar een meisjes-internaat in Zwitserland gestuurd. Op de school doen verhalen de ronde van een moordenaar die in het gebied actief is. Jennifer slaapwandelt en komt daardoor bijna in contact met de moordenaar. De andere leerlingen maken Jennifer belachelijk om haar slaapwandelingen. Tijdens een van haar nachtelijke uitstapjes ontmoet ze de Schotse Entomoloog John McGregor in wie ze een vriend vind. McGregor ontdekt tot zijn verbazing dat Jennifer in staat is met insecten te communiceren, hij geloofd dat ze door middel van deze gave de moordenaar zal kunnen opsporen.

Met Suspiria en Inferno was Argento natuurlijk al het pad van de bovennatuurlijke horror ingeslagen, maar Phenomena is de eerste keer dat hij fantasy met Giallo wil vermengen. Insecten speelde vaker een rol in de films van Argento, maar in Phenomena (en het laatste gedeelte van Opera) toch echt de grootste. In Inferno begon er al wat antropomorfisme plaats te vinden in de manier waarop de dieren zich gedragen, maar in Phenomena is het echt compleet met insecten die hints geven aan personages en een chimpansee die zijn meester wil wreken. Ik snap op zich wel dat de dromerige en eigenzinnige logica van Argento door sommige als amateuristisch of absurdistisch word gezien, maar ik vind het heerlijk hoe de beste man alles naar zijn eigen hand wil zetten. Volgens Daria Nicolodi is het ook grotendeels aan Franco Ferrini te wijten dat Argento’s verhalen steeds minder samenhang kregen.

Argento zocht een jonge actrice voor zijn nieuwe film en had het hierover met zijn vriend Sergio Leone. Die liet hem een vroege versie van zijn film Once Upon a Time in America zien met Jennifer Connelly en Argento was meteen verkocht en vloog met Daria Nicolodi naar de VS om haar te vragen voor de rol. Haar ouders waren er erg op tegen dat ze in een Horror-film zou gaan spelen, maar omdat ze het zelf heel graag wou en Dario alles deed om ze gerust te stellen mocht het toch. Jennifer was heel ijverig tijdens de productie en veel crew-leden hadden het over haar professionaliteit. Er was echter wel een incident. Omdat ze bang was voor de chimpansee werd ze door hem gebeten en verloor ze een stukje van haar vinger. Het is opmerkelijk dat Connelly later nooit meer over de film gesproken heeft in interviews, want het is toch echt haar eerste grote rol en daarmee ook een doorbraak in haar carrière. Donald Pleasence zei later dat Phenomena verreweg het meest sullige verhaal was waar hij ooit in had gespeeld, maar dat hij Argento wel een goede regisseur vond en een fijne man om mee te werken.

De Zwitserse setting is werkelijk werkelijk fenomenaal. Argento weet toch wel de meest sfeervolle plekjes uit te zoeken, eerst het Zwarte Woud en daarna de Zwitserse Alpen met de mysterieuze föhn-winden. Allemaal prachtig in beeld gebracht met zo’n heerlijke jaren ’80 uitstraling. Voor de opnames werd onder andere de steady-cam gebruikt. Daarnaast zijn er ook weer veel close-ups en dit keer zelfs macro-opnamen van de insecten. Het sfeertje werd nog eens extra versterkt door de muziek van Simon Boswell en Goblin. Net als bij Opera is de soundtrack een behoorlijk gevarieerde compilatie van verschillende artiesten. Van Operamuziek tot hard rock van Iron Maiden. Flash Of The Blade vond ik opzich nog wel goed werken onder de film, maar verder haalde de metal vooral sfeer uit de film. Goblin was er ook helemaal niet blij mee dat Argento er voor koos om een compilatie te gebruiken. De beste muziek uit de film komt echter van Bill Wyman (de voormalig gitarist van The Rolling Stones).

Sergio Stivaletti, die een groot gedeelte van de practical effects zou verzorgen, was destijds nog een student medicijnen. Omdat Argento zoveel (pseudo-)wetenschappelijke dingen in de film had geschreven suggereerde hij om de gore ook wetenschappelijk aan te pakken. Zo wilde hij de lijken en maden zo realistisch mogelijk verzorgen en is het monsterlijke kind aan het einde ook gebaseerd op een bestaande chromosoom afwijking, het syndroom van Patau. De optische effecten werden verzorgd door Luigi Cozzi die de trucjes had geleerd tijdens het maken van Starcrash en de Hercules-films voor Cannon. Het vuurvliegjes-effect ziet er vandaag de dag behoorlijk gedateerd uit, maar de andere insecten zijn wel allemaal erg goed gelukt. De vliegenzwerm voor de volle maan is gedaan door koffiedik in een bak met water te strooien, het was het goedkoopste effect in de film.

Dario Argento’s idee achter Phenomena is dat het zich afspeelt in een wereld waar Nazi-Duitsland de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen. Dit omdat hij de beklemmende sfeer van een school wilde uitstralen en dat bij hem ook fascistische associaties oproept. Giorgio Armani ontwierp de kostuums voor de film dan ook in de stijl van de jaren ’40.

Al met al is Phenomena een van Argento’s beste films. Qua kwaliteit haalt het niet bij Suspiria, Profondo Rosso of zelfs Opera, maar de setting is zo prachtig en Jennifer Connelly is verreweg de beste hoofdrolspeelster die Argento ooit gehad heeft. Omdat dit de eerste film is waarbij het geluid op de set werd opgenomen zijn Connely en Donald Pleasence namelijk met hun eigen stem te horen, waardoor hun acteerwerk veel beter over komt dan dat van de gedubde Italianen en Zwitsers. Phenomena is een heerlijk eigenzinnige film waarin Argento experimenteert met fantasie in het alloude Giallo-genre. Het heeft bij vlagen iets van een Stephen King-verhaal, maar dan met een dikke laag Italiaanse stilering.

» details   » naar bericht  » reageer  

Elser (2015) 3,5

Alternatieve titel: 13 Minutes, 12 mei, 10:32 uur

Oliver Hirschbiegel maakte eerder Der Untergang over de laatste dagen van Adolf Hitler. Nu maakt hij een film over Georg Elser,de man achter een mislukte aanslagpoging op Adolf Hitler.

De film begint met de mislukte aanslag en daarna volgen we hoe de aanslagpleger wordt ondervraagt en krijgen we door middel van flashbacks te zien wat hem liet besluiten om de aanslag te plegen.

Het was wijs van Hirschbiegel om Hitler niet frontaal in beeld te brengen en alleen opnames van bestaande speeches te gebruiken. Zo heeft hij Bruna Ganz niet echt hoeven vervangen. Udo Schenk lijkt van achteren sprekend op Hitler, maar zoals we op de poster kunnen zien valt het van voren nogal tegen.

De film is erg degelijk. De setting is uitstekend en alles is ook mooi in beeld gebracht. Qua verhaal is het allemaal vooral heel feitelijk. Ik vond Elser nergens echt een interessant personage worden, maar het tijdsbeeld en de verhoudingen in Duitsland in die tijd waren wel goed in beeld gebracht. Al met al een prima film, maar maakt niet zo'n impact als Der Untergang.

» details   » naar bericht  » reageer  

Le Cinéma dans l'Oeil de Magnum (2017) 3,5

Alternatieve titel: Cinema through the Eye of Magnum, 11 mei, 14:16 uur

Erg interessante documentaire waarin de dialoog tussen cinema en fotografie behandelt wordt. Niet alleen fotografeerde de fotografen van Magnum de opnames van Hollywood-films en Franse films. Ze lieten zich ook door cinematografie inspireren voor documentair werk. Uit deze unieke dialoog tussen de twee mediums ontstonden een aantal iconische foto's. Neem bijvoorbeeld de samenwerking tussen Gueorgui Pinkhassov en Andrei Tarkovsky.

» details   » naar bericht  » reageer  

Es Geschah am Hellichten Tag (1958) 3,5

Alternatieve titel: It Happened in Broad Daylight, 9 mei, 22:17 uur

Een Zwitserse politie-agent heeft zijn laatste werkdag voordat hij naar Jordanië gaat. Juist op deze dag krijgen ze te maken met de pijnlijke zaak van een kindermoordenaar. Een zwerver wordt opgepakt maar de agent is er niet gerust op. Als privé onderzoeker gaat hij verder met het onderzoek en ontdekt een belangrijke aanwijzing in een kindertekening...

Es Geschah am Hellichten Tag is een prettige enigsinds Hitchcockiaanse thriller uit Zwitserland. De vergelijking met M van Fritz Lang is natuurlijk snel gemaakt, maar deze film heeft ook zeker zijn eigen toevoegingen aan het concept.

Erg leuk dat iedereen met een Zwitser-Duits accent sprak in de film, vooral de kinderen heel erg. Zwitserland is natuurlijk ook een prachtige setting. Hier had misschien iets meer gebruik van gemaakt mogen worden. Al met al vond ik het een goed gemaakte film met sterke rollen van Heinz Rühmann en Gert Fröbe.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pastorale 1943 (1978) 3,0

7 mei, 22:15 uur

Pastorale 1943 verteld het verhaal van het verzet in een dorpje in de Betuwe. Een leraar Duits laat zijn Joodse vriend onderduiken op een boerderij. De dochter van de boer krijgt een relatie met de zoon van de kruidenier, een NSB'er. Als de onderduikers veradem worden besluit het lokale verzet de kruidenier hiervoor te gaan doden. Gebaseerd op het boek van Simon Vestdijk.

Het acteerwerk van de film was niet heel slecht, maar wel behoorlijk stijfjes en soms lachwekkend omdat het vrij karikaturiaal aan deed (alsof de personages opzettelijk stuntelig waren). De stemmen deden me ook aan de Disney-nasynchronisaties van die tijd denken. Hein Boele die hier Cohen speelt doet namelijk de stem van Konijn in Winnie de Poeh en Coen Flink de stem van Grumpy in Sneeuwwitje. Renée Soutendijk maakt hier haar debuut als het boerenmeisje. Ze sprak een soort dialect in de film dat waarschijnlijk Betuws moet voorstellen, ik kom van de andere kant van de Waal en heb geen idee hoe ze daar praten maar ik kan me niet voorstellen dat ze daar werkelijk achter iedere zin "wa" zeggen. Sylvia Kristel - die in die tijd internationaal bekend was en Rutger Hauer hebben ook nog kleine rollen.

Valt me op dat het in oudere films die zich in Nederland afspelen het altijd zomer of lente lijkt te zijn. En er zijn altijd geasfalteerde wegen op het platteland, al denk ik niet dat die er anno 1943 zoveel zijn geweest.

Het verhaal van de film speelt met aardig wat personen en er worden ook een aantal locaties aangedaan. Soms werd het plot me wel vrij onwaarschijnlijk. Zoveel spionage-intrige in één dorpje. Verzetsgroepjes die wel heel makkelijk aan NSB en SA-uniformen komen. Joden die ongestoord naar Amsterdam kunnen reizen tijdens de bezetting (waarom duik je dan eigenlijk onder?)

Op zich mag deze film best eens meer aandacht krijgen ten opzichten van andere Nederlandse oorlogsfilms, maar als je hem vergelijkt met Soldaat van Oranje van een jaar eerder wordt toch wel echt een heel groot verschil in kwaliteit duidelijk. Ik vond de film zelf wel vermakelijk om een keer gezien te hebben, maar het was me allemaal net wat te stijfjes en karikaturaal.

» details   » naar bericht  » reageer  

Walkabout (1971) 3,5

6 mei, 23:38 uur

"Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, The happy highways where I went And cannot come again."

Twee burgerlijke kindertjes rijden met hun vader ver de Australische wildernis in. Daar pleegt deze plotseling zelfmoord. Het oudere meisje neemt haar kleine broertje op sleeptouw en zo moeten ze alleen zien te overleven. Dan ontmoeten ze een jonge Aboriginal die met zijn Walkabout bezig is. Een jaar waarin hij alleen in de wildernis moet zien te overleven.

Het begin van de film is enigszins onwerkelijk. Nadat we onder het luide geluid van Didgeridoo van de kale wildernis naar een burgerlijke buitenwijk zijn gebracht zien we hoe twee kinderen met hun vader gaan picknikken in the middle of nowhere en deze vader ineens begint te schieten op de kinderen en daarna zichzelf neerschiet. Het jongetje ziet het niet gebeuren en het meisje laat nergens in de film zien dat het emotionele impact op haar heeft gemaakt. Ze neemt haar broertje mee en terwijl ze weinig te drinken hebben en blaren krijgen van de zon blijft ze hem er op wijzen zijn kleren niet vies te maken. want stel dat mensen zouden denken dat ze zwervers waren.

Walkabout is overduidelijk een product van het hippie-tijdperk. De film maakt duidelijk dat de mens niet langer in balans met de natuur leeft. Het verschil tussen de Aboriginal en de kinderen kan haast niet groter zijn en gaandeweg worden ze losser. Aan het einde van de film blijkt dat het avontuur ervoor gezorgd heeft dat het meisje niet tevreden is met haar burgerlijke huwelijk en misschien diep van binnen liever in weer in de wildernis zou zijn.

Een naar aspect van de film vond ik de dierenmishandeling. Nu vind ik jagen überhaupt verschrikkelijk, maar in Australië is het extra bizar om te zien wat mensen doen met de vele bijzondere soorten die er in het ecosysteem leven. Bij de Aboriginals vind ik het natuurlijk een andere zaak, die moeten overleven in het wild. Neemt niet weg dat ik het naar om te zien vond hoe er pijlen in een kangoeroe werden geschoten.

Dat Nicolas Roeg eigenlijk cinematograaf is zal niemand verbazen. De film is grotendeels geïmproviseerd in de wildernis, maar de beelden zijn allemaal van een grote doeltreffendheid en zien er bijzonder gelikt uit. Erg indrukwekkend hoe het rauwe warme Australische landschap in beeld is gebracht. Je kreeg het al een droge keel door er enkel naar te kijken.

Al met al vond ik het een indrukwekkende film met een duidelijke moraal en achterliggende gedachte. Sterk in beeld gebrachte natuur en audiovisueel vooruitstrevend. De muziek van John Barry is zoals altijd weer prachtig. Het enige wat de film wellicht nog sterker zou hebben gemaakt was als er minder afstand tussen kijker en hoofdpersonage was en er meer van haar emoties duidelijk zouden worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

De Partizanen (1995) 4,5

5 mei, 23:09 uur

Unne Pruus blief unne Pruus

De Partizanen is een Nederlandse mini-serie van Theu Boermans. Destijds uitgezonden door de KRO.

Tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog komt de bevrijding steeds dichterbij. De verzetsgroep Limburg-Noord uit Baarlo (nabij Venlo) besluit om zoveel mogelijk Duitsers buiten strijd te stellen en gevangen te nemen tot de Amerikanen komen. Maar dan mislukt Arnhem en moeten ze de gevangenen steeds langer vasthouden. Aanvankelijk verzetten de gevangen zich niet, maar dat veranderde allemaal na de komst van de jonge SS'er Beck. 50 jaar later worden de overlevende verzetsleden en één Duitse soldaat door een onderzoeksjournalist ondervraagt...

Als Noord-Limburger vind ik het natuurlijk erg gaaf dat er een film is gemaakt over lokale geschiedenis. Waar ik woon spreken we veel minder dialect (en ook meer Brabants), maar omdat ik in Venlo op school zit was ik wel bekend met het dialect dat in de film gesproken wordt. Ik vind dialogen in Nederlandse films vaak erg geforceerd over komen, maar door het dialect werd het hier wel een stuk authentieker. Het was erg apart om een film te zien waar Limburgs in gesproken wordt, maar het wende al snel. Ik vond het overigens wel typisch dat de ondertiteling heel inconsistent was en dan wel en dan weer niet Nederlands ondertitelde, voornamelijk als het door Limburgers werd gesproken. Dat is zelfde als dat we Vlaams - dat uitstekend verstaanbaar is - wel ondertitelen maar mompelende ABN-acteurs of Randstedelijke accenten niet.

Huub Stapel speelde een sterke rol als verzetsleider Hendrik. Naast Limburgse acteurs spelen er ook een aantal Vlaamse acteurs mee. Toch hebben ze allemaal uitstekend het Venloos dialect aangeleerd. De Duitsers speelde hun rollen ook sterk, met name Mathias Herrmann als Beck en Christoph Hemrich als Kowalik. Al met al was het acteerwerk dik in orde.

Ik was verbaast dat een Nederlandse film – die zelfs voor de televisie is gemaakt – kwalitatief zo goed in elkaar zat. Het camerawerk van Theo Bierkens was goed verzorgd. De aankleding en de locaties waren erg overtuigend en de speciale effecten vielen ook zeker niet tegen. De muziek van Joan Berkhemer en Lodewijk de Boer vond ik ook prachtig en hielp het drama behoorlijk.

Het verhaal wordt op fragmentarische wijze verteld door middel van flashbacks die de oude verzetsstrijders krijgen tijdens interviews. Hoewel dit misschien niet de meest prettige vertelvorm is, doet het de spanning wel ten goede. Je blijft nieuwsgierig naar wat er nou precies is gebeurt en omdat het allemaal subjectieve herinneringen zijn kunnen er ook verschillen zijn tussen de verhalen van de overlevenden.

Stiekem heeft de KRO door de jaren heen heel veel moois gemaakt. De Partizanen overtreft als TV-productie zelfs vele Nederlandse bioscoopfilms. We kunnen het blijkbaar wel, maar doen het niet vaak genoeg. Theu Boermans maakte hier op geslaagde wijze een curieus stukje lokale geschiedenis op een interessante en sterke manier tastbaar. Hij heeft uitstekend gevoel voor drama en cinematografie, zo zaten er een aantal geniale scènes in de film. Ik ga niet ontkennen dat regionalisme een beetje mee speelt bij mijn waardering, zo vond ik het fenomenaal dat de film eindigt met een grote lading Duitse toeristen. Want iedereen die ooit in Venlo is geweest tijdens een Duitse feestdag en de bussen vol met Duitsers en de Duitse menukaarten in de restaurants heeft gezien, heeft zich vast wel eens afgevraagd; “Ik dacht dat Duitsland de oorlog had verloren?”.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kôkaku Kidôtai (1995) 3,5

Alternatieve titel: Ghost in the Shell, 3 mei, 22:42 uur

2029. Door computerisatie is er de mogelijkheid lichaamsdelen door artificiële onderdelen te laten vervangen. Het is een tijd van cyborgs. Sector 9 - een geheime overheidsdivisie - moet een gevaarlijke hacker genaamd The Puppet Master zien op te sporen. Sector 6 - het ministerie van buitenlandse zaken - en het Amerikaanse consulaat hebben echter ook belang bij de zaak.

Ik heb helaas de Engelse versie moeten kijken omdat ik geen ondertitels had op mijn versie (en Japans is me toch echt te lastig haha). Vind dat de Amerikaanse dubs van anime altijd behoorlijk ondermaats zijn. Alles in de zelfde toon, allemaal flauwe pogingen tot hip taalgebruik en soms juist overacting.

Het wordt al vrij snel duidelijk dat The Matrix nogal leentje buur heeft gespeeld bij Ghost in the Shell, vooral de actiescènes en het uiterlijk van de personages zijn erg vergelijkbaar. Maar op zijn beurt heeft de film dan weer gelijkenissen met Akira, Total Recall, Robocop, Terminator en uiteraard Blade Runner.

De animatie is zoals gebruikelijk dik in orde. De tekenstijl is prettig gedetailleerd en realistisch en ondanks dat de film wat vroege CGI bevat is het overgrote deel godzijdank nog traditionele cel animatie. De achtergronden zijn ook schitterend allemaal. Mooie filmische camerastandpunten ook. Doet qua stijl erg denken aan Akira, maar dan wat 'beter' getekend.

Het concept van Ghost in the Shell vond ik erg intrigerend. De film (en de manga) is duidelijk door Blade Runner geïnspireerd want het gaat op een geslaagde manier verder op het vraagstuk 'wat betekend het om mens te zijn?' en "hoe levend is artificieel leven?". De film bevat nogal wat dialogen over technische details en dramatische moment met filosofische overpeinzingen. Maar helaas gaat het allemaal in zo'n hoog tempo dat het nauwelijks tijd heeft om in te werken.

Dat brengt mij op mijn grootste kritiekpunt. Visueel is er niets mis met de film en de opzet van het verhaal en de materie is ook heel sterk. Het grote probleem is dat de film erg kort is en het tempo erg hoog licht. Het voelt allemaal als een aflevering van een TV-serie waarvan wordt verondersteld dat je bekend bent met de personages en de wereld waarin het zich afspeelt. Veel meer dingen hadden uitgediept kunnen worden en het einde vond ik wat abrupt zonder dat er op consequenties wordt ingegaan. Het plot vond ik dus best teleurstellend.

Ik had er dus iets meer van verwacht gezien de grote reputatie en het sterke concept. Ben benieuwt of ik het vervolg Innocence meer waardeer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Spalovac Mrtvol (1968) 3,0

Alternatieve titel: The Cremator, 3 mei, 20:50 uur

The Cremator speelt zich af in een door Nazi-Duitsland geannexeerd Praag. Een crematorium medewerker neemt zijn werk heel erg serieus en geloofd dat hij de zielen van mensen kan redden met zijn ovens. Hij is totaal geobsedeerd met de dood en met het verre Tibet. Volgens hem is de dood een humanitaire manier om lijden te besparen. Dan wordt hij gevraagd om lid te worden van de Nazi-collaborateurs partij en raakt net zo overtuigd van hun gedachtegoed.

The Cremator is een erg apart staaltje film van de Tsjechen. Het concept kwam me heel erg bekend voor. Doet sterk denken aan Red Dragon, Santa Sangre en het werk van Darren Aronofsky hoe de moordenaar hier overtuigd is van zijn heilige missie.

Daarnaast is de film ook heel apart geschoten. Voornamelijk door middel van close-ups wordt het verhaal verteld. De overgangen waren opmerkelijk omdat het reactie shot van de huidige scene steeds ook het begin vormt van de volgende scène. Hierdoor zijn de overgangen als in een droom, iemand is ineens van locatie veranderd.

Het duurde even voordat alles echt opgang kwam, maar het laatste gedeelte van de film waarin de hoofdpersoon zijn eigen obsessie heeft vermengt met de rassenleer van de Nazi's en daarom besluit zijn hele gezin uit te moorden vond ik erg sterk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Stalingrad (1993) 3,5

1 mei, 22:48 uur

Waar eerder Das Boot op succesvolle wijze de oorlog uit het perspectief van de Duitse marine liet zien, doet Stalingrad dit met een peloton Duitse soldaten tijdens de slag om Stalingrad.

Een peloton Duitse stormtroepen is net terug uit Noord-Afrika als ze te horen krijgen dat ze naar Rusland worden gestuurd. Omdat hun vorige luitenant gewond is en zijn verstand heeft verloren krijgen ze de jonge idealistische Hanz Van Witzland toegewezen. Onderofficier Manfred 'Rollo' Rohleder gaat een weddenschap met hem aan, wie het langst zal overleven...

Stalingrad schetst een sterk en realistisch beeld van de veldslag. De locaties zagen er goed uit en de gevechten waren indrukwekkend. Om nog maar te zwijgen van de scènes in de sneeuw. Het acteerwerk van de belangrijkste figuren was ook dik in orde. Met name Thomas Kretschmann en Dominique Horwitz maakte indruk. De film laat zien dat Nazi Duitsland evengoed zijn eigen soldaten op gruwelijke wijze heeft behandelt en maakt duidelijk wat voor verschrikking het Oost-front is geweest.

Net als bij Das Boot slaagt echt de andere kant van een bekend verhaal te zien. Toch vond ik het hier een stuk minder goed werken als daar. Dat kwam denk ik vooral door de manier waarop de eerste helft van de film in beeld is gebracht. De gevechten zijn vrij onoverzichtelijk gefilmd, er gebeurt van alles en het is lastig om bijvoorbeeld te herkennen wie er sterft. Daarnaast vond ik het ook erg lastig om personages te onderscheiden, het was wellicht beter geweest als ze bij wijze van introductie ons eerst het peloton hadden leren kennen zoals je dat bij Vietnam-films bijvoorbeeld vaak ziet. Nu voelde het alsof sommige personages pas heel laat in de film hun intrede deden.

Stalingrad maakte niet al mijn verwachtingen waar, maar is uiteindelijk toch een sterke Duitse oorlogsfilm.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Pianist (2002) 4,0

1 mei, 10:32 uur

The Pianist verteld het verhaal van Wladyslaw Szpilman. Nadat het Poolse radio-station wordt gebombardeerd terwijl hij 'Nocturne in d-mineur' van Frédéric Chopin speelt, heeft hij geen werk meer. Zijn familie krijgt te maken met de steeds grotere beperkingen die Joden opgelegd krijgen. Het leven in de ghetto's is zwaar, maar niets vergeleken met de verschrikking van de werkkampen. Szpilman weet te ontkomen en moet zien te overleven in het door oorlog gehavend Warschau.

Vrij laat in zijn carrière maakt Roman Polanski zijn hoogst gewaardeerde film. Opvallend aan Polanski vind ik dat hij lange periodes niets maakt en de stijl die hij in de jaren '70 heeft ontwikkeld totaal heeft losgelaten. Sinds de jaren '90 heeft hij eigenlijk nauwelijks echt iets bijzonders gemaakt, op The Pianist na. De valt heeft een opvallend hoge notatie in de top 250, zelfs hoger als Chinatown.

Polanski wilde de autobiografie van Szpilman zou trouw mogelijk volgen, maar vulde ook veel op met zijn eigen ervaringen in de oorlog. Polanski werd ook van zijn familie gescheiden en ontkwam zelf aan de kampen. Zijn vader overleefde een kamp in Oostenrijk en zijn moeder is omgekomen in Auschwitz. De scène waar Szpilman door de Joodse politie uit de rij getrokken wordt is gebaseerd op Polanski's eigen herinnering.

De eerste helft van de film is voornamelijk heel erg feitelijk. Polanski gaat bijna documentair te werk. Toch geeft het wel een interessant beeld van een joodse familie die te maken krijgt met steeds meer onderdrukking. De film wordt echter pas echt interessant als Szpilman van zijn familie is gescheiden en we simpelweg zijn de oorlog vanuit zijn ogen ervaren. Polanski laat de gebeurtenissen en beelden voor zich spreken en voor een film met een titel als deze is er ook erg weinig muziek.

Toch, ookal werkt deze aanpak wel, blijft de film wel vrij droog hierdoor en ook een beetje afstandelijk. Zo wordt er bijvoorbeeld weinig gedaan met de emotionele invloed van alles op Szpilman zelf. Ook vond ik het jammer dat Thomas Kretschmann eigenlijk maar een hele kleine rol had en pas helemaal op het einde erbij gehaald wordt. In werkelijkheid heeft Szpilman nog geprobeerd om Hosenfeld uit de Russische werkkampen te redden, maar zonder succces.

Ookal had er wellicht meer in gezeten, The Pianist blijft een erg sterke oorlogsfilm waarin we de ervaringen van een persoon volgen. Een aantal scènes waren werkelijk meesterlijk geschoten en ik denk niet dat ik eerder zo goed een piano-spel in beeld gebracht heb gezien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Malpertuis (1971) 3,5

30 april, 10:53 uur

Malpertuis is een dromerige, surrealistische en enigszins absurdistische Gothische Horror-film van Harry Kümel. Matroos Jan keert naar jaren weer terug naar zijn familie in Gent. Hij verneemt dat zijn oom Cassavius op sterven ligt en dat daarom de voltallige familie zich in Malpertuis heeft verzameld, wachtend op zijn dood en hun erfenis. Het huis Malpertuis is een eindeloze doolhof en Jan is vastbesloten het geheim ervan te doorgronden. Gebaseerd op het boek van de Gentse schrijver Jean Ray.

Harry Kümel wilde het boek al lange tijd verfilmen maar kon dit pas na het succes van de Vampier-film Daughters of Darkness. Malpertuis werd al snel een ambitieus internationaal project. Franse acteur Mathieu Carrière speelt de hoofdrol van de film en verder speelt ook Jean-Pierre Cassel een rol. De Britse actrice Susan Hampshire speelde diverse vrouwelijke rollen in de film. En tot slot heeft Kümel zijn idool Orson Welles gevraagd voor de rol van Cassavius. Welles accepteerde de rol, maar was een ramp om mee te werken. Hij was regelmatig dronken en nam de regie van zijn eigen scènes vaak over. Daarnaast gaf hij continu de indruk ieder moment weg te kunnen lopen van de film.

De productie van de film verliep een beetje zoals bij de Italianen, veel verschillende nationaliteiten op de set. De regisseur was Vlaams, de crew voornamelijk Frans en Engels. Twee acteurs zijn Engels, een aantal Frans en de rest Vlaams. Tijdens de opnames werd voornamelijk Engels en wat Frans gesproken. Omdat de film echter grotendeels door Vlaamse filmbonden is gefinancierd werd de film in het Vlaams gedubd voor hij werd uitgebracht.

Tijdens de post-productie ontstond er onenigheid tussen Kümel en editor Richard Marden (Hellraiser) over de montage. Kümel monteerde zelf de Vlaamse versie van 119 minuten en Marden maakte de Engelse en Franse versie van 100 minuten die op Cannes zijn vertoond. De Vlaamse versie is dus langer en heeft daarmee ook wat meer samenhang qua verhaal. De stemmen doen een beetje aan als in een tekenfilm, maar het went al gauw. Een nadeel is dat deze versie nauwelijks muziek heeft en Welles en Hampshire zijn gedubd. De Cannes-versie zit erg vreemd in elkaar qua montage (personages verschijnen uit het niets) maar heeft wel de originele stemmen van de meeste acteurs en een prachtige sfeervolle soundtrack van Georges Delerue.

De film is opgenomen in Gent en Brugge, erg mooi in beeld gebracht door cinematograaf Gerry Fisher (Highlander, Exorcist III). Gent wordt een labyrintische spookstad en het Malpertuis een oneindige vesting. Op veel vlakken wordt de film een soort dromerig geheel en de manier waarop het gefilmd is helpt daarbij enorm. Enerzijds is de film vooral een familie-drama met wat erotiek, maar anderzijds is het ook veel gotische horror.

Uiteindelijk blijkt Jan tot twee keer toe de hele geschiedenis te hebben gedroomd, maar aan het einde blijkt hij toch niet van Malpertuis verlost te zijn. De ontknoping dat alle familieleden eigenlijk Griekse goden zijn, gevangen genomen door Cassavius van een Grieks eiland en door diens assistent in menselijke gedaantes gevangen. Enerzijds klopt het door de subtiele aanwijzingen in de film, maar anderzijds is mij onduidelijk waarom Cassavius zo'n hekel aan ze heeft gekregen en waarom ze zich gedragen als een kleinburgerlijke familie die koste wat het kost een erfenis wil bemachtigen.

Al met al een erg bijzonder Belgische film van Kümel. Je wordt als kijker in de mysterieuze sfeer gezogen naar deze spookachtige droom, of eerder nachtmerrie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bakjwi (2009) 3,5

Alternatieve titel: Thirst, 28 april, 21:51 uur

Een Katholieke priester doet vrijwillig mee met een medisch experiment om zo te helpen een vaccin tegen een infectie ziekte te vinden. Van alle 500 proefpersonen is hij de enige die het overleefd. Gelovigen in Korea gaan hem zien als een soort heilige, maar de priester voelt zich alles behalve heilig. Zijn huid kan het daglicht niet meer verdragen en hij wordt geplaagd door lust en een dorst naar bloed... Wanneer hij een oude jeugdvriend moet zalven valt zijn oog op diens vrouw en stief-zus. Vrije bewerking van het boek Thérèse Raquin van Émile Zola.

De film begint rustig en laat zien hoe een priester ermee geconfronteerd raakt met zijn onvermogen om mensen te helpen die ziek zijn. Vervolgens is het experiment waarna de priester langzaamaan ontdekt dat hij een vampier is geworden. In de derde akte veranderd de film in een liefdesverhaal, om in de laatste acte weer een duistere twist te krijgen.

Chan-wook Park probeert dus net als met Oldboy en The Handmaiden weer een behoorlijk uitgebreid verhaal te vertellen met zijn film en ik vond dat hij daar best goed in geslaagd is. Het is een originele kijk op het vampirisme en ook nog extra interessant omdat het over een priester gaat. Soms maakt de film net wat te grote sprongen, maar het verhaal blijft boeien van begin tot einde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Frailty (2001) 3,5

27 april, 23:05 uur

Het regie-debuut van de onlangs overleden acteur Bill Paxton is een bijzonder origineel serial killer-drama.

S'avonds laat meld een man zich bij de FBI en beweert dat zijn broer de beruchte 'God's hand'-killer is die de omgeving onveilig maakt. Om een sceptische FBI-agent te overtuigen verteld de man hoe hun vader ervan overtuigt raakte dat God hem opdracht had gegeven om demonen te vernietigen die zich als gewone mensen voordeden. De ene broer verzette zich tegen zijn vader, maar de ander had enkel bewondering...

Frailty heeft een heel sterke opzet. Erg goed dat de vader niet als een typische serial killer wordt uitgespeeld, maar meer als een zorgzame vader met extreem religieuze wanen. Hij geloofd daadwerkelijk wat hij verteld en alleen in de ogen van zijn zoon is hij daadwerkelijk een moordenaar. Ik vond het erg prettig dat het verhaal in een soort coming-of-age-vorm werd verteld. Op die manier werd je echt meegesleept in het leven van de twee broers. Wat als je vader een moordenaar is en het zelf niet weet?

Toch had er in de uitvoering een aantal dingen wat beter gekund. Ik kan het niet helpen te denken dat dit verhaal in de handen van een wat meer ervaren regisseur dan Paxton een meesterwerk had opgeleverd. De film kampte met een laag budget, maar daar is op zich goed op ingespeeld. Het probleem is meer de fragmentarische vertelvorm met vertelstem die te aanwezig is. Daarnaast gebeurt er aan het einde van de film net wat teveel. Waarom heeft de FBI-agent in godsnaam zijn eigen moeder vermoord? Hoe kan het dat hij toevallig deze zaak heeft gekregen? En betekend de gave van Adam om dit te zien dat het geen wanen waren, maar dat ze al die tijd werkelijk demonen hebben vermoord? Het zou beter zijn om in het midden te laten of het nu echt is of niet.

Bill Paxton speelt een sterke rol als de vader en laat daar mee zien dat hij heel wat is gegroeid als acteur sinds de cult-hits uit de jaren '80. Matt O'Leary en Jeremy Sumpter speelde erg goed voor hun leeftijd en kwamen echt als broers over. Powers Boothe en Matthew McConaughey waren ook niet slecht.

Al met al een erg sterke film die een heel andere invalshoek heeft op het thema van seriemoordenaars.

» details   » naar bericht  » reageer  

Il Profumo della Signora in Nero (1974) 2,5

Alternatieve titel: The Perfume of the Lady in Black, 23 april, 22:31 uur

Silvia Hacherman wordt geplaagd door hallucinaties uit haar verleden. Ze raakt steeds verder in de war en ook haar omgeving krijgt hier last van...

The Perfume of the Lady in Black is niet echt een volbloed Giallo. De film begint als een erg tamme appartement-triller waarin eigenlijk niet bijster veel interessants gebeurd. De invloed van Rosemary's Baby is erg duidelijk aanwezig. Pas na ruim anderhalf uur wordt het eerste bloed vergoten, maar dan is het eigenlijk al zo goed als voorbij. En uiteraard is een schokkende finale a la Polanksi waarin de hele omgeving van Silvia blijkt te bestaan uit een kannibalistische sekte.

De titel en poster zijn bijzonder misleidend en de Italianen houden zich ook behoorlijk in. Geen erotiek, geen moorden, geen zwarte handschoenen (maargoed het kannibalisme compenseert dan weer). Kwalitatief is er niet heel veel mis mee. Mimsy Farmer speelt prima en het is wel aardig opgenomen.

» details   » naar bericht  » reageer  

eXistenZ (1999) 3,5

22 april, 22:13 uur

In een door games-geobsedeerde toekomst met organische technologie, is een PR-stagair getuige van een assasinatie-poging op game-designster Allegra Geller die zojuist op het punt staat om haar nieuwe game eXistenZ te demonstreren. De PR-man en Geller slaan samen op de vlucht gezien er meer mensen achter Geller aan zitten. Geller staat erop dat ze controleren of haar game nog intact is. Eenmaal ondergedompeld in de virtuele wereld is het lastig om game en werkelijkheid uit elkaar te houden.

Eind jaren '90 vond het publiek dat zojuist The Matrix had gezien eXistenZ over het algemeen een teleurstelling. Men verwachtte actie en special effects en geen allegorie op gameverslaving. Nu 19 jaar later de wereld die Cronenberg hier schetst een stuk plausibeler is geworden, stijgt ook de algemene waardering van de film.

Het was een zeer wijs besluit van Cronenberg om geen grote hoeveelheid special effects te gebruiken voor de film. De virtuele realiteit is gewoon als live-action uitgespeeld met practical effects en zoveel mogelijk in camera. De meeste effecten waren nodig om de gemuteerde vissen en amfibische schepsels uit de biofarms tot leven te wekken.

eXistinZ lijkt natuurlijk gegroeid uit Scanners en Videodrome, het is een vereniging van de paranoïde sfeer van Scanners en de combinatie van organische technologie, body horror en seksuele verwijzingen van Videodrome. Op dezelfde manier waarop Cronenberg destijds inspeelde op de invloed van televisie, speelt hij nu in op de invloed van games.

Nog meer als Videodrome maakt de film een heel erg smerige indruk. De game-pords (net als als de cassette-ingang een duidelijke verwijzing naar (vrouwelijke)geslachtsdelen) maken niet bepaald een hygiënische indruk om nog niet te spreken over de bio-fram en het Chinese restaurant.

De film weet je op een geslaagde manier onder te dompelen in diverse alternatieve werkelijkheden. Zo ver dat je uiteindelijk als kijker niet meer weet wat nu de echte werkelijkheid was. Een geheugensteuntje is het haar van Allegra dat in iedere verschillende werkelijkheid anders is. In de realiteit is het stijl en in de games steeds een andere variant van gekruld.

Hoewel ik de film een erg sterke allegorie vind op onze afhankelijkheid van 'digitale werelden' vond ik wel dat het plot zich heel erg liet beïnvloeden door de diverse games en er uiteindelijk voor een 'lui' einde is gekozen om de hele boel om te draaien en de hele film een grote game te laten blijken.
Desalniettemin, opnieuw een erg sterke film van David Cronenberg. Jude Law speelt een prima hoofdrol samen met Jennifer Jason Leigh en daarbij hebben we ook nog Ian Holm, Willem Dafoe en Christopher Eccleston (Doctor Who).

» details   » naar bericht  » reageer  

Frankenstein: The True Story (1973) 3,5

21 april, 22:16 uur

Nadat hij zijn broer verloren heeft droomt Victor Frankenstein ervan om doden tot leven te wekken. Dan ontmoet hij Henri Clerval die een manier heeft gevonden om met elektriciteit insecten en ledematen tijdelijk leven te geven. Samen met Clerval raakt Frankenstein geobsedeerd met het tot leven wekken van een mens. Hiervoor bouwen ze samen een grote installatie die de energie van de zon om kan zetten in elektriciteit. Voor het zo ver is overlijd Clerval aan zijn hartaandoening. Frankenstein zet zijn experiment voort en gebruikt Clerval's brein in het door hen samengestelde lichaam. Het experiment is een succes, althans voorlopig. Het schepsel leert snel, maar wordt ook versneld ouder. Dr. Polidori heeft grote interesse in Frankenstein en wil zijn hulp om zelf een vrouw tot leven te wekken. Deze vrouw is echter veel minder zachtaardig als het schepsel van Frankenstein en Polidori wil haar gebruiken om zijn invloed uit te oefenen op belangrijke edelen.

De titel Frankenstein: The True Story is enigsinds misleidend gezien de mini-serie geen trouwe adaptatie is van het boek van Mary Shelley en ook geen 'realistische' versie van het verhaal is. De film neemt meerdere elementen uit het boek, maar geeft hier een heel eigen draai aan en daarnaast is het verhaal nog steeds grotendeels geïnspireerd door de Universal Frankenstein films. Het personage Dr. Polidori is weliswaar vernoemd naar de arts van Lord Byron die Mary Shelley in Zwitserland ontmoette, maar zijn persoonlijkheid is ontleent aan Dr. Pretorius uit The Bride of Frankenstein. Het plan om zonne-energie te gebruiken om het schepsel tot leven te wekken is zo mogelijk nog onwaarschijnlijker dan met bliksem. Ook anders dan in veel andere adaptaties is het schepsel hier eerst mooi, maar wordt het gaandeweg lelijker. De make-up is verzorgt door een team dat ook voor Hammer werkte.

Het boek van Shelley speelde zich af in Duitsland en Zwitserland (vandaar alle Duitse namen). 'Het monster' werd steeds slimmer en was uiteindelijk zelfs een belezen persoon. Door zijn uiterlijk werd hij alleen verstoten door iedereen. Uit wraak vermoorde hij Frankenstein's familie en dreigde hij ook zijn maker zelf te vermoorden als die geen bruid voor hem zou maken. Frankenstein wilde dit niet, uit angst dat de vrouw nog monsterlijker zou worden en samen met zijn schepsel nieuwe wezens voort zou brengen.

The True Story mag dan het boek niet tot de letter volgen en niet realistisch zijn, het is wel een leuke frisse kijk op het overbekende verhaal. De opnamelocaties in Engeland zijn lekker sfeervol en je waant je echt in De Romantiek. Jammer is dat het allemaal overduidelijk voor TV in beeld is gebracht en de cinematografie uit standaard totaal-shots en 'soap-closeups' bestaat. James Mason zet Polidori neer als een soort Bond-schurk en Leonard Whiting weet een goede obsessieve Frankenstein te spelen. Canadees David McCallum speelt "het monster" en de knappe Jane Seymour nam de rol van het vrouwelijke schepsel op zich.

Al met al een prima mini-serie, zeker gezien hij uit de vroege jaren '70 komt. Ik zag de 3 uur durende versie en die had al best een vlot tempo. De filmversie van 2 uur kan ik dan ook afraden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dead of Night (1945) 3,0

20 april, 22:19 uur

Een architect wordt naar een landhuis geroepen en zodra hij daar aankomt herkent hij alle aanwezigen uit zijn droom. De architect weet zeker dat er iets gruwelijks zal gaan gebeuren. Een aanwezige Psycholoog is echter sceptisch, waarop iedere gast een persoonlijk verhaal over onverklaarbare gebeurtenissen verteld.

De verhalen moeten allemaal even opgang komen en zijn lang niet allemaal echt Horror maar soms zelfs eerder komisch. Het Kerst-verhaal vond ik het meest sfeervol en het verhaal van de pop deed erg denken aan Magic met Anthony Hopkins.

Uiteindelijk vormt Dead of Night best een vermakelijke anthologie, maar echt spannend of macaber werd het nergens. Wel leuk gedaan dat de architect uiteindelijk in een eindeloze loop terechtkomt.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Day of the Triffids (1962) 2,5

Alternatieve titel: Invasion of the Triffids, 17 april, 22:06 uur

Door een stroom meteroriten die langs de aarde raast wordt 99% van de aarde blind. Uit de brokstukken die op aarde vallen groeien vleesetende planten die zich kunnen verplaatsen. In de totatale chaos vluchten een Amerikaan en een meisje uit Engeland naar Frankrijk en van daaruit naar Spanje.

The Day of the Triffids is een vrij typische rampenfilm uit de jaren '50, jaren '60 waarin er grote angst was voor straling en mutaties en dergelijke. Het is nog maar de vraag of een bioloog de plantwezens in deze film nog als een plant zou kwalificeren, maar goed zo moeilijk doen we niet. Waar ik wel moeilijk over doe is de manier hoe de blindheid behandeld wordt in de film. Mensen die nog met de trein reizen, of in een loket staan. Alsof iedereen ineens blind geworden is inplaats van door naar een meteoriet te kijken. Daarnaast is het volledig onlogisch om naar Frankrijk te gaan vanuit Engeland en naar Spanje zelfs ronduit idioot. Waarom zouden er in Engeland geen andere mensen zijn die kunnen zien of zouden kunnen evacueren?

Het einde doet wel heel erg denken aan War of the Worlds. Nee, ik vond het maar matig.

» details   » naar bericht  » reageer  

Straw Dogs (1971) 3,5

15 april, 21:09 uur

Straw Dogs gaat over een Amerikaanse wiskundige die samen met zijn Britse vrouw op het Engelse platteland gaat wonen. De dorpelingen vinden het leuk om te dollen met de buitenstaanders en het duurt niet lang voordat de lokale klootzakken serieus lastig gaan vallen. Op een gegeven moment laat de Amerikaan niet meer over zich heen lopen.

Dustin Hoffman speelt een sterke hoofdrol hier, ook al zei hij later dat hij het geweld in de film afkeurde en de rol alleen maar voor het geld heeft genomen. Daarnaast vond hij Susan George slecht gecast omdat hij het zeer onwaarschijnlijk vond dat zijn personage met zo iemand een relatie zou hebben. Dat ben ik met hem eens, maar toch speelde George zeker niet slecht.

Door films zoals Straw Dogs zou ik later het liefst in een onneembare vesting willen wonen. De menselijke drang om iemand anders persoonlijke ruimte binnen te dringen kent werkelijk geen grenzen. Overigens vind ik het jammer dat Peckinpah ervoor gekozen heeft om het over een Amerikaan in Engeland te laten gaan, omdat sommige kijkers hierdoor wellicht de verkeerde conclusie maken dat dit typisch Brits is. Andersom zou de film namelijk evengoed werken als het over een Britse geleerde in een Amerikaans gehucht zou gaan. Sterker nog, gezien de hoeveelheid ammunitie en wapens daar zou het er nog veel harder aan toe zijn gegaan. De figuranten die in de film hebben gespeeld waren achteraf ook totaal niet blij met de manier waarop de film Engelse dorpelingen verbeeld.

De bedreiging komt overigens niet alleen van buitenaf in de film. Ik heb me ook gruwelijk lopen ergeren aan de vrouw des huizes. In die tijd werkte vrouwen nog niet, dus werd je als thuiswerkende man voortdurend lastig gevallen als je vrouw een beetje kinderachtig van aart was en deze is toch bijzonder kinderachtig. Ze wordt twee keer verkracht, rept hier geen woord over en lijkt de eerste niet eens echt erg te vinden. En als de heer des huizes eindelijk voor zichzelf en zijn waarden op wil gaan komen, blijkt dat vrouw het prima vind om een gewonde voorbijganger over te leveren aan de gestoorde meute buiten het huis.

Straw Dogs is een sterke psychologische film rond het thema van Home Invasion. Niet alleen letterlijk, maar op meerdere verschillende manieren. Om zijn huis en zijn principes te beschermen moet je soms juist die principes overschrijden. Overigens was ik zelf al doorgeslagen na het incident met de kat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tenebre (1982) 4,0

Alternatieve titel: Tenebrae, 15 april, 09:46 uur

Tenebre heb ik voor het laatst 3 jaar geleden gezien. Het was toen mijn eerste kennismaking met het werk van Dario Argento en ik was eigenlijk meteen verkocht door de 80s sfeer, de muziek van Goblin en het stilistische camerawerk.

Een beroemde Amerikaanse schrijver gaat een tijdje naar Rome om zijn nieuwe boek Tenebre te promoten. Op het vliegveld wordt zijn tas vernield. Het werk van zijn verwarde verloofde? Eenmaal aangekomen wordt hij opgewacht door de politie. Iemand blijkt namelijk de moorden in zijn nieuwste boek in het echt uit te voeren...

Argento heeft het Giallo-genre zijn grote populariteit gegeven met zijn Dieren-trilogie. Tot zijn grote ergernis ging iedere Italiaan ineens Gialli maken met thema's en titels die wel heel erg aan zijn eerste successen deden deden denken. Om die reden zocht Argento zijn toevlucht in de bovennatuurlijke Horror en werd nu internationaal erkent door zijn Suspiria. Begin jaren '80 kwam hij echter terug op zijn beslissing. Hij vond dat hij zich niet moest laten beïnvloeden door imitators, maar opnieuw zijn eigen visie op de Giallo los kon laten.

Argento schreef de film in Los Angeles tijdens de voorbereidingen van een Amerikaanse film die uiteindelijk nooit is geproduceerd. Tijdens zijn verblijf werd hij regelmatig opgebeld door iemand die hem bedreigde. Volgens de beller had Argento zijn leven verpest met zijn films en nu zou zijn eigen leven een hel worden. Argento liet zich verhuizen naar een ander hotel, maar opnieuw werd hij gevonden op de beller. Hierop ging hij abrupt terug naar Italië en begon het proces van het nu Tenebre is geworden.

In de film verwerkt hij ook duidelijk de kritieken die hij door de jaren heen heeft gehad. Net zoals Brian De Palma de beroemde drilboor-scène van Body Double maakte als antwoord op kritiek dat hij een vrouwenhater zou zijn. De schrijver in de film wordt door de lesbische journaliste ervan beschuldigt dat hij een seksist is en vrouwonvriendelijke boeken schrijft (en ik maar denken dat dat soort onzin iets van de laatste tijd is). Sommige critici vonden Argento zelfs een sadist en een gestoorde door de gruwelijke dingen die hij in zijn films stopt. Zo kwam hij op het idee om de schrijver in de film in het geheim een maniakale moordenaar te laten zijn.

Wat opvalt aan Tenebre is dat we nergens typisch Roomse landmarks te zijn krijgen, maar enkel hyper-moderne architectuur. De reden daarachter is dat de film zich in de toekomst afspeelt. In een tijd na een nucleaire oorlog waarin er veel minder mensen zijn en mensen gemiddeld veel rijker zijn (vandaar dat zelfs de stelende jonge dame een groot huis heeft).

Tenebre heeft zo'n heerlijke broeierige sfeer van een zomeravond. Dat komt door het vele blauw dat in de nachtscènes is gebruikt. Het camerawerk is überhaupt erg indrukwekkend. Weer veel mooie POV-shots en close-ups. Het indrukwekkendst waren toch wel het crane-shot waarin de camera 2,5 minuut rond een gebouw cirkelt en dat beroemde shot aan het einde dat inmiddels bekend staat als het Tenebre-shot. De muziek van enkele leden van Goblin past er perfect bij en voegt alleen maar meer sfeer toe.

Tenebre is een van de zeldzame Gialli waar het verhaal wel ergens op slaat als je hem een tweede keer kijkt. Qua kwaliteit stijgt Argento boven al zijn Italiaanse concurrenten uit. Toch zijn er van die kleine dingetjes. De nogal gebrekkige Engelse dubbing, de vrij goedkope gore effecten en de nogal abrupte editing. Maar dat kan de pret niet drukken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Magic (1978) 3,5

13 april, 21:18 uur

Richard Attenborough kennen we natuurlijk van zijn grootschalige epische-oorlogsdrama's. Tussen A Bridge Too Far en Gandhi maakt hij echter een totaal ander soort film.

Magic gaat over goochelaar Corky. Zijn eerste solo-optreden loopt volledig de mist in, maar dan voegt hij een buikspreekpop toe aan zijn act en is hij ineens een daverend succes. Hij is zo succesvol dat een agent wil dat hij een pilot voor televisie opgaat nemen. Zodra Corky hoort dat hij daarvoor een medisch onderzoek moet ondergaan neemt hij de benen en vlucht terug naar het plaatsje waar hij is opgegroeid. Daar komt hij zijn oude jeugdliefde tegen. Erg bijzonder lijkt de truc van Corky eerst niet, maar dat veranderd snel als we zien dat zijn pop blijft spreken, ook als er niemand is om het te zien.

Anthony Hopkins speelt een bijzonder goede (dubbel)rol. Hij weet de personages van Corky en Fats goed uit elkaar te houden en de manier waarop Corky op stress reageert komt ook heel natuurgetrouw over. Natuurlijk is het wel een beetje de Hollywood-versie van schizofrenie, maar het blijft een knap staaltje acteerwerk.

Echt super spannend is de film niet, maar de opbouw is goed en het weet je aandacht lang genoeg vast te houden. De pop is niet echt eng een groot gedeelte van de tijd. Wat eerder verontrustend is, is dat Corky doorgaat met buikspreken, zelfs als hij op sterven licht. Het ultieme bewijs dat het geen act is.

De film zat goed in elkaar en was prima opgenomen. Jerry Goldsmith maakte een mooie soundtrack voor de film die al een klein beetje deed denken aan wat hij later voor Psycho II zou maken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Stridulum (1979) 2,5

Alternatieve titel: The Visitor, 10 april, 21:47 uur

Stridulum is een goed voorbeeld van een totaal bizarre film die Italianen in de VS hebben gemaakt. Aan de gigantische locaties met vele figuranten en vele special effects te zien heeft de film een aardige duit gekost. Des te vreemder is het dat niemand zich gedurende de productie heeft afgevraagd waar ze in godsnaam mee bezig waren.

De film verteld het verhaal over een meisje met vreemde bovennatuurlijke krachten. In werkelijkheid is ze de manifestatie van een bovennatuurlijk wezen en is er een ruimte-generaal naar de aarde gekomen om haar tegen te houden. Haar moeder weet zich geen raad met haar dochter en dan is er ook nog haar vriend die een huwelijk af wil dwingen.

Het is dus een soort van Firestarter, alleen dan is het meisje hier behoorlijk creepy en vooral zwaar irritant. Het zou mij helemaal niets verbazen als de regisseur geen woord Engels sprak want het is heel duidelijk dat de acteurs meestal geen flauw idee hadden hoe ze moesten spelen. Daarnaast vermoed ik dat de film als komedie geschreven is en de acteurs door de taalbarrière het volledig serieus speelde. De scènes met speciale effecten waren toch best bijzonder en haast hallucinant. Alleen is het meestal nog maar de vraag wat voor nut ze eigenlijk dienen. De soundtrack bestaat uit een onheilspellend Disco-nummer dat continu herhaald word.

De cast is overigens niet mis. Mel Ferrer, Glenn Ford, Lance Henriksen, veteraan John Huston en Sam Peckinpah. De reden dat deze mensen allemaal meewerkte was volgens Hendriksen in een interview dat ze een gratis reis naar Italië zouden krijgen.

Al met al een totaal bizarre film, die net wat te lang is om vermakelijk te zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ikarie XB 1 (1963) 3,5

Alternatieve titel: Voyage to the End of the Universe, 6 april, 21:49 uur

Ikarie XB 1 is een Tsjechische Science-fiction-film van Jindrich Polák gebaseerd op het boek De Magnetische Wolk van de Poolse schrijver Stanisław Lem. Die schreef ook het boek waar Andrei Tarkovsky's Solaris op gebaseerd is.

De film verteld het verhaal van een groot ruimteschip met kolonisten op weg naar een planeet waar leven mogelijk kan zijn in het Alpha Centauri-stelsel. Onderweg ontstaan er meningsverschillen onder de crew, zeker na een onheilspellende ontdekking.

Robot in de film is losjes gebaseerd op die uit de Amerikaanse film Forbidden Planet, maar verder kunnen we toch stellen dat de Tsjechen de Amerikanen al een heel eind voorbij waren wat betreft serieuze Science-fiction. Het is een van de films waar Stanley Kubrick onderzoek naar heeft gedaan in voorbereiding van 2001: A Space Odyssee. Daarnaast heeft de film Ridley Scott ook geïnspireerd voor de Alien-reeks.

De manier waarop het zoeken naar een planeet met leven hier wordt behandelt voelt zo anders als we gewend zijn van Amerikaanse films. Het draait niet om het verbluffen van de kijker met technische snufjes, maar houd zich ook bezig met de psychologische invloed die zoiets heeft op de crew.

Ik vond het een sterke film, maar wat het kijken bemoeilijkt is dat er erg veel personages zijn en deze ook moeilijk uit elkaar te houden zijn. Daarnaast is het tempo ook lekker rap waardoor de film niet echt de tijd krijgt zich te ontwikkelen. De scène met de dode kapitalisten is duidelijk de propaganda-factor in de film. In de Amerikaanse versie van deze film die Voyage to the End of the Universe heet is die scène dan ook verwijderd. Vreemd genoeg is het verhaal daar andersom en gaat het over ruimte-mensen die een weg zoeken naar de aarde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Alien: Covenant (2017) 2,5

4 april, 09:17 uur

De Alien-reeks is een geval apart. De eerste film van Ridley Scott is een van de beste films ooit gemaakt en daarna ging James Cameron een heel andere kant op met de meer actie-gerichte Aliens. Sindsdien hebben veel regisseurs met een kenmerkende stijl zich over de franchise gebogen, eigenlijk niet meer met een bevredigend resultaat. Je zou zeggen dat het goed is dat Ridley Scott terugkeert naar de franchise, maar dat valt helaas vies tegen.

Scott is van plan om een trilogie te maken die zich voor de originele Alien-film afspeelt en alle losse eindjes vastmaakt. Het eerste deel, Prometheus, was zeer ambitieus en ging over een missie die was belast met de zoektocht naar het ontstaan van de mensheid. Ze vinden een gecrasht schip van het Alien-ras dat de mens heeft geschapen met aanboord een wapen: een voorvader van de Xenomorph. Door toedoen van de androïde David vermengt dit organisme met de mens-schepper en vormt een nieuw wezen.

Alien: Covenant, het tweede deel, speelt zich 18 jaar voor de originele film af en verteld het verhaal van een schip kolonisten opzoek naar een planeet die geschikt is voor menselijk leven. Eenmaal geland op deze planeet komen ze in aanraking met het organisme. David leeft op deze planeet in de ruïnes van de scheppers en hier is begonnen met genetische experimenten met het wezen dat hij heeft meegenomen. En uiteindelijk komen we heel even oog in oog met de Xenomorph te staan.


Het probleem met deze verhaallijnen is dat Scott een van de sterke elementen uit het origineel wegneemt; het mysterie. Het is juist zo sterk dat een willekeurige crew per toeval op een willekeurige planeet een alien-schip dat daar ooit is neergestort vind. Willen we echt weten hoe het daar is gekomen en waar die soort vandaan komt? Eigenlijk niet en al helemaal niet in een verhaal dat zo vaak in herhaling valt. Steeds weer een crew, steeds weer een noodsignaal naar een planeet, steeds weer een neergestort schip. Daarnaast vind ik het ook zo teleurstellend dat de Xenomorph geen oud ras is, maar door toedoen van de mens is ontstaan.

Een van de redenen dat Alien zo goed werkt is dat we echt meeleven met de hele crew. Alien: Covenant neemt nauwelijks de tijd om crew-leden echt te leren kennen en het acteerwerk stelde me eigenlijk ook niet heel veel voor. Alleen Michael Fassbender vond ik het wel goed doen, al verklaard de film ook nauwelijks waar zijn grootheidswaanzin vandaan komt. Verder is de film visueel zeker niet slecht, al laat al de CGI wel duidelijk zien wat een zegen de practical-effects van het origineel waren.

Al met al vind Alien: Covenant geen geslaagde film. Het valt nu allemaal nogal in de herhaling en bovendien zijn de titel Alien en de Xenomorph op de poster vrij misleidend, gezien die er nauwelijks in voor komt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Contamination (1980) 2,5

Alternatieve titel: Alien Contamination, 3 april, 21:23 uur

Nadat Luigi Cozzi eind jaren '70 een schaamteloze Star Wars-rippoff genaamd Starcrash had gemaakt, werd het begin jaren '80 tijd voor weer een curieuze ripp-off en ditmaal van Alien.

Een schip uit Zuid-Amerika spoelt de haven van New York binnen. Alle bemaningsleden zijn dood en het ruim is gevuld met groene eieren. Ieder mens dat ik aanraking komt met deze eieren explodeert. Een politieagent, een astronaut die op Mars is geweest en een vrouwelijke commandant van het pentagon krijgen de opdracht om naar Zuid-Amerika te gaan en de bron te vinden.

U hoort het al. De schrijver van het verhaal zag alleen de eiren en de chest-burster-scène van Alien en rende toen al de bioscoop uit om een plot te schrijven waarvoor hij Lucio Fulci's Zombi als basis gebruikte. De borstexplosies dienen hier werkelijk geen enkel doel, maar zijn wel vrij geinig uitgevoerd. Ook de eieren en dergelijken zien er wel geinig uit, maar door deze film wordt wel weer heel goed duidelijk hoe voortuistrevend de effecten van de echte Alien waren.

Uiteindelijk draait de film uit op een standaard avonturenverhaaltje. Daar komt bij dat het acteerwerk waardeloos is en de personages totaal ongeloofwaardig. Spannend is het allemaal niet en het heeft allemaal een groot 'So-bad-it-is-good'-gehalte.

Goblin maakte de score van de film. Sci-Fi is het zeker, maar uiteindelijk ga je je nogal ergeren aan alle herhaling.

Bij vlagen vermakelijk, maar over de hele linie nogal saai.

» details   » naar bericht  » reageer  

All the Money in the World (2017) 3,5

1 april, 21:54 uur

All the Money in the World verteld het waargebeurde verhaal over hoe de kleinzoon van de rijke Amerikaanse oliemagnaat John Paul Getty wordt ontvoerd in Rome. Zijn moeder zet alles op alles om hem heelhuids terug te krijgen, maar zijn grootvader wil absoluut niet betalen. Een Ex-CIA onderhandelaar krijgt echter wel opdracht van Getty om de jongen zo goedkoop mogelijk terug te brengen...

Er was natuurlijk heel veel te doen rond de hele Kevin Spacey-affaire. Als eerst wil ik zeggen dat ik het behoorlijk omslachtig vind om een halve film opnieuw te filmen en digitaal aan te passen voor zo'n 10 miljoen, alleen maar omdat een acteur niet bepaald integer is. Sinds wanneer reflecteren de daden van een acteur eigenlijk op de film waar hij in speelt? Of een regisseur? Roman Polanski heeft bekend dat hij minderjarige meisjes heeft verkracht, maar maakte jaren daarna nog steeds (behoorlijke goede) films. Dat gezegd hebbende, vind ik het belachelijk dat de rol überhaupt ooit naar Spacey is gegaan. Niet alleen vind ik Christopher Plummer een beter acteur, hij is ook vele male geschikter voor de rol. Alleen al het feit dat hij daadwerkelijk 80 jaar oud is en geen make-up nodig heeft om oud te lijken.

Scott laat weer eens zien dat hij zeker geen onaardig filmmaker is. De beelden zijn allemaal prima opgenomen en vertonen het fijne kleurenpalet dat de films van zijn broer Tony Scott kenmerkt. Het acteerwerk is allemaal erg degelijk en het verhaal weet prima te boeien. Toch ontbreekt er net wat om de film echt een diepere impact te geven.

In veel opzichten is All the Money in the World de moderne Citizen Kaine, maar dan toch wat minder iconisch.

» details   » naar bericht  » reageer  

Il Tuo Vizio È una Stanza Chiusa e Solo Io Ne Ho la Chiave (1972) 2,5

Alternatieve titel: Your Vice Is a Closed Room and Only I Have the Key, 1 april, 10:47 uur

De Giallo vind ik een leuk sub-genre omdat het stilistisch, mysterieus en grafisch is. Toch realiseer ik me steeds meer dat er op het werk van Dario Argento, Mario Bava en Lucio Fulci na bar weinig echt goede Gialli te vinden zijn. Your Vice Is a Closed Room and Only I Have the Key is mijn eerste Sergio Martino en kan wat mij betreft makkelijk in de categorie 'had liever iets anders met mijn tijd gedaan'.

In de omgeving van Venetië omringt een schrijver zich in zijn villa met allerlei hippie en stoner figuren. Meneer maakt er een sport van zijn vrouw te vernederen en vreemd te gaan met alles wat hij kan vinden, of het nu de negerin die als dienstmeid werkt is of zijn eigen nichtje. Dan worden één voor één zijn oude liefjes dood gevonden en is meneer hoofdverdachte.

De film probeert vooral het brave Italiaanse publiek te choqueren met de vrijheid blijheid onzin van de hippiebeweging (vrije seks en al dat gelul). En daarnaast natuurlijk het mishandelen van de vrouw. Uiteindelijk gaat de boel stierlijk vervelen, gezien de moorden alles behalve spannend zijn en geen enkel personage een beetje sympathiek is. Uiteindelijk draait het uit op een vrij slappe vertelling van Edgar Allan Poë's The Black Cat.

Edwige Fenech is natuurlijk geen straf om naar te kijken, maar ik vond haar niet heel erg bijzonder aantrekkelijk in beeld gebracht. Mijn restauratie had zeer mooie beeldkwaliteit, des te beter konden we zien hoe slecht belicht de locaties allemaal waren. Waar Argento namelijk wijselijk besloot alleen maar op locatie te filmen en Mario Bava zeer perfectionistisch was met de belichting, wordt bij de meeste Gialli een afschuwelijke vlakke TV-soap verlichting gebruikt.

Niet veel aan, dus.

» details   » naar bericht  » reageer  

Les Yeux sans Visage (1960) 3,5

Alternatieve titel: Eyes without a Face, 1 april, 09:59 uur

Een vooraanstaand chirurg wil koste wat kost het gezicht van zijn dochter herstellen omdat dat in een auto-ongeluk volledig misvormt is geraakt. Zijn Italiaanse assistente ontvoerd knappe jonge vrouwen van de straten van Parijs zodat de dokter met ze kan opereren. De politie begint echter een patroon te zien in vermissingen.

Les Yeux sans Visage vind ik een sterke Franse Horror-film. De film is best modern in het opzicht dat het dergelijke misvormingen en operaties als materie gebruikt. Het is ook duidelijk verder dat er erg veel symbolisch bedoelt is en moet verwijzen naar de ijdelheid van mensen of het verliezen van een imago. De film laat ook goed zien hoe belangrijk een menselijk gezicht is om emotie uit te beelden. Edith Scob lijkt door haar masker haast een soort levende pop geworden, terwijl enkel haar gezicht bedekt is.

Het masker uit de film was een inspiratie voor een aantal Giallo-films, het masker in John Carpenter's Halloween en Abre los ojos van Alejandro Amenábar. Het nummer Eyes without a Face van Billy Idol is ook gebaseerd op deze film.

Al met al is Les Yeux sans Visage zeker een goede film met spanning, sfeer en ook een dieper laag. Toch zijn de personages allemaal vrij oppervlakkig en heb je het gevoel dat de film wel vrij vlot sommige dingen behandeld.

» details   » naar bericht  » reageer