Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017

Brimstone (2016)

Alternatieve titel: Koolhoven's Brimstone, vandaag om 08:48 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Veel mensen noemen Brimstone Koolhoven's eerste buitenlandse film. Dat klopt echter niet want Brimstone is gewoon een Nederlandse film, alleen dan wel een internationale co-productie met Frankrijk , Duitsland, België, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Het grootste gedeelte van de crew is overigens ook Nederlands. Na het succes van Oorlogswinter had Koolhoven naar Hollywood kunnen gaan, dat deed hij echter niet. In de geest van de Spaghetti Westerns maakte hij zijn passieproject volledig in Europa met complete creatieve vrijheid. Maar liefst 7 jaar heeft Koolhoven besteed aan het maken van de film. Brimstone kan de geschiedenisboeken in als de allereerste Stamppot Western (een term die door Koolhoven zelf bedacht is).

De tongloze Liz lijdt een vreedzaam bestaan totdat een sadistische Nederlands-Gereformeerde Dominee in hun dorp komt. Meteen weet Liz dat haar familie niet langer veilig is…

Guy Pearce speelde een sterke rol als de dominee, die niet alleen een sadistische klootzak is, maar ook nog echt gelooft dat hij van god het recht heeft gekregen om zijn vrouw en dochter naar eigen goeddunken te misbruiken. In het begin verbaasde ik me over het accent van Guy Pearce. Toen kwam ik erachter dat hij een Nederlandse kolonist moest uitbeelden. Niet zo vreemd want daar waren er veel van en verder waren de VS ook een toevluchtsoord voor vreemde sektes en religieuze gekkies zoals deze dominee. Toch wel erg knap gedaan van Pearce, soms klinkt het een beetje Duits of zelfs Russisch, maar grotendeels klopt het accent wel. Dakota Fanning speelt een prima hoofdrol en Emilia Jones was misschien zelfs nog iets beter als de jongere versie van haar rol (die zelfs even Nederlands spreekt). Verder hebben dan nog Carice van Houten en Kit Harington, beiden favoriete acteurs uit de tv-serie Game of Thrones.

De film is verdeelt in 4 segmenten. Na het eerste segment gaan ze steeds verder terug in het leven van Liz/Joanna, om vervolgens te eindigen in ‘het heden’. De vertelvorm doet denken aan die andere recente western, The Revenant.

Brimstone is erg mooi opgenomen. De zelfde prettige cinematografie die we al kende van Koolhoven’s Nederlandse films, hier verzorgt door Rogier Stoffers. De locaties in Hongarije, Spanje (ja, precies de zelfde locaties als in The Good, The Bad and The Ugly), Oostenrijk (voor de winterscènes) en Duitsland werkte bijzonder goed en kwamen echt heel erg Noord-Amerikaans over. De setting werd uitstekend gecreëerd, compleet met houten huizen en Western dorpjes. De filmmuziek van Tom Holkenborg hielp de emotionele momenten van de film enorm. Voor de muziek liet Holkenborg zich inspireren door muziek van Bach.

Omdat Koolhoven een groot liefhebber is van Spaghetti Westerns had ik een soort vergelijkbare sfeer verwacht. Brimestone heeft echter meer weg van de realistische, donkere kijk op het wilde westen dat bijvoorbeeld Unforgiven van Clint Eastwood ook had. Koolhoven liet zich inspireren door het Southern Gothic-genre. Dat zijn historische drama’s over de geschiedenis van de zuiderse staten, meestal met sadistische personages, veel geweld en een historisch beeld van de rolverdeling tussen man en vrouw. Invloeden van de Spaghetti Western zijn er wel, zo doen de scenes met Kit Harington denken aan de Italiaanse Westerns. De scène waar Harington zijn collega op de plee wurgt had zo uit een film van Leone kunnen komen. Ook doen de scènes in de sneeuw denken aan The Great Silence (toen al hard en realistisch), waardoor Koolhoven ook al bij Oorlogswinter was geïnspireerd. Verder zijn er zelfs Thriller- en Horrorelementen in dit historisch drama te vinden. Het lijkt er namelijk op dat de dominee in segment 1 en 4 een spookverschijning is, net als de revolver-slingerende priester die Clint Eastwood vertolkt in Pale Rider dus. Een ding is zeker, Brimstone is een veelzijdige en genre-doorbrekende film.

Een bijzonder aangrijpend moment in de film vond ik wanneer de jonge Joanna een varken moet slachten. Een soort gedwongen volwassenheid, schokkend en verdrietig tegelijkertijd. Als dierenliefhebber maak ik me wel ongerust voor het spartelende varken, nergens is te vinden of het in scène is gezet of niet.

Natuurlijk is Brimestone niet perfect. Als je echt wat zou moeten noemen zijn er een paar historisch incorrectheden, maar Amerikaanse Westerns zitten daar ook altijd boordevol mee. De vertelvorm zal ook niet ieders ding zijn. Je ziet dat er veel werk is gestoken in de film en dat doet de mischien minder geslaagde aspecten in mijn ogen verbleken.

Net als eerdere internationale co-producties van Nederlandse origine (ik denk aan Flesh+Blood van Verhoeven en Spoorloos) is Brimstone een van de betere films van eigen bodem. Een klein beetje nationalistische trots maakt zich toch wel van mij meester na de film gezien te hebben en te realiseren dat hij ‘on-Nederlands goed’ is. In Europa is de film (uiteraard) een succes. Kortzichtige Amerikaanse recensenten kunnen het echter niet verkroppen dat Koolhoven ze confronteert met minder heroïsche aspecten van de Amerikaanse geschiedenis en schrijven lachwekkende recensies waarin ze de film afschrijven op basis van geweld en morele bezwaren. Volgens een recensent van Variety zou incest heel normaal zijn in Nederland... De stupiditeit om het geweld tegen vrouwen als kritiek te gebruiken is natuurlijk dat Brimestone juist een haast feministisch trekje heeft door dit onderbelichte aspect van Westerns aan te kaarten.

Deze Stamppot Western overstijgt alles dat voor een lange tijd in Nederland gemaakt is. Een donker, realistisch, historisch drama dat zowel aangrijpend als ontzettend spannend is. De volgende Nederlandse Western is overigens al op komst, namelijk het crowdfunding-project Gunhand.

» details   » permalink  » reageer  

Red Dragon (2002)

afgelopen donderdag om 21:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Naar aanleiding van het overlijden van Jonathan Demme wilde ik eigenlijk The Silence of the Lambs weer een keer opzetten, maar toen realiseerde ik me dat ik Red Dragon nog nooit had gezien.

FBI-agent Graham is degene die de kannibalistische Dr. Hannibal Lecter heeft ontmaskerd (en bij de confrontatie bijna zelf een van zijn hoofdgerechten is geworden). Als jaren later Graham wordt gevraagd om een serie-moordenaar genaamd 'De Tandenfee' op te sporen heeft hij de hulp van een oude bekende nodig... Prequel op The Silence of the Lambs.

Het eerste wat opvalt aan Red Dragon is de bijzonder sterke cast. Uiteraard Hopkins, maar ook Edward Norton, Ralph Fiennes, Harvey Keitel, Emily Watson en Philip Seymour Hoffman zijn van de partij. Bekende filmmuziekcomponist Lalo Schifrin heeft een gastrol als de dirigent bij Hannibal's concert.

De hele film voelde aan als een soort dejavu. Dat komt natuurlijk omdat ik Manhunter van Michael Mann al had gezien. Hoewel er veel verschillen zijn tussen beide films is het verhaal in grote lijnen precies het zelfde en zijn veel dingen vergelijkbaar gefilmd, beide films zijn namelijk opgenomen door cinematograaf Dante Spinotti. De cinematografie is dan ook goed verzorgd en de beelden zijn sfeervol. De filmmuziek van Danny Elfman was werkte de sfeer en spanning ook ten goede, hij was alleen niet heel erg memorabel en toch wel een stuk minder als de muziek die Howard Shore maakte voor The Silence of the Lambs.

De vergelijking met Manhunter zullen we toch echt moeten maken. Op zichzelf is Manhunter een sterke 80s thriller met sfeervolle typische Michael Mann muziek en cinematografie. Alleen als verfilming van het boek doet hij toch een beetje onder aan Red Dragon. Red Dragon volgt het boek meer en voegt zelfs een aantal extra scènes toe met Hannibal. Natuurlijk heeft Red Dragon al meteen een streepje voor door Hopkins, die een veel intimiderendere en intrigerendere Hannibal neerzet als Brian Cox. In Manhunter draait de film meer om Graham en hoe zijn gave om in de geest van een psychopaat te duiken invloed heeft op zijn privéleven, waar het in Red Dragon meer draait om Dolarhyde en zijn relatie met de blinde vrouw. Fiennes zet Dolarhyde veel meer neer als een mens en intrigerend karakter, waar Tom Noonan meer een stereotype creep is. Hoewel ik het jaren '80 sfeertje van Manhunter erg kan waarderen is de aankleding een beetje kaal (de hele film lang witte muren) en zijn de grotere opnamelocaties van Red Dragon een verademing. Destijds heeft Mann het dubbele einde van het boek niet gebruikt, waardoor Dario Argento (een fan van de boeken van Thomas Harris) dat einde in zijn film Opera heeft gebruikt. Hier wordt het originele dubbele einde wel gebruikt. Volgens sommige overbodig, maar ik vond het door de confrontatie tussen Graham en Dolarhyde zeker de moeite waard.

Net als The Silence of the Lambs en Hannibal is Red Dragon weer een erg spannende en intrigerende Thriller over seriemoordenaars. Wat maakt seriemoordenaars nou zo angstaanjagend en intrigerend? Ze zijn onvoorspelbaar en hebben een totaal eigen logica, bovendien kan achter ieder onschuldig gezicht een kannibaal of necrofiel schuilen (althans in het Hannibal-universum). Puur menselijk kwaad. Nu rest mij nog Hannibal Rising en de tv-serie Hannibal, waar ik steeds nieuwsgieriger naar wordt.

» details   » permalink  » reageer  

Black Swan (2010)

afgelopen woensdag om 21:22 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Ik heb eigenlijk niet echt iets met ballet, maar ik hou wel van klassieke muziek en op film zien die danseressen er zeker niet slecht uit. Komt nog bij dat Het Zwanenmeer van Tsjaikovski een van mijn favoriete muziekstukken is.

De film verteld het verhaal van Nina (die haar naam te danken heeft aan een liedje van ABBA) die tegen elke prijs de rol van de zwaan wil spelen. De film begin met een drama over de hoge prestatiedruk en concurrentie in de balletwereld. Waarna duidelijk wordt dat er op mentaal vlak het een en ander mis is met Nina (iemand van 29 die zich nog door haar moeder laat betuttelen), een stoornis waardoor ze dwangmatig krabt bijvoorbeeld. Er zijn enkele (lesbisch) erotische uitstapjes, waarna de film steeds meer surrealistische trekjes begint te vertonen als Nina de grip op de realiteit begint te verliezen. Uiteindelijk wordt het zelfs behoorlijk freaky, compleet met body horror.

Natalie Portman speelde een sterke hoofdrol. Apart om haar na Leon, Heat en Star Wars in zo'n rol te zien. Ook opmerkelijk hoe kinderlijk de fragiele Nina eigenlijk nog is (hetgeen natuurlijk verdwijnt zodra de zwarte zwaan bezit van haar neemt). Ben geen fan van Mila Kunis, echt zo'n actrice die in oversekste komedie-films speelt. Toch was ze hier beter als verwacht. Winona Ryder heeft overigens eigenlijk maar een hele kleine rol.

De film is zeer aardig opgenomen, met name het openingsshot was echt ouderwets goed. Alleen hadden de camerabewegingen van mij wel wat stabieler gemogen, waarschijnlijk wilde Aronofsky een realistische uitstraling, maar vloeiende bewegingen zijn veel mooier naar mijn mening. Prima muziek van Clint Mansell, toch had ik liever meer van Tsjaikovski's originele muziek gehoord.

Black Swan deed me erg denken aan de obscure film Étoile waar Jennifer Connely een balet-danseres speelt die bezeten wordt door danseres die eerder de rol van de Zwaan speelde in het Zwanenmeer. Die film kreeg aan het einde ook surrealistische en bovennatuurlijke trekjes. Ik ben er van overtuigt dat Connely, Aronofsky op het idee heeft gebracht voor deze film, net zoals ze eerder met het einde van Requiem for a Dream heeft gedaan (wat natuurlijk origineel uit Dark City stamt). Verder is de body horror (de vleugels die uit Nina's rug groeien) erg in de stijl van David Cronenberg. Het doet met name denken aan het moment waarop Seth vliegensprieten uit zijn rug trekt in The Fly.

Net zoals bij alle films die ik tot nu toe van Aronofsky heb gezien vind ik het erg moeilijk om de film te beoordelen. Het was een sterk drama dat goed in beeld is gebracht. Ook best aangrijpend en beklemmend af en toe. Toch mist er op een of andere manier iets waardoor ik geneigd ben een hoge beoordeling te geven. In ieder geval moet ik alle films van Aronosfksy nog maar eens een keer een herziening geven over een poosje.

(Overigens bijzonder irritant dat Netflix sommige films, waaronder deze, in slechte beeldkwaliteit heeft.)

» details   » permalink  » reageer  

Berberian Sound Studio (2012)

afgelopen woensdag om 09:51 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een Britse geluidsman wordt gevraagd voor de geluidseffecten en nasynchronisatie van een geweldadige Italiaanse Horrorfilm.

Toby Jones speelt een goede hoofdrol. De rol van starre maar zachtaardige technicus met typerende Britse Stiff upper lip past goed bij hem. Giallo-actrice Suzy Kendall verzorgde enkele schreeuwen, alsmede een aantal Britse actrices die speciaal daarvoor werden gevraagd. Bond-girl Tonia Sotiropoulou speelt een knappe, maar niet bepaald behulpzame secretaresse. Cosimo Fusco (die ooit nog met Argento heeft gewerkt) speelt de almachtige producer van de film.

De film waar het in Berberian Sound Studio om draait is duidelijk beïnvloed door Suspiria, maar bevat verder nogal wat Jesus Franco/Lucio Fulci-achtige elementen. Volgens Ronnie Taylor - Britse cinematograaf die in Italië met Dario Argento werkte - was het erg wennen dat in de Italiaanse filmindustrie een veel flexibelere en gemoedelijkere sfeer is als hij in Engeland gewend was. Hier is dat toch een stuk negatiever uitgebeeld.

De film was goed opgenomen, alleen wel erg jammer dat er qua filmstijl geen verwijzingen naar de Giallo waren. Geen POVs en de film is zelfs niet in Cinemascope gefilmd. Wel waren de celluloid-achtige effecten leuk gedaan en zaten er een aantal mooie shots in de film. Het gebruik van een typisch Britse landschapsfilm om de heimwee van Gilderoy uit te beelden. Prima muziek van Broadcast ook.

Berberian Sound Studio doet denken aan Blow Out van Brian De Palma, waar geluidseffecten en oude montagetechnieken ook een grote rol speelde. Vond het erg leuk hoe het maakprocess van een film in het analoge tijdperk werd behandelt. wat een monniken werk. Verder komt ook A Cat in the Brain van Lucio Fulci in gedachten, waar de regisseur langzaam steeds meer in zijn eigen films verloren raakt. Echter de film waar Berberian Sound Studio het meest aan doet denken is Mulholland Dr. van David Lynch. De film hangt een zelfde onaangename sfeer in de lucht, zonder dat er daadwerkelijk iets gebeurd. Mulholland Dr. had tenminste nog een soort ontknoping aan het einde, Berberian Sound Studio is 92 minuten aan opbouw en een ontknoping is er niet. Toch erg jammer van Strickland want de film bevatte voldoende elementen om geslaagd te zijn.

» details   » permalink  » reageer  

Opera (1987)

Alternatieve titel: Terror at the Opera, afgelopen dinsdag om 17:09 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

"I think it's unwise to use movies as a guide for reality. Don't you Inspector?"

Op 20 April werd bij Cinema Egzotik in het Eye Filmmuseum (in aanwezigheid van de grootmeester zelf!) niet alleen een prachtige 4K restauratie van Suspiria, maar ook een mooie 2K print van Opera vertoond. Een goede aanleiding om mijn recensie eens te hernieuwen en de film nogmaals onder de loep te nemen.

Omdat de grote ster is verongelukt krijgt de jonge Operazangeres Betty de hoofdrol in een opvoering van Verdi’s MacBeth. De Opera van MacBeth schijnt vervloekt te zijn en ook deze opvoering is niet zonder problemen. Een gestoorde fan vermoord de vrienden van Betty en dwingt haar om toe te kijken. Wie is deze sadistische moordenaar?

De heren van Cinema Egzotik vertoonde de Italiaanse versie van Opera. Eerder had ik alleen de belabberde Engelse dub gezien en dus was het een verademing om de (veel minder storende) Italiaanse audio een keer te horen. Je mist enkel de originele Engelse stem van Ian Charleson, verder zijn toch vrijwel alle acteurs Italiaans. Toen Martin Koolhoven Argento vroeg of de Engelse of de Italiaanse versie zijn voorkeur genoot, zij hij: “Language is not Important, it’s the images that are important.”
Cristina Marsillach speelt een goede hoofdrol als Betty. Toch schijnen Argento en de rest van de crew en cast haar een moeilijk persoon om mee te werken te vinden. Marsillach was eigenlijk een model en schijnt een typische diva-houding te hebben gehad tijdens de productie.

VERHAAL & INHOUD
Het verhaal is behoorlijk naïef en Argento windt er geen doekjes om dat het plot vooral wordt gebruik zodat situaties ontstaan om bepaalde locaties te gebruiken en mooie plaatjes te schieten. De film begint met een soort Phantom of the Opera-tafereel (een film die Argento later overigens nog zou remaken). Er schijnt een soort vloek te rusten op de opera van MacBeth en zodoende gebeuren er een hoop ongelukken (de productie van de film was zelf overigens ook niet zonder problemen, zo is Charleson overreden door een auto en de vader van Argento overleden tijdens de productie). Er blijkt echter meer aan de hand te zijn want Betty wordt geplaagd door nachtmerries van een gemaskerde en zwart gehandschoende man die onder toeziend oog van haar moeder jonge dames toetakelt. Een echte Giallo dus. Wat volgt is Hitchcockiaanse spanning in Betty’s appartement en het Operagebouw.

Het idee voor de naalden die onder Betty’s ogen worden geplakt kreeg Argento toen hij zich er aan ergerde dat er tijdens een voorstelling van een van zijn films mensen hun ogen dichtknepen wanneer er bloed was te zien op het scherm. Naar eigen zeggen zocht hij een manier mensen te dwingen om te kijken en kwam hij op de naalden.

Bij velen zal het op de lachspieren werken, maar Argento’s wereldbeeld, logica en moraal begin ik zelf steeds meer te waarderen. Het idee dat de kraaien de moordenaar hebben herkend en hem herkennen en aanvallen als ze later tijdens de voorstelling worden losgelaten is natuurlijk enigszins stupide. Toch vind ik dit ‘vermenselijken’ van de kraaien eigenlijk wel charmant. Ze willen wraak op hun gesneuvelde broeders! Opera is denk ik ook de meest humoristische/luchtige van Argento’s films (met uitzondering van Four Flies on Grey Velvet dan), niet alleen de dieren maar ook mensen zorgen namelijk voor komische momenten met typisch Italiaanse humor.

Het einde van de film was een beetje uit de toon met de rest van de film. We zijn weer terug in de setting van Phenomena. De moordenaar blijkt nog te leven, Betty doet alsof ze net als haar moeder is en hem wil helpen en dan komt uit het niets een hele delegatie politiemannen met waakhonden die de moordenaar (niet bepaald zachtzinnig) oppakken. Vervolgens horen we Argento zelf als verteller over de balans tussen de natuur en alle levende wezens en zien we hoe Betty een hagedis bevrijdt. Dit hippie-achtige moraal komt bij veel mensen vreemd over naar al het geweld dat we eerder hebben gezien, destijds werd in de bioscoop boe geroepen en bij Cinema Egzotik schoot ook iedereen in de lach. Het is een typisch voorbeeld van Argento die zijn wereldbeeld opdringt aan een publiek dat daar nog niet klaar voor was/is. Dit einde is overigens geïnspireerd door het boek Red Dragon. Argento ergerde zich eraan dat Michael Mann het in de verfilming Manhunter niet had gebruikt en daarom wilde hij er in Opera iets mee doen.

AUDIOVISUEEL
De film is meesterlijk opgenomen, met name de flashbacks zien er erg goed uit. Geen wonder, want de Oscar-winnende cinematograaf Ronnie Taylor (Star Wars, Barry Lyndon, Gandhi) is speciaal voor Argento naar Italië gekomen. Opvallend aan het camerawerk is dat Argento hier erg veel gebruik heeft gemaakt van (erg lange) bewegende shots, met als hoogtepunt een spectaculair kraan-shot waar de camera in een spiraalbeweging over het publiek van de opera vliegt als zijnde het POV van een kraai. Ook staat de camera zelfs een enkele keer op de kop. Ook bijzonder waren de beelden van de hersens van de moordenaar op het moment dat de moorddrang zich meester van hem maakte. Daarnaast gebruikt Argento weer veel close-ups, met name de beelden van kraaien waren erg sterk, maar Argento laat ook zien dat het display van jaren ’80 stereo-installatie er goed uitziet op film. Het shot waar de politie-inspecteur (Michele Soavi) sterft in Betty’s appartement deed me qua belichting zelfs denken aan Blade Runner en The Hunger van de gebroeders Scott. Je kunt zeggen wat je wil over Opera, maar iedere frame is een klein kunstwerkje. Dat mag ook wel, want het is de duurste film die Argento ooit gemaakt heeft, omdat er in ieder shot een gloednieuwe cameratechniek werd toegepast. Taylor’s hyperrealistische cinematografie (onder andere gekenmerkt door wat meer filmkorrel) is een hele verandering ten opzichte van de nachtmerrieachtige stijl die Argento eerder veel heeft toegepast, het stilisme blijft echt onaangetast en deze terugkeer naar de Giallo (eerder ook al in Tenebre) mag er zeker wezen.

Opera is ongetwijfeld de film waarin Argento de meeste componisten gebruikt voor zijn filmmuziek. Bij Phenomena werd de muziek verzorgd door Goblin en Bill Wyman/Terry Taylor met verder gebruikte muziek van Iron Maiden en andere metalbands. Voor Opera zijn thema’s gemaakt door Claudio Simonetti (Goblin) en Bill Wyman/Terry Taylor, maar ook atmosferische elektronische muziek door Brian Eno/Roger Eno en Heavy metal-muziek van Steel Grave (een pseudoniem van de Italiaanse band Gow). Alsof dat nog geen bonte mix van muziekstijlen was bevat de film (uiteraard) ook nog heel wat Operamuziek van Giuseppe Verdi. Hoewel de overgangen in stijl veel te drastisch zijn, werkt de muziek vreemd genoeg wel. De Operamuziek past goed bij de scènes met camerabewegingen en lijkt zelfs perfect aan te sluiten (of soms juist te contrasteren) met de emoties van de personages, net zoals eerder bij Inferno het geval was.

TOT SLOT
Ik herinner me dat ik ooit een boek van de bibliotheek had geleend over filmregisseurs, ook over Argento stond een stukje met stills uit onder andere deze film. Vooral de foto van Cristina Marsillach met naalden voor haar ogen geplakt intrigeerde me enorm. Zo is mijn interesse in Argento’s werk begonnen. Jaren later zag ik Tenebre en Phenomena en was bijzonder onder de indruk. Vreemd genoeg vond ik Opera toentertijd nogal een tegenvaller. Nu ik precies 2 jaar later vrijwel de hele filmografie van Argento heb gezien en Opera dus onlangs in het Italiaans op het grote, ben ik daar toch op terug gekomen. Opera is namelijk een van Argento’s beste films.

Het nogal naïeve verhaal blijft een mankement van de film, al moet ik zeggen dat dat ook in de Italiaanse versie al veel beter te pruimen is. Nee, Opera moet het vooral hebben van de sterke cinematografie en de Brian De Palma-achtige jaren ’80 Giallo-stijl. Een visueel meesterwerk en voor wie Argento’s stijl kan waarderen ook een bijzonder vermakelijke Thriller. Net als bij menige andere film van Argento wordt de film iedere kijkbeurt een stukje beter.

» details   » permalink  » reageer  

Hardcore (1979)

Alternatieve titel: Spoorloos, afgelopen maandag om 21:05 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

De dochter van een Nederlands-Gereformeerde Amerikaan verdwijnt spoorloos. Een privé-detective wordt ingeschakeld. Als zijn dochter wordt aangetroffen in een porno-film is de conservatief genoodzaakt om haar te zoeken in het porno-circuit van LA.

Grand Rapids, Michigan is een plek waar de Nederlandse invloed in Amerika nog goed te merken is. De populatie bestaat grotendeels uit van oorsprong Nederlandse en Duitse immigranten. Vandaar dat de personages ook Van Dorn, De Fries, De Jong en dergelijken heten. Als Nederlander zijnde doet de uitspraak wel haast pijn aan je oren en waarom die Amerikanen de spatie tussen het tussenvoegsel en de achternaam weglaten is me ook een raadsel. Paul Schrader is zelf ook een volgeling van de Dutch Reformed Church.

George C. Scott speelt een sterke rol. We hebben allemaal al wel eens de beroemde "Turn it off!"-scene gezien, maar verder doet Scott het ook niet onaardig. Met name de scenes tussen Jake en Niki, waar de conservatieve wereld van Jake botst met de 'vrijheid blijheid'-wereld van Los Angeles, waren leuk gedaan.

Toch miste ik veel dingen in het verhaal. Het plot is vrij simpel en de uitvoering vrij degelijk. Hoe een streng opgevoed meisje dat naar een religieus jongerenkamp gaat zich binnen enkele maanden ontpopt tot een porno-actrice wordt uit de film niet duidelijk. Ook is het einde vrij apart. Eerst wil ze niet terug, omdat Jake zo streng zou zijn en ze nu vrienden heeft en dan gaat ze toch met hem mee terug. Schrader wilde eigenlijk eindigen met dat Kristen verongelukt was en helemaal niet in LA is geweest, waarna Jake naar huis gaat.

Hardcore is een typische New Hollywood film die doet denken aan het vroege werk van o.a. Martin Scorsese. Geen wonder want regisseur Paul Schrader is immers de scriptschrijver van o.a. Taxi Driver. De opnames zien er prima uit, het über-realisme van de jaren '70, maar voelt daardoor ook een beetje sfeerloos aan. De muziek bestaat naast oer-Amerikaanse countrymuziek ook uit elektronische muziek van Jack Nitzsche, die mij een beetje aan het werk van o.a. Tangerine Dream deed denken.

Vaak wordt gezegd dat 8MM met Nicolas Cage een remake is van Hardcore, maar hoewel er wel overeenkomsten zijn (privédetective zoekt meisje uit pornofilm, 'modelburger' in de onderwereld, held wreekt zich op 'porno-tuig') is het toch echt een totaal ander verhaal. Hardcore gaat namelijk over een vader die zijn dochter zoekt en 8MM gaat meer over Snuff-films. Verder bevat 8MM ook veel meer schokkende factoren, waar in Hardcore pornografie en prostitutie op zichzelf al schokkend genoeg zijn.

Al met al prima film van Schrader, maar de uitwerking had beter gekund en op enkele momenten van Scott's acteerwerk na is niet echt bijzonder.

» details   » permalink  » reageer  

The Void (2016)

afgelopen zondag om 21:32 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Toen The Void werd aangekondigd was ik erg enthousiast. De trailer werd gezien als een soort mix van de stijlen van John Carpenter en Lucio Fulci. Geen wonder dat mijn interesse was gewekt.

Een agent treft een verwarde tiener aan langs de weg en brengt hem naar het ziekenhuis waar zijn vrouw werkt. Al snel beginnen er in het ziekenhuis onverklaarbare dingen te gebeuren. Een verpleegster vermoord een patiënt en beneemt zichzelf van het leven. Buiten verzamelen sekteleden zich en dan is er ook nog een vreemd gemuteerd schepsel aanwezig.

Jeremy Gillespie en Steven Kostanski zijn geen bijzonder ervaren filmmakers, maar het is duidelijk dat het gepassioneerde Horrorliefhebbers zijn. Ze maakte eerder een film bij Troma, wat animatiefilms en neptrailers en dit is hun eerste grote crowdfunding project. Waar Gillespie en Kostanski wel ervaring mee hebben zijn special effects, en dat is maar goed ook.

De opzet van het verhaal is natuurlijk niet bijzonder origineel – een groep mensen is ingesloten in een gebouw met bedreigingen zowel buiten als binnen het gebouw. De conflicten tussen de personages over hoe ze moeten overleven doet denken aan The Mist, waar de sekteleden en het portaal in de kelder meer doen denken aan John Carpenters Prince of Darkness. Daarnaast is de setting haast identiek aan die van Halloween 2. Het verhaal is vrij rommelig, aan de ene kant hebben we de (typisch Amerikaanse) independent film drama-momenten van de personages en dan zijn er ook nog allemaal twists en zijlijnen. Vooral door de verandering van stijl voelt het niet echt als één geheel. Wel zitten er bijzonder interessante elementen verwerkt in de film die menig Lovecraft-fan zullen bekoren. Fulci-invloeden zaten er niet echt in, of je zou de ‘zombie’-scenes en ‘de poort naar de hel’ aan The Beyond moeten koppelen.

De film is degelijk opgenomen en bevat een aantal mooie plaatjes. Net als bij It Follows leek het erop dat de film een 80s-achtige stijl nastreefde, maar eigenlijk was het meer hedendaags camerawerk. De colorgrading was meestal erg sfeervol, al hadden de scènes in het ziekenhuis wat minder geel gekund (het lijkt net alsof iedereen een leverziekte heeft). Op een aantal momenten werd slim gebruik gemaakt van schaduwen. De nachtmerrieachtige Lovecraftiaanse visioenen waren ook mooi gedaan (al is het wel greenscreen-werk).

De kwaliteit van de film zit hem toch voornamelijk in de fantastische practical effects. Het is duidelijk waar de makers hun inspiratie vandaan haalden. De transformerende schepsels lijken regelrecht uit The Thing gewandeld. Ook bevatten ze sporen van Suart Gordon’s Lovecraftiaanse From Beyond. De transformatie die Powell heeft ondergaan doet dan weer denken aan Frank uit Hellraiser van Clive Barker. Het uiteindelijke monster (Powell’s herboren dochter) doet denken aan H.R. Giger’s artwork voor Dune (waar eerder Alien uit is ontstaan). De shots van de gedrochten waren naar mijn smaak iets teveel ingekort, maar daardoor zien ze er waarschijnlijk wel beter uit. Uiteraard is er ook veel digitale visual effects gebruikt, maar dat was nergens storend. Het is een verademing om weer eens zulke mooie effecten in een film te zien.

De muziek was geslaagd en sfeervol. Blitz/Berlin, Jeremy Gillespie, Lustmord, Menalon en Brian Wiacek hebben de film van een atmosferische synthesizer soundtrack voorzien.

Het acteerwerk was prima, maar ook niet echt heel bijzonder. Art Hindle (Invasion of the Body Snatchers, The Brood) heeft een klein rolletje en verder zijn vooral Kenneth Welsh en Aaron Poole wel aardig.

Al met is The Void een film waar toch wel heel duidelijk leentjebuur wordt gespeeld bij een hoop cult horrors uit de jaren ’80. Om die reden krijgt de film veel kritiek, hij zou namelijk niet origineel genoeg zijn. Als Horror-fan vind ik het juist erg leuk dat er wordt verwezen eerdere films. Ik vind het veel hinderlijker dat het verhaal niet echt is uitgewerkt en de stijl rommelig overkomt, maar heel storend is dat ook niet. De practical effects zullen Horrorfanaten doen likkebaarden en om die reden is The Void het bekijken meer dan waard. Verder is de film ook bijzonder vermakelijk en zelfs behoorlijk unheimlich op sommige momenten. Wellicht dat we in de toekomst meer kunnen verwachten van het duo Jeremy Gillespie en Steven Kostanski, maar voor nu zitten de twee vast nog tevreden terug te kijken op dit passieproject.

» details   » permalink  » reageer  

De Leeuw van Vlaanderen (1985)

22 april, 22:16 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Vlaanderen de Leeuw!

De Leeuw van Vlaanderen verteld het verhaal van de Vlaamse opstand tegen de Franse overheersing in 1302. Franse edelen willen de graaf van Vlaanderen terecht wijzen, waarna deze Philips de Schone gaat bezoeken. Daar worden de Vlaamse edelen gearresteerd. De Fransen oefen een waar schrikbewind uit in Vlaanderen. Brugge wordt geplunderd. Door de groeiende tirannie van de Fransen verenigen de Vlamingen zich in een verzet dat tot de legendarische Guldensporenslag zal lijden.

De film voelt aan als een typisch romantisch beeld van de Middeleeuwen. Dappere horigen, nobele ridders, schone jonkvrouwen, listige hovelingen, duivelse onderdrukkers en hun marionetten. Daarbij voelt de film ook nog vrij gedateerd aan, waardoor het zeer sterk doet denken aan een Belgische versie van Floris (in kleur). Nu was het boek van Hendrik Conscience ook al zwaar geromantiseerd, maar Claus had duidelijke historische correctheid niet als hoge prioriteit. Enkele scènes vormden echter een groot contrast met de romantische gekunsteldheid van de rest van de film, bijvoorbeeld als de Fransen de zus van Jan Breydel verkrachten en zijn moeder haar liever dood als dat ze haar laat verkrachten.

Wat je meteen opvalt bij het kijken van de film is dat de Fransen Nederlands praten. Ergens kan ik me wel voorstellen dat geen enkele Waal of Fransoos iets met de film te maken zou willen hebben (het is immers een nogal negatief beeld van hun land). Volgens Jules Croiset (de enige die enkele Franse woorden roept in de film) moest het taalverschil tussen Nederlanders en Vlamingen ervoor zorgen dat de personages beter uit elkaar te houden waren. Wellicht had het er ook iets mee te maken dat de Nederlandse KRO de film mede gefinancierd heeft. Aan Vlaamse zijde zijn zowat alle Nederlandstalige acteurs verzamelt die België toentertijd beschikbaar had. Met name Jan Decleir en Frank Aendenboom speelden sterk. Het acteerwerk deed in zijn geheel vrij theatraal en gekunsteld aan, maar dat had op zich wel een charme.

Het verhaal van De Leeuw van Vlaanderen blijft erg aan de oppervlakte en bevat geen enkele nuance. In grote lijnen doet het erg aan Braveheart denken, alleen dan zonder de karakterontwikkelingen en zij-verhaallijnen. Waar ik me vooral aan stoorde was dat De Leeuw van Vlaanderen zelf, Robrecht van Bethune, nauwelijks aan bod kwam in het verhaal en dat Jan Breydel’s verhaal ook niet heel erg uitgewerkt was. Nu kan je het Claus eigenlijk niet kwalijk nemen, het zijn immers maar 108 minuten om een vrij ingewikkelde historie uit te werken. Het schijnt dat er ook een miniserie is van 4 keer 50 minuten, vanzelfsprekend zal het verhaal daar beter tot zijn recht komen. Zonde dat die versie niet in omloop is.

De film is mooi opgenomen, al is het soms in de chaotische drukte met alle figuranten een beetje simpel. De grote veldslag moet zo'n inspanning zijn geweest dat het camerawerk even op de tweede plaats kwam. De setting is prima en de kostuums en props zagen er allemaal erg mooi uit (soms te mooi, want sierpluimen tijdens een veldslag en een magische gouden ridder doen de historische correctheid van de film niet bepaald ten goede). De soundtrack van de film is wisselend, dan doet het erg gedateerd aan (alsof je naar een tv-serie uit de 70’er jaren aan het kijken bent) en dan is het weer een typisch product van de jaren '80, compleet met synthpop in Middeleeuwse stijl. Een bombastische orkestrale score was veel toepasselijker geweest.

Al met al had dit historische epos zeker beter gekund, maar het was wel vermakelijk. Historische correctheid moet je nastreven maar een romantisch, avontuurlijk epos a la El Cid op zijn tijd is toch ook heerlijk. Feit is dat de film heden ten dage nogal wordt ondergewaardeerd. Een degelijk historisch drama uit de Lage landen, dat is toch super leuk.

Later zou Karel Biddeloo de film gebruiken als basis voor het Rode Ridder-album De Leeuw van Vlaanderen.

» details   » permalink  » reageer  

Suspiria (1977)

21 april, 16:04 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Resurrected (1992)

Alternatieve titel: Shatterbrain, 16 april, 22:14 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

The Resurrected is een verfilming van het verhaal The Case of Charles Dexter Ward van H.P. Lovecraft, dat eerder al eens door Roger Corman was verfilmt als The Haunted Palace. Claire Ward huurt een privé-detective in om erachter te komen wat voor experimenten haar man Charles Ward uitvoert. Heeft het mischien iets te maken met een verre voorouder van Charles die zich bezig hield met occultisme?

Chris Sarandon (Fright Night) speelt een sterke rol als Charles Dexter Ward en diens voorouder Joseph Curwen.

Dan O'Bannon had de film eigenlijk met een speelduur van 2 uur en de zelfde komische toon als zijn eerdere The Return of the Living Dead bedoelt, maar de producenten staken daar een stokje voor. De film deed qua sfeer heel erg denken aan de Lovecraft-verfilmingen van Stuart Gordon en Brian Yuzna.

De film is prima opgenomen, met name in de catacomben en tijdens de flashbacks zijn de beelden erg sfeervol. De practical effects zijn gedateerd, maar zien er wel erg gaaf uit. Op een slimme manier wordt gebruik gemaakt van schaduwen om de gedrochten te verschuilen. De Lovecraftiaanse wezens doen een beetje denken aan The Thing, maar over het algemeen lijken de technieken het meeste op Evil Dead (waarschijnlijk door het gebruik van stop-motion). Door de prachtige orchestrale muziek van Richard Band wordt de eerder genoemde sfeer nog eens versterkt.

Al met al is The Resurrected een erg vermakelijke Lovecraft-verfilming. Het duurt lang voordat er echt monsters in beeld komen maar de spanning wordt wel goed opgebouwd en nergens wordt de speelduur storend. Met name de effecten en de sfeer maken de film het kijken waard.

» details   » permalink  » reageer  

La Setta (1991)

Alternatieve titel: The Sect, 15 april, 23:39 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een sekte van duivelsaanbidders wil de wereld in duisternis storten. Op een dag rijdt Miriam bijna een oude man aan, ze neemt hem mee naar huis en laat hem overnachten. De oude man is echter in het bezit van een vreemd insect...

De hoofdrol wordt vertolkt door Kelly Curtis, de oudere zus van Jamie Lee Curtis (Halloween) en de dochter van Janet Leigh (Psycho). Kelly lijkt er op haar jongere zusje, maar klinkt ook vooral hetzelfde. Naast haar speelt de 74-jarige Herbert Lom een sterke rol als de oude man.

De mooie Zuid-Duitse setting doet erg veel denken aan Argento's Phenomena. Qua sfeer vond ik de film het midden hebben tussen Phenomena en Two Evil Eyes. Veel Argentoëske kenmerken zijn aanwezig; insecten, kostscholen en een speciale rol voor dieren bijvoorbeeld. Toch heeft Michele Soavi hier voor het eerst meer eigen inbreng. De helse put in de kelder was bijvoorbeeld een toevoeging ven Soavi aan het door Argento geschreven verhaal.

Soavi bewijst dat hij meer in zich heeft dan je zou denken. La Setta heeft mooi Argentoësk camerawerk en een erg prettige sfeer door het jaren '80 kleurgebruik. Met name de droomsequenties waren erg geslaagd door de Keltische symboliek en de angstaanjagende prehistorische vogel. Sommige scènes kregen een onwerkelijke sfeer door de sneeuwachtige bloesem die op de achtergrond neerdwarrelde. De muziek is verzorgt door Pino Donaggio, de vaste componist van Brian De Palma, die hier kiest voor een vrij minimalistische synthesizer-soundtrack.

Minder aan La Setta was dat er maar spaarzaam bloed wordt vergoten en dan met name off-screen. Er zat een erg toffe gore scène in waarin een gezicht wordt verwijdert door middel van allerlei weerhaken, maar dat was tamelijk goedkoop uitgevoerd. De animatronics voor de prehistorische vogel, het konijn en de insecten waren dan wel weer erg goed gemaakt. Qua verhaal is La Setta niet bijzonder origineel. Het doet vooral denken aan Rosemary’s Baby, The Omen en The Wicker Man. Het plot rond de insecten was niet helemaal uitgewerkt en verder bleef het verhaal vrij lang in het middenstuk hangen, waardoor het tempo er een beetje uitging.

Enkele absurde of opmerkelijke scènes waren een (halve) remake van de "Here is Johnny!"-scene uit The Shining, een remake van de slotscène van Rosemary's Baby, een remake van de "I am Your Father"-scene uit Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back en tot slot nog een zappend konijn dat tv kijkt.

Ondanks de overduidelijke invloed van Argento weet Soavi toch een eigen stijl in stand te houden. Dat komt waarschijnlijk omdat Argento hem hier veel meer zijn eigen gang heeft laten gaan dan bij zijn voorgaande projecten. Deliria was een goede (ietwat goedkope) stilistische slasher, La Chiesa had mooie beelden maar bleef qua kwaliteit teveel hangen in de Demoni-reeks en La Setta is tot nu toe het meest geslaagde werk van Soavi. Het verhaal is lekker mysterieus, het camerawerk erg sterk, de sfeer uitstekend en Kelly Curtis en Herbert Lom spelen sterke rollen. Ben nu super nieuwsgierig naar Dellamorte Dellamore geworden.

» details   » permalink  » reageer  

Elle (2016)

14 april, 21:42 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Michèle, het hoofd van een videogamebedrijf, wordt op een dag verkracht in haar huis. In plaats van aangifte te doen, doet ze alsof er niets gebeurt is. Ondertussen speelt ook de rechtszaak tegen haar vader, een massamoordenaar, weer op in de pers.

Elle is Paul Verhoeven's eerste Franstalige film. Hij wilde de film aanvankelijk in de VS maken, maar alle actrices die hij benaderde wezen het project vrijwel meteen af. Isabelle Huppert was echter al langer geïnteresseerd om een rol te spelen in een verfilming van het boek van Philippe Djian en toen de productie zich naar Frankrijk verplaatste nam zij de rol op zich.

Het camerawerk was prima verzorgt en het acteerwerk van Huppert was ook sterk. Het drama was ook best goed gedaan en het gegeven dat je in je eigen huis niet veilig bent voor verkrachters is op zichzelf al een goed uitgangspunt voor een thriller. Toch vond ik nu net dat thriller-gedeelte tegenvallen.

Het probleem van Elle is dat de film minstens een half uur te lang is en een clue of omslag in de personages ontbreekt. De hele film door blijft Michèle de zelfde houding aannemen; ze doet alsof er niets gebeurt is. Van een kat-en-muis-spel is niet echt sprake, Michéle gaat niet opzoek naar de moordenaar, maar die zoekt haar op. De vele zijweggetjes die de film bewandelt (zoals de videogame met de tenenkrommende graphics) helpen ook niet echt.

Al met al was Elle een vermakelijke film, al had ik toch iets beter verwacht van Verhoeven.

» details   » permalink  » reageer  

De Vliegende Hollander (1995)

8 april, 21:57 uur

De legende van de vliegende Hollander gaat over een arrogante Nederlandse kapitein die ondanks slecht weer tijdens Pasen de oversteek maakte van Kaap de Goede hoop. Toen zijn mannen protesteerden gooide hij er enkele overboord en riep "God of de duivel... de Kaap vaar ik om, al moet ik varen tot het laatste oordeel". Als straf liet God hem voor eeuwig de zeeën bevaren als spookkapitein. Het is een verhaal verzonnen door Britse schrijvers in de gouden eeuw toen de het Britse imperium stinkend jaloers was op hun overzeese buren. Door de titel zou je misschien denken dat deze film een verfilming van het spookverhaal is, maar niets is minder waar.

De film verteld het verhaal van een Hollandse bastaardzoon die opgroeit in Vlaanderen. Een Italiaanse magiër/verteller verteld hem dat zijn vader de beroemde Vliegende Hollander is, een onverschrokken zeekapitein. De Hollander is vast besloten naar zee te gaan en volgt de rivier naar het noorden waar hij door de Geuzen wordt opgepakt.

De Vliegende Hollander is een erg aparte film. Aan de ene kant is het heel tragikomisch en maakt de film een soort Shakespeare-achtige indruk van een theatervoorstelling, maar aan de andere kant is de setting bijzonder realistisch en is alles visueel bijzonder goed verzorgt. De Italiaanse acteur Nino Manfredi breekt de zogenaamde vierde muur door als een soort verteller te fungeren, opmerkelijk genoeg sterft deze verteller halverwege het verhaal. De film zit vol van de heerlijk lelijke middeleeuwse koppen. Daniel Emilfork (La cité des enfants perdus) speelt bijvoorbeeld een Inquisiteur. René Groothof speelt de Hollander maar heeft eigenlijk nauwelijks tekst. Veerle Dobbelaere, René van ’t Hof en Gerard Thoolen hadden ook leuke rollen.

Overigens komt het erg vreemd over als er Nederlands wordt gesproken in de film doordat er ook veel Italiaans, Frans en Spaans wordt gesproken in de eerste helft van de film. De manier waarop deze anderstaligen met elkaar communiceren is heel knullig in beeld gebracht. Een Italiaan praat Italiaans en een Vlaming Vlaams en op een of andere manier begrijpen ze elkaar toch allemaal. Euhm, volgens mij werken talen zo niet.

De historische setting van De Vliegende Hollander is bijzonder mooi. Mooie locatie-opnames en een aantal erg geslaagde en sfeervolle shots. Naast de sterke sets en kostuums is ook de muziek erg mooi, waardoor het productieniveau erg hoog overkomt. De muziek is verzorgt door de Italiaanse componist Nicola Piovani (La vita è bella).

De Vliegende Hollander was destijds de duurste Nederlandse film ooit, maar heeft eigenlijk nauwelijks wat opgebracht. Onterecht vind ik, want de film is toch wel zo bijzonder dat hij op zijn minst herrinert mag worden vandaag de dag.

Het verhaal is eigenlijk niet heel bijzonder en door de tragikomische-aspecten komt het ook allemaal niet helemaal over. Met de sage van de vliegende Hollander heeft het allemaal weinig te maken, maar de film is wel een mooi drama over het leven van peasants in de Goude Eeuw. Door de geslaagde sfeer en setting het bekijken meer dan waard. Ben ook nieuwsgierig geworden naar de andere historische films van Jos Stelling.

» details   » permalink  » reageer  

Fanny och Alexander (1982)

Alternatieve titel: Fanny and Alexander, 1 april, 22:24 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Fanny och Alexander verteld het verhaal van de familie Ekdahl begin 20e eeuw. Nadat de familie gezamenlijk kerstfeest heeft gevierd, overlijdt de toneelspelende vader van Alexander plotseling. Zijn moeder hertrouwd met een Lutherse Bisschop en het leven van de kinderen wordt een grote hel.

Fanny och Alexander zou je het beste kunnen omschrijven als een bij vlagen surrealistische, filmtechnisch sterke, Zweedse soap met filosofische symboliek. De film begint met een bijzonder sfeervol kerstfeest in het ouderlijk huis van de Ekdahls. De prachtige sfeervolle beelden van het kerstfeest, die rechtstreeks uit een kerstkaart lijken te komen, contrasteren met de harde tragedie die na de dood van Alexander’s vader zal volgen. De film wordt een sombere geschiedenis over de wrede Lutherse Bisschop (die blijkbaar geen celibaat handhaven zoals een normale bisschop dat doet) om vervolgens om te slaan in een soort Fantasy over spookverschijningen. Door dit mysterieuze aspect wordt de film naar mijn mening net wat interessanter.

De titel is misschien niet goed gekozen. Alexander speelt een hoofdrol in het verhaal, maar Fanny blijft toch wel heel erg op de achtergrond en er zijn nauwelijks scènes waar er echt interactie is tussen de twee. De hele familie Ekdahl lijkt de hoofdrol te bekleden. Overigens was dit toendertijd de grootste Zweedse film ooit, met 60 reguliere acteurs, 1200 figuranten en een budget van $6 miljoen. Het acteerwerk is soms theatraal maar wel van bijzonder hoog niveau.

Ondanks de bijzonder lange speelduur van de miniserie wist de film de aandacht goed vast te houden. Toch was het bij vlagen wel langdradig. Theaterregisseurs zoals Ingmar Bergman lijken te leven in een theatrale wereld waar iedereen filosofische monologen houdt zonder einde en waar je iemand in een lange preek kan beledigen en die persoon rustig wacht tot je daarmee klaar bent om met een reactie te komen. Realistisch is het niet, maar charmant is deze theatrale wereld wel. Hoewel de film soms best langgerekt was, werden bepaalde zaken ook vrij vluchtig behandeld. Neem bijvoorbeeld de mummie, de spoken of het mysterieuze neefje van de joodse koopman.

Voorheen had ik alleen Det Sjunde Inseglet en Vargtimmen gezien en ik moet zeggen dat het een verademing is om Bergman ook eens in kleur aan het werk te zien. Hij gebruikt de prachtige eastmancolor-kleuren dan ook op een uitstekende wijze. De film is bijzonder mooi geschoten en enkele shots waren zelfs briljant.

Fanny och Alexander is een uitstekend kostuumdrama met Bergman’s gebruikelijke symboliek en religieuze en filosofische thema’s. Soms kan het een beetje langgerekt zijn, maar nergens gaat de film vervelen. Mooi stukje pure cinema.

» details   » permalink  » reageer  

8MM (1999)

Alternatieve titel: Eight Millimeter, 31 maart, 23:42 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een prive-detective krijgt van een rijke weduwe de opdracht om de authenticiteit van een rol film uit de kluis van haar man te achterhalen. Op de film is te zien hoe een meisje vermoord wordt, het is een zogenaamde snuff-film. De detective gaat op onderzoek uit en komt terecht in de wereld van de hardcore pornografie.

8MM heeft een sterk uitgangspunt. Het onderwerp rond Snuff-films is zowel angstaanjagend als fascinerend tegelijkertijd en heeft veel mogelijkheden tot een spannende Mystery-Thriller. Je zal het maar tegenkomen zo'n film. De Spaanse film Tesis van Alejandro Amenábar, vond ik ook een erg sterke film over het onderwerp (alleen licht de nadruk daar meer op moord en minder op porno).

Voor de doorgewinterde Horror-fan zit er niets schokkends in de film qua bloedvergieten. De snuff-film waar het allemaal over gaat is niet heel expliciet, maar wel slim in beeld gebracht, waardoor het echter lijkt dan het is. De grote hoeveelheid perversiteit en freaky porno was wel vrij choquerend, hoewel je niet echt veel ziet (het blijft Hollywood).

Nicolas Cage kan zichzelf soms verliezen in overacting, maar hier zet hij toch wel een degelijke rol neer en waren de woede uitbarstingen toch ook wel op z'n plaats. Joel Schumacher ken ik voornamelijk van zijn lachwekkend slechte Batman-films. Met films als 8MM en Phone Booth bewijst hij echter dat hij helemaal niet zo'n slecht filmmaker is als eerder genoemde films je doen geloven. De film is namelijk bijzonder degelijk opgenomen, met mooie sfeervolle cinematografie.

Ondanks het zeer duistere thema blijft 8MM wel echt een Hollywood-film met de nodige clichématige momenten en de verwachte sentimenten. Dit is allemaal wel zo degelijk gedaan dat het nergens storend werd en de film over de hele linie vermakelijk blijft. Ik kan het echter niet helpen mezelf af te vragen hoe de film zou zijn als een regisseur als Brian De Palma de touwtjes in handen had gehad.

Al met al dus een degelijke en vermakelijke film. Begint als een geslaagde Mystery, slaat over in een spannende thriller en vervolgens zelfs een soort wraak-film.

» details   » permalink  » reageer  

The Remains of the Day (1993)

25 maart, 23:58 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

"You know what I am doing, Miss Kenton? I am placing my thoughts elsewhere while you chatter away."

The Remains of the Day is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Japans-Britse schrijver Kazuo Ishiguro. Mr. Stevens, een oudere Butler, blikt terug op de tijd dat hij in dienst was van Lord Darlington. Hij herinnert zich de belangrijke politieke zaken die zich op het landgoed hebben afgespeeld en in het bijzonder herinnerd hij zich Miss Kenton, de voormalige huishoudster.

Lord Darlington had een beslissende rol in de appeasement-politiek. Nu is dat natuurlijk een schandelijke blunder van Groot-Brittannië is geweest en een grove inschattingsfout. Toch valt er wel wat te zeggen voor Lord Darlington’s zienswijze. Hij heeft namelijk volledig gelijk dat het verdrag van Versailles een groot onrecht voor Duitsland is geweest en dat het veel ellende heeft veroorzaakt. Alleen jammer dat hij de Nazi's niet doorziet en zich als een pion laat gebruiken. Zoals een echte butler betaamd vormt Stevens zich geen mening over de zaken van zijn werkgever.

Mr. Stevens is een echte ouderwetse Butler. Toegewijd aan zijn werk en getraind om zijn emoties voor zichzelf te houden. Als er echter een band ontstaat tussen hem en Miss Kenton is hij nog steeds even star en niet in staat om zijn Stiff upper lip los te laten. Terwijl het toch zeer duidelijk is dat Mr. Stevens gevoelens heeft voor Miss Kenton (en vice versa). Subliem spel van Anthony Hopkins, die deze tegenstelling briljant weet te vertolken en Emma Thompson, die zichtbaar gekweld wordt door de houding van Mr. Stevens. De chemie tussen beide acteurs is uitstekend, neem bijvoorbeeld de scène waar Mr. Stevens zich schaamt voor het liefdesromannetje dat hij aan het lezen was.

Zelfs als ze elkaar vele jaren later ontmoeten geeft Mr. Stevens zijn gevoelens niet bloot: Goodbye, Miss Stevens. Anti-climax? Of een einde dat de tragiek van het personage perfect weet te onderschrijven. Het is het leven wat hij zou kunnen hebben gehad, als hij minder star was geweest. Dit ontroerde mij, want het is voor iedereen vrij herkenbaar verkeerde keuzes te hebben gemaakt.

Helemaal aan het einde als er een duif binnen is gedrongen lijkt Stevens even veranderd te zijn, hij valt Lewis in de rede en zegt dat als hij zich stilhoud de duif vanzelf weg gaat. Lewis negeert hem en weet de duif uiteindelijk toch naar buiten te krijgen. De oude Mr. Stevens keert weer terug: Thank you, Sir.


James Ivory heeft een prettige stijl van filmmaken. De historische setting is uitstekend verzorgt en de film is erg mooi geschoten met degelijke cinematografie. Velen zullen dit vast een saaie film vinden, maar ik vind dit soort (kostuum)drama’s bijzonder vermakelijk. Mooie beelden van een tijd toen vrijwel alles nog esthetisch verantwoord was, historische achtergronden en heerlijk sentimenteel spel van klassiek getrainde acteurs.

» details   » permalink  » reageer  

I Am Your Father (2015)

24 maart, 23:09 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een interessante documentaire over de man achter het masker: David Prowse. Ik heb nooit geweten dat Prowse zo weinig erkenning heeft gekregen voor zijn rol en ook onrechtvaardig is behandeld tijdens de productie. Vond het interessant om de achtergronden van de rol van Darth Vader te zien en ook dat verschillende crewleden aan het woord komen.

Het probleem van deze documentaire is dat hij heel erg afdwaalt. Marcos Cabotá is veel te veel bezig met het vertellen van zijn eigen verhaal en zijn eigen ideeën over het erfgoed van David Prowse. Ik zou graag zien dat we meer langs zijn ervaringen tijdens het maken van de films gingen en dan inderdaad ook dat stukje over hoe hij onrechtvaardig is behandeld, maar om daar nou de hele docu om te laten draaien.

Ik snap dat het voor Prowse niet fijn was dat ze iemand anders voor het gezicht van Darth Vader hadden ingehuurd en het was ook niet fair dat ze hem er niet over hadden ingelicht, maar laten we eerlijk zijn, het was gewoon de beste keuze. Sebastian Shaw was perfect als Darth Vader in de emotionele climax met Luke. Prowse was toch echt veel te jong geweest, het had nooit gewerkt. Toch ben ik stiekem wel erg benieuwt hoe de scène die Cabotá heeft opgenomen er nou uit ziet, flauw dat we die niet te zien krijgen, je hebt toch schijt aan auteursrecht van zo'n bedrijf (dat inmiddels niets meer met Lucas zelf te maken heeft).

Wat me trouwens opviel was dat veel Star Wars-fans in de docu zeggen dat Darth Vader de meest kwaadaardige bad-guy ook is en dat hij zo in en in slecht is. Vraag me af of die mensen de films überhaupt hebben gezien. De prequels en het einde van Return of the Jedi maken van Darth Vader namelijk juist een slechterik waar nog goedheid in schuilt.

De docu was wel mooi filmisch geschoten en ik geloof dat die remake van de sterfscène van Vader erg gaaf gelukt is, maar deze docu had veel beter gekund. Leuk om gezien te hebben.

» details   » permalink  » reageer  

Jagten (2012)

Alternatieve titel: The Hunt, 18 maart, 23:21 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Jagten is een bijzonder aangrijpende Scandinavische dramafilm van Thomas Vinterberg. Lucas heeft een baan bij de lokale kleuterschool. Hij is pas gescheiden en begint zijn leven net weer een beetje op te bouwen als door een kleine leugen Lucas ineens verdacht wordt van seksueel misbruik. De gemeenschap begint een ware heksenjacht op Lucas. Het is allemaal des te pijnlijk dat het meisje dat misbruikt zou zijn de dochter van Lucas' beste vriend is.

Nietsvermoedend ging ik de film in. Ik had niet verwacht dat het zoveel met me zou dien. Misschien ben ik gewoon erg gevoelig voor onrecht, maar ik vond de film zelfs bij vlagen zwaar om te zien. Het is ook vrij moeilijk om nou echt een schuldige aan te wijzen in dit verhaal. Klara is het zeker niet, kinderen zeggen nou eenmaal de stomste dingen. De kleuterjuf... Het is logisch dat de alarmbellen gaan rinkelen als iemand zo iets zegt, maar om vervolgens zelf alles in te gaan vullen en allerlei suggestieve vragen te stellen stellen is wel heel erg kwalijk. Waarom niet gewoon een echte psychiater met het meisje en Lucas laten praten? Het is echt wel duidelijk voor zo iemand als een kind getraumatiseerd is en of iemand pedofiel is of niet. De ouders zijn er dan ook nog, die nemen natuurlijk het zekere voor het onzekere. Logisch, want stel dat het wel waar is? Maar om na het politieonderzoek nog steeds niet met Lucas in gesprek te gaan is wel een beetje naïef. En dan zijn er nog de meest agressieve dorpelingen. Stel dat Lucas nou echt misbruik had gepleegd dan zou ik de buitensluiting en de mishandeling nog wel kunnen begrijpen, maar als je zijn hond vermoord.. dan ben je toch net zo slecht als een kinderverkrachter? Of nog slechter, want die hond is niet alleen mishandelt maar ook dood.

Waar de film steken laat vallen is toch wel het einde. Ik miste dialogen bij de hereniging tussen Lucas en Theo. Een zinnetje als "Je hebt het echt niet gedaan hé?" en dan een nee-schuddende Lucas, was al voldoende geweest. Vervolgens is er dan die grote sprong van 1 jaar waarna iedereen weer samen is en op jacht gaat. Zou je dat doen? Samen met mensen die je zoon hebben geslagen, werkelijk dachten dat jij een pedofiel was en wellicht zelfs je hond hebben vermoord? Wellicht dat het tussen Theo nog goed zou komen, maar over die andere heb ik mijn twijfels.

En dan is er nog het echte einde, Lucas die opzettelijk wordt gemist door iemand met een jachtgeweer. Thomas Vinterberg is wreed voor de kijkers van zijn film, het einde blijft open en hij weigert om enige toelichting te geven. Over wie het was doet veel speculatie de ronde, maar volgens velen is dat irrelevant en is het meer symbolisch bedoelt; Lucas mag dan vrijgesproken zijn en Theo mag zijn onschuld erkend hebben, de valse beschuldiging zal hem altijd blijven achtervolgen. De jacht is niet voorbij.

Over het moraal van de film of wat nou precies de achterliggende gedachte is valt veel te discussiëren. Oordelen we te snel en te hart in dit soort gevallen? Zien mensen alleen wat ze willen zien (de kleuterjuf) en worden onschuldigen daar het slachtoffer van. Sommige zien de film als een waarschuwing voor het taboe rond seksualiteit, maar je zou de film ook als het omgekeerde kunnen zien. Klara doet haar domme uitspraak namelijk omdat haar broer een pornovideo aan haar heeft laten zien, als ze die niet gezien zou hebben dan zou de kleuterjuf nooit aan seksueel misbruik hebben gedacht.

De film deed me een beetje denken aan Mystic River van Clint Eastwood die op een vergelijkbare manier een moord behandelt. Daar word uiteindelijk iemand verdacht van de moord op de dochter van zijn oude jeugdvriend. Het verschil is dat in Jagten de hele film door duidelijk is dat Lucas onschuldig is, waar dat in Mystic River lang wordt opengelaten voor de spanning. Toch is ook Jagten erg spannend omdat je zo erg meeleeft met Lucas.

Technisch is Jagten een degelijk staaltje Scandinavisch vakwerk. Het acteerwerk is bijzonder goed, met name Mads Mikkelsen speelde meesterlijk en wist de machteloosheid van zijn personage erg goed over te brengen. Een sterke film over een bijzonder zwaar onderwerp waarbij zoveel onrecht gepaard gaat dat het bij vlagen een moeilijke zit is. Het einde liet me een beetje onbevredigd achter, maar een film die zoveel emotie bezit en zoveel stof tot nadenken brengt verdient een gepaste hoeveelheid waardering.

» details   » permalink  » reageer  

Arrival (2016)

17 maart, 22:47 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Arrival van Denis Villeneuve is gebaseerd op het korte Sciencefiction-verhaal Story of Your Life van Ted Chiang. Op een dag verschijnen er mysterieuze ovale stenen op aarde, schepen van ruimtewezens. Louise Banks is een taalexpert en word door het Amerikaanse leger opgeroepen om te proberen om met de Aliens te communiceren. Terwijl ze de taal van de Aliens probeert te begrijpen krijgt ze steeds meer visioenen uit haar eigen leven. Ondertussen ontstaat er een internationaal conflict over de manier waarop met de aliens om moet worden gegaan…

Waar ik mezelf aan stoorde was dat de Aliens toevallig ook een schrift en een taal hebben (dat hoeft namelijk helemaal niet, kijk maar naar de ontelbare soorten die er op de aarde leven zonder geschreven taal) en het ontcijferen van die taal en het communiceren met de aliens wel heel erg makkelijk en snel gaat uiteindelijk. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben al blij dat de film niet voor Roswell-aliens heeft gekozen die met klak-geluiden communiceren en hoe in Close Encounters of the Third Kind door middel van muziek wordt gecommuniceerd was ook al niet heel erg aannemelijk. Bovendien hebben Villeneuve en Eric Heisserer wel daadwerkelijk een kloppende Alien-taal bedacht met zo’n 100 symbolen. Het conflict tussen China en de wereld landen was ook een beetje onderbelicht gebleven, waarom was de generaal ineens helemaal van gedachte verandert na het horen van de laatste woorden van zijn vrouw uit de mond van een Amerikaanse taalkundige?

Arrival heeft erg mooie cinematografie met veel subtiele camerabewegingen en een prettig donker kleurgebruik. Al waren de gekozen shots wel vrij stereotype voor ‘independent sciencefiction’-films. Liefhebbers van bijvoorbeeld Christoper Nolan (zoals ik zelf) zullen het ongetwijfeld kunnen waarderen. De muziek van Jóhann Jóhannsson was erg sterk en hielp vooral het plot rond Louise en haar visioenen.

Als ik Arrival met twee films zou moeten vergelijken zou ik zeggen dat het een soort mix is van Close Encounters of the Third Kind en Interstellar. Vooral de combinatie van sterke cinematografie, sciencefiction en drama rond verloren kinderen deed me aan Interstellar denken.

Al met al vond ik Arrival een goede Sciencefictionfilm. Het had zeker beter gekund, maar het is wel een vermakelijke film en als je eenmaal accepteert hoe het vertalen gaat is het ook een goed verhaal. Cinematografisch sterk en verder ook vermakelijk. Wordt steeds nieuwsgieriger naar Villeneuve’s Blade Runner-film.

» details   » permalink  » reageer  

The X Files: I Want to Believe (2008)

17 maart, 20:45 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Zo’n 6 jaar na de vrij matige ontknoping van het laatste seizoen van The X-Files besluit Chris Carter, de geestelijk vader van de serie, om het verhaal voort te zetten in de vorm van een reeks films – zoals hij ook al van plan was met de eerste X-Files film. Omdat het zo lang geleden is besloten ze dit keer echter niet de Alien-chronologie te behandelen, maar een losstaand verhaal, zodat mensen die niet bekend zijn met de serie de film ook konden bekijken. De andere geplande films bleven echter uit omdat deze film geen succes was en toen was het vrij lang stil rond The X-Files. Tot er vorig jaar een miniserie uitkwam.

Mulder en Scully werken al jaren niet meer bij de FBI. Scully is als dokter gaan werken en Mulder zet zijn zoektocht naar Aliens elders voort. Maar als een FBI-agente spoorloos verdwijnt en de enige aanwijzingen worden gegeven door een pedofiele priester die claimt visioenen te hebben van de verdwijning, worden Mulder en Scully gevraagd om assistentie. Mulder doet het met tegenzin, maar verliest zichzelf al snel opnieuw in zijn zoektocht naar de waarheid als er steeds meer slachtoffers opduiken…

Het paranormale aspect is in dit verhaal niet zo groot. De priester en zijn visioenen zijn duidelijk niet echt de hoofdzaak. Het plot rond de Frankenstein-achtige experimenten vond ik wel erg gaaf, alleen jammer dat dat uiteindelijk ook niet helemaal uitgewerkt wordt. Het gaat voornamelijk om de hereniging van Mulder en Scully, hetgeen ik best aardig gedaan vond. David Duchovny en Gillian Anderson spelen alsof ze nooit weggeweest zijn, ondanks dat Anderson aangaf dat ze het bijzonder moeilijk vond om na zo’n lange tijd Scully weer te spelen.

The X Files: I Want to Believe voelt aan als een vrij middelmatige lange aflevering van de serie, alleen dan met een veel groter budget, erg gave gore en make-up effecten (vooral in de director’s cut) en wat moderner camerawerk. Net zoals afleveringen van de serie is de film wel erg vermakelijk, maar het is geen waardige afsluiting van deze geniale serie, net zomin als Seizoen 9 dat was. Hopelijk is de nieuwe miniserie dat wel. De eerdere film, The X Files: Fight the Future, was toch wel beduidend beter.

Op zichzelf is het weer een bijzonder vermakelijk avontuur van Mulder en Scully. De setting in de sneeuw was erg sfeervol en ik vond het plot rond de macabere experimenten best fascinerend. Qua cinematografie is het bijzonder degelijk en Mulder en Scully zijn – na de laatste twee seizoenen een beetje uit het zicht verdwenen te zijn – weer als vanouds van de partij. Een must voor fans van de serie.

» details   » permalink  » reageer  

Inkheart (2008)

Alternatieve titel: Tintenherz, 12 maart, 10:20 uur

Het boek Tintenherz van Cornelia Funke vind ik een erg interessant concept hebben en had ik als kind ongetwijfeld graag gelezen. Deze Hollywood-verfilming is echter wat te oppervlakkig om echt te boeien. "Actieheld" Brendan Fraser is miscast als Mo, maar verder was de casting op zich wel aardig. De slechte CGI en het stereotype plot waren vooral hinderlijk. Het einde was echt een groot deus ex machina. Wellicht had de film wat meer karakter gehad als het een Duitse verfilming was geweest in plaats van een kleinschalig Hollywood projectje.

» details   » permalink  » reageer  

Hacksaw Ridge (2016)

11 maart, 09:31 uur

Hacksaw Ridge verteld het waargebeurde verhaal van Desmond T. Doss. Doss meld zich vrijwillig aan voor het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar weigert om een wapen aan te raken. Hij wil enkel mensen helpen als hospik en geen vijanden doden, hetgeen zorgt voor confrontaties met zijn superieuren. Hun mening over Doss veranderd echter als Doss het leven van 75 gewonde soldaten red in Okinawa.

De film viel vorig jaar behoorlijk in de prijzen en won onder andere twee Oscars, voor Editing en Sound Mixing. In Australië werd de film zelfs als beste film van 2016 uitgeroepen. We kunnen dus wel spreken van Mel Gibson's comeback naar Hollywood na een decennium lang niet als regisseur actief te zijn geweest.

Hoewel Mel Gibson zijn kwaliteiten als regisseur met films als Braveheart meer dan bewezen heeft, is Hacksaw Ridge voor een groot deel toch het oppervlakkige waargebeurde heldenverhaal dat we zo vaak van Hollywood voorgeschoteld krijgen. De context van de slag om Okinawa en de achtergronden van het conflict met Japan worden niet belicht. Het was opzich een goed portret van het leven van Doss, maar zoals wel meer films van Mel Gibson speelt de film heel erg in op patriottisme en draait het eigenlijk helemaal om de heldendaden van Doss. Uiteraard een erg bijzonder gegeven, maar of ik er een hele film aan zou wijden weet ik niet. Braveheart had namelijk ook nog meer verhaallijnen en behandelde ook verschillende veldslagen en achtergronden. De Japanners blijven hier erg oppervlakkig, met uitzondering van de (erg mooi geschoten) Seppuku-scène dan.

Ik moet Gibson wel nageven dat de film cinematografisch niet veel verkeerd deed. De beelden waren prima geschoten en de effecten en stunts zagen er allemaal goed uit. Met name de scènes dat de soldaten voor het eerst het slachtveld oplopen waren indrukwekkend.

Andrew Garfield - die ik onlangs erg goed vond in Martin Scorsese's Silence - speelde wel een aardige rol als Desmond, al moet ik wel zeggen dat zijn accentje en grijns me uiteindelijk begonnen te irriteren. Een oude Hugo Weaving deed het ook goed als de vader van Desmond.

Hacksaw Ridge is een redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is boeiend genoeg voor de speelduur en de actie en mooie beelden weten prima te vermaken. Hacksaw Ridge is vooral een portret van een opmerkelijke soldaat, verwacht echter geen film met veel historische achtergronden of complex oorlogsdrama.

» details   » permalink  » reageer  

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016)

7 maart, 16:14 uur

De creativiteit van Tim Burton's visuele repertoire vind ik sinds Batman, Charlie and the Chocolate Factory en zijn stop-motion-films behoorlijk achteruit gegaan. Dit was toch een vrij standaard jeugdfilm van tegenwoordig. Het gebruik van stop-motion effecten voor de creaties van Enoch was dan wel erg leuk en het skeletten-leger (hoewel erg slechte CGI) was wel een grappig eerbetoon aan Ray Harryhausen. Grappig feitje, de opnames van het kindertehuis zijn gemaakt in een verlaten gebouw in België.

Het verhaal heeft een aantal orginele elementen, maar is over het algemeen erg stereotype. Een buitenbeentje met een oude mentor ontdekt dat hij bijzonder is en komt in contact met andere bijzonderen. Maar er is een slechterik die een gevaar voor de bijzonderen is om een of ander doel te bereiken. Niet heel bijzonder dus, maar ik vond het opzich wel leuk gevonden.

Het acteerwerk was wel goed. De kinderen deden het eigenlijk beter dan de volwassenen moet ik zeggen. Judi Dench was goed, maar niet bijzonder. Eva Green was niet slecht, al lijkt het alsof Burton als enige instructie "kijk blij" of "kijk boos" heeft gegeven. Samuel L. Jackson liep een beetje de lolbroek uit te hangen en nam de film duidelijk totaal niet serieus. Wat heeft die Ella Purnell (Emma) een apart hoofd trouwens, lijkt wel een levende pop, maar wel leuk gedaan.

Ondanks dat er een paar duistere scènes in de film zitten, is het wel echt een kinderfilm. De kijkwijzer-indicatie van 12+ is zwaar overdreven, in de jaren '80 kwamen er veel gruwelijkere dingen voor in kinderfilms en Disney is ook niet zo kindvriendelijk als men altijd beweerd.

Hoe dan ook, Miss Peregrine's Home for Peculiar Children was een vermakelijke film om gezien te hebben. Degelijk gemaakt met slechte CGI en een net wat te kinderlijke toon waarin het verhaal niet helemaal tot zijn recht komt.

» details   » permalink  » reageer  

Hauru no Ugoku Shiro (2004)

Alternatieve titel: Howl's Moving Castle, 5 maart, 11:17 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Beastmaster (1982)

4 maart, 23:15 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Veel mensen zullen Don Coscarelli kennen als de regisseur van de Cult-horrorfilm Phantasm. Ik was erg benieuwt wat hij met het Fantasy-genre zou doen.

Een slechte priester steelt het kind van de koning. Op het moment dat een heks het kind wil offeren wordt het gered door een oude man. Later komt de jongen erachter dat hij beschikt over de gaven om met dieren te praten. Zijn dorp wordt echter platgebrand door de kwaadaardige Juns. Dar is uit op wraak en komt uiteindelijk in de stad van zijn vader terecht. Onderweg ontmoet hij twee fretten, een zwarte tijger en een havik.

De film is losjes gebaseerd op The Beast Master van Andrew Norton. Zeer losjes, want dat is een science-fiction boek over een cow-boy. Don Coscarelli was een grote fan van Sword and sandal-films en het werk van Ray Harryhousen en daarom verplaatste hij het verhaal naar een setting in het bronzen tijdperk.

Gezien het vrij lage budget vind ik dat de makers er toch iets heel moois van hebben weten te maken. Het was slim om veel locaties in de natuur te gebruiken en zo minder sets te hoeven bouwen. De sets lijken een beetje op dingen uit een pretpark, maar met een beetje fantasie ziet het er allemaal uitstekend uit. Beastmaster is erg goed opgenomen. Bij vlagen zag het er zelfs modern uit, de beelden vanuit het perspectief van de havik waren erg goed gedaan en een aantal shots waren bijzonder sfeervol (de heks met het magische vuur en de Jun-lijder met een vuurzee achter zich). De muziek van Lee Holdridge was zeker niet onaardig, maar kan niet tippen aan die van veel andere Fantasy-films uit de 80s.

De vele stunts met dieren zijn ongelovelijk knap gedaan, dat moet echt heel moeilijk zijn geweest. Ik was er al bang voor, maar het schijnt dus dat er niet heel goed met de dieren is omgegaan tijdens de productie. Officieel is er weinig over te vinden, maar het schijnt dat een tijger is overleden aan een huidziekte (als gevolg van de verf natuurlijk) en veel fretten zijn gesneuveld. Door dit soort films vind ik dat de dierenbescherming verplicht iedere filmproductie moet overzien (en dat mag best wat geld kosten van de producenten).

We beginnen met een prima origin story van Dar en daarna word de eerste helft van de film besteed aan het krijgen van een motief voor wraak. In het middenstuk is Dar een eenzame reiziger die dierenvriendjes ontmoet en dan uiteindelijk een doel vind: De slechte priester Maax verslaan. Het duurt allemaal even, maar uiteindelijk is er dan een spannende confrontatie. Tot slot krijgen we ook nog een gave veldslag voorgeschoteld. Op een aantal gruwelijkheden na (die vleermuisbeesten) is de film eigenlijk ook prima geschikt voor kinderen.

Eerlijk is eerlijk, het verhaal is zeer simpel, veel dingen hadden beter gekund en het is puur exploitatie van geverfde dieren. Maar gezien het budget vond ik alles er bijzonder goed uitzien en deze kwaliteit van filmen is ongekend voor b-films uit de 80s, het had allemaal veel knulliger gekund. Belachelijk dat de film zo'n lage waarderingen heeft. Het niveau van films als Conan the Barbarian en Excalibur wordt mischien niet behaald, maar de film heeft zeker zijn goede momenten.

Degene die de poster heeft gemaakt heeft de film duidelijk nooit gezien (zelfs de haarkleur van de slavin is fout). De twee vervolgen die de film kreeg sla ik even rustig over. Dar die tijdrijst naar de 20e eeuw... wat hebben die producten gerookt?

» details   » permalink  » reageer  

La Cité des Enfants Perdus (1995)

Alternatieve titel: The City of Lost Children, 4 maart, 21:07 uur

La Cité des Enfants Perdus is een erg aparte en stijlvolle film. Een soort mix van Terry Gilliam en Tim Burton's stijl in een wereld die doet denken aan een mediterrane steampunk-versie van Dark City. Persoonlijk herinnerde de film me ook aan de boeken van De Kleine Kapitein van Paul Biegel, daarin komen ook van die roestige constructies in de zee voor.

De film verteld het verhaal van een post-apocalyptische wereld waar blinde-sekteleden kinderen ontvoeren voor de slechte Krank. Krank en zijn hulpjes zijn gecreëerd door een gekke wetenschapper. Krank kan niet dromen en daarom wil hij de dromen van kinderen stelen. Omdat alle kinderen bang van hem zijn krijgt hij enkel nachtmerries. Op een dag wordt het kleine broetje van circusartiest One ontvoerd door de sekteleden en gaat hij hen achterna. Onderweg ontmoet hij het meisje Miette.

Wat hebben alle acteurs in deze film geweldige koppen zeg. Met name Daniel Emilfork (die niet zou misstaan als Nosferatu) en Dominique Pinon hadden bijzondere gelaten. Ron Perlman vertolkte een goede hoofdrol als One. Erg knap gezien hij helemaal geen Frans spreekt.

Aan de ene kant voelt de film aan als een kinderfilm, maar aan de andere kant is het ook erg duister. Het komt grotendeels door de humor en de tedere momenten dat het me aan een kinderfilm doet denken, en die Dominique Pinon zou zeker veel kleintjes aan het lachen maken. Het zal in ieder geval aardig wat nachtmerries opleveren als je dit aan kinderen voorschotelt. Toch vind ik de 16+ kijkwijzer-indicatie weer ontzettend overdreven.

Het aparte kleurgebruik is verkregen door wit geschminkte acteurs op een donkergekleurde set te filmen en de kleur dan zodanig aan te passen tot de witte gezichten op huidskleur lijken. De sets zagen er allemaal goed uit en de industriële steampunk-designs waren lekker grimmig. De CGI-effecten zoals de luis kwamen gelukkig niet al te veel voor, al moet ik zeggen dat de veroudering/verjonging-effecten er wel bijzonder goed uitzagen.

Hoewel de film erg sfeervol was wordt de sfeer die de mooie poster heeft niet geëvenaard in de film. Het duurt heel lang voor de hoofdpersonen daadwerkelijk op weg gaan naar het eiland en dan gaat alles redelijk snel. Het verhaal is erg simpel en had een aantal erg leuke en sfeervolle elementen. De muziek van Angelo Badalamenti was ook bijzonder mooi.

Al met al vind ik La Cité des Enfants Perdus een geslaagde film. De humor was niet te overdreven, het acteerwerk is goed en verder is het allemaal erg sfeervol en een lust voor het oog.

» details   » permalink  » reageer  

The Night Manager (2016)

3 maart, 23:55 uur

The Night Manager is een Britse mini-serie van de Deense regisseuse Susanne Bier, gebaseerd op het boek van John Le Carré. De serie verteld het verhaal van Jonathan Pine, een voormalig soldaat die werkt als hotelmanager in Caïro. Op een dag krijgt hij van de minnares van een Egyptische gangster een document met wapentransacties. Hij speelt het door aan MI6 en niet veel later is de minnares dood. Pine vertrekt naar Zwitserland om daar in een hotel te werken. Daar komt hij echter oog in oog te staan met de beruchte wapenhandelaar Richard Roper.

Tom Hiddleston speelde een goede hoofdrol. Hugh Laurie zet een meesterlijke rol neer als de vileine wapenhandelaar Roper. Bij vlagen vertoont Roper trekjes van House, maar er is toch echt een groot verschil tussen de twee. Waar House een sympathieke aso is, is Roper het vleesgeworden kwaad. Verder waren Olivia Colman (Broadchurch), Tobias Menzies (Game of Thrones), David Harewood (Homeland, Blood Diamond) en Elizabeth Debicki ook goed.

De kwaliteit van de serie was erg hoog. De Deense cinematografie was uitstekend en paste ook wel bij de luxueuze setting van het verhaal. Soms werd het een beetje too much, de gigantische demonstratie van het wapentuig was bijvoorbeeld niet realistisch, maar over het algemeen is het erg geslaagd. Wat ik vooral sterk vond was de manier waarop de moderne inlichtingendiensten hun werk doen en verder de nonchalante manier waarop Roper en co hun wapens verhandelen, alsof het luxe jachten zijn.

The Night Manager is een spannende en goede mini-serie die het kijken meer dan waard is.

» details   » permalink  » reageer  

The Age of Innocence (1993)

3 maart, 22:34 uur

Na een reeks van geweldadige (gangster-)films besluit Martin Scorsese om zijn - naar eigen zeggen - meest geweldadige film te maken: Een kostuumdrama.

The Age of Innocence verteld het verhaal van Newland Archer, een lid van een respectabele high society-familie van New York. Archer is verloofd met May Welland, maar zijn oog valt op haar nicht gravin Ellen Olenska die het onderwerp is van veel geruchten omdat ze wil scheiden van haar man.

Hoewel het acteerwerk uitstekend is en het verhaal ook zeker niet onaardig, was het geheel wel een beetje stijfjes. Ik kan me goed voorstellen dat dit niet iedereens cup of tea is, met name het begin van de film vergt wat geduld. Maar dat was het wat mij betreft wel waard, want het drama was uitstekend en de film kende een aantal bijzonder sterke momenten. Door de verteller die af en toe tussendoor kwam voelde de film aan als een soort boek. Aan de ene kant vond ik het wel wat hebben, de uitleg tussendoor, maar aan de andere kant haalde het het tempo uit de film.

Altijd opmerkelijk dat sommige mensen het zichzelf zo moeilijk maken, dan heb je een mooie verloofde en dan moet je zo nodig verliefd worden op haar nicht, met wie je onmogelijk een relatie kunt onderhouden. Wat een leven hebben die lui ook allemaal, zoveel geld en dan de hele dag besteden aan frivoliteit, geen wonder dat ze niets anders te doen hebben dan roddelen en kijken of iedereen alles nog wel doet 'zoals het heurt'. Wel grappig dat er nog steeds een aantal Nederlandse invloeden in het New York van toen waren. Henry van der Luyden met zijn servies van de VOC bijvoorbeeld.

Het beste van The Age of Innocence is dat het visueel echt een meesterwerk is, zonder twijfel Scorsese's mooiste film. De cinematografie is uitstekend, veel symmetrie en schilderachtige composities in mooi Cinemascope formaat. Het kleurgebruik was bijzonder mooi, al die prachtige bloemen kon je bijna ruiken. De historische setting was erg geslaagd. De interieurs, de kostuums, de schilderijen aan de wanden, het is allemaal bijzonder mooi verzorgt. De muziek van Elmer Bernstein was ook erg mooi en hielp de emotionele momenten enorm.

Scorsese heeft daarnaast ook een aantal Hitchcockiaanse trucjes toegepast. Om te beginnen hebben we de prachtige openingstitels van Saul Bass met de ontluikende bloemen. Daarnaast werd om aan te geven dat een personage zich ergens op focuste een film noir-achtige belichting van de ogen gebruikt. Bepaalde emoties werden met kleuren als rood en geel weergegeven (Hitchcock deed dit ook in Marnie) en tot slot heeft Scorsese ook een erg experimenteel trucje gebruikt: als Newland en Ellen in een menigte zitten komt er een soort toneellicht over hen heen en hoor je de andere toeschouwers niet meer.

Alleen de visuele pracht maakt The Age of Innocence het kijken al waard. Het kan een vrij lange zit zijn, maar Daniel Day-Lewis, Winona Ryder en Michelle Pfeiffer loodsen je samen met Elmer Bernstein's mooie klanken langs alle frivoliteit, zodat je kan genieten van de prachtige beelden en het geslaagde liefdesdrama.

» details   » permalink  » reageer  

Conquest (1983)

Alternatieve titel: La Conquista de la Tierra Perdida, 1 maart, 23:17 uur

Ik was lange tijd erg benieuwt wat Lucio Fulci - The Master of Gore - met het Fantasy genre zou doen. Conquest voelde aan als een mix van de Hercules-exploitationfilms (de hoofdpersoon is vernoemd naar het oud-Griekse Ilias) en films als Conan en Red Sonja, met trekjes van Italiaanse kannibalenfilms en dit alles in de setting van La Guerre du Feu.

Ilias reist naar een ver land waar barbaarse half-mensen leven die een tyrannieke heks Ocron vereren die doet alsof ze de zon laat op en ondergaan. Samen met dierenvriend Mace moet Ilias het opnemen tegen de vele gedrochten die Ocron op hen af stuurt.

De film is prima opgenomen. Alleen wel jammer van die hinderlijke soft focus-effecten die de film een mysterieus uiterlijk moesten geven. Het was slim van Fulci om La Guerre du Feu na te apen en mooie locaties in de natuur uit te kiezen in plaats van goede filmsets in een Roomse studio te bouwen. De locaties in Italië, Spanje en Mexico zijn dan ook prachtig.

Zoals we van Fulci wel kunnen verwachten zit de film weer vol gore. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een Sword and Sorcery-film heb gezien met zoveel gore en macabere zaken. Bij een paar afgehakte hoofden houdt het normaal wel op, maar Fulci wil een ook hoop gespleten schedels, vierendelingen, kannibalisme en zelfs dikke pusbulten. De vele gedrochten zijn eigenlijk best wel goed gemaakt voor het budget. Vergelijk de Zwijnkop-man maar eens met die uit Deathstalker.

Claudio Simonetti van Goblin toverde voor Conquest even een lekker foute 80s soundtrack uit z'n synthesizer. Eigenlijk wel geinig die sequencers met rennende barbaren.

Het verhaal blijft natuurlijk heel erg aan de oppervlakte, al zaten er wel een paar geslaagde elementen in. Eigenlijk is het haast een soort videogame, er zijn allemaal hindernissen en problemen die je moet oplossen om uiteindelijk de eindbaas te verslaan. Omdat de gore en de actie er goed uitzagen en de dialogen niet te achterlijk waren, was het prima vermaak. Het had wel wat dit brute Sword and Sorcery avontuur van de Italiaanse splatter-koning. Ben benieuwt hoe andere Italianen dit hebben aangepakt.

Waarom de film Conquest heet is me overigens niet duidelijk, want er wordt niets veroverd. Bij zo'n titel denk ik toch eerder aan een barbaar die het schopt tot koning en met brute kracht andere landen veroverd.

» details   » permalink  » reageer  

Sennen Joyû (2001)

Alternatieve titel: Millennium Actress, 1 maart, 13:00 uur

Tijdens een interview herinnert een actrice haar leven aan de hand van de films waar ze in gespeeld heeft. Zo komt haar eeuwigdurende zoektocht naar haar geliefde aan het licht.

Millennium Actress is een goede Japanse animatiefilm van Satoshi Kon. De opzet is best apart en het feit dat de fan en interviewer ook een rol speelde in de filmfragmenten maakte het bij vlagen ook komisch. Uiteindelijk word een aantal keer hetzelfde verhaal verteld, maar dat was eigenlijk niet erg want het was leuk om de verschillende settings uit de Japanse filmwereld voorbij te zien komen. Ik herkende Ran van Akria Kurosawa en Gojira. Leuk hoe de film Japanse (film)geschiedenis in het verhaal heeft verwerkt.

De animatie was bijzonder mooi. In Japan gebruikte ze in 2001 blijkbaar nog steeds cel animatie en het is nog altijd even mooi. De tekenstijl was zelfs voor Japanse begrippen gedetailleerd, wat een aantal erg mooie plaatjes opleverde.

Al met al een vermakelijke anime met een sterk romantisch verhaal over een actrice. De structuur had wellicht wat beter gekund, maar het verhaal wist prima te boeien en de mooie animaties maken de film het bekijken meer dan waard.

» details   » permalink  » reageer  

Fire and Ice (1983)

Alternatieve titel: Vuur en IJs, 1 maart, 10:33 uur

Fire and Ice is een heerlijk Sword and Sorcery-avontuur van animatiefilmer Ralph Bakshi. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat het zijn beste werk is. Wellicht dat het feit dat de beroemde illustrator Frank Frazetta co-producent en schrijver is ook wat mee helpt.

Een wereld word verscheurd door een gevecht tussen vuur en ijs. De kwaadaardige heerser Nekron duwt zijn gletsjer over het land heen en dreigt Fire Keep te verzwelgen. Om de koning tot overgaven te dwingen wordt zijn dochter Teegra gekidnapt. Ondertussen is de barbaar Larn uit op wraak en ontmoet hij de mysterieuze krijger Darkwolf.

Het verhaaltje blijft redelijk aan de oppervlakte en de personages hebben niet echt achtergrond, maar eerlijk gezegd is dat zelden bij dit soort films. Frank Frazetta had een aantal gave plannen voor het verhaal, maar uiteindelijk is daar niets mee gedaan. Dingen als half-naakt door de sneeuw lopen en mensen die worden neergestoken zonder dat er ook maar een druppel bloed vrijkomt, moet je ook maar even door de vingers zien.

Ralph Bakshi is natuurlijk berucht door het gebruik van rotoscoping, een techniek waarbij de opnames eerst in zwart-wit worden opgenomen met acteurs en daarna door de animators overgetekend. Dit met het doel om realistischer animatie te verkrijgen. Vaak ziet het er echter niet al te best uit, Bakshi's The Lord of the Rings is daar een goed voorbeeld van. In Fire and Ice daarentegen pakt de rotoscoping wel zeer goed uit (ook erg gaaf om de achter de schermen-beelden te zien overigens). Slechts op een paar momenten kwam de animatie korrelig over en de tekenstijl en anatomie van de karakters was bijzonder realistisch. De camerastandpunten waren voor animatie ook erg origineel, het kwam vaak veel minder plat over. Hinderlijk was wel de manier waarop de cellen later waren geanimeerd en de special effects die er soms overheen waren gegooid.

Ik vond het zelf nog het hinderlijkst dat de achtergronden zo weinig detail hadden en qua kleur vaak niet matchen met de karakter-animatie. En dan te bedenken dat de achtergronden zijn gemaakt door Thomas Kinkade (die nu prachtige romantische schilderijtjes maakt voor o.a. De Paus) en James Gurney (bekend van de Dinotopia-reeks). Gezien de twee heren samen meer dan 10 achtergronden per dag af moesten leveren vind ik het ook niet gek dat ze niet altijd even gedetailleerd zijn.

William Kraft (eigenlijk dirigent) componeerde een epische soundtrack voor de film. Ook het sound design was verder goed gedaan en deed het geheel nog een stuk realistischer overkomen.

De kwaliteit van de animatie mag een beetje wisselend zijn, het verhaal en de personages zijn niet super uitgewerkt en veel dingen hadden beter gekund, maar omdat je gewoon ziet met hoeveel toewijding en liefde deze animatiefilm is gemaakt kun je niet anders dan genieten van kitscherige jaren '80 barbaren Fantasy. De gedetailleerdheid van de karakters en de geslaagde rotoscoping maken het de film meer dan waard en dan is er ook nog een heerlijk sfeertje.

Pareltje.

» details   » permalink  » reageer