Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017

The Devil's Own (1997)

vandaag om 10:11 uur

It's not an American story. It's an Irish one.
Iers is het zeker, maar wel met een dik Amerikaans sausje.

Een IRA-terrorist gaat naar Amerika om wapens te komen zodat ze de helikopters van het Britse leger aankunnen. In Amerika verblijft hij bij een van oorsprong Ierse politieagent met een vlekkeloze staat van dienst. Als er onenigheid ontstaan met de wapenhandelaar en de agent achter zijn ware identiteit begint te komen beginnen de problemen pas echt.

Harrison Ford speelt een prima rol, hij is altijd sterk als huisvader of sympathieke agent. Brad Pitt vind ik een zwaar overgewaardeerde acteur, maar hij speelt hier wel aardig, vooral wanneer hij het over zijn verleden in Ierland heeft. Een eikel is het echter wel, want hij kreeg voortdurend ruzie met de filmmakers omdat Ford's rol groter zou zijn.

Degelijk opgenomen, goede Ierse muziek van James Horner en een aardig plot waarin vooral de tweestrijd tussen de twee Ieren interessant is (het is moeilijk een kant te kiezen als kijker). Toegegeven het is geen meesterwerk, maar waarom de film een onvoldoende staat is me echt een raadsel.

» details   » permalink  » reageer  

In the Name of the Father (1993)

vandaag om 10:06 uur

In the Name of the Father mag dan deels fictief zijn en veel feitelijke onjuistheden over het Britse rechtsproces, dat neemt niet weg dat het een uitstekende biografische film is die op geslaagde wijze de essentie het verhaal van de Guildford Four verteld. Volgens Jim Sheridan is het in de eerste plaats een film over de relatie tussen vader en zoon.

Een aantal Ieren die in London wonen worden verdacht IRA-leden te zijn. Tijdens de hardhandige ondervragingen tekenen ze onder druk een verklaring waarin ze een aanslag bekennen. Hun families worden ook opgepakt als medeplichtig. Allemaal worden ze veroordeeld voor lange gevangenisstraffen. Jaren later geloofd een advocate in hun onschuld.

De onlangs gepensioneerde Daniel Day-Lewis speelt erg sterk als Gerry en Pete Postlethwaite was ook sterk als de vader. Daarnaast had Emma Thompson nog een prima rol als de advocate.

De film is degelijk geschoten, heeft een prima soundtrack van Trevor Jones en bevat sterke muziek van o.a. Bono en Sinéad O'Connor. Omdat de film vooral op documentaire feiten en drama teert is er weinig uitbundig camerawerk, alleen de openingstitels zou je als cinematografisch hoogstandje kunnen zien.

Misschien komt het omdat ik net als de Ieren Katholiek ben, maar ik vind dat die Engelse gewoon eens op moeten rotten uit Noord-Ierland. Geef die mensen hun eigen land als ze dat willen. En dat rechtssysteem in Engeland en Amerika slaat ook echt nergens op, maarja niet dat het in Nederland zo geweldig is. In the Name of the Father vind ik een sterke film over onrecht en "de Ierse kwestie".

» details   » permalink  » reageer  

Kruistocht in Spijkerbroek (2006)

Alternatieve titel: Crusade in Jeans, gisteren om 10:44 uur

Na 4 jaar Kruistocht in Spijkerbroek weer eens gekeken. De grote internationale film van Ben Sombogaart, die eerder zeer positief verraste met De Tweeling.

Eigenlijk is het bekende jeugdboek van Thea Beckman een tijdreis-sciencefiction, en een erg goede ook. Omdat Dolf een voetbalwedstrijd wil overdoen gebruikt hij de tijdmachine van zijn moeder. Door een fout komt hij echter in het jaar 1212 terecht ten tijden van een kinderkruistocht. Voor Dolf's twintigste eeuwse denkbeeld is geen plaats in de Middeleeuwen, totdat hij zich nuttig maakt...

Opvallend aan Kruistocht in Spijkerbroek is dat het verpakt is als Nederlandse film, maar aanvoelt als een Britse film. In de eerste plaats omdat de film Engels gesproken is. Johnny Flynn (de Brit die er het meest Nederlands uitzag) speelt een aardige hoofdrol en daarnaast zijn ook Emily Watson (Red Dragon) en Udo Kier (Suspiria) van de partij. Wel zien we een aantal bekende Nederlanders en Vlamingen als figuranten, Jan Decleir en Jack Wouterse bijvoorbeeld.

De film is zeer aardig opgenomen op prachtige locaties Duitsland en Kroatië. Soms zat er wat typisch Nederlandse humor in de film, waardoor het boek van Beckman op geslaagde wijze werd gemoderniseerd (Queen op de ipod bijvoorbeeld) en dan waren er een paar serieuze cinematografische hoogstandjes. De muziek was ook goed verzorgd en zelfs de special effects waren nergens storend.

Het enige kritiekpunt dat ik heb is dat Middeleeuwse Duitsers Engels praten, als ze Diets spraken zoals in het boek en Dolf de taal eerst moest leren zou dat een welkom obstakel zijn geweest. Als Nederlander is het ook best te doen om Diets te leren, maar gezien de film voor Engels kiest snap ik de keuze voor een soort Doctor Who tijdreis waarin alles vertaald wordt wel. Daarnaast is de film ook wat minder in de afronding als het boek.

Dat gezegd hebbende is Kruistocht in Spijkerbroek een jeugdfilm op zijn best. Vol avontuur en met een uitstekend beeld van de Middeleeuwen. Dat de film in het buitenland niet succesvol was is natuurlijk te wijten aan de oer-Nederlandse verpakking en het feit dat het boek buiten Nederland niet bekend is. De kritiek die de film in Nederland krijgt is zoals altijd veel te overdreven. Ik snap sowieso niet wat Nederlanders tegen films over de Middeleeuwen hebben, die worden altijd ondergewaardeerd.

» details   » permalink  » reageer  

Lost in Translation (2003)

afgelopen maandag om 09:58 uur

Lost in Translation van Sofia Coppola (dochter van Francis Ford Coppola) is zo'n drama waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt, maar dat toch vermakelijk is en je aandacht vast weet te houden met het sfeetje.

Bijzonder is dat Bill Murray een ingetogen rol neerzet, maar het alsnog klaarspeelt om de kijker aan het lachen te brengen. Prachtige beelden van Tokyo en de gedateerde en neppige hotels en restaurants en daarnaast ook de prachtige natuur van Japan.

We denken tegenwoordig wel dat je met Engels overal terecht kan, maar ook als je naar Frankrijk of Duitsland gaat zul je buiten grote steden versteld staan hoe hulpeloos je bent (tenzij je natuurlijk gewoon de taal spreekt). Net als Japan hier, waar zelfs de bordjes niet leesbaar zijn voor een buitenstaander.

Op TV gezien en eerste helft was ik er niet helemaal bij, dus deze gaat een keer in de herziening.

» details   » permalink  » reageer  

Robin Hood (2010)

afgelopen maandag om 09:57 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Met Robin Hood geeft Ridley Scott zijn eigen versie op het alom bekende verhaal van de beroemde boogschutter. De titelrol wordt gespeel door Russell Crowe, wat voor veel kritiek heeft gezorgd. Hij zou teveel op Maximus uit Gladiator lijken en geen correct Brits sprak. Gezeik om te kunnen zeiken naar mijn mening, want Crowe vertolkt de rol meesterlijk en in vergelijking met Kevin Costner is het perfect Brits. Cate Blanchett deed het ook goed als Marion en verder waren er dan nog Max von Sydow en Mark Addy (Robert Baratheon uit Game of Thrones) als Broeder Tuck.

Er zitten een aantal historische incorrectheden in de film. Het Engelse hof was toendertijd Frans, dus Richard en John spraken geen Engels en daarnaast overleed Richard in de armen van zijn moeder (wel in Frankrijk op de terugweg van een kruistocht). Verder zijn er dan nog dingen als dat de helmen en de kastelen van latere data zijn en (de grootste fout van allemaal) dat John in werkelijkheid wel degelijk akkoord ging met de Magna carta, hoewel met grote tegenzin en pogingen eronderuit te komen. Maarja, gaan we daar echt moeilijk over doen? Ik denk namelijk dat dit de meest historisch correcte adaptatie van de legende is en ook nog het minst geromantiseerd. De Nobele Koning Richard die met Salladin geschaakt zou hebben is hier een arrogante krijgerskonging (wat helaas toch wat realistischer is). Wat dan wel weer zwaar geromantiseerd is in dit deel is Robin Hood's grote rol in de verdediging van Frankrijk en de feministische variant van Marion. Uiteindelijk verteld de film het verhaal voordat het bekende verhaal uit de legende begint (al zal een gedeelte daarvan anders moeten plaatsvinden).

De film is uitstekend geschoten en visueel is er niets mis met Scott’s Middeleeuwen. Een beetje CGI voor de Tower of London valt wel te vergeven. De maliënkolders, schilden, zwaarden, pijlen en vlaggen zien er allemaal uitstekend uit. Marc Streitenfeld maakt ook nog eens een prima soundtrack met hier en daar wat Keltische invloeden.

Wat minder dan Kingdom of Heaven, maar wel weer een heerlijke Middeleeuwse film van Ridley Scott. Ik raad overigens de Unrated Directors Cut aan, want de bioscoop-versie is een beetje kindvriendelijk gemaakt door het bloedvergieten te reduceren.

» details   » permalink  » reageer  

Ti Piace Hitchcock? (2005)

Alternatieve titel: Do You Like Hitchcock?, afgelopen vrijdag om 23:01 uur

Do You Like Hitchcock? Who doesn't?

In 2005 maakte Dario Argento een eerbetoon aan The Master of Suspense voor de Italiaanse televisie. Een filmstudent bespioneert zijn knappe overbuurvouw. In de videotheek hebben zijn buurvrouw en een andere jongedame het over de film Strangers on a Train. Kort daarna wordt haar moeder vermoord... Een soort van Rear Window dus.

Een eerbetoon is het zeker, de hele film zit vol met erg directe verwijzingen naar niet alleen Hitchcock, maar ook het Duitse expressionisme, Argento's eigen films en zelfs de Sovjet-Russische cinema. En dan bedoel ik dat de hoezen en posters van deze films zichtbaar zijn of door de personages besproken worden, niet dat ze filmisch worden geciteerd. Al is daar ook spraken van, zo citeert Argento zijn eigen Tenebre en zijn er erg duidelijke verwijzingen naar Psycho, Vertigo en Body Double. Het is eerder Body Double dan Rear Window omdat Argento net als De Palma een stuk minder verhullend is in zijn voyeurisme dan Hitchcock was. Voor de soundtrack heeft Argento ook De Palma's vaste componist Pino Donaggio weten te strikken. Donaggio levert een soundtrack af waarin hij in grote lijnen Bernard Herrman en Goblin imiteert, door de digitale instrumenten helaas een stuk minder mooi als zijn werk voor De Palma.

Visueel is de film echter niet bijzonder sterk. Dat ligt niet perse aan Argento want als hij precies het zelfde in de jaren '80 gedaan zou hebben was er niets aan de hand geweest. Het is de schuld van de ontzettend fletse digitale opname, de goedkope tv-verlichting en het feit dat de jaren '2000 gewoon zo'n periode was waarin alles er lelijk uitzag (alles van auto's tot waterflesjes, allemaal niet esthetisch). Iets waar ook The Cart Player en Giallo last van hadden overigens.

Het acteerwerk is alles behalve geweldig en het verhaal is (logisch) niet erg origineel, maar toch is dit een behoorlijk vermakelijke film van Argento in zijn minst succesvolle periode. De Palma en Scorsese zijn net wat beter in Hitchcock imiteren omdat ze dat wat minder eigenzinnig doen, Argento deed het eerder beter in zijn Dierentrilogie.

» details   » permalink  » reageer  

Mongol (2007)

Alternatieve titel: Монгол, afgelopen vrijdag om 21:10 uur

De Russische film Mongol verteld een coming of age-verhaal waarin we Temudzhin Khan volgen van toen zijn vader stierf en de stam hem en zijn moeder verstootte tot het moment dat hij Khan van alle mongolen is geworden, de legendarische Genghis Khan.

Op het CGI bloed na is Mongol visueel een sterke film. Je merkt in de verte wat invloed van Tarkovsky en Kurosawa en wat duidelijker vergelijkingen met Jean-Jacques Annaud. Op de zelfde toegewijde manier wordt de natuur van Mongolië in beeld gebracht. Ook de veldslagen mogen er zeker wezen. Sterk is ook dat de film volledig in het Mongools is opgenomen en niet in het Russisch of Engels. De acteurs zijn voornamelijk Chinees en Russisch maar daarnaast spelen er ook veel Japanners in de film

Minder was het verhaal. Door de grote sprongen in tijd die gemaakt worden doet het verhaal erg fragmentarisch aan. In de laatste 18 minuten maken we een sprong van Temudzhin als slaaf naar machtige krijgsheer met duizenden soldaten. Hoe dit gebeurt wordt niet behandeld, terwijl dat juist interessant is om te behandelen. Ook wordt niet duidelijk waarom Temudzhin zo'n meedogeloze veroveraar is geworden, hier komt hij zelfs sympathiek over.

Een aardige Russische film dus, alleen had vele male beter gekund.

» details   » permalink  » reageer  

The Wrong Man (1956)

afgelopen donderdag om 21:44 uur

In zijn meest succesvolle periode maakte Hitchcock twee a-typische films, dit is er een van. Het onderwerp en zelfs de motieven in het verhaal passen helemaal in zijn straatje, maar het verschil zit hem in het feit dat de film is gebaseerd op een ware gebeurtenis en Hitchcock die met documentaire precisie wou overbrengen.

Als Manny Balestrero een lening wil aanvragen op de levensverzekering van zijn vrouw wordt hij daar door een werknemer herkent als een overvaller. Manny wordt door de politie opgepakt en alle getuigen herkennen hem als de overvaller. Hoe kan hij nu zijn onschuld bewijzen?

Omdat Hitchcock de kijker niet van het verhaal af wilde lijden zitten er in The Wrong Man geen vernieuwende cameratrucjes of visuele hoogstandjes. Midden in zijn Technicolor periode is het ook ineens een zwart-wit film, net als Psycho overigens.

Henry Fonda zet een sterke rol neer en het realisme valt te waarderen. Soms is de werkelijkheid bizar. Het afwijken van zijn gebruikelijke stilering maakt de film echter een stuk minder sterk dan we van hem gewend zijn.

» details   » permalink  » reageer  

La Passion de Jeanne d'Arc (1928)

Alternatieve titel: The Passion of Joan of Arc, 16 augustus, 22:23 uur

In vele intense close-ups verteld La Passion de Jeanne d'Arc over de ondervraging en berechting van Jeanne d'Arc door Bourgondische geestelijken die Engels-gezind zijn. De emoties zijn voortreffelijk uitgebeeld en het oog voor detail (tranen en harige puisten) is zeer indrukwekkend. Eigenlijk bizar om te bedenken dat het originele filmmateriaal voor de edit verloren is gegaan en wat we nu zien weggegooid materiaal is dat Dreyer monteerde tot een film.

Jammer is dat ruim de helft van de dialogen zonder title card is en we dus geen flauw idee hebben wat er allemaal wordt gezegd. Verder waren de locaties ook nogal sober en bewust simpel, wat dan weer niet past bij het realistische en gedetailleerde spel van de acteurs.

Het verhaal van Jeanne d'Arc speelt natuurlijk erg tot de verbeelding. Een vrouw die meent door god te zijn opgeroepen om Frankrijk te laten winnen in de oorlog tegen Engeland. Tegenwoordig is het een populaire theorie dat Jeanne mentaal niet in orde was en in deze film kijkt ze ook verdacht vaak glazig voor haar uit. Toch is daar geen bewijs voor in historische documenten. Ironisch dat de Engelse kerk haar tot de brand stapel veroordeelde en de Katholieke kerk haar in 1920 Heilig verklaarde om de relaties tussen het Vaticaan en Frankrijk te verbeteren.

Volledig terecht dat dit vandaag de dag nog steeds als een van de belangrijkste films uit de filmgeschiedenis wordt gezien. Carl Theodor Dreyer was zijn tijd zeer ver vooruit met zijn fotografie.

» details   » permalink  » reageer  

Captain Kronos - Vampire Hunter (1974)

Alternatieve titel: Kronos, 16 augustus, 18:14 uur

Captain Kronos is een a-typische vampier-film uit de Hammer stal. De film combineert Gotische horror met zwaardvecht-films en elementen uit de spaghetti-western. Daarnaast is het ook verfrissend dat de vampiers in deze film anders te werk gaan als we gewend zijn. Hun slachtoffers worden niet zelf vampiers, maar verouderen razendsnel omdat de vampier hun jeugd consumeert. Daarnaast kunnen ze niet gedood worden door een staak in het hart.

De vampier-effecten waren leuk gedaan. Tanden die tevoorschijn komen en reflectie die ontbreekt in de spiegel bijvoorbeeld. Daarnaast was de film ook mooi opgenomen, een goed voorbeeld is het shot van een olielamp waar een bloedspetter op komt, simpel en effectief.

De film zou het begin worden van een Kronos-filmreeks, maar omdat de film zwaar flopte is dat er nooit van gekomen. De film is zeker een van de meest vermakelijke latere Hammers, maar het concept van de vampierjager had toch veel beter benut kunnen worden. Kronos verbleekt hopeloos naast Cushing’s vertolking van Van Helsing.

Door de genrecombinatie en de a-typische vampiers zeker de moeite waard.

» details   » permalink  » reageer  

El Guardián Invisible (2017)

Alternatieve titel: The Invisible Guardian, 16 augustus, 08:21 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een Spaanse Detective die invloed vertoont van de Nordic Thriller en in de verte ook de Italiaanse Giallo. Een vleugje Baskische mythologie maakt het geheel allemaal af.

Visueel doet de film erg denken aan de Noorse tv-series die de laatste jaren populair zijn en zodoende zijn de opnames goed verzorgd. Dat de uiteindelijke moordenaar zwarte handschoenen draagt is overduidelijk een knipoog naar de Giallo. Aan het einde loopt de film uit in een familietragedie.

De Amerikaanse vriend van Amaia en de telefoontjes met de FBI vond ik erg geforceerd. Duidelijk bedoeld om de film Hollywood-achtig of internationaal interessant te maken. Ik had de voorkeur gegeven aan een meer lokaal georiënteerde film. Desalniettemin is de film erg degelijk en weet hij de aandacht goed vast te houden.

Een vermakelijke mystery uit Spanje.

» details   » permalink  » reageer  

Gettysburg (1993)

15 augustus, 21:07 uur

Gettysburg bewijst maar weer eens dat niet alle Amerikaanse films Hollywood-producties zijn. De film is niet bedoeld als blockbuster maar als een gedetailleerd en meeslepend verslag van een Historische veldslag. Zodoende is het ook de langste Amerikaanse film ooit gemaakt.

De film verteld het verhaal van de slag om Gettysburg waar de Noorderse en Zuiderse legers elkaar ontmoeten. We volgen aan Noorderse kant Joshua Lawrence Chamberlain, een schoolmeester die het tot kolonel heeft geschopt en zijn mannen en aan Zuiderse kant Lieut. Gen. James Longstreet en Gen. Robert E. Lee, de populairste generaal uit de geschiedenis van Amerika.

Wat ik persoonlijk erg kon waarderen was dat de filmmakers niet overduidelijk een kant kiezen. Noch het Zuiden noch het Noorden worden als slecht afgebeeld. Geen zwart-wit, zoals in Hollywood zo gewoon is. Uiteraard bevat de film een flinke dosis patriottisme, maar dat kan natuurlijk niet anders met dit onderwerp. Kort wordt de aard van de burgeroorlog behandeld. De Noorderlingen willen heel Noord-Amerika verenigen onder een vlag waarin iedereen vrij burger is, dat betekend het einde van de slavernij. Het Zuiden is afhankelijk van slavernij, maar hun voornaamste reden is dat ze de soevereiniteit van hun staten willen behouden en niet door Washington geregeerd willen worden.

Met name de muziek van Randy Edelman was patriotistisch. Toch vond ik de muziek zeker niet verkeerd. Het maakte de veldslag erg meeslepend en zorgde zelfs voor kippenvel momenten in combinatie met de prachtig geschoten beelden van de veldslag. De slag was sterk in beeld gebracht door de Nederlandse cinematograaf Kees van Oostrum (regisseur van Het Bittere Kruid). Naast opnames met acteurs bevat de film voor een groot gedeelte beelden van een re-enactment van de beroemde veldslag voor het 125 jarig jubileum van de slag in 1988. Gefilmd op de exacte plek waar de slag plaatsvond, wat toch wel een grote authenticiteit geeft.

Wat ook authenticiteit gaf was het feit dat de acteurs geen modern Amerikaans maar historische varianten (die nog wat meer op Brits lijken) en lokale dialecten spraken. Zo wist Martin Sheen een overtuigende General Lee neer te zetten (terwijl hij zelf uit Ohio komt).

Amerikaanse geschiedenis vind ik eigenlijk niet bijzonder interessant en naast de 80 jarige oorlog of de Rozenoorlog (die al genoemd werd door de Britse afgevaardigde) verbleekt de Amerikaanse Burgeroorlog toch een beetje. Toch ben ik altijd een Geschiedenis-freak en een film die de tactiek en achtergrond van een veldslag op deze manier behandelt is dan ook smullen. Ondanks de lange speelduur blijft de film voldoende boeien. Ik beveel echter wel aan om de film in meerdere etappes te kijken.

» details   » permalink  » reageer  

John Wick (2014)

15 augustus, 10:35 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Aardig wraakfilmpje. Maar niets dat we niet eerder hebben gezien. Leuk geschoten, maar dat schieten gaat vervelen. Nadat de moordenaar van de hond buiten spel was had ik alle interesse in het plot verloren.

» details   » permalink  » reageer  

Casino (1995)

7 augustus, 22:42 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Na Goodfellas wilde Scorsese opnieuw met Misdaadjournalist Nicholas Pileggi samenwerken. Het boek Casino: Love and Honor in Las Vegas was nog niet bij de uitgever toen de opnames al waren begonnen. Waar Goodfellas een portret was van de "gewone wiseguy" is de inzet hier net wat hoger. We hebben het hier over het grote geld.

Top-gokker Ace wordt door de Maffia aangewezen om een van hun Casino's te runnen in Las Vegas. Ace's jeugdvriend Nicky volgt hem en bouwt een succesvolle misdaadorganisatie op in Vegas. Ace krijgt het moeilijk door de bemoeienis van de pers in Nicky's zaken en dan maakt hij de grootste gok van zijn leven: Hij trouwt met Ginger, iets dat hij mischien beter niet had kunnen doen...

Robert De Niro en Joe Pesci schitteren weer heerlijk in rollen die typisch bij hen passen. James Woods is ook van de partij als de pooier van Ginger (het lijkt wel een Once Upon A Time in America-reünie). Sharon Stone was ook goed als Ginger.

Waar Karen in Goodfellas nog op sympathie kon rekenen van de kijker, is dat bij Ginger niet het geval. Karen is moederlijk en zorgt voor haar kinderen, waar Ginger haar kind verwaarloosd en vreemdgaat terwijl Ace juist vaderlijk is. Waar de kijker zich in Goodfellas met Karen kan identificeren is het in dit geval voor Ace die dat vertegenwoordigd.


Net als Goodfellas is Casino enerzijds ultra-realistisch en haast documentair en aan de andere kant juist heel erg stilistisch. Dit keer geen voice-over van alleen de hoofdpersoon, maar ook Nicky en Frank mogen hun acties toelichten. Daartegenover staan dan weer uitbundige visuele hoogstandjes en het gebruik van de Matthaus Passione. Scorsese is er in geslaagd om de neon-wereld van Las Vegas mooi in beeld te brengen.

Casino doet toch net wat onder voor Goodfellas, hoewel het weer een heerlijk Misdaad-Drama is. De film is net wat minder krachtiger, misschien juist omdat het allemaal veel grootschaliger is. Desondanks een echte aanrader.

» details   » permalink  » reageer  

The Bourne Identity (2002)

6 augustus, 23:20 uur

"Weet je wie ik ben? Hou dan godverdomme op met dat gezeik en zeg het me."

Door de hoge beoordelingen was ik behoorlijk nieuwsgierig naar The Bourne Identity.

Een man wordt gevonden in de middellandse zee. Hij heeft twee kogelgaten in zijn rug en een zendertje met een bankrekening in zijn dij. Hij kan zich niets herinneren van wie hij is. Eenmaal in Zwitserland komt hij steeds meer te weten over zijn ware identiteit. Mensen hebben het echter op zijn leven gemunt en daarom vlucht hij met de Duitse Marie naar Frankrijk.

Fijn aan The Bourne Identity was dat Europeanen eens een keer niet allemaal perfect Engels kunnen. Er wordt gewoon Duits en Frans gesproken en Matt Damon spreekt zelfs Nederlands als hij net is bijgekomen en probeert te achterhalen wie hij is (een van de zeldzame keren dat correct Nederlands in een Hollywood productie wordt gebruikt, waarom? Ik heb geen idee...). Wat dan wel weer wat minder was is dat de film heel erg op Hi-Tech is gebouwd. Ik vind het altijd zo infantiel om te zien wat met toentertijd met computers dacht te kunnen, pure Sciencefiction. Dat is natuurlijk niet erg, maar deze film streeft realisme na.

The Bourne Identity is prima geschoten. De film bevat veel actie, maar gelukkig nog geen CGI/greenscreen-onzin met schuddende camera's en dergelijke.

Uiteindelijk vond ik het een erg vermakelijke film die zelden storend werd. Interessant uitgangspunt ook, al vond ik dat de film buiten Bourne's zoektocht naar zijn identiteit weinig te bieden heeft. Films als The Ninth Gate en The Da Vinci Code vind ik dan toch wat sterker als "Europese Thriller" maar dat komt natuurlijk omdat die Occultisme en Esoterie als onderwerp hebben in plaats van alleen spionage.

» details   » permalink  » reageer  

The Last of the Mohicans (1992)

6 augustus, 21:17 uur

Bij Micheal Mann denk je vooral aan Misdaad-films met neon-verlichting en elektronische muziek. Niet aan een Historische avonturenfilm. Zodoende is The Last of the Mohicans een vreemde eend in de bijt in zijn filmografie. Eerder maakte hij wel een Horror-film The Keep, maar daarin was voldoende ruimte voor neon-lichten en elektronische muziek.

De film verteld het verhaal van de door Indianen geadopteerde Europeaan Hawkeye. Tijdens de Engels-Franse oorlog worden ook kolonialen en Indianen-stammen ingezet in de strijd om wat later Canada zou worden. Hawkeye wil niets weten van de oorlog, maar raakt er toch in verstrikt als hij twee dochters van een Britse officier red uit de handen van een aan Frankrijk gezworen Indianen-stam.

Voor de film liet Mann zich inspireren door de verfilming uit 1936 van het beroemde boek. De titel The Last of the Mohicans klopt overigens niet. Auteur James Fenimore Cooper heeft zich vergist in de Indianen stam. Hawkeye is namelijk geadopteerd door Moheganen en niet door Mohikanen (in de film hebben ze het dan weer over Mohawks om het allemaal nog ingewikkelder te maken). Cooper las destijds in de krant dat een Indiaan genaamd Uncas (ook een personage in de film) was overleden en de krant kopte toen Last of the Mohegans gone, dat klopt echter niet want er leven nog steeds Moheganen in Noord-Amerika.

De film is mooi geschoten en vooral in de nachtscènes is de hand van Mann te zien. Met name de grote slagscènes waren indrukwekkend. De eerst helft van de film heeft muziek van Trevor Jones (Excalibur, The Dark Crystal) en de andere helft van Randy Edelman (DragonHeart) en de Ierse band Clannad. De muziek was wat afstandelijk, maar bevat alles wat je kan verwachten van een avonturenfilm.

Waar ik me echter wel aan ergerde is dat de film al heel erg hintte op een Amerikaanse revolutie, kolonialen die de Britten tirannen vinden. De film hield zich vooral met die typisch Amerikaanse sentimenten bezig, terwijl ik juist geïnteresseerd was in hoe de Britten en Fransen de Indianen tegen elkaar opzette voor hun conflict en het land Canada hebben gevormd. Hier wordt simpelweg gezegd, dat zijn de goede Indianen (voor de Britten) en dat zijn de slechte Indianen (Fransen), maar tegelijkertijd zijn de Britten ook een soort van slecht.

De onlangs gepensioneerde Daniel Day-Lewis speelt een prima hoofdrol als Hawkeye. Zeker niet zijn beste rol, maar hij speelde wel met erg veel overtuiging. Ter voorbereiding op zijn rol heeft hij een paar maanden in de wildernis geleefd en zijn eigen eten gevangen.

Al met al is The Last of the Mohicans een vermakelijk geheel, maar nergens echt heel erg bijzonder.

» details   » permalink  » reageer  

The Village (2004)

5 augustus, 23:07 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een geïsoleerde 19e-eeuwse gemeenschap leeft in angst voor mysterieuze wezens die zich schuilhouden in de omringende bossen. Als een jongeman het verboden bos binnendringt gebeuren er angstaanjagende dingen in het dorp...

The Village heeft mij op meerdere fronten verrast. Bryce Dallas Howard en Joaquin Phoenix speelde sterke hoofdrollen en daarnaast waren er een aantal bekende acteurs. Adrien Brody speelt een halvegare en verder zijn er ook Sigourney Weaver, Brendan Gleeson en William Hurt.

In het begin had ik een aantal kritiekpunten. Zo waren er vreemde dialogen en overacting (het meisje dat een huwelijksaanzoek doet) en hebben ze het behoorlijk vaak over 'zij die niet genoemd mogen worden'. Ook vroeg ik me af hoe en geïsoleerde gemeenschap in de 19e eeuw zo welvarend komt dat zelfs de kinderen meerdelige pakken dragen en ze stevige huizen van steen kunnen bouwen. Maar de film lost dat op door de twist dat we in de tegenwoordige tijd zijn, Walker heeft die huizen daar laten bouwen en kostuums gekocht voordat ze zich afzonderden. Bovendien vond ik de film ook steeds aangrijpender worden door de mysterieuze sfeer en beklemmende momenten.

Het gegeven dat een groep mensen afspreekt om in the middle of nowhere samen 19e-eeuwse een gemeenschap op te bouwen vind ik erg fascinerend. Dat ze de legende van de monsters gebruiken om de gemeenschap te controleren is al even fascinerend. De monsters deden me overigens denken aan de Skeksis uit The Dark Crystal. Wel vond ik dat Ivy het allemaal behoorlijk lichtzinnig opvat en haar vader had best een telefoon kunnen bewaren voor het geval medicijnen nodig zijn... Maargoed, dat veranderd niet dat de film een heerlijke sfeer heeft en de twists allemaal goed uit de verf komen.

De film is in Shyamalan's kenmerkende mooie stijl opgenomen. Met name het moment dat Lucius door Noah wordt gestoken was briljant geschoten. Verder bevat de film ook de ingetogen en tegelijkertijd dramatische sfeer die alle films van Shyamalan hebben, hier geholpen door de mooie score van James Newton Howard.

Ik snap de kritiek op deze film ergens wel. Na blockbusters als The Sixth Sense, Unbreakable en Signs verwachtte men natuurlijk weer zo'n vernieuwende blockbuster. Shyamalan vond het echter tijd om een meer eigenzinnige film neer te zetten en dat kon het bioscooppubliek toentertijd niet begrijpen. Vreemd vind ik wel dat de film 13 jaar na de release nog steeds een dikke onvoldoende staat op Moviemeter, terwijl dit in mijn mening een van Shyamalan's meest interessante films is.

Ondergewaardeerde film met een heerlijke mysterieuze sfeer en een goed uitgangspunt.

» details   » permalink  » reageer  

Midnight Express (1978)

5 augustus, 21:14 uur

For a nation of pigs, it sures is funny you don't eat'em!

Oliver Stone (Scarface, Platoon, JFK) en Alan Parker (Angel Heart, Mississipi Burning) bundelen hun kruchten in dit rauwe Misdaad-drama over een amerikaan die in Turkije wordt gepakt voor drugsbezit. Twee nogal politiek bewuste filmmakers, dus geen wonder dat de film vrij controversieel is geworden.

Brad Davis weet de frustratie in zijn positie erg goed te vertolken. Omdat de Turken niet van ondertitels zijn voorzien voelen we ons als kijker net zo vervreemd als Billy zelf. John Hurt speelde ook sterk als de Brit Max (een rol die veel ouder is dan hij zelf was op dat moment).

De Echte Billy Hayes heeft vele jaren na de verschijning van de film te kennen gegeven dat veel voorvallen in de film overdreven zijn en Oliver Stone heeft zijn excuses gemaakt aan de Turkse overheid over de manier waarop hij Turken heeft neergezet. In Nederland is een bioscoopzaal in brand gezet toen deze film werd gedraaid en in Duitsland bracht de film het minste op van heel Europa (rara, hoe komt dat). Nu is het in Hollywood altijd zo dat dingen worden gedramatiseerd, maar desondanks is het in mijn ogen een geslaagd portret. Als westerling gevangen zitten in een land als Turkije is natuurlijk verschrikkelijk, voor helemaal niets krijg je de zwaarste straffen en de omstandigheden zijn alles behalve prettig.

De eerste film met muziek van Giorgio Moroder en hij won er meteen een oscar voor. Het soundtrack-album van de film is natuurlijk veel bekender dan de film zelf en ik kende het dan ook al lang voordat ik de film had gezien. Opvallend is dat de muziek op het album veel beter is dan de muziek die uiteindelijk in de film is gebruikt en daarnaast verbaas ik me erover hoe sommige nummers zijn gebruikt (met name de Love Theme).

De film was aardig opgenomen. Realistische filmstijl zonder veel stillisme om de film een documentaire-achtige indruk te geven. De geluidsband zorgde vooral voor de spanning. Omdat ze niet in Turkije konden filmen is er op Malta en in Libië gefilmd, vandaar dat er veel Maltees en Arabisch is te horen in de film.

Midnight Express vind ik een sterke film met een schokkend portret van het Turkse gevangenis systeem.

» details   » permalink  » reageer  

Dracula A.D. 1972 (1972)

5 augustus, 10:24 uur

De Dracula-reeks van Hammer is toch wel hetgeen waardoor ik aan Horror verslaafd ben geraakt. Echter werden die film uiteindelijk steeds wat minder en om een of andere reden heb ik de reeks nooit afgemaakt. Nu toch maar voortzetten.

Dat de jaren '70 het einde voor Hammer zouden betekenen is geen raadsel als je bedenkt dat de producten het een goed idee vonden om een film te maken met Dracula in de moderne tijd. Sfeervolle ruïnes, zwarte magie en een griezelige vampier gaan nu eenmaal niet samen met hippies, blije rockmuziek en slang... Dracula A.D. 1972 is dus nogal een maffe film en tot nu toe misschien wel de meest matige die ik van Hammer heb gezien. Geen wonder dat Lee het helemaal had gehad met de exploitatie van Stoker's personage. Na de eerste film wilde hij er eigenlijk al niets meer van weten, maar om contractplichten te voldoen, de rekeningen te kunnen betalen en zijn vrienden bij Hammer niet werkeloos te maken heeft hij toch steeds weer de rol gespeeld. Cushing en Lee zullen ook wel gefronst hebben toen ze zagen dat de naam Abraham Van Helsing ineens in Lawrence Van Helsing is veranderd.

Je zou de film kunnen bekijken voor de rollen van Christopher Lee en Peter Cushing, die eindelijk weer naast elkaar te zien zijn in de Dracula-reeks of de knappe Caroline Munro (die nauwelijks in beeld is en niet eens uit de kleren gaat, hoezo gemist potentieel...), maar eerlijk gezegd kun je dit deel rustig overslaan. De enige sfeer die er is wordt compleet om zeep geholpen door de tenenkrommende soundtrack die eerder onder een film als Austin Powers zou passen.

Nee de originele Dracula film blijft op eenzame hoogte met op een gedeelde tweede plaats de sterke vervolgen The Brides of Dracula en Dracula: Prince of Darkness. Daarnaast waren Dracula Has Risen from the Grave en Scars of Dracula ook nog wel sfeervol.

» details   » permalink  » reageer  

Rembrandt Fecit 1669 (1977)

4 augustus, 21:38 uur

Nadat Jos Stelling begin jaren '70 als autodidact filmmaker met een eigenzinnige filmstijl twee Middeleeuwse kluchten maakte, was het eind jaren '70 dan eindelijk tijd voor zijn grote serieuze film.

Rembrandt Fecit 1669 verhaalt van de belangrijkste gebeurtenissen uit Rembrandt's lezen tot aan zijn laatste zelfportret in 1669. In de film wordt nauwelijks gesproken en Rembrandt is zelf ook een man van weinig woorden. Stelling begrijpt dat film een visuele vertelvorm is en slaagt er uitstekend in om op een beeldende wijze het leven van Rembrandt te vertellen. De dialoog die er is was enigszins verouderd (gij of ge in plaats van u) om de setting realistisch te houden. Sterk acteerwerk ook en erg knap dat Stelling mensen kon vinden die zo erg leken op de afgebeelde personen. Frans Stelling en Ton de Kof lijken ook sprekend op de zelfportretten van Rembrandt.

Visueel is de film echt een meesterwerk. Ieder beeld is als een werk van Rembrandt. Sterke compositie (hier dan wel aangepast aan het 4:3-formaat) en prachtige clair-obscure belichting. Feilloze close-ups en fenomenale beelden vanuit het perspectief van de meester die precies zijn schilderijen zijn. Het is haast niet te geloven dat Stelling hier met de zelfde "amateurfilmers" heeft gewerkt die ook Mariken en Elckerlyc hebben gemaakt.

Laurens van Rooyen maakt een mooie score in renaissance-stijl en daarnaast waren kostuums en locaties ook zeer goed verzorgd.

Naast dat de film het toppunt is van Stelling's visuele kwaliteiten is het ook een verademing dat de humor uit zijn vorige films ontbreekt en de film de toneelachtige manier van acteren achterwegen laat (Mariken en Elckerlyc zijn immers ook wagenspelen). Later zouden de humor en het theatrale terugkeren in De Vliegende Hollander, maar dan wel op Shakespeareaans niveau.

Ook deze film van Stelling krijgt niet de waardering die hij verdient. Opnieuw is de film in het buitenland populairder dan in Nederland. Het concept doet namelijk opnieuw denken aan Andrei Tarkovksy, diens film over het leven van Icoon-schilder Andrei Rublev om precies te zijn. Hoewel er zeker wat aan te merken is op zijn vroege werk vind ik Stelling een erg ondergewaardeerde Nederlandse filmmaker, met Rembrandt Fecit 1669 (zijn visuele meesterwerk) en De Vliegende Hollander (zijn verhalende meesterwerk) heeft hij toch wel degelijk bewezen een bijzonder vaardig regisseur te zijn.

» details   » permalink  » reageer  

The Ninth Configuration (1980)

Alternatieve titel: De Negende Formatie, 3 augustus, 23:05 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een apart filmdebuut van Exorcist-auteur William Peter Blatty, gebaseerd op zijn boek Twinkle, Twinkle, "Killer" Kane. Eigenlijk een voorloper op het verhaal van The Exorcist. The Exorcist gaat over (de strijd tussen) goed en kwaad, The Ninth Configuration/Killer Kane over het mysterie van het goede en het derde boek Legioen over het bestraffen van het kwaad en oerzonden.

De film verteld het verhaal van dr. Kane. Een militair die verantwoordelijk is voor een militair gesticht dat gevestigd in een Middeleeuws kasteel. Een van de patiënten is een astronaut die op het laatste moment weigerde om naar de maan te gaan (mensen met een goed geheugen herinneren zich dat Regan in The Exorcist tegen iemand zegt dat hij niet naar de maan moet gaan). Uiteindelijk blijkt echter dat dr. Kane de beruchte Killer-Kane is en ze hem hebben laten geloven dat hij een psycholoog is om hem zo te kunnen genezen, wat is gelukt omdat hij zijn leven wil geven voor de astronaut.

Omdat veel personages gek zijn is het acteerwerk behoorlijk chaotisch. Scott Wilson weet zijn gekte echter sterk te vertolken. In de hoofdrol een jonge Stacy Keach (American History X, Prison Break) die het ook zeker niet onaardig doet.

De film is bijzonder mooi en sfeervol geschoten, met name de het begin van de film werkt perfect met de muziek eronder. Je zou haast niet geloven dat het Blatty's eerste film is. De setting is ook ongelofelijk sfeervol. Gefilmd in Schloss Eltz in Wierschem (Duitsland), een prachtig kasteel dat perfect zou zijn voor Gotische Horror, maar bizar genoeg buiten deze film nooit is gebruikt. Bizar ook dat de film zich in Amerika afspeelt en wordt beweerd dat het kasteel steen voor steen naar Amerika is verplaatst (kan dat überhaupt?) terwijl het heel duidelijk in Duitsland is.

Al met al een behoorlijk vreemde film, in het begin een echte doorbijter maar aan het einde kwam er toch wel een interessant plot.

» details   » permalink  » reageer  

Elckerlyc (1975)

Alternatieve titel: Elkerlyc, 3 augustus, 20:57 uur

Na Mariken van Nieumeghen maakt Jos Stelling opnieuw een Middeleeuws drama met grotendeels amateurs. Dit keer echter wel met een iets hoger budget en dat merk je wel.

Elckerlyc (letterlijk: Alleman) verhaalt over een oplichter en dief die door listen en bedrog macht en rijkdom wil vergaren. Nadat zijn liefde door een zot is gedood verlijd hij een kasteeldame en vergaard grote macht. Hij laat een marteltuig ontwerpen dat op vijf verschillende manieren kan doden en dwingt een schilder zijn beeltenis te schilderen.

Net als Mariken is het een nogal toneelachtig en allegorisch verhaal met veel karikaturen. Gelukkig speelt het zich niet volledig in herbergen af en krijgen we zowaar een kasteel te zien. De setting ziet er dan ook veel verzorgder uit, wat de film enorm helpt.

Misschien komt het omdat de film is opgenomen in de tijd dat de klassieke Disney-films in Nederland werden nagesynchroniseerd, maar ik meende heel veel stemmen te herkennen uit Sneeuwwitje. Ik ben er bijna zeker van dat Jules Croiset George Bruens heeft gedubd, hij klinkt namelijk precies als de dwerg Doc.

Het is niet zo vreemd dat de films van Stelling in Oost-Europa meer worden gewaardeerd dan in Nederland. De invloeden van Middeleeuwse drama's uit het Oostblok en de stijl van Andrei Tarkovsky is namelijk duidelijk zichtbaar. Daarnaast is de visuele stijl van Stelling erg Barok, omdat hij ervan overtuigt is dat goed filmmaken alleen kan in de traditie van het Katholicisme. Filmmakers als Alfred Hitchcock, Francis Ford Coppola, Martin Scorsese en Fellini zetten immers allemaal de symboliek en metaforen van het Katholicisme door in hun visuele stijl. Stelling meent dat de achterstand van de Nederlandse film dees te wijten is aan een grote Protestantse traditie waar soberheid het wint van kunst, en ik denk dat hij er niet veel naast zit.

Maar qua inhoud zijn Stelling's films wel degelijk oer-Hollands. Gevloek en veel seks op die typische Nederlandse manier. Het is duidelijk dat de amateurfilmers die Stelling om zich heen had geschaard vooral onder de indruk waren van Turks Fruit. Vreemd contrast vormen de humor en de seks op het moraliserende verhaal waar het op gebaseerd is, of juist niet eigenlijk.

Omdat de afwerking wat beter is, is de film wat vermakelijker als Mariken. Stelling is visueel zeker geen onaardig filmmaker en Elckerlyc heeft dan ook nog lekker bombastische muziek van Ruud Bos en een liedje van Herman van Veen. Inhoudelijk is de film nog steeds niet echt om warm van te worden. De Vliegende Hollander zou dan ook vele male sterker worden. Leuk stukje Nederlandse filmgeschiedenis.

» details   » permalink  » reageer  

Sleepy Hollow (1999)

2 augustus, 22:02 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Tim Burton's moderne versie van Sleepy Hollow verteld het verhaal van Inspecteur Crane, die mysterieuze moordzaken moet onderzoeken in een klein dorpje met Nederlandse kolonisten. De slachtoffers zijn onthoofd en het hoofd mist, volgens de dorpelingen het werk van het spook van een hoofdloze ruiter, een meedogenloze Hessische huzaar (een Duitse huurling in dienst van de Britten ten tijde van de Amerikaanse revolutie).

In het originele verhaal is Ichabod een schoolmeester en het enige slachtoffer van de hoofdloze ruiter, Burton heeft er soort kruising van een detective en een slasher van gemaakt. De stijl die Burton nasteefde was die van de Gothische Horror van Mario Bava en de Hammer studio's. Zodoende hebben Christopher Lee en Michael Gough (beide uit Dracula) een gastrol. Christopher Walken heeft de rol van de hoofdloze ruiter en verder hebben we dan nog rollen van Michael Gambon (Harry Potter), Ian McDiarmid (Star Wars), Richard Griffiths (Harry Potter) en natuurlijk Johnny Depp in de hoofdrol.

Burton's stijl is duidelijk aanwezig. Hetzelfde donkere kleurfilter als in Batman Returns (stel je voor, het bloed moest met fel oranje vloeistoffen gefilmd worden). De film had hoe dan ook een lekker ouderwetse sfeer, versterkt door de (ietwat chaotische) muziek van Danny Elfman . Wat minder was waren de Burton-typerende slapstick achtige CGI-effecten en de soms nogal flauwe humor. Echt Nederlands zagen de huizen en de molen er ook niet uit en als Nederlander natuurlijk grappig om te horen dat afstammelingen van kolonisten hun eigen naam niet eens goed uit kunnen spreken. Namen als Van Garret, die door Burton verzonnen zijn, lijken me ook geen goed Nederlands (of zou hij Van Gerrit bedoelen?).

Leuk vond ik wel dat Burton een paar letterlijke citaten heeft gemaakt uit de Disney-verfilming van het zelfde verhaal. Ik vond dat vroeger altijd een erg sfeervol filmpje. Overigens ook opmerkelijk dat de Nederlandse bewoners van Amerika het onderwerp zijn van folklore en legendes, terwijl de Europese Nederlanders nou niet echt om hun bijgeloof en rijkheid aan volksverhalen bekend staan (hoewel die er wel zat zijn natuurlijk, maar vergelijk het eens met de Ieren of Zwitsers)

Hoe dan ook een vermakelijke film die het vooral moet hebben van sfeer en de leuke gastrollen.

» details   » permalink  » reageer  

Howards End (1992)

31 juli, 15:57 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

De film verhaalt over de zusters Schlegel. Helen wordt afgewezen door de jongste zoon van de Wilcox-familie, Margaret blijft echter bevriend met Mevrouw Wilcox. Een tijdje na de dood van mevrouw Wilcox vraagt meneer Wilcox Margaret ten huwelijk. Helen wil dat meneer Wilcox het arme koppel Bast helpt en zorgt voor nogal wat commotie in de familie...

Emma Thompson zette een leuke Margaret neer, haar positiviteit deed me een beetje aan mijn moeder denken. Daarnaast ook Anthony Hopkins (in een totaal andere rol als Hannibal Lecter) en een jonge Helena Bonham Carter voor de Tim Burton-films.

Ondanks dat het zo'n lange film was voelde het tempo soms wat te gehaast aan. Bepaalde dingen lijken zo heel plotseling te gebeuren, bijvoorbeeld Mr. Wilcox die met Ms. Schlegel wil trouwen. Het huis Howards End was als het ware een MacGuffin. Het verhaal speelt zich er nauwelijks en we krijgen het interieur niet eens volledig te zien, maar toch speelt het een beslissende rol in het verhaal.

De film was weer prachtig opgenomen. Heerlijke Britse setting met upper-class-taferelen die doen denken aan vroege Hitchcock's zoals Rebecca. Ook erg mooie muziek van Richard Robbins.

Hoewel Howards End het zeker wint qua sfeer, was The Remains of the Day toch wat sterker qua inhoud. Bovendien kwamen Hopkins en Thompson daarin ook beter tot hun recht. Howards End voelt meer aan als een subliem geschoten soap. Desalniettemin weer heerlijk ontsnapt aan het heden met dit mooie kostuumdrama van James Ivory.

» details   » permalink  » reageer  

Limitless (2011)

31 juli, 09:46 uur

Vermakelijke film met een fascinerend concept. Wat als een pilletje je briljant zou kunnen maken?

Visueel was de film ook wel geinig uitgewerkt. Veel geinige effectjes en ook leuk bedacht dat het beeld meer kleur kreeg als Eddie een pil had genomen.

Het verhaal had verder uiteindelijk niet heel erg veel om het lijf. Opzich had dit concept nog wat verder uitgewerkt kunnen worden. Uiteindelijk toch een leuke film die prima wist te boeien.

» details   » permalink  » reageer  

Enemy (2013)

31 juli, 09:43 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Aparte film van Denis Villeneuve met een intrigerend uitgangspunt. Een man ontdekt per toeval een exacte kopie van zichzelf en besluit hem te confronteren.

Sterk aan de film waren ook de Spinnen-symboliek (die een beetje aan Kafka deden denken) en het feit dat je niet altijd wist welke Jake wanneer in beeld was. Jake Gyllenhaal wist het sterk te spelen.
Uiteindelijk lijkt de film te suggereren dat Adam het zich allemaal ingebeeld heeft en dat ze eigenlijk een en de zelfde persoon zijn. Verschillende aanwijzingen zijn hiervoor te vinden; de doorgescheurde foto, het vreemdgaan, het gesprek met de moeder, hoe betaald een derderangs acteurs rekeningen en tot slot het gesprek met de zwangere vrouw (hoe was het op school vandaag?). Het allerlaatste shot van de film was behoorlijk surrealistisch.
Ik denk dat het angst voor vrouwen moet uitbeelden, die eten hun mannetje immers op als ze niet meer nodig zijn.


Ik hou niet zo van die sepia-tinten, geef mij maar mooi kleurrijk of juist blauw en kalm. Wel aardig opgenomen, maar het was weer een echte arthouse-mystery en dat betekend vaak traagheid en ongrijpbaarheid. Kan hier uiteindelijk toch veel minder mee als met Prisoners.

» details   » permalink  » reageer  

Dunkirk (2017)

29 juli, 10:30 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Ter land, ter zee en in de lucht.

Toen Christopher Nolan in de jaren '90 samen met zijn vriendin in een bootje van Dover naar Duinkerken voer kreeg hij het idee om de evacuatie van Duinkerken te verfilmen. Aangezien dat best kostbaar is en ook gevoelig ligt omdat het een oorlogsfilm is moest dat plan echter een tijdje de koelkast in. Nu Nolan inmiddels met enkel zijn naam al kan verdienen aan bioscoopkaartjes werd het tijd om dat risicovolle project alsnog uit te voeren.

De Duitsers hebben Engelse, Franse en Belgische (en eigenlijk ook Nederlandse) soldaten omsingeld aan de Franse kust. De Britten beginnen een evacuatie waar zelfs burgerschepen voor in worden gezet. Op het strand zijn de Britse soldaten echter een makkelijk doelwit voor de Duitsers...

De film heeft geen duidelijke hoofdpersoon en Nolan heeft er bewust voor gekozen om geen echte sterrencast te gebruiken. Echter helemaal onbekend is de cast ook niet. Zo spelen Tom Hardy (Batman, The Revenant), Kenneth Branagh (Harry Potter, Valkyrie), Cillian Murphy (Batman, Inception) en zanger Harry Styles een rol. Jochum ten Haaf heeft een klein rolletje als een Nederlandse koopvaarder en Michael Caine is even te horen als de stem van de vluchtleiding. Overigens hebben tal van Urkenaren rollen als figurant. Het acteerwerk was sterk, er waren nauwelijks woorden nodig om de sfeer van toen over te brengen, waardoor de film zich ruim op het visuele aspect kon focussen.

Dat Dunkirk Nolan's meest experimentele film tot nu toe zou zijn is onzin. Veel experimenteler dan Memento (de film die achterstevoren geschoten is) kan haast niet. Toch doet Nolan iets aparts met de vertelstructuur van de film. Hij verteld drie verschillende verhaallijnen door elkaar heen. Een week op het strand van Duinkerken met soldaten, een dag op zee bij burgers en een uur in de lucht met de Spitfires. Uiteindelijk lopen deze verhalen ook in elkaar over, wat verwarrend kan zijn voor de onoplettende bioscoopbezoeker. Nolan's intentie was ook om het verhaal puur vanuit de Britse soldaten en gewone mens te vertellen. Daarom geen Churchill die een toespraak geeft, maar een soldaat die de transcriptie uit een krant leest en daarnaast hebben de Duitsers gedurende de hele film geen gezicht. Helemaal aan het einde als de Spitfire-piloot gevangen wordt genomen zien we voor het eerst Duitse soldaten en zelfs dan zijn ze geblurd. Persoonlijk zie ik liever dat de Duitsers juist wel een gezicht krijgen en ook meerdere achtergronden van personages middels Flashbacks aan het licht komen, maar ik zie wel waarom Nolan dit heeft gedaan en het versterkt ook gevoel van het er zelf bij zijn.

Wat toch wel het sterkste was aan Dunkirk is het audiovisuele aspect. Het klinkt cliché voor een recensie van een Historische film, maar het voelde echt alsof je er zelf bij bent. In Nederland is de film vooralsnog alleen in een digitale widescreenprojectie te zien. Ik ben zelf geen fan van IMAX waar de film in is opgenomen, een film moet breed zijn en niet vierkant of 16:9. Bovendien merk je niet dat er iets is weggeknipt boven en onder, de composities waren perfect. Geen overbodige CGI en super realistische dogfights die op briljante wijze in beeld waren gebracht. Veel subjectieve shots, close-ups en natuurlijk het fantastische sounddesign. Bij een film als deze zou je een epische orkestrale soundtrack verwachten, maar het is immers Nolan. Hans Zimmer maakte een erg sterke en opmerkelijke soundtrack met als terugkerend element het geluid van Nolan's zakhorloge. De soundtrack creëert een suspense-achtige spanning en zorgt voor de gewenste emoties.

De setting van de film was bijzonder geslaagd. Opgenomen in Urk en op het Ijsselmeer en daarnaast ook in Noord-Frankrijk. Veel mensen hebben het over te moderne gebouwen in de film. Dat is echter pure onzin. Mensen hebben een heel typisch beeld van hoe de jaren '40 eruit heeft gezien en realiseren zich niet dat er toen al erg moderne architectuur was. Bauhaus bestaat bijvoorbeeld al sinds 1919 en Frankrijk liep daar niet op achter. Bovendien hebben 90-jarige veteranen de film gezien en beweerd dat alles precies zoals toen waren (behalve het harde geluid dan).

Ik snap de kritiek dat er nauwelijks bloed in de film voorkomt. Ik denk dat Nolan wilde voorkomen dat de film een Saving Private Ryan-kloon zou worden en dat begrijp ik ook. De vergelijking zou zich zeker hebben opgedrongen als we opnieuw soldaten zonder darmen op een strand zagen. Bovendien was daar ook niet echt spraken van bij deze bewuste slag.

Dat dit 'Nolan's beste film tot nu toe' is zoals veel critici in hun reviews zeggen vind ik wat overdreven. Ik moet eerlijk toegeven dat de film me qua verhaal een beetje heeft teleurgesteld. Wel vond ik dit een erg gave film om in de bioscoop gezien te hebben en zeker een van de beste van dit jaar omwille van de briljante manier waarop hij is geschoten en ook de zeer geslaagde wijze waarop het gevoel van de evacuatie op de kijker overkomt. Dat Nolan in plaats van de zoveelste blockbuster besluit om een experimentele oorlogsfilm te maken getuigt van een eigenzinnigheid die past bij een genie. Zonder twijfel een van de beste filmmakers van dit moment. Eigenlijk briljant hoe hij hier een van de grootste nederlagen uit de Tweede Wereldoorlog toch als een overwinning van moed en zelfopoffering neer heeft gezet.

» details   » permalink  » reageer  

Hannibal Rising (2007)

28 juli, 15:14 uur

Hannibal Rising verteld het verhaal van de jonge Hannibal die in Litouwen tijdens de oorlog zijn hele familie verliest. Na de oorlog gaat hij in Frankrijk bij zijn Japanse tante wonen en volgt hij een opleiding medicijnen. Hij komt oorlogsmisdadigers uit zijn verleden echter weer op het spoor.

Gaspard Ulliel speelt een prima rol als de Hannibal, al is het natuurlijk erg moeilijk om Anthony Hopkins en Mads Mikkelsen te evenaren in de rol. Wat ik jammer vond was dat de film is ver-Engelst, Litouwers en Fransen praten Engels met een accent, vind dat niet passen in het universum van The Silence of the Lambs.

Schrijver Thomas Harris schreef het boek onder verzoek van Dino De Laurentiis die na Hannibal graag nog een film zou makken in de winstgevende franchise. Tegelijkertijd schreef Harris zelf ook het script van de verfilming. Zodoende is het wat minder als zijn eerdere verhalen, maar toch zeker niet slecht. Persoonlijk vind ik dat de tv-serie Hannibal goed verder gaat op veel elementen die in dit verhaal al aan bod kwamen. Ik kan die tv-serie iedereen aanraden die de achtergrond van Hannibal graag meer uitgediept ziet en ook meer van het personage wil zien. De serie is in principe een Prequel, maar eigenlijk ook een reboot op Red Dragon.

De film is degelijk geschoten en wist het verhaal aardig te vertellen. Toch was het tempo voor mijn doen te hoog en zaten er teveel haken en ogen aan het plot. Vermakelijk, maar toch wel het minste in de hele franchise.

» details   » permalink  » reageer  

Manon des Sources (1986)

Alternatieve titel: Jean de Florette II, 27 juli, 15:33 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Net als voorganger Jean de Florette is Manon des Sources weer een prachtig Frans drama met een heerlijk pittoresk sfeertje.

10 jaar na de dood van Jean zijn de Soubeyran's aardig rijk geworden van de bloemen die ze met zijn bron hebben verbouwt. De dochter van Jean woont echter nog in de omgeving en als Ugolin verliefd op haar wordt ontstaat het gevaar dat aan het licht komt wat ze destijds hebben gedaan.

Daniel Auteuil en met name Yves Montand vertolken hun rollen opnieuw prachtig. Daarnaast was de mooie Emmanuelle Béart ook sterk als Manon.

De film is weer schitterend opgenomen. Niet te veel poespas maar ook nergens flets of saai. De prachtige muziek van Jean-Claude Petit met mondharmonica van Toots Thielemans maakt het helemaal af.

Door het tragische einde krijgt het eerste deel een geheel nieuwe betekenis en gaan we de oude Papet door een geheel ander daglicht zien. Jean was zijn zoon, zijn enige kans om zijn Soubeyran-erfgoed over te dragen en dankzij hem is hij dood.

Er gebeurt niet heel veel, maar toch gaat de film nergens vervelen. Ik heb een zwak voor dit soort sfeervolle drama's. Je waant je echt even in de Provence.

» details   » permalink  » reageer  

Papurika (2006)

Alternatieve titel: Paprika, 27 juli, 12:32 uur

Paprika vond ik een tegenvaller. Je ziet duidelijk in welke mate de film van invloed was op Inception, maar buiten het binnendringen van andermans dromen is er geen enkele overeenkomst. Er zat weer eens geen ondertiteling bij dus was ik overgeleverd aan de Engelse dub, wat praat die Paprika irritant zeg, lijkt wel een kleuter. Daarnaast zijn de dialogen niet te volgen omdat ze erg snel en eentonig zijn. De dromen waren ook een beetje chaotisch en soms echt random als personages de meest vreemde dingen uitkramen en rondmarcheren met wat lijkt op een Hitlergroet.

De karakteranimatie was zeker niet slecht, maar de film zat daarnaast ook vol van de oerlelijke digitale animaties en effecten (een nare gewoonte die animatiefilms uit de jaren 2000 hebben). Kon's eerdere films vond ik vele male mooier.

Uiteindelijk vond ik het zelfs een lange zit deze film. Waar Nolan in Inception nog een ingewikkeld maar begrijpelijk verhaal verteld is het hier voor mijn doen te chaotisch.

» details   » permalink  » reageer  

Grave (2016)

Alternatieve titel: Raw, 26 juli, 14:13 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Toen ik pas Cannibal Holocaust zag herinnerde ik me weer dat ik Raw nog moest zien. Vandaag maar even voor gaan zitten.

De film verteld het verhaal over een meisje uit een familie van vegetariërs die dierengeneeskunde gaat studeren. Nadat ze bij een van de vele bizarre ontgroeningen rauwe kikkernier moet eten krijgt de vegetariër een niet te stillen honger naar vlees...

Dit zou even goed de plotomschrijving van een foute b-horror kunnen zijn, het is echter een geprezen Franse Art-house film. Zodoende ligt de focus op coming-of-age drama. Desalniettemin probeert de film wel de choqueren, als het niet met kannibalisme is dan wel met de omstandigheden op de school of (homo)erotische taferelen.

Wat verschrikkelijk die ontgroeningen en al die stront irritante studenten. Ik zou het daar geen seconde uithouden. Waarom deze mensen dierenarts willen worden is me ook echt een raadsel, ze geven in ieder geval niets om dieren en hebben meer aandacht voor hardcore-feestjes in het mortuarium. Iemand een lijk proberen te voeren in de kelder, waarom zouden we dat aan leraren melden? (Waarom heeft een dierenartsopleiding eigenlijk menselijke lijken?) Naast de lompe behandeling van mede studenten kan Justine ook niet op haar ouders en zus rekenen. Kortom, de toon is somber.

Het kannibalisme werd op een interessante manier gebracht. Als je je hele leven geen vlees hebt gegeten en dan ineens wel veel vlees eet, hoe groot is de stap naar kannibalisme dan? Echter had ik het graag nog wat meer uitgewerkt gezien, met name het einde van de film liet te wensen over. Is kannibalisme nou erfelijk of hebben alleen vegetarische dierenartsen zijn daar last van?

De film is fraai geschoten en wist van begin tot eind zeker te boeien. De muziek was wel aardig, al die Franse liedjes hadden niet zo gehoeven.

Al met al niet zo goed als ik had verwacht na de vele prijzen, maar toch zeker wel een van de interessantere films van dit jaar. Het gevoel dat de film oproept zag je trouwens ook diverse malen op muren geschreven in de film: WTF?!

» details   » permalink  » reageer  

Goodfellas (1990)

Alternatieve titel: GoodFellas, 26 juli, 10:38 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

"You mean, let me understand this cause, ya know maybe it's me, I'm a little fucked up maybe, but I'm funny how, I mean funny like I'm a clown, I amuse you? I make you laugh, I'm here to fuckin' amuse you? What do you mean funny, funny how? How am I funny?"

Gisteravond laat op de fiets door de regen en met de trein om Goodfellas op het grote doek te zien. Je moet er wat voor over hebben, maar zo'n film is dat ook meer dan waard.

In jaren '80 had Scorsese het een beetje gehad om Misdaadfilms te maken. Toen hij het boek Wiseguy: Life in a Mafia Family van Nicholas Pileggi ontdekte veranderde hij echter meteen van gedachte en moest het absoluut verfilmen. De film verteld het waargebeurde verhaal van de Half-Ierse, Half-Italiaanse Henry Hill die vastbesloten is om een Wiseguy te worden, een lid van de maffia. Het begint met kleine klusjes, maar hij raakt in de gratie bij lijder Paulie en de rest gaat vanzelf.

Opmerkelijk aan Goodfellas is dat de film door zowel ganster-fans als liefhebbers van hoogwaardige cinema op handen gedragen wordt. Dat komt omdat Goodfellas een aangrijpend en meeslepend portret is van het Gangster-milieu (dat Scorsese zelf door zijn slaapkamerraam kon bewonderen toen hij jong was), maar tegelijk helemaal niet op actie focust en visueel eigenzinnig en origineel is. De overvallen worden nauwelijks in beeld gebracht, dat hoeft ook niet want die zijn helemaal niet spannend. De wet is niet waar het gevaar schuilt, het gevaar zit hem juist in de andere wiseguys.

Henry Hill is eigenlijk ook een echte anti-held, hij steelt en doet andere verwerpelijke dingen zonder spijt. Toch weet Scorsese hem heel menselijk af te beelden, je begrijpt waarom hij zijn keuzes maakt en je kan het niet helpen dat zelfs het geweld soms ook terecht aanvoelt (bijvoorbeeld wanneer hij de handtastelijke overbuurman van zijn vriendin even zijn hersens inslaat). Criminaliteit wordt niet verheerlijkt in de film, er is genoeg negativiteit te zien. Tegelijkertijd wordt ons ook geen moraal opgedrongen, Scorsese wijst niet met het vingertje. Het is aan de kijker om een oordeel te vellen over de personages en dat zien we in Hollywood niet zoveel.

De film is briljant opgenomen. Aan de ene kant documantaire-achtig en ultra-realistisch en aan de andere kant juist super stilistisch. Juist deze combinatie van voice-over, long takes en dollyzooms is wat de visuele look van Goodfellas zo uniek maakt. Het meest geniale shot van de film was toch wel die dat ultra lange shot wanneer Henry en Karen via de achteringang een restaurant binnengaan. Qua muziekkeuze deed de film me haast aan George Lucas' American Grafitti denken, beide films hebben namelijk een soundtrack volledig bestaande uit bekende 60s muziek (en in dit geval ook 70s en 80s). Werkt perfect en versterkt ook het tijdsbeeld.

Uitstekend acteerwerk van Robert De Niro en Ray Liotta. En man wat is die Joe Pesci hier geniaal, zijn meest komische en meest duistere rol tegelijk. De Funny how?-scène was overigens helemaal geïmproviseerd door Pesci en Liotta, net zoals bijna alle dialoog in de film. Hitchcock had zelf een cameo in zijn films, Scorsese heeft altijd cameo's van zijn ouders. Zijn moeder speelt de moeder van Tommy en zijn vader speelt de man die Tommy neerschiet.

Een prettige herziening op het grote doek. Heerlijk dat dit soort klassiekers in bijzondere gevallen het daglicht mogen zien. Kijk nu echt uit naar The Irishman, waar de cast van Goodfellas min of meer herenigd zal worden en we als bonus ook nog Al Pacino en Harvey Keitel erbij zullen krijgen. Hoe dan ook een echt meesterwerk dat iedereen gezien moet hebben.

» details   » permalink  » reageer  

Cannibal Holocaust (1980)

Alternatieve titel: Ruggero Deodato's Cannibal Holocaust, 24 juli, 13:13 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Ondanks dat ik min of meer wist wat ik kon verwachten wist Cannibal Holocaust me toch behoorlijk te choqueren. Een Italiaan gaat naar Venezuela en Colombia met een handje vol derdegraads (porno)acteurs om een kannibalenfilm te maken. Dat is de productieachtergrond, maar het plot is niet veel anders.

Toen de film werd uitgebracht in Italië werd Ruggero Deodato ervan verdacht dat hij de acteurs zou hebben vermoord voor het maken van de film. Ik weet niet welke versie de Italiaanse officier van justitie heeft gezien, maar in mijn versie was al het menselijke toch vrij duidelijk in scène gezet. Deodato had het ook een beetje over zichzelf uitgeroepen want de acteurs moesten als gimmick een jaar uit de publiciteit verdwijnen na het maken van de film. De film is 10 dagen na de première voor 3 jaar lang verboden geweest in Italië en werd in ruim 50 landen ook verboden (in veel zuid-Amerikaanse en Aziatische landen is de film nog steeds verboden). In Japan werd het de meest succesvolle film na E.T. in 1983. Sergio Leone bewonderde de film schijnbaar om zijn realisme.

Jammer eigenlijk dat de found-footage documentaire is verpakt in een soort speelfilm. Het hele ultra-realisme gimick dat Deodato nastreefde is daarmee namelijk de das om gedaan. Bovendien was het speelfilm-gedeelte haast net zo beroerd geschoten als de nep docu (out of focus). Verder was het wel vrij knap hoe veel van de lange docu-shots zijn opgenomen en was de gore voor het lage budget wel geinig.

De film is bedoeld als een soort kritiek op de sensatiezucht van de media. Wie zijn nou de echte kannibalen? De Indianen of de westerlingen die wreedheden begaan. Wat geld voor de controversiële filmers in de film geld echter ook voor regisseur Deodato zelf. Ondanks zijn mischien 'nobele' moraliserende bedoeling blijft het pure exploitatie. Puur voor shock-value dieren afslachten (ook al zijn ze daarna door Indianen opgegeten) vind ik ook behoorlijk verwerpelijk en ergens ook pervers hoe hij de Indianen voor zijn film gebruikt heeft (zeker gezien Zuid-Amerikaanse stammen helemaal niet aan Kannibalisme doen). Wat me nog meer verbaasd is dat Deodato ook een hele crew en cast kon vinden die het prima vond om dieren af te maken. Door retakes moesten twee aapjes eraan geloven... De dierenmishandeling in de film is verreweg het walgelijkste dat ik ooit op film heb gezien. Een muskusrat, een aantal slangen, een vogelspin, twee aapjes, een zwijntje en een grote schildpad zijn voor de film gedood. Nu doen Indianen dat ook in het wild, maar dat vind ik toch een heel ander verhaal, die weten niet beter en kunnen niet anders.

Een bizar contrast met de lelijkheid van de opnames en de walgelijkheid van de daden op het scherm is de prachtige muziek van Riz Ortolani, tenminste de Main Theme zou een perfect bij een romantisch drama hebben gepast. Ik denk dat het het shock-effect moest versterken om tamelijk vrolijke muziek te spelen bij gruweldaden.

Vele male interessanter dan films als The Blair Witch Project, maar met andere editing zou de film veel beter uit de verf zijn gekomen. Lastig te beoordelen film uiteindelijk. Als je een film puur op morele overweging zou beoordelen had deze de laagst mogelijke score, maar dat doen we niet. Echt sterk vond ik hem niet, maar het was toch wel goed in scène gezet allemaal. Een van de schokkendste films die ik ooit heb gezien.

» details   » permalink  » reageer  

The Conjuring (2013)

24 juli, 09:38 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

In het begin van de vorige eeuw waren we allemaal bang van monsters. In de jaren 50 en 60 werden we langzamerhand steeds banger van echte menselijke criminelen. Vanaf de jaren '70 kwamen daar dan ook nog aliens bij en veranderde de menselijke moordenaar in een bovennatuurlijk wezen. Tegenwoordig is bovennatuurlijke horror weer helemaal in. Het spookhuisgenre is altijd een constante factor in de horror geweest, al is het aan The Exorcist te danken dat demonen ook 'serieus' benaderd worden in film. The Conjuring is een schoolboek-voorbeeld van een moderne demonen-film.

Een familie gaat in een oud huis wonen op Rhode Island. Al snel gebeuren er vreemde dingen in het huis. Ze schakelen de hulp in van "paranormale-deskundigen" en dan beginnen de echte problemen pas.

De film claimt te zijn gebaseerd op ware gebeurtenissen, zoals verteld door Ed en Lorraine Warren. Lorraine leeft nog en claimt nog steeds dat het allemaal echt gebeurt is. Naast deze film is ook The Amityville Horror gebaseerd op hun verklaringen. Wetenschappelijk onderzoek naar de verklaringen, foto's en het bewijsmateriaal heeft echter uitgewezen dat het allemaal nep is. Bovendien bestaat het huis nog en de huidige bewoner heeft in geen enkel archief iets gevonden over mysterieuze doden of heksen. Het is natuurlijk gewoon een soort gimmick, als mensen denken dat het echt is is het allemaal nog enger dan het al is.

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder. Spookverschijningen bij een gezien die door experts worden onderzocht kennen we al van films als Poltergeist, Ghostbusters, The Legend of Hell House en The Haunting. Hier wordt dat ook nog eens gecombineerd met demomen-horror zoals we die kennen van The Exorcist. De uiteindelijke backstory is (zoals zo vaak) nogal mager. Typische New England/Rhode Island Heksenlegende.

The Conjuring is de tweede film die ik van James Wan zie. Van Saw heeft hij gelukkig geleerd dat je een goede film niet in een paar dagen op kan nemen en zodoende ziet deze film er al stukken beter uit. De film is best aardig opgenomen en de manier waarop spanning werd opgewekt was ook wel sterk gedaan. De jumpscares waren vaak natuurlijk een beetje goedkoop, maar door met de anticipatie van een jumpscare te spelen en de ene keer wel en de andere keer niet daar aan te voldoen, ontstond er een soort suspense.

Vermakelijk omdat het best creepy was en voor een moderne horror best degelijk gemaakt zonder een overkill aan CGI. De drama was echter een beetje misplaatst en verder is de film behoorlijk cliché.

» details   » permalink  » reageer  

A Cure for Wellness (2017)

24 juli, 09:36 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

A Cure for Wellness is een Mystery/Horror die me op positieve wijze heeft verrast. De film verteld het verhaal van een jonge zakenman die afreist naar de Zwitserse Alpen om zijn baas terug naar New York te brengen. Zijn baas verblijft in een sanatorium en eenmaal daar blijkt er iets vreemds aan de hand te zijn.

De film begint nog even in de ultra-moderne setting van New York, maar die maakt al snel plaats voor een Zwitserland waar de tijd stil heeft gestaan. Een Gotische setting met sanatorium dat sinds de jaren '50 niet veranderd lijkt te zijn. Het mysterie bouwt zich langzaam op tot de film steeds fantastischer wordt. Uiteindelijk is het zelfs een echte Gothic Horror.

Op zich jammer dat de film in 16:9 is gefilmd, composities worden dan snel flets. Toch was de film wel erg mooi geschoten. De film speelt zich af in Zwitserland, maar is opgenomen in Duitsland en dat merk je toch wel. Zwitserse politieagenten verzamelen geen Pickelhaubes.

Erg vermakelijke en onderhoudende film van Gore Verbinski (Pirates of the Carirbean) met een fijne mysterieuze sfeer. Een van mijn favorieten van dit jaar.

» details   » permalink  » reageer  

Valhalla Rising (2009)

23 juli, 10:58 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Mijn verwachtingen waren best hoog. Een film over Vikingen die naar Jerusalem willen met Mads Mikkelsen. Ik had Nicolas Winding Refn echter totaal verkeerd ingeschat, Drive en The Neon Demon geven geen goed beeld van zijn stijl blijkbaar.

Het concept is zeker niet verkeerd. Een minimalistische film over Noorse Mythologie, het Christendom en de mens en de natuur. Het heeft zelfs iets van Bergman. Symblisch gezien erg sterk. One-Eye is natuurlijk de mensgeworden god Odin en de historische koppeling aan de Vikingresten die in Amerika zijn gevonden was ook wel leuk gedaan.

Prachtige rauwe natuur. Alleen zo waardeloos in beeld gebracht door Refn. Onstabiele schuddende shots en composities die blind geschoten lijken te zijn. Het tegenovergestelde van de trefzekere en symmetrische composities die zijn latere werk zouden kenmerken. Ik werd daarnaast helemaal gestoord van de soundtrack. Volgens mij was er zelfs iets mis met mijn speakers, want anderhalf uur tik-geluiden en lage dreunen kunnen nooit opzettelijk zijn.

Refn heeft toegegeven dat hij helemaal niet geïnteresseerd is in Vikings en hij de film als een grote trip bedoeld heeft (ergens in het schrijfproces moest One-Eye door een UFO worden opgehaald). Vaag gedoe, om het vaag gedoe. Het moraal van de mens en de natuur dat ik eruit haalde is blijkbaar puur door toeval ontstaan.

Hoewel ik best minimalistische en trage films kan hebben was dit gewoon een veel te lange zit met opzettelijke ontoegankelijkheid en tergend traag tempo. Het missende potentieel maakt het alleen maar zuurder dat de film niet door te komen is. De vele hoge waarderingen zijn mij een raadsel.

» details   » permalink  » reageer  

The Mummy (2017)

23 juli, 09:58 uur

Universal wil het opnemen tegen Marvel en DC met een eigen zogenaamde 'Shared Universe'. Ze besloten om de klassieke Universal Monsters van stal te halen, net op tijd want in over een aantal jaar zijn ze alle auteursrechten op die films kwijt. Ik heb het zelf helemaal niet op die Shared Universes en deze Superheld-achtige benadering op het Horror-genre, al heeft Universal in de jaren '40 al bekende monsters naast elkaar laten optreden in films als House of Frankenstein.

De film heeft helemaal niets te maken met de originele Mummy-film met Boris Karloff. Het is eerder een remake van de recentere Mummy-film van Stephen Sommers. Dat dwingt toch wel de vergelijking. Beide films combineren Humor, Horror en Actie, maar waar Sommers dat op een Indiana Jones-achtige wijze doet, wordt het hier meer op hedendaagse superheldenactie gegooid. De capriolen van Brendan Fraser en company in het Vreemdelingenlegioen leent zich toch meer voor komedie dan de Irak-oorlog...

Een groot verschil is dat ze het geslacht van de Mummy hebben veranderd en het tragische liefdesverhaal hebben vervangen door een deal met de god Seth. Net als in Sommers' film moet de Mummy hier levenden verzwelgen om zijn kracht terug te krijgen en heeft hij/zij controle over de elementen. Waar Imhotep mensen kan hypnotiseren (of simpelweg intimideren om hem te gehoorzamen) veranderd de priesteres mensen in zombies.

Ik ben totaal geen fan van de combinatie Horror-Actie. Maak nou eens een keer een lekker enge Mummy-film! Toch vond ik dat Sommers dat op een leuke manier had gedaan (en jeugdsentiment zal ook een beetje meespelen), hier vond ik de humor erg afleiden. Er zaten wat mooi unheimliche stukjes in met zombies, maar de focus ligt toch echt op de actie en niet op de horror. Ik moet Universal nageven, hun Dark Universe vind ik veel interessanter als dat van Marvel of DC. Kwalitatief is het vooralsnog niet beter uitgevoerd.

Vermakelijk, maar ik zet liever de film van Sommers nog een keer op. De beste Mummy-film vind ik vooralsnog The Awakening met Charlton Heston.

» details   » permalink  » reageer  

Zwartboek (2006)

Alternatieve titel: Black Book, 21 juli, 14:59 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Na een Hollywood-avontuur dat eindigde met drie onsuccesvolle producties besloot Paul Verhoeven om terug te keren naar zijn geboorteland. Zwartboek werd daarmee de eerste Nederlandse film van Verhoeven in ruim 20 jaar. In totaal heeft de film bijna 18 miljoen euro gekost. Omdat buitenlandse financiers laat waren met betalingen konden crew-leden niet worden betaald, wat tot stakingen en een bijna-faillissement van de studio leidde.

Waar Soldaat van Oranje vooral de heroïsche kant van het verzet liet zien is alles in Zwartboek een stuk minder zwart-wit. De film verteld het verhaal van een joodse onderduikster die tegen het eind van de oorlog bij het verzet komt als tijdens een mislukte actie haar familie wordt gedood. Het verzet wil dat ze de Hauptsturmführer verlijd en als spionne werkt...

Het idee voor Zwartboek kregen Verhoeven en Soeteman al toen ze research deden voor Soldaat van Oranje en onder meer ontdekte dat enkele verzetsleden na de oorlog ter dood waren veroordeelt voor hoogveraad en dat er in Amsterdam na de capitulatie nog twee Duitsers ter dood zijn veroordeeld door hun superieuren omdat ze wilde deserteren. De film vertoond daarnaast ook duidelijk invloeden van W. F. Hermans' De Donkere Kamer van Damokles en Alfred Hitchcock's Notorious. Het research is erg goed gedaan en zodoende is de film behoorlijk historisch correct. De uniformen kloppen allemaal, alleen de data kloppen niet helemaal (Nederland was al bevrijd toen Hitler jarig was) en schijnbaar waren de Canadese vlaggen toen anders. Ik snap opzich wel dat mensen de film onwaarschijnlijk vinden, want dat is het ook wel een beetje (de trekschuit en dergelijke) maar Nederlanders kunnen daar ook zo'n probleem van maken (ontzettend kinderachtig van Alex van Warmerdam overigens).

Carice van Houten acteert in het Nederlands, Duits en Hebreeuws en zingt daarnaast zelfs. Thom Hoffman, Derek de Lint, Peter Blok, Michiel Huisman en Frank Lammers speelde daarnaast ook sterk. Sebastian Koch, Waldemar Kobus en Christian Berkel deden het dan weer sterk als de Duitsers. Daarnaast zit de film boordevol cameo's van bekende Nederlandse koppen. Een beetje storend om op emotionele momenten Theo Maasen of Johny De Mol te zien, maar buitenlandse kijkers merken daar toch niets van. Later zou trouwens een groot deel van de cast in het Amerikaanse Valkyrie spelen.

De film is zeer professioneel geschoten waardoor hij haast on-Nederlands aandoet. Wederom enkele knipoogjes naar Hitchcock in het camerawerk tijdens de shots van de "MacGuffins" (het zwarte boek en het flesje insuline). De Britse componiste Anne Dudley voorziet de film van een prachtige orkestrale soundtrack.

Bizar dat Verhoeven hierna niet gewoon doorgegaan is met magistrale Nederlandse films maken en zolang niets van de grond heeft gekregen. Het in Frankrijk gemaakte Elle was wel redelijk, maar de beste man kan zoveel beter. Dat Zwartboek ook in het buitenland populair is begrijp ik erg goed, het is zeer zeker een van de allerbeste films die in ons land gemaakt is.

» details   » permalink  » reageer  

Bitter Moon (1992)

Alternatieve titel: Lunes de Fiel, 20 juli, 13:42 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een Engels echtpaar ontmoet een knappe Franse vrouw en haar invalide Amerikaanse man tijdens een cruise. De Amerikaan wil de Brit waarschuwen dat zijn vrouw gevaarlijk is en verteld hem daarom tot in het detail het verhaal van hun relatie. Bitter Moon ontpopt zich van een aandoenlijk romantisch drama tot een sombere en spannende erotische thriller.

Emmanuelle Seigner, de vrouw van Polanski, is perfect gecast in de rol van Mimi. Peter Coyote deed het als enige Amerikaan ook goed in zijn rol als verteller. Wanneer de setting zich van de boot naar Parijs verplaats bezit de film de zelfde heerlijke sfeer als in Frantic.

Visueel was de film een beetje wisselend. Dan zag het er nogal flets uit (vooral op de boot) alsof we naar een tv-film aan het kijken zijn, en dan weer bijzonder sterk, het prachtige openingsshot door de patrijspoort bijvoorbeeld. Synthesizer-tovenaar Vangelis voorziet de film van een mooie soundtrack. Het openingsthema en het liefdesthema waren werkelijk schitterend, de rest van de muziek had wat beter gekund.

Al met al was Bitter Moon een onderhoudende en meeslepende film, die me toch een beetje somber achter liet. Het einde had van mij wat verder uitgediept mogen worden (ik was net zo verbaast als Nigel dat Fiona met Mimi aan de haal ging), maar dit was zeker geen onaardige film van Polanksi.

» details   » permalink  » reageer  

The Rescuers (1977)

Alternatieve titel: De Reddertjes, 20 juli, 09:32 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Secret of NIMH (1982)

Alternatieve titel: Het Geheim van NIMH, 19 juli, 17:15 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Nineteen Eighty-Four (1984)

Alternatieve titel: 1984, 19 juli, 17:08 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Tintin et le Lac aux Requins (1972)

Alternatieve titel: Kuifje en het Haaienmeer, 19 juli, 17:07 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Poltergeist (1982)

19 juli, 16:58 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Witness (1985)

19 juli, 16:56 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Prince of Darkness (1987)

19 juli, 16:55 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Chinatown (1974)

19 juli, 16:54 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

» details  

De Vierde Man (1983)

Alternatieve titel: The Fourth Man, 19 juli, 13:50 uur

Een tijdje terug moest ik De Vierde Man van Gerard Reve lezen voor mijn boekenlijst. Ik vond het een waardeloos boek. Puur Reve die zijn seksleven etaleert en oeverloze overpeinzingen en dat ook nog eens in vermoeiende fonetische spelling geschreven. Ik was dan ook terughoudend om Verhoeven's verfilming te bekijken, maar het moest nu eenmaal want ik wilde toch alle films van Verhoeven eens gezien hebben. Nu ben ik toch erg blij dat ik de film heb gezien.

Gerard Reve geeft een lezing in Vlissingen, omdat het te laat is om terug naar huis te gaan overnacht hij bij de penningmeester van de boekenclub. Hij besluit een tijdje bij haar te blijven, maar dan ontdekt hij dat haar vorige drie geliefde allemaal zijn overleden. Omdat hij zich aangetrokken voelt door haar vriend blijft hij. Tiereliere lier wie is nummer vier?

Zowel in het boek als in de film vind ik het personage Gerard Reve maar een pervers en arrogant persoon (niet dat de schrijver perse ook zo is). Zo heeft Jeroen Krabbé hem dan ook vertolkt, knap gedaan. Vreemde keuze om in de verfilming het personage ook Reve te laten eigenlijk, zeker gezien de grote verschillen tussen het boek en de film. Renée Soutendijk speelde ook goed. Wel waren veel dialogen erg geforceerd, maar dat is nu eenmaal als je films in je moedertaal kijkt denk ik.

Waar het boek slechts een sfeervolle droomscène had zit deze verfilming vol van de surrealistische visioenen. Daarnaast bevat de film heerlijke Hitchcockiaanse Suspense. Later zou Verhoeven in Amerika verder borduren op de Thriller-elementen van De Vierde Man in Basic Instinct, helaas liet hij de symboliek en het surrealisme daar achterwegen.

Als Katholiek was ik bijzonder gecharmeerd door de geweldige religieuze symboliek van Verhoeven. De vele verwijzingen naar de maagd Maria bijvoorbeeld. Omdat zijn vorige films erg slecht werden ontvangen door critici wilde Verhoeven een serieuzere film maken. Een occulte thriller met religieuze symboliek. Samen met Gerard Soeteman koos hij het boek van Reve als basis. Verhoeven liet zich voor de film inspireren door de visuele stijl van Alfred Hitchcock, het surrealisme van Luis Buñuel en de religieuze symboliek van Ingmar Bergman. In Nederland werd de film door critici inderdaad beter ontvangen dan Spetters, maar dat lieten de bezoekerscijfers niet zien. Wel is het in Amerika een cult-film geworden, geen wonder dat Verhoeven even later internationaal doorbrak.

Misschien moet ik Reve toch nog maar een kans geven. Uit zijn boek haalde ik verwijzingen naar de Mariaverering niet echt, maar zijn opvatting in de film over fantasie en het katholicisme kan ik me (als Katholieke romanticus) zeker vinden. Ik vind persoonlijk ook dat andere christelijke stromingen, zoals bijvoorbeeld het Calvinisme, te zakelijk zijn en buiten het evangelie voor weinig openstaan. Bijvoorbeeld niet voor kunst of occulte Thrillers...

De Vierde Man is een heus cinematografisch meesterwerk van eigen bodem. Met name de surrealistische visioen waren briljant en zeer stilistisch geschoten door Jan De Bont met gebruik van haast onmogelijke overgangen. De muziek van Loek Dikker hielp de naargeestige sfeer ook enorm.

Het homo-erotische had van mij niet zo gehoeven, maar daarbuiten is deze film me bijzonder goed bevallen. Naargeestige Hitchcockiaanse spanning in het Nederland van de jaren '80 met surrealistische verwijzingen naar de dood en de maagd Maria.

» details   » permalink  » reageer  

Dracula (1979)

19 juli, 10:49 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Coma (1978)

19 juli, 10:48 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Dark City (1998)

19 juli, 10:47 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Henry V (1989)

19 juli, 10:45 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Entity (1982)

Alternatieve titel: Het Onding, 19 juli, 10:43 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Lion in Winter (1968)

19 juli, 10:42 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Le Dernier Loup (2015)

Alternatieve titel: Wolf Totem, 19 juli, 10:41 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Ôritsu Uchûgun Oneamisu no Tsubasa (1987)

Alternatieve titel: Wings of Honneamise, 19 juli, 10:40 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Full Metal Jacket (1987)

19 juli, 10:38 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Phantasm (1979)

Alternatieve titel: De Nacht van de Levende Doden, 19 juli, 10:38 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Black Rain (1989)

19 juli, 10:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

A Beautiful Mind (2001)

19 juli, 10:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

AmnesiA (2001)

19 juli, 10:29 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

...E tu Vivrai nel Terrore! L'Aldilà (1981)

Alternatieve titel: The Beyond, 19 juli, 10:12 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Tenebre (1982)

Alternatieve titel: Tenebrae, 19 juli, 10:11 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Conan the Barbarian (1982)

Alternatieve titel: Conan, Koning der Barbaren, 19 juli, 10:10 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Dolls (1987)

19 juli, 10:06 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Fly (1986)

19 juli, 10:06 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Fog (1980)

19 juli, 10:04 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Turks Fruit (1973)

Alternatieve titel: Turkish Delight, 18 juli, 13:48 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Turks Fruit is de meest succesvolle Nederlandse bioscoopfilm aller tijden en volgens sommigen ook de beste. Gebaseerd op het net zo controversiële boek van Jan Wolkers. Zelf heb ik het boek na de eerste bladzijde maar opgegeven, maar gezien mijn waardering voor Verhoeven's latere werk wilde ik de film toch maar een kans geven.

De jonge Verhoeven wilde in de jaren '70 heel wat taboes doorbreken, waarmee hij (onbedoeld) een trend zette in de Nederlandse filmwereld. Seks word op een nonchalante, ranzige, expliciete, "realistische" en komische manier benaderd, wat nu zo typisch Nederlands is. Naast de vele verwijzingen naar seks en het oer-Hollandse gevloek bevat de film ook aardig wat ranzigheid. Waar Hitchcock in 1960 nog controversieel bezig was toen hij überhaupt een doorspoelende wc filmde schotelt Verhoeven ons een close-up van een drol in de wc, poepende honden en een flinke hoeveelheid kots voor.

Daarnaast viel het allemaal wel mee gelukkig. Het verhaal wist echter niet direct te pakken. Na wat schijnbaar plotloze seks-taferelen krijgen we een soort romance tussen Erik en Olga. Best redelijk drama, zekers als de schoonouders ook ten tonele komen. Uit het niets besluit Olga dat ze bij Erik weg wil en een onstuimige scheiding volgt. De film zakt een beetje in en Erik komt Olga nog een aantal keer tegen. Aan het einde werd de film een stuk interessanter als Erik een meeuw verzorgt en Olga op sterven ligt. De vele symbolische verwijzingen naar de dood krijgen eigenlijk hun plaats.
Jammer dat er veel omheen gedraaid wordt.


Turks Fruit is zeer aardig opgenomen. Cinematograaf Jan De Bont baseerde de realistische cinematografie met veel natuurlijk licht op The French Connection. Enkele shots waren echt prachtig geschoten en Verhoeven gebruikt leuke filmische trucjes waardoor de film onderhoudend blijft. Mooie setting van de jaren '70 en ook leuke muziek. Rogier van Otterloo maakt een prachtige romantische soundtrack, waarvoor Toots Thielemans op de harmonica te horen is.

Al met al vond ik het een onderhoudend drama. Dat hele vrijheid blijheid gedoe staat mij helemaal niet aan, maar ik had verwacht dat de seks veel afleidender zou zijn. Het is zeker niet het hoogtepunt van de Nederlandse cinema, maar Verhoeven laat zijn talent al vroeg zien.

» details   » permalink  » reageer  

The Dead Zone (1983)

Alternatieve titel: Dodelijk Dilemma, 18 juli, 11:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Logan's Run (1976)

18 juli, 10:56 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Groundhog Day (1993)

18 juli, 10:54 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Crimson Peak (2015)

18 juli, 10:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Cross of Iron (1977)

Alternatieve titel: Steiner - Das Eiserne Kreuz, 18 juli, 10:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Captain Phillips (2013)

18 juli, 10:48 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Blow Out (1981)

18 juli, 10:48 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

4 Mosche di Velluto Grigio (1971)

Alternatieve titel: Four Flies on Grey Velvet, 18 juli, 10:47 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Atlantis: The Lost Empire (2001)

Alternatieve titel: Atlantis: De Verzonken Stad, 18 juli, 10:45 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Anastasia (1997)

18 juli, 10:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

American Graffiti (1973)

18 juli, 10:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Air Force One (1997)

18 juli, 10:43 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Man of Steel (2013)

18 juli, 10:38 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Jack Reacher: Never Go Back (2016)

18 juli, 10:37 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Ghosts of Mars (2001)

Alternatieve titel: John Carpenter's Ghosts of Mars, 18 juli, 10:34 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Drive (2011)

18 juli, 10:32 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Angst (1983)

Alternatieve titel: Fear, 18 juli, 10:27 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Brother Bear (2003)

18 juli, 10:14 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Logan (2017)

18 juli, 10:12 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Zoals vaker gezegd heb ik helemaal niets met Marvell-superhelden (al waren Sam Raimi's Spiderman-films toen ik jong was wel leuk), maar toen men Logan wou zien dacht ik: Waarom niet? Nooit een X-Men film afgekeken, maar door de stand-alone titel dacht ik dat dat geen probleem zou vormen. Dat deed het niet, alleen zou je veel meer met de personages meeleven als je wist wat Professor X nou voor fout had begaan.

Logan is geen standaard superheldenfilm met veel helden die het tegen een krachtige schurk moeten opnemen. Het is echter wel een typisch plotje dat we heel vaak zien in actie-films. De gepensioneerde held word benaderd om iemand te beschermen en krijgt dan te maken met een slechte organisatie die hen op de hielen ziet, wat volgt een soort roadmovie-achtige film. Desondanks zit er ook weinig inhoud in de film. Ookal zitten er dan ingetogen rollen in en speelden Hugh Jackman en Patrick Stewart erg goed.

Waar ik me heel erg over verbaasde is dat de X-Men strips ook in het universum van de films bestaan. Is dat niet een beetje raar? Verder was de film wel aardig opgenomen, maar nergens echt bijzonder.

Logan is hoe dan ook stuken beter dan de vorige Marvell-film die ik toevallig zag. In tegenstelling tot Deadpool neemt Logan zichzelf wel serieus en vervalt niet tot onderbroekenlol en gimmicks. Aardig filmpje, maar ik hoop nog steeds dat de massale superhelden-rage snel een keer over is.

» details   » permalink  » reageer  

Hacksaw Ridge (2016)

18 juli, 10:10 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Resurrected (1991)

Alternatieve titel: Shatterbrain, 18 juli, 10:10 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

De Leeuw van Vlaanderen (1985)

18 juli, 10:09 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Mariken van Nieumeghen (1974)

18 juli, 10:08 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Aftermath (2017)

18 juli, 10:07 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Churchill (2017)

17 juli, 10:51 uur

In 1944 zijn de geallieerden van plan om de gewaagde operatie Overlord uit te gaan voeren. Deze operatie is echter niet zonder risico's en president Churchill is niet van plan om weer Engelse militairen hun dood tegemoet te sturen. Al zijn aandacht gaat naar het tegenhouden van Overlord, tot ergernis van Veldmaarschalk Montgomery en de Amerikanen.

Nooit geweten dat Churchill zo tegen de plannen voor D-Day was. Brian Cox zet een erg sterke vertolking van de beroemde Brit neer. De film is af en toe behoorlijk traag en draait volledig om Churchill zelf, maar is goed geschoten en gespeeld met kenmerkende Britse kwaliteit.

Mooi portret en goed drama.

» details   » permalink  » reageer  

Kong: Skull Island (2017)

17 juli, 10:30 uur

Alsof een kind dat helemaal fan is van King Kong stiekem Apocalyps Now heeft gezien en 185 miljoen dollar krijgt om een film te maken.

Het verhaal is vrij typisch en heeft niets te maken met de eerdere King Kong-verfilmingen. De grootste zwakte van het script is dat de personages totaal geen inhoud hebben, het zijn allemaal types zonder achtergrond die nou eenmaal bij zo'n film horen. Daarnaast maakt ook niets indruk, je bent als kijker passief getuigen van het alles. Toegegeven sommige point-of-view-shots vanuit de helicopters waren wel erg gaaf gedaan.

Het feit dat de film zich in de jaren '70 afspeelt en Samuel L. Jackson in de film speelt maakt het geheel nog wel vermakelijk. Bovendien is de film best aardig opgenomen met veel knipoogjes naar jaren '70 stijl, muziek uit die tijd en Japanse monsterfilms.

Popcornvermaak is het zeker en de film is leuker dan verwacht door de setting, maar wel een beetje infantiel allemaal. Ik vind de jaren '70 remake van King Kong nog steeds het leukst.

» details   » permalink  » reageer  

The Passion of the Christ (2004)

Alternatieve titel: The Passion Recut, 15 juli, 21:55 uur

Voor een lange tijd wilde ik deze controversiële Jezus-film van Mel Gibson zien en nu is het er dan eindelijk van gekomen. De film verteld het verhaal van de laatste 12 uur van het leven van Jezus Christus en in het bijzonder de lijdensweg.

Allereerst wil ik Mel Gibson een groot compliment geven dat hij ervoor heeft gekozen om met nagenoeg onbekende acteurs te werken en geen bekende Hollywood-sterren te hebben gecast. En daarnaast zelfs geen Engels maar Latijn en Aramees/Hebreeuws als voertaal. Jim Caviezel speelde een sterke Jezus, erg knap hoe hij de lijdensweg wist uit te beelden. Sowieso vond ik het acteerwerk erg sterk.

Daarnaast is de film visueel een heus meesterwerk. Prachtig geschoten, van het kalme blauw in de olijventuin tot de rode gruwel van de lijdensweg. De composities deden me aan bekende altaarstukken en schilderijen van o.a. Caravaggio denken. De muziek van John Debney bezorgde me het ene moment kippenvel, het andere moment was het veel te typisch en totaal verkeerd van toon.

Als Katholiek waardeer ik het dat Gibson de film vanuit zijn traditionele Katholieke opvoeding heeft gemaakt. Voor iedere opnamedag werd door een Katholieke priester een mis gehouden en naar verluid zijn een aantal cast leden na de film tot het Katholicisme bekeerd. Ik hoor wel vaker dat mensen de lijdensweg verschrikkelijk vinden en walgelijk dat deze expliciet wordt afgebeeld. Ik vind het echter nodig dat je als christen wordt geconfronteerd met wat Jezus voor onze zonden doorstaan heeft. Dat is ook waarom in Katholieke kerken portretten van elk onderdeel van de lijdensweg zijn te vinden. Wat dat betreft sta ik achter Gibson.

Dit is echter waar de lofzang ophoud. Ik snap de kritiek die de film krijgt namelijk helemaal. De beschuldigingen van Anti-Semitische zijn echt onzin (zoals Joodse geestelijken ook zeggen, dit zijn Hebreeërs en geen moderne Joden) maar het anti-Judaïsche lag er wel echt te dik op. Nu is dat deels logisch, want dat is in de Bijbel ook zo (de apostelen zetten zich af van de Joodse religie), maar de grote rol van de Joodse priesters en de suggestie dat de duivel volgens de film via de joden heeft gehandeld gaat nogal ver en komt niet overeen met het evangelie. Daarnaast worden belangrijke dingen zoals het laatste avondmaal en de herrijzenis nogal afgeraffeld en waren de aardbeving en het sadisme van enkele Romeinse soldaten nogal overdreven.

Ik vind het moedig van Gibson dat hij deze film heeft gemaakt en het is volledig onterecht dat hij een stigma heeft gekregen in Hollywood. Toch laten we eerlijk wezen, hij is gewoon niet de juiste man voor dit soort film. Met Braveheart en Apocalypto heeft hij wel degelijk bewezen dat hij prachtige films kan maken die filmtechnisch sterk zijn en voor een blockbuster genoeg inhoud hebben. The Passion of the Christ is vaak dan ook prachtig geschoten, maar mist wat de perfecte Jezus-film nodig heeft. De editing legt de nadruk teveel op snelheid en actie, terwijl een dergelijke film juist van statische traagheid geprofiteerd zou hebben. Veel meer kunsthistorische verwijzingen en vooral veel meer filosofische en theologische achtergronden zijn nodig. Klassieke werken of juist helemaal geen muziek zouden goed werken. Voor een verfilming van het evangelie ga je toch eerder naar iemand als Andrei Tarkovsky en niet naar iemand als Steven Spielberg.

Niet dat andere Jezusfilms perse veel beter zijn. De perfecte heb ik nog nooit gezien. De klassiekers zijn behoorlijk stijf en toneelachtig met veel whitecasting en bekende koppen die afleiden. Films als Jesus of Nazareth (die ik momenteel nog niet in zijn volledigheid heb gezien) waren zeker niet onaardig, maar toch ook nog wat stijf. Hier zien we als kijker geen engelen of duivels (alleen de personages kunnen die zien) en wordt Jezus' joodse achtergrond erg benadrukt. The Last Temptation of Christ van Scorsese is tot nu toe nog wel de meest geslaagde Jezusfilm die ik ken, alleen is dat geen verfilming van het evangelie maar meer een fictieve allegorie die interesante invalshoek bied. Ik heb nog erg veel te zien en ik wil later dan ook uitgebreid terugkomen op de verschillen tussen de Jezusfilms. Voor nu wil ik het hier bij laten.

» details   » permalink  » reageer  

Suspicion (1941)

Alternatieve titel: Argwaan, 10 juli, 23:08 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Suspicion verteld het verhaal van een vrouw van respectabele afkomst die verliefd wordt op een op het oog charmante man. Al snel blijkt echter dat hij enorme schulden heeft, veel gokt en geen eerlijk werk verricht. Zijn geheimzinnigheid maakt haar steeds argwanender.

Het duurde even voor de film een beetje opgang begon te komen. Het spel van Gary Grant en de Britse setting wisten gelukkig wel te vermaken. Nigel Bruce was ook bijzonder leuk als de oude studievriend. Na een uur werd kwam er pas een beetje suspense in de film en begon Joan Fontaine ook echt te overtuigen. Zo jammer alleen dat het einde nogal anti-climacterisch was. De schuld van de studio, die vond dat Gary Grant een held is die geen moorden pleegt.

Zoals je van Hitchcock kon verwachten is de film mooi geschoten met schitterende sets en locaties. Hoogtepunt van de film is het shot waar Gary Grant een glas melk de trap op brengt. In het glas is een lampje aangebracht zodat de melk op een vreemde manier oplicht. Jammer dat Hitchcock toen Bernard Herrman nog niet ontmoet had, Franz Waxman's muziek was mij een beetje te tekenfilm-achtig.

Kan het niet helpen de film met Rebecca van een jaar eerder te vergelijken en dan is deze toch vele male minder spannend en sfeervol. Vermakelijk, maar wel een van de mindere Hitchcock's als je het mij vraagt.

» details   » permalink  » reageer  

Dellamorte Dellamore (1994)

Alternatieve titel: Cemetery Man, 10 juli, 21:19 uur

Na een aantal jaren onder het juk van grootmeester Dario Argento te hebben gewerkt kreeg Michelle Soavi door het succes van La Setta (waar hij voor het eerst wat vrijheden had) de kans om zijn eigen film te maken. Die film werd de cult-horror-komedie Dellamorte Dellamore.

Op een begraafplaats in een Italiaans gehucht komen de doden na enkele dagen weer tot leven. Aan grafdelver Francesco de taak om ze weer terug in de grond te stoppen. Dan komt er een mooie vrouw naar de begraafplaats en wordt hij verliefd, helaas komt haar echtgenoot weer tot leven...

De invloeden van Peter Jackson's Braindead zijn duidelijk aanwezig. Al heeft de film wel een heel ander soort droge humor als die film. Qua verhaal was de film toch vrij mager, sprake van een echte rode draad was er ook niet. Wel zaten er een aantal behoorlijk komische momenten in de film, met name de zombies en Francesco's assistent zorgen voor de nodige lol.

De film is mooi en sfeervol geschoten en de special effect's zagen er goed uit. De film mag dan uit 1994 komen, het heeft een typische 80s uitstraling.

Al met al een vermakelijke film van Soavi en ik zie makkelijk dat dit een cult-klassieker is geworden. Echter had ik door alle positieve kritieken mischien iets te hoge verwachtingen.

» details   » permalink  » reageer  

Ah-ga-ssi (2016)

Alternatieve titel: The Handmaiden, 9 juli, 21:19 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Die Zuid-Koreanen blijven je verbazen. Iedere film die ik tot nog toe uit het land heb gezien is totaal anders als aanvankelijk verwacht. Zo ook The Handmaiden, maar ik kwam er dan ook pas laat achter dat de film van de hand van de regisseur van Oldboy is.

De jaren '30. Korea is door Japan bezet. Een jonge vrouwelijke zakkenrollen wordt door een oplichter ingehuurd om voor dienstmeisje te spelen bij een rijke Japanse vrouw. De oplichter probeert haar te verlijden om zo haar fortuin vergaren en haar dan voor gek te laten verklaren. Er is echter meer aan de hand... Het verhaal is nogal losjes gebaseerd op Fingersmith van Sarah Waters, dat zich in de victoriaanse tijd afspeelt.

De opbouw van de film was nog wel ingetogen. Een mysterieus landhuis met een vreemde geschiedenis en een stuntelige dienstmeid die hierin terecht komt. De soft-erotische momentjes en de rivaliteit tussen dienstmeid en mede-oplichter was nog passend, maar daarna ging de film ineens over op zwaar lesbisch erotische seksscènes. Sterker nog, de bizarre humor van Oldboy kwam ook om de hoek kijken en waar dat in die film op zijn plaats was, werd het hier nogal over the top. De rijke Japanse boekverzamelaar is niet de professor die je zou verwachten maar s'werelds grootste viespeuk met een gigantische collectie antieke pornografie. De film maakt een plot-twist als we voor een korte tijd worden wijsgemaakt dat de dienstmeid de gravin is en zich alles heeft verbeeld, om vervolgens te eindigen met dat de gravin verliefd is geworden op de dienstmeid en ze samen de oplichter en het landgoed achter zich laten. Ik kan het niet helpen dat ik na afloop dacht: Waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken? Een punt van kritiek is in ieder geval dat de film niet echt een duidelijk geheel vormt en de seksuele inhoud en "humor" eerder afleiden van het plot dan het helpen.

Dat gezegd hebbende is The Handmaiden visueel bijzonder sterk. De film is mooi opgenomen en heeft ook mooi kleurgebruik. De setting was geslaagd, grappig dat Japan in die tijd nog behoorlijk traditioneel was, maar ook al duidelijk westerse invloeden ging vertonen. De muziek van Yeong-wook Jo was ook mooi en hielp vooral de romantiek.

Ondanks het probleem met de toon en de eenheid van de film is het wel een van de opmerkelijkste films van dit jaar. De film is meeslepend en weet makkelijk te boeien, al is het soms met een frons van verbazing. Haalt het voor mij niet bij Joint Security Area en Oldboy die ik eerder van Chan-wook Park zag.

» details   » permalink  » reageer  

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007)

Alternatieve titel: The Assassination of Jesse James, 9 juli, 08:59 uur

Robert Ford verafgood de beroemde outlaw Jesse James al sinds hij pulpromannetjes over hem las in zijn jeugd. Op zijn negentiende probeert hij zich bij de James-bende aan te sluiten, uiteindelijk met succes. Ford ontdekt echter dat Jesse anders is als het populaire beeld dat men van hem heeft.

Brad Pitt vind ik over het algemeen een overgewaardeerde acteur. In deze film vond ik hem echter wel erg sterk als de beroemde outlaw. Ook Casey Affleck wist te overtuigen als Robert Ford. De film begint met de "infiltratie" van Ford en gaat daarna over wat we vaak in misdaad-films zien, onenigheid tussen de bende-leden en onderlinge verdachtmakingen. De film gaat er vanuit dat de kijker veel van de dood van James weet, het is iets onvermijdelijks.

De film is mooi opgenomen en heeft een erg realistische setting van het Wilde Westen. Geen bekende cowboy hoedden, want die hadden ze toen helemaal niet en alle wapens komen overeen met de periode. De beelden worden gekenmerkt door een erg aanwezig vignette-effect, dat vreemd genoeg wel passend is omdat je het in foto's uit die tijd ook vaak ziet. De muziek van Nick Cave & Warren Ellis zou je niet snel in een western-setting verwachten, maar paste wel bij de toon en sfeer.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is zonder twijfel de langste Engelstalige filmtitel die ik tot nog toe ben tegengekomen. Al met al vond ik het een geslaagd portret, al duurt het mischien even voor het opgang komt. De film is boeiend en sterk geschoten.

» details   » permalink  » reageer  

Disturbia (2007)

7 juli, 21:38 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Neem het concept van Alfred Hitchcock's Rear Window of de eerste helft van Brian De Palma's Body Double en combineer dat met romantische tienercomedy en horror en je hebt Disturbia.

Kale heeft het moeilijk nadat zijn vader is overleden tijdens een auto-ongeluk. Als hij op school een leerkracht aanvalt wordt hij veroordeeld tot 3 maanden huisarrest met een enkelband. Uit verveling gaat hij de buurt bespioneren vanachter zijn slaapkamerraam. Als zijn nieuwe buurmeisje naast hem komt wonen beleefd hij de droom van iedere voyeur. Hij ontdekt echter ook iets over zijn andere buurman en verdenkt hem ervan een seriemoordenaar te zijn...

Disturbia begint erg luchtig en wordt uiteindelijk steeds spannender. Als de ware aard van de buurman duidelijk is levert dat in combinatie met Kale's enkelband de nodige suspense op. Aardige rol van Shia LaBeouf. Dit is dan ook de film die hem later zijn rol in Transformers en Indiana Jones opleverde. David Morse zette ook een intimiderende buurman neer.

Jammer vond ik dat het concept van de buurman niet optimaal benut was en dat zijn achtergrond erg vaag blijft. Ook het einde was niet anders als verwacht en om daarna nog een typisch happy ending te maken was een beetje flauw, je bent toch op zijn minst getraumatiseerd door die ervaring. Maargoed, het is popcornvermaak.

Al met al is Disturbia een vermakelijke Hitchcockiaanse tienerfilm, maar niet heel erg bijzonder uitgevoerd.

» details   » permalink  » reageer  

The Final Cut (2004)

1 juli, 23:03 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

In de toekomst wordt alles wat een mens ziet geregistreerd door een chip in zijn hersens. Als iemand is overleden moet een zogenaamde 'Cutter' het beeldmateriaal tot een film verwerken die ter nagedachtenis van deze persoon dient. Alan is een van de beste in zijn vak, zelfs de meest miserabele persoon wordt een held onder de handen van deze Cutter. Op een dag krijgt hij echter een chip waar een oud collega van hem naar opzoek is. Zelf komt hij een oude bekende tegen tussen het beeldmateriaal...

The Final Cut is een Sciencefiction/Thriller met een bijzonder sterk concept. Hoe gaaf zou het zijn als je al je herinneringen als een film zou kunnen terugkijken? Dat dit ook nadelige gevolgen met zich meebrengt blijkt echter ook uit de film. Robin Williams zet een bijzonder goede rol neer die er doet denken aan zijn eerdere rol in One Hour Photo.

De opbouw van de film is erg sterk en uiteindelijk woord het ook heerlijk mysterieus. Uiteindelijk stelde het einde echter teleur omdat die totaal niet voldeed aan gemaakte verwachtingen. Ik had ergens verwacht dat er een soort organisatie was die kunstmatige herinneringen bij mensen aanbracht en dat Alan door middel van zijn dode jeugdvriend erachter kwam dat 'acteurs' soms meerdere personages speelden in sommige herinneringen. Niets van dit alles echter, Alan blijkt zijn dramatische jeugdtrauma verkeerd herinnerd te hebben en is verlost van zijn schuld. Zijn oude collega hoopt wat te bereiken met Alan's chip, maar dan is de film al afgelopen.

Een goede film die helaas meer potentie heeft dan hij heeft waargemaakt.

» details   » permalink  » reageer  

M (1931)

Alternatieve titel: M - Eine Stadt Sucht einen Mörder, 1 juli, 21:10 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Berlijn is in de greep van een kindermoordenaar van wie elk spoor ontbreekt. De huiszoekingen van de politie zijn zo grondig dat de georganiseerde misdaad niet meer kan functioneren. Daarom besluiten de lijders van misdaadnetwerken zelf achter de moordenaar aan te gaan.

Met M schreef Fritz Lang een stukje filmgeschiedenis. De film mag dan ruim 80 jaar oud zijn, de zoektocht naar de moordenaar is op uiterst moderne manier behandelt. Op zeer filmische wijze is het onderzoek in beeld gebracht. De vingerafdrukken, de vele huiszoekingen, de impact op de maatschappij die de moorden hebben en natuurlijk de moordenaar die uit de handen van de wet en de misdaad tracht te blijven.

Peter Lorre maakt in M zijn grote doorbraak. Op briljante wijze weet hij de geestenzieke kindermoordenaar neer te zetten, met name in de officieuze rechtszaak was een hoogtepunt. Enkele jaren later zou Lorre in Engeland met Hitchcock werken, waarna hij naar Hollywood vertrok. Fritz Lang staat erom bekend dat hij niet bepaald zachtzinnig is met zijn acteurs. Lorre kreeg het dan ook zwaar te verduren, zo werd hij tientalen keren van een trap af geknikkerd en lomp in het rond gesleurd.

M werd gemaakt in een tijd dat men nog niet helemaal gewend was aan filmen met geluid. Zodoende spelen veel figuranten nog behoorlijk expressief en zijn er veel scènes zonder geluidseffecten. Dat was ook om de kosten te drukken, toen moest je namelijk betalen voor een licentie voor het geluid per lengte film. M is een van de allereerste films met een voice-over. Door de voice-over en het feit dat het geluid van het ene naar het andere shot overloopt maakt de film een moderne indruk. De absentie van een soundtrack zorgde, net als later bij Hitchcock's The Birds voor een beklemmende sfeer.

Twee jaar na het verschijnen van de film grepen de Nazis de macht in Duitsland. Tijdens de productie van M probeerden Nazi leden de film te dwarsbomen omdat ze dachten dat het een politieke film betrof (de originele titel was Moordenaars zijn onder ons). Toen bleek dat dat niet het geval was werd de film (net als Lang's eerdere werk) gewaardeerd in Nazi-kringen. Jozef Goebbels zou de film hebben geprezen voor het gebrek aan humanitair sentiment. Toen Lang twee jaar later echter alsnog kritiek op de Nazis verwerkte in Das Testament des Dr. Mabuse en een aanbod van Goebbels om propaganda films te maken afwees, moest hij vluchten.

Met name het einde haakt in op maatschappelijke vraagstukken rond geestenzieke moordenaars. Is het beter om ze preventief uit te roeien of kun je ze niet verantwoordelijk houden voor hun daden omdat ze ziek zijn. Uiteindelijk brengt het de kinderen niet terug en moeten we beter op ze letten... allemaal...

Meesterlijke film met een heerlijke Hitchcockiaanse beeldtaal en tijdloze uitwerking.

» details   » permalink  » reageer