Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017

Excalibur (1981)

afgelopen dinsdag om 10:21 uur

Excalibur is John Boorman's grote Koning-Arthur epos. Gebaseerd op Le Morte d'Arthur van Sir Thomas Malory verhaald de film over Arthurs geboorte en opkomst, het verenigen van het land, de affaire tussen Lancelot en Guinevere, de zoektocht naar de heilige graal, de strijd tussen Arthur en Mordred en tot slot de dood van Arthur.

De film heeft een erg apart sfeertje, een vreemde combinatie van een erg geromantiseerd verhaal, met grauw en realistisch geweld en een echte 80s Fantasy uitstraling. Het begin is alles behalve romantisch, alles is grauw en ridders zijn alles behalve nobel. Vanaf het moment dat Arthur koning wordt, wordt de film steeds 'hoofser' en geromanticeerder. Uiteindelijk eindigen we zelfs met een kasteel van goud en zilver en de graal van Jezus Christus. Uiteraard speelt Boorman een beetje met de vroege versies van het verhaal (die uit de voorhoofse tijd stammen) en de latere versies die erg ridderlijk zijn. Ook grappig was om te zien dat Merlijn's krachten minder worden naarmate het volk christelijker wordt.

Omdat Boorman wilde dat het verhaal de volle aandacht kreeg en niet de acteurs, castte hij voor alle rollen namen die toentertijd nog onbekend waren. Liam Neeson en Patrick Stewart zien we voorbij komen in kleine rollen. Nigel Terry speelt een aardige Arthur, al is die in het begin wat stuntelig. Nicol Williamson wist een Merlijn neer te zetten die zowel komisch als eng kan zijn. Helen Mirren en Cherie Lunghi deden het ook zeker niet slecht als de belangrijkste vrouwen in de film.

Hoewel soms een beetje gedateerd ogend (het kasteel van Arthur) is de film visueel nog steeds een lust voor het oog. Echt een fantasy zoals ze die alleen in de jaren '80 konden maken. De belichting is uitermate sfeervol en de kostuums waren goed verzorgd. Heerlijk ook dat de glimmende harnassen wel werden bedekt met liters bloed en de ledematen in het rond vlogen. De muziek is meesterlijk gemaakt door Trevor Jones die later ook de muziek van The Dark Crystal zou maken. Verder is de score aangevuld met muziek van Wagner en het iconische O Fortuna van Carl Orff.

Zoals eerder al gezegd is de toon van de film onevenwichtig. Soms is het vrij komisch en 'sprookjesachtig' en dan weer erg serieus. Boorman zou oorspronkelijk The Lord of the Rings hebben willen verfilmen en vandaar dat Fantasy veel de boventoon voert in de film.

Ondanks de onevenwichtigheid, paste de toon ook wel bij de verschillende facetten van het verhaal. Zonder twijfel de beste adaptatie van de beroemde Arthur-legende en nog steeds een erg genietbaar Fantasy-epos.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dracula (1958)

Alternatieve titel: Horror of Dracula, afgelopen zondag om 21:35 uur

Na vier jaar deze Hammer-klassieker weer eens herzien. Dracula was mijn eerste Hammer-productie en samen met de Universal-Horror films het begin van mijn liefde voor het genre. De film is voor mij dus behoorlijk nostalgisch geworden.

Het eerste dat opvalt is dat de film het boek veel minder nauw volgt als in mijn herinnering. Jonathan Harker is hier net als Van Helsing een vampierjager en Dracula wil Lucy alleen omdat Harker zijn bruid heeft uitgeschakeld. Bovendien speelt het zich niet in Londen af, maar volledig in Oostenrijk-Hongarije, kan Dracula niet in dieren veranderen en is Dracula allergisch voor zonlicht (wat in het boek niet het geval is, dat is een toevoeging van Nosferatu). Dracula's motivaties zijn compleet onduidelijk in deze vertolking en bovendien heeft de graaf nauwelijks tekst en komt hij niet veel in beeld (wat in de vervolgen alleen maar minder zou worden).

Dracula mag dan niet vaak in beeld zijn, Christopher Lee zet wel een iconische vertolking van het personage neer. Vooral in vol ornaat met hoektanden, bebloede mond en gloeiende rode ogen ziet hij er bijzonder indrukwekkend uit. Peter Cushing moet de film natuurlijk een beetje dragen als Van Helsing en is dan vooral indrukwekkend in de laatste helft van de film waarin hij het ook daadwerkelijk tegen de graaf opneemt. Michael Gough (die mensen zullen herkennen als Alfred in Tim Burton's Batman) speelde ook prima als de man van Mina die van zeer sceptisch naar Van Helsings samenzweerder gaat in dit verhaal.

Sfeervol blijft deze Hammer-film naar al die jaren wel degelijk. De locaties zien er uitstekend uit en je waant je echt in Midden-Europa (terwijl het gewoon in een Britse Studio is gefilmd). De bombastische muziek van James Bernard maakt de film veel enger dan dat hij daadwerkelijk is.

Terence Fisher is de beste regisseur uit de Hammer-stal en hoewel ik Dracula minder vond als in mijn herrienering blijft het wel een van de beste films die de studio gemaakt heeft. Binnenkort wil ik ook The Hound of the Baskervilles weer eens herzien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ludwig (1972)

Alternatieve titel: Le Crépuscule des Dieux, afgelopen zondag om 19:55 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

De Beierse Koning Lodewijk II is een van de meest fascinerende figuren uit de Geschiedenis. Ten tijde van industrialisatie omarmde de koning het Romantiscisme. Financierde het werk van de beroemde componist Wagner (toentertijd helemaal niet zo succesvol) en liet de meest prachtige sprookjeskastelen bouwen. Lodewijk leefde in zijn eigen droomwereld en toonde totaal geen interesse in het besturen van het land. Hetgeen hem - ondanks grote populariteit onder het volk - veel vijanden opleverde...

Als afsluiter van zijn Duitsland-trilogie maakte Luchino Visconti een groots drama over de Beierse koning. Zoals gebruikelijk is in de Italiaanse filmindustrie speelde acteurs van verschillende nationaliteiten mee die tijdens de opnames allemaal hun eigen taal spraken. Aangezien de meeste acteurs Duitstalig zijn en er geen Engelse dub van de volledige speelduur is, beveel ik de Duitse dub aan (dat is bovendien accurater). Helmut Berger (die een grote gelijkenis vertoond met beeltenissen van de koning) is uitstekend gecast als de Koning. Al kwam hij wat tirannieker over als dat ik me de koning had voorgesteld. Trevor Howard speelt Richard Wagner en ondanks dat ze de rol nooit meer wilde spelen keert Romy Schneider terug naar haar rol van Sisi (alleen ditmaal historisch correcter).

De film weet de Romantiek van Lodewijk uitstekend te vangen. De locaties die je verwacht zijn er allemaal, prachtige Beierse sneeuwlandschappen en de maanverlichte kastelen van de koning. Allemaal erg sfeervol in beeld gebracht met uitstekende cinematografie. Verder waren de kostuums uitzonderlijk goed en uitgebreid verzorgd. Er is kosten noch moeite gespaard in de aankleding van de film.

Minder is de opbouw van de film. De speelduur bedreigd bijna 4 uur, maar toch kiest Visconti ervoor om geen aandacht te wijden aan de jeugd van Lodewijk, wat toch echt een gemiste kans is omdat het juist interessant zou zijn om de harde jeugd van Otto en Lodewijk te zien. In plaats daarvan licht te focus vooral op de aftakeling en de homoseksuele nijgingen van de koning in de tweede helft van zijn leven. Hoewel veel historici aannemen dat Lodewijk homoseksueel was, is het vooral gebaseerd op het feit dat hij nooit getrouwd is, geen maitresses had en hechte vriendschappen onderhield met mannen. Lodewijk was erg populair onder het het volk en een gerucht van homoseksualiteit zou dat kunnen veranderen in het Katholieke Beiren, dus zijn vijanden hadden hier duidelijk baat bij. Ik vind dan ook dat de focus wat meer op de vriendschap met Elisabeth had mogen liggen en de bouw van de kastelen (wat hier werd overgeslagen).

En ook niet onbelangrijk, dit nogal trage kostuumdrama was 1000x spannender geweest als het werd verteld als een moordmysterie. Iedereen weet dat Ludwig een mysterieuze dood is gestorven dus dit zou een ideaal begin zijn, als de laatste helft nou door de ogen van een onderzoeker werd verteld werd het verhaal ook veel interessanter. Desalniettemin was de dood zoals deze in de film zat ook lekker mysterieus gelaten (met zeer toepasselijke muziek van Wagner).

Al met al had deze grote film veel beter kunnen zijn, maar hij is toch zeker niet slecht. Vooral de schitterende locaties, kostuums en cinematografie zijn positief en daarnaast werd er ook niet onaardig gespeeld. Het is jammer dat de Duitse dub slecht is ondertiteld en de audio erg mono is, maar het beeld is door Studio Canal gelukkig wel in ere hersteld.

» details   » naar bericht  » reageer  

Seven Years in Tibet (1997)

4 december, 21:50 uur

Een Oostenrijker die voor de Nazi's een Himalaya-berg moet beklimmen strand in India als door het begin van de Tweede Wereldoorlog de Nazi-klimmers door de Britten gevangen worden genomen. Samen met een andere Oostenrijker weet hij te ontsnappen en reizen ze te voet naar Tibet. Een land dat hun leven voorgoed zal veranderen.

Zoals altijd weer een erg mooie film van Jean-Jacques Annaud. Hoewel de film grotendeels is opgenomen in Argentinië weet het toch alles perfect over te brengen. Ik was voorheen niet heel erg bekend met Tibet, maar herkende veel dingen uit het Kuifje-album Kuifje in Tibet.

De chemie tussen Brad Pitt en David Thewlis was erg goed. Minder waren hun nogal afgezaagde Duitse accentjes. En verder waren de Chinezen hier ook behoorlijk stereotype afgebeeld evenals het feit dat afgezonderde Tibetanen ineens Engels blijken te spreken halverwege de film.

Al met al was de film zeker niet onaardig. Het waargebeurde verhaal van Heinrich Harrer is intrigerend omdat het laat zien wat reizen naar vreemde culturen met een mens doet. Overigens bleek na het uitkomen van de film dat Harrer een behoorlijk fanatieke Nazi was voor zijn reis naar Azië en zelfs bij de SS gezeten heeft, maar goed hij heeft in ieder geval zijn leven gebeterd en is tot zijn dood bevriend met de Dalai Lama gebleven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wind River (2017)

27 november, 21:01 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Als er dood meisje wordt gevonden in een Indiaans Reservaat in Noord-Amerika moet de FBI onderzoek komen doen. Een jonge vrouwelijke special agent gaat opzoek naar de dader, bijgestaan door een lokale jager die de vader van het meisje heeft beloofd de dader onschadelijk te maken.

Wind River is een prima Thriller, met een sfeervolle setting. Alles is erg ingetogen gefilmd en Jeremy Renner speelde een sterke rol de jager.

Ook proef je toch een beetje kritiek op de VS in de film, namelijk de benadeelde positie die de oorspronkelijke bewoners nog steeds hebben (mogen niet eens eigen onderzoeken voeren) en kritiek op het vrije wapenbeleid als je de scène ziet waar agressieve randdebielen de politie onder schot gaan houden.


De opbouw van de film was goed, al vond ik de uiteindelijke ontknoping weinig mysterieus. Gewoon een stel verveelde randdebielen die een collega omleggen en z'n vriendinnetje verkrachten. Toch was het allemaal wel goed gebracht en wraak-element paste hier goed.

Al met al een prima film van dit jaar, zonder teveel spektakel of poespas.

» details   » naar bericht  » reageer  

The King of Comedy (1983)

26 november, 21:19 uur

Better to be king for a night than schmuck for a lifetime.

The King of Comedy is een vreemde eend in Scorsese's oeuvre. De film flopte destijds en Scorsese zou ooit gezegd hebben dat het een vergissing was om de film überhaupt te maken. Toch vind hij dit ook de beste rol van Robert De Niro en werden zowel De Niro als Jerry Lewis geprezen voor hun rollen.

Rupert Pupkin wil maar één ding; een beroemde komiek worden net als zijn idool Jerry Langford. Na Langford een aantal keer tegen het lijf gelopen te zijn gaat hij geloven in zijn eigen fantasiën waarin Langford hem als gast uitnodigt in zijn programma. Pupkin dringt zich steeds meer op laat zich door niets tegenhouden.

Ik snap dat veel mensen de film niets vinden. Het is namelijk niet echt een lachfilm maar meer een drama over komedie met een dikke laag maatschappelijke kritiek. Bovendien zijn veel scènes erg lang en is Pupkin super veel aan het woord. Ik vond het briljant spel van De Niro. Zeker als je bedenkt dat vrijwel alles improvisatie is, zo ook de scène waar Pupkin zich opdringt bij het huis van Jerry. De reden waarom Jerry erg oprecht kwaad uitziet in die scène en over Hitler begint is trouwens dat De Niro hem uit de tent lokte met antisemitische opmerkingen.

Mooi hoe de film aan de ene kant kritiek levert op de bizarre waardering van beroemdheden in de Amerikaanse pop cultuur, maar aan de andere kant ook medelijden voelt met de loser die zijn dromen waar wil maken. Het uitdenken van gesprekken in je hoofd wat Pupkin doet is iets dat ik bij mezelf herken (al doe ik dat niet hard op) .

The King of Comedy is geen bijzonder komische film, maar het bekijken zeker waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Messenger: The Story of Joan of Arc (1999)

Alternatieve titel: Jeanne d'Arc, 25 november, 22:59 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

The Messenger: The Story of Joan of Arc is Luc Besson's ambitieuze vertelling van het verhaal van Jeanne D'Arc. Een jong boerenmeisje krijgt visioenen en denkt dat God tegen haar spreekt. Jaren later verteld ze de Dauphin dat God haar opdracht heeft gegeven om hem naar de overwinning te lijden en Frankrijk terug te veroveren op de Engelsen.

Besson wind er geen doekjes om, Jeanne vertoond in zijn verfilming alle verschijnselen van religieuze wanen en manie. Ze is altijd extreem blij of extreem triest, denkt dat ze iedereen kan helpen en verlossing kan geven en dat ze met god kan praten. Besson maakt het echter toch dubbelzinnig door de visioenen wel in de film op te nemen en het personage van 'het geweten' in de vorm van Dustin Hoffman toe te voegen.

Audiovisueel is de film een lust voor het oog. Goede locaties, kostuums, veldslagen en de visioenen waren ook goed in beeld gebracht. Eric Serra maakt een goede soundtrack, die vooral bij de visioenen erg bijzonder werd.

Qua acteerwerk zit het opzich ook wel goed. We zien weer veel leuke Britse acteurs voorbij komen. John Malkovich voelde een beetje als een miscast, hoewel zijn aparte manier van doen ergens wel paste bij een excentrieke adellijke. Milla Jovovich speelt erg knap, maar wel vrij hysterisch de rol van Jeanne.

Echte minpunten van The Messenger waren dan vooral de humor en de gaten in het verhaal. Op sommige momenten leek het haast wel Monty Python of vroeg werk van Jos Stelling. Al die grapjes creëerde een soort luchtigheid naast de zware onderwerpen maar vielen ook wat uit de toon. En verder zijn er dingen in het verhaal die beter belicht hadden kunnen worden. Het einde voelde bijvoorbeeld afgeraffeld aan.

Al met al een prima verfilming van een lastig verhaal. Besson heeft er toch iets aardigs van weten te maken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Haute Tension (2003)

Alternatieve titel: Switchblade Romance, 25 november, 14:23 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

The Illusionist (2006)

24 november, 23:00 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

The Illusionist kwam uit in het zelfde jaar als The Prestige. Beide films vertellen een mysterieus verhaal over goochelaars, maar The Illusionist is toch erg anders door de Oostenrijkse setting en het warmere sfeertje.

De film verteld het verhaal van jonge goochelaar die een hechte vriendschap aangaat met een jonge hertogin. Als de jongen en het meisje er samen van door willen gaan worden ze van elkaar gescheiden. De jongen reist de wereld rond en komt jaren later terug als de beroemde Illusionist Eisenheim. Ondertussen is Sophie verloofd met de Weense prins Leopold.

De film heeft een heerlijk sfeertje. De setting van Oostenrijk-Hongarije - gefilmd in Tsjechië - was prachtig. Daarnaast zat er ook een stoffig kleurfilter en een (soms overdreven) vignetering over de beelden waardoor het tijdsbeeld versterkt werd. Wat de hele sfeer compleet maakte was natuurlijk de prachtige score van Philip Glass.

Minder aan The Illusionist is dat de trucs soms wel heel erg bovennatuurlijk aandoen, ook al werd achteraf duidelijk dat hij toch mechanieken en projecties heeft gebruikt. Daarnaast licht de focus ook niet echt op de romantiek, heel erg meegesleept wordt je er ook niet door. De intriges in het keizerijk en de speurtocht van de inspecteur was eigenlijk het best belicht.

Edward Norton speelt een sterke rol als Eisenheim. Als voorbereiding op zijn rol is hij een tijdje in trening geweest bij een aantal goochelaars. Ook Paul Giamatti speelde een goede rol als de inspecteur.

Al met al een leuke sfeervolle film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Hodejegerne (2011)

Alternatieve titel: Headhunters, 20 november, 20:49 uur

Net als het onlangs verschenen The Snowman is Hodejegerne gebaseerd op een boek van de Noorse schrijver Jo Nesbø.

Roger is de recruiter van een groot Noors bedrijf en lijkt alles te hebben. Om zijn dure leventje te financieren moet hij alleen zo nu en dan kunst roven van zijn cliënten. Als hij door zijn vrouw wordt voorgesteld aan de Nederlandse-Deen Clas Greve en blijkt dat die een zeldzame Rubens heeft hangen heeft hij zijn nieuwe doel voor ogen. Greve heeft echter bij een zeer geavanceerde special forces unit in het leger gezeten...

Een spannende thriller met de nodige Suspense. De opzet had zo van Hitchcock kunnen zijn. Uitvoering is zeer degelijk en doet ook een beetje denken aan de Scandinavische series, maar dan met een dosis humor erbij. Aksel Hennie - die leek op een soort Noorse Christoper Walken - speelt in het begin een erg onsympathieke man die door alle problemen steeds sympathieker overkomt. Nikolaj Coster-Waldau (die Jaime zou gaan spelen in Game of Thrones) was ook goed als Greve.

Al met al een vermakelijke film die lekker wegkijkt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Saboteur (1942)

20 november, 09:34 uur

Hitchcock was een van de allereerste in Hollywood die films maakte over de actuele Tweede Wereldoorlog. Twee jaar eerder maakte hij al Foreign Correspondent en nu dan Saboteur.

Een medewerker van een vliegtuigfabriek wordt verdacht van Sabotage voor de Nazi's als zijn beste vriend in een brand is overleden. Om zijn naam te zuiveren dompelt hij zich onder in de wereld van landverraders en ontdekt een schokkend complot.

De film is opnieuw een schoolvoorbeeld van Hitchcocks Suspense en thematiek. Omdat het over de oorlog gaat is de film ook heel erg moraliserend en zoals van zijn nieuwe landgenoten verwacht kan worden zit de film vol van 'patriottisme'. Opvallend is ook dat Duitsland of Nazi's geen enkele keer genoemd werden.

Kwalitatief zit het wel goed met Saboteur. Uitstekende cinematografische beeldtaal en leuk spel van de acteurs. Sfeervolle locaties en bijpersonages en een aardig en eenvoudig verhaal, dat inmiddels vaak nagedaan is. Bovendien was de Blu-ray restauratie haarscherp.

Degelijke Hitchcock, vermakelijk om gezien te hebben maar geen meesterwerk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Murder on the Orient Express (2017)

18 november, 10:14 uur

Ik heb een zwak voor Whodunnit's en Kenneth Branagh vind ik een leuke acteur en goede regisseur wat kostuumdrama betreft. Alleen toen ik hoorde dat hij Murder on the Orient Express wilde remaken vond ik dat toch jammer. Ik heb het origineel namelijk al gezien en dan is de spanning er een beetje vanaf. Toch heb ik de film een kans gegeven.

De Belgische superspeurder Hercule Poirot probeert van zijn vakantie te genieten. Tijdens een reis op de Orient Express wordt iemand vermoord en moet de detective weer aan het werk.

Kenneth Branagh speelt een sterke Poirot. Net als Albert Finney brengt hij wat humor naar het personage, maar tegelijkertijd kan hij ook heel serieus zijn en zelfs emotioneel. Dat is ook een goede omschrijving van de toon van de film, want humor, spanning en drama zijn in een goede balans. De oude film had Hollywood-veteranen als Lauren Bacall en Ingrid Bergman naast jonge sterren als Sean Connery, Anthony Perkins en Vanessa Redgrave. Branagh's film heeft ook een aantal bekende namen. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Penélope Cruz, Daisy Ridley en Willem Dafoe. Het leukst in deze vertolking vond ik echter Judi Dench, Olivia Colman en Derek Jacobi.

Ondanks dat ik het verhaal eigenlijk al kende, was de film toch erg vermakelijk. Een teken dat Branagh toch een erg geslaagde film heeft gemaakt. De vergelijking met de oude film dringt zich een beetje op natuurlijk. Die was vrij oubollig en voor de jaren '70 eigenlijk al gedateerd, maar dat had ook juist z'n charme. Met name het camerawerk is flink gemoderniseerd in deze versie en waar in de oude gebruik is gemaakt van een beelden van een echte trein en studioopnamen worden de exterieurs hier door middel van CGI gemaakt. Alleen de opbouw van het verhaal en de flashbacks hadden wellicht beter gekund, verder zijn beide films wel een beetje van het zelfde niveau. Mooie muziek van Patrick Doyle (die de fantastische muziek van Harry Potter and the Goblet of Fire maakte).

Ik had het er pas nog over dat vrijwel iedere film tegenwoordig wordt gemaakt voor jongeren. Bij 30+ lijken alle doelgroepen van filmstudio's op te houden. Terwijl vroeger gewoon blockbusters werden gemaakt voor senioren. Murder on the Orient Express is eigenlijk de eerste keer dat ik een film in de bioscoop zie die niet als hoofd-doelgroep jongeren heeft (uitzonderingen in het filmhuis natuurlijk). Het verbaasde me dan ook dat er veel mensen van mijn leeftijd in de zaal zaten in Helmond, ik dacht dat ik een geval apart was. Hoe dan ook fijne film van Branagh.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Alternatieve titel: Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, 13 november, 21:17 uur

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring is een boeddhistische film waarin we het leven van een jonge monnik en zijn leermeester volgen door verschillende seizoen die ieder een nieuwe periode in het leven voorstellen.

De film begint. Een poort met daarop twee reuzen opent zich langzaam en voor ons wordt een prachtige natuurlijke wereld zichtbaar. Een drijvend huis op een meer met prachtige groene bomen langs de rand, een dun laagje mist over het reflecterende water. Hoe vredig de omgeving en hoe ingetogen de vertelling, zo getroebelt is het leven van de monnik.

Door het cultuurverschil (en mijn gebrekkige kennis van het boeddhisme) verbaasde ik me wel over een aantal dingen. Bijvoorbeeld dat er overal duren zijn zonder muren, maar dit is schijnbaar iets symbolisch dat een spirituele mening heeft voor de monniken. Ook dat dieren schijnbaar niet langer dan een paar jaar leven (de hond, de haan, de kat en de schildpad), maar die dieren moesten natuurlijk de jaren uitdrukken (en weilicht werden ze opgegeten...).

Niet zozeer een cultureel verschil want in de Nederlandse literatuur zien we het ook vaak, maar waar ik me ook over verbaasde is dat de kinderen in deze film genieten van dierenmishandeling. Die hele destructieve-geest kan ik gewoon echt niet bevatten, wat is er nou komisch aan het lijden van dier? Het kan ook aan mij liggen, maar het lijkt me dat als je in zo'n vredige omgeving leeft en door een wijs man wordt opgevoed je je niet gedraagt als een verwend kind dat de hele dag gewelddadige tv-programma's kijkt. Ik vond de dierenmishandeling best naar om te zien (want volgens mij is het volledig echt), maar er werd toch wel een goede moralistische boodschap mee verteld door de monnik. Alleen is het hypocriet van Ki-duk Kim dat hij mensen daar op wijst, gezien hij herhaaldelijk dieren mishandelt voor zijn films. Is hij eigenlijk wel een goede boeddhist? Volgens zijn eigen maatstaven niet dus.

Visueel is de film natuurlijk prachtig en qua inhoud was het ook zeker interessant. Een soort moderne vertolking van een eeuwenoud moralistisch verhaal lijkt het. De vaste locatie en de wisselende seizoenen waren een leuk gegeven aan het coming-of-age verhaal en de cyclus die uiteindelijk ontstaat paste er ook wel bij.

» details   » naar bericht  » reageer  

Inglourious Basterds (2009)

12 november, 21:59 uur

Het duurde even, maar nu heb ik dan ook deze Tarantino gezien. Zoals ik al vaker heb gezegd heb ik een beetje een haat-liefde-verhouding met het werk van de beste man. Inglourious Basterds is toch wel een van zijn leukste films naar mijn mening. Zoals Django een soort van remake van een Italiaanse Western was, maar eigenlijk een totaal ander soort film (Blaxploitation) is, is Inglorious Basterds een soort remake van een Italiaanse oorlogs-film met western en wraak-film elementen. Net zoals alle films van Tarantino is het een eerbetoon aan de filmkunst zelf. De film mag dan qua plot niet bepaald historisch correct zijn, Tarantino heeft zich weer gronding in films uit en over de periode verdiept en dat is te zien.

De film verteld het verhaal van Shosanna Dreyfus wiens ouders door de beruchte jodenjager Hans Landa zijn vermoord. Door een speling van het lot wordt een grote Nazi-filmpremière in haar Parijse bioscoopje gehouden. Ondertussen is een Amerikaans-Joodse elite-troep genaamd de 'Basterds' van plan om de Nazi's in deze bioscoop om te leggen; Operation Kino.

Het plot is vrij mager. Een klein meisje is tussen 1942 en 1944 ineens een volwassen vrouw geworden en Tarantino wind er geen doekjes om dat het hier gaat om een alternatieve werkelijkheid. De hele opbouw van de film was erg fragmentarisch. Eigenlijk kijken we naar een opeenvolging van lange scènes. Inmiddels heb ik wel door dat je van Tarantino ook geen diepzinnig verhaal moet verwachten, maar gewoon een eerbetoon aan oude filmgenres. Als je het als zodoende beschouwt is het een erg vermakelijke prent (als je van Italiaanse exploitatie houd dan).

De setting was erg sterk, mooie locaties en goede kostuums en dergelijke. Qua plot mag het dan niet historisch correct zijn, visueel is het beter dan menige oorlogsfilm uit Hollywood uit die tijd. De cinematografie was een lust voor het oog, vooral in de wisselwerking met de muziek. Die bestaat - Tarantino kan het niet laten - weer volledig uit gejatte muziek. Maar Tarantino jat van de beste, want de Ennio Morricone scores en Cat People van David Bowie paste er perfect onder.

De dialogen waren vaak weer volledig van de pot gerukt, maar omdat er deze keer ook erg veel Duits en Frans bij kwam kijken vond ik dat dit keer totaal niet storend. Ook leuk hoe Tarantino een beetje de draak steekt met clichés in oorlogsfilms en het feit dat Europeanen in Amerikaanse films vaak Engels spreken met een accent: I ask your permission to switch back to English for the remainder of the conversation. Christoph Waltz vond ik hier wat minder als in Django. Brad Pitt is perfect gecast in de rol van luidruchtige Amerikaan (zichzelf dus). Michael Fassbender speelde een leuke Brit. Verder was het ook leuk bekende Duitse acteurs als Daniel Brühl, Til Schweiger, Diane Kruger en Christian Berkel voorbij te zien komen. Martin Wuttke zette een geinige Hitler neer, die qua stemgeluid wel best goed overeenkwam. Sylvester Groth was eigenlijk nog hilarischer als Goebbels. Mélanie Laurent had ook een sterke rol (al had ze nauwelijks tekst).

Al met al is Inglourious Basterds een erg vermakelijke prent van Tarantino. Het einde was een beetje afgeraffeld en er was niet echt een duidelijke verhaallijn, maar dat zien we nog wel door de vingers. Leuk eerbetoon aan het zogenaamde Macaroni Combat-genre, maar ook de Duitse en Franse cinema.

» details   » naar bericht  » reageer  

Madeo (2009)

Alternatieve titel: Mother, 10 november, 22:24 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Als haar geestelijk gehandicapte zoon wordt veroordeelt voor moord, gaat moeder opzoek naar de echte moordenaar.

Net als het eerdere Memories of Murder is Madeo een erg sterke Mystery/Thriller van Joon Ho Bong. De film is erg mooi opgenomen en aan het kleurgebruikt te zien waarschijnlijk nog op celluloid. De cinematografie was in ieder shot perfect voor dat moment in het verhaal.

De hele opbouw van de film waarin we eerst de situatie een beetje leren kennen en daarna in het moordmysterie terechtkomen was sterk gedaan. De zorgzame moeder gaat tot het uiterste om de naam van haar zoon te zuiveren en die moederlijke toewijding staat zeker centraal in de film. De scène waarin Do-Joon zich de nacht van de moord probeert te herinneren en het gezicht van de oude man ziet, is haast letterlijk een citaat uit Argento's Profondo Rosso waar iemand ook uit zijn geheugen iemand herinnert.

Een punt van kritiek dat ik heb is dat ik me afvroeg waar de moeder steeds al het geld vandaan kreeg. Het lijkt me niet dat iemand die illegale acupunctuur doet en in een gedroogde bloemenwinkel werkt zoveel geld heeft. Overigens had dit probleem makkelijk ontweken kunnen worden door Jin-tae gewoon gratis te laten werken (Do-joon was immers zijn vriend).

Niet zo sterk als Memories of Murder maar toch zeker weer een erg fijne Zuid-Koreaanse film.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Snowman (2017)

4 november, 10:16 uur

De trailers voor The Snowman gaven mij erg hoge verwachtingen. Heerlijk een Scandinavische Thriller van Tomas Alfredson, regisseur van het fantastische Let the Right One In. Vol verbazing zag ik de eerste recensies verschijnen met bizar lage beoordelingen. De kaartjes waren al gekocht, toch maar kijken dan?

In Noorwegen duiken steeds meer vermoorde moeders op. De slachtoffers zijn in stukken gehakt of onthoofd en rond de plaats delict is telkens een sneeuwpop te vinden. De alcoholische detective Harry Hole wordt op de zaak gezet.

Michael Fassbender speelt een prima hoofdrol en naast hem de Zweedse Rebecca Ferguson. Verder nog kleine J.K. Simmons, Toby Jones, Jonas Karlsson, Val Kilmer en Sofia Helin.

Het duurde niet heel lang voordat ik met de oorzaak van de lage beoordelingen werd geconfronteerd. Sommige scènes zijn bizar slecht uitgevoerd en de visual effects (zakken door het ijs of meeuwen op een lijk) waren echt heel erg slecht. Daarnaast heeft de film veel zij-verhaallijnen die afleidend kunnen worden en hebben veel personages geen hele grote rol in de film. Het voelt een beetje aan alsof een Tv-serie van het formaat van The Bridge of The Killing is ingekort tot een film van twee uur. De editor was echter niemand minder dan Scorsese’s vaste Thelma Schoonmaker. Wat ook bizar was en zelfs aan Euro-thrillers van vroeger doet denken is het feit dat acteur Val Kilmer vrij slecht is gedubd (waarschijnlijk omdat hij als Amerikaan out-of-place is tussen de Britten en Zweden).

Dat is echter niet het enige dat doet denken aan Euro-thrillers van weleer. De invloeden van Dario Argento en vooral diens latere werk. Ik ging de slechte aspecten van de film haast vergeten toen ik zag dat het geweldige onthoofdingswapen dat Tom Savini voor Dario Argento’s zwaar ondergewaardeerde Trauma had ontworpen, een modern broertje heeft gekregen. Daarnaast doet de hele opzet van Jo Nesbø’s verhaal ook denken aan die film van Argento. Daar wordt de moordenaar getriggerd door vallende regen en hier is het de vallende sneeuw. Het sneeuwpop-gimmick kwam echter helemaal niet goed uit de verf. Hier had iets suspensevolle mee gedaan kunnen worden of er had echte Horror mee gemaakt kunnen worden. In plaats daarvan wil de film duidelijk teren op het succes van de Nordic Thriller. Alle elementen die we kennen uit Tv-series of films als Millennium komen letterlijk aanbod; de backstory, intriges in de lokale politiek, man-vrouwverhoudingen, gescheiden hoofdpersoon en nog zoveel meer.

De mindere aspecten zijn heel erg jammer, want de potentie is echt wel aanwezig. Een heerlijk sfeertje, een prima mysterie en goed acteerwerk. Deze regisseur had echter iets veel beters met dit verhaal kunnen doen had hij een andere weg gekozen (en was hij niet in zee gegaan met buitenlandse producenten). Al met al bleef het eindresultaat voor mij wel vermakelijk. Uiteindelijk is het toch wel een aardige film, ondanks de overduidelijke problemen. Stel dat er ook nog een director’s cut komt dan wil ik die zeker zien, want ik denk dat de meeste problemen zijn ontstaan omdat Alfredson succesformules moest hanteren van producenten.

» details   » naar bericht  » reageer