Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017

The Green Mile (1999)

Alternatieve titel: Stephen King's The Green Mile, afgelopen zondag om 09:34 uur

Op een of andere manier had ik verwacht dat The Geen Mile een nogal overgewaardeerde film zou zijn. De top 250 maakt mij altijd een beetje sceptisch. Toch bleek dat helemaal nergens voor nodig, want The Green Mile blijkt toch terecht gewaardeerd te worden.

Paul Edgecomb denkt terug aan zijn tijd als gevangenisbewaker op de dodencel ten tijde van de drooglegging. Ze kregen toen een nieuwe gevangene, de zwarte reus John Coffey, die ervan wordt verdacht twee meisjes te hebben verkracht en vermoord. Coffey bezit echter een bijzondere gave.

Stephen King laat met The Green Mile een hele andere kant van zichzelf zien. We hebben nog steeds een stel psychopaten, bovennatuurlijke krachten en de macabere elektrocutie, maar The Green Mile bevat ook een groot hartverwarmend en emotioneel aspect. King kennen we vooral van de "I'm gonne scare the shit out of you!"-houding die hij in de trailer van Maximum Overdrive heeft (onvoorstelbaar trouwens dat de zelfde man The Green Mile heeft geschreven). Maar het ligt natuurlijk ook vaak aan de manier waarop zijn boeken worden verfilmt. The Dead Zone van Cronenberg en Pet Sematary vond ik op emotioneel vlak ook erg sterk en de boeken die ik tot nu toe van King heb gelezen waren veelzijdiger dan het gemiddelde genrewerk.

Genrefilmer Frank Darabont heeft door in korte tijd The Shawshank Redemption en deze film te regisseren het weten te schoppen tot een van de meest gewaardeerde regisseurs ooit. Darabont heeft in ieder geval een talent voor goede boekverfilmingen. Zowel zijn twee toppers als het minder gewaardeerde The Mist zijn allemaal uitstekende Stephen King-verfilmingen die trouw blijven aan het bronmateriaal. Het is vooral goed dat Darabant lekker de tijd neemt om meerdere aspecten van het boek te belichten en het niet afraffelt. Verder heeft hij een erg sterke cinematografische stijl met warme kleuren en scherp beeld.

Het acteerwerk was zeer goed. Tom Hanks zet een sterke rol neer als Edgecomb en Michael Clarke Duncan weet Coffey ook erg goed neer te zetten. De enige kritiek die ik heb is dat de film mischien teveel een tranentrekker is en een typisch Amerikaans zwart-wit-beeld schetst van goed en kwaad (dit zijn de slechte ter dood veroordeelde en dit zijn de goede). Verder zagen de beien die uit Coffey's mond kwamen vliegen er te duidelijk uit als CGI. Maar verder heb ik toch niets dan lof voor deze film.

Een mooi meeslepend verhaal met een geslaagd contrast tussen serieus drama en bovennatuurlijke fantasy. De toevoeging van de muis vond ik ook briljant.

» details   » permalink  » reageer  

Gedo Senki (2006)

Alternatieve titel: Tales from Earthsea, afgelopen vrijdag om 21:48 uur

Gedo Senki is gebaseerd op de Aardzee-reeks van Ursula Le Guin en verteld het verhaal van Arren die op de vlucht is nadat hij zijn vader, de koning, heeft vermoord. Hij ontmoet de aartsmagiër Ged en samen vervolgen ze hun reis. Aardzee raakt in verval en magie verliest zijn kracht. Ondertussen is de slechte magiër Cob opzoek naar het eeuwige leven.

Hayao Miyazaki wilde al langere tijd de Aardzee-reeks verfilmen. Eerst weigerde Le Guin de rechten aan hem te geven, omdat ze animatie associeerde met Disney. Na het zien van Miyazaki's werk gaf ze alsnog toestemming. Tegen die tijd was Hayao echter druk met Howl's Moving Castle dus besloten de producers om zijn zoon Goro, een veelbelovende animator, als regisseur in te huren. Le Guin en Papa Miyazaki waren hierop tegen omdat ze Goro niet ervaren genoeg vonden, hetgeen voor voortdurende spanning tijdens de productie zorgde.

De tekenstijl is een stuk simpeler en minder gedetailleerd dan we van Papa Miyazaki gewend zijn. Wat ik ook hinderlijk vond was dat de inkleuring van de animatie niet werd aangepast aan de lichtentensietijd in de betreffende scène, het leek af en toe alsof we naar een test-render aan het kijken waren. De achtergronden en ontwerpen blijven echter schitterend en de animatie was ook ruim voldoende. Goro liet zich voor de ontwerpen van de personages inspireren door de Manga van zijn vader (vandaar dat je wellicht gezichten herkend uit Nausicaa of the Valley of the Wind) en verder is veel Middeleeuwse, Klassieke en Romaanse kunst te herkennen in de ontwerpen.

Het verhaal bleef een beetje aan de oppervlakte. 2 uur is nou eenmaal te kort om echt een goed beeld van een fantasywereld en haar complexiteit te geven. Wat ook niet helpt is dat de film eigenlijk een verfilming is van het laatste deel in de Aardzee-reeks The Farthest Shore met elementen uit andere boeken uit de reeks. De titel komt dan weer van de in 2001 verschenen verhalenbundel Tales from Earthsea, maar verder heeft het weinig met de film te maken. Logisch dus dat je het gevoel krijgt dat een introductie onderbreekt en Le Guin de film geen geslaagde adaptatie vond. Nu ken ik de Aardzee-reeks helemaal niet en ben ik zonder verwachting de film ingegaan. Op zichzelf is het zeker geen slecht verhaal. Je mist mischien wat uitwerking hier en daar, maar ik vond het wel bijzonder vermakelijk, meeslepend en spannend.

De Engelse dub is van goede kwaliteit. Timothy Dalton zet een sympathieke en wijze Ged neer en Willem Dafoe een zeer naargeestige Cob met zijn akelige fluisterstem.

Al met al vind ik Gedo Senki weer een heerlijke Ghibli film. Net zo als Howl's Moving Castle is het erg leuk om de Japanners westerse Fantasy te zien verfilmen. Het had beter gekund, maar toch is dit een prachtig staaltje Fantasy waar ik me uitstekend mee vermaakt heb.

» details   » permalink  » reageer  

Omohide Poro Poro (1991)

Alternatieve titel: Only Yesterday, afgelopen vrijdag om 19:39 uur

Only Yesterday is een erg mooie animatiefilm van Isao Takahata. De film verteld het verhaal van Taeko, die het drukke leven in Tokio achter zich laat om te gaan werken op het platteland. Onderweg haalt ze herinneringen aan haar jeugd op.

De film heeft een melancholiek sfeertje, dat wordt versterkt door Katsu Hoshi's prachtige pianomuziek. De jeugdherinneringen waren het leukste aan de film en hadden veel charme. Toch ontbrak de rode draad een beetje, er werd niet echt naar iets toegewerkt en heden en verleden hadden weinig verband. De terugblikken (1966) zijn gebaseerd op de manga van Hotaru Okamoto en Yuuko Tone en het heden (1982) is door regisseur Isao Takahata bedacht.

De film is bijzonder mooi geanimeerd. De terugblikken hebben wat schilderachtigs en simplistisch door de waterverfachtergronden en de simpele tekenstijl, waar het heden bijzonder realistisch en met veel detail is getekend. Toendertijd werd de film zelfs tot meest realistische anime uitgeroepen. Dat kan ik ook waarderen aan de Japanners, animatie word als een medium beschouwt en niet als een genre. Een film als deze had net zo goed live-action kunnen zijn, maar er is bewust voor animatie gekozen (al speelt natuurlijk ook mee dat het een Manga verfilming is).

Al met al vond ik Only Yesterday een erg leuke film om gezien te hebben. Het is zeker niet de beste Ghibli-film, maar door de geslaagde sfeer en de uitstekende animatie het kijken meer dan waard.

» details   » permalink  » reageer  

Suzy Q (1999)

11 februari, 21:27 uur

Martin Koolhoven vind ik toch wel een van de beste filmmakers die we momenteel in ons landje hebben. Al is het al om zijn uitgebreide kennis van cult-films, exploitation en Westerns. In Suzy Q had hij tot mijn verbazing zelfs allerlei verwijzingen naar de Giallo weten te verwerken. Zo zien de nachtscènes er erg Argentoësk uit en is het kleurgebruik af en toe zelfs Bavaësk. De cinematografie is goed verzocht en vertoond enkele invloeden van het Duits expressionisme, aparte camerahoeken en Dutch angles onder andere.

De setting van de jaren '60 was geslaagd en het had ook wel wat. Vooral de muziek gaf de film een charme. Toch was het weer een nogal typisch tijdsbeeld. In de grote stad zullen mode, vrije liefde en idolen toen vast erg belangrijk geweest zijn, maar als ik mijn grootouders moet geloven viel dat in de rest van Nederland best mee. De provincie kwam pas in de jaren '70 langzaam uit de verzuiling. Natuurlijk verwijt ik het Koolhoven niet, maar ik zou zo graag een keer een film over een braaf en burgerlijk plattelandsstadje zien uit die tijd.

Structuur is ver te zoeken in het verhaal. Het is gewoon een kijkje in het leven van een nogal verknipt gezin. Toch blijft verhaal de gehele speelduur boeien en werd de film nergens saai. Een verknipt gezin is het wel zeker. En dan met name die Zwier. Je ziet het in (Nederlandse) literatuur en film wel vaker, kinderen die dieren doden voor hun plezier. Ik hoop dat zulke kinderen niet echt bestaan, maar ik ben er bang voor. Of zijn dat de moordenaars en psychopaten van de toekomst? Ik heb als Horrorfanaat veel gruwelijkheden gezien, maar dat shot van de schildpad die onthoofd wordt was dusdanig macaber dat het me lang zal bijblijven (ik hoop dat dit nep was?). Vreemd vond ik wel hoe lichtzinnig de rest van het gezin het opvat dat broederlief de huis-schildpad in de soep heeft gestopt. Dat had je bij ons thuis niet kunnen navertellen (en wij zijn een heel normaal gezin 😛)...

Carice van Houten is hier nog aan het prille begin van haar carrière. Toevallig ben ik op het moment ook Game of Thrones aan het kijken, apart dat die het zo ver geschopt heeft eigenlijk. Ze speelt ook zeker niet onaardig, die vroege Nederlandse rollen blijf ik toch wel het leukste vinden ook, nog geen sterallures. Jack Wouterse is toch wel duidelijke de beste acteur hier, hij kwam het samen met Carice het meest spontaan over.

De film mocht niet in de bioscoop door problemen met de rechten van de muziek. Koolhoven heeft de film daarom zelf op The Pirate Bay en YouTube gezet. Dit laat maar weer eens zien hoe geniaal die man is. Als je er niets aan kan verdienen, dan maar flink wat naamsbekendheid verwerven.

Al met al vind ik Suzy Q een zeer geslaagd filmpje van eigen bodem. De toewijding van de makers en de expertmentaliteit spat er vanaf.

» details   » permalink  » reageer  

Anthropoid (2016)

10 februari, 23:28 uur

De historische setting was erg geslaagd en het acteerwerk was ook wel redelijk. Het nut van de oost-Europese accentjes snap ik echter totaal niet. Doe dan gewoon Engels of realistisch Tsjechisch.

Ook vind ik die verzetsstrijders een stel enorme faalhazen. Het is totaal niet realistisch dat zulke prutsers de op twee na belangrijkste man van Nazi-Duitsland moeten uitschakelen. Ik snap best dat de film probeert om de verzetsstrijders op een menselijke manier neer te zetten en niet als standaard heroïsche personages, maar dit is ook weer niet geloofwaardig.

De film is opzich prima opgenomen, maar voor mijn doen was het beeld veel te schokkerig. Die hele handheld-look vind ik maar niets, als je de mogelijkheid hebt voor een stabiel shot neem die dan ook gewoon.

Al met al dus geen topper, maar wel een redelijk vermakelijke film.

» details   » permalink  » reageer  

Silence (2016)

10 februari, 09:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Silence is Martin Scorsese's verfilming van de roman van de Japanse schrijver Shūsaku Endō. De Aartsbisschop van New York had hem dat boek in de jaren '80 cadeau gegeven. Scorsese probeerde het boek al sinds de jaren '90 te verfilmen, maar het lukte nooit om de financiering rond te krijgen. De uiteindelijke productie verliep door de hoge kosten en de moeilijke omstandigheden op de locaties (aardbevingen o.a.) ook moeilijk. Op 29 November 2016 ging de film in première in het Vaticaan waar de film door Jezuïeten en bisschoppen is bekeken (of de Paus hem ook gezien heeft is onbekend) en sinds deze week is de film dan eindelijk ook in Nederland te zien.

1640. Nadat bijna heel Japan succesvol tot het Katholicisme is bekeerd besluit het Shogunaat om het land te zuiveren van buitenlandse invloeden. Een grootschalige Christenvervolging is het gevolg. Twee jezuïeten reizen naar Japan opzoek naar hun oude leermeester, die naar verluid zijn geloof heeft afgezworen. Tijdens hun verblijf in Japan wordt hun geloof op de proef gesteld.

Mensen die een film met actie en spectaculaire dialogen van Liam Neeson verwachten zullen bedrogen uit komen. Scorsese maakt een serieuze film, zoals Hollywood dat veel te weinig doet tegenwoordig. Als je niet bent geïnteresseerd in geschiedenis of theologie zal de film ook niet heel interessant zijn. Toch denk ik niet dat je perse gelovig moet zijn om de film te kunnen waarderen. Ik snap op zich wel dat de film het in Amerika slecht doet. Je moet geduld hebben en open staan voor de boodschap van de film wil je een prettige kijkervaring hebben. Silence is geen popcornvermaak.

De Ierse Katholiek Liam Neeson speelde eerder al een jezuïtische missionaris in het prachtige The Mission. Na zijn vele actie-rollen is het een verademing om Neeson weer in zo’n serieuze rol te zien. Neeson zet een sterke rol neer als Ferreira, al moet ik er wel bij zeggen dat het slechts een kleine rol is. Van Adam Driver had ik nog niet veel soeps gezien, maar hij bewijst zich hier toch een zeer degelijk acteur. Andrew Garfield blinkt het meeste uit. Zijn lijdensweg en innerlijke tweestrijd is bijzonder sterk vertolkt. Driver en Garfield zijn allebei erg afgevallen voor hun rol en hebben een tijdje in Portugal als Jezuïeten geleefd ter voorbereiding. De Japanners deden het verder ook wel aardig allemaal. Ik snap dat er voor Engels is gekozen in plaats van Portugees, al waren de accentjes soms een beetje flauw.

De cinematografie is uitstekend en de beelden van de opnamelocaties in Taiwan en China zijn werkelijk prachtig. De setting is goed verzorgd en zover ik het kan beoordelen historisch correct. Zo zitten er zelfs Nederlandse kooplieden in de film die even een enkel woordje Nederlands spreken. Scorsese benut stilte op een manier die een beetje doet denken aan het werk van filmmakers als Akira Kurosawa en Andrei Tarkovsky. Met name de long shots waren indrukwekkend. Voor de belichting en het kleurgebruik liet Scorsese zich inspireren door 17e eeuwse schilderijen met het Barokke clair-obscur belichting en goudgekleurde Japanse prenten uit die tijd.

Ik was eerst vooral benieuwd wat voor invalshoek Scorsese zou kiezen. The Last Temptation of Christ was bijvoorbeeld een controversiële film in religieuze kringen, hoewel ik hem wel kon waarderen. Toch is ondanks al dat geweld en gevloek van maffiosi het geloof altijd een rol blijven spelen in zijn films, dat word meer dan duidelijk uit Silence. Scorsese noemt het maken van de film 'zijn pelgrimstocht'.

De christenvervolging doet denken aan de Holocaust en was best heftig om te zien. Zowel fysiek als mentaal worden mensen gemarteld om hun overtuiging af te zweren. De martelingen vormde een vreemd contrast met de prachtige locaties waar ze plaatsvonden. Het stappen op de beeltenis van Jezus als symbolische afzwering van het geloof was vergelijkbaar met de manier waarop de Romeinen Christenen vervolgde. Als ze de keizer als god erkende mochten ze blijven leven, maar ze stierven liever een martelaarsdood. Zo ook de christelijke Japanners.

Scorsese blijft trouw aan de essentie van het boek, maar brengt tegelijkertijd ook zijn eigen visie over. Thema’s als verraad en verloochening zie je dan ook veel terug in het verhaal. Kichijiro is een soort personificatie van Judas en het concept van vergeving en als Rodrigues dan uiteindelijk zijn geloof verloochend horen we een haan kraaien, net als toen Petrus Jezus ontkende in de bijbel. De film bevat kritiek op de uitbreidingsdrang van het Christendom in de vorm van de tolk en de inquisiteur maar gaat tegelijkertijd ook in op de essentie van het geloof. De stilte waarmee gebeden worden beantwoord en of geloof nou van buiten of van binnen zit. De film bied in ieder geval veel stof tot nadenken, voor zowel gelovigen als ongelovigen.

De geslaagde historische setting, de uitmuntende cinematografische kwaliteiten en de sterke filosofische achtergronden maken Silence tot een heus meesterwerk.

» details   » permalink  » reageer  

Henry V (1989)

4 februari, 23:25 uur

Henry V was anders als ik had verwacht. Op een of andere manier dacht ik dat de film veel minder toneelachtig zou zijn. Ondanks dat Branagh zijn uiterste best heeft gedaan om het toneelstuk toegankelijk te maken door middel van een realistische setting, niet-theatraal acteerwerk en een prachtige soundtrack van Patrick Doyle, is het geheel door de eeuwigdurende dialogen nog steeds niet heel toegankelijk.

Hoewel ik het Shakespeareaans Engels briljant vind en er momenten in de film zitten dat acteurs werkelijk perfect acteren, vind ik dat hele toneelachtige maar niets. We zien enkele oppervlakkige scènes in plaats van dat we de personages echt volgen zoals in een 'film-film' en dat doet het inlevingsvermogen van de kijken niet ten goede. Hoewel ik Derek Jacobi een meesterlijk verteller vond, was het wel erg storend dat de zogenaamde 'fourth-wall' werd doorbroken. Verder vond ik veel dingen onduidelijk in het verhaal. Waarom Frankrijk aanvallen? Waarom doet iedereen alsof Henry heel nobel is terwijl hij eigenlijk heel arrogant en tyraniek overkomt? Waar kent Henry die dieven van? Waarom is er aan het einde out-of-the-blue een romance tussen Henry en de Franse prinses? Waarom praten alle Fransen Engels en de prinses en haar kamerjuffvrouw wel Frans? Vragen, vragen.

De film kende een aantal bijzonder sterke momenten. De veldslag vond ik verreweg het hoogtepunt van de film. Kenneth Branagh bewijst zich in dit ambitieuze en ietwat pretentieuze regiedebuut als een vaardig regisseur en een meer dan vaardig acteur. Het acteerwerk was erg goed en de setting geslaagd. Helaas ligt het toneelachtige mij gewoon niet zo, daardoor toch een lichte tegenvaller. Hamlet heb ik ook nog liggen, maar gezien de lange speelduur bewaar ik die nog een tijdje.

» details   » permalink  » reageer  

The Lion in Winter (1968)

4 februari, 21:01 uur

"I know. You know I know. I know you know I know. We know Henry knows, and Henry knows we know it. We're a knowledgeable family."

The Lion in Winter verteld het verhaal van de oude Henry II die zijn familie verzamelt voor Kerst. Zijn drie zoons zijn allemaal uit op de kroon en zijn vrouw - die hij voor de gelegenheid heeft vrijgelaten uit haar gevangenis - probeert hem op elke mogelijke manier te dwarsbomen. Dan zijn er ook zijn maîtresse en de koning van Frankrijk, die zijn grondgebied terug wil hebben.

Het acteerwerk is bijzonder sterk. De chemie tussen Peter O'Toole en Katharine Hepburn (die overigens echt afstamt van Eleanor of Aquitaine) is uitstekend. Ook goed spel van een jonge Anthony Hopkins en een piepjonge Timothy Dalton. De enige die slecht acteerde was Nigel Terry als John, ontzettend infantiel en dom kwam hij over. Later zou hij een stukken betere rol neer zetten als koning Arthur in Excalibur.

The Lion in Winter is een film waar je echt even voor moet gaan zitten. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met zoveel dialogen heb gezien, zelfs als personages alleen zijn praten ze gewoon vrolijk door. Hoewel het een beetje vermoeiend was om de hele tijd al die dialogen te moeten verwerken, moet ik toegeven dat de kwaliteit van de dialogen wel bijzonder hoog was. Het ene geniale gevatte antwoord na het anderen wordt je voorgeschoteld. Het feit dat de personages allemaal bijzonder wispelturig en leugenachtig zijn zorgt er voor dat de film ook bijzonder onvoorspelbaar is. Het heeft wel iets zo'n machtsstrijd. Alleen wel een beetje dom dat de personages steeds complotten tegen elkaar samenspannen en deze vervolgens niet geheim houden.

De film is mooi opgenomen in 70mm. In tegenstelling tot wat je zou verwachte bij de ietwat theatrale opzet is de setting wel bijzonder realistisch en lekker grauw en middeleeuws. De muziek van John Barry is een van de absolute hoogtepunten van de film, heerlijk episch en het geeft de film soms een goede dramatische lading.

Al met is The Lion in Winter een sterk historisch drama. Het had beter (en toegankelijker) gekund, maar de film is zeker de moeite waard.

» details   » permalink  » reageer  

Spartacus (1960)

3 februari, 23:35 uur

Die spektakelfilms uit de jaren '50 en '60 vind ik nog steeds een charme hebben. Geen CGI of flitsende editing, maar gigantische sets en ontelbare figuranten op het scherm. Netjes ingepakt met een epische soundtrack en enigszins theatraal acteerwerk.

Kirk Douglas was hier eigenlijk al een beetje te oud voor zijn rol, maar goed, hij is een uitstekende Spartacus. Verder ook een uitstekende cast. Het beste (en minst theatrale) waren toch wel Peter Ustinov en Charles Laughton.

Kubrick werd regisseur van de film omdat Kirk Douglas en regisseur Anthony Mann grote ruzie kregen tijdens de productie. Kubrick had echter ook veel kritiek op de film. Hij zou gezegd hebben dat hij het script maar niets vond omdat het vol stond met morele onzin. Dat ben ik een beetje met hem eens, het had wel wat minder sentimenteel gekund, maar echt storend wordt het nergens.

Spartacus is waarschijnlijk de meest 'normale' film van Stanley Kubrick. Toch bevat de gerestaureerde versie een paar scènes die toendertijd te controversieel werden gevonden, onder andere de scène waar Crassus probeert Antonius te verlijden. Grappig feitje, omdat de geluidsbanden van de verwijderde scènes verloren waren gegaan moesten de acteurs voor de restauratie hun dialogen nasynchroniseren. Anthony Hopkins spreekt de stem van de toen al overleden Laurence Olivier in.

De schaal van Spartacus is bijzonder indrukwekkend. Het is geen Ben Hur, maar de gigantische shots van Rome, de vele grote studio-sets en de enorme veldslag aan het einde waren echt grandioos. De heerlijke bombastische soundtrack van Alex North versterkt het epische aspect van de film nog meer.

Overgangen waren vaak erg abrupt en de film kakt soms een beetje in. Toch blijft de film over de hele linie vermakelijk en weten de indrukwekkende beelden de aandacht prima vast te houden. Een gelaagde spektakelfilm over een klassieke held.

» details   » permalink  » reageer  

Dersu Uzala (1975)

Alternatieve titel: Дерсу Узала, 3 februari, 20:13 uur

Dersu Uzala verteld het verhaal van een Russische militair die op een expeditie naar Siberië een inheemse jager ontmoet. De oude man heeft een ongelofelijke kennis van de natuur en de Russische soldaten kunnen veel van hem leren. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen de jager en de soldaat.

De film is tot stand gekomen omdat Akira Kurosawa door de Sovjet-Russische ambassade werd gevraagd om een film te maken voor het Russische volk. Kurosawa was in die periode onsuccesvol in Japan, wat zelfs tot een zelfmoordpoging heeft geleid. Kurosawa was een groot liefhebber van Russische literatuur en suggereerde meteen om een verfilming van Dersu Uzala te maken. De Russen waren verrast dat hij dit relatief onbekende verhaal kende en zouden hem 100% creatieve vrijheid hebben gegeven.

Dersu Uzala voelt niet propagandistisch aan, maar er zit wel een duidelijke communistische boodschap in de film. Het natuurlijke en eerlijke leven van de simpele jager wordt verheerlijkt. Er is kritiek op het kapitalisme verwerkt in de film, het hele concept van geld wordt als iets slechts gezien. Verder zijn de soldaten erg nobel en beschouwd iedereen het vanzelfsprekend om elkaar te helpen. Het grote groepsverband waar de arbeiderspartij zo van houdt. Storend wordt het echter nergens. Op dit vlak deed de film me erg denken aan Wolf Totem van Jean-Jacques Annaud. Ook een film van een westerse regisseur in een regime, waarin door middel van verheerlijking van de natuur het communistische ideaal gediend wordt.

Ondanks al die ideologische boodschappen blijf ik de film een prachtig eerbetoon aan de natuur vinden. Net als een Romantisch schilderij word de nietigheid van de mens ten opzichte van de natuur duidelijk door Kurosawa's schitterende beelden, geschoten in 70mm zoals het hoort. Het briljante shot van Dersu en de Kapitein die de zonsondergang te gemoed lopen inspireerde Kurosawa-fan George Lucas voor de scène waar Luke Skywalker naar de twee ondergaande zonnen van Tatooine kijkt in Star Wars.

Het begin en het einde hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden en overgangen waren soms wat abrupt. Op Dersu en kapitein Arsenev na hebben de personages eigenlijk helemaal geen inhoud en wordt er nauwelijks geacteerd, de Russische militairen staan meestal een beetje schaapachtig te kijken naar de twee hoofdpersonen. Het feit dat Kurosawa maar één tolk had tijdens de productie heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken. De Japanse versie die ik keek had ook een beetje flets beeld en hinderlijke Japanse tekens in beeld. De Russische dub en de geluidseffecten waren ook een beetje primitief.

Verder valt er toch weinig te klagen. De mooie beelden alleen al maken Dersu Uzala het kijken meer dan waard. Japan's beste cinematografische kunstenaar wordt losgelaten op het prachtige, grootste landschap van Siberië. Aanrader.

» details   » permalink  » reageer  

Boyhood (2014)

28 januari, 09:43 uur

Boyhood heeft een bijzonder interessant uitgangspunt, namelijk over een periode van 12 jaar een coming-of-age drama opnemen met dezelfde acteurs die ouder worden. Helaas is de uitwerking een stuk minder interessant. Allemaal problemen, gescheiden ouders, dronken tweede echtgenoten, vriendinnetjes. Veel clichés en er wordt niet veel gedaan met wat al deze gebeurtenissen voor effect hebben op de hoofdpersoon. Natuurlijk is het leven zelf best saai en cliché, maar zo'n opeenvolging van fouten is toch wel heel deprimerend eigenlijk.

Een project als dit is extreem risicovol, zie je zelf als regisseur maar eens geïnteresseerd te houden in die saaie dramafilm waar je een levensdeel aan gaat besteden en zorg maar eens dat de acteurs even gemotiveerd blijven. Over het algemeen is dat wel goed gelukt, zo blijft Ethan Hawke iedere keer goed in zijn rol. Ellar Coltrane groeit helaas op tot een arrogant en nichterig aandoend ventje en Linklater zelf laat aan het einde ook veel steken vallen. De film was best goed geschoten en geschreven, maar aan het einde komt er een hoop semi-volwassen geneuzel in de dialogen en ziet de cinematografie eruit als een slechte soap, zonde want de eerste 2 uur vond ik best sterk.

Naast het feit dat de film een beetje aan de oppervlakte blijft en steeds korte fragmenten laat zien in de zelfde periode (vieren die mensen geen kerstmis enzo?) ergerde ik me er ook aan dat het zo typisch Amerikaans was. Leuk zo'n jachtgeweer op je 15e, het is maar wat je normaal vind.

Interessant experiment, maar het had beter gekund en duurde mij net wat te lang.

» details   » permalink  » reageer  

The Machinist (2004)

Alternatieve titel: El Maquinista, 28 januari, 09:42 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Trevor Reznik heeft een jaar lang niet geslapen. Als hij een ongeluk met een machine veroorzaakt, verdenkt hij zijn collega's ervan dat ze tegen hem samenzweren. Wordt hij gek of is er echt meer aan de hand?

Erg goed gespeeld door Christian Bale, die zo erg is afgevallen voor de film dat hij wat van een Holocaust overlevende wegheeft. De film heeft een grauwe en mysterieuze sfeer, versterkt door het grauwe kleurgebruik en de muziek van Roque Baños. Je ziet de bui al een tijdje hangen, er is iets aan de hand. Verder kent de film ook veel filmnoir en Hitchcock-achtige momenten.

Hoewel je aanvoelde dat veel dingen zich in Reznik's hoofd afspeelde, kwam de ontknoping toch wel sterk uit de hoek. Reznik heeft een jongetje doodgereden en uit schuldgevoel kan hij niet meer slapen en eten. Hij fantaseert een complot tegen zichzelf en ziet dingen die niet echt zijn. Ivan is de personificatie van zijn geweten en bestaat niet echt.

The Machinist is een sterk Mystery-Drama met een beklemmende en onwerkelijke sfeer. Aanrader.

» details   » permalink  » reageer  

Requiem for a Dream (2000)

24 januari, 20:46 uur

Requiem for a Dream verteld het verhaal van de heroïneverslaafde Harry. Samen met zijn vriendin Marion en en vriend Tyrone verliest hij zich steeds verder in zijn problemen. Tegelijkertijd is zijn tv-verslaafde moeder vastbesloten om af te vallen als ze hoort dat ze op tv kan komen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film vooral om Jennifer Connelly heb opgezet. De rol is eens wat anders, maar ze doet het erg goed. Ook Ellen Burstyn en Jared Leto vond ik erg sterk acteren.

De film is ge-edit als een hip-hop video. Heel flitsend allemaal, mij zelfs iets te flitsend. Ik heb geen verstand van drugs, maar het kijken van deze film geeft volgens mij het zelfde effect. Veel mooie shots en close-ups wel, al was het splitscreen weer een beetje overbodig (Brian De Palma pakte dat toch beter aan). Het shot met Jennifer Connelly op de pier is gejat van Dark City, waar precies zo'n shot van Jennifer Connelly te vinden is. Verder is er ook een citaat uit de anime Perfect Blue in de film te vinden en worden Videodrome, 1984, Brazil, Dead Ringers en A Clockwork Orange als inspiratie genoemd.

De muziek van Clint Mansell had ik natuurlijk al duizenden keren gehoord in trailers en youtube-video's. Vond het daardoor niet helemaal goed passen bij de film, denk toch eerder aan een actie-trailer dan aan drama bij het deuntje (jammer dat het zo is verpest). De verdere jaren '90 techno deed me op een of andere manier heel erg aan Duitse films denken, weet ook niet waarom.

Ik heb altijd weinig begrip voor mensen die aan drugs beginnen. Je weet dat je verslaafd raakt, waarom dan überhaupt beginnen. Natuurlijk worden er ook veel mensen gedwongen in slechte milieus of wordt het er letterlijk met de paplepel ingegoten, maar dan nog. De film vergelijkt een heroïneverslaving op een interessante manier met afhankelijkheid van medicijnen. Erg on-Amerikaans van Darren Aronofsky en dat kan ik wel waarderen.

Requiem for a Dream is een sterk drama dat filmtechnisch een beetje wordt overschat, maar alles behalve tegenvalt.

» details   » permalink  » reageer  

Johnsons, De (1992)

20 januari, 21:46 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

De Johnsons is een erg bijzondere film van eigen bodem die onterecht een beetje in de vergetelheid is geraakt.

De film verteld het verhaal de Indiaanse demon Xangadix, die volgens de legende een zevenling zou verwekken. Als deze zevenling hun zuster zal bevruchten zal de aarde in volledige duisternis gehuld worden. We volgen een professor van volkskunde en occulte zaken en een moeder en een dochter die gaan kamperen in de Biesbosch.

De voorgeschiedenis van de film is haast net zo interessant als mythe uit de film. Het is oorspronkelijk een Amerikaans project dat was opgezet door Roy Frumkes en Nederlander Richard Abram. Clint Eastwood zou de hoofdrol vertolken en Oliver Reed zou ook meespelen. Het werd echter helemaal niets en toen Abram terug ging naar Nederland nam hij de rechten en de screenplay van Rocco Simonelli gewoon mee. In Nederland werd het verhaal aangepast door Leon de Winter.

Regisseur Rudolf van den Berg was helemaal geen Horror-liefhebber. Hij wilde gewoon een Horror-film maken. Toen hij Jan Doense (Mr. Horror) ontmoete vertelde hij dat als hij hem eerder had ontmoet, hij veel dingen in de film anders zou hebben gedaan. De doorgewinterde Horror-fan zal ook vast dingen zien die net wat te clichématig waren of net anders hadden gekund, maar ergens vond ik het wel fris over komen.

Van den Berg schept in ieder geval een heerlijk staaltje sfeer. Mooi geschoten beelden van o.a. de Biesbosch. Het kleurgebruik en de belichting waren ook heerlijk gedateerd, wat de sfeer ten goede deed. De gore scènes waren soms knullig en onbeholpen, maar op andere momenten zag het weer erg goed uit. Die xangadix vond ik er ook erg gaaf uit zien. Goede muziek ook van Patrick Seymour.

Zoals bij iedere film uit ons landje ken je de helft van de acteurs al van gezicht. Rik van Uffelen en Olga Zuiderhoek herkende ik in ieder geval meteen. Esmée de la Bretonnière en Monique van de Ven speelde hun rollen prima. Kenneth Herdigein was ook wel goed, maar kwam soms erg theatraal over.

Het was af en toe een beetje fout. Typische jaren '90 taferelen, typisch Nederlands acteerwerk en gedoe om seks en dergelijke en volgens mij is Monique van de Ven's Amerikaanse man Indiana Jones als hij zo'n kapmes heeft. Het verhaal had hier en daar beter uitgewerkt gekund en de Johnsons hadden dreigender in beeld gebracht kunnen worden (uiteindelijk lijkt het er meer op dat de Johnsons worden afgeslacht dan dat de Johnsons mensen afslachten), maar al met al vond ik het een bijzonder vermakelijke en zeer degelijke Neder-Horror.

» details   » permalink  » reageer  

Prometheus (2012)

15 januari, 09:00 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Bijzonder ambitieuze film van Ridley Scott.

Het probleem dat ik heb met Prometheus is in eerste instantie dat iedereen er zo makkelijk over doet dat ze 'de schepper' gaan ontmoeten. Hoe ze er op komen dat er een ras van meerdere 'scheppers' is aan de hand van wat rotsschilderingen is me ook niet geheel duidelijk en dat ze de juiste planeet bereiken is nog onwaarschijnlijker (het heelal is oneindig, dus ieder patroon zal er in te vinden zijn als je het wilt). Niemand lijkt ook echt onder de indruk bewijs van buitenaards leven ontdekt te hebben, en het vinden van een mensachtige figuur in de ruimte doet iedereen ook vrij weinig.

Ten tweede lijkt de film verdacht veel op de originele Alien, de zelfde domme fouten van de personages, het zelfde concept van de crew die ten prooi valt aan buitenaardse wezens maar dan net wat anders. Soms lijkt het er haast op dat het een reboot is, terwijl het eigenlijk een prequel is. Uiteindelijk valt wel een beetje te voorspellen wat er gaat gebeuren. Alles valt op zijn plaats en de originele Alien kan beginnen. Eigenlijk toch jammer, want wilde we eigenlijk wel weten waar het schip met de eieren precies vandaan kwam? Het mysterie was net zo'n sterk aspect en een uitleg kan alleen maar tegenvallen.

Verder is het allemaal zeker niet slecht. Prachtige opnames zoals we dat van Scott kunnen verwachten. Goede effecten, goed acteerwerk en ook veel interessante ideeën en concepten. In vergelijking met Alien is het niet heel bijzonder, maar Prometheus mag er toch zeker wezen.

» details   » permalink  » reageer  

The VVitch: A New-England Folktale (2015)

Alternatieve titel: The Witch, 15 januari, 08:52 uur

The VVitch vind ik een goede moderne Horror. De film besteed veel tijd aan opbouw en is in eerste instantie meer een historisch drama. Voor Amerikaanse begrippen heeft de film een ongekend traag tempo (alleen maar positief).

Ik kan het ook wel waarderen dat er een keer echt oud Engels gepraat wordt. Wat dan wel weer onrealistisch was, was dat de vrouwen veel weerwoorden hadden. In die tijd hadden vrouwen volgens mij echt niet zoveel te zeggen (Be silent, woman!).

De film is mooi opgenomen en de soundtrack is lekker unheimlich. Erg duister en akelig sfeertje naarmate het gezinnetje steeds meer het slachtoffer wordt van de heks.

» details   » permalink  » reageer  

Everest (2015)

14 januari, 10:31 uur

stem geplaatst

» details  

Midnight Special (2016)

14 januari, 09:52 uur

stem geplaatst

» details  

The Fountain (2006)

8 januari, 10:13 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

The Fountain is een erg aparte film van Darren Aronofsky. Er worden drie verhalen verteld die op een aparte manier allemaal met elkaar zijn verweven. In ieder verhaal zoekt een man het eeuwige leven voor zijn geliefde. Het verhaal van de Spaanse conquistador vond ik persoonlijk het interessantst, maar het verhaal dat zich in de tegenwoordige tijd afspeelt is ook een erg goed drama. De boeddhistische monnik (?) die op weg is naar de Nebula vond ik dan weer een beetje vaag.

Hugh Jackman speelde een goede hoofdrol. Rachel Weisz deed het ook aardig, al vind ik de manier waarop ze praat altijd erg irritant. Haar personage is ook best irritant, haar man zoekt een genezing voor haar ziekte, maar ze verwijd hem dat hij aan het werk is en valt hem lastig met irrelevante hersenspinsels.

De film is degelijk opgenomen, al was de cinematografie niet zo bijzonder. Aronofsky zou geen CGI hebben gebruikt voor de film, maar micro-organismen hebben gefilmd. Voor de scènes in de ruimte geloof ik dat wel, maar verder is er toch echt CGI aan te pas gekomen. Voor die tijd is het best goed gedaan, alleen houd ik gewoon niet zo van die 00s CGI-look.

Erg goede muziek van Clint Mansell, vooral tijdens de scènes die zich in de tegenwoordige tijd afspelen.

Al met al vond ik The Fountain een erg interessante combinatie van Fantasy, SF, Drama en Historie. Op zich goed bedacht hoe de Maya’s met de bijbel worden verweven, maar waarom de Maya’s denk ik dan. De Egyptenaren leefde bijvoorbeeld veel eerder, namelijk in 3300 v.Chr. al en de Maya’s pas in 2000 v.Chr. De Inca’s zijn weer van nog later, pas in 1197. Zoals altijd bij films die een beetje vaag zijn en open voor interpretatie, vind ik het moeilijk om de film te beoordelen. Het is in ieder geval geen standaard film en het verhaal was best aangrijpend. Wellicht een keer herzien.

Na Pi en het enigszins ondergewaardeerde Noah is dit mijn derde film van Aronofksy, ben inmiddels best nieuwsgierig geworden naar Requiem for a Dream en Black Swan.

» details   » permalink  » reageer  

Primal Fear (1996)

7 januari, 23:50 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Primal Fear is een goed rechtbank-drama met Richard Gere. Gere zet een sterke rol neer als de arrogante advocaat en Edward Norton was ook goed als het jongetje.

Ik verbaasde me er een beetje over dat het zo lang duurde voordat het misbruik ter spraken kwam. Tegenwoordig is misbruik denk ik het eerste waar men aan denkt als iemand een priester vermoord. Wat dat betreft waren het toen betere tijden (of in ieder geval vrolijker). Ik hoopte eigenlijk dat er nog wat meer achter zou zitten, maar dat bleek niet het geval.

Het rechtssysteem dat we hebben werkt voor geen meter en al helemaal dat van Amerika niet. Zoals in de film wordt ook word gezegd gaat het helemaal niet om de waarheid, het is gewoon een groot juridisch spelletje tussen de aanklager en de advocaat van de verdachte. De rechter geeft ook geen zak om wat nou de waarheid is en verklaart doodleuk een hele getuigenis ongeldig als ze er zin in heeft. Waarom zou je niet van strategie mogen veranderen al je nieuwe informatie hebt? Als die Janet aan het einde ook nog gaat klagen dat ze haar baan kwijt is... dat jochie is zijn leven kwijt en jij klaagt over je baan. Maar goed, uiteindelijk blijkt dat jochie gewoon een grote klootzak die zelfs zijn advocaat manipuleert. Die twist zag ik eerlijk gezegd niet aankomen en maakt de film nog onheilspellend ook.

De film was mooi opgenomen, deed vaak een beetje denken aan The Fugitive met Harrison Ford. De muziek van James Newton Howard vond ik erg goed.

Uiteindelijk een prima film, met voldoende wendingen om je aandacht vast te houden.

» details   » permalink  » reageer  

La Corta Notte delle Bambole di Vetro (1971)

Alternatieve titel: Short Night of Glass Dolls, 6 januari, 23:56 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Short Night of Glass Dolls is een Giallo die al langere tijd op mijn lijstje stond. Nu ik hem gezien heb, blijkt het eigenlijk helemaal geen typische Giallo te zijn. Geen zwart gehandschoende killer en zelfs geen bloederige moorden. Toch viel de film zeker niet tegen.

Praag onder de socialistische dictatuur. Een Amerikaanse journalist word dood gevonden op een plein. Ondanks dat de artsen geen levenstekens kunnen ontdekken is hij nog altijd bij bewustzijn. Hij probeert zich te herinneren wat zich de vorige dagen heeft afgespeeld.

Het concept van de film vond ik heel erg sterk. Een man die schijndood is en zich probeert te herinneren wat hij gedaan heeft, het heeft zoveel mogelijkheden. De uitvoering is uiteindelijk wel aardig (al de ontknoping een beetje cryptisch en had het einde veel suspensevoller a la Hitchcock gekund). De overgangen tussen het heden en de flashbacks waren er sterk gedaan en kwamen zelfs vrij modern over. Toch is dit een van de weinige films waar ik echt een remake van zou willen zien.

Het mag dan geen typische Giallo zijn, de film heeft wel de zelfde sterke cinematografie als de Giallo films hebben en ook de mooie muziek van Ennio Morricone. De setting van Praag was ook wel origineel en de stad was mooi en sfeervol in beeld gebracht. Er zat ook een erg fout stukje in de film waar de Duitse schlagerzanger Jürgen Drews temidden van een aantal hippies een liedje uit de soundtrack zingt (duidelijk bedacht om onze oosterburen aan te spreken).

Hoewel ik ook een liefhebber ben van de Gialli met grote messen en zwarte handschoenen vind ik dit wel een van de betere films in het genre. Spannende thriller met een ijzersterk concept.

» details   » permalink  » reageer  

Sennentuntschi (2010)

Alternatieve titel: Sennentuntschi: Curse of the Alps, 6 januari, 22:11 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een Zwitserse Horror/Mystery die zich afspeelt in de jaren '70. Op papier lijkt het alsof de film is gemaakt om mij aan te spreken. Horror/Mystery is een van mijn favoriete sub-genres, Zwitserland heb ik altijd al mooi gevonden en de jaren '70 en '80 van vorige eeuw zijn mijn favoriete filmperiode.

In de Zwitserse Alpen heerst veel bijgelovigheid en doen nog steeds oude legendes de ronde. Als een mysterieus knap meisje opduikt wordt ze meteen beschuldigt van alles dat in het dorp gebeurd. Alleen de plaatselijke politieman komt voor haar op, wat voor conflicten met de dorpelingen zorgt.

De knappe Roxane Mesquida speelde goed als het stomme meisje. Ze had wel wat weg van een jonge Barbara Shelley vond ik. Verder was het acteerwerk wel te doen, maar niet heel bijzonder.

Dario Argento bewees met zijn film Phenomena al dat Zwitserland een meer dan geschikte locatie is om een Horror-film op te nemen. Tot mijn verbazing zijn er eigenlijk heel weinig Zwitserse Horror-films. Sennentuntschi is in ieder geval mooi opgenomen en de schitterende locaties zijn mooi in beeld gebracht. De 70s setting kwam ook wel goed over, erg Stasi-achtig die politiebureaus en auto's. De muziek kwam af en toe wel typisch Duits over, alsof we een moderne Krimi aan het kijken waren.

De Horror is een beetje open voor interpretatie hier. Nergens wordt het bovennatuurlijk. De priesters denken dat het meisje een duivel is en de boer in de bergen denkt dat ze een Sennentuntschi (door de duivel tot leven gebrachte strooipop is). Dat ze bang is voor kruizen komt natuurlijk om dat ze jaren in de kelder onder de kerk opgesloten is geweest. En omdat ze zo verwilderd is en over de legende heeft gehoord heeft ze de boeren met strooi dicht genaaid (freaky, maar niet duivels). Wel grappig overigens dat het er eerst op lijkt dat de Frans-Zwitserse stedeling het meisje wil redden van de pedofiele boer, maar uiteindelijk net zo hard aan de verkrachting mee doet (doei Hollywood clichés). Uiteindelijk komen ze allemaal aan hun einde, maar komt dat door duivelse machten of door pure stupiditeit?

Al met al is deze Zwitserse Horror-film het kijken zeker waard. Het had wel beter gekund, maar slecht was het niet. De film heeft een grimmig sfeertje en is spannend genoeg om de aandacht vast te houden.

» details   » permalink  » reageer  

Jack Reacher: Never Go Back (2016)

6 januari, 09:39 uur

Jack Reacher: Never Go Back is een prima actie-film van Tom Cruise. Niet bijzonder origineel en niets dat we niet eerder hebben gezien, maar nergens storend en de film wist de aandacht ook prima vast te houden van begin tot einde. Paar leuke humoristische momenten van Cruise en de actie was wel te pruimen. De film wordt zelfs een beetje ondergewaardeerd hier eigenlijk. Grappig dat Robert Knepper (T-bag uit Prison Break) ook een klein rolletje had als generaal.

Prima film.

» details   » permalink  » reageer  

Oddball (2015)

Alternatieve titel: Oswald en de Pinguïns - Oddball, 6 januari, 09:37 uur

stem geplaatst

» details  

Hell or High Water (2016)

5 januari, 10:25 uur

De tweede film met Jeff Bridges alweer deze avond. Hell or High Water werd mij aangeraden door een vriend als een van de films uit 2016 die je gezien moet hebben. Hij had gelijk, want Hell or High Water is een van de beste films van 2016.

Twee broers overvallen banken van Texas Midwest om de hypotheek van hun moeders boerderij af te kunnen betalen. Een doorgewinterde ranger en zijn partner moeten ze opsporen.

Het acteerwerk van de film was erg goed, geen overdreven gedoe maar ingetogen acteerwerk. Chris Pine en Ben Foster deden het goed als de twee broers en Jeff Bridges zorgde voor luchtigheid en humor hier en daar.

De film neemt lekker de tijd in vergelijking met de flitsende Hollywood-films die je tegenwoordig veel ziet, maar bevat uiteindelijk ook goede actie. Mooie beelden van het mistroostige Texas en goede cinematografie.

De geslaagde combinatie van misdaad, drama en de typisch Amerikaanse-setting deden me denken aan de tv-serie Breaking Bad. Al met al een erg sterke film van vorig jaar. Lekker rustig mooie beelden en uitstekend drama.

» details   » permalink  » reageer  

Arlington Road (1999)

5 januari, 10:19 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Arlington Road begon niet zo bijzonder, maar wist uiteindelijk erg positief te verassen. De film bouwt op een geslaagde manier spanning en mysterie op en bevat erg goede momenten van Suspense.

Een terrorisme-expert, die enkele jaren geleden zijn vrouw kwijt is geraakt door een mislukte actie van de FBI, krijgt nieuwe buren. Hij heeft het vermoeden dat zijn buurman iets te verbergen heeft en gaat graaft in zijn verleden.

Jeff Bridges speelt een sterke hoofdrol en neemt je echt mee in de frustratie van zijn personage. Tim Robbins en Joan Cusack speelde ook goed als de geheimzinnige buren.

De film is degelijk opgenomen. Veel saaie shots met matige compositie maar naarmate de film vordert ook een aantal sterke close-ups en Hitchcock-achtige zooms. De film kwam eigenlijk überhaupt heel Hitchcockiaans over. De suspense en de manier waarop de lieve buurvrouw ineens angstanjagend wordt doen erg aan The Master of Suspense denken. Prima muziek van Angelo Badalamenti, maar niet zo goed als zijn werk voor Twin Peaks.

Er zaten enkele onwaarschijnlijkheden in het verhaal, maar voor dit genre viel het me ongelovelijk mee. Ook sterk dat er echte aanslagen uit die tijd in de film verwerkt zitten. We doen wel alsof het tegenwoordig zo erg is, maar we vergeten dat in de tweede helft van de 20e eeuw veel meer grote aanslagen waren dan nu.

Al met al een spannende en meeslepende Thriller die het kijken meer dan waard is.

» details   » permalink  » reageer  

Crimson Peak (2015)

3 januari, 23:06 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Edith Cushing, een jonge schrijfster, wordt verlieft op een Britse Barronet die naar Amerika komt om de financiering van zijn mijn-machine rond te krijgen. Na de dood van haar vader trouwen ze en vertrekken ze naar zijn landgoed in Engeland. Een mysterieus en griezelig gebouw.

Crimson Peak is een Gotische Horror-film van regisseur Guillermo del Toro. Na zijn talent te hebben verspild aan Superhelden-films keert hij dan eindelijk terug naar zijn sterkste kant; Horror. De naam van de hoofdpersoon is duidelijk een ode aan Peter Cushing, de ster van de Hammer-Horror films.

De film begon als een kostuum-drama. Ik kan het wel waarderen dat Del Toro niet meteen begint met typische Horror-taferelen, maar ons met de personages kennis laat maken. De prachtige muziek van Fernando Velázquez helpt de romantische scènes enorm. Mensen die hier kritiek op hebben vergeten dat Gotische Horror altijd al een combinatie van Romantiek en Horror is geweest.

Guillermo del Toro heeft gezegd dat de film er uit moest zien als een oude Technicolor-film van Mario Bava. Het kleurgebruik was dan ook prachtig. Iets donkerder dan we van Bava gewend zijn, maar het blijft mooi en bijzonder sfeervol. Del Toro zegt dat hij ook door de schilderijen van de Duitse Romantische schilder Caspar David Friedrich is geïnspireerd, mijn favoriete schilder. De film is verder ook mooi opgenomen, al was de cinematografie niet zo bijzonder. De sets waren zagen er indrukwekkend en sfeervol uit.

De film bevat een knipoogje naar Hitchcock's Notorious, daar steelt de vrouwelijke hoofdpersoon namelijk ook een sleutel met een tekstje erop (hier Elona, daar UNICA) en stopt ze deze terug aan de sleutelbos, wat wordt gemerkt en waarna ze door middel van thee wordt vergiftigt. En daarnaast ook een verwijzing naar de Giallo, in de scène waar Mr. Cushing wordt vermoord draagt de killer zwarte handschoenen.

De invloeden van The Innocents en The Haunting zijn duidelijk merkbaar en ook The Exorcist, The Omen en The Shining zullen del Toro ook zeker hebben geïnspireerd. Ondanks alle invloeden van oude Horror-films blijft het echter wel een moderne film met CGI-spoken en jump scares. Ik had al lang geen film meer gezien met jump scares dus was het even wennen. Toch was het niet echt storend en was de CGI uiteindelijk ook best aardig.

Het is een prima Ghost story - duidelijk geïnspireerd door de oude Gothic novels - en het verhaal heeft een spannend en onverwacht einde. Toch jammer dat de spoken een beetje worden vergeten in het verhaal, uiteindelijk is het meer een familietragedie. Ook snap ik de toevoeging van de mijn en de rode klei niet helemaal, of het moet een MacGuffin zijn.

Al met al, snap ik de negatieve kritiek die de film krijgt helemaal niet. Ook lijkt niemand de verwijzingen en knipoogjes te begrijpen die Del Toro in de film heeft verwerkt. Het had uiteraard beter gekund, maar Crimson Peak is spannend, sfeervol en het acteerwerk is ook goed verzorgt. Een aanrader voor liefhebbers van Gotische Horror en stilistisch kleurgebruik, want dit is toch echt een van de betere moderne Horror-films.

(Ook echt een aanrader voor jou, alexspyforever. Het is geen Pan's Labyrinth, maar ik denk dat jij deze Gotische Horror ook wel kan pruimen.)

» details   » permalink  » reageer  

Mad Max (1979)

2 januari, 23:35 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Eentje die ik al heel lang op mijn kijklijstje had staan en nu is de Actie/Muziek-Challenge een goed excuus om hem ook eens op te zetten.

De toekomst, de snelwegen zijn het terrein van totaal geschifte bendes. De enige die hun kunnen stoppen zijn de zwart leer geklede wegpolitie. Max twijfelt om weg te gaan bij de politie, maar dan komt een bende de confrontatie met hem zoeken.

Mad Max is een nogal foute Australische Exploitatie-film. Op de maffe auto's, kostuums en Star Wars-achtig hergebruik van oude wapens na is er helemaal niet futuristisch aan. Je ziet gewoon het Australië van de jaren '70, maar gezien het beperkte budget zie ik dat wel door de vingers.

De film was beter opgenomen als dat ik had verwacht. Mooi Panavision-formaat en goede cinematografie. De snelle cuts in de editing zorgen er voor dat de film vrij modern overkomt. Wel ongelovelijk fout dat ze de snelle achtervolgingen hebben gefilmd door langzaam rijdende auto's en motors te filmen en dat dan versnelt af te spelen (iets dat Miller ook al deed in het recente Fury Road) De muziek theatrale klassieke van Brian May (Nee, niet die van Queen) paste vreemd genoeg toch wel goed onder de film.

De film heeft een paar vette achtervolgingen en brute acties, maar waar ik me een beetje over verbaasde is dat het voor een groot deel eigenlijk meer een Drama-film is. Eerst over Goose en later over Max en zijn gezien. Volgens mij wilde Miller halverwege de film ineens een Horror-film maken, een paar scènes zijn geschoten zoals Horror meestal wordt gefilmd ('That *Thing* is not Goose!, Max schrikt wakker uit een nachtmerrie en Max vriendin wordt in het bos achtervolgt).

Al met al is het wel een degelijk filmpje, hoewel het bij vlagen een beetje saai was en het een erg open einde heeft. Als Science-fiction fan hoef je de film voor de futuristische setting niet op te zetten. Een erg jonge Mel Gibson speelt een aardige hoofdrol. Grappig eigenlijk dat die jonge vogel die hier 'wel aardig' acteert later zelf beter films zou gaan regisseren.

» details   » permalink  » reageer  

The Propaganda Game (2015)

2 januari, 20:36 uur

stem geplaatst

» details  

Trading Places (1983)

2 januari, 10:57 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

"Merry New Year!'

Erg leuke 80s komedie voor de periode tussen Kerst en Nieuwjaar. Twee rijke bankendirecteurs maken een weddenschap, een van de twee wed dat hij van een succesvolle zakenman een crimineel kan maken en van een crimineel uit de getto een succesvol zakenman.

Dan Aykroyd was geniaal als de verwende kakker Louis Winthorpe III, met name karakteristiek hoe hij hart gaat praten als hem onrecht wordt aangedaan. Eddie Murphy zorgde natuurlijk voor de nodige grappen en was oprecht hilarisch. Verder vond ik Denholm Elliott (Raiders of the Lost Ark) leuk als de butler en was het ook geinig om Jamie Lee Curtis weer eens te zien na haar rol in Halloween.

De film schuwt geen clichés en heeft van die lekker typische shots en dialogen. Het gebruik van klassieke muziek en het ingewikkelde beurssysteem zijn dingen die je niet zo snel in hedendaagse Komedie-films zult zien. Uiteindelijk heeft deze bespotting van het kapitalisme, toch weer een typisch Amerikaans einde, geen gezeik iedereen rijk. Erg vermakelijk met een aantal grappen waar ik echt van moest lachen.

» details   » permalink  » reageer  

Suspiria (1977)

1 januari, 17:57 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

"Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds."

Een jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en nu op oudejaarsavond de ongecensureerde versie in HD eens opgezet. Toen ik de film zag was ik vooral onder de indruk van Tenebre en Phenomena en kende ik Argento eigenlijk nog niet zo goed. Inmiddels kun je me rustig een Argento-expert noemen, heb zelfs boeken over zijn films gelezen en dan gaat de waardering ook omhoog.

Na een decennium lang aan Gialli gewerkt te hebben wilde Argento een keer iets anders. Hij wilde het bovennatuurlijke aspect van Horror verkennen, het terrein van zijn helden Edgar Allan Poe en Mario Bava. De angst die hij als kind had voor Heksen zou hij verwerken in Suspiria. Het feit dat hij toentertijd kampte met een drugsverslaving zal het stilistische, nachtmerrieachtige van de film ongetwijfeld ten goede hebben gedaan. Het idee voor Suspiria kreeg Argento door een legende van een school waar occultisme wordt geleerd. Hij wilde meisjes van 11 tot 14, maar de Italiaanse producenten dwongen hem genoegen te nemen met 18 tot 20. Argento schreef de personages als nog met kinderachtige trekjes en de sets zijn zo ontworpen dat de meisjes nauwelijks bij de deurklinken kunnen.

Bij mijn eerste kijkbeurt ergerde ik me aan de nasynchronisatie. Nu moet ik zeggen dat Suspiria een van best nagesynchroniseerde Italiaanse films is, het kan echt veel erger. Ook het acteerwerk is best aardig, Jessica Harper speelt een goede hoofdrol.

Dario Argento was erg onder de indruk van de band Goblin en zodoende zette hij de muziek net wat te hard, maar aangezien ik het ook fenomenale muziek vond en het volume lekker hart had staan, kan ik dat goed begrijpen. 7.1 surround heeft ook echt een meerwaarde bij het geweldige sound design van de film.

Aan de cinematografie zie je heel duidelijk dat John Carpenter door Argento is geïnspireerd, de zelfde soort shots als je in Halloween ziet. Grappig feitje, bij de scène voor het BMW-building zie je Argento met een camera in de reflectie van het raam. En die prachtige impressionistische kleuren dan weer, duidelijk een ode aan Argento's mentor Mario Bava die deze kleuren vaker gebruikte. De cinematograaf baseerde het kleurgebruik deels op dat van Disney's Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen en die sfeer proef je nog steeds een beetje.

Het bloed lijkt haast rode verf, symboliek voor film als kunstvorm? De kills zijn in de extended versie erg bruut en de gore is zeer geslaagd. Close-ups van een mes dat in een hard steekt, dit is duidelijk Argento's expertise.

Hoewel ik nog steeds vind dat de film dieper op het onderwerp Occultisme/Hekserij in had kunnen gaan en ze de sfeervolle bossen van Duitsland meer hadden mogen benutten, stoort dat me bij herziening toch minder. Suspira (en dan met name de eerste 20 minuten) is een grote nachtmerrie van sfeer en stillisme. Terecht een van de best gewaardeerde Horror-films. Het einde is ergens een anticlimax, maar dit soort plot-structuur kan eigenlijk best wel voor een Horrorfilm. De opbouw was in ieder geval geslaagd en de film heeft een aantal iconische momenten.

Klassieker.

» details   » permalink  » reageer