Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van baspls. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017

Mississippi Burning (1988)

afgelopen zaterdag om 23:08 uur

Mississippi Burning verteld het verhaal van twee FBI-agenten die de vermissing van twee mensenrechtenactivisten en een zwarte jongen moeten onderzoeken in een gehucht in Mississippi. Zowel de blanke als zwarte dorpelingen geven niets prijs en het is duidelijk dat de FBI hier niet welkom is.

Goed spel van Gene Hackman en Willem Dafoe. Met name Hackman's lompe personage vond ik erg sterk. Brad Dourif was daarnaast ook geknipt voor de rol van racistische hulpsheriff.

De film is sterk opgenomen. Alan Parker heeft zelfs met een speciaal ontwikkelde kleurstof gewerkt om de nadruk te leggen op de huidskleur van de acteurs. Trevor Jones maakte een mooie elektronische soundtrack die een beetje herhalend was, maar wel de spanning ten goede deed.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar volgens critici heeft de film wel erg veel creatieve vrijheden genomen. Opmerkelijk is dat veel extras echte leden van de KKK waren en dat de 'interviews' in de film niet in scène zijn gezet. Geen goede reclame voor Mississippi allemaal.

Mississippi Burning is een erg sterke politieke Thriller van Alan Parker over de rassen-segregatie in de VS van de jaren '60. Persoonlijk vond ik Parker's Angel Heart beter, maar deze wat meer politieke film mag er ook zeker wezen.

» details   » permalink  » reageer  

Tightrope (1984)

afgelopen zaterdag om 20:57 uur

Tightrope is een detective/thriller uit het einde van Clint Eastwood's Dirty Harry-periode. Om duidelijk verschil te maken met de Dirty Harry-films speelt de film zich af in New Orleans en is Eastwood hier een echte familieman.

Een seriemoordenaar heeft het op knappe vrouwen gemunt. Als Wes Block de moordenaar moet opsporen komen de moorden steeds dichter bij hem zelf te staan.

Tightrope is best sfeervol opgenomen en Clint speelt een aardige rol. Ook leuk dat zijn dochter in de film is gespeeld door zijn echte dochter Alison. Geneviève Bujold was daarnaast ook prima. Een probleem was echter wel dat de nadruk meer lag op het leven van de detective als op de moorden zelf, pas aan het einde werd de film echt spannend. Daarnaast vond ik het ook storend dat de film vooral seksueel expliciet is en helemaal niets van bloed of gore laat zien. De blije Jazz-muziek die het New Orleans-gevoel moest versterken verpest de naargeestige sfeer ook volkomen.

Een mindere film met Eastwood. Genoeg potentie, maar uiteindelijk niet echt bijzonder.

» details   » permalink  » reageer  

American Graffiti (1973)

afgelopen vrijdag om 22:37 uur

American Graffiti is George Lucas' nostalgische uitstapje naar de tijd van zijn tienerjaren. We volgen een aantal jongemannen die op het punt staan volwassen te worden. Twee jongens twijfelen of ze de volgende dag het dorp verlaten om te gaan studeren. Wat volgt is een nachtelijk avontuur met heel veel auto's.

Richard Dreyfuss, die later in Jaws zou spelen en voormalig kindacteur en regisseur in spe Ron Howard speelde leuke hoofdrollen. Verder heeft ook Harrison Ford een kleine rol.

De film heeft een heerlijk nostalgisch sfeertje. Mooi geschoten nachtscènes met typerend kleurgebruik, veel glanzende auto's en typerende kleding en kapsels voor die tijd. De soundtrack bestaat volledig uit klassiekers uit die tijd. Ik vind het altijd wel wat hebben die jaren '50/'60 muziek.

De film is in principe plotloos maar door de luchtige humor en het solide script weet de film de aandacht prima vast te houden. De personages zijn gebaseerd op verschillende fases in de jeugd van George Lucas. Zo was hij een nerd met dramatische uitgaanservaringen, een straatracer en ging hij studeren (wat in Amerika een hele verhuizing inhoud). Studio's waren niet echt kapot van Lucas idee om een zestigerjaren-film te maken en dus moest hij het met een klein budget doen. De film is chronologisch opgenomen, veel is ter plekke geïmproviseerd (de scooter-crash en de waterballon bijvoorbeeld) en acteurs als Ford schijnen de helft van de tijd dronken geweest te zijn. Uiteindelijk werd de film een succes en volgde een vervolg en vele andere nostalgische films.

Leuk om een keer gezien te hebben en zeker vermakelijk werkje van Lucas dit.

» details   » permalink  » reageer  

Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

Alternatieve titel: Christiane F., afgelopen vrijdag om 20:38 uur

Christiane F. verteld het verhaal van een jong meisje die in de Berlijnse drugscene terechtkomt. De realistische vertolkingen en het feit dat Christiane (en actrice Natja Brunckhorst) pas 14 jaar oud was maken de film tot een schokkend portret.

De acteurs waren allemaal vrij onervaren en voor figuranten zijn echte drugsverslaafden van straat geplukt. Toch is het acteerwerk zeker niet slecht. Natja Brunckhorst speelde zelfs erg goed voor haar leeftijd.

De opnames zijn niet van bijzonder hoge kwaliteit. Vaak out-of-focus en de film maakt een geïmproviseerde indruk (wat het realisme dan wel weer ten goede doet). Wel bezitten de beelden een heerlijke jaren '80 sfeer, met name het kleurgebruik in het nachtelijke Berlijn was schitterend. De muziek van David Bowie (die vooral in het begin van de film wordt gebruikt) en het concert voegde ook een leuk sfeertje toe aan het tijdsbeeld.

De film was vrij langdradig en ik vroeg me ook regelmatig af of die kinderen nooit naar school moesten. Daarnaast leek moederlief zich totaal niet met haar dochter te bemoeien (wat meer scènes tussen Christiane en haar moeder zouden fijn zijn geweest). Desalniettemin wist de film zeker te boeien en maakt vandaag de dag ook nog steeds indruk.

» details   » permalink  » reageer  

Apocalypto (2006)

afgelopen woensdag om 21:21 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een kleine Maya-gemeenschap leeft vredig in de jungle, maar dan worden ze overvallen door een troep welvarende Maya's die opzoek zijn naar mensenoffers voor de zonnegod. Een jonge krijger moet zijn hoogzwangere vrouw en zoontje achter laten...

Apocalypto is een sterke en meeslepende Historische avonturenfilm van Mel Gibson. De film had een stereotype blockbuster kunnen zijn, maar Gibson maakte de wijze beslissing om alle rollen te laten vertolken door indianen en afstammelingen van Native Americans die ook nog eens een inheemse taal praten. Veel acteurs in de film hebben nooit eerder geacteerd en leven echt als Indianen in de jungle.

Voor de film hebben de filmmakers zich laten inspireren door de Popol Vuh (een boek met de Mythologie van een mayavolk dat tegenwoordig door indianen als heiligboek wordt gezien), Spaanse manuscripten over de Maya's en het Kuifje-album De Zonnetempel (waar Kuifje door een eclips zijn vrienden van de brandstapel weet te redden).

Het camerawerk was sterk gedaan en deed af en toe denken aan een natuurdocumentaire. De film is vrijwel volledig op locatie gefilmd in Mexico en dat is te zien. De digitale effecten zijn uitstekend met de beelden geïntegreerd. De scènes met dieren zagen er erg echt uit, waarschijnlijk veel gebruik gemaakt van animatronics. De gore was ook erg sterk, van Tapir-geslachtsorganen tot mensenoffers.

Weer een goede film van Mel Gibson. In grote lijnen is het natuurlijk nog steeds een avontuurlijke blockbuster over de held die zijn dierbare wil beschermen, maar dit is gewoon vakkundig goed en origineel gedaan.

» details   » permalink  » reageer  

Unbreakable (2000)

11 juni, 10:40 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Als David als enige een treinongeluk overleeft komt hij in contact met stripboekenverzamelaar Elijah, die beweert dat hij een soort superheld is.

Unbreakable is een superheldenfilm die tegelijk totaal geen superheldenfilm is. In het begin lijken we een normale dramafilm te kijken, maar uiteindelijk speelt de film op een sterke manier met het concept van de held en de tweedeling goed en kwaad. Achteraf gezien is Elijah Price de hele tijd al haast een schoolboek voorbeeld van een superschurk, toch werkt de twist aan het einde.

Unbreakable is een van de best gefilmde films van M. Night Shyamalan. De camerabewegingen waren erg sterk en ook het kleurgebruik paste goed bij de film. De muziek van James Newton Howard werkte ook goed bij de film.

Nu bekend is dat Split en Unbreakable zich in het zelfde universum afspelen is het wachten op een confrontatie tussen David en Kevin in een volgende film. Waar hier nog sterk een goed vs kwaad climax wordt ontweken en in Split ook geen cliché happy end zit zou die film daar dan wel weer last van kunnen hebben.

Bruce Willis en Samuel L. Jackson speelden allebei erg goed hun rol en zoals eerder gezegd speelt de film op een geslaagde manier met het superhelden genre.

» details   » permalink  » reageer  

Gone Baby Gone (2007)

11 juni, 10:18 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Gone Baby Gone vind ik een vrij matige film van Ben Affleck. Een vierjarig meisje wordt vermist in nogal problematische wijk. Twee privédetectives zoeken naast de politie naar het meisje.

In een poging een realistisch beeld van misdaad neer te zetten verzamelde Affleck de meest lelijke mensen die hij kon vinden, zo lijkt het. Wat een troosteloze setting, geef mij maar de wat meer gestileerde misdaad-films met typetjes als Joe Pesci en Al Pacino.

De zoektocht naar het meisje wist af en toe best te boeien en uiteindelijk speelde de film ook een beetje met Katholieke waarden. Affleck is echter geen Scorsese en echt geslaagd was het niet. Het einde van de film was uiteindelijk een beetje vergezocht en het moraal was niet helemaal aan mij besteed. De discussie of een kind altijd het beste bij de eigen ouders is vind ik niet heel erg zinnig. Als je het mij vraagt had ze veel beter bij die politieman kunnen blijven.

Casey Affleck en Ed Harris speelden wel aardig maar dat kon de film niet echt redden.

» details   » permalink  » reageer  

Apt Pupil (1998)

9 juni, 22:38 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een student ontdekt dat een oude man die bij hem in de buurt woont een Nazioorlogsmisdadiger is. Hij confronteert de oude man hiermee en dreigt om hem aan te geven als hij hem niet wil vertellen over zijn verleden in de oorlog. Het oprakelen van de herinneringen aan de Holocaust maakt echter iets wakker in de oude man en het heeft ook een vreemde invloed op de jonge student.

Ian McKellen, een Brit van in de 50, speelt ogenschijnlijk moeiteloos een Duitser van in de 70. In het begin heb je haast een soort medelijden met zijn personage als hij door de student wordt gechanteerd. Niet veel later ontpopt hij zich echter tot een soort personificatie van het kwaad, wat ook de manier was waarop McKellen het personage zag. Met name de scène waar hij een kat probeert te vergassen was vrij schokkend.

Hoewel Stephen King natuurlijk naam heeft gemaakt met zijn sterke bovennatuurlijke verhalen, vind ik vaak juist zijn niet-bovennatuurlijke verhalen ook bijzonder beklemmend en sterk. Neem Misery, Stand by Me of The Shawshank Redemption bijvoorbeeld. De film heeft een erg intrigerende opzet en de manier waarop de twee personages elkaar onder druk zetten en chanteren is ook interessant. Toch mistte de film ergens iets. We horen slechts flarden van wat de oude Nazi zegt, de echte vraag die bij de student speelde wordt niet beantwoord en we krijgen geen indrukwekkende flashbacks te zien. Hoe groot is de kans ook dat een Holocaust-overlevende en een Nazi naast elkaar in een Amerikaans ziekenhuis liggen? Ondanks die onwaarschijnlijkheid werkte het wel goed als ontknoping.

Een fijne film van Bryan Singer, maar had ook makkelijk beter gekund.

» details   » permalink  » reageer  

There Will Be Blood (2007)

9 juni, 20:42 uur

Drainage! Drainage, Eli, you boy. Drained dry. I'm so sorry. Here, if you have a milkshake, and I have a milkshake, and I have a straw. There it is, that's a straw, you see? Watch it. Now, my straw reaches acroooooooss the room and starts to drink your milkshake. I... drink... your... milkshake!

There Will Be Blood verteld het verhaal van Olieman Daniel Plainview, een echte self-made-man die flink verdient aan de olie. Op een dag krijgt hij een tip over een goedkoop land waar veel olie zou zijn. Plainview koopt al het land op en verdient veel. Conflicten met de plaatselijke Religieuze sekte, corruptie en de verslechterende band tussen hem en zijn (geadopteerde) zoon zorgen echter voor problemen.

Het is een lange film en erg avontuurlijk is hij niet. Toch weet There Will Be Blood je aandacht uitstekend vast te houden gedurende de speelduur. Een ijzersterk staaltje historisch drama. Daniel Day-Lewis speelde bijzonder goed als Daniel Plainview. Paul Dano wist ook te overtuigen als de sekteleider die meent wonderen te kunnen verrichten.

De film is bijzonder mooi geschoten. Ieder shot voldoet perfect aan de regel van derden. Het tijdsbeeld is bijzonder geslaagd en blijft niet steken in clichés.

Wat je voornamelijk bijblijft van There Will Be Blood is de bijzondere muziekkeuze. Jonny Greenwood componeerde een erg aparte soundtrack die vaak een beklemmende en vervreemdende sfeer creëerde en soms wat ook minder goed op zijn plaats was. Het muziekstuk Violin Concerto in D Major Op.77:3. Vivace Non Troppo van Johannes Brahms werkte perfect bij de film.

De film heeft zowel audiovisuele als inhoudelijke kwaliteiten. De opkomst van het imperium van Plainview, het conflict met de sekte en met zijn zoon weten de film prima te vullen. Toch blijft het allemaal maar wat afstandelijk, dat komt vooral door de grote sprongen in tijd die er in de film zitten. There Will Be Blood is een film die ik even moest laten bezinken. Zonder twijfel is het een bijzonder sterk historisch drama en het bekijken meer dan waard.

» details   » permalink  » reageer  

Dead Calm (1989)

5 juni, 17:13 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Dead Calm is een degelijke Thriller, maar ook niet echt veel meer. Het uitgangspunt is erg goed, Hitchcockiaanse claustrofobie midden op zee. De uitwerking is echter minder bijzonder en had echt beter gekund.

De jonge Nicole Kidman en Sam Neill speelden zeker niet slecht. Het was vooral de Amerikaanse Billy Zane die behoorlijk irritant was. Gewoon een hard object pakken en zijn hersens inslaan als hij even niet oplet, hoe moeilijk kan het zijn. Het verhaal was verder ook best wel voorspelbaar. Uitvoering helemaal volgens het boekje en op de flaregun hoofdexplosie na werd de film nergens echt storend.

De film is prima opgenomen en de muziek van Graeme Revell was zelfs behoorlijk goed en beklemmend.

Verwacht dus geen meesterwerk, maar voor het beetje suspense en de mooie Kidman is de film het bekijken wel waard.

» details   » permalink  » reageer  

Heat (1995)

5 juni, 12:53 uur

A guy told me one time, "Don't let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner." Now, if you're on me and you gotta move when I move, how do you expect to keep a... a marriage?

Eind jaren '80 had Mann plannen voor een tv-serie over een kat en muis-spel tussen bankovervallers en de LAPD. De pilot werd uiteindelijk als de geflopte film L.A. Takedown uitgebracht en de serie kwam er nooit. Jaren later boog Mann zich opnieuw over het script en maakte de beste film uit zijn carrière.

Detective Vincent Hanna zit achter een bende goed georganiseerde professionele bankovervallers aan. Door een uit de hand gelopen overval komt hij op het spoor van meesterbrein Neil McCauley. Beide zijn echte professionals. Hanna verliest zich zo in de zaak dat zijn huwelijk op de klippen loopt en McCauley dreigt alles te verliezen.

Heat is de aller eerste keer dat Al Pacino en Robert De Niro samen in een film te zien zijn. Eerder zaten ze allebei in The Godfather: Part II, maar deelden geen scènes door een verschil in tijdsperiode. Pacino en Niro zijn twee acteurs die heel erg aan elkaar gewaagd zijn en vaak met elkaar worden vergeleken. Juist daarom is het zo mooi dat ook de personages Hanna en McCauley in veel opzichten elkaars gelijke zijn, maar ook weer veel verschillen in hun karakter hebben. Hanna is een harde detective die niet vies is van wat verbaal geweld (volgens Mann te wijten aan een drugsverslaving van het personage). McCauley is een zakelijke en introverte crimineel. Hanna's leven valt uit elkaar en McCauley's leven moet nog echt beginnen. De chemie tussen de twee acteurs is perfect en met name de dialogen van Pacino waren echt geniaal. Who? Who? What are you, a fucking owl? Verder hebben we dan nog Natalie Portman in haar derde rol, Val Kilmer, Jon Voight en Danny Trejo in enkele van hun beste rollen.

Michael Mann staat bekend om zijn sterke cinematografie en sfeervolle kleurgebruik. Heat is dan ook meesterlijk opgenomen in prachtig breed Anamorphic formaat met lenzen van Panavision, verzorgt door cinematograaf Dante Spinotti. Briljant ook om juist tijdens de beroemde café-scène het camerawerk simpel te houden. Met twee camera's tegelijk opgenomen, een over-the-shoulder shot van Pacino en een over-the-shoulder shot van De Niro. De vele nachtscènes hebben een heerlijke sfeer door de prachtige kalme blauwe kleur. Als je de film naast The Dark Knight van Christoper Nolan zet zie je duidelijk dat Nolan zich door het LA van Mann heeft laten beïnvloeden voor zijn versie van Gotham City.

Verder staat Mann natuurlijk ook bekend om de sfeervolle elektronische muziek die in zijn werk gebruikt wordt. Elliot Goldenthal verzorgd een mooie orkestrale soundtrack met thema's die de spanning en drama ten goede doen. Daarnaast bevat de film veel synthesizer muziek van Brian Eno en Moby die de sfeer van de film dan weer versterken.

De Directors Defenitive Edtion heeft een prachtige 4K-restauratie van de film. Je ziet her en der dat de kleuren achteraf zijn veranderd en enkele shots opnieuw ge-edit zijn. Het is echter geen hele grote update, maar meer een must door de beeldkwaliteit.

Heat is een moderne film noir, die zowel ultra-realistisch als prachtig stilistisch is. Het meesterlijke acteerwerk, de focus op drama en harde realistische actie maken Heat tot een uitzonderlijke goede Misdaad/Thriller.

» details   » permalink  » reageer  

The Night of the Hunter (1955)

4 juni, 20:50 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Een bankovervaller verstopt het geld dat hij buit heeft gemaakt. Alleen zijn kinderen weten waar en als hij opgepakt wordt laat hij ze zweren nooit te vertellen waar het verborgen is. Zijn celgenoot ontdekt het verhaal van het geld en wanneer deze weer op vrije voet is gaat hij naar het gezin van de bankovervaller en probeert hij de locatie van het geld bij de kinderen te ontfutselen.

Night of the Hunter past niet echt in het Film Noir genre qua verhaal en setting, maar wel wat het camerawerk betreft. Prachtige cinematografie in zwart-wit met bijzonder veel aandacht voor licht en schaduwspel. Duidelijke geïnspireerd door het Duits expressionisme. Indrukwekkend waren ook de visuele effecten de shots van de boot op de rivier en van de verdronken vrouw onder water (bizar realistisch).

Het acteerwerk vond ik redelijk theatraal. Het hele narratief van de film ook, allemaal keurig afgebakende scènes. Het hoort er natuurlijk allemaal ook wel een beetje bij. De kinderen doen het voor hun leeftijd wel bijzonder goed en Robert Mitchum wist toch wel een dreigend figuur neer te zetten als The Preacher. Interessant verhaal over hoe de kinderen slachtoffer worden van deze man die verder door iedereen volledig vertrouwt wordt. Het einde vond ik echter een beetje vreemd. Waarom hebben de kinderen verdriet om de arrestatie van The Preacher, na alles wat er gebeurd is?

Het is duidelijk dat deze film Martin Koolhoven heeft geïnspireerd voor Brimstone. Veel bijbalcitaten zijn letterlijk hetzelfde en het personage van The Preacher is in beide gevallen iemand die zijn eigen verhouding met god denkt te hebben en door de gemeenschap op handen gedragen wordt. Het personage van The Preacher is overigens geïnspireerd door de van oorsprong Nederlandse seriemoordenaar Herman Drenth (beter bekend als Harry Powers).

Al met al een interessante film uit de 50'er jaren met prachtig stillistisch kleurgebruik. Door de liedjes en het vrij trage tempo soms een vrij lange zit, maar het bekijken toch zeker waard.

» details   » permalink  » reageer  

Felidae (1994)

3 juni, 21:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Felidae is een erg onbekende Duitse animatiefilm die ik al erg lang wilde zien. De film is gebaseerd op de Kattenthriller van de Duits-Turkse schrijver Akif Pirinçci. Op papier is de film al uniek, een geanimeerde neo-noir detectivethriller met Katten.

Francis verhuist samen met zijn eigenaar. In de nieuwe buurt worden de laatste tijd veel dode katten gevonden. Volgens Blauwbaard, een kat waar Francis bevriend mee raakt, zijn de moorden al langer aan de gang. Francis gaat op onderzoek uit en komt terecht in een mysterieuze zaak met dierenproeven en religieuze sektes.

Net als Watership Down en The Plague Dogs is Felidae een volwassen animatie-film met dieren in de hoofdrol en bloederige scènes. Verschil is dat Felidae qua tekenstijl minder realistischer is en doet denken aan de tekenstijl van Don Bluth en Disney. Verder gaat de film nog wat verder met Antropomorfismen, de katten kunnen namelijk ook lezen en een computer gebruiken en begrijpen veel menselijke dingen. Daarnaast wordt ook op een leuke manier op het leven van katten ingespeeld, katten hebben ook seks en bij gecastreerde katten wordt gegrapt dat ze homoseksueel zijn. Hoe proefdieren een zekere intelligentie en wrok jegens mensen ontwikkelingen deed een beetje denken aan The Secret of NIMH. Verder heeft Felidae heel veel weg van de boekenserie Warrior Cats, blikkenopeners worden daar tweebenen genoemd.

De Duitse stemmen van de film vond ik erg goed. Niet kinderachtig en erg goed geacteerd. Ulrich Tukur, Mario Adorf en Klaus Maria Brandauer hebben stemmen ingesproken. De film is ook in het Engels nagesynchroniseerd, maar omdat hij nooit buiten Duitsland in de bioscoop is uitgebracht zijn de stemacteurs niet in de credits opgenomen. Volgens speculatie zijn de stemmen door John Hurt, Michael Ironside, Michael Madsen en Christopher Plummer verzorgt. De kwaliteit van het Engelse script schijnt echter wat minder te zijn.

De animatie is goed verzorgd. Heerlijk die cel animatie van vroeger en beduidend beter dan veel andere Duitse animatiefilms uit die tijd, niet gek want met 17 miljoen mark is het de duurste Duitse animatiefilm ooit. Veel animators zijn na deze film dan ook bij Dreamworks gaan werken. De tekenstijl was ook wel geslaagd, hetzij wat wisselend. Francis was erg mooi en realistisch getekend waar veel andere personages niet meer anatomisch correcte katten waren en eerder honden of apen leken (Kong...). Doordat de tekenstijl aan kindvriendelijke animatie doet denken komen het bloed en de rondvliegende ingewanden des te schokkender over. Het kan niet vaak genoeg benadrukt worden dat deze film niet is bedoeld voor kinderen.

De filmmuziek van Anne Dudley (Zwartboek, American History X) is vrij groots voor een film als dit en doet vaak aan de klassieke Film noir denken. De themamuziek van Boy George was ook erg geslaagd en paste goed bij de film.

Felidae is zonder meer een unieke film. Nu is een Hitchcockiaanse detectivethriller met een film noir-narratief al erg leuk, maar de film doet dit ook nog met katten en dan ook nog eens geanimeerd. In de film zitten verder interessante thema's verwerkt. De experimenten en de obsessie met het perfecte kattenras uit het oude Egypte zijn namelijk verwijzingen naar de Nazis en de übermensch. Schrijver Akif Pirinçci houd meer van Katten dan van mensen en toen hij na te zijn afgehaakt bij de filmacademie dreigde om op straat te moeten gaan leven kreeg hij plots een mega succes met zijn Kattenthriller. Ik ga snel opzoek naar de (veel minder verspreidde) Nederlandse vertalingen van zijn werk.

» details   » permalink  » reageer  

Apocalypse Now (1979)

Alternatieve titel: Apocalypse Now Redux, 27 mei, 23:22 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

The Horror...The Horror

Hoewel ik grote interesse heb in Geschiedenis in het algemeen, heb ik de Vietnamoorlog nooit echt een bijzonder interessant conflict gevonden. Toch zijn er wel een hoop erg sterke oorlogsfilms over deze oorlog gemaakt. The Deer Hunter van Michael Cimino, Platoon van Oliver Stone en Full Metal Jacket van Stanley Kubrick, om er enkele te noemen. Van alle Vietnam-films is Apocalypse Now van Francis Ford Coppola het hoogst gewaardeerd.

Als Captain Willard net terug is van een missie krijgt hij een geheime opdracht. Hij moet de krankzinnig geworden Colonel Kurtz zien te vermoorden. Wat volgt is een reis op de Nùng rivier waarin Willard en zijn metgezellen de meest bizarre en gestoorde kant van de oorlog te zien krijgen.

Joseph Conrad's boek Heart of Darkness lag als basis voor het script van Apocalypse Now. Coppola veranderde de locatie van Congo naar Vietnam en verving Belgisch kolonialisme met Amerikaans Interventionisme. Hoewel er heel veel wijzigingen in het verhaal zijn aangebracht zijn veel dialogen letterlijk uit het boek overgenomen.

Apocalypse Now zou aanvankelijk door George Lucas – de geestelijk vader van het Star Wars-universum - geregisseerd worden. Lucas en Coppola (als producent) waren van plan om de film op te nemen in Zuid-Vietnam terwijl de oorlog nog aan de gang was. Geen enkele studio durfde echter dit risicovolle project te financieren. Coppola ging aan de slag met The Godfather en dat werd een succes waardoor het project weer kans kreeg. Lucas was inmiddels echter druk bezig met Star Wars, waardoor Coppola de rol van regisseur zelf op zich moest nemen. Aanvankelijk zouden de opnames 6 weken in beslag nemen, uiteindelijk werden dit 16 maanden met nog eens 3 jaar voor de montage van de film. De opnames in de Filipijnen waren niet zonder problemen. Conflicten met acteurs, Sheen die een hartaanval kreeg, Filipijnse piloten die werden opgeroepen om het tegen rebellen op te nemen en Brando die een belachelijk hoog loon eiste waren slechts enkele van de vele tegenslagen.

De film is meesterlijk opgenomen. Coppola doet onmogelijke dingen. Het is er allemaal: helikopteraanvallen, explosies, grote constructies. De cinematografie was magnifiek en het kleurgebruik in veel van de beelden was ook ongelofelijk sfeervol, briljant gebruik gemaakt van schaduw en licht. Waar het in Star Wars een originele keuze was om een orkestrale soundtrack te gebruiken in plaats van het voor Sciencefiction voor de hand liggende elektronische, is het hier precies omgekeerd. In plaats van epische militaire muziek bestaat de soundtrack van Apocalyps Now uit muziek van The Doors, flarden van inheemse Vietnamese muziek en elektronische muziek van Carmine en Francis Ford Coppola. Briljant hoe het geluid van helikopters is verwerkt tussen de moog-synthesizers. Het gebruik van Wagner tijdens de helikopteraanval - wat overigens echt gedaan werd in de oorlog, de theorie was dat omdat het Hitler's favoriete muziek was het iedereen agressief zou maken – lijkt zelfs een soort aanklacht van Coppola op het feit dat er vaak heroïsche muziek is te horen in oorlogsfilms.

Af en toe werd de film voor mij iets te absurd. Die Kilgore met z’n surfplank bijvoorbeeld. Maar verder zorgde het surrealisme naarmate Willard hoger op de rivier komt juist wel een prettig vervreemdend effect. De extra scènes van de Redux-versie vond ik echt wat toevoegen. De scène op de Franse plantage voegt een hele nieuwe dimensie toe aan de film die in vrijwel alle Vietnam-films ontbreekt. Namelijk dat Vietnam oorspronkelijk een Franse kolonie is en dat de enige reden dat de Amerikanen er zijn is omdat ze willen voorkomen dat het land communistisch wordt. De kritiek op het Amerikaanse beleid uit de mond van de Fransoos en de rustige kalme sfeer in het koloniale gebied bood een prettige afwisseling tussen het geweld door. Sowieso vind ik langere versies altijd prettig, een film heeft eerder gebreken omdat hij te kort is dan omdat hij te lang is.

Een kritiekpunt vind ik wel dat er niet echt sprake is van een conflict tussen Willard en Kurtz. Ik zou graag gezien hebben hoe Kurtz Willard probeert te beïnvloeden en hoe Willard omgaat met de mannen van Kurtz. Nu lijkt het alsof iedereen Willards opdracht accepteert en Kurtz vermoord wil worden (wat uiteindelijk ook zo is). Nu begrijp ik dat Brando zijn tekst niet wilde leren en Coppala Brando en Sheen uren lang samen heeft gefilmd in de hoop dat er wat goeds uit kwam. Dat bedenkende is het einde toch nog erg meningsvol en geslaagd geworden.

Martin Sheen speelde een sterke rol als Willard. Ook de voice-over (ingesproken door Joe Estevez) was sterk gedaan en gaf de film een boekachtige vertelstructuur. Marlon Brando is natuurlijk een sterke method-actor, ook al is hij dan zo’n enorme lastpost. Verder waren er dan ook nog onder andere Robert Duvall, Harrison Ford en een piepjonge Laurence Fishburne.

Uiteindelijk is ook Apocalyps Now weer een meesterwerk dat New Hollywood heeft voortgebracht. Opvallend is hoe modern de film overkomt en hoe hij in geen enkel opzicht gedateerd is. De combinatie van het anti-oorlogssentiment, de cinematografische perfectie, de originele invalshoek en de literaire oorsprong maken Apocalyps Now tot een bijzonder boeiende en intrigerende film.

» details   » permalink  » reageer  

Het Zuiden (2004)

Alternatieve titel: South, 27 mei, 10:08 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Martje is de bazin van een wasserij. Het klikt meteen tussen haar en de nieuwe chauffeur Loe die ze hebben ingehuurd. Alles lijkt goed te gaan totdat Loe schrikt van het feit dat Martje een borst mist. Hij stormt het kantoor uit en Martje barst in huilen uit. De werknemers trekken de verkeerde conclusie en sluiten Loe op in het stookhok.

Monic Hendrickx speelt een prima hoofdrol als Martje. Frank Lammers speelde ook goed als Loe, alleen zat die voornamelijk in het stookhok. Oksana Akinshina (Lilja 4-ever) spreekt hier een beetje Nederlands in de rol van de illegale Russische tiener.

Martje weet niet bepaald wat ze wil. Ze schaamt zich voor het feit dat ze een borst mist en vind het erg jammer dat ze geen kind heeft. Ze heeft gevoelens voor Loe, maar omdat ze zich schaamt is ze boos op hem. Als de anderen Loe opsluiten begint Martje psychopathische trekjes te vertonen. Ze houdt Loe lekker waar hij zit een steelt de baby van een Russische migrant. Als ze hem dan eindelijk vrij wil laten is Loe inmiddels dood, maar Martje wil dat niet toegeven en blijft volhouden dat ze samen met Loe naar het Zuiden gaat.

Koolhoven heeft bij Het Zuiden gekozen voor een meer documentaire-achtige stijl in plaats van zijn gebruikelijke stilering. Bij de editing viel het op dat er vaak cuts waren midden in een shot, wat het documentaire-effects versterkte. Tijdens de productie wilde Koolhoven de film maken volgens de regels van Dogme 95, maar zag hier uiteindelijk toch vanaf omdat hij het te beperkend vond. Vind het overigens ook totaal niet bij hem passen, een van de regels is namelijk het verbod op genrefilms en het verbod voor het gebruiken van een soundtrack. Paul M. van Brugge voorziet de film van sfeervolle muziek.

Van alle films die ik van Koolhoven gezien heb is deze film toch het minst zijn stijl (al moet ik Het Schnitzelparadijs, Knetter, 'n Beetje Verliefd nog zien en die films lijken mij ook veel te luchtig voor zijn doen) . Komt waarschijnlijk mede omdat hij het scenario niet zelf heeft geschreven.

Het Zuiden is een sterk drama, dat af en toe ook wat weg heeft van een psychologische thriller.

» details   » permalink  » reageer  

Changeling (2008)

26 mei, 23:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

1928. Christine Collins's zoontje wordt vermist. Na een aantal maanden vind de politie een jongen die aan zijn beschrijving voldoet. Als Christine zegt dat het niet haar zoon is wordt ze door niemand serieus genomen. Door alle slechte publiciteit kan de corrupte LAPD zich geen vergissingen permitteren en Christine wordt dan ook de mond gesnoerd. Ondertussen is haar echte zoon nog steeds zoek.

Ik ben totaal geen fan van Angelina Jolie en dit is dan ook de eerste keer dat ik haar echt goed vind acteren. Jason Butler Harner speelde daarnaast ook erg goed als seriemoordenaar Gordon Northcott.

De film begint erg mysterieus en slaat daarna om naar een onrecht-drama. Na nog wat spanning hebben we vervolgens de rechtbank scènes en daarna de terdoodveroordeling en verdere naverwerking. Deze combinaties maken Changeling tot een veelzijdige film die de speelduur goed kan vullen. J. Michael Straczynski baseerde het script op alle officiële documenten die hij van de zaak kon vinden.

De jaren '20 setting was erg sterk gedaan en de film is degelijk opgenomen. Af en toe leek je glimpjes van verwijzingen te zien naar Clint's mentor Sergio Leone. Clint Eastwood componeerde ook de muziek voor de film.

Na Mystic River wederom een erg goed Mystery/Drama van Clint Eastwood. Het acteerwerk was sterk en de film bleef de hele speelduur boeien.

» details   » permalink  » reageer  

The Entity (1982)

Alternatieve titel: Het Onding, 25 mei, 23:14 uur

Carla wordt verkracht door een onzichtbaar wezen. Psychologen vertellen haar dat alles tussen haar oren zit, maar dan worden ook haar kinderen door het wezen belaagd. Alleen paranormale experts zijn bereid om haar te geloven.

The Entity speelt op een goede manier hoe mensen in horrorfilms vaak snel aannemen dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn. De realiteit is natuurlijk dat mensen altijd zullen denken aan psychologische verklaringen en het slachtoffer voor gek verklaren, net als hier gebeurd. Vind het altijd walgelijk hoe psychologen denken dat ze precies weten wat er met iemand aan de hand is. Gelukkig is de Freudiaanse manier van diagnose die hier wordt toegepast (alles komt door seksueel misbruik in je verleden) sinds de jaren '90 discutabel is geworden in psychologische kringen. Daarnaast is het ook een soort allegorie op het onbegrip waar slachtoffers van verkrachting vaak tegenaan lopen. Gedurfd van Sidney J. Furie om dat in een horror-film te verwerken, maar ik vond het goed gedaan.

Het lijkt alsof de makers van de film wilde meeliften op het succes van Poltergeist, dat ook in 1982 verscheen. Toch is The Entity eerder opgenomen, waardoor het puur toeval lijkt te zijn. Het verschil is ook dat Poltergeist de verschijningen wel uitgebreid laat zien, mediums gebruikt in plaats van wetenschappers en het dramatische/psychische element veel minder belicht dan The Entity. Ergens jammer dat de film aan het einde ook zo grootschalig wordt met het onderzoek en de gigantische ijsrots, maar echt slecht was het ook niet.

De film is goed opgenomen, met name de nachtscènes hadden een prettige jaren '80 sfeer. De special effects van Stan Winston en de dreunende soundtrack Charles Bernstein zorgde ook voor een echte 80s feel.

Bizar om aan het einde van de film te ontdekken dat het gebaseerd is op een zogezegd waargebeurd verhaal van een vrouw die echt is aangevallen door een onzichtbare kracht. Iets vergelijkbaars was bij Amityville ook al. Ik vind het nogal moeilijk te geloven en denk dat het de makers puur om publiciteit te doen is, maar ik denk dat ik een oordeel over de echtheid van dit soort voorvallen maar aan Agent Mulder overlaat...

Al met al is The Entity een originele en zeer degelijke 'spookhuis'-film uit de jaren '80.

» details   » permalink  » reageer  

De Grot (2001)

Alternatieve titel: The Cave, 25 mei, 20:59 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Tijdens een zomerkamp in de Ardennen ontmoeten de enigszins volgzame Egon en de durfal Axel elkaar. Het zomerkamp is voor beide jongens een bepalende factor voor het verloop van hun verdere leven. Egon's interesse in geologie vormt zich door een bezoek aan een grot en Axel begint met de internationale drugshandel. Als het Egon jaren later niet lukt om zijn gedroomde reis naar Zuid-Amerika voor elkaar te krijgen zoekt hij Axel weer op, nog altijd even goed in het manipuleren van zijn omgeving. Gebaseerd op het boek van Tim Krabbé.

Fedja van Huêt, een keer met een totaal ander uiterlijk als dat we van hem gewend zijn, zet hier wederom een sterk hoofdpersonage neer. Marcel Hensema (Penoza) was ook goed als de manipulatie Axel. De Canadese Kim Huffman vertolkt Marcie (Marjoke). Bekende gezichten als Gijs Scholten van Aschat en Frank Lammers komen ook even kort om de hoek kijken en Gene Bervoets heeft een cameo.

Belangrijke thema's in De Grot zijn het streven naar het bereiken van een droom en melancholische jeugdherinneringen. Egon droomt ervan om in Zuid-Amerika geologisch onderzoek te doen en Marjoke van het onderhouden van haar eigen stenenwinkel in Canada. Beide omdat ze in België ooit in die grot zijn geweest. Ten einde raad zoeken ze hulp bij iemand die ze ook daar hebben ontmoet en laten ze zich gebruiken voor Axel's drugshandel.

De a-chronologische stijl deed me denken aan Sergio Leone's Once Upon a Time in America. Ik vond het sterk hoe de film werkt met terugblikken tussen het zomerkamp, het volwassen leven van Egon en Axel en uiteindelijk Thailand. Het enige dat jammer was, is dat de film eigenlijk te kort is om deze vertelstructuur volledig tot zijn recht te laten komen, Once Upon a Time in America was namelijk ook heel lang. In Brimstone kwam dit ook iets beter tot zijn recht. Wel perfect om te eindigen met het prachtige romantische momentje in de grot.

Koolhoven is een erg goed met boekverfilmingen. Eerst al met Oorlogswinter en nu met De Grot. Er zijn weliswaar in beide gevallen veel verschillen tussen boek en film, maar dat is alleen maar logisch gezien het verschil tussen een visuele en schriftelijke vertelvorm en toevoegingen van de regisseur aan het verhaal.

De Grot is mooi geschoten en door de rijkheid aan locaties (België, Thailand, Canada) komt het ook erg professioneel over. De muziek van Fons Merkies was magistraal mooi en had een heerlijke melancholische sfeer.

Net als die eerdere verfilming van het werk van Tim Krabbé, Spoorloos, is De Grot weer een van de beste Nederlandse films. Krabbé's boeken blijken bijzonder goed verfilmbaar te zijn. De combinatie van romantiek, drama, misdaad en spanning maken De Grot tot een veelzijdige film die van een romantisch jeugddrama tot een tragische misdaadfilm varieert.

» details   » permalink  » reageer  

Spartacus (1960)

25 mei, 14:51 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

La Cité des Enfants Perdus (1995)

Alternatieve titel: The City of Lost Children, 25 mei, 14:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Beastmaster (1982)

25 mei, 14:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Necrophobia (1995)

25 mei, 14:31 uur

Necrophobia is vergeten Nederlandse horrorfilm. Nu hebben we al veel te weinig genrefilms in ons kleine landje en als er al eentje is dan wordt die vaak snel vergeten of zwaar ondergewaardeerd. Dat is ook hier het geval. Na het zien van de heerlijke gotische opening was ik echter al meten helemaal verkocht.

Mark's vrouw is overleden door een ongeluk en hij heeft grote moeite om het te verwerken. Op het kerkhof ontmoet hij een vrouw waarmee hij een afspraakje maakt. Deze vrouw blijkt echter een compleet geschifte necrofiel te zijn.

Gezien het feit dat de cast alles behalve ervaren is vond ik het acteerniveau toch wel best goed. Martijn Oversteegen zet een prima hoofdrol neer. Grietje Besteman zou overigens later in het Verenigd Koninkrijk zelf Horrorfilms gaan maken.

Waar SL8N8 duidelijk was geïnspireerd door moderne horrorfilms is Necrophobia duidelijk geïnspireerd door de horrorfilms van de jaren '80 en '90. Het verhaal is goed gevonden en behoorlijk freaky, heeft zelfs wat weg van een Giallo. We hebben weinig horrorfilms in Nederland en het lijkt erop alsof Frank van Geloven en Edwin Visser dat qua goorheid even wilde compenseren met hun film. Uiteraard zijn er veel clichés, maar door de luchtige en vakkundige manier waarop die worden toegepast stoort dat helemaal niet. De overdreven jaren '90 schrikeffecten waren ook wel grappig.

De film is bijzonder fraai opgenomen met sterke 4:3-composities en bijzonder sfeervol kleurgebruik. Je kunt ook duidelijk zien dat de film zeer goed is gestoryboard. Prima muziek ook van Habbo Beem. Maar toch echt de grootste verdienste van de film zijn de meesterlijke gore en special-effects. Zeker gezien het budget vind ik het een hele prestatie. Ik kan modernere, duurdere producties noemen die er minder goed uitzagen. Zonde dat Maurice van Draanen en Twan Mickers hierna niets meer gedaan hebben, want het lijkt haast alsof Tom Savini de effecten heeft verzorgd.

Een meesterwerk is het natuurlijk niet, maar wel een echt pareltje van Nederlandse bodem. Zwaar ondergewaardeerd.

» details   » permalink  » reageer  

Split (2016)

25 mei, 10:13 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Kevin lijdt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Op een dag ontvoerd hij drie tienermeisjes. De 25 persoonlijkheden die in hem huizen voeren onderling strijd. Twee van hen denken dat Kevin kan veranderen in een bovennatuurlijk wezen dat de meisjes als voedsel nodig heeft.

James McAvoy speelde een sterke rol als Kevin. Hij wist goed onderscheid te brengen in de verschillende persoonlijkheden, al vond ik sommige wel een beetje typisch vertolkt. Anya Taylor-Joy (The VVitch) speelde een goede hoofdrol als Casey. Haley Lu Richardson en Jessica Sula waren toch stukken minder, maar dat kwam ook door het script dat niet helemaal optimaal was.

De film is goed opgenomen, de cinematografie is dan ook verzorgd door Mike Gioulakis (It Follows). Met name bij de ontvoering werd op een slimme manier gebruik gemaakt van long takes en Point-of-view-shots. Goede muziek ook van West Dylan Thordson.

Mindere aspecten van Split vond ik dat we slechts een paar van de 23 persoonlijkheden te zien krijgen en dan meestal ook dezelfde. . Ook ergens mischien jammer dat de film van een suspensevol ontvoeringsdrama naar een bovennatuurlijke horror omslaat, want dit had ook zonder bovennatuurlijke elementen een erg spannende Thriller kunnen zijn.

Het einde waar we een korte cameo van Bruce Willis te zien krijgen bevestigt dat Split zich in het zelfde universum als Unbreakable afspeelt. M. Night Shyamalan heeft ook gezegd dat hij nog een vervolg wil maken op Split waarin de personages van Unbreakable ook een rol hebben.

Split is de best gewaardeerde film van M. Night Shyamalan sinds zijn successen met The Sixth Sense en Unbreakable. Hopelijk blijft de regisseur deze stijgende lijn volgen. Ik vond het in ieder geval een vermakelijke en spannende film met interessante elementen. Vind het een fascinerend gegeven hoe een persoon meerdere persoonlijkheden kan bezitten, waarvan er dan één ontspoort. Niet perfect, maar wel weer een prima film van Shyamalan.

» details   » permalink  » reageer  

Duister Licht (1997)

Alternatieve titel: Lolamoviola: Duister Licht, 24 mei, 22:29 uur

Een inbreker wordt betrapt als hij een afgelegen boerderij wil beroven. Een streng gereformeerde boerin houdt hem gevangen en wil hem tot inkeer brengen. De inbreker wordt gedwongen voor haar te werken en de twee krijgen discussies over hun levensovertuigingen.

Goed geacteerd door Marc van Uchelen (die de jonge Anton Steenwijk speelde in De Aanslag) en Viviane de Muynck. Met name de Muynck weet de streng gelovige boerin erg sterk te vertolken. Het script was ook erg goed geschreven. De religieuze overtuigingen van de boerin en de inbreker botsen, wat een interessant drama oplevert. Eerst dwingt de boerin de inbreker om te werken op de boerderij en te bidden om zijn berouw te tonen. Later wordt duidelijk dat de boerin zichzelf als Job ziet, die door god op de proef wordt gesteld. De inbreker probeert uiteindelijk in te spelen op de boerin om zo vrij te komen.

Een film waar Duister Licht aan doet denken is de Stephen King-verfilming Misery. Beide films hebben een vergelijkbare beklemmende sfeer door de gevangen hoofdpersoon en de dwingende vrouwelijke gezangennemer. Duister Licht bevat echter minder Horror-elementen en gooit het meer over de dramatische kant. Hetgeen ook uitstekend werkt.

Duister Licht toont al vroeg dat Koolhoven een uitstekend filmer is. De prachtige openingsshots hebben wat weg van Kurosawa en Tarkovsky. Verder is het kleurgebruik prima verzorgd en de locatie van de boerderij wordt goed benut. Mooie filmmuziek van Fons Merkies ook.

Dierenmishandeling blijkt een terugkerend thema te zijn in de films van Martin Koolhoven. In Suzy Q was er die misselijkmakende scène met de schildpad en in Brimstone en Duister Licht krijgen we te zien hoe varkens worden geslacht. Het gruwelijkste is nog wel dat het hier zeker echt is. Nu is het dier niet zinloos gedood voor de film (dat zou bijzonder verwerpelijk zijn), want het is immers een slachtvarken dat schijnbaar gewoon verwerkt is zoals elk ander varken. Hoewel ik een vleeseter ben vind ik het eigenlijk niet normaal hoe we vee slachten. Als je ziet hoe dat beest spartelt, dat is toch niet humaan? De dierenmishandeling is ook het enige waar ik een beetje moeite mee heb bij Koolhoven, ik begrijp namelijk niet welke boodschap hij ermee wil overbrengen.

Al met al een sterke debuutfilm van Koolhoven en weer een uitzonderlijke Nederlandse film. Ingetogen en boeiend drama, spannend en daarnaast ook mooi gefilmd.

» details   » permalink  » reageer  

Mariken van Nieumeghen (1974)

23 mei, 09:19 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Die Waerachtige ende Seer Wonderlycke Historie van Mariken van Nieumeghen Die Meer dan Seven Jaren met den Duvel Woonde ende Verkeerde

Mariken is een boerenmeisje uit Nijmegen. Op een dag ontmoet ze een acteur genaamd Moenen en gaat met hem mee op reis naar Den Bosch en Antwerpen. Als Moenen echter beschuldigt wordt de pest naar Antwerpen gebracht te hebben blijft Mariken niet ongeschonden.

Bij Paul Verhoeven's Flesh and Blood werd destijds geklaagd over de "beestachtige verkrachtingsscènes", die mensen hebben deze film van Jos Stelling duidelijk niet gezien. Stelling schetst een rauw beeld van de middeleeuwen met smerige horigen die elkaar voor een stuiver doodsteken, een overal aanwezige pest met overal met puisten bezaaide lijken en verkrachtingen, orgies en losbandige feesten in de kroeg. Dat Stelling ook een aantal erotische films heeft geregisseerd verbaast me eigenlijk niets, want Mariken van Nieumeghen is ondanks de literaire basis eigenlijk een pure exploitation-film.

Wat me tegenviel was dat Nijmegen maar een kleine rol speelde in het verhaal en we niet eens bekende gebouwen uit de stad te zien krijgen. Het overgrote deel van de film speelt zich af in een kroeg in Antwerpen. Er zijn zoveel kastelen en oude gebouwen in Nederland en België, eigenlijk zonde om dan zo eenzijdig in locatie te blijven. Het lag ook gewoon aan het verhaal natuurlijk, want dat speelde zich gewoon op weinig locaties af. De vertelvorm in een 'terugblik op het sterfbed' was goed gevonden, alleen zijn er uiteindelijk te grote sprongen in het verhaal en gebeurde er voor mij gewoon te weinig.

Overigens gaat het historische boek heel anders. Moenen is daar geen man, maar de duivel zelf en Mariken's oom weet haar te redden waarna Mariken naar een Klooster in Maastricht gaat en haar zonden worden vergeven. Ik snap wel dat Stelling niet voor deze sprookjesachtige en moralistische opzet heeft gekozen, maar een meer realistische invalshoek.

Het camerawerk was wel erg sfeervol (ook goed rekening gehouden met het 4:3-aspect ratio) en duidelijk ook door historische schilderkunst geïnspireerd. De film voelde overigens ook aan als een tot leven gewerkt schilderij van Jheronimus Bosch, met name het gebruik van schaduw in de nachtscènes was goed gedaan.

Al met al een prima Historische film van Nederlandse bodem. Qua toon zowat het tegenovergestelde van De Leeuw van Vlaanderen en toch ook heel anders als De Vliegende Hollander (maar wel net zo toneelachtig). Camerawerk was goed verzorgd, acteerwerk van de totaal onbekende acteurs redelijk en de rauwe middeleeuwse setting erg gedurfd voor de jaren '70. Echter heeft de film teveel gebreken om echt te overtuigen. Ben wel benieuwt naar Elckerlyc van Stelling.

» details   » permalink  » reageer  

AmnesiA (2001)

22 mei, 09:34 uur

Alex gaat voor het eerst in jaren naar zijn ouderlijk huis. Onderweg duikt in zijn auto Sandra op, die vanaf nu de rol van Alex vriendin aanneemt. Aangekomen bij het ouderlijk huis blijkt zijn moeder ziek. Alex broer Aram, die als twee druppels water op Alex lijkt, komt samen met Wouter terug van een mislukte overval. Er ontstaat een grimmige stemming tussen de twee broers, heeft het mischien te maken met een voorval uit het verleden?

AmnesiA is een van de weinige pogingen om een Nederlandse surrealistische mystery-film te maken. Het koste nogal wat moeite om de dvd in handen te krijgen (en de beeldkwaliteit is niet al te best), maar ik heb het wel over voor deze experimentele film van Martin Koolhoven.

Fedja van Huêt speelt een sterke dubbelrol als de tweeling. De manier waarop hij de twee verschillende broers neerzet doet denken aan Jeremy Irons in Dead Ringers. Theo Maassen had een komische bijrol als Wouter, Carice van Houten speelt Sandra en Carly Wijs had ook een rol als de vrouw in de flashback (zou zweren dat het Monic Hendrickx was).

De film bezat een soort Lynchiaanse sfeer met de grimmige absurditeit en de humor van Twin Peaks, alleen dan met een Nederlands tintje. Elementen zoals het uit het niets opduiken van Sandra, de flash-backs, het verwerken van misdaad-elementen en de excentrieke baas van Aram doen allemaal heel erg denken aan het werk van David Lynch. Door de humor werd de film nog surrealistischer en absurder dan hij al was. Van mij had de nadruk meer op mystery en grimmigheid mogen liggen, maar ik moet wel toegeven dat ik Wouter en Ahram me een aantal keer echt de slappe lach hebben gegeven (en dat heb ik niet vaak).

AmnesiA vond ik bijzonder sterk opgenomen. Het kleurgebruik was lekker donker en deed een aantal keer aan het werk van Mario Bava denken (niet gek want Koolhoven is immers fan van Gialli). De film bevat veel dutch angles en sterke close-ups. Met name het begin van de film en de flashbacks vond ik bijzonder sterk gefilmd. Ook het effect van de tweeling was goed gedaan. De soundtrack van Fons Merkies is erg mooi en sfeervol. Goede combinatie van duistere synthesizerklanken en melancholische orkestrale muziek. Goede setting ook, opgenomen in België. De film is vrij eenzijdig qua locatie, maar het was wel mooi afgelegen en sfeervol. Destijds gemaakt voor 800.000 gulden (zo'n 400.000 euro).

Op de DVD zat ook een making off die door Theo Maasen was gefilmd. Als je die kijkt krijg je spontaan medelijden met Koolhoven. Ze liepen hem allemaal een beetje in de zeik te nemen en het leek alsof hij de enige was die de film echt serieus nam. Des te knap dat de film is geworden zoals ie is. AmnesiA is overigens tot Brimstone de enige film die Koolhoven helemaal zelf heeft kunnen schrijven. Koolhoven wil eigenlijk genrefilms maken, maar AmnesiA en Brimstone zijn tot nog toe de enige projecten die hij erdoor heeft gekregen. Ik hoop dat Koolhoven ons in de toekomst met meer van dit soort pareltjes gaat verblijden.

Al met al vond ik AmnesiA een geslaagde film. Hij mag zeker op het lijstje van beste en meest bijzondere films van eigen bodem. Een sterk surrealistisch drama met een (mischien iets te) komische toon.

» details   » permalink  » reageer  

A Street Cat Named Bob (2016)

21 mei, 17:33 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Leuke feelgoodfilm, ondanks de toch wel zware thema's af en toe zoals verslaving en asociale stadsbewoners. Erg leuke kat en ook degelijk gefilmd allemaal.

Goed stukje was ook dat als een vrouw Bob wil kopen, Bowen haar vraagt of hij haar zoontje zou kunnen kopen. Vreselijke mensen die doen alsof dieren objecten zijn die je kunt bezitten.

» details   » permalink  » reageer  

Hounds of Love (2016)

21 mei, 10:11 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Na Get Out de tweede prijswinnaar van het Imagine Festival die ik zie.

Australië, 1987. Vicki heeft het zwaar onder de scheiding van haar ouders. Als op een avond haar moeder haar verbied om naar een feestje te gaan glipt ze stiekem weg. Onderweg bied een ogenschijnlijk vriendelijk koppel haar een lift aan. Schijn bedriegt echter want snel wordt duidelijk dat de twee totaal gestoorde psychopaten zijn die jonge meisjes ontvoeren en verkrachten. Dit keer verloopt de ontvoering echter anders dan het stel gewend is.

Hounds of Love is een beklemmende film. Dat een eenzame, nare man meisjes ontvoerd en verkracht valt te verwachten, maar dat een ogenschijnlijk normale man en een vrouw dit samen doen is een van de elementen die Hounds of Love zo akelig maken. Geen monsters hier, maar puur menselijk kwaad. Het verhaal wordt uiteindelijk voor een groot deel vanuit het perspectief van de twee booswichten verteld. Evelyn, de vrouw van het koppel, lijdt eronder dat haar partner zich zo tot Vicki aangetrokken voelt. Zelfs deze mensen hebben dus een soort gevoelens. Ik had echter geen medelijden met haar, hoe goed de rol ook vertolkt was door Emma Booth.

Doordat het verhaal deels vanuit de ontvoerder werd verteld herinnerde de film me aan de Oostenrijkse film Angst, waar we letterlijk een dag uit het leven van een psychopaat volgen. Verschil is wel dat de gekken hier nog een stuk menselijker overkomen en het slachtoffer meer aandacht krijgt. Wat de film ook met Angst gemeen heeft is de rauwheid. Een ontvoering en verkrachting is een nogal smerig karweitje, niet zo romantisch als Gialli doen geloven.

De film is zeer fraai opgenomen. Het openingsshot waar mooie nettbal-dames in ultraslow-motion worden bespied had door Brian De Palma bedacht kunnen zijn. De begeleiding van lage synthesizer-klanken maakt het geheel helemaal af. Zelfs de kerstmuziek werkt op een bizarre manier uitstekend bij de film. Wat sfeerloos overigens, kerst in Australië. De meest schokkende scène van de film vond ik het doodtrappen van de hond, terwijl dit niet eens in beeld is geweest (het Resevoir Dogs-effect, dus).

Ondanks het vrij trage tempo is de film wel behoorlijk spannend. Door het gebruik van slow-motion tijdens bepaalde scènes was de spanning soms niet te harden. Door het rauwe, realistische karakter van de film gaat hij ook een beetje onder je huid zitten. Uiteindelijk is het laatste gedeelte van de film niet bijzonder verrassend, maar al met al was het zeker niet onaardig.

Sterk debuut van Ben Young en zeker een het bekijken waard.

» details   » permalink  » reageer  

Karakter (1997)

Alternatieve titel: Character, 20 mei, 22:22 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Karakter verteld het verhaal van Katadreuffe, de bastaardzoon van de beruchte deurwaarder Dreverhaven. Katadreuffe's moeder weigert om met Dreverhaven te trouwen en weigert elke financiële steun. Door zijn moeilijke jeugd wordt Katadreuffe een ambitieus man. Dreverhaven lijkt hem echter overal te dwarsbomen.

Karakter viel internationaal in de prijzen en won zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film. Toch had ik er tot nu toe nauwelijks wat van gehoord en is er geen kopie met fatsoenlijke beeldkwaliteit van de film te vinden.

Het acteerwerk was erg goed, hetzij een beetje theatraal. Dat komt waarschijnlijk door het formele/ouderwetse taalgebruik en de vrij vlakke nasynchronisatie. Fedja van Huêt weet in zijn eerste grote filmrol een goed personage neer te zetten als Katadreuffe. Victor Löw speelde ook goed als De Gankelaar. De beste rol van de film is echter zonder twijfel Jan Decleir als Dreverhaven. Hans Kesting had ook een leuk rolletje als de communist. Jack Hedley (The New York Ripper) maakte een cameo als de Engelse klant van het advocatenkantoor.

De vertelstructuur, waar we eerst zien hoe Katadreuffe Dreverhaven confronteert gevolgd door een overhoor waar hij zijn levensverhaal verteld, werkte erg goed. In het begin zien we alles vanuit het perspectief van Katadreuffe, maar als we aan het einde voor de tweede keer de confrontatie te zien krijgen is dat vanuit het perspectief van Dreverhaven. Het verhaal over de zoon die zichzelf wil bewijzen en de vader die zijn zoon hart wil maken is aangrijpend en geslaagd in beeld gebracht. Ook hoe Katadreuffe door zijn ambities geen oog heeft voor de gevoelens Te George was een goed element van de film.

De setting van de film is bijzonder sterk. Je waant je echt terug in de tijd en alles ziet er groot en realistisch uit. Omdat er na de bombardementen van Rotterdam niet veel meer over is van de vooroorlogse bebouwing is de film grotendeels opgenomen in Antwerpen, maar er werd ook gefilmd in Hamburg, Wrocław (Polen), Gent en Den Haag.

De film is degelijk geschoten, met een paar scènes die bijzonder goed belicht waren. De soundtrack van de film is verzorgt door het Paleis van Boem. Mooie filmische muziek die een beetje doet denken aan de vroege stijl van John Williams.

Karakter is zonder twijfel een van de allerbeste films van eigen bodem. Zo zien we ze niet vaak. Goed geschreven, goed geacteerd en filmtechnisch goed verzorgd.

» details   » permalink  » reageer  

Get Out (2017)

20 mei, 09:43 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Get Out won tijdens het Imagine festival de Silver Scream Award en wordt overal en nergens geprezen door filmrecensenten. De film van 2017 die je moet zien. Mijn interesse was gewekt.

Chris en Rose hebben inmiddels 4 maanden een relatie. Chris gaat voor het eerst Rose ouders ontmoeten. Eenmaal aangekomen in het ouderlijk huis van zijn vriendin voelt Chris zich steeds minder op zijn gemak. Met name de bedienden van de ouders gedragen zich eigenaardig. Iets is hier niet helemaal pluis.

Ik had verwacht dat Get Out voorspelbaarder zou zijn. De ridderhelm van de belager in het begin, het feit dat Chris zich bezorgt maakt over het feit dat de ouders van Rose niet weten dat hij zwart is en de vele verwijzingen naar het slavernij-verleden van Amerika deden me vermoeden dat de ouders van Rose achter hun schijnbare pro-Obama masker een soort white power-figuren waren die een sadistische jacht aan het voorbereiden waren. De film wist me echter op een positieve manier te verassen, want het wordt namelijk een bloedstollende en beklemmende thriller die wel wat weg heeft van het werk van David Cronenberg.

De film begint langzaam steeds mysterieuzer te worden tot een beklemmende unheimische sfeer ontstaat. Het eerste uur van de film bestaat uit subtiele foreshadowing en er gebeuren steeds meer bizarre dingen. Hypnose, vreemde figuren, alles schreeuwt dat er iets goed mis is. En dan komt dan eindelijk het moment dat de zorgvuldig voorbereide twist onthuld wordt: Rose lokt donkere jongens naar haar ouders zodat die doorverkocht kunnen worden aan rijke mensen die hun oude lichaam moe zijn en de Afro-american experience willen ervaren. Hoe kom je er op! Geniale suspense en ondanks de foreshadowing ook totaal onverwacht.


Het acteerwerk van Get Out is erg goed. Daniel Kaluuya weet de ongemakkelijkheid van de situaties waar zijn personage in verkeerd uitstekend vorm te geven. Allison Williams zette ook een goede rol neer als Rose. Williams lijkt hier trouwens af en toe als twee druppels water op een jonge Jennifer Connely.

Get Out heeft degelijke cinematografie. Prima opgenomen en in de nachtscènes mooi mysterieus kleurgebruik. Opvallend is dat de cinematografie stijlvoller wordt naarmate de spanning toeneemt en enigszins onopvallend oogt in scènes waar er niets aan de hand is. Michael Abels maakt een spannende en beklemmende soundtrack die de sfeer van de film verhoogt.

Het enige echte probleem dat de film dwars zat was de komische ondertoon. Ergens onderscheid de film zich door de satirische ondertoon van andere films in het genre, maar het verhaal op zichzelf is al indrukwekkend en absurd genoeg om dat te bereiken. Door de comic relief - met name in de vorm van Chris' olijke vriend - slaat de sfeer een aantal keer helemaal dood. Het einde is bijzonder heftig en net als je denkt dat het grote statement van de film gemaakt gaat worden, komt meneer de 'detective' in zijn politiewagen, ziet Chris' vriendin liggen met een schotwond in haar buik en zegt doodleuk: "I told you, bro". Haalt de film gewoon zo erg omlaag dat flauwe gedoe. Jordan Peele is schijnbaar ook komiek en acteur in komische films, vandaar dus. Hij kwam zelfs op het idee voor Get Out toen Eddie Murphy hem een grap vertelde over de ouders van een blanke vriendin van hem...

Het hele Black Lives Matter-sentiment van de film was niet aan mij besteed. Grappig altijd hoe juist de grootste vechters voor 'gelijkheid' altijd veel onderscheid maken tussen ras/geslacht/etniciteit. Zo ook in deze film. De nadruk ligt heel erg op de verschillen tussen zwart en blank, met de nodige stereotypes zoals de koele neger en de rijke decadente blanke. Het eenzijdige beeld van de zwarte als slachtoffer en de blanke die zich schuldig moet voelen, zoals we tegenwoordig (te) vaak zien. Volgens Imagine neemt de film 'de hypocrisie van de blanke middenklasse genadeloos op de hak' door de rijke vriendjes van de Armitage's de zwarten zowel als minderwaardig als vervolmaakte mens te laten beschouwen. Het ontging mij echter volkomen dat dit een verwijzing was naar de 'blanke' middenklasse in het algemeen (daar heb je weer dat benadrukken van ras).

Get Out mag dan niet het perfecte meesterwerk zijn dat Imagine ervan maakt, het was wel een erg goede en bijzonder originele film. De beklemmende sfeer en grote spanning samen met het absurde freaky plot maakt de film het kijken meer dan waard. Een sterk debuut van Jordan Peele en ook prima spel van Daniel Kaluuya en Jennifer Co… Allison Williams. Alleen jammer van die komische toon en dat Black Lives Matter-gedoe.

» details   » permalink  » reageer  

After Hours (1985)

18 mei, 22:34 uur

After Hours verteld het verhaal van een kantoormedewerker die s'avonds laat een afspraakje maakt met een leuk meisje. Alles wat fout kan gaan, gaat echter fout en we volgen de dwaze nachtelijke avonturen van deze arme man die alleen maar lekker wil slapen in zijn eigen bed...

De film mag dan een komedie zijn, toch is hij best duister van toon. De broeierige jaren '80 middernacht-sfeer, de paranoia en de kafkaiaanse elementen zorgen daar voor. De humor zit hem vooral in de nogal maffe personages die we tegenkomen in "The city that never sleeps" (hier vrij letterlijk) en het feit dat je als kijker medelijden hebt met de hoofdpersoon.

Qua cinematografie liet Scorsese zich inspireren door het werk van Alfred Hitchcock, dit is duidelijk te zien aan de camerabewegingen en camerastandpunten. Het kleurgebruik doet daarentegen meer denken aan het werk van Michael Mann. Howard Shore verziet de film van een heerlijke 80s soundtrack die zowel de suspensevolle als de komische elementen van de film perfect benadrukt. Hoewel het vooral met synthesizers is gemaakt is de invloed van Bernard Herrmann's stijl wel aanwezig in de melodieën en thema's.

Griffin Dunne speelde een sterke hoofdrol en verder waren alle typetjes ook geniaal gespeeld. After Hours is leuke komische knipoog van Scorsese naar de Master of Suspense, die het bekijken meer dan waard is.

» details   » permalink  » reageer  

A Dog's Purpose (2017)

8 mei, 10:52 uur

Leuke jeugdfilm van de regisseur van Hachi: A Dog's Tale. Het is even wennen dat honden blijkbaar aan reïncarnatie doen, maar uiteindelijk toch wel een grappig gegeven in de film. De kijkwijzerbeoordeling is een beetje overdreven.

» details   » permalink  » reageer  

Passengers (2016)

6 mei, 13:21 uur

Aardige Sciencefiction-film met een goed gevonden verhaal rond de manier van ruimtereizen die we eerder ook in films als Alien uitgelicht zagen, namelijk voor honderden jaren in kunstslaap blijven.

De uitwerking had beter gekund en uiteindelijk is het niet heel bijzonder, maar de film wist de hele speelduur vermakelijk te blijven. Ben geen fan van de grootschalige CGI-effecten, de grote schaal maakt totaal geen indruk, maar verder is het hier ook niet storend. De muziek was wel een beetje slecht, op het einde totaal niet-passende popmuziek.

Jennifer Lawrence (zeker niet onaardig om te zien in de zwembadscènes) en Chris Pratt speelden beter dan dat ik had verwacht. Die robot was ook wel een geinige toevoeging.

Vermakelijke film voor een keertje.

» details   » permalink  » reageer  

Valkyrie (2008)

3 mei, 20:56 uur

Valkyrie verteld het verhaal van Claus von Stauffenberg die samen met een aantal belangrijke militairen uit Nazi-Duitsland een moordaanslag op Hitler organiseert.

Tom Cruise speelde een prima hoofdrol. De vele Nazi-officieren worden vertolkt door Britse acteurs zoals Kenneth Branagh, Bill Nighy en Terence Stamp. Verder spelen ook Duitsers rollen, namelijk Thomas Kretschmann en Christian Berkel o.a. en tot slot zelfs de Nederlandse actrices Carice van Houten en Halina Reijn (gecast omdat Tom Cruise onder de indruk was van Zwartboek).

Oorlogsfilms waar Nazi's Engels spreken vind ik altijd raar aanvoelen. Hier doen ze het wel leuk door de film in het Duits te laten beginnen en dan langzaam in het Engels laten overgaan (alsof de TARDIS van Doctor Who het voor ons heeft vertaald). Maar toch komt het zo gek over dat Hitler Engels praat (best aardig geprobeerd door David Bamber) en hoe bepaalde acteurs wel een Duits accent hebben en anderen weer niet.

Het verhaal is maar liefst 5 keer eerder verfilmt, maar toch is Valkyrie de bekendste versie. De Duitse TV-film Stauffenberg (2004) met Sebastian Koch wordt ook veel geprezen.

Valkyrie is een erg degelijke oorlogsfilm. De film is prima opgenomen en de locaties (vaak gefilmd op de daadwerkelijke locatie waar de gebeurtenis heeft plaatsgevonden) en de kostuums waren uitstekend verzorgt. In twee uur weet de film de historische gebeurtenis goed in beeld te brengen en is daarnaast nog vermakelijk ook. Knap want de afloop van de film was al voor aanvang een open boek.

Geen heel erg hoogstaande film, maar ook nergens slecht en zelfs behoorlijk historisch correct.

» details   » permalink  » reageer  

Una Farfalla con le Ali Insanguinate (1971)

Alternatieve titel: The Bloodstained Butterfly, 3 mei, 08:43 uur

The Bloodstained Butterfly is een prima Giallo uit de hoogtijdagen van het Italiaanse sub-genre. De film verteld het verhaal van een Franse studente die in het park wordt vermoord. Alle sporen lijden naar een sport-presentator van de televisie. Maar dan gaan de moorden gewoon door...

Meteen toen de klanken van Tchaikovsky's Piano Concerto 1 uit de boksen schalden was ik al om. Heerlijk sfeertje in deze Giallo. De cinematografie was - zoals het een Giallo betaamd - uitstekend. Vooral ook leuk hoe de vele onderzoeksmethoden van de politie in beeld waren gebracht en een rechtbank-scène heb je ook niet zo vaak in een Giallo.

Al met al degelijk uitgevoerd, al vond ik het verhaal uiteindelijk niet heel bijzonder. Vermakelijke film.

» details   » permalink  » reageer  

Blowup (1966)

Alternatieve titel: Blow-Up, 1 mei, 20:52 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Sinds in Brian De Palma's Blow Out heb gezien was ik al nieuwsgierig naar Blowup. Blowup is namelijk de inspiratie voor De Palma's Thriller geweest. Bovendien is het concept van de film bijzonder sterk.

In het London van de jaren '60 maakt een jonge impulsieve fotograaf foto's van een koppel in het park. Als hij later een vergroting van een van de foto's maakt komt hij erachter dat hij een moord heeft gefotografeerd.

David Hemmings (die later in Dario Argento's Giallo Profondo Rosso zou spelen) speelt een nogal impulsieve fotograaf die geen seconde rust lijkt te kennen. Zodoende lijkt het ook haast dat de film nauwelijks tijdsprongetjes bevat. Het geeft mij zelfs de indruk alsof er geen script was en Antonioni ter plekke de hele film heeft verzonnen. Want 80% van de film heeft eigenlijk helemaal geen toegevoegde waarde voor het verhaal. De hoofdpersoon loopt totaal uit het niets een club in waar een The Yardbirds een optreden geven. Een gitaar wordt kapot geslagen en de fotograaf vind het nodig die te bemachtigen om de een of andere reden.

Het lijkt erop dat Antonioni alleen maar bezig was met een tijdsbeeld schetsen van de jaren '60 en niet met het vertellen van een verhaal. Daardoor is de film behoorlijk saai en zelfs moeilijk uit te zitten. Het verhaal begon pas halverwege echt te boeien en wordt uiteindelijk compleet vergeten. De fotograaf doet namelijk helemaal niets met zijn ontdekking.

Al met al dus geen prettige kennismaking met de veelgeprezen Michelangelo Antonioni, ik zie de genialiteit van deze film in ieder geval niet in. Opzich een interessant tijdsbeeld en dan met name de combinatie van de allernieuwste trends samen met de alom aanwezige overblijfselen van de industriële periode van London. Maar daarvoor kun je ook gewoon een film als Frenzy van Hitchcock opzetten.

» details   » permalink  » reageer  

Peeping Tom (1960)

Alternatieve titel: Naaktsymfonie, 1 mei, 10:09 uur

Peeping Tom verteld het verhaal over zachtaardige film-enthousiast en fotograaf die daadwerkelijk een maniak is die vrouwen vermoord en filmt terwijl hij dit doet.

De Britse tegenhanger van Psycho. Waar Hitchcock meer voor realisme ging is Peeping Tom een stuk sfeervoller qua camerawerk en kleurgebruik. Door het gebruik van het POV van de moordenaar denk ik dat Peeping Tom in Italië veel makers van Giallo heeft beïnvloed.

Peeping Tom was degelijk gemaakt, al vond ik de hoeveelheid moorden en dames een beetje tegenvallen. Nu snap ik dat de film zwaar onder handen is genomen en er veel is weg geknipt, maar dan nog mag een film met dit onderwerp ook wel wat meer hebben. Uiteindelijk is het meer een drama over de maniak met hier en daar wat suspense.

Al met al aardige Britse thriller over Voyeurisme, maar niet heel erg bijzonder.

» details   » permalink  » reageer