Meningen

Behalve de het begin, het einde en de titel heeft de film niet echt iets te maken met K-9 (politiehond).

Heb me stierlijk verveeld bij deze film. Bizarre wendingen en voorspelbare situaties. Bonvendien was die priester zo nep als maar zijn kan. Hij had een stropdas om . Die 'boeven' zijn ook zo ontzettend flauw.

In mijn herinnering was dit een enge en spannende film. Dat is het nu natuurlijk niet meer. Een van de eerste films die ik gezien heb. en sinds 2004 eigenlijk nooit meer gezien (alleen een stukje op tv toen we op vakantie in belgië waren). Wel de beste plop-film en nog best leuk voor kinderen.

"The shadow of a man can never stand up and walk on its own."

Al lange tijd wilde ik een keer een film van Akira Kurosawa gaan kijken en nu is het er dan eindelijk van gekomen.

Japan in de late Middeleeuwen. Het land wordt geteisterd door een burgeroorlog tussen de drie feodaliteiten. Shingen Takeda, de lijder van de onoverwinnelijke Takeda-clan, sterft aan de gevolgen van een kogelwond. Om aan zijn wens om zijn dood drie jaar lang geheim te houden te voldoen word hij door een dubbelvanger - een zogenaamde Schaduw krijger - vervangen. We volgen de ter dood veroordeelde dief in zijn rol als lijder.

Ik heb de iets kortere internationale versie gezien op Netflix, die door George Lucas van ondertitels is voorzien. Ik weet niet precies wat in de extra 20 minuten van de Japanse versie te zien is, maar ik heb niet het idee dat ik iets heb gemist. Tatsuya Nakadai speelde zowel Shingen als Kagemusha (ik weet niet of er in de openingsscène gebruik is gemaakt van special effects), erg goed gedaan want ik dacht echt dat het ging om twee acteurs die heel erg op elkaar leken. Overigens vond ik het wel moeilijk om personages uit elkaar te houden af en toe (en namen ook). Het acteerwerk leek in mijn ogen af en toe theatraal of over-the-top, maar dit valt waarschijnlijk toe te schrijven aan de Japanse manier van acteren. Het heeft ook wel wat moet ik zeggen. Naar het schijnt is de film vrijwel helemaal historisch correct, zelfs het verloop van de veldslagen.

Kagemusha was toentertijd de duurste Japanse film ooit en de eerste Japanse film die gelijk in het westen werd gedistribueerd. Toen Akira Kurosawa grote moeite had met de financiering van de film kreeg hij hulp van George Lucas en Francis Ford Coppola. Lucas, die zich voor Star Wars enorm had laten inspireren door Kurosawa, gaf hem een deel van de winst die hij gemaakt had. Later zou Lucas zich ook door Kagemusha laten inspireren voor het plot van Star Wars: Episode I - The Phantom Menace. De film werd opgenomen in verschillende locaties verspreid over heel Japan. Volgens George Lucas in een interview werden er meer als 5000 extra's gebruikt tijdens het filmen van de laatste veldslag. Voor de productie werden replica's vervaardigd van uitrustingen en kleding maar er zijn ook geleende museum-stukken gebruikt in de film.

Er is een scene waarin een van de lijders van een vijandige clan te zien is met drie Portugese missionarissen. In de late middeleeuwen waren er meerdere missies in Japan en al vrij snel werd het Christendom populair in de lagere klasse. Omdat de Europese handelaren veel respect hadden voor de missionarissen hadden de Japanse lijders dit ook en boden ze hun hulp bij hun missie. Ook sloten sommige Japanse lijders banden met de Christenen om het Boedisme in hun grondgebied tegen te gaan. Eind 1500 had de Kerk goede hoop om heel Japan binnen enkele jaren bekeerd te hebben. Rond 1600 werd het Christendom echter verboden in Japan en was contact met Europa verboden voor het gewone volk. De handel met de Nederlanders ging echter wel door. Tegenwoordig is ongeveer 1% van Japan Christelijk, voornamelijk de hoogste klasse. Japan heeft al meerdere Christenen met grote politieke titels gehad en vrijwel alle stromingen zijn vertegenwoordigd.

De film is best een lange zit en de rustigere scenes in het begin zijn niet altijd even interessant. Maar ergens is die rust en ongehaastheid juist erg mooi een keer. Wat de film het meer dan waard maakt zijn de ongelofelijk epische veldslagen met de duizenden figuranten en banieren (wat dat betreft deed de film me af en toe ook aan Kingdom of Heaven denken). Op meesterlijke wijze gefilmd met ijzersterke cinematografie. Soms heel statisch, zoals in het lange openingsshot dat me een beetje deed denken aan geïllustreerde oosterse sprookjes (zoals de Chinese nachtegaall van Andersen). En soms zo episch dat je er kippenvel van kreeg, zoals het shot van de soldaten voor een lage zon. Jammer trouwens dat de film in 1.85:1 (35mm) is opgenomen en niet in widescreen/panavision. De mooie orkestrale muziek van Shinichirô Ikebe (die niet heel vaak aanwezig is) geeft de scenes ook een mooie dramatiek.

Alles bij elkaar is dit een heel prettige kennismaking met Akira Kurosawa en kijk ik er erg naar uit om binnenkort Ran en Shichinin no Samurai te gaan kijken. De film mag dan niet altijd even vermakelijk zijn, het is een echte aanrader voor de filmliefhebber. Zelden zo'n briljante historische drama gezien.

Deze Japanse Horror anthologie was ik al sinds de zomer van plan om te kijken, maar de lange speelduur heeft me lang weerhouden. Ik denk ook niet dat ik nog eens een Japanse film van deze omvang in èèn keer ga proberen te kijken...

In tegenstelling tot wat je zou verwachten is de film gebaseerd op Engelstalige verhalen van Lafcadio Hearn, een Grieks-Ierse schrijver die naar Japan afreisde en met de dochter van een Samurai is getrouwd. Het acteerwerk was een beetje theatraal, maar dat was ook bij Kurosawa's Samurai-films. Tatsuya Nakadai (die speelde in Ran en Kaghemusha) heeft hier ook een rol.

De film was erg sfeervol. De gigantische sets waren mooi belicht en laten duidelijk het grote budget van de film zien. Alleen ergens jammer dat de lucht steeds een duidelijk geschilderde achtergrond was, dat was het enige dat het onrealistisch maakte. Er word bij vlagen een angstaanjagend sfeertje gecreëerd - ook toen waren witte gezichten en zwarte haren in trek bij Japanse horrorfilmers - maar eng wordt het nergens.

De verhaaltjes zijn ondanks hun lengte vrij simpel en lijken uit een verhalenbundel met exotische sprookjes te komen en het ontzettend trage tempo en de het kostuumdrama tussendoor waren toch best vermoeiend. Ook het ontbreken van muziek en erg schaarse geluidseffecten (de film had erg luie Foley artists) maken de film alleen maar langer. De traditionele Japanse instrumenten hadden wel iets, maar zijn niet 3 uur lang interessant genoeg.

Leuk om gezien te hebben en visueel prachtig, maar ik denk niet dat ik nog een Japanse anthologie hoef te zien.

Geinige verfilming van het bekende sprookje. Beetje flauw af en toe en weer met die typisch Nederlands-Duitse nasynchronisatie waar in plaats van groot "gans" wordt gebruikt. Voor kinderen vast wel leuk.

Karakter verteld het verhaal van Katadreuffe, de bastaardzoon van de beruchte deurwaarder Dreverhaven. Katadreuffe's moeder weigert om met Dreverhaven te trouwen en weigert elke financiële steun. Door zijn moeilijke jeugd wordt Katadreuffe een ambitieus man. Dreverhaven lijkt hem echter overal te dwarsbomen.

Karakter viel internationaal in de prijzen en won zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film. Toch had ik er tot nu toe nauwelijks wat van gehoord en is er geen kopie met fatsoenlijke beeldkwaliteit van de film te vinden.

Het acteerwerk was erg goed, hetzij een beetje theatraal. Dat komt waarschijnlijk door het formele/ouderwetse taalgebruik en de vrij vlakke nasynchronisatie. Fedja van Huêt weet in zijn eerste grote filmrol een goed personage neer te zetten als Katadreuffe. Victor Löw speelde ook goed als De Gankelaar. De beste rol van de film is echter zonder twijfel Jan Decleir als Dreverhaven. Hans Kesting had ook een leuk rolletje als de communist. Jack Hedley (The New York Ripper) maakte een cameo als de Engelse klant van het advocatenkantoor.

De vertelstructuur, waar we eerst zien hoe Katadreuffe Dreverhaven confronteert gevolgd door een overhoor waar hij zijn levensverhaal verteld, werkte erg goed. In het begin zien we alles vanuit het perspectief van Katadreuffe, maar als we aan het einde voor de tweede keer de confrontatie te zien krijgen is dat vanuit het perspectief van Dreverhaven. Het verhaal over de zoon die zichzelf wil bewijzen en de vader die zijn zoon hart wil maken is aangrijpend en geslaagd in beeld gebracht. Ook hoe Katadreuffe door zijn ambities geen oog heeft voor de gevoelens Te George was een goed element van de film.

De setting van de film is bijzonder sterk. Je waant je echt terug in de tijd en alles ziet er groot en realistisch uit. Omdat er na de bombardementen van Rotterdam niet veel meer over is van de vooroorlogse bebouwing is de film grotendeels opgenomen in Antwerpen, maar er werd ook gefilmd in Hamburg, Wrocław (Polen), Gent en Den Haag.

De film is degelijk geschoten, met een paar scènes die bijzonder goed belicht waren. De soundtrack van de film is verzorgt door het Paleis van Boem. Mooie filmische muziek die een beetje doet denken aan de vroege stijl van John Williams.

Karakter is zonder twijfel een van de allerbeste films van eigen bodem. Zo zien we ze niet vaak. Goed geschreven, goed geacteerd en filmtechnisch goed verzorgd.

"Fight with me!"

Geweldige film! Erg goed vervolg, wel minder dan het eerste deel maar zeker niet slecht.

Weer is het allemaal best wel goed gemaakt en is er een mooi verhaal. Nu is het allemaal wel wat typischer dan in het eerste deel en het sterkste vervolg is het niet. Ook vind ik het erg jammer dat Daniel en z'n vriendin uit elkaar zijn gegaan en dat er dan een eens een jap z;n vriendin word.

Verder wel een goed vervolg. Iets minder acteerwerk dan in het vorige deel. Die Sato denk zeker dat hij een Darth Vader is en die neef dan Bruce Lee? .

Wat is er mis met de mensen hier?? weer een 2,28? Waarom worden al die leuke films uit de 80's zo ondergewaardeerd?

Goede film. Wel net weer iets minder dan de vorige films.

Pat Morita is weer geweldig en van een paar andere acteurs is het acteerwerk ook nog in orde. De muziek van Bil Conti is net als bij de vorige films geweldig. Er zitten een paar hele mooie scénes in.

Er zit echter ook belabberd acteerwerk bij. Het is af en toe tegen het flauwe aan. Het is net weer iets knulliger dan de vorige films. Ik vind het wel slecht dat Daniel weer een nieuwe vriendin heeft. En de finale is ook niet al te best.

Maar zo slecht was het nou ook weer niet. Ik vind het echt niet meer normaal dat deze film op de flop 100 terecht is gekomen met een gemiddelde van 1,0 . Ik word hier langzamerhand gewoon kwaad van , jullie kunnen gewoon geen films beoordelen .

"Wax on, Wax off!"

Geweldige film!! Als eerste moet ik hem zeggen dat deze honderdduizend keer beter is dan die belachelijke remake.

Erg mooi verhaal, goede setting, totaal niet nep, erg goed geacteerd. Het einde is misschien een beetje voorspelbaar maar daardoor zeker niet minder goed. De personages, vooral Mr Miyagi, worden erg goed neergezet. Mr Miyagi is ook erg grappig en lijkt ook een beetje op Yoda.

De muziek en de liedjes uit de 80's zijn natuurlijk ook helemaal geweldig!

Het enige minpuntje is dat de film vrij abrupt stopt. Je weet namelijk helemaal niet hoe het verder gaat.

Hoe dan ook een zeer vermakelijke en heel erg goede film. (Die weer erg ondergewaardeerd word )

Redelijke film. Jackie Chan is ook al is hij de jongste niet meer eigenlijk de beste vechtersbaas uit de hele film. Jaden Smith is jong, té jong. En het fijt dat Will Smith zijn vader is wil nog niet zeggen dat hij ook een komische neger is. Het verhaal is eigenlijk een beetje saai af en toe. De muziek is wel redelijk en lijkt soms zelfs een beetje op de muziek van Willow. Al met al is het wel Redelijk.

Deze Ghibli vandaag op NPO3 gezien. Het viel me meteen op dat de film enorm leek op de film die NPO3 gister uitzond, namelijk The Borrowers, een Britse jeugdfilm die ook over klijne mensen gaat. Ik kwam er later achter dat dat komt omdat beide films op het zelfde boek zijn gebaseerd.

Hayao Miyazaki wilde het boek De Leners van de Britse schrijfster Mary Norton de afgelopen 40 jaar al meerdere keren verfilmen, maar zag daar geen kans toe omdat andere projecten er steeds tussen kwamen. Toen een jonge animator bij Ghibli het voor elkaar kreeg om de film dan toch te maken liet Miyazaki hem het door hem geschreven script gebruiken besloot hij hem te helpen met de productie.

Het verhaal verschilt enorm met de Britse live-action adaptie. Veel simpeler en minder chaotisch, maar misschien ook wat meer diepgang. Voor een Ghibli-film is het erg kort en ik vond het eerlijk gezegd ook een beetje afgeraffeld aanvoelen.

Heb de Nederlandse dub gezien dit keer - ik wist eerst niet eens dat ze Ghibli ook in het Nederlands dubde - en die was best aardig. Al merk je erg goed dat de teksten eigenlijk niet werken op deze manier, vooral emoties zijn enorm gemaakt en stijf. Het is dat de film op tv kwam anders had ik hem gewoon in het Japans gekeken.

Visueel was de film natuurlijk weer fantastisch. Miyazaki's liefde voor de westerse cultuur was weer duidelijk te zien aan het interieur van het huis, ook vond ik veel personages eerder westers als Japans ogen. De computerinkleuring was dit keer wel een stuk minder, mij iets te licht allemaal. Maar de tekeningen en animatie waren dan wel weer van zeer hoog niveau.

Al met al weer een erg leuke film van Ghibli, maar toch wel wat minder dan de films van Miyazaki en Takahata.

"Nice valley. Think I'll keep it."

Weer een erg goede film van Topcraft/Ghibli. Ik vind Hayao Miyazaki's films altijd wel erg goed. Dit was dan ook weer een erg goede animé.

Een soort mix van Sience-fiction en Fantasy die af en toe een klein beetje weg heeft van Star Wars. Erg mooie schepen, gebouwen en landschappen.

De animatie was echt heel erg goed. Erg mooi getekend en iedere frame zit vol met duizenden details. Schitterende achtergronden. Echt een meesterlijk gemaakte animatiefilm.

Erg mooi verhaal over de vallei van de wind. Een oorlog tussen twee groepen mensen komt het koninkrijk in de vallei in de weg te liggen en word eerst overgenomen door de ene partij en vervolgens bijna verwoest door de andere. Erg goed verhaal dat toch ook erg episch is.

De Engelse dub is best wel goed en de stemmen passen goed bij de personages. De stemmen van Mark Hamill, Tony Jay, Patrick Stewart en Alison Lohman waren erg goed.

Ook erg goede soundtrack van Joe Hisaishi. Deze geeft een nogal dramatisch sfeer aan de film.

Net als Tenkû no shiro Rapyuta is dit weer een erg goede en mooie Miyazaki-film!

"Airplanes are beautiful, cursed dreams, waiting for the sky to swallow them up."

Geweldige film! Beste animatiefilm van deze eeuw tot nu toe. Het is geweldig weer een traditionele animatie op het witte doek te hebben gezien. Jammer dat dit Miyazaki's laatste film is, dit was mijn laatste kans om een van zijn films in de bioscoop te zien dus heb ik hem zonder aarzelen genomen. Heb de film met japanse audio gezien, toch wel het beste.

Erg goed verhaal, op het eerste gezicht denk je; hoe kun je daar nou 2 uur mee vullen? Maar als je de film eenmaal kijkt zie je dat ze het prachtig hebben uitgewerkt. Veel verhaallijnen door elkaar - vooral de romantische-verhaallijn en de invloeden van de 2e wereldoorlog spraken me erg aan - maar het gaat toch wel over het leven van de japanse vliegtuig-ontwerper Jiro Horikoshi. Het is op een erg goede manier vertelt en het houdt de kijker de hele film lang geboeid.

Veel geniale personages. De directeur van Mitsubishi vond ik een heel grappig kereltje, echt een jappaner. En die duitser (mogelijk jood) die op Sherlock Holmes leek was ook een leuke toevoeging.

De achtergronden zijn echt prachtig, stuk voor stuk gewoon kunstwerken. Miyazaki heeft ze zelf ontworpen. Veel beter dal al die cgi die je meestal zo vaak zie. Prachtig getekend ook, echt traditionele animatie ten top. Grappig vond ik dat de europeanen ook nogal 'amerikaans' getekend waren, en heel grappig is dat de jappaners grotere ogen hebben dan de duitsers/italianen.

Dit is de eerste animatie film waar de cgi-toevoegingen (die hier ook minimaal zijn) me echt 0,0% hebben gestoord.

Ook weer geweldige muziek van Joe Hisaishi, kippevel gewoon. Leek erg op zijn prachtige score voor Castle in the Sky.

Deze film heeft een grote indruk op me gemaakt en ik moet zeggen dat het gewoon prachtig is.

Aanrader voor iedereen.

Visueel 10/10. Technisch 10/10. Verhaal 9/10. Muziek 9/10.

"Why are the small stones on the outside and the large stones here on the interior? It's constructed... backwards. This place was not constructed to keep something... out."

Michael Mann's cult-horror klassieker The Keep uit 1983, gebaseerd op het boek van F. Paul Wilson en met muziek van de elektronische muziekgroep Tangerine Dream. Het verhaal zou de inspiratie zijn geweest voor een album van de Rode Ridder: Vrykolakas (nummer 114). Ook vind ik dat The Keep een van de beste filmposters ooit gemaakt heeft.

Jürgen Prochnow (Das Boot, Dune) speelt hier een aardige rol als commandant van een stel Nazi's. Hij praat hier Engels met een Duits accent, terwijl hij een jaar later in Dune gewoon zuiver Engels praat. Een nog jonge Sir Ian McKellen vertolkt de rol van een joodse dokter. Hij was hier pas 44 maar is door make-up en een pruik ouder gemaakt. Scott Glenn is een redelijke hoofdpersoon. Michael Carter die het duistere wezen Molasar vertolkt doet het erg goed, vooral zijn stem. Hij speelde dat zelfde jaar ook Bib Fortuna in Return of the Jedi.

In 1941 midden in de tweede wereldoorlog krijgt een groep nazi's de opdracht om een vesting in de Karpaten te bewaken. Als twee Duitsers een zilveren (eigenlijk nikkel) kruis willen stelen bevrijden ze een eeuwen oud kwaad dat in de vesting zat verborgen. Een vreemdeling uit Griekenland voel dit aan en gaat naar de vesting. Steeds meer nazi's vinden hun dood in de mistige vesting. De nazi's halen een joodse dokter en zijn dochter uit een kamp omdat de dokter hen meer zou kunnen vertellen over de duistere macht. Een goed verhaal (het boek schijnt wel vele malen beter te zijn) dat vol is van sfeer en mysterie.

The Keep heeft een heel lekker sfeertje. Overal van die blauwe mist en lekker kitscherige effecten. De sets van de film zien er erg goed uit. De film is opgenomen in Noord Wales en sommige muren zijn eigenlijk van een oude burcht. Molasar ziet er goed uit al zijn sommige shots wat minder, er had (met meer budget) meer aandacht aan besteed kunnen worden. Michael Mann heeft de film schitterend opgenomen, sommige scènes zagen er heel goed uit en hadden geweldige cinematografie. En de muziek van Tangerine Dream is geweldig, een van de beste die ik ooit heb gehoord. Al is het jammer dat hij niet helemaal past bij sommige delen van de film en dat niet alle muziek gebruikt is in de film.

De film komt soms een beetje onduidelijk over en het is alsof er een hele hoop geknipt is uit de film. Wat ook zo is want Mann had eigenlijk een film van 3 en een half uur maar de producers hebben er hoop uit weggelaten. Om die reden willen F. Paul Wilson en Michael Mann niets meer met de film te maken hebben en word een dvd/blue-ray release tegengehouden. Ik zou er veel voor over hebben om de director's cut te kunnen zien.

Een grappig feitje is dat Scott Glenn's personage zich in het boek Glenn noemt.

Al met al een hele leuke cult-film boordevol sfeer. Een aanrader voor een fan van cult-horror.

-Acteurs 7/10

-Verhaal 9/10

-Cinematografie 10/10

-Muziek 10/10

-Effecten 8/10

-Sets 8/10

-Algemeen 9/10

Niet eng te noemen maar ook niet geschikt voor kinderen. Bevat mogelijk schokkende beelden (verkoolde/onthoofde lijken en nazi's die mensen executeren) en seks (een betasting en een lange seks scene).

Mann over de film:

"A fairy story for grownups. Fairy tales have the power of dreams - from the outside. I decided to stylize the art direction and photography extensively but use realistic characterization and dialogue."

Kes is een erg sterk maar ook vrij deprimerend drama over een jongen die opgroeit in de arme wijk van een Britse Industriestad. De rollen zijn allemaal sterk vertolkt van de hoofdrol Billy tot de typische gymleraar, allemaal in het lokale dialect van Barnsley wat het geheel nog een hoop authenticiteit meegeeft.

Het is erg mooi om te zien hoe Billy - in de ogen van andere een nietsnut die waarschijnlijk in de mijnen zal moeten gaan werken - een uitvlucht vind in de torenvalk die hij traint. Prachtig om te zien hoe hij hier in op gaat. Maar jammer genoeg moet zijn harteloze omgeving dat ook weer van hem afnemen.

Een sterk geacteerde en mooi opgenomen realistisch drama van Ken Loach.

Een niet echt mooi gefilmde, maar wel inhoudelijk interessante documentaire van Simone de Vries.

Erik Kessels maakt eigenzinnige en authentieke reclames, maar verzameld daarnaast ook alle soorten foto’s en stelt fotoboeken en tentoonstellingen samen van schijnbaar ongewone foto’s. Kessels ziet een patroon in alle reclames en beelden. Als mensen eenmaal opgegroeid zijn kijken ze over het algemeen allemaal het zelfde en hij is juist geïnteresseerd in afwijkende of ‘mislukte’ foto’s. Mensen kijken niet meer echt maar laten alle beelden aan zich voorbijgaan en door zijn tentoonstellingen dwingt hij mensen te kijken naar wat anders geen aandacht had gekregen. Reclame is volgens hem een soort propaganda, maar familiealbums zijn dat in wezen ook omdat mensen familiealbums maken om te laten zien dat ze een normaal gelukkig gezin zijn (allemaal blije gezichten). Kessels zelf maakt juist foto’s als zijn kinderen zich bezeerd hebben, in zijn ogen is dat veel interessanter.

Ik herken veel autistische trekjes in Kessels. De verzameldrang en de sterke drang om beelden te maken en te verzamelen herken ik bijvoorbeeld ook in mezelf. Het lijkt me namelijk ook ineens een erg interessant idee om oude fotoalbums te gaan verzamelen.

"Revenge is never a straight line. It's a forest, And like a forest it's easy to lose your way... To get lost... To forget where you came in."

Pulp Fiction vond ik een goede film, maar dat was een erg lange zit. Dit is mijn tweede film van Quentin Tarantino die ik keek omdat hij in de top 250 staat. Kill Bill is een stuk vermakelijker dan Pulp Fiction maar ook een stuk slechter, begrijp echt niet wat iedereen erin ziet.

Uma Thurman was best aardig in de hoofdrol maar ik vond het verdere acteerwerk niet erg bijzonder.

De film heeft gelukkig een stuk meer soundtrack, waardoor het prettiger word om aan te zien, maar we hebben nog steeds andere onzin. Het verhaal word niet in (chrono)logische volgorde verteld, er zijn rare titlecard's tussendoor en het verhaal is niet zo sterk. Het gebruik van Ennio Moriconne's soundtrack vind ik een beetje misbruik, een waardeloze film kan redelijk worden door een goede soundtrack, sowieso moet Tarantino eens gewoon leren om een componist in te huren die de HELE film van muziek voorziet, maakt het voor ons als kijkers een stuk draaglijker.

Kill Bill faalt een beetje als wraakfilm omdat er niet duidelijk word gemaakt waarom die mensen op de bruiloft zijn vermoord. Dat is toch wel essentieel als je het mij vraagt. De beelden waren erg aardig, zaten een paar erg mooie shots tussen en ook sommige muziek (die me erg aan Bill Conti's muziek voor The Karate Kid deed denken) was erg leuk maar dat maakt het niet goed.

Het geweld en de gore waren veel te over-the-top en onrealistisch. Als horror-fan zit ik echt niet met een beetje lekker bloederig geweld maar wel als het nergens op slaat, Scarface doet dat veel beter en serieuzer. Ik kon de verwijzingen naar de kung-fu films van de 60s wel waarderen maar dat maakt de lange zit voor mij niet goed.

Nee, ik snap echt niet waarom iedereen deze film zo enorm overwaardeerd. Ik geef Tarantino nog een paar kansen en ook zijn nieuwe western met Kurt Russel in de hoofdrol en ORIGINELE soundtrack van de grote Ennio Moricone ga ik zeker kijken. Een onvoldoende, wegens de onterechte top 250 notatie. Als je kung-fu wil zien moet je gewoon Enter the Dragon met Bruce Lee kijken, dat was een goede film.

Goede film!! Veel beter als ik had verwacht.

Erg mooi verhaal. Ook hier is Kong een zwaar onbegrepen wezen die eigenlijk geen vlieg kwaad doet. Je krijgt gewoon medelijden met de grote aap vooral in het laatste deel van de film.

Best wel goede effecten. King Kong is erg mooi gemaakt en lijkt niet echt nep. Goede mate-painting. Alles is best wel goed gemaakt, de muur van de inboorlingen is erg goed gedaan. Af en toe merk je wel dat ze schaalmodellen hebben gebruikt, zelfs voor het eiland, maar die lijken nog best wel.

Erg goede muziek van John Barry. Er is goed geacteerd. Het word nergens echt knullig.

Goede King Kong-film.

Beter dan ik dacht. Zo slecht als men beweert is het nou ook weer niet.

Voor 1986 is het allemaal wel erg knullig (daarbij had mijn versie ook nog erg slecht beeld waardoor ik het gevoel had dat deze uit begin 70's kwam). Het verhaal slaat eigenlijk nergens op. Waar komt die vrouwtjes king kong vandaan? Een paar scènes vond ik wat overbodig en het is iets wat langdradig gefilmd. De muziek is ook wel erg minder, John Barry deed het beter.

Erg matige film en veel minder dan zijn voorganger maar door het acteerwerk van Linda Hamilton, John Ashton en Peter Michael Goetz en het feit dat het nog best vermakelijk was is het nog een redelijke film.

Better to be king for a night than schmuck for a lifetime.

The King of Comedy is een vreemde eend in Scorsese's oeuvre. De film flopte destijds en Scorsese zou ooit gezegd hebben dat het een vergissing was om de film überhaupt te maken. Toch vind hij dit ook de beste rol van Robert De Niro en werden zowel De Niro als Jerry Lewis geprezen voor hun rollen.

Rupert Pupkin wil maar één ding; een beroemde komiek worden net als zijn idool Jerry Langford. Na Langford een aantal keer tegen het lijf gelopen te zijn gaat hij geloven in zijn eigen fantasiën waarin Langford hem als gast uitnodigt in zijn programma. Pupkin dringt zich steeds meer op laat zich door niets tegenhouden.

Ik snap dat veel mensen de film niets vinden. Het is namelijk niet echt een lachfilm maar meer een drama over komedie met een dikke laag maatschappelijke kritiek. Bovendien zijn veel scènes erg lang en is Pupkin super veel aan het woord. Ik vond het briljant spel van De Niro. Zeker als je bedenkt dat vrijwel alles improvisatie is, zo ook de scène waar Pupkin zich opdringt bij het huis van Jerry. De reden waarom Jerry erg oprecht kwaad uitziet in die scène en over Hitler begint is trouwens dat De Niro hem uit de tent lokte met antisemitische opmerkingen.

Mooi hoe de film aan de ene kant kritiek levert op de bizarre waardering van beroemdheden in de Amerikaanse pop cultuur, maar aan de andere kant ook medelijden voelt met de loser die zijn dromen waar wil maken. Het uitdenken van gesprekken in je hoofd wat Pupkin doet is iets dat ik bij mezelf herken (al doe ik dat niet hard op) .

The King of Comedy is geen bijzonder komische film, maar het bekijken zeker waard.

"Zurueck! Ihr verdammten schwarzen Idioten!"

Weer een grappige prent uit de Cannon-stal. Dit keer een poging om op het succes van Steven Spielberg's Indiana Jones mee te liften. En dit is behoorlijk snel gedaan gezien de overeenkomsten met Indiana Jones and the Temple of Doom die slechts een jaar eerder verscheen.

Het acteerwerk is op zich wel aardig. Richard Chamberlain is geen Harrison Ford maar was wel een vermakelijke held. Sharon Stone was ook beter dan verwacht, en zeker geen staf om naar te kijken. De stamleden en andere inwoners waren mij een beetje te stereotype. Ik bedoel, kannibalen met een ketel serieus? De Duitsers waren dan wel weer grappig, vooral die commandant met z'n braadworsten en Wagner. Maar erg overtuigend zijn ze niet, een beetje een accent opzetten en wat Duitse woorden prevelen, ze spraken Kaputt niet eens goed uit. John Rhys-Davies was een leuke verassing, totaal in contrast met zijn rol in Indiana Jones speelt hij hier de slechterik. Dat gaat hem wel veel minder af maar toch was hij best vermakelijk. Ze hadden van mij zijn relatie mat Quatermain beter mogen uitwerken, ze kennen elkaar maar waarvan en waarom hij wraak wil nemen weten we niet. Britse acteur Bernard Archard komt ook nog een bij-rolletje meespelen maar word niet eens genoemd in de aftiteling.

Precies 100 jaar na het verschijnen van het boek uitgebracht, omdat het vervolg tegelijkertijd was opgenomen was het ook geen probleem om deze op tijd uit te brengen voor de honderdste verjaardag van het tweede boek in 1987. Toch volgt de film het boek nauwelijks. De film speelt zich af in de eerste wereldoorlog ter wel het boek zich voor 1880 afspeelt, dit natuurlijk alleen maar om net als in Indiana Jones Duitsers als slechteriken te hebben.

Ik vond het een beetje raar dat ze in fictieve landen in midden Afrika zoeken naar de schatten van Koning Solomo. Ik bedoel, rond Israël of Egypte zou echt vele male logischer zijn. Maar dat komt door het boek waar de film op gebaseerd is. In 1885 was Afrika namelijk nog lang niet in kaart gebracht en was een groot deel nog een mysterie, de auteur verzon dus dat in zo'n onontdekt deel van Afrika de schatten van de Bijbelse Koning Solomon te vinden zouden kunnen zijn. Grappig feitje is dat in het boek helemaal geen vrouwen voorkomen. De film neemt het boek als basis maar heeft een hoop elementen overgenomen ("geleend") uit Indiana Jones.

De stunts zijn maar wat magertjes, erg realistisch ziet het er niet uit. Ook de effecten zijn niet het sterkste punt van de film. Voornamelijk de blue-screens en ontploffingen zagen er echt niet uit. De film is misschien iets te ambitieus voor een budget van $12,500,000.

De muziek van Jerry Goldsmith was wel erg goed, kan uiteraard in de verste verte niet tippen bij John Williams avonturen score maar toch zeker niet slecht. Ook heeft de film die cheesy Cannon-sfeer.

Al met al best een vermakelijk filmpje, niet het beste dat Cannon heeft geproduceerd in de 80s maar ook niet het slechtste. Voor kinderen die net onder de indruk zijn van de avonturen van Dr Jones kan dit een erg leuke aanvulling zijn. Wellicht kijk ik het vervolg ooit eens, al is het maar omdat James Earl Jones erin speelt.

"Be without fear in the face of your enemies. Be brave and upright that God may love thee. Speak the truth always, even if it leads to your death. Safeguard the helpless and do no wrong. That is your oath."

Ter voorbereiding van het kijken van The Martian vanavond besloten om een film van Ridley Scott te kijken die ik nog niet had gezien. Een epische historische film als Kingdom of Heaven gaat er bij mij eigenlijk altijd wel in. En aangezien ik Exodus: Gods and Kings en (vooral) Gladiator al erg sterk vond was er natuurlijk niets op tegen.

De Franse smid Balian heeft net zijn vrouw en kind verloren als ridder Godfrey van Ibelin langs zijn smederij komt op weg naar het heilige land. Godfrey verteld hem dat hij zijn vader is en dat hij wil dat hij met hem meekomt naar Jeruzalem. Na een confrontatie met de lokale priester gaat Balian akkoord. Op weg naar Jeruzalem word hij geridderd, dood hij een moslimstrijder en bemerkt hij dat de christenen in de heilige stad lijnrecht tegenover elkaar staan. Tussen de strijd van Kruisvaders en moslimstrijders valt hem de taak om het volk van Jeruzalem te beschermen...

Orlando Bloom was natuurlijk zeker niet slecht als Legolas in The Lord of the Rings, maar de rol van Balian is toch echt andere koek. De vechtscènes gaan hem allemaal prima af maar de chemie tussen hem en de lijders, de bisschop en de andere ridders is nogal teleurstellend. Zijn LOTR-collega Viggo Mortensen zou dat een stuk beter hebben gedaan, toch had het ook heel wat slechter gekund. Liam Neeson was een erg prettige verassing, al legt hij vrij snel het lootje. De beste man is geborgen voor dergelijke rollen. Jeremy Irons en de vele andere sterk gecaste acteurs vond ik allemaal erg goed in hun rol.

Ik heb de bioscoop-versie gezien, omdat ik dacht dat het niet nodig was om meteen de director's cut te kijken. Laat het nou net zo zijn dat dit een van die films is die door toedoen van de studio helemaal is verpest en waarvan je echt de Director's cut moet zien. Het is namelijk zo dat de studio de film te lang vond om een commercieel succes te worden en daarom de film nogal inkortte. Het gevolg hiervan is dat de film incompleet aanvoelt. Je merkt duidelijk dat er scènes ontbreken en dat Scott's diepgang is aangetast. Dit kwam ook gewoon omdat Scott en de studio een totaal andere film voor ogen hadden. De studio wilde een actie/avontuur kaskraker en profiteerde enorm van Scott's succes met Gladiator. Scott had echter een epische historische film over religie en ridderlijkheid voor ogen. Dus bij deze staat Kingdom of Heaven nu al op mijn lijstje voor herzieningen, de Director's cut wel te verstaan.

De soundtrack vond ik, vooral aan het begin van de film, af en toe slecht bij de film passen (maar dat valt natuurlijk ook aan de editing van de studio te verwijten). Toch kon ik hem aan de tweede helft van de film erg waarderen door de mix van Gregoriaanse zang, Arabische zang en epische battlemuziek. Zeer degelijk werk van Harry Gregson-Williams.

Schitterend opgenomen met erg indrukwekkende locaties. Geweldig wat een enorme schaal alles heeft en prachtig al die ridders op het scherm. De CGI helpt af en toe echt om de film een grotere schaal te geven. Maar op andere momenten matchen voor- en achtergrond niet goed, dit is echter te verwaarlozen. Scott is bevriend met de Koning van Marokko en daardoor heeft hij een hoop steun gekregen tijdens het filmen. Veel van de Arabische soldaten (maar ook Kruisvaders) zijn eigenlijk Marokkaanse soldaten.

Hoewel Scott de film dan wel niet 100% historisch-correct heeft gemaakt en sommige mensen in de film een beetje te modern denken voor de 12e eeuw, is Kingdom of Heaven een erg sterk historisch epos vol van diepgang.

Door een misverstand kreeg ik deze film in plaats van The Vampire Lovers (1970), vond het al vreemd dat Peter Cushing maar niet kwam opdagen.

Kiss of the Vampire was gelukkig oom wel vermakelijk en sfeervol. De film kwam, na een vette opening, wat langzaam opgang maar was daarna wel erg vermakelijk. Het einde vond ik een beetje afgeraffeld in vergelijking met de opbouw, maar dat heb je wel vaker.

De Vampieren in deze film zijn eens wat anders als de gebruikelijke Hammer-vampier. Ze hebben witte capes i.p.v zwarte en kunnen zonlicht best redelijk verdragen. Bovendien hebben ze een soort cultus. De vampierenjager voert hier ook een soort ritueel uit i.p.v met een houten staak rond te lopen.

De vleermuizen aan het einde waren voor het budget misschien een te grote uitdaging en zagen er wederom niet heel goed uit. Verder was de film wel goed opgenomen. Vooral het kasteel en de begraafplaats waren erg sfeervol, jammer alleen dat het verhaal zich grotendeels daarbuiten afspeelt.

Wat de film vooral erg sfeervol maakt is de mooie soundtrack van James Bernard. Leuk om een keer op een avond te hebben gezien, maar ik ken veel betere Hammer-horrors.

Leuke kinderfilm. Leuk voor kinderen en vermakelijk om naar te kijken.

2029. Door computerisatie is er de mogelijkheid lichaamsdelen door artificiële onderdelen te laten vervangen. Het is een tijd van cyborgs. Sector 9 - een geheime overheidsdivisie - moet een gevaarlijke hacker genaamd The Puppet Master zien op te sporen. Sector 6 - het ministerie van buitenlandse zaken - en het Amerikaanse consulaat hebben echter ook belang bij de zaak.

Ik heb helaas de Engelse versie moeten kijken omdat ik geen ondertitels had op mijn versie (en Japans is me toch echt te lastig haha). Vind dat de Amerikaanse dubs van anime altijd behoorlijk ondermaats zijn. Alles in de zelfde toon, allemaal flauwe pogingen tot hip taalgebruik en soms juist overacting.

Het wordt al vrij snel duidelijk dat The Matrix nogal leentje buur heeft gespeeld bij Ghost in the Shell, vooral de actiescènes en het uiterlijk van de personages zijn erg vergelijkbaar. Maar op zijn beurt heeft de film dan weer gelijkenissen met Akira, Total Recall, Robocop, Terminator en uiteraard Blade Runner.

De animatie is zoals gebruikelijk dik in orde. De tekenstijl is prettig gedetailleerd en realistisch en ondanks dat de film wat vroege CGI bevat is het overgrote deel godzijdank nog traditionele cel animatie. De achtergronden zijn ook schitterend allemaal. Mooie filmische camerastandpunten ook. Doet qua stijl erg denken aan Akira, maar dan wat 'beter' getekend.

Het concept van Ghost in the Shell vond ik erg intrigerend. De film (en de manga) is duidelijk door Blade Runner geïnspireerd want het gaat op een geslaagde manier verder op het vraagstuk 'wat betekend het om mens te zijn?' en "hoe levend is artificieel leven?". De film bevat nogal wat dialogen over technische details en dramatische moment met filosofische overpeinzingen. Maar helaas gaat het allemaal in zo'n hoog tempo dat het nauwelijks tijd heeft om in te werken.

Dat brengt mij op mijn grootste kritiekpunt. Visueel is er niets mis met de film en de opzet van het verhaal en de materie is ook heel sterk. Het grote probleem is dat de film erg kort is en het tempo erg hoog licht. Het voelt allemaal als een aflevering van een TV-serie waarvan wordt verondersteld dat je bekend bent met de personages en de wereld waarin het zich afspeelt. Veel meer dingen hadden uitgediept kunnen worden en het einde vond ik wat abrupt zonder dat er op consequenties wordt ingegaan. Het plot vond ik dus best teleurstellend.

Ik had er dus iets meer van verwacht gezien de grote reputatie en het sterke concept. Ben benieuwt of ik het vervolg Innocence meer waardeer.

Alsof een kind dat helemaal fan is van King Kong stiekem Apocalyps Now heeft gezien en 185 miljoen dollar krijgt om een film te maken.

Het verhaal is vrij typisch en heeft niets te maken met de eerdere King Kong-verfilmingen. De grootste zwakte van het script is dat de personages totaal geen inhoud hebben, het zijn allemaal types zonder achtergrond die nou eenmaal bij zo'n film horen. Daarnaast maakt ook niets indruk, je bent als kijker passief getuigen van het alles. Toegegeven sommige point-of-view-shots vanuit de helicopters waren wel erg gaaf gedaan.

Het feit dat de film zich in de jaren '70 afspeelt en Samuel L. Jackson in de film speelt maakt het geheel nog wel vermakelijk. Bovendien is de film best aardig opgenomen met veel knipoogjes naar jaren '70 stijl, muziek uit die tijd en Japanse monsterfilms.

Popcornvermaak is het zeker en de film is leuker dan verwacht door de setting, maar wel een beetje infantiel allemaal. Ik vind de jaren '70 remake van King Kong nog steeds het leukst.

Denemarken, eind 18e eeuw. De Engelse Caroline Mathilde is getrouwd met de gekke koning Christian VII en lijdt een ongelukkig leven. Als de Duitse arts Johann Friedrich Struensee als dokter voor de koning wordt aangenomen wordt hij diens beste vriend. Als Struensee Christian van verlichte ideeën begint te overtuigen stuit dat op weerstand van het hof. Maar de problemen beginnen pas echt als de koningin valt voor de dokter van haar echtgenoot...

Het verhaal voelt misschien geromantiseerd aan, maar dat valt heel erg mee. Alle belangrijke gebeurtenissen zijn feitelijk juist en de verhaaltechnische vrijheden hebben vooral te maken met de subjectieve beleving van de personages. Overigens heeft de film vrijwel geen historische incorrectheden. Alleen het servies is van latere data, er worden Deense woorden gebruikt die pas in de 20e eeuw in gebruik zijn genomen en destijds sprak het Deense hof Duits en geen Deens. Een klein verschil met de werkelijkheid is ook dat Mathilde in het echt niet echt een mooie vrouw was en dat hier wel is…

Het verhaal op zichzelf is al erg fascinerend. Een dorpsarts uit Duitsland is echt voor een korte tijd de leider van Denemarken geweest, die allerlei revolutionaire ideeën invoerde. De affaire zelf is niet eens echt hoofdzaak in de film. Kunnen we eigenlijk wel van een afaire spreken? Meer dan het huwelijk is er nooit geweest tussen Mathilde en Christian die bij de hoeren was te vinden. En Kongelig Affære is in mijn ogen vooral een film over verlicht absolutisme. De koning en zijn denkers voeren verlichte ideeën in voor het volk, maar het volk mag niets zelf bepalen. Uiteindelijk wordt het zelfde volk opgejut door het hof en joelen ze als Struensee ter dood gebracht wordt, niet wetend dat juist hij het beste met hen voor had. De film is haast een reclame voor verlicht absolutisme, voor het volk en niet door het volk, want het volk is te dom om te oordelen (destijds in ieder geval).

Arcel streefde ernaar om het tijdsbeeld realistisch over te laten komen door niet steeds bewust een geschiedenisles te geven. Hij liet alles in beeld brengen net zoals hij gedaan zou hebben bij een film die zich in het hier en nu afspeelt. In plaats van vooral naar belangrijke historische gebeurtenissen toe te werken verteld hij het verhaal vanuit de personages die niet weten wat er gaat gebeuren en het tijdsbeeld doodgewoon vinden.

Mads Mikkelsen speelde een sterke rol als Struensee. Ik kon het niet helpen dat ik steeds aan Hannibal moest denken als hij invloed op de koning uitoefende. De Zweedse Alicia Vikander speelde haar rol ook goed, in een taal die haar niet eens eigen was. Wel vreemd dat een Britse ineens Deens spreekt (zelfs op momenten dat ze alleen is), maar dat zien we dan maar door de vingers. Mikkel Boe Følsgaard mogen we ook niet vergeten, want het is best knap om een labiel iemand neer te zetten.

Al met al sterk Deens kostuumdrama.

De eerste keer dat ik een silent uit Zweden heb gezien. Körkarlen is niet echt volbloed Horror, het is meer een drama-film met enkele sfeervolle horror-elementen. Het verhaal van de zwerver wordt niet in chronologische volgorde verteld en bestaat uit veel flashbacks die door de spook-achtige koetsier met elkaar worden verbonden. In dit opzicht deed de film me heel erg denken aan A Christmass Carol van Charles Dickens.

Ik had iets heel anders verwacht, maar het verhaal van de zwerver wist toch nog wel redelijk te boeien. Ze hadden mischien wat meer kunnen doen met die spookachtige koetsier en een wat duisterder einde (i.p.v dit deus ex machina) had ik ook wel gewaardeerd.

Ik vond het een vrij lange zit omdat ik door alle flashbacks niet meteen in het verhaal zat en ik een versie met experimentele muziek heb gezien. Op zich was het wel mooi, vooral wanneer de koets in beeld komt is de muziek erg sfeervol, maar er was nauwelijks interactie met wat er op het scherm gebeurde en toch behoorlijk traag.

De invloed op Stanley Kubrick's The Shining is overduidelijk. De shots van een man die met een bijl een deur probeert binnen te komen zijn haast gereproduceerd, al zijn ze hier in totaal andere context. Verder zou Ingmar Bergman ook door de film zijn geïnspireerd voor zijn werk.

Körkarlen was een interessante film en ik ben blij dat ik hem heb gezien.

Koyaanisqatsi is een experimentele film van Godfrey Reggio. De titel betekend 'Leven uit balans' in de taal van de Hopi Indianen en de film handelt dan ook over de manier waarop het moderne menselijke leven invloed heeft op de wereld om ons heen.

Audiovisueel was het een hele ervaring. Erg indrukwekkende beelden en goed gebruik van slow-motion en timelapse. Sommige momenten waren zo perfect vastgelegd dat je haast niet kan geloven dat het niet tot in de puntjes is geënsceneerd. De scène op de snelweg was ook een leuke knipoog naar Andrei Tarkovsky die in Solaris een soort gelijk iets had gedaan. Verder zat er ook veel stock-footage in de film, bijvoorbeeld van tanks en raketten uit de Sovjet Unie. Philip Glass maakte een schitterende en zeer toepasselijke soundtrack bij de film, waarin hij orkestrale instrumenten en analoge synthesizers combineert. Hoewel zowel film als soundtrack in herhaling kunnen vallen en niet voor iedereen toegankelijk zullen zijn, bleef mijn blik aan het scherm gekluisterd. Ik vond de film ook wel een eye-opener wat betreft het ontbreken van 'verhaal' of dialoog waardoor de beelden voor zichzelf gaan spreken en meer nadruk krijgen.

Hoewel het nergens in de film wordt toegelicht (behalve dan in obscure indianen-talen) is de boodschap van de film vrij duidelijk. De mens leeft niet in balans en vervuild het milieu, wat tot de ondergang zal lijden. De film is een interessant portret van de jaren '80, toen dit onderwerp nog meer beladen was als nu. Vond het ook mooi gedaan hoe Reggio het individualisme in Amerikaanse megasteden vergeleek met worstjes in een fabriek en straten vergeleek met printplaten.

Toch vond ik het beeld dat in de film werd geschetst wel eenzijdig. Ondanks het buitengewone van de film, blijft het wel door en door Amerikaans. Er is enkel de uitgestrekte en pure natuur en de grote metropolen, er is niets tussenin. Waar zijn boerderijen, kleine dorpsgemeenschappen, primitieve volken die kleinschalig leven of Europese steden met historische achtergrond? Op den duur ging de trip in de stad ook enigszins vervelen. Al snap ik wel dat Reggio hiervoor gekozen heeft en vond ik de nachtelijke straten en de lucht gereflecteerd in moderne kantoren wel een interessant beeld opleveren. Iets dat me ook bijbleef waren de beelden van gebouwen (waar op het oog helemaal niets mis mee was) die werden opgeblazen, ook zoiets vreemds en typisch Amerikaans. Waarom iets nieuws bouwen als er al iets staat waar in gewoond kan worden?

Al met al geen perfecte film, maar wel een heel erg bijzondere. Een audiovisuele ervaring die je ook aan het denken zet, of je je nu kan vinden in Reggio's boodschap (zoals jij die interpreteert) of niet. Daarnaast ook waardevol portret van de jaren '80 en een zeer geslaagd experiment.

Aan de hand van 14 eigentijdse kruiswegstaties toont regisseur Dietrich Brüggemann de lijdensweg van de 14-jarige scholiere Maria in de aanloop naar haar vormsel. Maria en haar ouders zijn onderdeel van de orthodox traditionalistische Broederschap van St. Paulus en Maria legt zichzelf steeds grotere offers op en raakt steeds vaker in conflict met haar moeder. Maria wil haar leven aan God geven en een heilige worden.

Een punt van kritiek op de film is dat het beeld dat wordt geschetst van Katholieke geloof niet representatief is (maar het is natuurlijk de vraag of dat zo moet zijn). De Broederschap van St. Paulus is fictief en gebaseerd op de Priesterbroederschap St. Pius X die is opgericht door zeer conservatieve geestelijken als reactie op de progressieve hervormingen van het Tweede Vaticaanse Concilie. Dit is een vrij kleine gemeenschap die voornamelijk in Frankrijk, de VS en Duitsland actief is en tot voor kort zelfs was geëxcommuniceerd. De toon in het debat is behoorlijk vel en de broederschap is reactionair te noemen, desondanks zijn er onder Paus Franciscus toenaderingspogingen geweest om de broederschap opnieuw bij de kerk te betrekken.

Het punt dat ik probeer te maken is dat het Katholieke geloof over het algemeen veel minder dogmatisch is dan in deze specifieke gemeenschap. Het niet mogen luisteren naar bepaalde muziek is bijvoorbeeld iets dat ik persoonlijk eerder met het calvinisme zou associëren (wat natuurlijk ook een vooroordeel is). Ook de hele toon van de priester en de ouders, het idee dat hun geloofsgemeenschap het laatste restje beschaving is en de nadruk op het maken van offers zijn dingen die ik persoonlijk niet in het Katholicisme herken. Maar dat terzijde laat de film wel goed zien wat het effect kan zijn op kinderen/mensen in een gemeenschap die zo is volhard in bepaalde dogma’s.

Jammer aan de film vind ik persoonlijk dat opnieuw religie wordt verbeeld als een beperking in het leven en een destructieve invloed op jonge mensen zoals we zo vaak zien in film en literatuur. Dat is natuurlijk ook zo in het geval van dogmatisch fundamentalisme zoals hier is te zien, maar de scheiding tussen religie en seculariteit hoeft niet altijd zo regide te zijn. De film maakt dat eigenlijk ook al duidelijk in de persoon van Christian, die het reguliere Katholicisme aanhangt en op een veel ‘aardsere’ en minder fatalistische manier met zijn geloof omgaat dan Maria dat doet.

Zoals anderen voor mij al hebben opgemerkt behandeld de film naast een scheiding tussen religieus en seculier ook wat je ‘seculiere bekering’ zou kunnen noemen, iets dat in nog extremere mate in de Noorse film Thelma is behandeld, waar een streng christelijk meisje gaat studeren in de grote stad en ontdekt dat ze lesbisch is. Hier is de “duivelse” muziek die voor de buitenstaanders vanzelfsprekend is geworden een goed voorbeeld. Als je zoiets gaat normaliseren (als fundamentalist zijnde). hoelang voordat je ‘bekeert’ bent tot het ‘seculiere’ leven?

Uiteindelijk vond ik het – ondanks enkele punten van commentaar die ik heb genoemd – toch een erg interessante film. Met name door de sterke manier waarop Brüggemann erin is geslaagd om religieuze symboliek te gebruiken, zoals de moderne vertaling van kruiswegstaties naar een film met 14 long takes, was erg geslaagd. Daarnaast moet worden vermeld dat het acteerwerk bijzonder goed uit de verf kwam in de lange scènes zonder muziek. Met name de jonge Lea van Acken heeft echt goed gepresteerd. Uiteindelijk houd de film zelfs een ambiguïteit waarin elementen open zijn voor interpretatie; is Maria nu werkelijk een heilige die haar broertje zijn spraak heeft teruggegeven?