Meningen

Hitchcock was een van de allereerste in Hollywood die films maakte over de actuele Tweede Wereldoorlog. Twee jaar eerder maakte hij al Foreign Correspondent en nu dan Saboteur.

Een medewerker van een vliegtuigfabriek wordt verdacht van Sabotage voor de Nazi's als zijn beste vriend in een brand is overleden. Om zijn naam te zuiveren dompelt hij zich onder in de wereld van landverraders en ontdekt een schokkend complot.

De film is opnieuw een schoolvoorbeeld van Hitchcocks Suspense en thematiek. Omdat het over de oorlog gaat is de film ook heel erg moraliserend en zoals van zijn nieuwe landgenoten verwacht kan worden zit de film vol van 'patriottisme'. Opvallend is ook dat Duitsland of Nazi's geen enkele keer genoemd werden.

Kwalitatief zit het wel goed met Saboteur. Uitstekende cinematografische beeldtaal en leuk spel van de acteurs. Sfeervolle locaties en bijpersonages en een aardig en eenvoudig verhaal, dat inmiddels vaak nagedaan is. Bovendien was de Blu-ray restauratie haarscherp.

Degelijke Hitchcock, vermakelijk om gezien te hebben maar geen meesterwerk.

"You'll enjoy Mr. Barlow. And he'll enjoy you."

Na lange tijd erg nieuwsgierig te zijn geweest naar Stephen King's moderne versie van Dracula dan toch maar eens gekeken. Heb de 3 uur-versie gezien en het was een erg lange zit.

De hoofdrolspelers waren niet erg bijzonder maar ik vond James Mason het wel goed doen als meneer Straker. En laten we natuurlijk niet Reggie Nalder vergeten in zijn geweldige rol als de vampier.

Het vervelende aan Salem's Lot is dat het erg lang duurt voordat de film een beetje begint. Veel bijzaken worden eigenlijk teveel belicht en er zijn naar mijn mening te weinig scènes met de vampier.

De vampier, die duidelijk is gebaseerd op Nosferatu, vond ik heel erg gaaf. Geweldig die akelige kop. De make-up is erg goed gedaan, ook de andere vampiers waren zeker niet slecht.

De muziek was prima en de beelden waren best aardig. Vooral het huis zag er erg gaaf en sfeervol uit. Wel vond ik het erg vermoeiend om naar dat vierkante aspect ratio te kijken met al die typische televisie-camerahoeken. Op dat vlak is het wel een beetje gedateerd allemaal. Als ze de film meer als speelfilm en niet als mini-serie gemaakt zouden hebben zou hij ongetwijfeld een stuk beter zijn geweest.

De film word nergens echt eng maar in het laatste uur is het best spannend en er zaten zelfs een paar schrikmomenten in. Het einde vond ik erg sterk al was het misschien een beetje gehaast.

Het concept vond ik erg sterk en ik denk dat ik King's boek maar eens op ga zoeken. De echte horror-fan zal deze toch wel gezien moeten hebben, de stukken met de vampier en die met de jongetjes die in de mist voor het raam komen vliegen waren erg tof. Alleen jammer dat het zo langdradig is allemaal.

Memories of Murder is mijn tweede Koreaanse film alweer. De film verteld het verhaal van de zoektocht naar een beruchte seriemoordenaar die zijn slachtoffers op beestachtige wijze verkracht, in het Korea van de jaren '80. De lokale inspecteur krijgt hulp van een nieuweling uit Seoel, hun werkwijze botsen met elkaar.

De film begint met een vrij humoristische toon, maar word uiteindelijk toch steeds grimmiger. De stuntelige Koreaanse politie die het de gewoonste zaak van de wereld vind om de verdachten eerst even in elkaar te trappen alvorens met het verhoor te beginnen kwam maf over. Mooi hoe in het begin de lokale inspecteur (die er lekker op los martelt) en de nieuweling (die opzoek is naar echt bewijs) met elkaar botsen en later de rollen zijn omgedraaid.

De film is mooi opgenomen. In het begin mooie zomerse beelden van het Koreaanse platteland en later sfeervolle nachtscènes en scènes in de regen die doen denken aan Andrei Tarkovsky's obsessie met druppelend water.

Het concept van een moordenaar die alleen moord als het regent en een bepaald liedje op de radio is vond ik erg sterk. Dario Argento had eerder iets vergelijkbaars in Trauma en The X-Files heeft ook eens zoiets gehad. Ergens had de achtergrond van de moorden mischien verder uitgediept kunnen worden en er word relatief veel aandacht aan red herrings besteed, maar heel erg storend is dat niet.

De muziek van de film is gecomponeerd door Tarô Iwashiro. Ik merkte al meteen aan de stijl van de muziek dat het een Japanner was, alleen die gebruiken dat soort pianomelodieën.

Memories of Murder deed me erg denken aan Zodiac van David Fincher, een film die tevens gaat over een onopgeloste moordzaak. Het acteerwerk was goed, voor zover ik dat kan beoordelen en de film is mooi opgenomen. De zoektocht naar de moordenaar was spannend en goed gebracht. Ergens jammer dat het allemaal een beetje open wordt gelaten, maar mischien zit daar juist de kracht van de film in. Kortom weer een erg goede Koreaanse film.

Zeer indrukwekkende documentaire over de econoom en fotograaf Sebastião Salgado die zijn humanistische drijfveer weet te verenigen met een prachtige esthetiek. Van gruwelijke oorlogstaferelen tot prachtige natuur, Salgado legt het allemaal vast met perfecte belichting en compositie. In deze documentaire wordt hij gevolgd door zijn zoon Juliano Ribeiro Salgado en Duitse cineast Wim Wenders die ons een beeld geven van de omvangrijke carrière van de fotograaf en zijn motivaties. Bewegend beeld is daar zelden voor nodig.

Shigemori moet moordenaar Mikuma verdedigen. Omdat Mikuma eerder een moord heeft gepleegd en al heeft bekend hangt hem de doodstraf boven het hoofd. Shigemori graaft echter dieper dan gebruikelijk voor een advocaat en begint te twijfelen over de schuld van zijn cliënt.

The Third Murder is geen detective, maar meer een rechtbank-drama met mystery-aspect. Regisseur Hirokazu Koreeda speelt heel erg met het idee van de schuldvraag en de drang van de kijker om 'de waarheid' te achterhalen. Want draait het in een rechtssysteem eigenlijk wel om de waarheid?

De film weet de kijker meerdere keren te misleiden, net zoals Mikuma Shigemori misleidt. Uiteindelijk blijkt dat de fabriekseigenaar is vermoord omdat hij zijn dochter heeft misbruikt. Mikuma paste zijn verklaring aan zodat de dochter niet voor de rechtszaal haar verhaal zou hoeven doen. Of is dat allemaal nog meer misleiding?

De cinematografie is helemaal in orde en de muziek van Ludovico Einaudi was schitterend. Al met al een sterke Japanse rechtbank-film.

Nu dacht ik eindelijk mijn inhaalslag te maken voor de challenge. Blijkt deze familiefilm op zowel IMDb als Moviemeter enkel als Drama te zijn gecategoriseerd... Heb ik weer. Terwijl het toch héél duidelijk een film voor het hele gezin is.

Een degelijke verfilming van het ontroerende verhaal van Hector Malot. Rémi wordt door zijn pleegvader verkocht aan de rondtrekkende hondenman Vitalis. Samen met diens honden en aap trekken ze door Frankrijk. Maar tegelijkertijd is een Pruisische graaf opzoek naar een vermiste jongen...

Vroeger de Japanse geanimeerde TV-serie vaak gezien, maar die herinnerde ik me heel anders als het verhaal hier. Ik dacht dat Vitalis veel eerder dood ging in het verhaal en ik miste het gedeelte met de mijn. Ook dacht ik dat het stomme meisje op de bood van de Gravin woonde. Maar het is dan ook lang geleden dat ik die serie heb gezien. Wel opvallend is dat Vitalis hier meer extravert is als in de serie, daar is het haast een soort oude Samurai-krijgsheer (heel rustig, stil en wijs). Beide vertolkingen vind ik wel wat hebben.

De mini-serie is degelijk opgenomen met hier en daar wel een mooi shot. Leek een beetje op de Halmark verfilmingen van Dickens' verhalen. Ook een mooie - ietwat sentimentele - soundtrack van Carolin Petit.

Voor een 200 minuten durende miniserie voelde de film niet lang aan. Ook was niet eens het hele verhaal behandeld, waardoor ik me afvraag hoe het mogelijk is om langere boeken in minder tijd te verfilmen. Overigens vraag ik me ook af of de kinderen van tegenwoordig überhaupt het geduld hebben om een mini-serie te kijken.

Pierre Richard speelde leuk als Vitalis en Jules Sitruk deed het voor zijn leeftijd ook wel aardig, al kon hij emoties niet allemaal even goed uitbeelden. Het verhaal was prima uitgevoerd en de film heeft net als het boek en de tv-serie een aantal ontroerende momenten. Hoewel het geen echte Kerstfilm is, heeft de mini-serie een mooie Kerstsfeer en is hij erg geschikt voor de Kerstvakantie.

Sans Toit ni Loi verteld in halve documentaire-stijl het verhaal over de laatste weken van een jonge zwerfster. Waarom ze rond is gaan zwerven wordt echter nergens duidelijk en de mensen die ze tegenkomt komen maar weinig van haar te weten.

Ik had niet verwacht dat een film met zo'n ongebruikelijke vertelmethode zo prettig weg zou kijken. Het werkte ook allemaal best goed. De afwisseling van het leven van de zwerfster, de interviews met de omstanders en de huishoudster die haar gedachten direct in de camera verteld. Ergens is het een soort voorloper van wat Martin Scorsese in Goodfellas zou gaan doen.

De film laat eens een keer iets anders zien als de paradijselijke Provence waar we aandenken bij Frankrijk. In Sans Toit ni Loi is alles smerig, vervallen en troosteloos. Toch hebben de landschappen nog steeds een aantrekkingskracht en weet Agnès Varda de troosteloosheid van de locaties juist erg goed te gebruiken. Ook de klassieke muziek en de (Franse) rock passen erg goed bij het tijdsbeeld en de toon.

Uiteindelijk weten we nog steeds niet waarom het meisje is gaan rondzwerven. Varda geeft nergens een oordeel en stuurt niet in een bepaalde richting en we weten het als kijker evenmin als de 'geïnterviewden'.

Mijn eerste film van Alejandro Jodorowsky. Ik was al lang nieuwsgierig naar het werk van deze veelgeprezen surrealistische filmmaker en Santa Sangre stond al langer op mijn Watch-list. Nu voor de Horror-challenge dan maar bekeken. Een ding is zeker, Jodorowsky was aan de drugs toen hij het script schreef, niet toen hij het filmde. Het plot is namelijk bizar, maar het is wel realistisch gefilmd op één enkele hallucinatie na.

De film verteld het verhaal van Feniks (gespeeld door Jodorowsky's zoons) die opgroeit in het circus van zijn vader. Zijn enige vrienden zijn de dwerg Alladin, de clowns en het doof-stomme mimespeler meisje Alma. Zijn moeder is de leidster van een cultus en als zijn vader vreemdgaat zweert ze wraak. Ze dood hem, maar verliest haar beide armen. Jaren later zit Feniks in een inrichting, maar dan komt zijn moeder terug en maakt hem tot slaaf.

Zoals ik al eerder heb gezegd heb ik niets met het circus (voornamelijk door het dierenleed) en al helemaal met dat glitter woonwagenkamp gebeuren uit de VS. Maar goochelaars en mimespelers vind ik dan wel weer leuk. Vond de kleine goochelaar en het mime-meisje erg aandoenlijk samen. Uiteindelijk loopt de film uit in een tragisch liefdesverhaal als zijn moeder iedere vrouw die mij meeneemt laat vermoorden. En dan dat briljante allerlaatste shot waarin Feniks voor het eerst zijn eigen handen weer kan bewegen als de politie ze vraagt om hoog te doen.

De film had die zelfde heerlijke Eurohorror-sfeer van de jaren '80 als bijvoorbeeld Phenomena van Dario Argento ook had. Hoe is dat te verklaren? Claudio Argento (de grote broer van Dario) is producent en Simon Boswell (Phenomena, Demoni 2, Deliria) maakte de muziek voor de spannende scènes. De verdere muziek is vooral Mexicaans en kan soms een beetje eentonig worden, maar opzich had het wel wat dat er steeds uit het niets een Mexicaans bandje op kwam duiken en er op straat steeds andere muziek te horen was.

Op het gebied van hallucinante beelden had ik meer verwacht, maar de beelden die er waren waren mooi geschoten. Het verhaal was trippy maar toch wel aardig uitgewerkt. Ondanks de macabere thema's bleef de toon luchtig en zat er zelfs veel humor in de film, soms was dat een beetje too much (die trans-bokser). Al met al een bijzonder aparte film en dat kan ik opzich wel waarderen. De geweldige soundtrack van Simon Boswell is ook echt een van de hoogtepunten van de film. Ben erg nieuwsgierig geworden naar El Topo en The Holy Mountain, want Spaghettiwesterns en Katholieke symboliek zijn naast Horror ook geliefde thema's bij mij.

"I AM NOT MALFUNCTIONING - YOU ARE"

Een prima cult sci-fi/thriller. Net als Alien worden in deze thriller de hoofdpersonen compleet afgesloten van de buitenwereld in de ruimte, de film probeert dan ook een sfeer te creëren en dankzij Elmer Bernstein's soundtrack lukt dat prima. Het verhaal gaat ergens een beetje terug naar de jaren '50 Sci-fi en toch is het wel een echt 80s toekomst beeld met al die rare pilletjes.

De ruimte schepen en de ruimte zijn mooi gemaakt en het ziet er allemaal prima uit. De technologie ziet er ook geweldig uit in deze film, een beetje vergelijkbaar met de besturingspanelen in de Death Star in Star Wars. Van binnen vind ik Saturn 3 ook goed vormgegeven. De kostuums zijn echter verschrikkelijk en ik vind Hector niet erg goed vormgegeven.

Harvey Keitel, Kirk Douglas en Farrah Fawcett zijn op een paar gemaskerde piloten en figuranten de enige op het scherm. Kirk Douglas is het beste hij heeft hier wel een aardige rol als Adam maar verder vond ik Keitel en Fawcett nog niet zo slecht als ik had verwacht.

Het is geen top film maar heeft een leuk sfeertje en het verhaal vind ik lang zo slecht nog niet. John Barry (eigenlijk cinematograaf), die het verhaal schreef, verliet de film als regisseur omdat hij niet met de acteurs om kon gaan en toen heeft Stanley Donen het over genomen. Er zijn een paar scenes verwijderd op verzoek van Lord Grade omdat hij deze smakeloos zou hebben gevonden, het gaat dan om een scene waar Benson door Hector in stukken word gehakt op een operatietafel en een droom scene van Alex en Adam. Zou graag hebben gezien dat die twee er nog in hebben gezeten. Jammer ook dat Donen veel van Bernstein's score heeft weg geedit, maar wat er nog wel is geeft de film een heerlijk sfeertje.

Al met al een aanrader voor de liefhebber van cult sci-fi en moordlustige robots!

Erg goede film van Spielberg.

Goede Cast, vooral Tom Hanks was erg goed.

Niet helemaal zoals ik van Spielberg gewend ben. Mis dat Indiana Jones-gevoel een beetje hier. Het word hier vooral erg dramatisch en sentimenteel gebracht. De openingsscène is zacht uitgedrukt geniaal. Wel vind ik het jammer dat de rest van de film grotendeels fictief is en daarbij ook erg onwaarschijnlijk. Ik vind A Bridge Too Far nog steeds de beste film over de Tweede Wereldoorlog.

John Williams heeft een goede score geschreven jammer dat die niet zo bombastisch is als gebruikelijk.

Ik ben geen fan van het schokkerig camera-beeld dat Spielberg hier gebruikt, het moet daarmee realistisch lijken. Visueel is de film erg goed al vond ik sommige CGI explosies erg nep. Ook is de kleur van de film af en toe iets te donker, naar mijn mening. Verder is dit wel een superieure film visueel.

Erg goede film.

Most people are so ungrateful to be alive, but not you, not any more...

Was toch wel een keer nieuwsgierig geworden naar Saw. Al helemaal toen ik erachter kwam dat de film in de top 250 staat.

De film is verrassend effectief opgenomen, met een laag budget en een bizar korte productie staat het er toch wel mooi. Er zijn echter helemaal geen repetities of dergelijke gedaan, wat de acteurs dachten dat een screentest was waren eigenlijk de daadwerkelijke opnames. Dat vind ik er toch wel aan af te zien, want het acteerwerk is toch wel een beetje ondermaats. Toch had Cary Elwes het zeker niet slecht gedaan.

Vond dat het tempo van de film in het begin veel te hoog lag. Laat ze maar lekker even rustig uren in het donker zitten. Ook had het mysterie wat langzamer ontrafeld mogen worden. Eerlijk is eerlijk het concept is echt geniaal bedacht en ik de setting ook echt geweldig. Maar qua camerawerk is de film niet heel bijzonder. Leuk idee van Wan om de camerabewegingen de emoties van de personages te laten reflecteren maar de schokkerige, fast-forward achtige beelden vond ik zonde. De film is volledig binnen opgenomen omdat er geen geld was voor buiten-opnames, vind dat er goed is omgegaan met de beperkingen en dat het resultaat bijzonder redelijk is. Wel had er wat meer tijd aan de opnames besteed kunnen worden.

Er had dus meer in gezeten maar het is zeker geen slechte film. Door het plot en de setting vond ik het een erg vermakelijke film, best spannend ook. Nergens word de film echt eng, ik begreep dat de vervolgen een stuk bruter waren. Misschien moet ik me daar dan ook eens aan wagen.

Nee, in de top 250 hoort deze film zeker niet thuis. Belachelijk dat hij hoger staat dan enkele meesterwerken. Snap dat deze film populair is bij kinderen van mijn leeftijd, maar toch. Het is af en toe net wat te typisch met die flash-backs en dergelijke.

Aanrader, een van de betere moderne horrorfilms.

"\You're a scanner, which you don't realize. And that has been the source of all your agony. But I will show you now that it can be a source of great power."

Aardige film van Cronenberg. Niet wat ik er van verwachte, Ik verwachte een bijzonder brute humorfilm met een overvloed aan exploderende hoofden en taferelen zoals we op de mooie poster zien. In plaats daarvan is Scanners meer een soort Science-fiction thriller.

Het acteerwerk is niet al te best. Stephen Lack was soms zelfs tenenkrommend, hoe hij steeds schaapachtig en monotoon herhaald wat hem word verteld. Michael Ironside (die we ook op de poster zien) daar in tegen was een aardige antagonist en speelde wel redelijk. Patrick McGoohan was toch duidelijk de meest getalenteerde acteur in de film.

Het concept van Scanners is erg gaaf, helaas is de uitwerking wat minder. Het verhaal heeft iets ongeloofwaardigs en neps. Dat komt waarschijnlijk omdat Cronenberg zo weinig budget en tijd kreeg dat hij het script moest schrijven ter wel er de opnames bezig waren. De film is dus ter plekke geschreven. En dan zijn er ook nog een hoop last-minute wijzigingen. Van mij had het in iedergeval wat bruter gemogen en wat beter uitgedacht.

Als Cameron Vale, een dakloze, op een dag in het winkelcentrum een vrouw vervelende dingen over hem hoort zeggen krijgt zij opeens een vreemd soort aanval. Twee mannen in pakken weten Vale daarna te pakken te krijgen en te verdoven. Als Vale weer bij komt is hij in een vreemd instituut. Dr. Paul Ruth leert hem over zijn bijzondere gaven. Hij komt erachter dat hij een zogenaamde Scanner is, iemand die gedachten kan lezen en telepathische gaven heeft. Dr. Paul Ruth vraagt Vale hem te helpen de gevaarlijke Scanner Revok te verslaan.

Howard Shore heeft wel een heel erg gave soundtrack gemaakt. Een combinatie van bijna klassieke horror en 80s synthesizers. Geeft de film een mooi sfeertje mee. Al hadden die soundscaping effecten wat minder gekund.

De scène met het exploderende hoofd en de scène waar Vale en Revok een morbide duel hebben vond ik bijzonder gaaf. Hadden van mij meer van dat soort scènes in gemogen. Maar dat is natuurlijk moeilijk door het lage budget. De hoofdexplosie is gemaakt door een een siliconen replica van een acteur te vullen met konijnen lever en vleesafval van varken met een heleboel nep-bloed en dan vanachter (uit het beeld) met een simpele shot-gun op het hoofd te schieten, simpel maar effectief. Erg grappig al die oude computers, dat heeft wel wat. Wel is het enigszins storend dat ze denken dat computers bovennatuurlijk zijn... Je kan natuurlijk niet gewoon intypen "Verzoek om zelf vernietiging" computers werken niet zo... De beelden van printplaten, wanneer Vale de computer scant, vond ik ook bijzonder gaaf. Waarschijnlijk hebben ze een printplaat heel groot nagemaakt voor die opnames.

Al met al was Scanners best een aardige film met een goed concept, een van de beste hoofdexplosies die ik ooit heb gezien, goede muziek en gave cult-actie (en bovendien een erg mooie filmposter) maar toch veel minder dan The Dead Zone. Leuk om een keer gezien te hebben maar minder goed dan ik had verwacht.

"What you lookin' at? You all a bunch of fuckin' assholes. You know why? You don't have the guts to be what you wanna be? You need people like me. You need people like me so you can point your fuckin' fingers and say, "That's the bad guy." So... what that make you? Good? You're not good. You just know how to hide, how to lie. Me, I don't have that problem. Me, I always tell the truth. Even when I lie. So say good night to the bad guy! Come on. The last time you gonna see a bad guy like this again, let me tell you. Come on. Make way for the bad guy. There's a bad guy comin' through! Better get outta his way!"

Na lang uitstellen is het er dan eindelijk een keer van gekomen. Scarface een van de beste films ooit gemaakt. Een heel andere film als The Godfather maar toch wel ongeveer even goed.

Al Pacino is erg goed als Tony Montana, hij heeft speciale training gehad voor het Cubaanse accent (hij is namelijk Italo-Amerikaan). Verder is het acteerwerk ook helemaal in orde.Het script voor de film is geschreven door regisseur Oliver Stone. Stone en DePalma zijn een uitstekende combinatie.

De film bevat aardig wat geweld. Van een drugsbaas met een kettingzaag tot erg gave shoot-outs. Volgens daadwerkelijke drugsbazen destijds zou dit een realistische weergave zijn van het Amerikaanse drugs-circuit. De film werd eerst geweigerd door de MAA omdat hij te gewelddadig zou zijn. En wat DePalma ook aanpaste ze vonden het nog steeds "Rated-R". Uiteindelijk werd een versie wel goedgekeurd maar volgens DePalma was er weinig verschil met waar ze mee begonnen en dus bracht hij gewoon de oorspronkelijke versie uit. In het buitenland werd wel een aangepaste versie van de film vertoond.

Fenomenale soundtrack van Giorgio Moroder. Analoge synthesizers in overvloed. Van duistere synth, 80s disco naar synthpop. Kan er uren naar luisteren. De muziek past ook erg goed bij de film. Bij de re-release in 2003 waren er plannen om Moroder's 80s-geluid te vervangen door rap en hiphop, DePalma weigerde daar aan mee te werken.

80s actie op zijn best. De effecten en stunts zijn fenomenaal en alles ziet er erg goed uit. Ik blijf zeggen dat de goede oude bloedzakjes er veel beter uitzien dan die achterlijke CGI-spetters.

Een van de beste crime-films die ik ooit heb gezien. Scarface is een erg indrukwekkende en goede film. Eentje die je gezien moet hebben.

"What we shall be facing in a few hours' time is not a man. He is evil. He is the embodiment of all that is evil. He is the very Devil himself."

Erg vreemd om twee Dracula-films in het zelfde jaar te maken. Ik heb Taste the Blood of Dracula (1970) nog niet gezien maar die schijnt minder te zijn.

Je merkt nu gewoon dat Christopher Lee echt de pest heeft aan de rol eerder acteerde hij met veel meer overtuiging. Ondanks dat doet hij het nog wel erg goed en is zoals altijd de beste acteur van de film. De andere cast is ook zeker niet slecht. Ze kwamen me allemaal wel bekend voor vooral Michael Ripper maar dat bleek achteraf niet te kloppen. Dennis Waterman deed het ook wel goed. Michael Gwynn was ook een erg sterke priester, ik moet zeggen dat hij val alle acteurs die bij Hammer een priester hebben gespeeld het meest echt op een priester lijkt.

De film maakt wel een grote fout. Vleermuizen! Een van de grootste redenen waarom in Dracula (1932) niet zo goed vond. Ik moet zeggen het is ook wel nep echt nep zelfs een leek weet dat vleermuizen niet stil hangen in de lucht daar hoef je geen bioloog voor te zijn.

Lekker bloederig word het wel! Dat is een groot pluspunt. De herrijzenis van Dracula vond ik erg slap. Een zwakke heeroefening van de herrijzenis uit Prince of Darkness en die is te minste realistisch ik bedoel hoe kan je nou met keep en al herrijzen? Het verhaal heeft ook erg stupide momenten soms. Het is erg raar dat Klove die een butler is in Prince of Darkness het shot van Father Sandor heeft overleeft en nu een bebaarde slaaf is geworden die tegen zijn meester keert. Wel vind ik het goed dat ze elementen uit het boek weer terugbrengen zoals Dracula heeft controle over dieren, Dracula praat erg elegant ect..

Ook vond ik het kasteel in dit deel veel sfeervoller en mooier dan uit de voorgane delen. Van binnen totaal niet maar van buiten wel. De maté-paintings hadden van mij wat gedetailleerder gemogen maar ja. De shots in de kerk zijn ook erg indrukwekkend. En van alle films (op de eerste na dan) is deze tot nu toe een van de meest vermakelijkste het begint al meteen lekker en de muziek is erg goed. De kostuums zijn niet echt goed en lijken té brits Terwel dit in Oosterijk afspeeld (geloof ik). Ook is het een beetje schunnig, naakte vrouwen, seks we zien het allemaal wel niet goed maar waar zijn de jaren 50 principes?

De muziek van James Bernard is weer geweldig! En voegt echt wat toe aan de sfeer. De main theme is zelfs een beetje romantisch.

Een dikke voldoende voor de sfeer!

Voor een nederlandse film nog best aardig.

Vind de houden eeuw een mooie tijd en lees er veel over en dit is wel een mooie film die best goed gelukt is.

"Power is when we have every justification to kill, and we don't."

In de jaren '80 kreeg Steven Spielberg wat kritiek over zich heen van filmcritici. Hij zou namelijk alleen films maken voor het grote geld en om de massa tevreden te houden. Zijn antwoord op die kritiek is onder andere deze film. Ik vind dat hij zich niets van kritiek aan had moeten trekken en gewoon heerlijke films als Raiders of the Lost Ark had moeten blijven maken. Ik vind dat je Spielberg's bekende stijl nauwelijks terug ziet in deze film. Het is dat ik weet dat hij hem heeft geregisseerd, anders had ik eerder gedacht dat het een film van Coppola of Stone had kunnen zijn.

Het moest er dan toch een keer van komen. Het is immers een klassieker. En hier is hij dan. Liam Neeson is Oskar Schindler, een typische Duitse zakenman. Dure pakken, mooie auto's en een hoop vrouwen over de vloer. Ten minste in het begin. Dan breekt de oorlog uit en ziet hij wat er met de Joden gebeurt. Langzamerhand word hij steeds menselijker.

Als eerste wil ik even mijn grote kritiekpunt op deze film geven, ook meteen vrijwel het enige. Waarom spreken ze Engels met een accent en af en toe wat Duitse, Russische of Hebreeuwse woordjes tussendoor? Uiteraard, omdat Amerikanen luie donders zijn die te achterlijk zijn om net als de rest van de wereld ondertitels te lezen. Het stoort mij enorm en het maakt het moeilijk de film serieus te nemen. Er zijn zat goede Duitse acteurs en een paar woordjes kan een Amerikaan ook nog wel. Bij A Bridige Too Far van Richard Attenborough (mijn favoriete oorlogsfilm ooit) praten Britten Engels, Amerikanen Amerikaans Engels, Polen Pools en Engels met een Slavischaccent, Nederlanders Nederlands en belabberd Engels en Duitsers Duits en een klein beetje Moffen-Engels. Dat is perfect, dat is realistisch. Een paar Engelse acteurs hebben zelfs Nederlands of Pools geleerd voor hun rol. Maar ja, Ik snap het ook wel. De film was dan nooit zo'n succes geworden. Het is alleen dat ik het mooier zou vinden.

De zwart-wit fotografie van Spielberg vind ik zeer geslaagd. Net als bij bijvoorbeeld The Elephant Man voegt het een hoop sfeer toe. Bovendien plaatst het je ook een beetje in de tijd (want toendertijd was er vrijwel alleen maar zwart-wit film). Ook een leuk effect om heel af en toe wat in kleur te doen en uiteraard dat mooie stukje aan het einde.

De acteerprestaties in deze film zijn ruim voldoende. Liam Neeson geeft misschien wel zijn beste rol ooit, aan het einde van de film lijkt hij oprecht geëmotioneerd. Verder vond ik Ben Kingsley (die wel erg vaak Joden speelt) ook erg goed als Itzhak Stern. Verder is er ook niet veel op aan te merken. Spielberg is altijd erg goed met kinderen, de 'Kamp-kinderen' in de film zijn dan ook best redelijk.

De muziek van John Williams is zoals verwacht weer meesterlijk. Vooral aan het eind kwamen de tranen me bijna in de ogen. Williams gebruikt hier vooral trieste muziek en niet echt 'slechteriken' muziek voor de gruweldaden.

Ik vond de film een beetje langzaam opgang komen. In het begin was in niet echt geboeid maar naar mate de film vordert wist hij toch steeds meer mijn interesse te wekken. Aan het eind was ik zelfs een beetje emotioneel. Hoe dan ook; Eentje die je gezien moet hebben.

Aanrader.

La Sconosciuta verteld het verhaal van een Oekraniense immigrante die de dienstmeid wil worden van de rijke Adachers. Waarom is een raadsel. De Adachers hebben een dochtertje met een zeldzame aandoening waardoor ze zich niet verweert bij het vallen. Er onstaat een hechte band tussen dienstmeid en het meisje. Haar verleden blijft haar echter achtervolgen.

Een Thriller van Giuseppe Tornatore, regisseur van Cinema Paradiso. Dat zorgde voor torenhoge verwachtingen. En die zijn helaas niet helemaal waargemaakt. Aan het begin van de film heb je het gevoel alsof je middenin het verhaal terecht bent gekomen. Je hebt geen flauw idee waarom bij schijnbaar doodnormale handelingen spannende muziek klinkt en chaotisch gemonteerde flashbacks worden opgeroepen. Ik vond het één grote frustratie, tot duidelijk werd dat ze perse dienstmeid wilde worden. Maar dan bleef de vraag, waarom in hemelsnaam?

Nu goed, daar wordt uiteindelijk in een zeer lange dialoog-scène een verklaring voor gegeven. Haar pooier heeft haar vriend vermoord en verkoopt de kinderen die ze verwekt aan adoptiebureaus (waarom in godsnaam, wezen en vondelingen genoeg maar ja). Het meisje van de Adachers is haar dochter. Later in de film komt echter een (vrij overbodige) twist waaruit blijkt dat het meisje niet haar dochter is en de pooier een willekeurige merknaam van zijn ketting heeft genoemd. Dat de juwelier ook echt een adoptiedochter heeft die nog lijkt op de Oekraïense ook, vergt van mij toch net wat teveel suspension of disbelief.

Slecht is de film ook zeker niet. Alles is meesterlijk geschoten en aan de beelden is echt wel te merken dat we hier te maken hebben met dezelfde filmmaker. Ennio Morricone maakt zoals altijd weer een prachtige soundtrack, die met name goed werkte tijdens de flashbacks en de suspense-scènes. Ook het acteerwerk is niets mis mee. Alle problemen zitten hem in de montage en het script.

Al met al een degelijke film, waar veel meer in had gezeten. Het zijn met name de suspense-momenten en de scènes tussen dienstmeid en meisje die de film het kijken waard maken.

"You sick fucks. You've seen one too many movies!"
"Now, don't you blame the movies. Movies don't create psychos. Movies make psychos more creative!"

Als horror-liefhebber moest ik Scream toch echt eens gaan kijken, het was anders als ik had verwacht. Door de jaren heen zijn er zoveel parodieën en imitaties geweest dat sommige scènes voor mij minder origineel aanvoelde dan ze daadwerkelijk waren, dat was wel jammer.

Het acteerwerk was prima, Neve Campbell was goed in de hoofdrol. De film begon al meteen goed met die sterke telefoon-stalker scène en bleef van begin tot het eind prima vermaak.

Scream is eigenlijk helemaal niet zo heel eng maar zit wel erg slim in elkaar en heeft een goede spanning. De film balanceert tussen een originele slasher, een parodie op het horror-genre en een eerbetoon aan eerdere slashers. Er worden tal van leuke verwijzingen gemaakt naar Halloween maar ook naar Wes Craven's Nightmare on Elm Street. In een scène zien we Wes Craven als conciërge Fred, compleet met groen-rode trui. Een van de personages vind alles net een 'Wes Carpenter film' en in het laatste deel van de film is Halloween zowaar op tv.

Wat gore betreft valt het me tegen, Scream is niet bijzonder schokkend en behalve een hoop bloed zien we eigenlijk helemaal geen gore. Op dat punt was ik wel een beetje teleurgesteld. Ook heeft de film niet echt schrikmomenten die je niet van te voren aan ziet komen. De rating is dan ook erg overdreven en het is jammer dat Craven dingen uit de film heeft moeten knippen.

De film is prima opgenomen. Craven's cinematografie is naar jaren van horrorfilms maken beter geworden. De muziek kon er ook mee door al vond ik het beste wel toen John Carpenter's muziek voor Halloween even was te horen.

Het einde was origineel maar op een of andere manier was het allemaal wel een beetje jammer dat het hele mysterie weg is. Gewoon twee gestoorde tieners die slasher-films nadoen (dat is dus niet gewoon), ergens werkt het niet voor mij maar het was wel erg vermakelijk om die twee te zien in de laatste scènes.

Scream is een leuke horror-film en prima vermaak, de vervolgen laat ik (voorlopig) even voor wat ze zijn maar ik ga nu zeker meer van Craven's oudere films kijken. Heb hier The Hills Have Eyes al liggen.

"They're British movies. I can tell by the way they talk."

Wat je wel niet allemaal vind op de amerikaanse Netflix. Screamtime is een Brits-drieluik van korte horror-verhalen aan elkaar verbonden door een verhaal van twee amerikanen die drie videobanden stelen bij de videotheek en ze een voor een bekijken.

De verhalen zijn allemaal niet echt interessant en gaan al snel vervelen, maar het beste vond ik dan nog wel het eerste over de oude man die geobsedeerd is door zijn Jan Klaasen-poppen en zijn vervelende familie. Al moet ik zeggen dat het einde wel een beetje voorspelbaar was. Het tweede verhaal was nogal zwak, een vrouw ziet spoken, meer is het niet. En het laatste verhaal is conceptueel wel grappig maar waardeloos uitgevoerd, een motorcrosser breekt in bij twee oude vrouwtjes en word door de elfjes opgevreten.

Het acteerwerk is ondermaats en sommige dingen zijn nogal raar gefilmd. Moest af en toe aan mezelf denken in pogingen om met m'n vrienden korte horror-films te filmen (moet je nagaan). Het eerste segment is eigenlijk nog lang niet zo slecht maar het tweede en het derde waren vooral erg amateuristisch. Een man die een ander met een rubbere-mes 'aait', steken kun je het niet noemen en in het laatste segment worden tuinkabouters en een dronken St. Pactricks-day lilliputter gebruikt om je bang te maken.

Ben benieuwt wat het budget was, zal wel niet meer zijn dan de waarde van een tweedehands auto. Nee, als je opzoek bent naar een geinig horrorfilmpje kun je deze beter laten liggen.

Erg leuke film.

Bill Murray is werkelijk geniaal, deze film heeft erg goede humor en ik vond hem zeer grappig.

Ook de effecten waren erg mooi. Muziek van Danny Elfman was ook erg goed. Erg vermakelijke film.

"Wanting people to listen, you can't just tap them on the shoulder anymore. You have to hit them with a sledgehammer, and then you'll notice you've got their strict attention."

Weer eens de top 250 een beetje afwerken, viel zeker niet tegen dit keer. Seven (of Se7en) is de eerste film van New Line Cinema die als A-film word beschouwd, niet dat ze nooit eerder een goede film hebben gemaakt.

Morgan Freeman, nog net voordat het hip werd om hem in elke film te casten, heeft een erg sterke rol als de doorgewinterde rechercheur Somerset. Brad Pitt deed het ook aardig als zijn partner. Kevin Spacey had ook een erg sterke rol als de seriemoordenaar.

Howard Shore's soundtrack was prima, al heb ik hem veel beter zien doen voor David Cronenberg.

Het moordonderzoek verloopt mooi. Er is misschien niet veel mysterie over wie de moordenaar nou is maar wel over wat hij nou precies wil, hoe hij het doet en wie de volgende zal zijn. Dan is er ook nog een stukje prima drama en een geniale ontknoping.

Die serie-moordenaar was overduidelijk gestoord maar toch was het wel een beetje een eye-opener, hij had wel degelijk een punt. Volgens de wet waren de slachtoffers misschien onschuldig maar (de meeste) waren duidelijk van god los. De wereld is niet zo'n mooie plek was we altijd denken. Maar uiteraard blijft een psychopaat, een psychopaat. Het is in ieder geval stof tot nadenken.

Seven is een erg goede en spannende thriller. Aanrader.

"We're going to need more holy water."

Weer eens een sterke Fantasy/Horror voor een keertje.

Een van Nicolas Cage betere rollen. Ron Perlman was hier ook wel goed. En een erg leuke cameo van Christopher Lee een van mijn persoonlijk favoriete acteurs, hij lijkt wel een beetje op The Elephant Man met die bult.

Season of the Witch vertelt het verhaal over twee Kruisvaders die niet langer willen mee vechten omdat ze teveel onschuldigen hebben gedood. Eenmaal teruggekeerd in hun thuis land krijgen ze te horen dat de pest massaal is uitgebroken. Deze zou zijn uitgeroepen door een heks. De kardinaal zal hun desertie vergeven mits ze samen met een wapenmeester en een priester de Heks naar een abdij brengen waar ze word berecht. Hij twijfelt echter of het meisje in kwestie wel werkelijk een Heks is. Een sterk verhaal, wel eens waar totaal niet historisch correct maar ja het is Fantasy dus dat maakt weinig uit, auteursvrijheid.

De film begint meteen goed. De openingsscène waar vrouwen die worden beschuldigd van Hekserij worden opgehangen - "Priest, you're gonna burn in hell!" - zet al meteen een goed sfeertje. Visueel is de film goed, goede cinematografie. De kostuums en make-up zien er zeer goed uit. De met Pestbulten bedekte acteurs en lijken zien er ook indrukwekkend uit. Wel een beetje jammer van de belabberde CGI af en toe, vooral aan het einde. Een aantal lekker lugubere beelden en daarmee is deze Fantasy Horror compleet, het verhaal is hier beter dan gewoonlijk bij dergelijke films (Van Helsing kuch).

Al met al een geslaagde film.

-Acteurs 7/10

-Verhaal 9/10

-Cinematografie 8/10

-Effecten 3/10

-Make-up 9/10

-Algemeen 8/10

Vanmiddag liepen we langs de bioscoop en iedereen vond deze film wel leuk dus zijn we hem gaan kijken. Had er niet veel verwachtingen van, maar ik moet zeggen dat ik het toch wel een leuke film vond.

Ik heb me meer dan eens afgevraagd wat onze kat en hond uitspoken als ik er niet ben. Huisdiergeheimen verteld het verhaal van een aantal dieren die overdag door hun baasjes thuis worden achtergelaten. Max heeft het zwaar als zijn baasje een tweede hond neemt. Aanvankelijk kunnen de twee niet goed met elkaar opschieten, maar als ze per ongeluk door de hondenvanger worden gevangen zullen ze toch moeten samenwerken....

De film deed me een beetje denken aan Disney-films als Oliver and Company en de 101 Dalmatiërs. Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik er tijdens het schrijven van deze recensie achter kom dat het verhaal haast precies het zelfde is als dat van Toy Story. Maar goed, tijdens het kijken van de film heb ik daar geen moment aan gedacht. De band tussen mens en dier komt een paar keer leuk naar voren en verder is het ook een beetje het standaard huisdier-zoek-weg-naar-huis verhaal. Zaten wel een aantal vrij serieuze stukjes en statements in, die kinderen mischien niet zo gouw merken.

Huisdiergeheimen is een erg vermakelijke computer-animatiefilm voor kinderen met een leuke humor. De film is veel minder flauw als veel andere vergelijkbare films van de laatste tijd. De Nederlandse stemmen waren wel leuk gedaan. Al kwam dat konijn wel echt mijn neus uit en hadden sommige dialogen minder druk gemogen. De animatie was prima, ik blijf traditionele animatie (2d) altijd mooier vinden maar hier is de CG zeker niet slecht.

Mocht je een vermakelijke film zoeken voor de zaterdagmiddag die leuk is voor alle leeftijden, dan is dit een goede film voor je.

Gister voor het eerst in jaren weer eens gezien. Deze keer in het Engels, voor de eerste keer. In het begin een beetje wennen aan de andere stemmen, maar ook de originele cast is uitstekend.

Het blijft een prachtige traditionele animatie film die schitterend is getekend en geanimeerd. Ook de typische jaren '80 effecten blijf ik geweldig vinden. Een mooi en origineel verhaal, met vrij volwassen-trekjes en ook aan aantal vrij duistere scènes. Dit allemaal begeleid door de fenomenale soundtrack van Jerry Goldsmith.

NIMH blijft een van mijn meest favoriete animatiefilms. Zonder twijfel de beste film van Don Bluth, al waren een paar van zijn latere films zoals An American Tail ook bijzonder sterk. Vond bij het terugzien wel dat het een vrij korte film is, maar dat vind ik eigenlijk van alle kinderfilms die ik terugzie.

Een film die ik nog vaak ga terugzien en waarvan ik ook echt een keer een uitgebreide recensie moet schrijven.

"There must be some mistake! None of these pigs are my parents!"

Ik schaam me echt om dit toe te geven, gister was de eerste keer dat ik deze film heb gezien. Als animatie-freak en fan van Miyazaki is dat toch wel een beetje schandalig. Maar hoe dan ook, nu heb ik hem dus wel gezien.

Ik zag de Engelse voice-over, meestal kijk ik Japans maar het was al laat en ik had geen zin om ondertitels te lezen. Met de Engelse-dub is niets mis, goede stemacteurs.

Zoals verwacht met Miyazaki is de animatie voortreffelijk. Erg mooi getekend en goed geanimeerd, het valt nu in het digitale tijdperk wel meer op dat ze in Japan minder FPS gebruiken dan in het Westen wat animatie betreft (vooral in de achtergrond). De CG is gelukkig maar schaars toegepast, toch jammer dat het er überhaupt in zit. Porco Rosso was nog helemaal op cel gemaakt en met de hand getekend en dat vond ik toch stukken beter. Toch stoort de computerinkleuring helemaal niet, sterker nog, ik vind het hier beter dan in de moderne Disney's. De achtergronden zijn weer erg mooi, wat een details leggen ze daar in Japan nog steeds in.

Joe Hisaishi maakte weer een erg mooie orkestrale soundtrack. Al moet ik zeggen dat die bij lange na niet zo gedenkwaardig of spectaculair is als bij Miyazaki's eerdere films.

Het verhaal vond ik wel sterk. Lekker Japans allemaal en ergens toch ook een beetje zoals westerse fantasy. Sommige geesten waren geniaal, die eenden, kikkers ect., geweldig. De zwarte schimmen hadden beter ontworpen mogen worden maar No-face was dan natuurlijk weer geniaal in eenvoud. Die oma met het mega hoofd was wel een beetje apart maar uiteindelijk ook wel een gelaagd personage. Lekker bizarre fantasy. Miyazaki vertelde in een interview dat Spirited Away ook een onderliggende boodschap heeft over kinderprostitutie in Japan, als je ziet hoe Chihiro in het badhuis moet werken begrijp je dat wel (de film is wel kindvriendelijk overigens, het blijft Miyazaki).

De film is lekker lang en gaat nooit vervelen. Weer een erg geslaagde film van de Japanse Walt Disney. Wel vind ik dat deze relatief veel aandacht krijgt in het westen, andere films van Miyazaki zoals Laputa of Nausicaä vond ik bijvoorbeeld net wat beter. Ben erg blij dat ik deze nu gezien heb.

Tijdens een interview herinnert een actrice haar leven aan de hand van de films waar ze in gespeeld heeft. Zo komt haar eeuwigdurende zoektocht naar haar geliefde aan het licht.

Millennium Actress is een goede Japanse animatiefilm van Satoshi Kon. De opzet is best apart en het feit dat de fan en interviewer ook een rol speelde in de filmfragmenten maakte het bij vlagen ook komisch. Uiteindelijk word een aantal keer hetzelfde verhaal verteld, maar dat was eigenlijk niet erg want het was leuk om de verschillende settings uit de Japanse filmwereld voorbij te zien komen. Ik herkende Ran van Akria Kurosawa en Gojira. Leuk hoe de film Japanse (film)geschiedenis in het verhaal heeft verwerkt.

De animatie was bijzonder mooi. In Japan gebruikte ze in 2001 blijkbaar nog steeds cel animatie en het is nog altijd even mooi. De tekenstijl was zelfs voor Japanse begrippen gedetailleerd, wat een aantal erg mooie plaatjes opleverde.

Al met al een vermakelijke anime met een sterk romantisch verhaal over een actrice. De structuur had wellicht wat beter gekund, maar het verhaal wist prima te boeien en de mooie animaties maken de film het bekijken meer dan waard.

Een Zwitserse Horror/Mystery die zich afspeelt in de jaren '70. Op papier lijkt het alsof de film is gemaakt om mij aan te spreken. Horror/Mystery is een van mijn favoriete sub-genres, Zwitserland heb ik altijd al mooi gevonden en de jaren '70 en '80 van vorige eeuw zijn mijn favoriete filmperiode.

In de Zwitserse Alpen heerst veel bijgelovigheid en doen nog steeds oude legendes de ronde. Als een mysterieus knap meisje opduikt wordt ze meteen beschuldigt van alles dat in het dorp gebeurd. Alleen de plaatselijke politieman komt voor haar op, wat voor conflicten met de dorpelingen zorgt.

De knappe Roxane Mesquida speelde goed als het stomme meisje. Ze had wel wat weg van een jonge Barbara Shelley vond ik. Verder was het acteerwerk wel te doen, maar niet heel bijzonder.

Dario Argento bewees met zijn film Phenomena al dat Zwitserland een meer dan geschikte locatie is om een Horror-film op te nemen. Tot mijn verbazing zijn er eigenlijk heel weinig Zwitserse Horror-films. Sennentuntschi is in ieder geval mooi opgenomen en de schitterende locaties zijn mooi in beeld gebracht. De 70s setting kwam ook wel goed over, erg Stasi-achtig die politiebureaus en auto's. De muziek kwam af en toe wel typisch Duits over, alsof we een moderne Krimi aan het kijken waren.

De Horror is een beetje open voor interpretatie hier. Nergens wordt het bovennatuurlijk. De priesters denken dat het meisje een duivel is en de boer in de bergen denkt dat ze een Sennentuntschi (door de duivel tot leven gebrachte strooipop is). Dat ze bang is voor kruizen komt natuurlijk om dat ze jaren in de kelder onder de kerk opgesloten is geweest. En omdat ze zo verwilderd is en over de legende heeft gehoord heeft ze de boeren met strooi dicht genaaid (freaky, maar niet duivels). Wel grappig overigens dat het er eerst op lijkt dat de Frans-Zwitserse stedeling het meisje wil redden van de pedofiele boer, maar uiteindelijk net zo hard aan de verkrachting mee doet (doei Hollywood clichés). Uiteindelijk komen ze allemaal aan hun einde, maar komt dat door duivelse machten of door pure stupiditeit?

Al met al is deze Zwitserse Horror-film het kijken zeker waard. Het had wel beter gekund, maar slecht was het niet. De film heeft een grimmig sfeertje en is spannend genoeg om de aandacht vast te houden.

Sense and Sensibility is gebaseerd op het boek van Jane Austen. Het verteld het verhaal over hoe het landgoed van de familie Dashwood wordt nagelaten aan diens zoon uit zijn eerste huwelijk en zijn familie. Zijn tweede vrouw en haar dochters moeten verhuizen naar een cottage op het platteland. Beide dochters zijn echter nog steeds vrijgezel, kans genoeg op een rijke toekomst dus...

Zoals meestal bij dit soort Britse kostuumdrama's was het acteerwerk heerlijk. Emma Thompson vind ik altijd wel goed spelen en daarnaast waren ook Kate Winslet en Alan Rickman sterk in hun rol. Hugh Grant was niet slecht, maar zijn personage stond er de hele tijd zo vertwijfeld en gepikeerd bij (je zou je haast afvragen waarom Mrs. Dashwood zo hopeloos verliefd op hem is). Ook leuk om Hugh Laurie weer in een rolletje te mogen zien.

De producenten vroeger actrice Emma Thompson - die groot Austen-liefhebber is - om een script te schrijven voor een verfilming van het boek. De Hongkongse-regisseur Ang Lee zou de film gaan regisseren, maar Thompson had de nodige inbreng in het uiteindelijke eindproduct. Een manier van werkwijze die Lee nogal verbaasde, omdat hij in Hong Kong gewend was dat acteurs zich niet met de film bemoeiden. Überhaupt vind ik het een vreemde keuze van de producten om voor Lee te gaan. Niet alleen was hij slechts een paar maanden voor het filmen voor het eerst in Engeland en had hij nog nooit een boek van Austen gelezen, zover ik kan zien bestaat zijn werk uit Hongkong uit komedies.

Het verhaal is eigenlijk niet zo heel erg bijzonder. Dames uit een adellijke familie hebben niets anders te doen dan een zo vermogend mogelijke man te zoeken, maar dat is niet zonder tragiek. Verder ook typisch Britse beleefdheden en het aloude stiff-upper-lip.

De filmlocaties op het platteland waren werkelijk prachtig. De cinematografie beleef echter slechts degelijk en werd nergens bijzonder. Niet zo indrukwekkend dus als de films van James Ivory bijvoorbeeld, maar wel een vermakelijk kostuumdrama met een topcast.

Een sekte van duivelsaanbidders wil de wereld in duisternis storten. Op een dag rijdt Miriam bijna een oude man aan, ze neemt hem mee naar huis en laat hem overnachten. De oude man is echter in het bezit van een vreemd insect...

De hoofdrol wordt vertolkt door Kelly Curtis, de oudere zus van Jamie Lee Curtis (Halloween) en de dochter van Janet Leigh (Psycho). Kelly lijkt er op haar jongere zusje, maar klinkt ook vooral hetzelfde. Naast haar speelt de 74-jarige Herbert Lom een sterke rol als de oude man.

De mooie Zuid-Duitse setting doet erg veel denken aan Argento's Phenomena. Qua sfeer vond ik de film het midden hebben tussen Phenomena en Two Evil Eyes. Veel Argentoëske kenmerken zijn aanwezig; insecten, kostscholen en een speciale rol voor dieren bijvoorbeeld. Toch heeft Michele Soavi hier voor het eerst meer eigen inbreng. De helse put in de kelder was bijvoorbeeld een toevoeging ven Soavi aan het door Argento geschreven verhaal.

Soavi bewijst dat hij meer in zich heeft dan je zou denken. La Setta heeft mooi Argentoësk camerawerk en een erg prettige sfeer door het jaren '80 kleurgebruik. Met name de droomsequenties waren erg geslaagd door de Keltische symboliek en de angstaanjagende prehistorische vogel. Sommige scènes kregen een onwerkelijke sfeer door de sneeuwachtige bloesem die op de achtergrond neerdwarrelde. De muziek is verzorgt door Pino Donaggio, de vaste componist van Brian De Palma, die hier kiest voor een vrij minimalistische synthesizer-soundtrack.

Minder aan La Setta was dat er maar spaarzaam bloed wordt vergoten en dan met name off-screen. Er zat een erg toffe gore scène in waarin een gezicht wordt verwijdert door middel van allerlei weerhaken, maar dat was tamelijk goedkoop uitgevoerd. De animatronics voor de prehistorische vogel, het konijn en de insecten waren dan wel weer erg goed gemaakt. Qua verhaal is La Setta niet bijzonder origineel. Het doet vooral denken aan Rosemary’s Baby, The Omen en The Wicker Man. Het plot rond de insecten was niet helemaal uitgewerkt en verder bleef het verhaal vrij lang in het middenstuk hangen, waardoor het tempo er een beetje uitging.

Enkele absurde of opmerkelijke scènes waren een (halve) remake van de "Here is Johnny!"-scene uit The Shining, een remake van de slotscène van Rosemary's Baby, een remake van de "I am Your Father"-scene uit Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back en tot slot nog een zappend konijn dat tv kijkt.

Ondanks de overduidelijke invloed van Argento weet Soavi toch een eigen stijl in stand te houden. Dat komt waarschijnlijk omdat Argento hem hier veel meer zijn eigen gang heeft laten gaan dan bij zijn voorgaande projecten. Deliria was een goede (ietwat goedkope) stilistische slasher, La Chiesa had mooie beelden maar bleef qua kwaliteit teveel hangen in de Demoni-reeks en La Setta is tot nu toe het meest geslaagde werk van Soavi. Het verhaal is lekker mysterieus, het camerawerk erg sterk, de sfeer uitstekend en Kelly Curtis en Herbert Lom spelen sterke rollen. Ben nu super nieuwsgierig naar Dellamorte Dellamore geworden.

Een Oostenrijker die voor de Nazi's een Himalaya-berg moet beklimmen strand in India als door het begin van de Tweede Wereldoorlog de Nazi-klimmers door de Britten gevangen worden genomen. Samen met een andere Oostenrijker weet hij te ontsnappen en reizen ze te voet naar Tibet. Een land dat hun leven voorgoed zal veranderen.

Zoals altijd weer een erg mooie film van Jean-Jacques Annaud. Hoewel de film grotendeels is opgenomen in Argentinië weet het toch alles perfect over te brengen. Ik was voorheen niet heel erg bekend met Tibet, maar herkende veel dingen uit het Kuifje-album Kuifje in Tibet.

De chemie tussen Brad Pitt en David Thewlis was erg goed. Minder waren hun nogal afgezaagde Duitse accentjes. En verder waren de Chinezen hier ook behoorlijk stereotype afgebeeld evenals het feit dat afgezonderde Tibetanen ineens Engels blijken te spreken halverwege de film.

Al met al was de film zeker niet onaardig. Het waargebeurde verhaal van Heinrich Harrer is intrigerend omdat het laat zien wat reizen naar vreemde culturen met een mens doet. Overigens bleek na het uitkomen van de film dat Harrer een behoorlijk fanatieke Nazi was voor zijn reis naar Azië en zelfs bij de SS gezeten heeft, maar goed hij heeft in ieder geval zijn leven gebeterd en is tot zijn dood bevriend met de Dalai Lama gebleven.