Meningen

"One minute they're perfectly normal, THE NEXT..."

Een vroege David Cronenberg, geproduceerd door Ivan Reitman (Ghostbusters). Dan heb je al twee van Canada's beste filmmakers. Ondanks Cronenberg's successen waren mijn verwachtingen niet erg hoog, vooral om de negatieve reacties. Maar dat bleek erg mee te vallen.

Het acteerwerk was niet storend en viel reuze mee. Porno-actrice Marilyn Chambers was beter als ik had verwacht in deze wat "serieuzere"-rol, meestal zijn modellen, boksers en snuffmovie actrices niet zo best in andere films. Stemactrice Susan Roman maakt in deze film haar debut als Mindy. Later zou zij voor veel tekenfilms stemmen inspreken, waaronder zelfs de Amerikaanse versie van Kuifje, als Bobbie (als ik me goed herinner praatte die helemaal niet in de Nederlandse filmpjes). Howard Ryshpan (die ook stemacteur is) deed het wel aardig als de Dokter, vooral wanneer hij hondsdol is geworden.

De muziek vond ik erg aardig, hoewel die er niet erg veel is. De main theme vond ik erg mooi en mysterieus. Tot mijn grote verbazing kwam ik dan ook tot de ontdekking dat deze film helemaal geen orginele soundtrack heeft. Ivan Reitman staat in de credits als Musical Supervisor, wat er op neer komt dat hij muziek heeft uitgezocht voor de film. In de film komen o.a. de nummers Hideout

van Brian Bennett, Vulcain van Claude Vasori en Benihana van Marilyn Chambers zelf. Helaas kan ik de mooie main theme nergens vinden.

Mede door de muziek en de beelden van de kliniek en het Canada van de jaren '80 krijgt de film een goede opbouwende spanning. De make-up was ook geslaagd en de bezettende zagen er best gaaf uit, compleet met kots. De stijl van Cronenberg is duidelijk aanwezig (Bodyhorror). Het concept is best goed, al zitten er wel een aantal missers in het verhaal. De film heeft zelfs een paar aardige schrikmomenten.

Hoewel ik natuurlijk wel beter heb gezien van Cronenberg (The Dead Zone, The Fly, The Brood) vond ik deze film alles behalve slecht. Een prima horrorfilm met de nodige spanning en voldoende originaliteit.

Mario Bava's The Girl Who Knew Too Much is de allereerste Giallo. Hoewel er eerder ook al Thrillers in Italië werden gemaakt en Bava's Blood and Black Lace de Giallo rage pas echt aanwakkerde, wordt de film toch als het begin van het genre beschouwt, met name door de Hitchcockiaanse elementen.

Nora, een Amerikaanse toeriste is getuige van een moord in Rome. Al snel blijkt dat het een beruchte serie-moordenaar is. Samen met Dr. Marcello Bassi gaat ze zelf op onderzoek uit en raakt zo in het complot verwikkeld.

Ik heb de Italiaanse versie gezien met Engelse ondertitels. Letícia Román speelde een prima hoofdrol en was zeker niet onaardig om te zien (met name in de scène op het strand). D. Marcello is een van de Italiaanse rollen van Cult-acteur John Saxon, later zou Saxon ook in Tenebre van Dario Argento spelen.

Mario Bava was een groot fan van Hitchcock en weet hem aardig te imiteren. De titel is natuurlijk 'gejat' van The Man Who Knew To Much, een film waar ook iemand een mes in zijn rug heeft. De manier waarop gefilmd is en de dialogen doen erg denken aan Hitchcock's films uit de jaren '50. De zwart-wit fotografie lijkt dan weer geïnspireerd door oudere Hitchcock's zoals Rebecca en Spellbound. De structuur van het verhaal en de pogingen tot Suspense en plot-twist hadden ook net zo goed door Hitchcock bedacht kunnen zijn. Net als in het werk van Hitchcock spelen moeders een grote rol, een oude moeder overlijd en Nora belt haar moeder een aantal keer op. De hoofdrolspeelster is een blondje en er is een soort romance tussen Nora en haar dokter, ook iets dat aan de films van Hitchcock doet denken. Bava heeft zelfs een cameo in de film: in het appartement hangt een schilderij waarvan de ogen Nora voortdurend volgen.

Er zijn echter ook grote verschillen met het werk van Hitchcock. Hitchcock zou nooit en ten nimmer voice-overs hebben gebruikt. Hij zou de gedachtes en bewegingen van de personages op een visuele manier hebben verteld. Verder lijkt de film ook echt op veel stereotype Gialli die later zouden volgen: helemaal aan het einde wordt de identiteit van de moordenaar pas bekend en wordt het hele mysterie ontrafelt. De dromerige hallucinaties en bovennatuurlijke suggesties zal je in het werk van Hitchcock ook niet zo snel tegenkomen. Bovendien zou Hitchcock nooit van die hippe muziek gebruiken. Dus het is geen 100% Hitchcock imitatie, maar meer een soort Italiaanse visie op het werk van de meester. Het toeristen-motief, de sceptische politie, het gebruik van buitenlandse acteurs en het feit dat de moordenaar een vrouw blijkt te zijn, zijn typische elementen die je in veel latere Gialli terug zal zien.

De film is erg mooi opgenomen in de zelfde Film Noire achtige clair-obscure belichting die Bava ook voor Black Sunday gebruikte. De moord was prachtig in beeld gebracht en het appartement zag er ook mooi uit.

De film wist prima te vermaken, maar werd nergens echt spannend en het verhaal was nogal dunnetjes (vond het bij vlagen zelfs moeilijk mijn aandacht erbij te houden). Veel gebreken die latere Gialli zouden hebben zijn hier al merkbaar. Toch blijft het een erg bijzondere film van Bava, die een van mijn favoriete sub-genres is begonnen.

Mensen die mij kennen weten dat ik helemaal niets met sport heb. Ook niet met boksen, waarbij spelers elkaar meer kwaad doen dan je lief is. Toch slaagde Rocky erin om mij te boeien en mee te slepen. Niet door de box-wedstrijden, maar door het verhaal erom heen. In veel opzichten is Raging Bull een soort anti-Rocky. De altijd sympathieke Balboa is hier namelijk ingewisseld voor een hardhoofdige La Motta.

Jake La Motta is vastbesloten om de nieuwe box-kampioen te worden. Samen met zijn broer

Joey (die tevens zijn manager is) moet hij er alles aan zien te doen in tot vorm te zijn en de juiste titelgevechten binnen te slepen. In de ring vallen er rake klappen, maar daarbuiten ook. De druk op Jake zorgt ervoor dat hij gefrustreerd raakt met zijn vrouw en iedereen in zijn directe omgeving.

Weer weergaloos gespeeld door Robert De Niro, die hier een transformatie maakt van een doorgetrainde vechter in een 60 pond zwaardere man met overgewicht voor de scènes met de oudere bokser. De Niro heeft getraind met de echte Jake La Motta en die was ervan overtuigt dat De NIro kans zou maken in de competitie als hij mee zou doen. Joe Pesci was hier ook weer helemaal zijn element en heeft een goede chemie met De Niro. Daarnaast hebben we ook een groot deel van de rest van de Goodfellas-cast hier voor het eerst in een Scorsese-film.

Martin Scorsese houd net zo min van sport als ik doe. Hij maakte de film omdat hij eind jaren '70 in het ziekenhuis lag door een cocaïne-verslaving. Robert De Niro eiste dat hij een film over La Motta zou maken, puur zodat hij iets aan zijn hoofd had en niet terug zou vallen.

De film is in zwart-wit opgenomen omdat op die manier de vergelijking met Rocky minder snel gemaakt zou worden en omdat La Motta in zijn autobiografie schrijft dat zijn herinneringen als een zwart-wit film aan hem voorbij gaan. De wedstrijden zijn op geniale wijze in beeld gebracht. De van water en zweet overspoelde gezichten. Het geschut van de camera's die klinken als vuurwapens. De voltreffers die klinken als een mokerslag. En het bloed dat van het gezicht op het publiek spat. Dat allemaal begeleid door muziek van Pietro Mascagni om het nog dramatischer te maken.

Filmtechnisch weer een sterke film van Scorsese, die zijn tijd ook best wel vooruit was in de manier waarop een biografisch verhaal verteld wordt. Meeslepend drama en top acteerwerk.

Zoals Star Wars een herleving was van de Flash Gordon-space opera, is Raiders of the Lost Ark een herleving van de klassieke avonturenfilm. Het idee voor Indiana Jones had lang in de la van George Lucas gelegen en toen Spielberg graag een James Bond film wou maken wist Lucas iets veel beters. Het resultaat van deze samenwerking is een tijdloze film boordevol van avontuur en non-stop actie.

Een Amerikaanse Archeoloog moet zien te verhinderen dat de Nazi's de Ark des Verbonds uit de Bijbel zien te vinden. Perfect hoe de oorlogsthema wordt verweven met de oude avonturierverhalen en zelfs middeleeuwse graalqueestes.

De Hitchcockiaanse invloeden op Spielberg komen ook hier duidelijk naar voren. In het spelen met schaduwen zitten zelfs elementen van het Duits expressionisme verscholen. Naast het sterke camerawerk, de vooruitstrevende effecten en realistische stunts wordt de film natuurlijk ook gedragen door de briljante muziek van John Williams. Ook mogen we niet vergeten dat Harrison Ford, Karen Allen en John Rhys-Davies heerlijk acteerwerk hebben geleverd en naast Spielbergs slapstick-achtige momentjes ook voor wat subtiele humor zorgden.

Indiana Jones is terecht een iconisch personage geworden en deze filmreeks kan ik ontelbare keren zien zonder dat deze gaat vervelen.

"Do we have the shot?"

Wie heeft er in zijn jeugd nou niet van gedroomd om zijn favoriete films na te maken? Zelf speelde ik met vrienden op het schoolplein Star Wars, Indiana Jones en Harry Potter na en uiteindelijk heb ik Star Wars Episode V bijna helemaal shot-voor-shot nagemaakt als Lego Stop-motion filmpje. Deze zomer heb ik toevallig mijn eerste korte film opgenomen, weliswaar een origineel verhaal maar in feite een imitatie van de stijl van Dario Argento en Alfred Hitchcock. Je zal het dan ook niet gek vinden dat ik de jongens uit deze docu zie als een soort helden.

Hoewel het erg moeilijk is geweest lijkt het me heerlijk om jezelf zo te verliezen in zo’n project. Deze gasten hebben gedaan wat we allemaal hadden gewild. Als mede Indiana Jones-fan bewonder ik hun toewijding en als mede filmmaker-in-spé bewonder ik het gigantische doorzettingsvermogen en perfectionisme. Ok, als film op zichzelf stelt Raiders: The Adaption natuurlijk niet bijzonder veel voor, maar als je bedenkt wie het geeft gemaakt en hoe het is gemaakt is het toch wel erg indrukwekkend.

Mooi voorbeeld ook van escapisme, om de sleur van het leven en de narigheden uit het gezin en op school te vergeten ga je met z’n allen 7 jaar lang je favoriete film remaken. De documentaire op zich is wel aardig gemaakt, maar het is vooral de inhoud dat deze het bekijken waard maakt.

"Uh oh"

Barry Levinson's Rain Man met in de hoofdrol Dustin Hoffman en Tom Cruise. Deels gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Kim Peek. Een zeer sterke Drama-film. Ook een beetje een halve roadmovie want ze rijden erg veel, omdat Raymond niet durft te vliegen. Ik heb zelf een zeer lichte vorm van autisme (lichte vorm van het Asperger-syndroom) maar toch vond ik veel dingen best bekend voorkomen allemaal.

Dustin Hoffman, een van mijn persoonlijk favoriete acteurs, doet het hier heel erg goed als de klassiek autist Raymond. Een van zijn allerbeste rollen, vooral omdat het heel knap is om het gedrag zo correct na te bootsen. Tom Cruise en Valeria Golino waren ook niet slecht en leverde goed acteerwerk. Ik vond vooral in de dramatische scenes Tom best goed.

Rain Man vertelt het verhaal over de yuppie Charlie Babbitt. Als zijn vader overlijd erft hij enkel een rozentuin en een oldtimer. Hij komt erachter dat al het geld naar zijn autistische broer Raymond gaat van wie hij nog nooit gehoord heeft. Boos omdat niemand hem vertelt heeft dat hij een broer heeft en vast besloten om de helft van het geld te krijgen ontvoerd hij Raymond en gaat met hem op weg naar Los Angeles. Raymond wil echter niet met het vliegtuig dus zijn ze gedwongen om met de auto het hele eind af te leggen. Tijdens de reis raakt Charlie steeds meer aan Raymond gehecht. Een zeer sterk verhaal dat staat als een huis. Schrijver Barry Morrow heeft de Oscar die hij won voor het verhaal van Rain Man cadeau gegeven aan Kim Peek.

Hoe het Charlie op een gegeven moment helemaal niet meer draait om het geld maar dat hij gehecht is geraakt aan Raymond vond ik een erg mooie wending. Raymond is zo geniaal, hoe hij soms uit de hoek komt. Het einde vond ik erg mooi. Blijkbaar hadden de schrijvers in gedachte dat Raymond bij Charlie zou blijven maar Hoffman wou perse dat deze terug ging naar de kliniek omdat dat realistischer was.

De soundtrack van Hans Zimmer (zijn eerste Hollywood werk) is geweldig. Heerlijk die 80s synthesizers. Vooral de main theme en de muziek als ze in Las Vegas zijn vond ik heel goed. De muziek weet perfect met de film te matchen, terwijl het redelijk exotisch klinkt.

De film is erg mooi opgenomen. Prachtige beelden. Levinson heeft een erg mooie stijl vind ik.

Een ijzersterke drama-film. Een aanrader.
-Acteerwerk 9/10
-Muziek 10/10
-Cinematografie 10/10
-Verhaal 8/10
-Algemeen 9,8/10

Brian De Palma blijft een van mijn favoriete regisseurs. Hij kan van die heerlijke Hitchcockiaanse thrillers maken en heeft altijd een uitstekende visuele handtekening in al zijn films.

Raising Cain begint als een vrij standaard overspel-drama maar loopt uiteindelijk uit in een bloedstollende thriller over meervoudige persoonlijkheden waarin alles kan gebeuren. Briljant gespeeld door John Lithgow, die wel 5 verschillende identiteiten moest vertolken. Niet zo goed als Jeremy Irons in Dead Ringers, maar het komt in de buurt. Verder waren Lolita Davidovich en Steven Bauer ook wel aardig.

Ik heb de gloednieuwe Director's Cut gezien die door de Nederlander Peet Gelderblom is ge-edit. De originele versie is in chronologische volgorde ge-edit, De Palma had hier later heel erg spijt van. De Director's Cut is dan ook ge-edit in de volgorde van De Palma's originele script. In de originele versie beginnen we met het verhaal van Carter/Cain en komt het verhaal van Jenny daarna gek over. In de Recut beginnen we met het verhaal van Jenny (a la Psycho/Dressed to Kill) en komt Cater's ware aard als een totale verassing. Hoewel ik de originele versie nooit heb gezien durf ik gerust te stellen dat de Director's Cut vele male beter is.

In Raising Cain citeert De Palma zowaar mijn andere favoriete regisseur Dario Argento. Net zoals in de Giallo gebruikelijk is draagt Lithgow zwarte leren handschoenen en een lange regenjas. En dan is er natuurlijk dat magistrale allerlaatste shot van de film, een citaat uit Dario Argento's Tenebre. Ook was het zinken van de auto een leuke knipoog naar Psycho.

Raising Cain is weer zo'n heerlijk onvoorspelbare De Palma-film. Je kunt met geen mogelijkheid voorspellen wat er de volgende scène gaat gebeuren. Dat is nu net zo heerlijk van de films van De Palma. Waarschijnlijk is die onvoorspelbaarheid ook meteen de reden waarom Raising Cain bij de massa uit de gratie valt, veel mensen klagen namelijk wel over voorspelbaarheid bij films, maar eigenlijk willen ze helemaal geen écht onvoorspelbare film. Voor een Thriller had Raising Cain zelfs een aantal bijzonder sterke schrikmomenten, de doden blijven niet altijd dood.

De film heeft zijn problemen. Het plot had beter uitgewerkt kunnen worden, zo had er meer gedaan kunnen worden met Carter/Cain's achtergrond. Voor De Palma's doen waren de opnames niet heel bijzonder, op enkele zeer mooie shots - zoals het 4 minuten durende steadycam-shot en het Tenebre-shot - na dan. Toch is het een bijzonder spannende kijkervaring en bevat Raising Cain voldoende elementen om het tot een pareltje te maken. Pino Donaggio's soundtrack is ook bijzonder mooi.

"Man is born crying. When he has cried enough, he dies."

De film staat in de IMDb top 250, vreemd genoeg niet op Moviemeter.

Net als in Kagemusha vond ik Tatsuya Nakadai weer een erg goede hoofdrol vertolken. De ondertiteling van Kagemusha vond ik overigens stukken prettiger lezen dan die van Ran, maar die was dan ook door George Lucas ondertiteld.

De film is gebaseerd op Shakespeare's King Lear (wat overigens pas tijdens het schrijven van het script is bedacht) en enkele Japanse legenden. Wat ik persoonlijk toch wel apart vond was dat de drie broers de hele tijd van mening ten opzichte van hun vader leken te veranderen. Ik snap wel dat ermee bedoelt word dat de opstandige broer die de waarheid sprak, de echte toegewijde dienaar van zijn vader is, maar toch. Die Joker/Grappenmaker is overigens van Shakespeare geleend, Japan heeft nooit narren gekend.

De cinematografie van de film is erg gaaf en lijkt qua compositie op van die antieke Japanse schilderijen. Toch zitten er eigenlijk alleen maar wide-schots in de film (geen close-ups) en is door de editing heel veel tempo uit de film gehaald. De veldslagen waren wel weer erg indrukwekkend en ook een stuk bloederiger dan in Kagemusha.

De pre-productie van Ran koste zo'n 10 jaar. Het storyboard voor de film bestaat uit honderden schilderijen, alle kostuums zijn met de hand genaaid (dit koste al 2 jaar werk) en de uiteindelijke opnames duurde ook langer dan geplant omdat Akira Kurosawa problemen met zijn zicht kreeg en zijn vrouw kwam te overlijden. Alles bij elkaar kosten de film $11,500,000 ($500,000 meer als zijn vorige film). Ook is er speciaal voor de film een kasteel gebouwd en in brand gestoken (geen trucage dus). Akira heeft ook gezegd dat Kagemusha eigenlijk een oefening was voor deze film, toch vond ik die net wat beter.

Ondanks de grandioze veldslagen en memorabele scènes vond ik de film net wat minder als Kagemusha (het kan er ook door komen dat ik die eerder heb gezien) maar weer echt een meesterwerk van Kurosawa. Jammer dat hij in de jaren '80 niet meer van dit soort films heeft gemaakt.

"My son is dead, go to hell!"

Best wel grappig als je bedenkt dat een comedy-acteur als Ron Howard zo'n goede regisseur is die instaat is om zo'n serieuze film te maken. Het was al knap dat hij een meesterwerk als Willow kon maken.

Erg indrukwekkende film over een zeer akelige ontvoering. Pas ook Hostage met Bruce Willlis gezien over ongeveer het zelfde onderwerp maar die is toch veel minder realistisch en een beetje te veel Bloed en geweld. Hier daarintegen vond ik het voor zo ver ik dat kan beoordelen erg realistisch.

Het acteerwerk is optimaal. Mel Gibson is echt heel goed en zeer overtuigend. Het verhaal vond ik zeer overweldigend. Ik moet zeggen dat dat als vader toch het vreselijkste is wat je kan gebeuren dat je zoon word ontvoerd. En dan is de vraag ook waarom? Waarom hem? In de film zegt de ontvoerder dat met al dat succes het er toch een keer van moest komen maar dat vind ik niet redelijk. Je ben rijk, misschien heb je daar wel erg veel moeite voor gedaan, en dan komt er een psychopaat die je zoon ontvoerd en geld wil.

Ik moet zeggen dat ik de hele film door ook gewoon zin had om die corrupte agent te mollen. Gelukkig zaten er aan het einde wat goede vechtscènes en word die hufter neergeknald.

De soundtrack klinkt niet echt zoals de andere James Horner-scores maar is wel redelijk.

Goede film.

"You should not drink and bake!"

Opzich redelijke Arnie maar echt geen meesterwerk zoals bijvoorbeeld Conan of Total Recall.

Zaten wel een paar redelijke acteurtjes bij. Kathryn Harrold en Sam Wanamaker die me deed denken aan zijn rol in Superman IV waren niet slecht maar ook een beetje typisch. Arnold is... nou ja, Arnold. Al heb ik hem veel beter gezien.

Ex-FBI-Agent Kaminski word gevraagd om te infiltreren bij een maffia bende in Chicago. Dat is het verhaal zo'n beetje. Er zit niet bijzonder veel diepgang in en het is ook niet opvallend origineel. Al had ik in het begin wel hoop dat het een beetje drama zou zijn maar dat is helaas niet het geval geweest.

Visueel is er niets mis met de film. Echt een 80s look. Dit keer ook de nodige aandacht besteed aan de kleding, niet dat ik daar zo om geef, en het interieur van de gebouwen. Cinematografie is in orde en effecten en stunts zijn ook wel redelijk. Alleen soms zagen de shootouts er een beetje onprofessioneel uit. Maar erg leuke 80s muziek.

Maar de film is niet echt heel goed, wel vermakelijk opzich maar het is gewoon een random actiefilm met Arnold. Had er meer van verwacht eigenlijk.

-Acteurs 6/10

-Verhaal 3/10

-Cinematografie 7/10

-Muziek 7/10

-Algemeen 6/10

"Let's face it: he made the best monster movies of all times."

Als kind was ik altijd super nieuwsgierig naar mooie oude monsterfilms. Zo kwam ik natuurlijk in aanraking met Ray Harryhausen's films, die natuurlijk de allerbeste waren. De 'praat-scènes' waren een beetje saai maar als de creatures in beeld kwamen zat ik op het puntje van mijn stoel. Een hoop van zijn films heb ik echter nog niet gezien en vaak keek ik alleen fragmenten. Alleen Clash of the Titans (1981), The 7th Voyage of Sinbad (1958) en Jason and the Argonauts (1963) staan me nog helemaal goed voor de geest.

Een groot pluspunt van de documentaire is dat ze niet alleen tal van toppers uit de filmwereld hebben maar ook Harryhausen zelf. Zoveel jaar later kan de beste man nog steeds tot in details vertellen hoe hij alles heeft gedaan.

De docu oogt een beetje commercieel, vooral in het begin waar het je lijkt te overtuigen om hem te bekijken met namen van films die zijn beïnvloed door Harryhausen's werk maar daarna vond ik het best sterk. We volgen in chronologische volgorde de carrière van Ray. Ik vond het erg mooi om te zien hoe vroeg hij al begon met zelf dinosaurussen maken in zijn garage. Filmmakers als Steven Spielberg, Peter Jackson, John Landis, James Cameron en Guillermo Del Toro geven hun inzage in Ray's werk en vertellen hoe hij hun heeft beïnvloed. Nick Park praat over stop-motion en Dennis Muren licht de pracht van de stop-motion effecten uit.

Deze documentaire wakkerde voor mij weer de discussie op: CGI of stop-motion/on-camera? Ik zeg dan uiteraard stop-motion en on-camera technieken, net als Dennis Muren zo mooi verteld. James Cameron zou (ondanks zijn eigen geweldige werk in de 80s) dat niet met me eens zijn, hij vind CGI wel een verbetering. Tim Burton vind animatie altijd kust, of dat nou Cel Animatie, Stop-motion of CGI is.

Harryhausen was geen regisseur maar eigenlijk was er bij zijn films maar één man die het voor het zeggen had en dat was Ray. Hij schreef de film, shot voor shot, ontwierp de creatures en maakte de effecten. Hij rende zelfs met de acteurs mee om ze instructies te geven. Geweldig.

De unieke inkijk achter de schermen en zeldzame beelden maken deze documentaire tot een must watch voor iedere filmliefhebber.

"You killed him!"
- "No, I did not. I gave him life."

Dan eindelijk Stuart Gordon's beroemde debuut-film eens gezien.

Jeffrey Combs is geweldig als de (een klein beetje gestoorde) wetenschapper Herbert West. Bruce Abbott en Barbara Crampton waren zeker niet slecht maar waren toch een stuk minder als Combs. David Gale dacht (of kon) zeker dat hij mensen kon hypnotiseren, In de scènes waar de film nog een beetje serieus van toon is vond ik Gale niet geweldig maar als hij is ge"re-animeerd" doet ie het geweldig.

Als je een typisch Lovecraftiaans werkje verwachte (zoals bijvoorbeeld Gordon's latere films) zal deze film je een beetje teleurstellen. Maar de komische sfeer hoort wel bij het verhaal, Herbert West: Re-animator schreef Lovecraft namelijk voor een comedy-magazine en al wat Gordon gedaan heeft is het wat moderniseren. De film is wel erg sfeervol met die groene "glow-in-the-dark"-vloeistof.

De gore en effecten van Re-animator zijn erg sterk en goed gelukt. De film word nergens erg spannend of heel erg grappig maar het is wel een geslaagde Zombie-comedy die niet té over de top word. Ik vond de scènes met de kat wel erg moeilijk om aan te zien, als kattenliefhebber is dat natuurlijk ondragelijk om te zien (hoe nep het dan ook eruit ziet). Kan er sowieso minder goed tegen als dieren pijn lijden in films als mensen, raar eigenlijk.

De muziek van Richard Band was bijzonder sfeervol en erg goed. En ook de cinematografie van Gordon was hier al best in orde, al vind ik het in zijn latere werk beter.

Al met al was Re-animator een erg vermakelijke jaren '80 film.

Mensen proberen altijd al te ontsnappen aan de sleur van hun dagelijkse leven. Horigen dansten op (schunnige) liedjes en later zijn boeren gaan ganzenborden om hun vrije tijd te verdrijven... In de 19e eeuw ontstond er echter een beweging in de filosofie en de kunst die escapisme naar een heel nieuw niveau bracht: De Romantiek. In deze tijd was de industriële revolutie in volle gang en Romantici zochten hun toevlucht in de natuur, het verleden, het geloof en de fantasie om aan de stank, herrie, armoede en lelijkheid van de moderne industrie te ontsnappen. Vandaag de dag leven we in een tijd met een aantal vervelende maatschappelijke kwesties en een ware epidemie van middelmatige films en afschuwelijke muziek. Het resultaat? Er is een hele subcultuur ontstaan die de stijl, mode, films, games en muziek van de jaren '80 (en eigenlijk ook '90) van de vorige eeuw verheerlijkt, net zoals Romantici in de 19e eeuw de Middeleeuwen verheerlijkten. Deze recente ontwikkeling weet schrijver (en uber-nerd) Ernest Cline perfect aan te dikken in zijn futuristische boek Ready Player One. Het kon bijna niet mooier dan dat Steven Spielberg - de succesvolste regisseur uit de jaren '80 en '90 - het boek zou gaan verfilmen en dat is dan ook wat gebeurd is.

2044. Wade Watts leeft in een dystopische toekomst met overpopulatie. Iedereen woont in op elkaar gestapelde trailer-parken en probeert aan hun miserabele levens te ontsnappen door middel van een virtual reality game genaamd OASIS. James Halliday de schepper van deze game, maakt bij zijn dood bekend dat hij een easter egg heeft verstopt in OASIS en dat de vinder de nieuwe eigenaar wordt van het platform. Het tirannieke bedrijf 101 laat honderden werknemers meedoen in de competitie. Watts – onder zijn alias Parzifal – en zijn vrienden Art3mis, Aech, Sho en Daito zijn echter vastbesloten zelf de prijs te winnen.

En over easter eggs gesproken… Godnondeju wat zaten er veel in deze film. En dan nog te bedenken dat Spielberg er een heleboel heeft weggelaten. Hij heeft bijvoorbeeld alle verwijzingen naar zijn eigen producties, op de tyrannosaurus en de DeLorean na, weggelaten. Nog steeds valt er voor nerds weinig te klagen. Het is veel te veel om allemaal op te noemen, maar wat ik zelf erg kon waarderen was de ijzeren reus uit The Iron Giant. Wat waarschijnlijk niet veel mensen herkende maar ik erg leuk vond was ook de spreuk uit Excalibur die gebruikt wordt voor de Orb: Anál nathrach, orth’ bháis’s bethad, do chél dénmha. Verder natuurlijk ook de scène waar ze in The Shining gaan, vond dat ook erg knap gedaan gezien de achtergronden echt sprekend op de film leken. Tot slot vond ik het ook erg leuk dat er ter promotie van de film een hoop ‘remakes’ van filmposters uit de jaren ’80 zijn uitgebracht.

Ondanks mijn enthousiasme moet ik wel zeggen dat Ready Player One zeker niet perfect is. Er had veel meer gedaan kunnen worden met de wereld van OASIS en er hadden ook veel meer levels en opdrachten mogen zijn. Dit was allemaal maar een heel klein ijsbergtopje. Daarnaast zaten er ook een aantal onwaarschijnlijkheden in de film. Het speelt zich af in een mega grote overbevolkte wereld, maar toevallig leven alle personages in de zelfde stad als Wade, die kans lijkt mij minimaal. Vooral Sho en Daito hadden gewoon in Japan moeten wonen.

Spielberg levert hier weer een heel degelijk en vakkundig product af. Maar ik mis wel heel erg zijn handtekening (op het moraliserende einde na). Dit had allemaal net zo goed door Robert Zemeckis of Ron Howard geregisseerd kunnen zijn. Net als bij Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn en De GVR wordt nergens echt gebruik gemaakt van een opvallende decoupage of nadrukkelijke cinematografie zoals Spielberg wel doet in bijvoorbeeld Jurassic Park en Indiana Jones. De muziek van Alan Silvestri was ook niet echt aanwezig en werd volledig overschaduwt door alle jaren ’80 muziek.

Het mag dan geen perfecte film zijn, het is wel bijzonder vermakelijk en eigenlijk door enkel de easter eggs al de moeite waard. Verreweg een van de leukste jeugdfilms van afgelopen jaren, al schat ik zo in dat er meer jongvolwassen als kinderen deze film zullen zien.

"A murderer would never parade his crime in front of an open window."

Mijn derde Hitchcock alweer. Kreeg aanvankelijk steeds hogere verwachtingen maar vond de film uiteindelijk toch wat minder als Psycho en Vertigo.

Een fotograaf zit dag in dag uit door zijn raam te kijken naar waar zijn buren allemaal mee bezig zijn. Door zijn gebroken been kan hij namelijk nergens heen en de buren begluren, zo ontdekt hij al snel, kan een erg spannende bezigheid zijn. Op een gegeven moment vermoed hij namelijk dat een van zijn buren een moord heeft gepleegd, maar in het begin wil niemand hem geloven...

Waar ik me bij eerdere Hitchcock films al heb uitgesproken over de studio opnames... Nou, hier is dus de hele film compleet in een studio opgenomen. En dat is te zien, ook door de nogal simpele technicolor kleuren oogde het appartementencomplex enorm onrealistisch. Om nog niet te spreken over het feit dat de bewoners allemaal keurig in het zicht blijven en de gekste dingen doen voor het oog van de over-/achterburen. Het acteerwerk aan de andere kant was dan wel best goed, van de belangrijkste rollen in ieder geval. James Stewart was een prima hoofdpersoon (al was hij in Vertigo net wat beter) maar ik vond Raymond Burr het beste als de overbuurman (door die confrontatie-scène).

Erg weinig muziek dit keer, we horen eigenlijk alleen wat als een buurman de radio opzet of een liedje speelt op de piano. Sowieso kan Franz Waxman niet tippen aan Bernard Herrmann, die later de muziek maakte voor enkele van Hitchcock's films.

Omdat alles eigenlijk in een studio is opgenomen (en dan ook nog vanuit slechts een 'appartement') zijn de camerahoeken niet al te spannend. Vond het ook een beetje schokkerig opgenomen af en toe, er had veel meer geëxperimenteerd mogen worden.

Dat allemaal gezegd hebbende vond ik het verhaal wel goed geschreven. Op een gegeven moment word het allemaal ook best wel spannend. Jammer genoeg voelt het einde een beetje gehaast aan.

Al met al, een prima film van Hitchcock.

De eerste film die Hitchcock in Amerika maakte, al spelen er nog steeds grotendeels Britse acteurs in en is het gebaseerd op een Brits boek. Rebecca is - vreemd genoeg - de enige film van Hitchcock die de Oscar voor beste film heeft gewonnen. Dat kwam waarschijnlijk ook nog omdat producent David O. Selznick een grote vinger in de pap had bij de Academy door al zijn Oscar-bait.

Rebecca verteld hoe de rijke landheer Maxim De Winter verliefd wordt op de eenvoudige gezelschapsdame van een oudere vrouw. Ze trouwen snel en vertrekken dan naar het grote landhuis Manderly, waar de schim van De Winter's eerdere echtgenote Rebecca in alles voelbaar is. De nieuwe mevrouw De Winter wordt erg onzeker en kan moeilijk wennen aan het leven in het landhuis...

Laurence Olivier dit maal zonder Frans accent, vond dat hij de rol van Mr. De Winter uitstekend speelde. Joan Fontaine vond ik ook erg goed spelen in haar rol, je merkt heel goed hoe ongemakkelijk de situaties voor haar zijn. Dat heeft er ook mee te maken dat Olivier heel bot tegen haar was omdat zijn vriendin de rol niet had gekregen en Hitchcock haar nog eens extra onder druk zette in de hoop dat haar acteerprestaties beter zouden worden (niet heel humaan, maar het lijkt wel te hebben gewerkt). Judith Anderson vond ik ook indrukwekkend als de mysterieuze huishoudster Mrs. Danvers. Hitchcock gaf haar als instructie niet te knipperen tijdens het filmen en hij filmde haar zo min mogelijk lopend, zodat het lijkt alsof ze overal uit het niets opduikt. De scène waar ze suggereert naar nogal extreme gevoelens richting Rebecca en ze Mrs. De Winter probeert te overtuigen zelfmoord te plegen, waren met name indrukwekkend.

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne du Maurier. Hitchcock heeft een aantal kleine veranderingen gemaakt om de film spannender te maken. Eerlijk gezegd lijkt het mij ook een beetje een boek voor oude vrouwen, maar door de manier waarop Hitchcock het brengt wordt het wel interessant.

Om de film een duistere sfeer te geven wilde Hitchcock hem in zwart-wit filmen (schijnbaar kon het toen al in kleur). De film is mooi opgenomen en het mooie Gotische landhuis is prachtig in beeld gebracht. Eigenlijk is het slechts een model, een heleboel maté-paintings en een paar sets, maar toch lijkt het echt levensecht. Door het schimmige schaduwspel in de zwart wit fotografie en de spookachtige intro is de film bij vlagen heerlijk sfeervol. Jammer eigenlijk dat het geen spookfilm is.

Franz Waxman maakt een vrij gedateerde soundtrack voor Rebecca, bij vlagen was het sfeervol en spannend maar grotendeels was het een blije boel. Nog lang niet zo bijzonder als Bernard Hermann's latere werken.

David O. Selznick maakt in de film wel heel duidelijk dat hij hem geproduceerd heeft "Selznick Films", "A Selznick production", "Produced by David O. Selznick". Hitchcock vond het maar niets hoe Selznick werkte, en vond dat hij zich teveel bemoeide met zijn film. Gelukkig was Selznick zo druk met Gone with the Wind dat Hitchcock veel van zijn eigen ideeën heeft weten door te drukken.

Door Hitchcock's manier van een verhaal vertellen blijft de film de hele tijd boeien, ook al was het verhaal in het begin erg traag. Het trage verhaal contrasteert met de gedateerde manier waarop de scènes elkaar vrij abrupt opvolgen. Met name het latere deel van de film was de moeite waard. Ik vond het wel wat hebben dat de hele film over Rebecca gaat, maar we haar niet te zien krijgen. Als een soort spook dat overal aanwezig is. Dit werd nog het beste gesuggereerd door de scène waar De Winter opbiecht hoe zijn vrouw om het leven is gekomen en de camera een onzichtbare Rebecca door de kamer volgt.

Rebecca was een vermakelijke film, die mischien net wat te lang opgang moest komen. Weer een mooi staaltje Suspense van de meester.

"Frank, I never thought I'd say this again. I'm getting the pig!"

Erg goede film.

Combinatie van een ijzersterke cast, goed verhaal, geniale humor, redelijke CGI, goede stunts en een paar erg goede dramatische scènes (die je bij comedy's niet snel verwacht).

Muziek was een beetje stereotype.

Morgen Freeman en Hellen Mirren waren hier erg goed (ook niet echt acteurs die je bij zo'n soort film verwacht). Ook Bruce Willis en anderen deden het erg goed.

Goede film.

Naar aanleiding van het overlijden van Jonathan Demme wilde ik eigenlijk The Silence of the Lambs weer een keer opzetten, maar toen realiseerde ik me dat ik Red Dragon nog nooit had gezien.

FBI-agent Graham is degene die de kannibalistische Dr. Hannibal Lecter heeft ontmaskerd (en bij de confrontatie bijna zelf een van zijn hoofdgerechten is geworden). Als jaren later Graham wordt gevraagd om een serie-moordenaar genaamd 'De Tandenfee' op te sporen heeft hij de hulp van een oude bekende nodig... Prequel op The Silence of the Lambs.

Het eerste wat opvalt aan Red Dragon is de bijzonder sterke cast. Uiteraard Hopkins, maar ook Edward Norton, Ralph Fiennes, Harvey Keitel, Emily Watson en Philip Seymour Hoffman zijn van de partij. Bekende filmmuziekcomponist Lalo Schifrin heeft een gastrol als de dirigent bij Hannibal's concert.

De hele film voelde aan als een soort dejavu. Dat komt natuurlijk omdat ik Manhunter van Michael Mann al had gezien. Hoewel er veel verschillen zijn tussen beide films is het verhaal in grote lijnen precies het zelfde en zijn veel dingen vergelijkbaar gefilmd, beide films zijn namelijk opgenomen door cinematograaf Dante Spinotti. De cinematografie is dan ook goed verzorgd en de beelden zijn sfeervol. De filmmuziek van Danny Elfman was werkte de sfeer en spanning ook ten goede, hij was alleen niet heel erg memorabel en toch wel een stuk minder als de muziek die Howard Shore maakte voor The Silence of the Lambs.

De vergelijking met Manhunter zullen we toch echt moeten maken. Op zichzelf is Manhunter een sterke 80s thriller met sfeervolle typische Michael Mann muziek en cinematografie. Alleen als verfilming van het boek doet hij toch een beetje onder aan Red Dragon. Red Dragon volgt het boek meer en voegt zelfs een aantal extra scènes toe met Hannibal. Natuurlijk heeft Red Dragon al meteen een streepje voor door Hopkins, die een veel intimiderendere en intrigerendere Hannibal neerzet als Brian Cox. In Manhunter draait de film meer om Graham en hoe zijn gave om in de geest van een psychopaat te duiken invloed heeft op zijn privéleven, waar het in Red Dragon meer draait om Dolarhyde en zijn relatie met de blinde vrouw. Fiennes zet Dolarhyde veel meer neer als een mens en intrigerend karakter, waar Tom Noonan meer een stereotype creep is. Hoewel ik het jaren '80 sfeertje van Manhunter erg kan waarderen is de aankleding een beetje kaal (de hele film lang witte muren) en zijn de grotere opnamelocaties van Red Dragon een verademing. Destijds heeft Mann het dubbele einde van het boek niet gebruikt, waardoor Dario Argento (een fan van de boeken van Thomas Harris) dat einde in zijn film Opera heeft gebruikt. Hier wordt het originele dubbele einde wel gebruikt. Volgens sommige overbodig, maar ik vond het door de confrontatie tussen Graham en Dolarhyde zeker de moeite waard.

Net als The Silence of the Lambs en Hannibal is Red Dragon weer een erg spannende en intrigerende Thriller over seriemoordenaars. Wat maakt seriemoordenaars nou zo angstaanjagend en intrigerend? Ze zijn onvoorspelbaar en hebben een totaal eigen logica, bovendien kan achter ieder onschuldig gezicht een kannibaal of necrofiel schuilen (althans in het Hannibal-universum). Puur menselijk kwaad. Nu rest mij nog Hannibal Rising en de tv-serie Hannibal, waar ik steeds nieuwsgieriger naar wordt.

"I'm not a mercenary. No body pays me. And if I feel someone one owes me, I take it."

Goede film. Ik heb deze lang bewaart voor later omdat ik dacht dat er nogal veel seks in voor kwam. Man als ik die eerdere berichten hier teruglees schaam ik me dood . Ik ben dan ook wel afgelopen tijd veel volwassener geworden en heb inmiddels veel meer dergelijke films gezien die eigenlijk veel meer seks hebben. Qua dit viel deze film inderdaad erg mee ik had veel meer verwacht.

Weer een erg mooie Sword and Sorcery-film van Richard Fleischer, die één jaar eerder ook Conan the Destroyer regisseerde. En ook hier speelt Schwarzenegger weer en dit is ook gebaseerd op een boek van Robert E. Howard. Wat nou misschien ook best origineel was was de lesbische koningin (best wel grappig als je erover na denkt).

Erg mooi fantasy-verhaal dat door sommige elementen vrij origineel overkomt. Net als in Conan zitten hier weer veel Aziaten, ik vind persoonlijk dat die wel goed passen in dit soort film. Conan heeft ook een mooie proloog van Mako. Hier hebben we een Aziatisch prinsje en een Aziatische magiër. Het is wel een beetje kort en het had allemaal wel wat langer gemogen.

Het acteerwerk is wel goed maar soms niet helemaal optimaal. Brigitte Nielsen is qua acteren wel redelijk maar haar tekst is niet al te best. Arnold Schwarzenegger is hier erg goed als Kalidor, deze lijkt wel heel erg op Conan die hij ook speelt. Sandahl Bergman, Ernie Reyes Jr., Paul L. Smith waren ook wel goed.

De stunts en zwaard gevechten waren ook erg goed moet ik zeggen. Beter dan die in Conan the Destroyer. Ook de effecten waren erg goed en werden nergens knullig of nep. De kastelen ect. waren erg mooi gemaakt en ook de kostuums waren erg goed.

De muziek van de grote Ennio Moricone was erg goed. Deze leek al niet meer zo die van zijn beroemde westerns maar had nog wel een koor en de zelfde kwaltijd.

Al met al een goede en zeer vermakelijk film! Weer een erg goede Laurentiis-productie.

Deze film vooral opgezet omdat ik nieuwsgierig was naar een thriller met Emma Watson. Bovendien vond ik The Others van Alejandro Amenábar al eerder erg goed.

Een politieonderzoek. Een vader wordt ervan verdacht zijn dochter te misbruiken. Maar als een politieman zich verder in het onderzoek stort, blijkt er veel meer aan de hand te zijn. Een Satanistische cult zou achter het misbruiken zitten...

Hawke doet het wel aardig in de hoofdrol, maar slaat hier en daar de plank erg mis. Watson was wel goed, al was haar rol natuurlijk niet heel groot (ze is immers een Brit die moet doorgaan voor een Amerikaanse).

De film begint op zich goed met een mysterieuze opbouw. Alleen ligt het Satanisme er wel een tikkeltje te dicht bovenop. Mooi hoe we de politieman (Ethan Hawke) langzaam iedereen zien verdenken. De tweede helft van de film vond ik dan ook best vermakelijk, al is het hier en daar niet helemaal geloofwaardig.

Ik vind het wel heel onwaarschijnlijk dat mensen allemaal aan waanbeelden lijden. Al is het door de therapie. Dat het lieve meisje het allemaal verzonnen had was natuurlijk al vrij snel bij me opgekomen. Opzich had er meer in het plot gezeten als het wat beter - en op een wat slimmere manier - was uitgewerkt.

Ik vond de film wel vermakelijk. Deed vaak een beetje denken aan een aflevering van The X-Files. Helaas is het het uiteindelijk net niet. Jammer dat Watson tot nog toe, naast Harry Potter, nog niet heel veel heeft gedaan. Al vond ik Noah wel goed, maar er is natuurlijk nog veel tijd in de toekomst voor een mooie rol.

"You know what I am doing, Miss Kenton? I am placing my thoughts elsewhere while you chatter away."

The Remains of the Day is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Japans-Britse schrijver Kazuo Ishiguro. Mr. Stevens, een oudere Butler, blikt terug op de tijd dat hij in dienst was van Lord Darlington. Hij herinnert zich de belangrijke politieke zaken die zich op het landgoed hebben afgespeeld en in het bijzonder herinnerd hij zich Miss Kenton, de voormalige huishoudster.

Lord Darlington had een beslissende rol in de appeasement-politiek. Nu is dat natuurlijk een schandelijke blunder van Groot-Brittannië is geweest en een grove inschattingsfout. Toch valt er wel wat te zeggen voor Lord Darlington’s zienswijze. Hij heeft namelijk volledig gelijk dat het verdrag van Versailles een groot onrecht voor Duitsland is geweest en dat het veel ellende heeft veroorzaakt. Alleen jammer dat hij de Nazi's niet doorziet en zich als een pion laat gebruiken. Zoals een echte butler betaamd vormt Stevens zich geen mening over de zaken van zijn werkgever.

Mr. Stevens is een echte ouderwetse Butler. Toegewijd aan zijn werk en getraind om zijn emoties voor zichzelf te houden. Als er echter een band ontstaat tussen hem en Miss Kenton is hij nog steeds even star en niet in staat om zijn Stiff upper lip los te laten. Terwijl het toch zeer duidelijk is dat Mr. Stevens gevoelens heeft voor Miss Kenton (en vice versa). Subliem spel van Anthony Hopkins, die deze tegenstelling briljant weet te vertolken en Emma Thompson, die zichtbaar gekweld wordt door de houding van Mr. Stevens. De chemie tussen beide acteurs is uitstekend, neem bijvoorbeeld de scène waar Mr. Stevens zich schaamt voor het liefdesromannetje dat hij aan het lezen was.

Zelfs als ze elkaar vele jaren later ontmoeten geeft Mr. Stevens zijn gevoelens niet bloot: Goodbye, Miss Stevens. Anti-climax? Of een einde dat de tragiek van het personage perfect weet te onderschrijven. Het is het leven wat hij zou kunnen hebben gehad, als hij minder star was geweest. Dit ontroerde mij, want het is voor iedereen vrij herkenbaar verkeerde keuzes te hebben gemaakt.

Helemaal aan het einde als er een duif binnen is gedrongen lijkt Stevens even veranderd te zijn, hij valt Lewis in de rede en zegt dat als hij zich stilhoud de duif vanzelf weg gaat. Lewis negeert hem en weet de duif uiteindelijk toch naar buiten te krijgen. De oude Mr. Stevens keert weer terug: Thank you, Sir.

James Ivory heeft een prettige stijl van filmmaken. De historische setting is uitstekend verzorgt en de film is erg mooi geschoten met degelijke cinematografie. Velen zullen dit vast een saaie film vinden, maar ik vind dit soort (kostuum)drama’s bijzonder vermakelijk. Mooie beelden van een tijd toen vrijwel alles nog esthetisch verantwoord was, historische achtergronden en heerlijk sentimenteel spel van klassiek getrainde acteurs.

Nadat Jos Stelling begin jaren '70 als autodidact filmmaker met een eigenzinnige filmstijl twee Middeleeuwse kluchten maakte, was het eind jaren '70 dan eindelijk tijd voor zijn grote serieuze film.

Rembrandt Fecit 1669 verhaalt van de belangrijkste gebeurtenissen uit Rembrandt's lezen tot aan zijn laatste zelfportret in 1669. In de film wordt nauwelijks gesproken en Rembrandt is zelf ook een man van weinig woorden. Stelling begrijpt dat film een visuele vertelvorm is en slaagt er uitstekend in om op een beeldende wijze het leven van Rembrandt te vertellen. De dialoog die er is was enigszins verouderd (gij of ge in plaats van u) om de setting realistisch te houden. Sterk acteerwerk ook en erg knap dat Stelling mensen kon vinden die zo erg leken op de afgebeelde personen. Frans Stelling en Ton de Kof lijken ook sprekend op de zelfportretten van Rembrandt.

Visueel is de film echt een meesterwerk. Ieder beeld is als een werk van Rembrandt. Sterke compositie (hier dan wel aangepast aan het 4:3-formaat) en prachtige clair-obscure belichting. Feilloze close-ups en fenomenale beelden vanuit het perspectief van de meester die precies zijn schilderijen zijn. Het is haast niet te geloven dat Stelling hier met de zelfde "amateurfilmers" heeft gewerkt die ook Mariken en Elckerlyc hebben gemaakt.

Laurens van Rooyen maakt een mooie score in renaissance-stijl en daarnaast waren kostuums en locaties ook zeer goed verzorgd.

Naast dat de film het toppunt is van Stelling's visuele kwaliteiten is het ook een verademing dat de humor uit zijn vorige films ontbreekt en de film de toneelachtige manier van acteren achterwegen laat (Mariken en Elckerlyc zijn immers ook wagenspelen). Later zouden de humor en het theatrale terugkeren in De Vliegende Hollander, maar dan wel op Shakespeareaans niveau.

Ook deze film van Stelling krijgt niet de waardering die hij verdient. Opnieuw is de film in het buitenland populairder dan in Nederland. Het concept doet namelijk opnieuw denken aan Andrei Tarkovksy, diens film over het leven van Icoon-schilder Andrei Rublev om precies te zijn. Hoewel er zeker wat aan te merken is op zijn vroege werk vind ik Stelling een erg ondergewaardeerde Nederlandse filmmaker, met Rembrandt Fecit 1669 (zijn visuele meesterwerk) en De Vliegende Hollander (zijn verhalende meesterwerk) heeft hij toch wel degelijk bewezen een bijzonder vaardig regisseur te zijn.

"We must get this crack mended."

Een Belgisch meisje deelt een appartement met haar zus. Ze kan moeilijk omgaan met de affaire van haar zus en de jongeman die met haar uit wil. Als haar zus en haar minnaar op vakantie gaan sluit ze zich van de buitenwereld af en wordt ze geplaagd door nachtmerries.

Repulsion is geen standaard horror. De film is heel psychologisch (al wordt er niets uitgelegd) en volgt de hoofdpersoon in angst en eenzaamheid. Als Carol uiteindelijk alle bezoekers van het appartement gewelddadig om het leven brengt, wordt het toch een stuk meer horror. Voor een film uit 1965 is het zelfs vrij bloederig. Ook de dromen en hallucinaties waren wel gaaf gedaan. Al vond ik de scène met de scheuren en handen uit de muur - een voorloper van die in Day of The Dead en Labyrinth - een beetje kort, want het was wel geniaal bedacht.

Het eerste deel in Roman Polanski's appartement-trilogie. Toen ik Rosemary's Baby en The Tenant had gezien wist ik niet goed hoe ik ze moest beoordelen en dat heb ik nu weer. Allemaal zijn ze heel apart en eigenlijk best vaag. The Tenant vind ik nu toch wel het beste deel uit de trilogie, die was het meest sfeervol en mysterieus, waar ik me bij Rosemary's Baby irriteerde aan de New Yorkers en ik het hier meer vaag als mysterieus vind.

Catherine Deneuve vond ik wel goed spelen, al hoefde ze uiteindelijk natuurlijk alleen maar lusteloos voor zich uit te kijken en iedereen te negeren. De film was prima opgenomen, voor mijn doen alleen iets te 'handcamera-achtig' tijdens de straat scènes.

Misschien dat ik de film na een herkijk beurt beter kan waarderen. Het einde was vrij sterk en het psychologische aspect kwam goed over. Toch gaat mijn voorkeur uit naar de meer reguliere thrillers van Polanski, Chinatown en Frantic.

Requiem for a Dream verteld het verhaal van de heroïneverslaafde Harry. Samen met zijn vriendin Marion en en vriend Tyrone verliest hij zich steeds verder in zijn problemen. Tegelijkertijd is zijn tv-verslaafde moeder vastbesloten om af te vallen als ze hoort dat ze op tv kan komen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film vooral om Jennifer Connelly heb opgezet. De rol is eens wat anders, maar ze doet het erg goed. Ook Ellen Burstyn en Jared Leto vond ik erg sterk acteren.

De film is ge-edit als een hip-hop video. Heel flitsend allemaal, mij zelfs iets te flitsend. Ik heb geen verstand van drugs, maar het kijken van deze film geeft volgens mij het zelfde effect. Veel mooie shots en close-ups wel, al was het splitscreen weer een beetje overbodig (Brian De Palma pakte dat toch beter aan). Het shot met Jennifer Connelly op de pier is gejat van Dark City, waar precies zo'n shot van Jennifer Connelly te vinden is. Verder is er ook een citaat uit de anime Perfect Blue in de film te vinden en worden Videodrome, 1984, Brazil, Dead Ringers en A Clockwork Orange als inspiratie genoemd.

De muziek van Clint Mansell had ik natuurlijk al duizenden keren gehoord in trailers en youtube-video's. Vond het daardoor niet helemaal goed passen bij de film, denk toch eerder aan een actie-trailer dan aan drama bij het deuntje (jammer dat het zo is verpest). De verdere jaren '90 techno deed me op een of andere manier heel erg aan Duitse films denken, weet ook niet waarom.

Ik heb altijd weinig begrip voor mensen die aan drugs beginnen. Je weet dat je verslaafd raakt, waarom dan überhaupt beginnen. Natuurlijk worden er ook veel mensen gedwongen in slechte milieus of wordt het er letterlijk met de paplepel ingegoten, maar dan nog. De film vergelijkt een heroïneverslaving op een interessante manier met afhankelijkheid van medicijnen. Erg on-Amerikaans van Darren Aronofsky en dat kan ik wel waarderen.

Requiem for a Dream is een sterk drama dat filmtechnisch een beetje wordt overschat, maar alles behalve tegenvalt.

"Sure wish we'd taken the train."

Geweldige Disney!! Dit is toch wel een van de beste films van Disney. Vroeger voordat ik The Black Cauldron had gezien was dit mijn favoriete Disney. Voor dat ik Star Wars kende was dit zelfs mijn favoriete film ooit!

Ik weet niet waarom maar de animatie is ineens veel beter dan die van andere film rond die tijd. De film is echt heel erg goed geanimeerd. De toen nog voltallige Nine Old Men hebben eraan gewerkt samen met mensen als Don Bluth en Richard Rich. Geregisseerd door de grote Wolfgang Reitherman, Legende John Lounsbery en Art Stevens.

Erg mooi verhaal dat zowel kinderen als volwassenen erg kan amuseren. Geen flauwe 70's humor of erg kinderachtige elementen maar een erg serieuze film met af en toe toch erg grappige momenten.

Erg goeie stemmen. Nederlandse stemmen zijn ook perfect: Aart Staartjes, Trudy Libosan, Arnold Gelderman, Ger Smit

De liedjes zijn ook echt helemaal geweldig. Alleen dat liedje van de hulp en red vereniging kan ik missen als kiespijn. De muziek van Artie Butler is ook erg mooi, misschien wat duister voor Disney.

Geweldige film!

"You don't tip?"

- "Nah, I don't believe in it."

Goede film van Quentin Tarantino, maar minder bijzonder als ik had verwacht. Behoorlijk overgewaardeerd weer in ieder geval.

Erg goed acteerwerk en een aantal gave dialogen. Vooral Harvey Keitel vond ik erg goed. De film is af en toe een beetje saai en langdradig. Toch is hij weer erg goed opgenomen, met prima cinematografie. Mooie retro letters. En kwalitatief is het weer helemaal in orde.

Het plot is gewoon niet heel erg interessant en de niet-chronologische volgorde een beetje vermoeiend, hoewel ik dat op zich wel wat vond hebben. Het ontbreken van een echte soundtrack vond ik ook weer een dingetje.

Nee, Reservoir Dogs is niet zo gedenkwaardig als ik gehoopt had. Maar het is zeker geen slechte misdaad-film.

The Resurrected is een verfilming van het verhaal The Case of Charles Dexter Ward van H.P. Lovecraft, dat eerder al eens door Roger Corman was verfilmt als The Haunted Palace. Claire Ward huurt een privé-detective in om erachter te komen wat voor experimenten haar man Charles Ward uitvoert. Heeft het mischien iets te maken met een verre voorouder van Charles die zich bezig hield met occultisme?

Chris Sarandon (Fright Night) speelt een sterke rol als Charles Dexter Ward en diens voorouder Joseph Curwen.

Dan O'Bannon had de film eigenlijk met een speelduur van 2 uur en de zelfde komische toon als zijn eerdere The Return of the Living Dead bedoelt, maar de producenten staken daar een stokje voor. De film deed qua sfeer heel erg denken aan de Lovecraft-verfilmingen van Stuart Gordon en Brian Yuzna.

De film is prima opgenomen, met name in de catacomben en tijdens de flashbacks zijn de beelden erg sfeervol. De practical effects zijn gedateerd, maar zien er wel erg gaaf uit. Op een slimme manier wordt gebruik gemaakt van schaduwen om de gedrochten te verschuilen. De Lovecraftiaanse wezens doen een beetje denken aan The Thing, maar over het algemeen lijken de technieken het meeste op Evil Dead (waarschijnlijk door het gebruik van stop-motion). Door de prachtige orchestrale muziek van Richard Band wordt de eerder genoemde sfeer nog eens versterkt.

Al met al is The Resurrected een erg vermakelijke Lovecraft-verfilming. Het duurt lang voordat er echt monsters in beeld komen maar de spanning wordt wel goed opgebouwd en nergens wordt de speelduur storend. Met name de effecten en de sfeer maken de film het kijken waard.

Zeer indrukwekkend debuut van regisseur Kristof Hoornaert! Resurrection is een prachtig staaltje contemplatieve Vlaamse cinema. Toen de film net uit was was er in de Nederlandse pers het verwijt te horen dat "er niets gebeurd" en "de kijker al het werk moet doen". Ik vraag me dan ook oprecht af of zulke 'filmcritici' ooit het werk van Andrei Tarkovsky of Theodoros Angelopoulos hebben gezien.

Christelijke symboliek is duidelijk aanwezig in de film, maar - zoals de reacties in de pers al aangeven - wordt niets overduidelijk uitgespeld voor de kijker en is met name het einde voor interpretatie vatbaar. Het duidelijkst is het motief van Kaïn en Abel. Onze Kaïn komt onder de hoede van een kluizenaar die zich heeft afgezonderd van de boze wereld, maar die wereld lijkt hem nu toch weer gevonden te hebben... Het geweld uit de openingsscène en de enkele emotionele uitbarstingen worden perfect gecontrasteerd met de contemplatieve stilte, de prachtige beelden van Meuse-regio in Noord-Frankrijk en de klanken van Mozart's Requiem.

Mijn complimenten aan Hoornaert, DOP Rimvydas Leipus, de acteurs en niet te vergeten het perfecte sounddesign!

Iets beter dan de voorganger. wel jammer dat Mr O'Day er niet meer inzit. Het acteer werkt is goed. vooral Christopher Lee acteert heel erg goed. Goede Muziek. alles bij elkaar een hele vermakelijke film!

Zo goed als The Lord of the Rings was zo slecht is deze Return of the King. Had meer verwacht van een Rankin/Bass productie. Alhoewel de animatie van Topcraft (Studio Ghibli) is deze veel slechter dan die van films als The Last Unicorn of Castle in the Sky. De animatie is wel beter dan die van de vorige film maar de tekenstijl is slechter en de personages zijn veel slechter uitgewerkt. Gollum is een kikker? Orcs die zingen? Dit is ook totaal geen vervolg op The Lord of the Rings. Raar dat Ralph Bakshi niet het vervolg heeft gemaakt.

De jaren '80 staat bekend om zijn duistere en enge kinderfilms. Ook Disney - door velen gezien als meest kindvriendelijke filmstudio - deed hier aan mee. In het jaar 1985 maakten ze niet alleen het zwaar ondergewaardeerde The Black Cauldron waar zelfs zombies en bloed in voorkomen, maar ook dit geflopte vervolg op The Wizard of Oz is niet zo kindvriendelijk als zijn voorganger.

Terug in Kansas kan Dorothy niet slapen. Niemand geloofd haar verhalen over Oz en haar ouders besluiten de haar door een electro-shock therapie te laten genezen. Dorothy weet echter te ontsnappen en samen met haar kip komt ze opnieuw terecht in de wereld van Oz. Er is echter geen spoor van haar vrienden te bekennen. Na haar vertrek word het land geregeerd door een gemene koning...

Ik kan me niet herinneren ooit The Wizard of Oz te hebben gezien, maar ik herinner me wel dat het boek ooit aan me voorgelezen is. Return of Oz is gebaseerd op twee van de vele vervolgen die op het eerste boek zouden volgen, The Marvelous Land of Oz (1904) en Ozma of Oz (1907). Hoewel ik persoonlijk Narnia een stuk leuker vind, kan ik het kinderlijke charme van de wereld van Oz erg waarderen. Zeker gezien de boeken van L. Frank Baum een soort allegorie zijn op escapisme.

Hoewel Return to Oz zeker geschikt is voor kinderen bevat de film inderdaad aardig wat Nightmare fuel. Het begint al met de elektroshock therapie in de kliniek en daarna zijn er dan die clowneske punkers op stelten. Wel schokkend waren de van hoofd wisselende boze koningin en de listige steenkoning. Maar de enge kinderfilms zijn juist degene die ik vroeger het leukst vond, dit zou vroeger makkelijk een van mijn favorieten zijn geworden. Minder aan Return of Oz is dat de terugkerende personages uit de vorige film nauwelijks inhoud hebben. De leeuw en blikman spreken niet eens een woord. Ook blijft het Disney en daardoor is de film vrij kort en eindigt het met een groot deus-ex-machima (die rode slippers), maar door de duistere kant zie ik dat maar door de vingers.

Return to Oz is een heerlijke mix van jaren ’80 effecten. We hebben hele oude technieken zoals maté-painting en mannen-in-pakken, maar ook dure technieken zoals Animatronics van The Jim Henson Creature Shop en heel veel Claymotion van de beroemde Will Vinton. De scènes in Oz moeten ongelofelijk veel werk gekost hebben. Geen wonder dat de film $25,000,000 gekost heeft (meer als het dubbele van Star Wars). Alles zag er ook schitterend uit, op de Wheelers en de menselijke gedaante van de Nome-king na dan.

De muziek van David Shire was prachtig en had precies de sfeer die de film nodig had. De film was ook mooi opgenomen. Toepasselijk was dat 'in de echte wereld' haarscherp, ietwat grauw en ultra-realistische kleuren werden gebruikt (zoals je in historische films ziet) en in Oz wat zachtere heldere kleuren. Om toch een soort connectie te hebben met The Wizard of Oz waren de kostuums vrij simpel en gedateerd in met name het einde, in mijn inziens geslaagd want alleen de effecten en de Wheelers verraden dat de film in de jaren ’80 is gemaakt.

Wat ontbrak waren echter de musical-liedjes. Nu vind ik dat een zegen, maar het bioscooppubliek dacht daar anders over en Return to Oz flopte gigantisch. Volledig onterecht als je het mij vraagt, want Return to Oz is een heerlijke fantasievolle en avontuurlijke kinderfilm die best wel duistere momentjes kent.