Meningen

"I ain't afraid to die anymore. I'd done it already."

Gisteravond dan The Revenant gezien en ik moet zeggen dat ik eigenlijk nooit eerder in de bioscoop zo het gevoel heb gehad een stukje filmgeschiedenis te hebben meegemaakt. Van te voren had ik natuurlijk al wat van de lovende kritieken gehoord en een paar vrienden hadden gezegd dat ze het een ongelooflijk saaie film vonden. Dus wat ik moest verwachten wist ik eigenlijk niet.

Amerika 1823. Hugh Glass wordt door zijn mede-pelsjagers voor dood achtergelaten na door een beer te zijn aangevallen. In zijn eentje moet Glass zien te overleven en baant hij zich een weg door de sneeuw... uit op wraak.

Leonardo DiCaprio is toch echt geen slechte acteur. Voorheen vond ik hem nog wel eens irritant acteren maar hier... Echt top. Hij ziet er onverzorgd uit met scheve gele tanden en een lange baard, littekens. Als vegetariër heeft hij rauw bizon vlees gegeten, en heeft echt het weer getrotseerd. Een ding is zeker, DiCaprio heeft die Oscar nu toch echt wel verdiend. Naast hem waren ook Tom Hardy, Domhnall Gleeson en Will Poulter goed. En natuurlijk moeten we de vele indianen niet vergeten, nog nooit zo realistische vertolkingen gezien. Met name de oudere leken rechtstreeks uit de oude foto's gekomen.

De film is gebaseerd op het leven van de Amerikaanse Kolonist Hugh Glass en (deels) gebaseerd op het boek van Michael Punke. De geloofwaardigheid van het hele verhaal durf ik in twijfel te trekken. Amerikanen hebben wel meer legendes over kolonisten en dit is dan waarschijnlijk nog een van de meest waarschijnlijke. Het plot van de film was af en toe een beetje toevallig of onwaarschijnlijk, maar ik vond het toch nergens echt storend worden. Wel had er wat meer aandacht besteed kunnen worden aan karakter ontwikkeling, met name aan Glass. Want op wat vage achtergrond info na weten we eigenlijk niets van hem. Ik moet ook zeggen dat de climax in de film weliswaar wat minder goed met het begrip 'vergeving' om gaat, maar veel beter is als de werkelijkheid. In realiteit liet Glass Fitzgerald namelijk gewoon leven, wat natuurlijk heel erg anticlimactisch geweest zou zijn.

De CGI-dieren in de achtergrond vond ik af en toe een beetje te onnatuurlijk (toen een paard werd neergeschoten viel deze wel heel raar neer) en de overkill aan achteraf toegevoegde lens flares vond ik een beetje overbodig. Ook waren sommige camera-bewegingen een beetje raar. Dat allemaal gezegd hebbende, vind ik The Revenant een visueel meesterwerk. Schitterend opgenomen, in sommige scènes is het gewoon alsof je er daadwerkelijk bij bent. De cinematografie was uitstekend en net als bij Birdman krijgt de film er een unieke uitstraling door. De scéne met de beer was ook bijzonder goed gedaan, die poten waren sowieso practical effects en de CGI zag er goed uit. Maar wat mij ook echt aansprak (als Horror-fan) waren de geweldige littekens, verwondingen en bloedingen die er levensecht uitzagen omdat er geen CGI voor is gebruikt.

Een groot compliment voor regisseur Alejandro González Iñárritu dat hij de film helemaal op locatie en volledig met natuurlijk licht heeft opgenomen. Slechts voor een scène met een kampvuur zijn een paar spotjes bijgezet. Ook de enorme toewijding bij deze productie van zowel acteurs als filmmakers vind ik bewonderenswaardig. De film is chronologisch opgenomen in 9 maanden tijd. Deed me denken aan Aguirre, der Zorn Gottes, waarvoor Werner Herzog met een gestolen camera met een paar acteurs gewoon op een vlot de amazone heeft afgevaren.

De locatie is ook gewoon ronduit schitterend. Fantastisch dat Canadese landschap. De film is eigenlijk een halve natuurdocumentaire met al die mooie beelden. Snap mensen die de film 'slaapverwekkend' of 'langdradig' noemen echt niet. De mooie natuurbeelden stralen een mooie rust uit, iets wat tegenwoordig zelden nog in een film te vinden is. Daarnaast is het ook een mooi contrast met de actiescènes. Sowieso snap ik mensen die een film lang of saai vinden niet, op homevideo oké, maar in de bioscoop kan het toch nooit lang genoeg zijn? Denk dat dat ook een serieus probleem is tegenwoordig. Alles moet flitsend en spectaculair zijn en mag vooral niet te lang duren... Nou, voor mij niet.

De muziek van de Japanse componist Ryuichi Sakamoto, de Duitse Carsten Nicolai en diverse klassieke muziek paste uitstekend bij de film en hielp de dramatiek enorm. Vond wel dat de soundtrack een beetje herhalend was, ieder emotioneel moment wordt de zelfde muziek gebruikt. Maar heel storend is dit niet.

Waar ik Birdman, hoewel goed opgenomen, echt een saaie film vond en zijn eerdere werk me ook niet echt aansprak, kan ik Alejandro González Iñárritu nu echt waarderen als filmmaker. Deze quote is ook echt geweldig: "If we ended up in greenscreen with coffee and everybody having a good time, everybody will be happy, but most likely the film would be a piece of shit."

Alles bij elkaar vind ik The Revenant een bijzonder goede film, en een van de weinige recente films waar ik de hype wel van kan begrijpen. Cinema met zulke diepgang zien we niet vaak meer van Hollywood. Want de onderliggende thema's als vader-zoon liefde, de onderdrukking van de indianen bevolking, wraak en vergeving (wat ook heel christelijk is) voegen toch echt wat toe aan het spektakel.

Echt een aanrader.

"A righteous man before me stands. A hero in these filthy lands. A brother in arms in heart are you. I was really hoping you get it too."

De twee topacteurs Robert DeNiro en Al Pacino spelen hier net als in Heat samen. Hier zijn ze echter niet elkaars vijand maar elkaars collega. Ze doen het wel goed maar zijn zeker niet op hun best.

De film oogt zo nu en dan een beetje goedkoop en heel bijzonder is hij ook niet. Maar het is zeker niet slecht en het verhaal kan er mee door. Ook mijn complimenten voor het einde.

De film in ingekort omdat de testscreening van de 2 uur durende originele versie erg negatief ontvangen werden, vooral met het commentaar dat het te lang was. Ik vind het een goede aanpassing want het snelle(re) tempo voegt wel degelijk wat toe.

Als horror-fan moest ik dan toch echt eens deze beroemde Japanse horror-film zien. De remake heb ik nooit gezien en ik moet ook bekennen dat ik behalve anime (natuurlijk) nog nooit echt Japanse films heb gezien.

Het was niet helemaal wat ik ervan had verwacht en eigenlijk vind ik het een nogal vage film. Het concept is wel heel erg sterk, het concept van een mysterieuze videoband vind ik bijzonder intrigerend.

Het acteerwerk, voor zover ik dat kan beoordelen, is prima. Het licht natuurlijk aan mij maar ik vond de dialogen nogal gemaakt overkomen, maar ik kan het dan ook niet verstaan en weet (al heb ik aardig wat anime gezien) vrijwel niets over de Japanse cultuur. Vooral het jongetje vond ik erg raar, veel te gedisciplineerd als je het mij vraagt.

De film is gebaseerd op het boek van Kōji Suzuki, dat al verfilmt was als tv-film en tv-serie en behoorlijk populair in Japan. Op deze film werd dan ook nog een vervolg gemaakt en een on-officieel vervolg en een spin-off en een remake, en die remake kreeg ook nog eens een vervolg... Behoorlijk uitgemolken dus... Suzuki was geïnspireerd door de film Poltergeist toen hij het boek schreef.

De cinematografie vond ik erg sterk en de film is uitstekend opgenomen. De muziek was ook niet slecht en zorgde samen met de beelden voor een groot deel van de spanning. Die verschrikkelijke jaren '90 dance muziek tijdens de aftiteling kon echt niet, past totaal niet bij de film.

Op sommige momenten is de film behoorlijk creepy en er is een spanning door de hele film heen. Maar toch vond ik de film vaak enorm inzakken qua spanning en erg langdradig worden. Sommige dingen willen ze veel te veel uitleggen en andere dingen worden weer niet goed genoeg uitgelegd. Het verhaal is op sommige punten moeilijk te volgen en ook de personages begreep ik niet helemaal. De vrouwelijke hoofdpersoon is blijkbaar een journaliste die onderzoek doet naar een aantal mysterieuze doden ten gevolgen van een videoband. De mannelijke hoofdpersoon is haar collega en blijkt later ook haar ex-man te zijn. Maar wat helemaal vreemd was was dat die man ook nog eens de bovennatuurlijke gave heeft om gedachten te lezen... Hetgeen compleet uit het niets komt in de film. Uiteindelijk slaat ook de hele videoband nergens op, want die is niet opgenomen maar gewoon ontstaan. Uiteindelijk vond ik de film toch niet bijzonder eng of spannend, je verwacht namelijk steeds dat er een schrikmoment aankomt maar die komt nooit.

Al met al is het toch zeker geen slechte film. De Amerikaanse remake schijnt beter te zijn, voornamelijk qua verhaal maar dit is toch wel een beetje een klassieker geworden die iedere horror-fan een keer moet zien. Het was dan misschien bij vlagen een beetje saai, toch ben ik me niet echt gaan vervelen.

Erg mooie film. Alhoewel ik nog steeds veel liever Traditionele Animatie zie vind ik de computeranimatie van Rise of the Guardians lang niet slecht. Net iets minder realistisch dan films als The Adventures of Tintin. Het verhaal is erg vaag maar wel erg leuk.

De muziek van Alexandre Desplat is echt heel erg goed. Doet me denken aan John Williams scores. Een volledig klassieke score komt tegenwoordig zelden voor.

Wel is het zoals ik al zij er vaag ik bedoel; De Paashaas (raar konijn), Klaas vaak (figuur uit sprookjes van Andersen), De Tandenfee (Amerikaans fabeltje) en de Kerstman (Noorse mythe). Ik is het erg raar dat de Kerstman als een rus word afgebeeld ter wel hij Noors is. Die rol van ruige piraat vind ik wel goed bedacht maar dat Russische hoort gewoon niet.

Al met al een hele vermakelijke film.

"Take your stinking paws off me you damn dirty ape!"

De tweede remake alweer van Franklin J. Schaffner's meesterwerk Planet of the Apes uit 1968. In tegenstelling tot veel anderen vond ik Tim Burton's versie uit 2001 helemaal niet slecht en juist erg goed. Toen ik hoorde dat er nog een remake kwam was ik echter minder enthousiast, maar heb deze (omdat ik de eerdere versies erg goed vond) toch maar bekeken.

Ik was zeer positief verrast toen ik de film toch maar bekeken heb. De film volgt het verhaal van Caesar uit de originele films gedeeltelijk als is hier wel wat verandert. Het is hier geen paradox zo als in de oude serie (en naar ik geloof ook heb boek).

De casting is in orde. James Franco doet het goed als de vriendelijke onderzoeker die Caesar onder zijn hoede neemt. John Lithgow deed het ook erg goed als zijn demente vader. Verdere cast vond ik in orde al waren er ook wat minderen rollen, bijvoorbeeld de dierenverzorger vond ik zeer matig.

Caesar is de zoon van een aap waar een medicijn tegen alzheimer op getest word. Dit is de reden voor zijn grote intellect dat met de jaren vordert. Als het project word stopgezet en alle test-apen moeten worden afgemaakt ontdekken Will Rodman en Robert Franklin Caesar. Franklin weigert deze af te maken en Rodman neemt deze onder zijn hoede. Als hij erachter komt welk effect het alzheimer-middel op Caesar heeft besluit hij het ook aan zijn demente vader te geven.

Ik vond de alzheimer-toevoeging zeer geslaagd. Het is niet alleen realistischer dan het paradox-scenario maar zorgt ook voor een dramagehalte met Rodman's vader. Verder zijn er zat leuke verwijzingen naar de originele film: Bright Eyes, Cornelia, Rodney, NOO! en Take your stinking paws off me you damn dirty ape! Sterker nog, dat NOO! klonk sprekend als Charlton Heston. Ook is Charlton Heston in 2008 overleden aan Alzheimer.

Goede muziek van Patrick Doyle, Jerry Goldsmith's gedateerde score en Danny Elfman's epische duistere soundtrack vind ik wel wat beter.

De MOCAB-apen en animatronics zien er heel erg goed uit. Ik ben geen bioloog maar volgens mij zijn het 100% realistische bewegingen. Goede effecten, buiten de apen eigenlijk helemaal geen CGI en mooie grote sets en goede stunts. Andy Serkis (Gollum, King Kong, Kapitein Haddock) vertolkt hier Caesar in motion-capture en doet het weer erg goed.

Over het volgende deel Dawn of The Planet of the Apes ben ik nog enthousiaster. Niet alleen speelt Gary Oldman erin maar ook zijn de beelden nog indrukwekkender.

Erg goede film. Zeer vermakelijk. Goed gemaakt en geslaagd verhaal.

-Effecten 8/10

-Acteerwerk 7/10

-Verhaal 9/10

-Cinematografie 8/10

-Muziek 7/10

-Algemeen 9/10

Voor kinderen vanaf 12 jaar. Geweld en mogelijk licht schokkende beelden (afgebeten vinger).

Een sceptische seminarist wordt door zijn superieuren naar Rome gestuurd om te worden opgeleid tot Exorcist. Door zijn scepsis en voorkeur voor wetenschappelijke verklaringen wordt hij door zijn leraar naar de Onorthodoxe Vader Lucas gestuurd...

Anthony Hopkins wilde na The Silence of the Lambs voorkomen dat hij een stereotype Horror-acteur zou worden en wees eigenlijk alle projecten uit dit genre af. The Rite vond hij echter dusdanig goed geschreven dat hij het toch weer aandurfde. Hopkins vertolkt ook zeker een goede Exorcist, de casual-manier waarop hij met de seminarist praat, de Italiaanse exorcismes en natuurlijk als hoogtepunt het moment waarop hij zelf bezeten raakt. Daarnaast spelen ook Ciarán Hinds, Toby Jones en onze eigen Rutger Hauer een rol. Colin O'Donoghue vond ik geen bijzonder sterke hoofdpersoon en ook wekte hij te vaak de indruk van TV-dominee.

The Rite heeft in principe een heel erg sterke en originele opzet. Het jammere is dat het in de uitwerking - zoals vrijwel alle films over Demonen - weer simpelweg een soort kloon van The Exorcist wordt. De film lijkt eerst een meer down to earth-benadering te gebruiken, maar uiteindelijk is het juist nog veel bovennatuurlijker dan The Exorcist.

Al met al wel prima vermaakt. Maar hier had meer in gezeten als er andere keuzes waren gemaakt.

Vermakelijke film. Wel met vreselijke liedjes en matige animatie. En dan die vervloekte CGI erin. Ik hou meer van echt traditionele animatie. Het tekenen is niets mis mee, allemaal nog mooi met de handgetekend maar die tekenstijl is een beetje vreemd. Jeffrey Katzenberg met zijn raare iedeën. en dan vind ie het raar dat Roy Disney en Ron Miller zijn films niet willen maken. Redelijk maar voldoende.

Geweldige film! Mensen die denken dat films als The Lion King of Alladin ect. echte Disney films zijn hebben het heel erg fout! Dit is nou een ECHTE Disney!

Echt een van die films die ik al sinds mijn geboorte kijk en al meer dan duizend keer heb gezien. Pas weer herzien in Blue-ray, blijft een erg mooie film. Erg goede animatie, goede stemmen, erg mooie tekenstijl, goede muziek en geweldige liedjes van George Bruns, Mooie achtergronden en een goed verhaal. Geregisseerd door niemand minder dan Wolfgang Reitherman, een van de beste animators van The Nine Old Men. Koning Jan (John) blijft een van mijn favoriete Disney-figuren.

Met Robin Hood geeft Ridley Scott zijn eigen versie op het alom bekende verhaal van de beroemde boogschutter. De titelrol wordt gespeel door Russell Crowe, wat voor veel kritiek heeft gezorgd. Hij zou teveel op Maximus uit Gladiator lijken en geen correct Brits sprak. Gezeik om te kunnen zeiken naar mijn mening, want Crowe vertolkt de rol meesterlijk en in vergelijking met Kevin Costner is het perfect Brits. Cate Blanchett deed het ook goed als Marion en verder waren er dan nog Max von Sydow en Mark Addy (Robert Baratheon uit Game of Thrones) als Broeder Tuck.

Er zitten een aantal historische incorrectheden in de film. Het Engelse hof was toendertijd Frans, dus Richard en John spraken geen Engels en daarnaast overleed Richard in de armen van zijn moeder (wel in Frankrijk op de terugweg van een kruistocht). Verder zijn er dan nog dingen als dat de helmen en de kastelen van latere data zijn en (de grootste fout van allemaal) dat John in werkelijkheid wel degelijk akkoord ging met de Magna carta, hoewel met grote tegenzin en pogingen eronderuit te komen. Maarja, gaan we daar echt moeilijk over doen? Ik denk namelijk dat dit de meest historisch correcte adaptatie van de legende is en ook nog het minst geromantiseerd. De Nobele Koning Richard die met Salladin geschaakt zou hebben is hier een arrogante krijgerskonging (wat helaas toch wat realistischer is). Wat dan wel weer zwaar geromantiseerd is in dit deel is Robin Hood's grote rol in de verdediging van Frankrijk en de feministische variant van Marion. Uiteindelijk verteld de film het verhaal voordat het bekende verhaal uit de legende begint (al zal een gedeelte daarvan anders moeten plaatsvinden).

De film is uitstekend geschoten en visueel is er niets mis met Scott’s Middeleeuwen. Een beetje CGI voor de Tower of London valt wel te vergeven. De maliënkolders, schilden, zwaarden, pijlen en vlaggen zien er allemaal uitstekend uit. Marc Streitenfeld maakt ook nog eens een prima soundtrack met hier en daar wat Keltische invloeden.

Wat minder dan Kingdom of Heaven, maar wel weer een heerlijke Middeleeuwse film van Ridley Scott. Ik raad overigens de Unrated Directors Cut aan, want de bioscoop-versie is een beetje kindvriendelijk gemaakt door het bloedvergieten te reduceren.

A wise man once said: "There are no perfect men in the world; only perfect intentions."

Had al een hoop gehoord over Prince of Thieves, dus was ik erg nieuwsgierig geworden. Vandaag had ik zin in een epische avonturen-film dus heb ik hem opgezet en het is zeker niet tegengevallen. Ik geloof dat ik de langere versie heb gezien, en daar ben ik blij om want het schijnt dat veel van de scènes met de heks zijn geknipt uit de kortere.

Kevin Costner is een uitstekende Robin Hood. Het enige kritiekpunt dat ik heb is dat hij geen Brits praat, als enige in de hele film (Freeman speelt een Moor dus hij telt niet mee). Ik had begrepen dat eerst ook de bedoeling was dat hij dat zou doen maar hij deed het zo slecht dat ze het hebben geschrapt. Morgan Freeman deed het prima als Azeem en Alan Rickman was echt geweldig als de Sheriff. Een hoop goede britse acteurs in kleinere rollen, Brian Blessed bijvoorbeeld. Wat ik ook geweldig vond was Sean Connery die aan het einde nog even opdaagt als Richard Lionheart.

De film lijkt het klassieke Robin Hood verhaal zoals ik het ken niet echt trouw te volgen maar geeft een verfrissende blik op de legende (en gebruikt als ik me niet vergis ook historische aspecten). Vooral het begin met de kruistochten, de heks en de Kelten vond ik een erg goede toevoeging.

De geweldige en enorm epische muziek van Michael Kamen help de film ook enorm. Vanaf het begin af aan was het al avontuurlijk door die heerlijke melodieën.

Prince of Thieves is erg vermakelijk, heeft voldoende actie, een sterk verhaal en mooie opnames in Kastelen en bossen. Alles wat een goede Robin Hood film nodig heeft. Tot op heden geen betere verfilming gezien van het klassieke heldenverhaal, al blijf ik Disney's Robin Hood om nostalgische reden nog steeds erg leuk vinden.

"Dead or alive, you're coming with me!"

Beter dan ik had verwacht. Voor de duidelijkheid: Als ik deze remake vergelijk met de 1987-versie is het echt zooi maar gewoon als film is het lang zo slecht nog niet.

Goed geacteerd, vooral door Gary Oldman. En ik vond de dramatische kijk op het verhaal ook wel geslaagd al is natuurlijk de wat gewelddadigere 80s versie veel beter ook qua drama.

De soundtrack was ook wel grappig, vooral dat ze Hocus Pocus van Focus hadden. Maar kan niet tippen aan de originele, die wel een van de beste soundtracks ooit is.

Vermakelijke film

Redelijke film. mooi fascinerend verhaal en al met al mooi gemaakt.

"I'm sure all this will make a great bed time story to tell your kid."

Erg goede film. Goede mix van Actie, Comedy en Drama.

Erg goed acteerwerk van Sean Connery, Nicolas Cage en Ed Harris. De anderen deden het ook best goed.

Goed verhaal. Vooral het verhaal rond Connery's personage vond ik erg interessant.

Visueel ziet de film er goed uit. Erg goede stunts en effecten. Al moet ik zeggen dat ik teleurgesteld was op de manier waarop ze Alcatraz hebben vormgegeven.

Erg goede en zeer vermakelijke film.

"I just want to say hi to my girlfriend, OK? Yo, Adrian! It's me, Rocky."

Heel erg goede film!! Een beetje volgens het zelfde concept als The Karate Kid. John G. Avildsen is zonder meer een van de beste regisseurs die ooit heeft rondgewandeld op deze planeet! Helaas ben ik een van de enige die dat vind en zijn films worden erg ondergewaardeerd.

Sylvester Stallone in zijn jonge jaren. Hij speelt goed moet ik zeggen en dit is zonder meer het beste waar hij in zijn hele carrière aangewerkt heeft. En hij speelt niet alleen de hoofdrol maar schreef ook het verhaal, dat zo'n goed verhaal uit zijn brijn zou kunnen komen had ik nooit gedacht. Verder ook goede prestaties van Talia Shire, Burt Young, Carl Weathers, Thayer David en ook vond ik Burgess Meredith ook erg goed als Mickey, ik kende hem al als Ammon in Clash of the Titans of de verteller van Zwilight Zone: The Movie. Ook grappig is dat de hond die Butkus speeld ook echt Butkus Stallone heet en de hond van Sylvester is.

De muziek van Bill Conti is grandioos! Samen met die van The Karate Kid en Masters of the Universe toch echt zijn beste werk.

Erg goed verhaal heeft de film. Voor een film over boxers is er erg veel diepgang en drama. Je hoeft ook helemaal geen fan van boxen te zijn om de film te volgen. Vooral de relatie tussen Rocky en Adrian vond ik een erg originele en goede wending in het verhaal.

Al met al een hele goede film (een schande dat deze niet in de top 250 van MM zit!). Ik vind The Karate Kid aan de ene kant iets beter omdat ik meer van Martial Arts hou en Pat Morita gewoon awesome is maar aan de andere kant is deze weer beter, dus ik hou het op gelijkspel. Ik vond het einde ook erg sterk. De film is helemaal niet cliché, Rocky wint niet! Dat vind ik nou net ook zo mooi. Het gaat niet om het winnen.

Erg goede film. Iedereen die hem nog niet gezien heeft moet zich schamen.

"Yo, Adrian, we did it... We did it."

Goede afsluiter van de Rocky-reeks.

Acteerwerk is in orde. Erg leuk om Stallone en Burt Woung weer te zien.

De muziek van Bill Conti is weer geweldig. Opvallend dat Micky's Theme veel word gebruikt ter wel hij niet in de film zit.

Nooit gedacht dat hij nog steeds kon boksen. Dit deel heeft de nodige drama en lijkt misschien nog wel het meest op deel één. Ik had graag wat meer flashbacks met Mick gezien. (GET UP YOU SON OF A BITCH!!). Erg vermakelijk en leuk om te zien.

Goed

"I just got one thing to say... to my wife at home: Yo, Adrian! I DID IT!"

Redelijk vervolg op Rocky. Bij The Karate Kid regisseerde John G. Avildsen wel de deel twee. Waar The Karate Kid II geen heroefening was van het eerste deel is dit deel dat wel een beetje.

Weer vergelijkbare acteerprestaties hier. Al vond ik Sylvester Stallone hier iets minder acteren, waarschijnlijk omdat hij niet genoeg gecorrigeerd werd (hij is immers zelf de regisseur).

De muziek is nog steeds van Bill Conti en is weer zacht uitgedrukt geweldig.

Net als The Karate Kid II en Dracula: Prince of Darkness begint de film met een herhaling van het laatste gevecht uit het vorige deel. Dat vond ik wel sterk. Het begin van dit deel was dan weer wat minder. Aan het einde zitten dan toch weer mooie momenten. Wel vind ik waar Creed in deel één nog een beetje sympathiek is is hij hier echt een bad-guy die wraak wil. Rocky krijgt een kind en Adrian raakt in coma maar daarna gaat het gevecht gewoon door. En dit keer wint Rocky, het sterke van deel 1 was juist dat hij niet won. Ook raar dat Adrian eerst niets van boxen wou weten en er niet na durfde kijken en nu wel ineens.

Minder maar een redelijk vervolg.

"The worst thing that happened to you, that can happen to any fighter: you got civilized."

Erg leuk vervolg! Veel beter dan Rocky II.

Het acteerwerk is hier weer vergelijkbaar. Een erg leuke toevoeging aan de cast is Mr. T. Erg jammer dat Mick dood gaat. Stallone speeld hier veel beter dan in de vorige film.

Het verhaal is erg goed. Er worden weer wat oude bekende naar boven gehaald. Er worden nieuwe dingen toegevoegd en er een grote wending en het beste nog het is geen heroefening.

De muziek van Bill Conti is weer meesterlijk. Eye of the Tiger is een erg goed nummer!

Tot nu toe het meest vermakelijke en op-een-na-beste deel uit de Rocky-reeks. Wat meer 80's dan de eerdere delen. Erg leuke film die voorbijvliegt.

Een aanrader!

"I guess what I'm trying to say is, if I can change, and you can change, everybody can change."

Goede film! Weer een erg goed vervolg op Rocky IV weer iets beter dan Rocky II.

Weer goed acteerwerk. Grappig dat Brigitte Nielsen die haar debuut maakte in Red Sonja dat zelfde jaar hier ook speelt met een wel heel nep Russisch accent. Dolph Lundgren die ik ken als He-man uit Masters of the Universe acteerd hier veel beter dan in Masters of the Universe en is best wel goed maar weer met een erg nep Russich accent en zijn box-choreografie is veel slechter dan die van Stallone.

Erg zonde dat ze Bill Conti geen muziek hebben laten componeren voor dit deel. Vince DiCola score mag er ook wel wezen en nummers zoals Heart's On Fire, Burning Heart, No Easy Way Out ect. zijn natuurlijk ook geweldig. Toch vond ik het erg goed dat ze aan het eind nog even Bill Conti's theme draaien.

Rock IV is heel erg tiperend voor de 80's; Robots, Russen, 80's muziek noem het maar op. Weer is dit een erg vermakelijk deel. Iets beter dan Rocky II en III. Erg leuke film en een sterk vervolg.

"Get up you son of a bitch! 'Cause Mickey loves you!"

Dit deel kon iets heel erg goeds worden. Avildsen zit weer in de regisseursstoel en Bill Conti componeert de muziek weer. Heel erg goed word het echter niet maar ik vind het een waardige afsluiter van de serie.

De cast is in orde. Stallone acteert hier erg goed en zijn zoon Sage doet het ook lang niet slecht. Ook erg leuk dat ze Burgess Meredith terugbrengen voor een paar geniale flashbacks.

De muziek van Bill Conti is geweldig! Micky's Theme vond ik ook erg mooi en dramatisch.

Het verhaal is niet het beste maar ik begrijp niet waarom dit deel zo word ondergewaardeerd. Het einde is zacht uitgedrukt geniaal. De chemie tussen Rocky en zijn familie maakt de film ook wel boeiend.

Een waardige afsluiter zoals ik al zij wel jammer dat Rocky hier nauwelijks bokst.

Goed

In tegenstelling tot velen vond ik Star Wars: Episode VII - The Force Awakens een grote teleurstelling. Hoewel ik het overbodig vond om nog meet films te maken in de reeks had ik toen als fan wel hoge verwachtingen. Deze keer waren mijn verwachtingen een stuk minder. Met name omdat het geen echte Episode maar een spin-off is heb ik de film toch een kans gegeven.

In de dagen voor de Battle of Yavin krijgen de Rebellen bericht van een overgelopen Keizerlijke piloot dat het Galactische Keizerrijk een wapen aan het bouwen is om planeten te vernietigen: De Death Star. Jyn Erso wordt door de Rebellen benaderd omdat haar vader de Death Star heeft ontworpen en een zwakte in het ontwerp heeft geplaatst.

Rogue One is weer een beetje donker en serieus, een prettige verandering na het haast tekenfilmachtige The Force Awakens. Je hebt echt het gevoel dat er echt een oorlog wordt uitgevochten, zoals je dat ook had in The Empire Strikes Back. De film haakt zelfs een beetje in op de actualiteit door Arabische planeten en terroristen te gebruiken (tijdens het kijken schoot de titel ‘IS in Space’ me te binnen… ). Felicity Jones zette een goed nieuw personage neer, minder tweedimensionaal als Rey. De Mexicaanse Diego Luna speelde ook goed als de (niet perse heroïsche) Rebel en Ben Mendelsohn zette een leuke badguy neer. Forest Whitaker en Mads Mikkelsen speelde ook goed, al hadden ze geen bijzonder grote rollen. De nieuwe personages vond ik allemaal wel leuk, al is er niet echt sprake van veel karakterontwikkeling.

Regisseur Gareth Edwards voert een aantal veranderingen in ten opzichte van de andere films. Zo is de vertrouwde opening crawl verdwenen, hebben we geen slide overgangen meer en keert John Williams niet terug als componist (al is dat niet zozeer de schuld van Edwards). Michael Giacchino’s soundtrack vond ik wel geslaagd. Er zaten een aantal mooie themes in, maar soms voelde de muziek ook niet helemaal passend. De cinematografie is degelijk en de film is mooi opgenomen. De effecten waren soms duidelijk practical, maar soms helaas ook duidelijk CGI. De rebellenbasis en de schepen zagen er allemaal in ieder geval erg gaaf uit en ook de nieuwe locaties vond ik mooi ontworpen. De editig had wel minder vlot gekund, dit is wel een beetje erg pats-boem. Het lijkt haast wel alsof alle overgangen eruit zijn geknipt. Een ding kun je wel zeggen van Edwards, hij heeft veel meer verstand van Star Wars als die prutser van een J.J. Abrahms, want Rogue One voelt veel meer aan zoals we gewend zijn. Niet alleen zoals de Original Trilogy, maar ook zoals de Prequels (met name door de rol van o.a Bail Organa en het ontwerp van enkele schepen).

Wat wel onveranderd is gebleven is dat de film heel erg teert op nostalgie. We worden doodgegooid met een overkill aan cameo’s, gastoptredens en eastereggs. Hoewel het een beetje gedwongen aanvoelt, vond ik het als fan eigenlijk toch wel leuk dit keer. Toen ik totaal onverwacht een van mijn favoriete acteurs (die al jaren is overleden) weer in zijn rol van Grand Moff Tarkin zag, had ik toch even een echt fanboy momentje. Hoewel je kon zien dat het CGI was vond ik het toch nog best goed gedaan. Het roept wel vragen op, want het is toch wel een dingetje om iemands beeltenis te gebruiken als deze persoon reeds is overleden. In principe zou je nu namelijk ook weer gewoon verder kunnen gaan met het maken van de Hammer Horror-films met Peter Cushing. De gaafste badguy allertijden: Darth Vader is tevens teruggekeerd met de vertrouwde stem van James Earl Jones en ik kreeg echt kippenvel. Zijn rol is klein, maar hij komt wel degelijk in actie. Ik vraag me wel af waarom Darth Vader niet gewoon een hele grote rol speelt, dit hadden ze namelijk makkelijk kunnen doen. Helemaal aan het einde krijgen we ook een door CGI verjongde Prinses Lea te zien om het verhaal helemaal rond te maken. Het letterlijk overnemen van shots uit A New Hope was toch wel een beetje teveel van het goede, zo zie je een aantal shots van de Rebellen uit de Battle of Yavin die me wel heel bekend voorkwamen.

In tegenstelling tot The Force Awakens is het plot van Rogue One wel best aardig. Toch waren er nog steeds een paar continuïteitsproblemen met de andere Star Wars-films en andere dingen in het verhaal die enigszins ergerlijk waren. De slag aan het einde was van veel te grote schaal, er waren nog meer schepen bij betrokken dan bij de Battle of Yavin zelf en als je Star Destroyers en ATAT’s met een paar schoten kan neerhalen hier, waarom lukt dat dan niet in A New Hope? Ze hadden het beter een subtiele kleinschalige onderneming kunnen houden, spionage zoals wordt gesuggereerd in A New Hope. De nieuwe personages vond ik allemaal niet tegenvallen, al moet ik wel eerlijk toegeven dat het me eigenlijk helemaal niets deed toen ze allemaal stierven. Ter vergelijking, in Revenge of the Sith kreeg ik een wel brok in mijn keel toen ik een aantal Jedi die ik nooit eerder had gezien zag sterven. Ook ergerde ik me er een klein beetje aan dat Orson Krennic nooit genoemd werd in de lore rond de Death Star, zo ver ik weet is de Death Star Tarkin’s project (maar dat is echt een fan-dingetje).

Verder was het einde misschien iets te letterlijk een voorbode op A New Hope, ik bedoel de film eindigt letterlijk 1 seconde voor het begin van A New Hope. Eigenlijk was het einde van Revenge of the Sith ook al genoeg geweest. Het is dus ook een beetje een overbodige film, plot technisch dan. Je wil mischien zien hoe ze die plannen dan hebben gekregen, maarja daar is de Extended Universe toch voor (ooh wacht, die is ongeldig verklaard).

Sommige noemen Rogue One de beste Star Wars-film sinds The Empire Strikes Back. Dat vind ik persoonlijk toch wel een beetje overdreven. Return of the Jedi is toch echt beter met een van de beste afsluitingen van een filmreeks ooit en Prequel-haters kunnen zeggen wat ze willen maar Revenge of the Sith was ook echt een van de allerbeste Star Wars-films. Een teleurstelling was het zeker niet en de nare smaak van The Force Awakens is een beetje weggespoeld, maar met de 6 originele films kan de film echt niet concurreren. Een erg vermakelijke film was het wel en het is absoluut een aanrader, ook als je Episode 7 niet goed vond. Met name de eerste helft van de film vond ik erg sterk. Mooie nieuwe planeten, serieus oorlogs-drama en een lekker donkere backstory. De tweede helft is misschien net wat teveel spektakel, maar mag er ook zeker wezen.

Deze vroege Robert Zemeckis-film toont al een hoop van zijn kwaliteiten en maken duidelijk dat helemaal in Spielbergs clubje past.

Een schrijfster van Romantische romannetjes krijgt een pakketje uit Colombia. Later blijkt dat er een schatkaart inzit, twee boeven willen dat ze die kaar naar Colombia komt brengen, als zullen ze haar zus wat aandoen. Eenmaal in Colombia gaat het al meteen helemaal fout als ze verdwaald. Gelukkig loopt ze avonturier Jack T. Colton tegen het lijf...

Prima acteerwerk van Michael Douglas en Kathleen Turner. Verder had Danny DeVito ook wel een leuke rol. Ook de Colombianen vond ik wel leuk vertolkt.

De film heeft een leuke humor maar bevat daarnaast ook best wat actie. Ik had eigenlijk een soort Indiana Jones-parody verwacht, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. De muziek van Alan Silvestri geeft de film een leuk 80s sfeertje mee en de film is goed opgenomen.

Heel bijzonder wordt Romancing the Stone nergens, maar het is een vermakelijke film om een keer gezien te hebben. Een jaar later zou Zemeckis Back to the Future regisseren, zowat de enige komedie-film die tot mijn absoluut favoriete films behoort.

"No questions. No answers. That's the business we're in. You just accept it and move on. Maybe that's lesson number three."

Een Ronin is een Japanse Samoerai wiens meester is vermoord. Deze Ronin gaat echter niet over Samoerai maar over de huurling Sam die samen met wat anderen word ingehuurd door IRA-agente Deirde om een mysterieuze koffer uit de handen van de Russische maffia te houden.

Een sterke rol van Robert DeNiro. Jean Reno en Natascha McElhone waren ook erg goed. Het acteerwerk in Ronin is helemaal in orde. Daarin onderscheid het zich van de standaard actiefilmpjes waar toch altijd wel een paar zeer slechte rollen in kunnen zitten.

Het verhaal van Ronin is erg sterk. Schrijver J.D. Zeik (grappige naam) heeft verder geen bekende titels op zijn naam staan, scriptschrijver David Mamet wel namelijk die andere geweldige actiefilm: The Untouchables (1987). Het word nergens erg vergezocht of over-the-top en blijft realistisch. DeNiro lijkt geboren voor de rol van personage Sam.

Aangezien het een film van eind jaren '90 was was ik er op voorbereid actiescènes te zien met een hoop CGI-spektakel. Gelukkig werd ik zeer positief verrast, er zit namelijk helemaal geen CGI in. De hele film is op locatie opgenomen op twee scènes na, de scene dat Sam en Vincent van Jean-Pierre weg rijden en de openingsscène. De achtervolgingsscènes zijn spectaculair en heel erg goed gefilmt. Er zit niet veel overdreven actie in deze film een paar gave shoot-outs en achtervolgingen waarvan de stunts allemaal erg goed zijn. 80 auto's zijn verloren gegaan tijdens de opnames en wel 300 stuntchauffeurs zijn gebruikt, waaronder F1 coureur Jean-Pierre Jarier. Acteur Skipp Sudduth heeft al zijn stunts zelf gedaan.

Verder is de cinematografie van de film erg sterk. De hele film is erg mooi opgenomen. Ook de Japanse letters tijdens de opening vind ik wel wat hebben. De muziek klinkt ook een beetje Japans op sommige momenten. Tijdens het ballet is o.a. Rhapsody on a Theme of Paganini uit Somewhere in TIme (1980) gebruikt.

Al met al weer een zeer sterke film. Heb me prima vermaakt.

Aanrader

"I've always wished for more artistic talent. Well, murder can be an art, too. The power to kill can be just as satisfying as the power to create."

Rope, de Hitchcock die uit één enkel shot bestaat. Ook is het de eerste Hitchcock in kleur, ik wist niet eens dat eind jaren '40 al in kleur werd geschoten. Nu ik inmiddels aardig verslaafd ben geraakt aan de films van The Master of Suspense kon deze natuurlijk niet uitblijven.

Twee samenwonende mannen vermoorden een oude studie-vriend en nodigen zijn kennissen uit voor een diner. Een van hen geniet van de spanning om ontdekt te worden, de ander is er als de dood voor. Was het wel zo slim om ook hun oude schoolmeester uit te nodigen?

Het acteerwerk in Rope is uitstekend, ook tijdens de erg lange shots doet iedereen het nog steeds top. Het is geen film voor mensen met een korte aandachtspannen. De hele film bestaat in principe uit dialoog en de spanning zit hem volledig in de suspense dat iemand de kist zou kunnen openen en het lijk vinden.

De film bestaat niet echt uit één enkel shot, er word in de film 10 keer overgegaan naar een ander shot. Vaak is dat gedaan als een acteur met zijn rug naar de camera staat zodat het nauwelijks opvalt. Dat moest ook wel, want toendertijd kon je niet langer dan 10 minuten achter elkaar filmen. De acteurs konden het uiteraard wel, dat doen ze bij theater immers ook, maar voor de camera is het erg moeilijk. Zo zijn ze met de camera over iemands voet heengereden en viel een glas stuk dat snel buitenbeeld opgeruimd moest worden.

Ik vind het ongelovelijk knap dat Hitchcock zelfs met deze onconventionele manier van filmen ook nog goede cinematografie wist te behouden. De film heeft een aantal van de beste long-takes die ik ooit heb gezien. Hoewel de film in principe real time is, gaat de tijd in de film toch sneller als in het echt. Op een slimme manier wordt de lucht steeds donkerder gemaakt en hebben de gasten steeds minder eten op hun bord (terwijl ze nauwelijks eten).

Hitchcock's meest controversiële film. Destijds werd de film door Amerikaanse bioscopen geweerd omdat er in de film wordt gesuggereerd dat de twee hoofdpersonen homoseksueel zijn.

Hitchcock's cameo is wederom moeilijk te spotten, tijdens de opening titels loopt hij voorbij en later kan de schaduw van zijn silhouet worden gezien. Het onderwerp: Angst on ontdekt te worden, is ook weer helemaal typisch Hitchcock.

Hoewel Hitchcock de film later afdeed als een experiment of stunt en James Stewart Rope de enige slechte film van Hitchcock vind, vond ik het toch een erg sterke film. Vele male beter dan bijvoorbeeld Birdman die hetzelfde heeft geprobeerd. Hitchcock weet de aandacht van de kijker goed vast te houden en door zijn suspense is het ook nog eens erg vermakelijk.

"To 1966! The year One."

Mijn eerste film van Roman Polanski, niet helemaal wat ik ervan had verwacht maar het viel ook niet tegen.

De film doet er even over voordat hij een beetje opgang komt. De locatie had in het begin wel iets mysterieus maar is uiteindelijk niet erg interessant. Voor 1968 ziet de film er niet bijzonder gedateerd uit maar het acteerwerk was niet zo goed als ik had verwacht. De editing van de film is ook enorm droog, er word vaak midden in een conversatie weggeknipt na een enorm droge opmerking en van overgangen zijn nauwelijks sprake.

Mia Farrow vond ik het erg sterk doen in de hoofdrol, al was dat in zichzelf praten wel een beetje raar (onnatuurlijk). Sommige personages vond ik ook een beetje vervelend, Minnie Castevet bijvoorbeeld, en niet al het acteerwerk was even overtuigend. Maar toch ook niet minder als bij horror gebruikelijk is.

Met de muziek van Krzysztof Komeda was niets mis, lekker mysterieus en onheilspellend, vooral de geweldige openings theme met Mia Farrow's stem was iconisch. Dit is wel weer zo'n film die een gebrek aan soundtrack heeft, met te veel en te lange stiltes. De film vond ik dan ook weer een beetje langdradig, het was gelukkig geen heel lange zit maar de film keek niet echt lekker weg.

Het verhaal word pas na een tijdje interessant maar is dan ook lekker mysterieus. Het concept is tegenwoordig al heel vaak uitgemolken maar deze visie met hekserij kon mij zeker bekoren. De Heksensabbaths deden mij ook een beetje aan het werk van H.P. Lovecraft denken. Hoewel Rosemary's Baby een van de betere films in dit sub-genre is vond ik The Exorcist en (vooral) The Omen toch net iets sterker.

De film leunt eigenlijk helemaal niet op schrik-effecten of gore maar is meer een psychologische horror, toch vond ik het einde best wel schokkend (en ik ben al heel wat horror gewend). Een menigte die een beetje 'Heil Satan' staat te roepen, gadverdamme. Hoewel ik het einde wel sterk vond liet het me wel een beetje met gemengde gevoelens achter, Rosemary had het kind moeten doden vind ik. De surrealistische droomscènes hadden wel wat, al was het blue-screen werk niet fantastisch. Die scène met de duivel was behoorlijk freaky.

Het boek ken ik niet, maar zal ik waarschijnlijk voor mijn Engelse lijst moeten gaan lezen. Volgens de schrijver van het boek, Ira Levin, is de film heel erg trouw aan het boek. Polanski's vrouw en kind zijn na het verschijnen van de film vermoord door aanhangers van de Manson Family (wat een gekken).

Het verhaal vond ik wel goed en de cinematografie is prima maar toch is het niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Alsnog geef ik de film een dikke voldoende, ben benieuwt naar het andere werk van Polanski.

Een Griekse man is ontsnapt uit een experimenteel ziekenhuis en maakt onderweg slachtoffers. De man is niet te doden omdat zijn cellen zichzelf genereren. Een lokale politieagent en een Griekse priester proberen hem tegen te houden.

Rosso Sangue oftewel Absurd oftewel Antropophagus 2 is een typische Italiaanse Splatter film van Joe D'Amato. De film doet heel erg zijn best om Amerikaans te lijken, zo wordt er continu gesproken over 'the game' die op TV is en waardoor de hele politiemacht ontregeld is. Echter is het heel duidelijk dat de oude landhuizen met zelfs complete middeleeuwese inrichting in Europa staan en niet in the states.

Wat Rosso Sangue leuk maakt zijn de lekker uitgebreide stukjes gore, waar alleen Italianen weer creatieve en onwaarschijnlijke mogelijkheden voor zien. De noodzaak van gore wordt nergens in de film duidelijk, maar vermakelijk is het wel en gezien het budget ziet het er niet onaardig uit. Het verhaaltje erom heen is vrij saai en de film doet veel mislukte pogingen ons iets om de personages te laten geven. Veel pogingen tot suspense zijn veel te lang gerekt waardoor het tempo er helemaal uit gaat.

Al met al weer een lekker foute Italiaanse splatter-filmpje. Niet echt heel bijzonder.

Hatchet for the Honeymoon is een aparte film van Mario Bava die nog het meest doet denken aan American Psycho of de Hannibal TV-serie, maar dan met Edgar Allan Poe-achtige bovennatuurlijke elementen. Het is een Giallo-achtige slasher, maar dan met de moordenaar als hoofdrolspeler. Bava wilde duidelijk breken met het cliché dat de moordenaar aan het einde werd onthuld (dat hij overigens zelf heeft bedacht en tot in den treuren is gekopieerd).

De eigenaar van een Franse mode studio is in werkelijkheid een geestelijk gestoorde moordenaar die jonge vrouwen vermoord als ze op het punt staan te trouwen. Hij doet dit om te achterhalen hoe zijn moeder is vermoord toen hij nog jong was. In de hoofdrollen Stephen Forsyth (een Britse Italo acteur), Dagmar Lassander (de Duitse actrice die bijna was verbrand door Lucio Fulci) en Laura Betti (La Dolce Vita, Novecento).

De opnames zijn gemaakt in het voormalige huis van de Spaanse dictator Franco, waardoor er tijdens de hele productie politieagenten aanwezig waren om te kijken of er geen bloed op de vloer zou komen. De opnames lijken op sommige momenten citaten uit Hitchcock-films; het schot van de trein in het begin en het shot van John die met een schoteltje de trap op loopt bijvoorbeeld. Verder zit er minder sfeervol kleurgebruik in de film als we van Bava gewend zijn, maar de opnames waren toch zeker stilistisch te noemen. De muziek was een tikkeltje herhalend, maar wel heerlijke typisch Italiaanse klanken.

Al met al een vrij vreemde film. Geinig om gezien te hebben en qua plot zeker van grote invloed op films als Profondo Rosso van Dario Argento.

Erg slechte en onnozele film. Slaat helemaal nergens op. De effecten zijn bezopen slecht. Slechte geluidseffecten. Een beetje typisch.

Dat Lion's Cate pictures tot zo iets in staat was wist ik niet. Steven Williams was zo slecht nog niet als die neger en is daarmee ook de enige goede acteur in deze hele film.

Redelijke film. Leuk en vermakelijk. Goede Stemmen en redelijke liedjes. Maar vreselijke animatie met een bagger inkleuring. Als ik deze film voeger niet altijd met kerst keek zou hij geen voldoende hebben gehad. Ga hem niet herbekijken omdat ik bang ben dat ik hem dan een dikke 0,5 ga geven,

"Whatever doesn't kill me makes me stronger!"

Geniale Cannon-film! In het zelfde jaar als de eerste High-budget Cannon-film Lifeforce maken ze deze geweldige film. Het verhaal is gebaseerd op een screenplay van Akira Kurosawa en ik moet zeggen dat dit wel de meest serieuze film van Cannon is.

We zien Jon Voight, hier nog redelijk in zijn jonge jaren, die toen ook al een meesterlijk acteur was. Kenneth McMillan, die ik al kende als Baron Harkonnen uit Dune, doet het hier ook weer erg overtuigend als MacDonald. John P. Ryan is ook wel een sterke vertolking van de gevangenis directeur, vooral in de "wc-scène" vond ik hem best wel bad-ass. Rebecca De Mornay vond ik ook wel goed als Sara, alleen waren die vlechtjes een beetje vreemd. Eric Roberts vond ik dan weer niet echt geweldig en ik moet zeggen dat zijn matige acteerwerk vrijwel het enige is dat verraad dat dit een Cannon-film is.

De muziek van Trevor Jones was meesterlijk en had ondanks het typisch 80's geluid (dat ik wel kan waarderen) een dramatisch sfeertje.

De effecten en locaties vond ik ook erg goed en dit is technisch wel een volmaakte film. Het levende bewijs dat Cannon niet alleen maar b-films maakt.

"You cold-blooded bastard! I'll tell you what I think of it: I live to see you eat that contract, but I hope you leave enough room for my fist because I'm going to ram it into your stomach and break your god-damn spine!"

Poe, tegenvaller. De filmmakers wisten niet eens dat ze met Stephen King te maken hadden en het was dan ook geen wonder dat hij allerminst tevreden was over deze verfilming (hij schreef het verhaal onder het pseudoniem Richard Bachman).

Arnold Schwarzenegger, qua acteerprestaties geen geweldige acteur maar met de juiste regie kan hij toch zeker wat op leveren. In Conan wist John Milius de ultieme barbaar uit hem te krijgen en Paul Verhoeven heeft ook prima prestaties weten te krijgen van hem in Total Recall. Hier is het echter waardeloos, in het begin was het om te janken zo gemaakt en later praat Arnie vrijwel alleen in flauwe one-liners, die hij bijna allemaal al eens eerder heeft gebruikt. Niet dat de andere acteurs allemaal zo goed waren.

Met het verhaal, daarmee bedoel ik het verhaal van King, is niets mis. Van het boek van King is zelfs de plotomschrijving duizendmaal beter: In ''Vlucht naar de Top'' geeft Stephen King door de ogen van een burger die ook maar gewoon zijn best probeert te doen, een cynische blik op de samenleving in de nabije toekomst. Op jacht naar hoge kijkcijfers worden er steeds extremere televisiespelletjes bedacht. Kandidaten genoeg:de werkloosheid is hoog en uitkeringen zijn er niet. Ben Richards, achtentwintig jaar, is de wanhoop nabij. Zijn dochtertje is ziek en geld om medicijnen te kopen is er niet. Ben schrijft zich in als kandidaat voor Vlucht naar de Top. Hoofdprijs: één miljard dollar. Het spel: een jacht op leven en dood...

De stijl van de film past gewoon totaal niet. Bovendien is het waardeloze Sci-Fi, alles ziet er uit als 1987. Kleding, Muziek en bovenal de enorm foute tv-uitzendingen. Bij SF die zich af speelt in 2025 is het wel degelijk de bedoeling dat je ook wat futurisme gebruikt, natuurlijk op politiek niveau is dat wel gedaan. Ook waardeloos was hoe ze de grote tv-schermen hebben gemaakt, niet eens de moeite gedaan er wat ruis overheen te gooien.

Nee, Paul Michael Glaser is duidelijk niet de geschikte regisseur voor deze film. Zelfs Arnie had dat al meteen door. Glaser heeft voor The Running Man namelijk alleen maar tv-films en tv-series geregisseerd, en dat is duidelijk te zien aan de film.

Waarom ik de film alsnog een voldoende geef? Als je even vergeet dat het een Stephen King is en het behandeld als iedere andere cheesy 80s Arnie-flick, vond ik hem best wel aardig. In ieder geval was het wel best vermakelijk.

"Lupin! Don't you dare die before I get to arrest you!"

Hayao Miyazaki's eerste avondvullende animatiefilm. Als animator heeft Miyazaki samen met Isao Takahata al aan veel tv-serie's gewerkt, waaronder veel voor de westernse markt. Heidi is hier een goed voorbeeld van. Toen de tv-serie Lupin een speelfilm moest krijgen werd Miyazaki ingehuurd. De deadline was slechts 4 maanden en er werden een hoopwijzigingen in het verhaal gemaakt om de film op tijd af te hebben. Miyazaki verteld in interviews dat hij erg ontevreden is over het resultaat. Die mening deel ik niet.

De Engelse dub was wel aardig, al is het nauwelijks synchroon met wat er gezegd word. Het verhaal is gebaseerd op de legende en strips van de Franse Lupin (ook wel Wolf). Op het eerste oog lijkt het een soort geanimeerde James Bond maar het is veel meer. Spionage, Actie, Misdaad, Mysterie... heel erg divers. Van valsmunterij en interpol tot een geheime schat en een duistere orde. Zelfs de actie in de film is erg aardig, beetje over-the-top en slapstick maar dat is juist erg gaaf hier. Ik vond het een erg vermakelijk en goed verhaal.

De animatie was goed, erg mooi getekend allemaal. De achtergronden waren erg mooi en ook het artwork is allemaal geweldig. Deze film laad Miyazaki's waardering voor de Europese landschapen en cultuur duidelijk zien. Erg goede research is er gedaan door de animators, niet alleen het kasteel en de auto's maar ook alle landschappen en zelfs christelijke symbolen zijn perfect in de film verwerkt. Later in Proco Rosso en The Wind Rises zou Miyazaki weer een Europese landschappen gebruiken. Deze film is een goed voorbeeld van hoe cel-animatie er prachtig uitziet op blue-ray, ik blijf het zeggen; er bestaat geen beter medium om een verhaal te vertellen. Wat wel tegenviel waren de mondanimaties, al wat ze doen is open en dicht gaan en sommige personages praten enkel uit hun mondhoeken.

De muziek is een typisch product van de jaren '70. Yûji Ohno heeft goede muziek gecomponeerd, er is een leuke j-pop themesong en er zijn allemaal lekker kitscherige geluidseffecten.

Er zijn in Japan nog veel meer films over Lupin gemaakt en ook een hoop series maar die zijn allemaal veel minder goed getekend als deze prent.

Al met al vond ik het een erg goede film met voor ieder wat wils, humor, actie en avontuur. Het zou me verbazen als er geen Nederlandse dub is die op VHS in omloop is geweest. Zelfs een low-budget film voor de westerse markt maakt Miyazaki tot een meesterwerk. Een aanrader.