Meningen

Prachtige film!! Remake van de Japanse Drama-film Hachikô Monogatari (1987) die ik echt nog eens moet zien. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Erg ontroerend en mooi gedaan. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat een hond iedere dag opnieuw zijn baasje opwacht en het bizarre is dat het nog echt gebeurd is ook. Prachtige hond.

De muziek is ook erg mooi. Er is goed geacteerd, leuk om bekende gezichten als Richard Gere en Erick Avari te zien.

Al met al is dit een heel erg mooie en ontroerende film.

Hacksaw Ridge verteld het waargebeurde verhaal van Desmond T. Doss. Doss meld zich vrijwillig aan voor het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar weigert om een wapen aan te raken. Hij wil enkel mensen helpen als hospik en geen vijanden doden, hetgeen zorgt voor confrontaties met zijn superieuren. Hun mening over Doss veranderd echter als Doss het leven van 75 gewonde soldaten red in Okinawa.

De film viel vorig jaar behoorlijk in de prijzen en won onder andere twee Oscars, voor Editing en Sound Mixing. In Australië werd de film zelfs als beste film van 2016 uitgeroepen. We kunnen dus wel spreken van Mel Gibson's comeback naar Hollywood na een decennium lang niet als regisseur actief te zijn geweest.

Hoewel Mel Gibson zijn kwaliteiten als regisseur met films als Braveheart meer dan bewezen heeft, is Hacksaw Ridge voor een groot deel toch het oppervlakkige waargebeurde heldenverhaal dat we zo vaak van Hollywood voorgeschoteld krijgen. De context van de slag om Okinawa en de achtergronden van het conflict met Japan worden niet belicht. Het was opzich een goed portret van het leven van Doss, maar zoals wel meer films van Mel Gibson speelt de film heel erg in op patriottisme en draait het eigenlijk helemaal om de heldendaden van Doss. Uiteraard een erg bijzonder gegeven, maar of ik er een hele film aan zou wijden weet ik niet. Braveheart had namelijk ook nog meer verhaallijnen en behandelde ook verschillende veldslagen en achtergronden. De Japanners blijven hier erg oppervlakkig, met uitzondering van de (erg mooi geschoten) Seppuku-scène dan.

Ik moet Gibson wel nageven dat de film cinematografisch niet veel verkeerd deed. De beelden waren prima geschoten en de effecten en stunts zagen er allemaal goed uit. Met name de scènes dat de soldaten voor het eerst het slachtveld oplopen waren indrukwekkend.

Andrew Garfield - die ik onlangs erg goed vond in Martin Scorsese's Silence - speelde wel een aardige rol als Desmond, al moet ik wel zeggen dat zijn accentje en grijns me uiteindelijk begonnen te irriteren. Een oude Hugo Weaving deed het ook goed als de vader van Desmond.

Hacksaw Ridge is een redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is boeiend genoeg voor de speelduur en de actie en mooie beelden weten prima te vermaken. Hacksaw Ridge is vooral een portret van een opmerkelijke soldaat, verwacht echter geen film met veel historische achtergronden of complex oorlogsdrama.

"I met him, fifteen years ago; I was told there was nothing left; no reason, no conscience, no understanding; and even the most rudimentary sense of life or death, of good or evil, right or wrong. I met this six-year-old child, with this blank, pale, emotionless face, and the blackest eyes... the devil's eyes. I spent eight years trying to reach him, and then another seven trying to keep him locked up because I realized that what was living behind that boy's eyes was purely and simply... evil."

Niet Carpenter's beste werk. Ik vond namelijk films als The Fog en Prince of Darkness wat sterker. Zijn beste film blijft voor mij nog altijd The Thing, des al niettemin is Halloween een erg gave simpele slasher-film.

De jonge Jamie Lee Curtis is leuk in de hoofdrol en het acteerwerk is allemaal wel in orde, zelfs van de kleine kinderen. Maar de meest getalenteerde acteur was toch wel Donald Pleasence. De rol van Pleasence werd eerst aangeboden aan zowel Peter Cushing als Christopher Lee (De horror legendes van Hammer) die beide weigerde, later heeft Lee in een interview gezegd dat het het domste is dat hij ooit heeft gedaan, het had namelijk zijn carrière een enorme boost kunnen geven.

De film was lang niet zo eng als ik had gedacht. Ik had ook verwacht dat de moorden veel bruter zouden zijn. Toch vind ik wel dat Halloween een erg lekker sfeertje heeft en wel degelijk een groot gehalte spanning heeft. Waarschijnlijk is hij ook veel enger als je hem s'avonds laat op Halloween kijkt in plaats van op klaarlichte dag in februari.

Carpenter heeft hier toch met redelijk simpele middelen wel een best gave horrorfilm neergezet. De effecten en stunts waren allemaal geslaagd en ik vond de film nergens enorm inzakken. Vooral zijn vertrouwde muziek was erg goed en bevorderde de spanning enorm. De bovennatuurlijke uitstraling die ze de stalkende Michael Myers gaven had wel wat.

Grappig feitje is dat de film die de kinderen op Halloween-avond kijken de beroemde 50s horror The Thing from Another World is, waar Carpenter 4 jaar later een remake van zou maken.

Ik had brutere kills verwacht maar toch zijn ze hier lang niet slecht. Erg goed gedaan en effectief voor de sfeer. Vond het wel zielig voor die hond die Michael afmaakt. Geniaal eigenlijk dat Michael met een James T. Kirk-masker rondloopt, het schijnt dat dat het aller goedkoopste masker was dat Carpenter kon vinden.

Het einde van de film schreeuwt om een vervolg. Carpenter sluit de film naar mijn mening niet echt goed af, het verhaal is nog open. Ik ben benieuwt of de extended cut wat meer laat zien. Erg spijtig dan weer dat Carpenter het tweede deel niet heeft gemaakt (wel de muziek en het script). Door de jaren heen is Carpenter's slasher ook gigantisch uitgemolken met talloze vervolgen en remakes. Ik wil best geloven dat Michael de steek van een brijnaald, een mes in zijn maag en een twee kogels overleeft om weg te kruipen als die ouwe even niet kijkt maar dat hij nog zolang leeft en steeds terug komt slaat gewoon nergens op, het is een mens geen Dracula. Was ook vaag dat telkens als hij gewond raakt hij even gaat maffen en dan weer opstaat, maar dat heeft dan ook weer iets.

Al met al minder dan ik had verwacht maar toch een erg spannende horrorfilm met een lekker sfeertje. Het blijft een Carpenter, al is zijn camerawerk hier wat minder dan normaal toch is dit een erg goede film die iedere horror-liefhebber wel moet hebben gezien.

"It's Time, Michael."

Net zo goed, zo niet beter dan de eerste Halloween film.

Jamie Lee Curtis en Donald Pleasence zijn weer terug. De andere acteurs waren vrij matig en Curtis heeft ook geen heel grote rol in de eerste helft van de film. Pleasence komt gelukkig wel veel aanbod en doet het weer erg goed.

De film gaat meteen verder waar de vorige ophield. De film weet meteen de spanning van de vorige film te hervatten. Zoals ik had gehoopt zitten hier veel meer brute kills in met meer gore. Ook veel meer schikmomenten. Nu Carpenter meer aandacht aan de muziek kon besteden heeft hij ook een betere score gemaakt. Hoewel het simpele karakter van de vorige soundtrack ook erg geslaagd was vind ik de uitgebreidere meer op Synthesizers leunende muziek van dit deel beter.

Sommige scénes zijn door Carpenter geregisseerd en waren bedoelt voor de vorige film maar hebben die niet gehaald. Carpenter vond dat de film geen vervolg nodig had en wilde die dus ook niet regisseren. Dino DeLaurentiis kreeg de rechten op een vervolg en kreeg Carpenter zo ver om een script te schrijven, met als voorwaarde dat hij ook producent werd (bij horrorfilms hebben de producenten soms meer te zeggen dan de regisseur). Omdat Carpenter onder de indruk was van Rick Rosenthal's afstudeerfilm heeft hij hem de kans gegeven in zijn plaats te regisseren, Rosenthal heeft erg goed Carpenter's stijl weten te benaderen. Toen Carpenter en producer Debra Hill niet overtuigd waren met het eindresultaat heeft Carpenter er meer gore en bloed ingedaan en wat scènes aangepast.

Ik vind dit deel net iets enger dan het vorige deel. Meer spanning en schikmomenten en een akelige setting in het ziekenhuis. Ook geslaagde wendingen in het verhaal. De occulte kant die Michael hier krijgt, Laurie die zijn zus blijkt te zijn en de bevestiging dat hij niet natuurlijk is wat verklaard waarom hij de eerste film heeft overleefd. Halloween II is zeker niet een vervolg dat alleen gemaakt is voor de winst, de eerste film was met een open einde en hier is er een mooi einde aan gemaakt. De andere vervolgen lijken mij dan weer erg slecht bedacht, zowel Michael als Dr Loomis kunnen het nooit hebben overleeft. Misschien kijk ik Season of the Witch nog een keer, van alle vervolgen lijkt me dat de beste (juist omdat Michael er niet in zit).

Al met al een sterke horrorfilm die zeker net zo goed is als het origineel met genoeg spanning, brute kills en geslaagde wendingen. Laat je vooral niet ontmoedigen door het feit dat Carpenter het niet heeft geregisseerd.

"Enjoy the horror-thon, doctor... and don't forget to watch the big giveaway afterwards."

Zo, dus ik dacht dat het eens tijd werd om deze beroemde cult-klassieker eens te gaan bekijken. Hoewel ik niet verwachte dat hij in de verste verte kon tippen aan de twee superieure voorgangers was ik toch best wel nieuwsgierig geworden.

Carpenter vond het nooit nodig dat er een vervolg zou komen op Halloween. Uiteindelijk werkte hij wel mee aan Halloween II om het geld. Schreef het verhaal, verzorgde de muziek (deel 2 is ook stiekem mijn favoriet). Na deel 2 besloten de filmmakers een andere route in te slaan, weg met Micheal Meyers en losse stand-alone films maken die zich afspelen rond Halloween. Dat viel echter niet in de smaak en de film werd een totale flop. Na deze film had Carpenter helemaal niets meer te maken met de filmreeks en bracht de studio Meyers weer terug in deel 4...

Tommy Lee Wallace werkte aan Carpenter's films als assistent-regisseur/production-disinger en heeft de nodige ervaring opgedaan, de opnames zijn namelijk erg leuk gedaan en hebben af en toe echt die typische John Carpenter-uitstraling.

Het acteerwerk was niet bijzonder goed. Toch was Tom Atkins wel een prima hoofdpersoon en Dan O'Herlihy een meesterlijke bad-guy. Kwalitatief is het allemaal niet erg goed. Maar weinig kills met op zich prima effecten maar een beetje stuntelig uitgevoerd. Het verhaal is gewoon ook ontzettend zwak.

Al met al was het best een vermakelijke film. Ook mede door John Carpenter's heerlijke synthesizer klanken, maar geen meesterwerkje. Zet liever deel 1 en 2 nog een keer op de volgende keer.

De soldaten van de 187ste Airborne Division krijgen de opdracht om een berg in de Ashauvallei in te nemen. Een hoop van hen zijn voor het eerst in Vietnam en niet klaar voor de gruwelen die hen te wachten staan.

John Irvin's Hamburger Hill kwam kort na Platoon en Full Metal Jacket uit en werd zodoende een beetje overschaduwd als Vietnam-film. Irvin had een jaar eerder nog de over-the-top actie-film Raw Deal met Arnold Schwarzenegger gemaakt, maar richtte zich nu op een Oorlogsdrama dat zo realistisch mogelijk moest zijn. De film is opgenomen op de Filipijnen maar door middel van adviezen van veteranen is er alles aan gedaan het op Vietnam te laten lijken.

Waar veel Vietnam-films gecentreerd zijn om de soldaten die de hoofdrollen vertolken of een soort allegorie moeten voorstellen op westerse inmenging in het oosten, draait Hamburger Hill puur om het innemen van die ene berg, waarom? Om er een parkeerplaats van te maken, grapt één soldaat.

De personages van de film zijn niet bijzonder uitgediept (ik herinner me ook geen namen meer op Doc en Vincent na). Waarin de film zich vooral onderscheid is dat er in gesprekken tussen de soldaten veel gesproken wordt over de positie van zwarte amerikanen in het leger en de vredesprotesten thuis. Dat zijn dingen die ik nog niet eerder in Vietnam-films aan de orde heb gezien. Dit terwijl het toch een grote invloed op de soldaten moet hebben gehad. "Lieverd, Ik ga je geen brieven meer schrijven want vrienden op school zeggen dat het immoreel is om jullie te schrijven. Tot nooit.".

In het begin zag de film er beetje gedateerd uit (het hoerenhuis) maar naarmate de jungle in getrokken is zijn de beelden allemaal dik in orde. Prima effecten en een behoorlijk bloederig verslag van het innemen van de heuvel. De muziek van Philip Glass - een combinatie van elektronisch en orkestraal - was natuurlijk prima.

Al met al een prima Vietnam-film, die ondanks de grote concurrentie toch wat weet toe te voegen aan het beeld van de oorlog.

Vreselijke schunnigheid. Flauwe humor. En verder is het ook niet bepaald kwalitatief.

Oké, er waren scenes waar ik om moest lachen maar ik beoordeel een film daar niet op.

Na zijn ontsnapping is Dr. Hannibal Lecter in Florence gaan wonen, waar hij aast op de baan van archiefbeheerder. Ondertussen is de Italiaanse politie opzoek naar een seriemoordenaar genaamd Il Mostro. Ondertussen krijgt FBI-agente Clarice Starling problemen door een incident. Een oud slachtoffer van Hannibal, de rijke kinderverkrachter Simon Verger wil Hannibal terug naar Amerika lokken en doet dit door ervoor te zorgen dat Starling op zijn zaak wordt gezet.

Veel mensen zullen zich afvragen waarom Jonathan Demme en Jodie Foster niet meer aan deze film hebben meegewerkt. Na het succes van de verfilming schreef Thomas Harris een nieuw boek, ditmaal helemaal rond het personage Hannibal. Anthony Hopkins was heel erg enthousiast en wilde beslist dat er een verfilming zou komen. Demme en Jodie Foster vonden het nieuwe verhaal echter heel erg teleurstellend door de manier waarop Starling was geschreven. Dit had waarschijnlijk vooral te maken met de romance die tussen Hannibal en Starling wordt gesugereert (al is het voornamelijk vanuit Hannibal natuurlijk). Nadat een filmscript 15 keer herschreven was zijn beiden definitief afgehaakt. Iets dat hun vriendschap met Hopkins heeft geschaad, want die was woedend. Dino De Laurentiis vroeg Ridley Scott om het over te nemen. Scott dacht eerst dat het een film over de generaal die de Alpen wilde oversteken zou worden en wees het af, maar toen hij door kreeg wat het werkelijk voor film was ging hij toch akkoord.

Oorspronkelijk zou Gillian Anderson Starling gaan spelen, maar door haar contract met The X-Files en het feit dat de twee FBI-personages dan lastig uit elkaar gehouden zouden kunnen worden is dat niet door gegaan. De tweede op de lijst was Julianne Moore, door Hopkins aangeraden. Moore speelt opzich niet slecht maar in vergelijking met Foster speelt ze heel emotieloos. Er is nauwelijks reactie op haar gezicht gedurende de film. Andere rollen werden gespeeld door Ray Liotta, een totaal onherkenbare Gary Oldman en Giancarlo Giannini speelt ook een sterke rol als de Italiaanse inspecteur.

Dit vervolg is opvallend laag gewaardeerd. Vreemd gezien het toch een interessante verlenging is van veruit het beste personage uit de originele film. Hannibal in het wild is geweldig om te mogen zien. Scott maakt van hem een soort Dracula die in zijn charmante mens gedaante iedereen bedriegt. Toch snap ik ergens wel waarom veel mensen een probleem met de film hebben. De TV-serie Hannibal behandelt het zelfde verhaal namelijk een stuk beter in veel opzichten, in die serie volgen we Hannibal veel dichter en word de Il Mostro-zaak ook echt uitgediept. Oorspronkelijk zouden er in de film ook veel meer scènes in Florence zitten maar die heeft Scott er uit gehaald omdat hij vond dat het het tempo uit de film haalde. Als je de deleted scenes met commentaar kijkt op de Blu-ray dan zul je merken dat Scott denkt dat het publiek totaal achterlijk is en niet afgeleid wil worden van de rode draad in de film. Zo is bijvoorbeeld het personage van Crawford uit de film geknipt omdat Scott dacht dat niemand zich het personage zou herinneren uit de vorige film. Vreemd genoeg zitten er in het begin van de film dan weer een hoop overbodige scènes met Starling die ik persoonlijk dan weer weg had gelaten. Omdat Scott, Harris, DeLaurentiis en Hopkins ieder eigen ideën hadden, zijn er veel verschillende versies gefilmd van scènes. Hopkins en Harris hadden een veel langer stuk in Florence in gedachten wat werkelijk prachtig was en waarin zelfs voetballende priesters voorkwamen.

Het is jammer dat Hopkins in de film veel vreemde versnellingen heeft gebruikt en op sommige momenten een overkill aan slow-motion, dit zag je eerder al een klein beetje in Gladiator. Toch is het verder allemaal zeer netjes opgenomen. Erg mooie cinematografie zoals we van de gebroeders Scott gewend zijn. Hans Zimmer maakt een mooie soundtrack al is de enige echt memorabele muziek in de film de klassieke muziek zoals de Golberg Varaties en het prachtige Vide Cor Meum van Patrick Cassidy.

Al met al is Hannibal zeker geen slechte film. Hopkins is volledig in zijn element en de setting in Florence is fenomenaal. De film had alleen zoveel beter kunnen zijn als Scott meer uit het boek in de film had opgenomen en zich minder had bezig gehouden met wat het publiek wel en niet zou begrijpen.

Hannibal Rising verteld het verhaal van de jonge Hannibal die in Litouwen tijdens de oorlog zijn hele familie verliest. Na de oorlog gaat hij in Frankrijk bij zijn Japanse tante wonen en volgt hij een opleiding medicijnen. Hij komt oorlogsmisdadigers uit zijn verleden echter weer op het spoor.

Gaspard Ulliel speelt een prima rol als de Hannibal, al is het natuurlijk erg moeilijk om Anthony Hopkins en Mads Mikkelsen te evenaren in de rol. Wat ik jammer vond was dat de film is ver-Engelst, Litouwers en Fransen praten Engels met een accent, vind dat niet passen in het universum van The Silence of the Lambs.

Schrijver Thomas Harris schreef het boek onder verzoek van Dino De Laurentiis die na Hannibal graag nog een film zou makken in de winstgevende franchise. Tegelijkertijd schreef Harris zelf ook het script van de verfilming. Zodoende is het wat minder als zijn eerdere verhalen, maar toch zeker niet slecht. Persoonlijk vind ik dat de tv-serie Hannibal goed verder gaat op veel elementen die in dit verhaal al aan bod kwamen. Ik kan die tv-serie iedereen aanraden die de achtergrond van Hannibal graag meer uitgediept ziet en ook meer van het personage wil zien. De serie is in principe een Prequel, maar eigenlijk ook een reboot op Red Dragon.

De film is degelijk geschoten en wist het verhaal aardig te vertellen. Toch was het tempo voor mijn doen te hoog en zaten er teveel haken en ogen aan het plot. Vermakelijk, maar toch wel het minste in de hele franchise.

"Win or lose, you lose, Hannie Caulder."

Ik wou de film naar een paar minuten eigenlijk uitzetten. Dat schurken drietal (het lijken wel een paar dikke bejaarde Daltons) was zo ontzettend flauw en dom. Maar gelukkig werd de film toen een stuk harder en serieuzer. Toen we Hannie samen met premiejager Thomas Luther Price zagen was ik erg blij dat ik hem niet af had gezet. Erg leuk om te zien hoe ze moet leren schieten en er een echte band tussen de twee ontstaat.

De mooie Raquel Welch zet hier een erg stoere rol neer en doet het naar mijn mening best goed. Robert Culp vond ik toch echt het beste als de premiejager, geweldige rol en bijzonder sympathiek. Verder moet nog vermeld worden dat dit de eerste en enige Western is in de carriere van Christoper Lee. Die overigens qua uiterlijk perfect in de film paste maar toch echt een te zuiver Engelse stem had om voor een Mexicaan door te gaan, ze hadden hem beter een Engelsman kunnen laten spelen.

Vind het altijd grappig hoe de Europese westerns eigenlijk leuker zijn dan de echt Amerikaanse. Burt Kennedy is weliswaar een amerikaan, maar deze film is opgenomen in een Studio in Engeland en op locatie in Spanje (precies de zelfde als voor The Good, The Bad and the Ugly) . Daardoor had de film al een beetje een Spaghetti-achtige uitstraling, dit werd echter nog versterkt door de prachtige opnames die qua cinematografie duidelijk door de Sergio Leone films zijn beïnvloed (en dan met name Once Upon A Time in the West).

Ook de muziek was erg sterk. Ken Thorne imiteert weliswaar Elmer Bernstein's en Ennio Morricone's stijl (tegelijk) maar daardoor vind ik het juist geweldig. De lekker dramatische muziek helpt de film in ieder geval enorm.

Wat dus wel beter had gekund waren die drie schurken. In plaats van dat beetje komedie had de film wat harder gemogen. Gewoon drie harde jonge kerels, en wat brutere moorden. Dat helpt ook voor het gevoel van gerechtigheid aan het einde.

Kijk Quentin Tarantino, dit is nou hoe je een wraak-film maakt die WEL vermakelijk is. Blijkt dat deze film ook als inspiratie heeft gediend voor Kill Bill, Tarantino heeft duidelijk niet goed opgelet. The Hatefull Eight vond ik trouwens wel zeker niet slecht (daar was trouwens ook echt gevoel voor gerechtigheid).

Al met al is Hannie Caulder een erg vermakelijke en leuk opgenomen Western.

The Happy Prince is een film waar in blind in ben gegaan. Ik ben niet goed bekend met het werk van Oscar Wilde en van Rupert Everett weet ik alleen dat hij een stem in Shrek heeft gedaan en in Delamorte Delamorte heeft gespeeld.

De film verteld het verhaal van de laatste dagen van de beroemde schrijver Oscar Wilde. Wilde is in Engeland veroordeeld vanwege zijn homoseksualiteit en heeft zich na zijn gevangenschap als banneling teruggetrokken in Europa, waar hij in Italië en Parijs rondzwerft.

Je kan aan Rupert Everett's acteerprestaties afzien dat dit een echt passie-project is geweest. Hij geeft een sterke vertolking van de rol en aan alles is duidelijk hoezeer hij met Wilde is geobsedeerd.

Cinematografisch was er ook niets mis met de film. Mooi geschoten en op een sterke manier afgewisseld tussen meerdere stijlen van belichten. Met name de scène in de kerk was prachtig belicht met oranje strijklicht.

Uiteindelijk is The Happy Prince vooral een degelijk Brits drama over de sombere laatste dagen van een beroemde schrijver met als terugkerend motief het verhaal van de zwaluw en de gelukkige prins.

Een prima debuut.

De dochter van een Nederlands-Gereformeerde Amerikaan verdwijnt spoorloos. Een privé-detective wordt ingeschakeld. Als zijn dochter wordt aangetroffen in een porno-film is de conservatief genoodzaakt om haar te zoeken in het porno-circuit van LA.

Grand Rapids, Michigan is een plek waar de Nederlandse invloed in Amerika nog goed te merken is. De populatie bestaat grotendeels uit van oorsprong Nederlandse en Duitse immigranten. Vandaar dat de personages ook Van Dorn, De Fries, De Jong en dergelijken heten. Als Nederlander zijnde doet de uitspraak wel haast pijn aan je oren en waarom die Amerikanen de spatie tussen het tussenvoegsel en de achternaam weglaten is me ook een raadsel. Paul Schrader is zelf ook een volgeling van de Dutch Reformed Church.

George C. Scott speelt een sterke rol. We hebben allemaal al wel eens de beroemde "Turn it off!"-scene gezien, maar verder doet Scott het ook niet onaardig. Met name de scenes tussen Jake en Niki, waar de conservatieve wereld van Jake botst met de 'vrijheid blijheid'-wereld van Los Angeles, waren leuk gedaan.

Toch miste ik veel dingen in het verhaal. Het plot is vrij simpel en de uitvoering vrij degelijk. Hoe een streng opgevoed meisje dat naar een religieus jongerenkamp gaat zich binnen enkele maanden ontpopt tot een porno-actrice wordt uit de film niet duidelijk. Ook is het einde vrij apart. Eerst wil ze niet terug, omdat Jake zo streng zou zijn en ze nu vrienden heeft en dan gaat ze toch met hem mee terug. Schrader wilde eigenlijk eindigen met dat Kristen verongelukt was en helemaal niet in LA is geweest, waarna Jake naar huis gaat.

Hardcore is een typische New Hollywood film die doet denken aan het vroege werk van o.a. Martin Scorsese. Geen wonder want regisseur Paul Schrader is immers de scriptschrijver van o.a. Taxi Driver. De opnames zien er prima uit, het über-realisme van de jaren '70, maar voelt daardoor ook een beetje sfeerloos aan. De muziek bestaat naast oer-Amerikaanse countrymuziek ook uit elektronische muziek van Jack Nitzsche, die mij een beetje aan het werk van o.a. Tangerine Dream deed denken.

Vaak wordt gezegd dat 8MM met Nicolas Cage een remake is van Hardcore, maar hoewel er wel overeenkomsten zijn (privédetective zoekt meisje uit pornofilm, 'modelburger' in de onderwereld, held wreekt zich op 'porno-tuig') is het toch echt een totaal ander verhaal. Hardcore gaat namelijk over een vader die zijn dochter zoekt en 8MM gaat meer over Snuff-films. Verder bevat 8MM ook veel meer schokkende factoren, waar in Hardcore pornografie en prostitutie op zichzelf al schokkend genoeg zijn.

Al met al prima film van Schrader, maar de uitwerking had beter gekund en op enkele momenten van Scott's acteerwerk na is niet echt bijzonder.

In een apocalyptische toekomst vind een schroothandelaar onderdelen van een robot. Hij neemt het Robot-hoofd mee voor zijn vriendin die kunstwerken maakt met schroot. Uiteindelijk blijkt het te gaan om een geavanceerde militaire robot die zichzelf kan repareren en alle mensen op zijn pat vernietigt.

Voordat Isaac Asimov ons kennis niet maken met vriendelijke robots, werden deze stalen levensvormen vooral als monsters gezien. Want, Asimov's robot-wetten ten spijt, robots zijn ook best angstaanjagend. Een C-3PO kan je hand zonder moeite verbrijzelen als hij dat zou willen. Die angst weet de eigenzinnige filmmaker Richard Stanley weer helemaal nieuw leven in te blazen met Hardware. Een groezelig dystopisch toekomstbeeld dat enigszins aan Japanse cyberpunk (of zelfs anime) doet denken. Vergelijkingen zijn er ook met pre-Matrix werkjes als Cyborg en Nemesis van Albert Pyun (dezelfde 90s b-film uitstraling) en overduidelijk natuurlijk ook Terminator. Stanley was echter ook een groot bewonderaar van Dario Argento en zo doende zit er in zijn toekomst visie zelfs wat Bavaïesk-kleurgebruik wat het een heel kenmerkend sfeertje geeft. Dario Argento vond het een ijzersterk toekomstbeeld, zo zegt hij op de Italiaanse poster.

Aan sfeer is in ieder geval geen gebrek en de anime-achtige manier waarop alles in beeld gebracht is mag er ook zeker zijn. Het verloop van het verhaal had echter wat beter gekund. Er vallen best wat doden in de film, maar lang niet allemaal door toedoen van de robot. Daarnaast is het allemaal ook niet lang in beeld, gorehounds zullen dan ook teleurgesteld zijn dat er maar een echt brute kill in de hele film zit. Daarnaast neemt Stanley in het midden de tijd voor allerlei dramatische stop-motion met Stabat Mater eronder in een poging om het niveau van de film wat op te krikken. Resultaat is een vrij bizarre inconstantheid in toon.

Als soundtrack gebruikt Stanley voornamelijk Metal en Alternatieve Rock en de originele muziek is gemaakt door Simon Boswell (Santa Sangre, Phenomena, Opera, Demoni). Een sterke combinatie van synthesizers en 80s rock.

Uiteindelijk vond ik het een erg fijn cult-filmpje wel. Visueel erg mooi en verder ook wel vermakelijk. Stanley wilde er een tweede laag in stoppen met metafysische elementen, maar dat herken ik er niet echt in.

"It is not our abilities that show what we truly are. It is our choices."

Na een paar weken terug de eerste Harry Potter film weer te hebben gezien is nu Harry Potter and the Chamber of Secrets aan de beurt. De extended version in het Engels wel te verstaan, ik was heel benieuwt naar die extra 13 minuten.

Vlak voor het tweede jaar op Zweinstein wordt Harry gewaarschuwd door de Huis-elf Dobby dat er dit jaar vreemde dingen gaan gebeuren. Na met Ron's vliegende auto op Zweinstein te zijn aangekomen beginnen de problemen. Leerlingen worden versteend aangetroffen. Harry, Ron en Hermelien ontdekken een legende over een geheime kamer in de school. Harry wordt verdacht, net als Hagrid voor hem, langzaam begint Harry ook steeds meer aan zichzelf te twijfelen.

Voor het eerst in het Engels gezien. Ik kan me nog goed herinneren dat bij de Nederlandse dub de acteurs bij dit deel allemaal een beetje de baard in de keel begonnen te krijgen. In deze versie valt dat echter behoorlijk mee. Daniel Radcliffe, Emma Watson en Rupert Grint komen hier al veel minder als kind-acteurs over en doen het wederom zeer goed. Rupert Grint (Ron) heeft een heftige vorm van arachnofobie, in de scène met de spin was hij werkelijk doodsbang. Richard Harris speelt wederom een meesterlijke Perkamentus, toch bijzonder jammer dat hij kort na de opnames is overleden. Vlak voor zijn dood zou hij de producers hebben gevraagd nooit iemand te her-casten in zijn rol (wat natuurlijk toch gedaan is). Kenneth Branagh was leuk gecast als Lockhart en ook een bijzonder goede nieuwe aanwinst was Jason Isaacs als Lucius Malfidus.

Waar het eerste deel een geslaagde en sfeervolle introductie is tot de wereld van Harry Potter en nog veel weg heeft van een warme jeugdfilm, is het tweede deel veel duisterder en breid het de wereld van Harry Potter op een geslaagde manier uit. De film houdt zich ook bezig met serieuze thema's: racisme, politiek (het Ministerie van Toverkunst), bedrog en identiteit.

Hoewel De Geheime Kamer het op-een-na-dunste boek is uit de reeks is het wel de langste film, al helemaal de extended version. De extra scènes zijn er in de bioscoop-versie allemaal vrij obvious uitgeknipt. Toch vond ik ze wel een goede toevoeging, ze maken bovendien duidelijk dat Lucius Malfidus 100% zeker degene is achter dat dagboek en laten een persoonlijke ontwikkeling van Harry zien. Het verhaal is lekker spannend en zit goed in elkaar. Kleine 'foutjes' waren er echter wel. Lucius Malfidus gebruikt op het einde bijna de vloek des doods tegen Harry, een beetje drastisch niet? Bovendien zou zijn meester dat niet erg op prijs stellen, zo leren we later in de reeks. De oorzaak hierachter is dat Isaacs zijn tekst was vergeten en de enige spreuk die hij zich kon herinneren Avada Kadavra was. Ook zien we op het einde in Perkamentus' kantoor duidelijk dat Isaacs een pruik draagt.

Chris Columbus was zeer teleurgesteld in de special effects van de vorige film, zijn doel tijdens het maken van dit deel was dan ook verbetering op dat gebied. Persoonlijk vind ik dat hij zeer geslaagd is. De effecten zijn (ook voor die tijd) bijzonder goed, de CGI is helemaal nergens storend en de film heeft schitterende animatronics: De Spin, De Basilisk (in close-ups) en (misschien wel de mooiste animatronic die ik ooit heb gezien) de Feniks van Perkamentus. Richard Harris dacht tijdens de opnames dat het een echte vogel was, de scène waar de vogel huilt om Harry te helen ontroerde me vroeger ook enorm. Volledige CGI wezens zagen er ook goed uit, zo leek Dobby vrij realistisch. Grappig feitje is dat er een gerucht de ronde doet dat het uiterlijk van Dobby is gebaseerd op Vladimir Putin. Ook leek zwerkbal hier niet meer op een computerspel en waren de overzicht-shots van het kasteel aanzienlijk verbeterd.

Chris Columbus wilde dit deel een stuk duisterder maken als het vorige deel, daarom werd de belichting wat minder warm en de locaties wat grimmiger. Waar de sfeer en setting in het vorige deel al heerlijk waren zijn ze hier nog beter. Het gotische interieur van het kasteel is schitterend in beeld gebracht en de cinematografie is bijzonder degelijk.

Wederom een erg mooie soundtrack van John Williams. Die hij tegelijk met die van Star Wars - Episode II: Attack of the Clones componeerde. Zodoende is de muziek van de zwerkbal-scène de zelfde als die tijdens de achtervolging in Clones, en zijn een hoop cue's uit de vorige film hergebruikt (bij beide films).

Vroeger vond ik deze film echt heel eng. Ik herinner me nog goed dat ik niet goed kon slapen na de film te hebben gezien, vooral de spin en de slang vond ik heel erg eng. Toch vind ik dat mensen die menen dat kinderen geen 'enge films' mogen zien het fout hebben. Ik vind dat het essentieel is voor een goede opvoeding om enge films te kijken. Op die manier leer je uiteindelijk zelf je angsten te overwinnen, wat ook een onderdeel is van opgroeien. Vroeger was ik doodsbang voor Vampiers, echt heel bang, zo erg dat ik met een kruisje sliep (gelukkig zijn wij Katholiek dus was daar niet moeilijk aan te komen). Langzaam maar zeker is die angst minder geworden en nu ben ik er al lang helemaal over heen, vind ze zelfs heel koel die vampieren. Maar als je nu altijd maar beschermt wordt in een glazen bubbel en nooit in aanraking komt met zulke films, dan kun je die angst ook niet overwinnen en dat is zonde. Uiteraard is er een grens, kleine kinderen moeten geen films als Hellraiser zien, maar zwart-wit horrors of films als Harry Potter, Star Wars, Indiana Jones en dergelijke moeten kunnen. Ik betrap mezelf er ook op dat ik nog wel eens een soort heimwee heb naar die heerlijke angst die je vroeger kon hebben. Tegenwoordig wordt ik nooit meer echt bang, vroeger was het altijd zo heerlijk spannend als Harry door die gangen liep en de Basilisk hoorde praten. Nu is er enkel een mooi sfeertje en een herinnering.

Harry Potter and the Chamber of Secrets is toch wel echt het beste deel in de reeks. Hoewel het eerste deel sfeervol en warm is en de latere delen heerlijke karakterontwikkeling en plot hebben (niet te vergeten een onweerstaanbare Emma Watson) is dit toch wel echt mijn favoriet. Het verhaal is weer heerlijk mysterieus en duister, de film is lekker lang, bijzonder goed acteerwerk en mooi opgenomen. Wederom eentje die je gewoon gezien moet hebben.

“These are dark times, there is no denying. Our world has perhaps faced no greater threat than it does today. But I say this to our citizenry: We, ever your servants, will continue to defend your liberty and repel the forces that seek to take it from you! Your Ministry remains, strong.”

Nu alweer aangekomen bij het een-na-laatste deel uit de reeks. Destijds maakte deze film een grote indruk op me toen ik hem in de bioscoop zag.

Voldemort is vast besloten om Harry te vermoorden. De orde van de Feniks brengt Harry echter in veiligheid. Als het ministerie wordt overgenomen door dooddoeners moet iedereen echter onderduiken. Samen met Ron en Hermelien gaat Harry opzoek naar de Gruzelementen, zoals hij Perkamentus had beloofd.

Zowel Daniel Radcliffe, Rupert Grint als Emma Watson doen het dit deel weer bijzonder goed in de hoofdrol. Met name Grint doet het in vergelijking wat beter als voorheen. Goede toevoeging was Bill Nighy als de nieuwe minister van Toverkunst en de terugkeer van John Hurt als Olivander.

Hoewel Harry Potter and the Deathly Hallows niet het dikste boek uit de reeks is (slechts 608 pagina’s) is het wel het enige boek dat over twee films is verdeelt. Harry Potter and the Goblet of Fire en Harry Potter and the Order of the Phoenix waren allebei dikker. Toch vind ik het een goede keuze dit deel op te splitsen, hierdoor werd niets afgeraffeld. Dit eerste deel beslaat ongeveer drie vierde van het boek. Ik had het boek er even bij gepakt en er een beetje doorgebladerd en zo ver ik kon ontdekken volgt de film het boek vrij letterlijk, weinig veranderingen of dingen die zijn weg gelaten (zeker als je de deleted scenes ook meetelt).

Omdat het verhaal over twee delen is verdeelt ligt het tempo van de film lekker laag en is er meer dan genoeg ruimte voor een aantal lekker luchtige scènes en waardig afscheid voor enkele personages. Zweinstein komt niet voor in dit deel en veel vertrouwde personages ook niet, maar gelukkig is er nog altijd deel 2. Bovendien vond ik de queeste van Harry en de scènes met Hermelien en Ron veel goed maken.

Voldemort’s manier van aan de macht komen doet erg denken aan Adolf Hitler en het Derde rijk. Voldemort wil alleen puur-bloed tovenaars en vermoord half-boed en dreuzels, Hitler wil een puur Arisch ras en laat Joden en zigeuners vermoorden. Toch is Voldemort zelf geen puur-bloed en Hitler ook geen Ariër. Beide nemen ze de regering over en hebben ze knokploegen in dienst.

Waar ik de vorige films wat minder sfeervol vond als we gewend zijn van de Harry Potter-reeks is dit deel weer wat sfeervoller. Dat komt dan vooral door de scènes in Godric's Hollow, de legende van de drie broers en de haast mythologische zoektocht naar de relieken van de dood. Bovendien wordt weer veel meer duidelijk van achtergronden en dergelijke.

Hetwig's dood aan het begin van de film vond ik vrij naar. Niet alleen vond ik Hedwig in de vorige films een beetje vergeten, maar op zich was het ook niet nodig. De dood van Dobby aan het einde was wel best ontroerend, hoewel hij alleen in deel 2 voorkwam en bij de andere verfilmingen is weg gelaten.

De laatste twee delen hebben soundtrack van Alexandre Desplat. Desplat is geen Williams maar heeft dit deel toch bijzonder netjes gedaan, heerlijke muziek die echt uitstraalt dat de finale inzicht is en ook weer wat meer epische muziek in plaats van Hoopers minimale soundtrack.

Van alle Harry Potter-films vind ik deze toch wel de beste cinematografie hebben. Het was erg slim van Yates om Eduardo Serra (Blood Diamond) als cinematograaf in te huren. De colorgrading is niet meer zo overdreven als in het vorige deel en de film heeft een aantal erg gave opnamelocaties. Hoewel er veel CGI is gebruikt en ILM de effecten van dit deel niet heeft gedaan, vond ik de effecten er toch wel erg sterk uitzien. Nergens is de CGI storend en alles ziet er realistisch uit.

Naast dat Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 een erg goede eerste helft van de finale is, is het ook een van de weinige recente films die een heerlijke rust en luchtigheid bezit terwel het een blockbuster is. Toevoegingen zoals de scène waar Harry en Hermelien dansen onderscheiden de film van de meeste blockbusters die enkel om spektakel lijken te draaien. Een bijzonder vermakelijke film, op zichzelf niet heel goed maar perfect in het grote geheel.

"Do not pity the dead, Harry. Pity the living and above all, those who live without love."

Na met veel plezier alle Harry Potter films te hebben teruggezien is het nu helaas alweer voorbij.

Harry, Ron en Hermelien zijn nog steeds opzoek naar de overgebleven Gruzelementen. Ondertussen opent Voldemort de aanval op het opstandige Zweinstein...

Emma Watson en Rupert Grint zetten hun rollen weer heer sterk neer en Daniel Radcliffe doet het hier echt zeer goed als de laatste keer Harry Potter. Verder waren Ralph Fiennes en Maggie Smith ook weer erg sterk dit laatste deel. Alan Rickman speelde in dit fenomenaal als Sneep.

Waar het vorige deel veel luchtigheid en een soort 'stilte voor de storm' bevatte is dit deel dan de spectaculaire en dramatische afsluiting van de Harry Potter-reeks. Vrijwel alle personages die je terug wilt zien komen minstens even kort aanbod en de laatste slag om het kasteel is zoals het hoort episch.

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 is weliswaar de kortste film in de reeks, het beslaat dan ook alleen de laatste hoofdstukken van het boek. Je zou zeggen dat er dan genoeg ruimte zou zijn voor een trager tempo en wat langere scènes. Toch is dat niet het geval, iedere seconde van de film is onmisbaar en als het aan mij licht had hij best nog een halfuur of een uur langer mogen zijn.

Mooi hoe Professor Anderling het voor Harry opnam. De dood van Sneep en diens achtergrondverhaal ontroerde me enorm, misschien komt dat ook omdat Alan Rickman nog niet zo lang geleden is overleden. Die flash-back vond ik echt geweldig, een van de absolute hoogtepunten van de film. Niet alleen komen we meer te weten over de achtergrond van Harry's ouders, Sneep en Perkamentus, maar het zorgt er ook voor dat het verhaal een mooi geheel vormt. Als we Sneep en de huilende baby Harry zien bij de dode ouders kreeg ik echt een brok in mijn keel. Verder was de dood van enkele vertrouwde personages waaronder Remus ook erg verdrietig. Harry's dood en de uiteindelijke confrontatie met Voldemort vond ik ook bijzonder sterk en met de nodige dramatiek.

De cinematografie was wat minder duidelijk aanwezig als in het vorige deel, omdat er meer actie en effecten zijn uiteraard. Toch was ook dit deel weer bijzonder sterk opgenomen. Erg veel CGI en greenscreen. Hoewel niet alle effecten even goed zijn gelukt vond ik de CGI nergens storend en ziet de film er uitstekend uit. Verbaasde me enorm toen ik de achter de schermen-beelden zag, je staat er helemaal niet bij stil als je de film ziet dat het allemaal nep is. Wel moet ik zeggen dat het erg leuk was om te zien wat voor lol de acteurs hadden tijdens de opnames, hartverwarmend hoe ze allemaal ontroert raakte op de laatste dag.

De muziek van Alexandre Desplat in dit laatste deel is bijzonder sterk. Heerlijke dramatische muziek die echt past bij de afsluiting van een legendarische reeks als Harry Potter. Vooral Severus and Lily (gecombineerd met Lily's theme en het schitterende Dumbledore's Farewell van Nicolas Hooper) vond ik een van de hoogtepunten uit de soundtrack. Een heel goede keus om aan het einde gebruik te maken van het hartverwarmende Leaving Hogwarts van John Williams gevolgd door End credits á la Williams. Überhaupt vond ik het einde met de hoofdpersonen en hun kinderen echt geweldig. Dat laatste shot ook met de oudere Harry, Ron en Hermelien. Perfecte afsluiter.

In de bioscoop maakte deze film destijds al een gigantische indruk, en die is minstens even groot nu ik de film heb teruggezien in het Engels. Net als de Star Wars-films heeft Harry Potter een grote invloed gehad op mijn jeugd en heeft het me gemaakt tot wie ik vandaag de dag ben. De films hebben mijn liefde voor duistere sfeertjes en fantasy aangewakkerd en die is nu sterker dan ooit. Dit laatste deel is waardig aan de fantastische reeks Harry Potter, een betere afsluiter had haast niet gekund.

Nox

"Dark and difficult times lie ahead. Soon we must all face the choice between what is right and what is easy."

Harry Potter and the Goblet of Fire, vroeger vond ik dit toch wel het engste deel van de reeks.

Harry heeft last van nachtmerries en een bezoek aan het WK Zwerkbal loopt totaal mis als Dooddoeners alles opblazen. Eenmaal op Zweinstein krijgen de leerlingen te horen dat de school dit jaar meedoet aan het Toverschool Toernooi. Hoewel Harry eigenlijk niet mee mocht doen werd hij toch als een van de deelnemers gekozen.

Na 3 films dan eindelijk een Harry Potter-film geregisseerd door een Britse regisseur. Hoewel Chris Columbus twee hele sterke delen heeft gemaakt en ons introduceerde tot de wereld van Harry Potter, Alfonso Cuarón een sterk derde deel maakte en zorgde voor de nodige veranderingen en David Yates de serie natuurlijk mooi heeft afgemaakt, is Mike Newell mijn favoriete regisseur van de serie. Ook omdat hij van allen naast Harry Potter het meeste goede werk heeft afgeleverd (Donnie Brasco en The Awakening).

Dit is het deel waarin iedereen ineens lange haren had, en dan vooral Harry en Ron. Het is dan ook het deel waarin Daniel Radcliffe het meest lijkt op de Harry uit de boeken (die had namelijk lang en warrig haar). Een heel sterke toevoeging vond ik David Tennant als de bad-guy. Tennant is een van mijn favoriete acteurs, door zijn schotse accent maar ook omdat hij zo lekker overdreven heftige emoties, pijn en gekte kan uitbeelden. De rol past hem dan ook uitstekend, jammer dat hij niet heel veel screen-time heeft. Robert Pattinson doet het hier prima, later zou hij in de beruchte Twilight-films gaan spelen (wat in mijn ogen alleen maar benadrukt hou hopeloos Twilight gebruik wil maken van het succes van Harry Potter, een reeks die in alles superieur is).

Een van de mooie dingen van de Harry Potter-reeks is toch wel dat de films als het waren met de doelgroep meegroeien. Het wordt steeds wat duisterder en minder kinderlijker en de hoofdrolspelers worden ook steeds ouder. Hier zijn echt tieners geworden en zijn er ook even onderlinge spanningen en problemen. Hoewel Cuarón vaak wordt geloofd om de manier waarop hij de tieners heeft neergezet vind ik toch dat Newell het het beste doet. De drama is uitmuntend, zowel wat onderlinge verhoudingen als heftige emoties betreft. De dingen als het bal en dergelijke vond ik ook een sterke toevoeging, gaf je haast een melancholisch gevoel. Grappig was ook het Assepoester-moment van Hermelien (ineens doet iedereen "Ooh wow, she's beatiful!"), maar wij als kijkers zagen dat natuurlijk al vanaf de eerste seconde dat Watson op het scherm verscheen.

Het concept van een wedstrijd in een een serie als Harry Potter is vaak mit-en-miss. The Hunger Games vind ik bijvoorbeeld niets aan. The Goblet of Fire is dan wel weer zeer geslaagd en dat komt vooral omdat het Toverschool-Toernooi eigenlijk alleen een sub-plot is voor de terugkeer van Voldemort, die hier briljant wordt vertolkt door Ralph Fiennes. Wel apart dat het gevaar hier een keer niet iets mysterieus is, maar iets dat doelbewust op de leerlingen wordt losgelaten. Harry's relatie tot Perkamentus is ook apart in dit deel. Perkamentus is hier namelijk helemaal niet de warme wijze oude man maar lijkt gefrustreerd en het lijkt niet alsof hij het beste voor heeft met Harry. Wat ik wel merk is dat vanaf deel 3 de films wat minder op-zich-zelf staan en meer een soort voorspel op de ontknoping in de latere delen zijn. Overigens is de structuur van de films wel behoorlijk typisch, opbouw met lessen en dergelijke, een kerst-gedeelte en aan het einde vrij plotseling een ontknoping. Ook was de dood van Cedric mischien dramatischer geweest als hij in de vorige delen ook een rol had gehad.

Waar Cuarón de vorige delen wat experimenteler was qua cinematografie, kiest Newell weer voor de degelijke uitstraling van de eerste twee delen, cinematograaf Roger Pratt is dan ook weer terug. Er zitten weer een aantal erg mooi geschoten shots in en de special effects worden slim in beeld gebracht. De special effects waren goed gedaan, al zie je in dit deel wel vaak duidelijk dat het CGI betreft. Een aantal erg gave grootschalige spektakel scènes. Vooral de draak en Voldemort vond ik erg sterk gedaan, maar die waren dan ook veel practical. Voor de onder-water scènes is het op-een-na grootste bassin ooit gebouwd en moest Rafcliffe 40 uur onderwater doorbrengen.

Patrick Doyle, die eerder al met Mike Newell en Kenneth Branagh werkte, krijgt dit deel de moeilijke taak om het stokje van John Williams over te nemen. In plaats van heel erg op de bekende thema's van Williams te teren levert hij hier zowaar het beste werk van zijn carrière. Van alle Harry Potter films heeft deze toch wel de meest eigen soundtrack. De heerlijk bombastische epische muziek afgewisseld met mooie emotionele muziek die perfect werkt onder de dramatische scènes.

Toch heeft de film wel een groot probleem, dat is namelijk dat het op-een-na-langste boek relatief kort is verfilmt in slechts 157 minuten. Zeker als je bedenkt dat deel 2 maar 254 bladzijden is en wel 161 minuten film heeft. Oorspronkelijk was dan ook de bedoeling dat dit deel net als deel 7 in tweeën gesplitst zou worden. Newell bedacht echter dat het wel in een film zou lukken als hij alle sub-plots uit het boek achterwege zou laten. Zo komen bijvoorbeeld de oom en tante van Harry in dit deel niet voor. Helaas voelt de film daardoor nogal pats-boem aan en is er erg weinig ruimte voor luchtige momenten en dergelijke. Vooral het einde voelt een beetje afgeraffeld aan. Twee films was misschien iets teveel van het goede, maar had dan één film van drie uur gedaan. Het komt trouwens heel vaak voor dat ik een film terugzie die ik al heel vaak heb gezien en hem te kort en te haastig vind. Dat had ik ook met de Star Wars-films, met name de prequels.

Ondanks het probleem met het tijdsverloop is ook dit deel weer een heerlijk Harry Potter-avontuur. Het wordt weer wat grimmiger en het kinderlijke is er bijna helemaal van af. Naast dat dit deel weer lekker duister is (met de dooddoeners ect.), maken de personages belangrijke ontwikkelingen door en krijgen we heerlijke epische taferelen voorgeschoteld. Wederom heerlijk om terug te zien.

"Why is it, when something happens, it is always you three?"
- "Believe me, Professor. I've been asking myself the same question for six years."

Harry Potter and the Half-Blood Prince heb ik van alle films denk ik het minst gezien. Vroeger vond ik het ook een erg teleurstellend deel, maar nu ik hem opnieuw heb gezien gister ben ik toch van mening veranderd.

Harry moet in opdracht van Perkamentus de nieuwe leraar Slughorn te vriend zien te houden. Samen met Perkamentus komt Harry steeds meer te weten over het verleden van Voldemort. Ook heeft Harry dit jaar een boek gevonden met vreemde spreuken dat eigendom is van iemand die zich 'De Halfbloed Prins' noemt.

Jim Broadbent was prima als de nieuwe leraar Slughorn. Michael Gambon vertolkt Perkamentus in dit deel bijzonder goed, zelfs al was Harris niet ziek geweest betwijfel ik of hij op zijn leeftijd nog zoveel had kunnen doen. Ook Alan Rickman is weer bijzonder goed als Sneep. Daniel Radcliffe vind dit deel zelf het minste in de serie, terwijl J.K. Rowling ooit gezegd zou hebben dat het haar favoriet was.

In dit deel komt er weer een stuk meer tienerdrama bij kijken. Hermelien komt er eindelijk vooruit dat ze iets voor Ron voelt en op een of andere manier heeft Harry iets met Ginny. Het drama was op zich wel goed, vooral de gesprekken tussen Harry en Ron vond ik zelf wel leuk. Verder is het personage Draco een stuk minder oppervlakkig als in de vorige delen. Ook hebben we voor het eerst sinds deel 3 weer wat Zwerkbal.

Vroeger was ik vooral boos om het einde, een van mijn favoriete personages gaat immers dood. Ik moet zeggen dat ik het nu toch wel kan waarderen. De dood van Perkamentus is erg goed in beeld gebracht en het daarop volgende is toch wel respectvol naar het personage. Haast ontroerend hoe iedereen zijn toverstok op het einde in de lucht steekt. Zeker in vergelijking met Star Wars - The Force Awakens, waar ik de dood van een ander favoriet personage echt belabberd uitgevoerd vond. Het boek heb ik er even bij gepakt en in het boek was het toch wel een stukje anders, al vind ik dat de film het op zich qua tempo beter heeft gedaan. Al had ik wel graag gezien dat Sneep wat meer aandacht had gekregen.

De film is op zich zeer netjes opgenomen. Snap de nominatie voor de Oscar voor beste Cinematografie alleen niet helemaal. Voorgaande delen vond ik namelijk veel beter qua cinematografie. Er is veel lof voor de donkerheid, maar ik vind de colorgrading toch echt te overdreven. Yates zou zijn geïnspireerd door het clair-obscur van onze eigen Rembrand, maar eerlijk gezegd zie ik dat er niet in terug. Wat ik wel erg sterk vond is dat dit deel weer op de zelfde locatie als deel 2 is opgenomen, de mooie gotische hallen.

De soundtrack van Nicholas Hooper is hier toch echt een stuk beter als in het vorige deel. Met name naar het einde toe was de muziek erg dramatisch en versterkte de impact nog enorm.

Vroeger vond ik dit een van de engste films in de reeks, vooral door die zombies. Nu is het toch wel lekker duister en weer iets sfeervoller als het vorige deel, al is het niet meer zo sfeervol als de eerste drie delen in de reeks.

Dus hoewel ik dit nog steeds de minste film in de reeks vind, is hij toch beter dan ik voorheen altijd dacht. Vooral de verdere ontwikkeling van de personages en de achtergrond van Voldemort die in dit deel wordt onthuld maken het de film het meer dan waard. Op zichzelf is dit deel niet heel bijzonder, maar het is toch een goed voorspel op de finale die zal gaan volgen.

"It's changing out there. Just like last time. There's a storm coming, Harry. And we all best be ready when she does."

Het einde van mijn Potter-marathon is al bijna in zicht, jammer eigenlijk. Van dit deel kon ik me niet heel veel meer herinneren, waar ik de andere nog wel goed kende.

Als Harry een dementor moet wegjagen in het bijzijn van zijn neefje, krijgt hij bericht van het ministerie van toverkunst dat hij niet meer terug mag naar Zweinstein. Met de hulp van Perkamentus lukt het hem echter vrijspraak te krijgen. Toch lopen de spanningen hoog op, de minister wil niet accepteren dat Voldemort terug is en is bang dat Perkamentus de macht wil grijpen. Harry word geïntroduceerd tot de orde van de Feniks, dat het weldra tegen de dooddoeners zal moeten opnemen. Op school gaat het ministerie zich steeds meer bemoeien met het onderwijs. De leerlingen leren niet om zich te verweren...

Waar het vorige deel de film was waar iedereen lange haren heeft is dit het deel waarin iedereen korte haren en hippe kapsels heeft, een vreemd contrast ineens. Daniel Radcliffe speelt Harry in dit deel bijzonder goed, in dit deel komt zijn drang om zich te bewijzen en het conflict in zichzelf erg goed over. Gary Oldman speelt wederom Sirius, die dit keer veel kalmer en vaderlijker is voor Harry. Ook hebben de leraren meer screentime, met name Alan Rickman deed het weer geweldig als Sneep. Imelda Staunton speelde erg goed als de onuitstaanbare paddenkop Dolores Umbridge, uiteraard alleen maar knap om zo'n rol te vertolken. Helena Bonham Carter was een prima toevoeging, al heeft ze in dit deel eigenlijk maar een kleine rol. De gebruikelijke acteurs doen het ook allemaal weer prima. Emma Watson zou er na dit deel serieus over na hebben gedacht te stoppen met het spelen van Hermelien, maar bedacht zich omdat het vervelend zou zijn als de rol gerecast zou moeten worden. Net als in het vorige deel zijn er hier weer wat ruzies en is Harry's relatie tot Perkamentus zeer moeizaam.

Vanaf nu werden alle films geregisseerd door David Yates. Yates lijkt de films een heel stuk donkerder te maken maar stopt in dit deel ook weer de nodige humor (het is immers een Brit). Niet slim vind ik dat hij in dit deel ineens een hoop veranderingen doorvoert. Zo is het uiterlijk van de dementors en de dooddoeners anders en is de film helemaal niet meer op locatie gefilmd, maar volledig in studio-sets. Het Ministerie van Toverkunst vond ik er trouwens wel echt gaaf uitzien. Ook worden een hoop nieuwe personages geïntroduceerd.

Het verhaal van dit vijfde deel voelt echt aan als puur voorspel op de finale die in de volgende drie films zou komen. Bij het schrijven van het boek zou Rowling al moeite hebben gehad het gat te vullen tussen de eerste vier delen en de uiteindelijke ontknoping. Wat ook niet helpt is dat ze het dikste boek uit de reeks hebben verfilmt als de kortste film (ook ontzettend irritant dat 10 van de 138 minuten aan aftiteling worden besteed). De politiek van het Ministerie van Toverkunst is gebaseerd op Rowling's ervaring met de Britse regering op het gebied van onderwijs toen zei zelf onderwijzeres was. Ik kon het ook niet helpen te denken "He Zweinstein lijkt nu wel op een echte school".

Realiseer me nu wat voor schok de dood van Sirius destijds geweest moest zijn (als je de boeken niet hebt gelezen dan), het kwam eigenlijk vrij uit het niets. Vind ook dat het laat zien dat de Harry Potter-reeks niet zo stereotype is als sommige beweren. In het echt gaat er soms ineens iemand dood als je met z'n allen aan het vechten bent. De daaropvolgende scene met Harry en Remus vond ik bijzonder sterk, vooral omdat je ze niet hoorde wordt het nog tragischer. De confrontatie met Voldemort aan het einde vond ik wel een hoogtepunt. Ralph Fiennes zet weer een erg goede Dark Lord neer. Moest ook aan Star Wars denken, omdat Voldemort Harry net als Darth Vader Luke 'slecht' wilt maken. Perkamentus vs Voldemort was echt episch, het eerste echte toverduel in de reeks.

De film is wel goed opgenomen, al vind ik de colorgrading veel te overdreven. Zo grijs en donker, de vorige films hadden dat veel minder. Het gebruik van flash-backs is op zich slim, het verbind de film ook met de vorige delen. Maar op een gegeven moment is het een beetje een overkill, een flash-back naar iets dat we een halve minuut geleden nog hebben gezien is natuurlijk een beetje onzinnig. Toch is met name de confrontatie met Voldemort goed in beeld gebracht. De editing is wat gehaast naar mijn mening. Er hadden vaak nog wat shots tussen gemoeten, iemand staat ineens ergens anders. Vooral het einde was wat te snel ge-edit.

Nicholas Hooper maakt op zich een redelijke soundtrack. Al vind ik hem erg minimalistisch en heeft het misschien twee memorabele thema's. John Williams en Patrick Doyle deden het toch echt stukken beter.

Hoewel ik me nog steeds prima vermaakt heb en de film meer onthuld over achtergronden van personages, vind ik dit deel toch net wat minder als de vorige vier. Harry Potter and the Order of the Phoenix is echt een gedeelte van een groter geheel en staat niet op zichzelf. Bovendien is de sfeer van de eerdere films haast volledig verdwenen en is het weer wat donkerder geworden. Toch is het ook zeker geen slechte film. Vooral het einde maakt veel goed en de sub-plots zijn toch ook best vermakelijk.

"But you know happiness can be found even in the darkest of times, when one only remembers to turn on the light."

Na afgelopen weken met veel plezier de eerste twee Harry Potter-films te hebben teruggezien was het nu de beurt aan Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. Helaas geen extended editon en het is ook een van de kortste films uit de reeks (bij dit soort films vind ik hoe langer hoe beter).

Na bij zijn oom en tante te zijn weg gelopen begint Harry's derde jaar op Zweinstein. De Massa-moordenaar Sirius Zwarts is ontsnapt uit Askaban en volgens velen heeft hij het op Harry voorzien. De nieuwe leraar Remus Lupin leert Harry zich te verweren tegen de akelige Dementors die Zweinstein afzoeken naar Zwarts. Harry ontdekt steeds meer over Zwarts en diens bant met zijn familie.

Chris Columbus zou oorspronkelijk alle Harry Potter-films regisseren, maar besloot om meer tijd met zijn familie door te brengen. Opmerkelijk dat ze hierna voor de Mexicaanse Alfonso Cuarón hebben gekozen. Hij maakte eerder een roadmovie over tieners: Y Tu Mamá También (2001), waar zowel de producenten als J.K. Rowling zelf erg van onder de indruk waren. Fans waren naar het schijnt destijds nogal sceptisch, Cuarón had immers nog nooit een Harry Potter boek gelezen en had de eerdere films ook niet gezien. Het is dan ook te merken dat er een overkill aan veranderingen en nieuwe toevoegingen is.

Harry, Ron, Hermelien en de andere Zweinstein-leerlingen beginnen steeds meer op 'echte tieners' te lijken. Er zit dan ook 2 jaar tussen de opnames van deze film en de vorige film, maar wat het nog versterkt is dat de acteurs van Cuarón veel meer in hun eigen kleding mochten rondlopen en hun uniformen mochten dragen zoals ze dat zelf wilden i.p.v zo netjes als ze in de eerdere films deden. Daniel Radcliffe is nog steeds erg sterk als Harry. Rupert Grint begint hier helaas al wat minder te worden en lijkt van het drietal ook het meest op een kindacteur die is opgegroeid. Vanaf deze film begon ik stiekem een beetje verliefd te worden op Emma Watson, die hier wederom een zeer sterke Hermelien neerzet (de scène waar ze Draco in het gezicht slaat is overigens geïmproviseerd, ze zou hem alleen maar met de platte hand moeten slaan, maar in plaats daarvan gaf ze hem een harde klap in het gezicht). Erg sterke toevoegingen waren Gary Oldman en David Thewlis als Sirius en Remus. Michael Gambon vervangt Harris als Perkamentus. Hoewel hij veel drukker overkomt dan de met gedempte stem pratende Harris en duidelijk heel anders klinkt, vind ik dat hij goed zijn best heeft gedaan om de rol zo goed mogelijk te spelen. Het was alleen niet zo slim om hem ook meteen totaal andere kleding te geven, wat er alleen maar voor zorgt dat het nog meer wennen is. De gebruikelijke leraren hebben in dit deel een stuk minder screen-time, behalve Sneep dan misschien.

De opbouw is al meteen weer lekker mysterieus en duister. De eerste keer dat je de film ziet is hij ongelofelijk spannend. Een keer geen Voldemort, het is op zich een goede verandering maar je mist toch iets. Uiteindelijk is er namelijk helemaal geen vijand in dit deel (Ron's rat niet meegeteld), Remus en Sirius hebben namelijk gewoon het beste met Harry voor. Wat ik wel erg sterk vond is dat we in dit deel meer te weten komen over de dood van Harry's ouders en er een hoop nieuwe toevoegingen zijn tot de wereld van Harry Potter.

Cuarón was aanvankelijk niet erg enthousiast over het gebruik van CGI, zoveel mogelijk is dan ook practical gedaan. Voor de dementors, de weerwolf en de hypogrief kon het echter niet anders. De dementors vond ik erg goed gelukt en hoewel ik de weerwolf heel graag practical had gezien vond ik hem ook zeer sterk. De hypogrief had misschien wat meer detail mogen hebben, maar kan er ook mee door. De zwerkbal-wedstrijd in de storm en wat grauwere luchten boven Zweinstein vond ik een erg sterke toevoeging. Het warme sfeertje van deel 1 is nu wel volledig verdwenen maar het duistere blijft gelukkig wel prominent aanwezig. De volle maan in de lucht en het spookhuis ect. heerlijk allemaal. De bewegende kranten en schilderijen waren in dit deel wel een beetje overkill, de schilderijen waren hier ook duidelijk filmopnamen met een filter eroverheen waar ze er voorheen echt als portretten uitzagen.

Waar de cinematografie van de twee vorige delen gewoon heel degelijk was koos Cuarón hier voor een wat meer experimentele aanpak. De film krijgt hierdoor een wat meer realistische indruk. Wat hierbij ook helpt is dat de buiten-scènes allemaal in Schotland zijn opgenomen en Cuarón minder gebruik heeft gemaakt van de set's uit de vorige films. Ik vond het wel heel erg wennen, Zweinstein lijkt namelijk ineens een totaal ander kasteel. De geografie is ineens totaal anders en een paar opnames in de mooie gotische hallen waren toch op zijn plaats geweest, maar verder een uitstekende toevoeging.

De laatste film uit de reeks met muziek van John Williams. Die hoefde zich hier niet bezig te houden met de Star Wars-prequels en had dus alle tijd om een waardige afsluiter te maken. Williams koos hier voor een wat minder stijfjes soundtrack, veel meer thema's en ook meer op de achtergrond. De middeleeuwse deuntjes, het koortje en sinistere muziek waren uitstekende toevoegingen. Ook werden er naast de variaties op het hoofdthema ook eens andere mooie thema's gebruikt zoals het schitterende Buckbeak's Flight.

Weer een geweldige film om terug te zien. Ineens heel anders als de voorgaande delen maar ook met een hoop goede toevoegingen. Weer lekker duister en spannend. Vind het moeilijk om dit deel een goede beoordeling te geven, ergens vind ik hem wat minder als deel 2, maar ergens ook niet. In ieder geval weer een zeer geslaagde episode die ik met veel plezier heb teruggezien.

"Now if you two don't mind, I'm going to bed before either of you come up with another clever idea to get us killed - or worse, expelled."
- "She needs to sort out her priorities!"

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst Harry Potter heb gezien (3 jaar om precies te zijn). Besloot om hem nu voor het eerst in het Engels te kijken en dan ook nog de extended version met 7 minuten extra materiaal. Dit is wel echt zo'n film die ik al ontelbare keren heb gezien, dus ik herinnerde me wel weer alles en kon duidelijk zien wat de extra scènes waren (deze voegen overigens niet heel veel toe maar lossen enkele kleine plot-holes op).

Het verhaal is inmiddels wel bij iedereen bekend. De jonge Harry Potter heeft zijn ouders nooit gekend en lijdt een ongelukkig leven bij zijn gemene oom en tante. Totdat er een mysterieuze brief op de deurmat valt. Harry ontdekt dat zijn ouders tovenaars waren en dat hij is geselecteerd voor een school voor tovenarij. Op school raakt hij al snel bevriend met Ron en Hermelien, ook Hagrid en de oude Perkamentus lijken het goed met hem voor te hebben. Toch ontdekt het drietal een geheim, ze denken dat er iets in de school is verborgen en dan de geheimzinnige Sneep dat wilt stelen...

Voorheen alleen de Nederlandstalige versie gezien. Vreemd eigenlijk, in Nederland wordt live-action zelden gedubd. Maar dit eerste deel van Harry Potter heeft dan ook veel weg van de Britse jeugdfilms die wel gedubd worden hier. Vond het wel wennen om de personages in het Engels te horen, ze hebben namelijk een hele andere uitstraling. Vooral die dikke oom van Harry vond ik in het Nederlands veel leuker door Huib Broos. Ook de stemmen van Harry, Ron en Hermelien hebben in het Nederlands zo hun charme, maar ik moet zeggen dat ik toch blij ben nu de originele acteurs gehoord te hebben.

Richard Harris vind ik een erg warme en goede vertolking van Dumbledore, erg jammer dat hij na deel 2 dood is gegaan. Chris Columbus is als regisseur gekozen door zijn ervaring met kinderen en de jonge acteurs doen het dan ook allemaal erg goed. Verder waren ook o.a. Maggie Smith en Robbie Coltrane erg sterk. Ook viel me nu pas op dat John Hurt, John Cleese en Warwick Davis ook leuke rollen in de film hebben. Maar wie er toch echt uitsprong was Alan Rickman. Zijn geweldige manier van praten en van doen past gewoon perfect bij Sneep. Rickman zou ook als enige van de auteur al wat informatie hebben gehad over de achtergrond van Sneep en ik vind dat je dat duidelijk terug ziet in zijn acteerwerk.

Omdat De Steen der Wijzen ook het dunste boek is uit de reeks komt deze film ook het meest rustig op gang. We krijgen rustig de tijd om alle personages te leren kennen en worden geïntroduceerd aan de school en het concept van magie in de films. Dan langzaam maar zeker ontstaat er een lekker spannend mysterieus verhaaltje. Op het eerste gezicht is het een beetje een apart kinderverhaal, maar de uitwerking is zo goed en zo geïnspireerd dat het veel meer is dan dat. Door het mysterie rondom de steen der wijzen word het het uiteindelijk ook een beetje mystery en dat kan ik zeker waarderen. Er waren wel een paar plot-holes en onwaarschijnlijkheden (ze gaan stiekem s'nachts naar Hagrid en dan moeten ze voor straf S'nachts met Hagrid stiekeme dingen doen) maar heel storend waren die niet.

Ook de sfeer in Harry Potter is echt fenomenaal. Warm maar ook duister. De kastelen, stoffige bibliotheken, eenhoorn-moorden, legenden... Echt heerlijk gewoon. Visueel is het echt een meesterwerk, de shots van Hogwarts in de nacht, geweldig. Ik denk dat Harry Potter op dat punt ook een grote invloed heeft gehad op mij als kind. Nog steeds ben ik dol mysterieuze verhalen en duistere sfeertjes.

Ook de muziek van John Williams vond ik weer helemaal geweldig. Misschien net iets te typisch geworden maar toch blijft het een van de beste werken van de beroemde componist. De cinematografie vond ik in de eerste helft niet heel bijzonder (vooral de extra scènes waren niet heel sterk op dat gebied) maar naarmate de film vorderde werd dat steeds beter. Met als hoogtepunt het schaakspel en de daaropvolgende confrontatie, die ik toch wel heel sterk vond opgenomen.

Eigenlijk het enige dat ik vond tegenvallen waren de special effects. Regisseur Chris Columbus was daar ook niet helemaal tevreden over, hij vond de effecten veel te afgeraffeld en besloot het bij de volgende film beter te laten doen. De CGI doet namelijk af en toe een beetje denken aan een computerspel uit die tijd en ik ergerde me er toch wel aan af en toe aan. Gelukkig is er nog een hoop practical gedaan, zoals de Goblins en de trol (als die bewusteloos is) en alleen voor de zwerkbal wedstrijd is er gebruik gemaakt van greenscreens.

Grappig om te lezen wat voor concepten er waren voor deze film toendertijd. Eerst zou het een Animatiefilm worden geregisseerd door Steven Spielberg, maar daar wilde J.K. Rowling niets van weten. Ook zouden de eerste drie boeken mogelijk tot één film worden verwerkt, maar dat is ook niet door gegaan. Aan het begin van de productie was het de bedoeling dat Daniel Radcliffe contact-lenzen indeed zodat Harry net als in het boek groene ogen zou hebben en Emma Watson zou een gebit met scheve tanden in moeten, godzijdank is dit idee al snel losgelaten. Stel je voor Watson met scheven tanden...

Net als bij de Star Wars-films die ik onlangs opnieuw heb gekeken, was ook Harry Potter and the Philosopher's Stone weer een geweldige ervaring. De film wordt eerder beter dan slechter en dat is bijzonder. Ook merk ik nu wat voor invloed de film op mijn latere filmsmaak heeft gehad. Van alle Harry Potter-films heeft dit eerste deel toch wel de meest warme sfeer en lijkt ook nog het meeste op andere Britse jeugdfilms. Later wordt het allemaal toch een stuk grimmiger, maar dat heeft dan ook wel weer wat. Een ongelooflijk leuke film die ik zo weer kan zien.

Een van de beste kinderfilms. Young Adult-Fantasy op zijn aller best.

Hatchet verteld het verhaal van een emo die samen met zijn negroïde vriend een boottochtje wil maken op een moeras waar het volgens een legende spookt. De boottocht wordt geleid door een Aziaat die doet alsof hij een Southener is en ook van de partij zijn een obese Mr. & Mrs. Flanders, een wannabee pornoproducer met een dom blondje en een bitchy brunette. Oohja en nog een bitchy brunette.

Kortgezegd, het was dus meer komedie als Horror en de film schuwt clichés niet. De humor vond ik meestal nogal flauw en de film neemt Bier, Borsten, Bloed wel heel erg letterlijk... Soms werd er een leuke twist gegeven aan een cliché maar dit werd ook herhalend.

Het duurde tot over de helft van de film tot we überhaupt horen dat er een killer is, daarvoor werden we bang gemaakt door wat alligators. Als de killer er dan eenmaal is, komt hij om de haverklap even de personages de stuipen op het lijf jagen om dan weer naar een moment te gaan dat de personages een nieuwe tactiek bespreken om het te stoppen. In de hele laatste acte wordt dit steeds herhaald tot vervelends toe. Meestal worden slasherkillers tot in den treuren tot leven gewerkt voor talloze vervolgen, dat is bij Hatchet niet nodig want die doen dat in de eerste film al...

Wat ik wel heel erg kon waarderen aan deze film van Adam Green was dat hij een 'geen CGI'-regel had tijdens de productie. We krijgen heerlijke kills voorgeschoteld die allemaal helemaal practical waren zoals het hoort. Daar mogen andere moderne horrormakers best een voorbeeld aan nemen.

Het beste van de film waren dus de sterke kills en de superleuke cameo van Robert Englund "Shut your hole, son!". Eerlijk is eerlijk, het was vrij vermakelijk met uitzondering van de tweede en laatste akte. Als je deze film in een melige bui met wat vrienden kijkt zul je er veel schik mee hebben.

"One of them fellas is not what he says he is..."

Quentin Tarantino, echt een fan van hem ben ik niet. Pulp Fiction vond ik erg goed (hetzij een lange zit), maar Kill Bill vond ik echt niet goed. Wraakfilms met overdadig veel geweld, het is niet altijd even interessant. Aanvankelijk voelde ik er dan ook niet zoveel voor om The Hateful Eight te gaan zien, maar toen kreeg ik te horen dat de film in 70mm (Ultra-Panavision) is opgenomen met lenzen die nog voor Ben Hur zijn gebruikt en dat Ennio Morricone de soundtrack heeft gecomponeerd. Komt daar nog bij dat Kurt Russel - een van mijn favoriete acteurs - de hoofdrol vertolk. Dat alles maakte toch dat ik hem sowieso in de eerste week moest gaan zien.

John Ruth 'The Hangman' is per koets onderweg naar Red-Rock, Wyoming om de ter dood veroordeelde Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) in te rekenen. Onderweg komt hij echter mede-premiejager Majoor Marquis Warren (Samuel L. Jackson) en de Zuiderling Chris Mannix tegen, die beweert de nieuwe sheriff van Red-Rock te zijn. De storm is zo hevig dat ze genoodzaakt zijn om een paar dagen in Minnie's pleisterplaats te verblijven. Hier komt Warren er tot zijn verbazing achter dat de eigenaren nergens te bekennen zijn. Een Mexicaan genaamd Bob zegt dat hij zolang op de plaats past. Binnen komen ze nog drie figuren tegen: Engelsman Oswaldo Mobray, de nieuwe beul van Red-Rock, Cowboy Joe Gage en de Zuiderse generaal Sandy Smithers. Langzaam maar zeker raakt Ruth ervan overtuigt dat er iets niet in de haak is en hij sluit een pakt met Warren, elkaars buit te beschermen.

Al meteen was het geweldig. De eerste milliseconde dat het beeld zwart was en je een typische lage Morricone string hoorde wist ik dat de komende 3 uur mijn tijd waard zouden zijn. Toen kwamen de schitterende beelden van het besneeuwde Wyoming gevolgd door een lekker lang shot van een Kruis-beeld in de sneeuw met geweldige retro openings-credits. Kurt Russell doet het uitstekend als Premiejager en past helemaal in de Western-setting. Ook vond ik dat hij een leuk soort humor in de film bracht (even een elleboogje geven tegen de harses van Domergue. Lekker ongepast in deze tijd van politieke correctheid, dat waardeer ik). Samuel L. Jackson is... Samuel L. Jackson, al vind ik hem toch origineler als verwacht. Vooral later in de film heeft hij erg sterke momenten. Jennifer Jason Leigh zag ik een tijdje terug nog in de Nederlandse-film Flesh+Blood, man wat is die veranderd. Tim Roth was ook erg grappig als de Engelsman.

Ennio Morricone, zei een paar jaar terug nooit met Quentin Tarantino te willen samen werken door de manier waarop zijn muziek gebruikt werd in Django Unchained (vind het zelf ook maar stom als je muziek van een andere film gaat lopen gebruiken), maar (gelukkig) kwam hij daar op terug toen Tarantino hem vroeg om de muziek voor The Hateful Eight te componeren. Hoewel er niet heel veel muziek is en er (helaas) ook wat andere muziek gebruikt wordt is het een van de beste soundtracks van afgelopen jaren. Heerlijk mysterieus sfeertje met af en toe die typische western ondertoon van Morricone. Ook schijnt Morricone te hebben gezegd dat sommige nummers uit de soundtrack ongebruikte muziek uit The Thing is (er is soms ook een John Carpenter-sfeer).

De zwakste punten van de film zijn het plot en het tempo. De film heeft een heeel lange opbouw en als de twist er dan komt is het heel erg pats boem, gelukkig wist het einde het nog wel te redden waardoor het er over de hele film er nog wel mee door kan. Wat ik wel erg jammer vond was dat het grootste gedeelte zich in één grote kamer in een hutje afspeelt, daar had best wat creatievers mee gedaan kunnen worden. Het begin in de sneeuw vond ik in ieder geval schitterend, een beetje zoals Il Grande Silenzio. Qua verhaal is het niet echt een Western, meer een Whodunnit-achtige mysterie die dan toch weer uitloopt op wraakfilm in een winterse Western-setting. Wat mij betreft had het wat meer typische western-elementen mogen bevatten. Veel mensen klagen dat de film te lang is, dat vind ik op zich niet. Ik vind wel dat het mysterie en het einde wat meer tijd hadden mogen krijgen ten opzichte van de opbouw, en bij sommige scènes vind ik ook dat ze die er beter uit hadden kunnen laten. Het schijnt trouwens dat de film bijna precies hetzelfde plot heeft als Rawhide (1951).

Is Quentin Tarantino weer te ver gegaan? Jazeker. Een beetje geweld, ok, dat moet ook eigenlijk in dit soort film. Maar hoeveel bloed er word opgehoest en hoewel headshots met rondvliegende hersens, het is net een beetje teveel overkill. Overigens vond ik die ene headshot (waar Domergue helemaal onder de hersens komt te zitten) wel echt geweldig getimed. Naja, misschien net wat teveel maar het kan nog wel. Tarantino zegt trouwens ook geïnspireerd te zijn door The Thing, en dat zie je een heel klein beetje daar in terug (The Thing heeft overigens een beter tempo, wat de kills betreft). Wat wel echt te ver ging is die scène waar we de zoon van de generaal met Warren zien... Ik bedoel, wtf. Dat was echt niet nodig geweest. Een slow-motion kill scene in de sneeuw had ik dan beter gevonden.

Maar toch is The Hateful Eight, ondanks zijn gebreken, een erg goede bioscoop-ervaring. Zeker een van mijn beste tot nu toe. Eindelijk eens een keer geen 3D (die hele klote techniek mogen ze wat mij betreft nooit meer gebruiken) en in ultra-wide, zoals het hoort. Je krijgt de kans om Morricone in de bioscoop te horen (en dat is het kaartje al meer dan waard). De cinematografie vond ik erg goed en sommige shots lijken regelrecht uit de jaren '60 te komen. Aan het einde is er zo'n shot van Walton Goggins en Jackson dat met twee lenzen is opgenomen, het resultaat is fenomenaal. Film korrel, onscherpheid op de achtergrond en super scherpe close-ups waarbij je de etensresten tussen de tanden kan zien zitten. Wat opnametechniek betreft mogen de filmmakers van tegenwoordig echt een voorbeeld nemen aan Tarantino. Weg met dat doodse grijze digitaal, Analoog is back! Ik kan iedereen ook aanraden om de behind the scenes featurette te kijken, wat een toewijding van Panavision om de lenzen goed te krijgen (die sinds 1965 niet meer zijn gebruikt). Wat ik ook sterk vond aan de film was het einde. Je krijgt toch echt zo'n gevoel van gerechtigheid en het heeft wel wat dat de neger en de hillbilly maatjes worden.

Zeker geen perfecte film, maar een absolute aanrader voor de filmliefhebber (die niet vies is van en klein beetje geweld). Aangezien hij als 2015 staat, is dit naar mijn mening de beste film van vorig jaar (samen met Spectre).

"For from this night onward, you shall bear my curse."

Kon gisteravond zeer moeilijk kiezen welke film ik zou opzetten, was behoorlijk vermoeid dus wilde niet iets dat te slaapverwekkend zou zijn. Uiteindelijk maar besloten om voor een sfeervolle griezelklassieker te gaan, die zijn ook niet te lang.

Na diverse mysterieuze verdwijningen van jonge vrouwen in Arkham wordt Joseph Curwen door de dorpelingen verbrand. Hij spreekt echter een vloek uit over het dorp en zweert terug te keren. Honderd jaar later arriveert Charles Dexter Ward (die grote vergelijkenis vertoont met Curwen) met zijn vrouw om het erfgoed van zijn voorvader op te eisen, namelijk diens paleis. Het paleis heeft echter een vreemde invloed op Ward...

The Haunted Palace is gebaseerd op The Case of Charles Dexter Ward van H.P. Lovecraft, daarmee is dit de eerste verfilming van zijn werk. Hoewel de film nog steeds de zelfde aankleding heeft als Corman's Poe verfilmingen is de Lovecraftiaanse sfeer wel duidelijk merkbaar. De producent heeft de film trouwens wel uitgegeven alsof het een verhaal van Poe betrof, Lovecraft was toen ook niet zo bekend. De film wijkt ook behoorlijk af van het oorspronkelijke verhaal, maar toch is het eindresultaat zeker niet slecht (The Resurrected (1992) volgt het verhaal meer op). Opmerkelijk feitje is overigens dat Francis Ford Coppola als writer wat dialogen heeft geschreven.

De film is mooi opgenomen in Panavision-formaat, wat toch echt een plus is. Vincent Price acteerde weer heerlijk op de hem typerende manier en de rest van de cast is ook weer typisch Corman. Het kasteel zag er erg gaaf uit en de studio-mist, maté-paintings en bliksem effecten waren weer heerlijk. Het monster in de put zag er echter bijzonder goedkoop uit (bewoog niet eens). Ook was het einde een beetje afgeraffeld.

Toch moet deze film het vooral van de heerlijke sfeer hebben. Heb weer van begin tot einde genoten van deze Vincent Price film.

"An evil old house, the kind some people call haunted, is like an undiscovered country waiting to be explored. Hill House had stood for 90 years and might stand for 90 more. Silence lay steadily against the wood and stone of Hill House, and whatever walked there... walked alone."

The Haunting is een beroemdheid onder de Spookhuisfilms. Daarnaast is het ook nog eens de favoriete horrorfilm van Martin Scorsese. Robert Wise is altijd een regisseur die zijn films, in welk genre dan ook, heel degelijk en netjes maakt en ze ook serieus neemt. Bij The Haunting is dat weer het geval.

Dokter John Markway besluit samen met twee vrouwen en de neef van de eigenaar in het beruchte spookhuis Hill House te verblijven. Zijn doel is om het bovennatuurlijke te onderzoeken.

De film moet het echt hebben van de sfeer en is dan ook bijzonder sfeervol. Het huis zelf alleen al maakt het de film meer dan waard. Het exterieur is gefilmd bij het Engelse Ettington Park Hotel, een schitterend Gotisch gebouw. Het sfeertje wordt alleen maar versterkt door de mooie zwart-wit opnamen met uitstekende (en vrij moderne) cinematografie. Ook de mooie muziek van Humphrey Searle helpt enorm bij het opbouwen van mysterieuze en onheilspellende sfeer.

Toch had de film lang niet alles wat je van een spookhuisfilm zou verwachten. De film komt vrij langdradig over en bestaat grotendeels uit interactie tussen de personages. Wat ook niet helpt is dat iedereen al weet dat het een spookhuis betreft, en een personage al bang zijn voor het is begonnen. Bovendien wordt de geschiedenis van het huis in het begin netjes uitgelegd, waardoor er geen mysterie is zoals bij bijvoorbeeld The Changeling wel is. De bovennatuurlijke taferelen bestaan ook eigenlijk alleen maar uit geluiden en dichtslaande deuren. De flexibele deur en de geluidseffecten vond ik dan wel weer erg goed en slim toegepast. Het einde voelt in mijn ogen toch een beetje afgeraffeld en anticlimactisch aan.

Had er meer van verwacht, maar toch een bijzonder sfeervolle en degelijk gemaakte spookhuis klassieker. Mijn zoektocht naar de perfecte spookhuisfilm zet zich voort...

Dit keer verfilmt Miyazaki een westers fantasy boek: Howl's Moving Castle (1986) van Diana Wynne Jones. Het verhaal gaat over Sophie, die werkt in een hoeden-winkel. Op een dag wordt ze vervloekt door een heks, door de vloek is ze ineens een oud vrouwtje. Ze gaat op zoek naar het bewegende kasteel van Howl en werkt daar als schoonmaakster. Ondertussen woedt de oorlog voort en roept de koning alle tovenaars en heksen op om voor het land te vechten...

De Engelse stemmencast deed de nasynchronisatie erg leuk, vooral het gebruik van Britse stemmen kon ik erg waarderen. Jean Simmons deed het erg leuk als de oude Sophie, verder ook best grote namen zoals Christian Bale en Billy Crystal.

Hayao Miyazaki laat in deze film zijn liefde voor het Europese landschap weer duidelijk blijken. Visueel vond ik de film dan ook bijzonder sterk. De huisjes en dergelijke zien er allemaal heel mooi en sfeervol uit. De animatie was - zoals je ook wel kunt verwachten - weer uitstekend. Hoewel ik het jammer vind dat er hier en daar wat CGI is gebruikt, blijft de 2D animatie in Japan van zeer hoge kwaliteit. De achtergronden blijven ouderwets schitterend. Naast de ouderwetse fantasy stijl, waren de handlangers van de heks en demonen weer typisch Japans en deden ze denken aan Miyazaki's eerdere Spirited Away.

Ook de muziek van Joe Hisaishi is weer van de partij. Niet zo bijzonder als de muziek van bijvoorbeeld Castle in the Sky maar zeker een erg mooie soundtrack met ontroerende piano thema's.

Hoewel Miyazaki de nodige aanpassingen van het boek heeft gemaakt was Diana Wynne Jones bijzonder onder de indruk toen hij haar de film liet zien. Zelf denk ik dat ik het boek beter zou vinden als ik het lees. De film vond ik net wat te eenzijdig, vooral het einde lijkt afgeraffeld. In werkelijkheid zit het uiteraard weer vol van Miyazaki's symboliek en manier van vertellen. Het probleem is dat ik de romance niet vond werken, vooral omdat ik Howl erg arrogant en vervelend vond en dat Solomon nogal ineens besluit de oorlog te stoppen. Uiteraard symboliseert het einde dat Howl zijn vrijheid opgeeft en met zijn samengestelde familie gaat wonen.

Alles bij elkaar vond ik Howl's Moving Castle weer een erg vermakelijke en mooie film van Hayao Miyazaki. Vooral visueel blijven zijn films bijzonder sterk, al helemaal als je het vergelijkt met de troep die hier in het westen wordt gemaakt.

Door alle hoge waarderingen was ik wel nieuwsgierig geworden naar deze Franse Horrorfilm van Alexandre Aja. Frans is het zeker; chansons, lesbische romantiek, Citroën busjes, slachtingen in afgelegen provinciale dorpjes. De film verteld het verhaal over twee studentes die bij de familie van een van de twee op het Franse platteland gaan overnachten. Maar dan wordt de hele familie uitgemoord.

Het acteerwerk was prima, in het begin wel aardig drama en toen barstte de film los met Horror en zeer degelijke Gore. Tot aan de plottwist was het verhaal wel aardig, hetzij een beetje ongeloofwaardig (iemand die niet weet waar ze is en verwacht dat de politie haar kan vinden), maar na de plottwist klopt het gewoon niet meer. Hoe kan ze nou zelf de killer zijn terwijl ze boven op haar kamer zat toen de killer aankwam met zijn bus, waar komt de bus vandaan, hoe komt ze aan wapens, hoe kent ze de pompbediende in een plaats waar ze nog nooit is geweest…

De film was wel mooi opgenomen in cinemascope formaat (duidelijke John Carpenter en Giallo invloeden) en de Gore en make-up waren ook goed gedaan. Spannende momenten kent de film ook zeker, alleen jammer van het einde.

Aardige Franse Horror. Binnenkort À l'Intérieur en Martyrs ook eens kijken. Al moet ik wel zeggen dat alle moderne Horror die ik tot nog toe uit nieuwsgierigheid heb opzet me een beetje tegenvalt.

Alweer de laatste film voor de Horror Challenge van 2016. Vond het erg leuk en heb mijn filmlijst eens flink kunnen afwerken. Maar aan alles komt een eind...

Häxan begint met een soort Geschiedenis-les over Hekserij en Occultisme, compleet met schoolprenten en aanwijs-stok. Daarna volgen verschillende korte verhalen over Hekserij in de middeleeuwen. Naast de bezigheden van de middeleeuwse heks zagen we ook de Inquisitie in werk en werden diverse middeleeuwse martelmethoden gedemonstreerd. Als laatst werd de link gelegd in duivelsbezitting en psychische aandoeningen zoals hystera.

De middeleeuwse taferelen vond ik erg sfeervol, met name de duivels zagen er bijzonder mooi uit en de decors waren mooi aangekleed. De informatie die we van de film krijgen is echter niet heel bijzonder, iedereen die wel eens een les heeft gehad over de middeleeuwen weet al meer. De link met geestesziekten vind ik persoonlijk wel aannemelijk, al is het natuurlijk maar speculatie en vond ik de omschrijving van 'hysteria' (wat dat dan ook mag zijn) wel erg ouderwets.

Häxan was wel een leuke film om gezien te hebben. Als documentaire zul je er niet veel aan hebben maar voor de leuke reïnacties is de film de moeite nog wel waard.

"You're gonna pay full price rummy. I don't believe in no serviceman's discounts."

- "Too bad, your old lady does."

Sergeant Tom Highway is een harde veteraan die bijna aan pensioen toe is. Als hij terugkeert naar de kazerne ontmoet hij oude bekenden en probeert hij de relatie met zijn ex-vrouw Aggie weer op te pakken. Tegelijkertijd probeert hij het zooitje rekruten dat aan hem is toegewezen klaar te stomen voor een eventuele oorlog en dan is er ook nog de trotse Major die hem in alles tegenwerkt.

Clint Eastwood vind ik een fantastisch acteur en ook een zeker niet onverdienstelijk regisseur. Net als in Gran Torino uit hij zijn kritiek op de huidige generaties in een Drama-film over een oude veteraan met een flinke dosis humor en stoerheid. Je kunt zeggen wat je wilt, maar Eastwood blijft voor mij een stoere persoonlijkheid. Hier levert hij de ene naar de andere oneliner perfect af, de een nog hilarischer dan de andere. Everett McGill (Twin Peaks, Dune) speelde ook prima als de Major die alles volgens het boekje doet.

Heer bijzonder wordt Heartbreak Ridge nergens en het verhaaltje van de rekruten die worden klaargestoomd kennen we ook al een tijdje. De drama is opzich wel redelijk, maar waar de film het vooral van moet hebben is Clint met zijn geweldige humor. Later zou Clint in Gran Torino met nagenoeg hetzelfde personage een iets betere film maken. Hoe dan ook een erg vermakelijke film

Hearts in Atlantis is een iets minder bekend boek van Stephen King en ook de film hoor je zelden voorbijkomen. Toch hebben we hier te maken met een van zijn beste werken.

Amerika, de jaren '50. Na de dood van zijn vader leeft Bobby (Anton Yelchin) alleen met zijn moeder (Hope Davis). Hij wil heel graag een fiets maar zijn moeder zegt hier geen geld voor te hebben (al koopt ze voldoende kleren voor zichzelf). Naast de fiets is hij ook verliefd op het meisje Carol. Op een dag komt er een nieuwe huurder boven hen wonen. Anton bouwt al snel een goede band op met deze mysterieuze Ted (Anthony Hopkins). Zijn leven zou door Ted nooit meer hetzelfde zijn.

Anthony Hopkins wist in de jaren '90 en '00 een hoop erg sterke rollen uit te kiezen en dit is daar zeker een van. Hij baseerde zijn vertolking van Ted op zijn Welshe grootvader, waarmee hij altijd veel optrok (bijvoorbeeld hoe hij s'avonds met de radio aan zijn schoenen aan het poetsen was. De kinderen in de film spelen ook behoorlijk goed. Anton Yelchin is erg goed als Bobby en wordt nergens te overdreven met zijn uitingen van emotie. Hopkins was ook erg van hem onder de indruk op de set. Ook Mika Boorem speelde zeker niet slecht als Carol.

De film is een nogal vrije adaptatie van het boek van Stephen King. Het boek bevat eigenlijk 4 met elkaar verwoven verhalen. Het eerste verhaal gaat over Bobby en Ted, daarna volgen we 2 andere personages op de school van Carol tijdens de hippie-tijd en tot slot nog het verhaal waarin iemand terug komt uit Vietnam. William Goldman gebruikte alleen het eerste verhaal en een paar elementen uit de latere verhalen. Sommige dialogen komen letterlijk uit het boek, maar op een andere manier wijkt de film ook heel erg af. In het boek worden de gaves van Ted namelijk veel uitgebreider behandelt. Er wordt zelfs een verklaring gegeven, compleet met aliens en het reizen naar andere dimensies. Ik vind het een goede keuze van Goldman en Hicks om dat allemaal achterwegen te laten en Ted's verhaal te hullen in mysterie. Het mag de film financieel de das om hebben gedaan, het levert wel een vele male beter resultaat op.

Op de DVD-extras maakt Hopkins de nogal curieuze opmerking dat hij daadwerkelijk geloofd in bovenatuurlijke gaven zoals ze hier in de film worden uitgebeeld. Hij beweert dat hij in staat is om op bepaalde momenten de toekomst te kunnen zien. Zo vertelde hij bijvoorbeeld dat hij op de set in Hannibal eraan dacht dat hij graag weer eens met zijn vriend William Goldman wilde werken en dat hij ooit een keer een Stephen King-verfilming moest doen. Een dag later werd hij door zijn agent gebeld dat Goldman hem een script had opgestuurd dat gebaseerd was op een boek van King.

Harten in Atlantis behandeld een hoop thema's die Stephen King bezig houden. De nostalgie naar de jaren '50 en '60, de ontwikkeling die een kind in zijn jeugd doormaakt maar ook paranormale gaven en complot theorieën. Scott Hicks behandeld dit allemaal op een niet al te geforceerde manier. Hij houd het sfeervol en mysterieus. Zijn doel was om de kijker even mee te nemen in een andere wereld en ze na de film te laten nadenken over hun eigen jeugd. Mijns inziens is hij daar uitstekend in gelaagd. De jaren '50/'60 worden weergegeven als een sfeervolle droomwereld en het verhaal van Bobby is heerlijk melancholisch.

"You know, when you're young, you have moments of such happiness, you think you're living in someplace magical, like Atlantis must have been. Then we grow up, and our hearts break in two."