Meningen

Een interessante documentaire over de man achter het masker: David Prowse. Ik heb nooit geweten dat Prowse zo weinig erkenning heeft gekregen voor zijn rol en ook onrechtvaardig is behandeld tijdens de productie. Vond het interessant om de achtergronden van de rol van Darth Vader te zien en ook dat verschillende crewleden aan het woord komen.

Het probleem van deze documentaire is dat hij heel erg afdwaalt. Marcos Cabotá is veel te veel bezig met het vertellen van zijn eigen verhaal en zijn eigen ideeën over het erfgoed van David Prowse. Ik zou graag zien dat we meer langs zijn ervaringen tijdens het maken van de films gingen en dan inderdaad ook dat stukje over hoe hij onrechtvaardig is behandeld, maar om daar nou de hele docu om te laten draaien.

Ik snap dat het voor Prowse niet fijn was dat ze iemand anders voor het gezicht van Darth Vader hadden ingehuurd en het was ook niet fair dat ze hem er niet over hadden ingelicht, maar laten we eerlijk zijn, het was gewoon de beste keuze. Sebastian Shaw was perfect als Darth Vader in de emotionele climax met Luke. Prowse was toch echt veel te jong geweest, het had nooit gewerkt. Toch ben ik stiekem wel erg benieuwt hoe de scène die Cabotá heeft opgenomen er nou uit ziet, flauw dat we die niet te zien krijgen, je hebt toch schijt aan auteursrecht van zo'n bedrijf (dat inmiddels niets meer met Lucas zelf te maken heeft).

Wat me trouwens opviel was dat veel Star Wars-fans in de docu zeggen dat Darth Vader de meest kwaadaardige bad-guy ook is en dat hij zo in en in slecht is. Vraag me af of die mensen de films überhaupt hebben gezien. De prequels en het einde van Return of the Jedi maken van Darth Vader namelijk juist een slechterik waar nog goedheid in schuilt.

De docu was wel mooi filmisch geschoten en ik geloof dat die remake van de sterfscène van Vader erg gaaf gelukt is, maar deze docu had veel beter gekund. Leuk om gezien te hebben.

"I never thought of the priesthood as offering a hiding place."

I Confess is een van de minder bekende films van Alfred Hitchcock en van alle films die Hitchcock maakte is dit de film waar zijn Katholieke achtergrond het meest duidelijk is.

Een man biecht een moord op aan een priester. Als die priester even later zelf van de moord wordt verdacht wordt zijn geloof op de proef gesteld en kan hij zijn onschuld niet bewijzen door het biechtgeheim.

Montgomery Clift speelde een prima rol als de priester, ik vond dat hij de frustratie goed wist uit te beelden. Hitchcock had echter grote moeite met zijn method-acting. Hij had de film helemaal gestoryboard en vond het dus erg vervelend als een acteur niet precies deed wat hij had bedacht. O.E. Hasse zette een bijzonder sterke rol neer als de uit Duitsland gevluchte moordenaar.

Het uitgangspunt van de film vond ik erg goed gevonden. Wat doe je als priester als je verdacht bent van een moord die aan jou is opgebiecht? Dat I Confess niet zo succesvol was licht volgens Hitchcock zelf aan het feit dat Protestanten en Atheïsten het belang van het biechtgeheim niet kunnen bevatten, zo vertelde hij later aan Truffaut. De film speelt zich af in Quebec, Canada. Volgens Hitchcock omdat je in geen enkele Amerikaanse stad Katholieke priesters over straat ziet lopen.

Hitchcock heeft een cameo aan het begin van de film als een man die over straat loopt. Het thema van een man die onterecht van moord is beschuldigt en zijn onschuld moet bewijzen komt vaker in zijn films voor en ook spelen belangrijke gebeurtenissen zich vaak in Kerken af in zijn films.

De film wist weliswaar de zorgvuldige afwerking en lichte humor die Hitchcock's films gebruikelijk kenmerken. Het uitgangspunt blijft erg sterk en alles is zeer degelijk in beeld gebracht in Hitchcock's mooie Film noir-achtige zwart-wit fotografie. Er zaten weer een aantal geniale visuele verwijzingen in de film. Aan het einde tijdens de rechtszaak, als de priester een vraag wordt gesteld die hij door het biechtgeheim niet kan beantwoorden, zien we boven zijn hoofd een kruis hangen. Wat symboliseert dat hij denkt aan zijn verantwoordelijkheid als priester en het gewicht van zijn geloof op zijn geweten ligt. Verder verwijst de steeds vallende fiets naar hogere machten en zit de film zo vol van symboliek.

Ik vond de film aan het einde toch nog best spannend. Zeker geen slechte film van Hitchcock en de

moeite waard voor wie meer dan alleen de bekende films wil zien.

I Saw What You Did bevat een aantal overduidelijke Hitchcock-verwijzingen (voor de duidelijkheid werd ook de douchekop even een paar keer in beeld gebracht) maar toch heeft William Castle ook zijn heel eigen stijl die hij naar de film brengt. Gimmicks waren er hier niet zoveel, het was meer de telefoon waar alles omdraaide. De film is eigenlijk een samenvoeging van drie genres: de onbezorgde tienerfilm, de misdaad-thriller en de melodramatische liefdesgeschiedenis. Soms zijn de overgangen zo typisch dat het komisch wordt (neem bijvoorbeeld het einde).

Een vermakelijke film. Waarschijnlijk waar De Palma het idee van de split-screen vandaan heeft.

Wat in het begin lijkt op een typische moderne Slasher-variant op Agatha Cristie's And Then There Were None met wat elementen uit Psycho, wordt uiteindelijk een erg spannende en verrassende film.

Met name de manier waarop de flash-backs worden gebracht en de editing hadden beter gekund, maar verder was de film nergens echt storend. Verder was de film erg degelijk opgenomen en ook de muziek van Alan Silvestri was prima.

John Cusack en Ray Liotta speelde hun rollen prima en het plot was sterk opgebouwd.

Vermakelijke film, met een erg verrassend einde.

Regisseur Elem Klimov, die zelf het beleg op Stalingrad heeft meegemaakt, wilde een film maken over de gruweldaden in Wit-Rusland ten tijden van de Tweede Wereldoorlog, na met overlevenden gesproken te hebben en hun verhalen gehoord te hebben. Hoewel het jubileum van de Grote Overwinning nabij was, was het Film Comité van de USSR erg terughoudend wat de film betreft. Zo moest Klimov de oorspronkelijke titel 'Kill Hitler' wijzigen omdat die als ongepast werd gezien. In 1984 kreeg hij dan alsnog toestemming en volledige vrijheid om zijn film te gaan maken: Kom en Zie.

De film begint nog helemaal niet zo duister. We volgen de enthousiaste Florya die zich bij de Partizanen aan wil sluiten om tegen de Duitsers te vechten, tot verdriet van zijn moeder. In het Partizanen-kamp voelt het nog steeds als een gemoedelijk uitstapje. Totdat Florya achter moet blijven met het meisje Glasha en een Duits vliegtuig zijn bomen op het verlaten Partizanen-kamp gooit. De poorten van de hel worden geopend en de oorlog is voor Florya helemaal niet zo heroïsch meer.

Op momenten doet de film je denken aan Apocalyps Now, hoewel de film ook weer heel anders is. Het zelfde gebruik van humor (hier alleen in het begin) en een langzame opbouw naar totale hysterie om de chaos en gekte van de oorlog uit te beelden. Maar ook andere dingen als de scène waar Glasha in haar ooghoek de lijken van Florya's familie ziet liggen of het gebruik van Wagner en Jodelmuziek tijdens de wreedheden, zijn keuzes die aan Coppola's film doen denken.

Kom en Zie is tegelijkertijd een rauwe oorlogsfilm die waargebeurde gruwelijkheden aan het licht brengt en een droomachtige, of eerder nachtmerrie-achtige ervaring. Waar ik me enigszins aan stoorde was dat het op sommige momenten iets te grotesk werd. Een gigantische groep Duitsers in klein gehucht die een soort picknick houden terwijl ze de lokale bevolking uitmoorden, een klein clubje wrede SSérs zou voor mijn gevoel realistischer zijn geweest. En ook lijkt het alsof er in het niets geschoten word. Maar dat is waarschijnlijk allemaal bewust gedaan om de onwerkelijke ervaring vanuit het oogpunt van Florya over te brengen.

Om de hele film als Propaganda te labelen vind ik onbeschoft tegenover Klimov (die veel moeite heeft moeten doen om de film überhaupt te mogen maken) en dat is bovendien onjuist. Toch zijn er enkele scènes naar het einde toe, die wel erg propagandistisch aanvoelen. Met name de scène waar de Duitse generaal zegt dat hij nooit kwaad in de zin heeft gehad en een fanatieke SS'er zelfs vlak voor zijn executie trots de rassenleer-principes verdedigt, waarna een Partizanen-commandant zegt "luister maar eens goed jongens, luister maar eens goed". Daarna ook nog een David vs Goliath achtige scène waarin Florya uit alle macht een portret van Hitler neerschiet terwijl we archiefbeelden zien van de Dictator. Een beetje cru, dat deze aanklacht uit de Sovjet-Unie komt. Tijdens het bewind van Stalin stierven 20 miljoen mensen een onnatuurlijke dood, terwijl door toedoen van Hitler 17 miljoen doden vielen. Niet dat ik het Klimov verwijt dat het op deze manier aanpakt, maar het roept een naar gevoel op de film te zien en te weten dat deze mensen ook onder hun eigen lijder zulke gruwelijkheden hebben geleden.

In de film zitten een aantal keer dieren, die ook sterven aan de hand van het oorlogsgeweld. Ongeboren vogels in platgetrapte eieren en een koe die in het kruisvuur staat. Het dringt een vergelijking op met de mens. Dieren voeren geen oorlog en zijn per definitie onschuldig.Het einde van de film is een geniaal stukje cinema. Na alles wat hem is overkomen schiet een gerimpelde en grijsharige (maar nog steeds 14-jarige) Florya woedend in op een portret van Hitler, terwijl we archiefbeelden van de dictator te zien krijgen. De beelden worden steeds ouder, tot we een portret zien van baby Hitler en zijn moeder. Florya stopt met vuren, zelfs de man verantwoordelijk voor alle gruwelen die hij heeft gezien is ooit een onschuldig kind geweest. Wanneer hij de totale waanzin van de oorlog realiseert wend hij zich af en horen we - met kippenvel - het Requiem van Mozart.

Sommige mensen hebben het over slecht acteerwerk in de film, maar dat vond ik persoonlijk wel meevallen. Ik vond wel dat er soms haast Expressionistisch werd geacteerd qua gezichtsuitdrukkingen (bijvoorbeeld in de scène waar Glasha, van heel verdrietig naar heel vrolijk, naar gemeen grijnzend ging). Aleksei Kravchenko vond ik toch wel heel knap acteren voor zijn 14 jaar. Als jij doof en getraumatiseerd was zou je ook niet veel meer spreken. De cinematografie was ook bijzonder sterk en door middel van vele steady-cams en close-ups wordt ons het verhaal verteld.

Kom en Zie is een cinematografische ervaring waar je u tegen zegt. Er zitten zoveel beklemmende beelden in die je nooit meer van je netvlies afkrijgt. Van het nostalgische begin, het dromerige, het rouwe en gruwelijke, het nachtmerrie-achtige en beklemmende einde.

Ikarie XB 1 is een Tsjechische Science-fiction-film van Jindrich Polák gebaseerd op het boek De Magnetische Wolk van de Poolse schrijver Stanisław Lem. Die schreef ook het boek waar Andrei Tarkovsky's Solaris op gebaseerd is.

De film verteld het verhaal van een groot ruimteschip met kolonisten op weg naar een planeet waar leven mogelijk kan zijn in het Alpha Centauri-stelsel. Onderweg ontstaan er meningsverschillen onder de crew, zeker na een onheilspellende ontdekking.

Robot in de film is losjes gebaseerd op die uit de Amerikaanse film Forbidden Planet, maar verder kunnen we toch stellen dat de Tsjechen de Amerikanen al een heel eind voorbij waren wat betreft serieuze Science-fiction. Het is een van de films waar Stanley Kubrick onderzoek naar heeft gedaan in voorbereiding van 2001: A Space Odyssee. Daarnaast heeft de film Ridley Scott ook geïnspireerd voor de Alien-reeks.

De manier waarop het zoeken naar een planeet met leven hier wordt behandelt voelt zo anders als we gewend zijn van Amerikaanse films. Het draait niet om het verbluffen van de kijker met technische snufjes, maar houd zich ook bezig met de psychologische invloed die zoiets heeft op de crew.

Ik vond het een sterke film, maar wat het kijken bemoeilijkt is dat er erg veel personages zijn en deze ook moeilijk uit elkaar te houden zijn. Daarnaast is het tempo ook lekker rap waardoor de film niet echt de tijd krijgt zich te ontwikkelen. De scène met de dode kapitalisten is duidelijk de propaganda-factor in de film. In de Amerikaanse versie van deze film die Voyage to the End of the Universe heet is die scène dan ook verwijderd. Vreemd genoeg is het verhaal daar andersom en gaat het over ruimte-mensen die een weg zoeken naar de aarde.

The Illusionist kwam uit in het zelfde jaar als The Prestige. Beide films vertellen een mysterieus verhaal over goochelaars, maar The Illusionist is toch erg anders door de Oostenrijkse setting en het warmere sfeertje.

De film verteld het verhaal van jonge goochelaar die een hechte vriendschap aangaat met een jonge hertogin. Als de jongen en het meisje er samen van door willen gaan worden ze van elkaar gescheiden. De jongen reist de wereld rond en komt jaren later terug als de beroemde Illusionist Eisenheim. Ondertussen is Sophie verloofd met de Weense prins Leopold.

De film heeft een heerlijk sfeertje. De setting van Oostenrijk-Hongarije - gefilmd in Tsjechië - was prachtig. Daarnaast zat er ook een stoffig kleurfilter en een (soms overdreven) vignetering over de beelden waardoor het tijdsbeeld versterkt werd. Wat de hele sfeer compleet maakte was natuurlijk de prachtige score van Philip Glass.

Minder aan The Illusionist is dat de trucs soms wel heel erg bovennatuurlijk aandoen, ook al werd achteraf duidelijk dat hij toch mechanieken en projecties heeft gebruikt. Daarnaast licht de focus ook niet echt op de romantiek, heel erg meegesleept wordt je er ook niet door. De intriges in het keizerijk en de speurtocht van de inspecteur was eigenlijk het best belicht.

Edward Norton speelt een sterke rol als Eisenheim. Als voorbereiding op zijn rol is hij een tijdje in trening geweest bij een aantal goochelaars. Ook Paul Giamatti speelde een goede rol als de inspecteur.

Al met al een leuke sfeervolle film.

Eind jaren '50 is Europa weer enigszins opgebouwd en hersteld van de Tweede Wereldoorlog. Johann Radmann is een jonge openbaar aanklager die werkt aan verkeersovertredingen, tot op een dag een journalist het kantoor binnenstormt met een Holocaust-overlevende die een van zijn kampbewakers op een schoolplein heeft gezien. Radmann weet net als de meeste Duitsers niets van de gruwelen die plaats hebben gevonden in Auswitzch. Na het horen van getuigenissen is hij vastbesloten om iedere ex-Nazi die oorlogsmisdaden heeft gepleegd op te sporen en te berechten wegens moord, in het bijzonder Jozelf Mengele 'de witte engel'. Hij krijgt te maken met veel weerstand. Mensen willen de oorlog vergeten en in de ogen van de Amerikanen waren alle Duitsers even schuldig. Langzaam maar zeker begint Radmann overal oorlogsmisdadigers te zien...

Im Labyrinth des Schweigens is een erg goede recente Duitse film. Het haalt niet het niveau van Der Untergang, maar is toch zeker interessanter dan de meeste Hollywood rechtbank-thrillers die ik gezien heb. De opnames waren bijzonder degelijk en het tijdsbeeld was goed gedaan. Op een of andere manier zagen zelfs oude gebouwen er splinternieuw uit. Alexander Fehling (Inglourious Basterds) zet een sterke en overtuigende hoofdrol neer.

Vreemd dat deze film niet bekender is, want het gaat over een erg belangrijk stukje Duitse geschiedenis. Is het niet ongelofelijk schokkend hoe weinig Nazi's eigenlijk zijn berecht voor hun misdaden? En van degene die wel berecht zijn, zijn er veel ook weer vrijgekomen na een gevangenis straf. Vreemde gedachte toch, dat iedere bejaarde Duitser een moordenaar geweest zou kunnen zijn? En ook vreemd dat je er blijkbaar gewoon mee weg kan komen.

Ook schokkend hoe weinig men toentertijd op de hoogte was van alles dat is voorgevallen in de oorlog en daarom onverschillig is tegenover ex-Nazi's. Vandaag is dat wel anders, tenminste, er schijnen in Nederland zat mensen te zijn die niet weten wat de Holocaust is. Ook zijn er toeristen die vrolijk selfies maken tijdens een bezoek aan Auschwitz of het Holocaust mahnmal. Het kan dus zeker geen kwaad om ieder jaar opnieuw stil te staan bij de oorlog...

"Do you know why people like violence? It is because it feels good. Humans find violence deeply satisfying. But remove the satisfaction, and the act becomes... hollow."

Hier was ik al langere tijd nieuwsgierig naar en gisteravond laat dan maar eens bekeken.

The Imitation Game is een sterke dramafilm over een wiskundige die in de tweede wereldoorlog de Duitse Enigma-code moet kraken voor de Britse inlichtingendienst. Het acteerwerk is uitstekend, wat je kunt verwachten van een Britse film. Benedict Cumberbatch speelde een erg sterke hoofdrol en de andere acteurs pasten er ook perfect bij.

Mooi hoe ze het verhaal niet helemaal chronologisch vertellen, vooral aan het eind werkt dat uitstekend.

De film is mooi opgenomen, er is goed gebruik gemaakt van widescreen. De CGI-scènes met gevechten in de oorlog hadden ze er van mijn part wel uit kunnen laten, zou de film een wat minimalistiser gevoel geven. De muziek was ook prima.

Al met al een erg sterke dramafilm.

Heftige film. Een erg heftige rampenfilm is dit zeg. De film komt vrij snel op gang. En eindigt totaal onverwacht toch met een happy end. Het is af en toe een beetje gruwelijk en goor. Erg dramatische kijk op de tsunami in Thailand. Goed geacteerd vooral door Ewan McGregor (Af en toe verwachte ik dat ie een lightsaber pakte en als Obi Wan te keer ging ), Goede effecten, Goed gefilmd, Redelijke muziek, Goed verhaal en goede opnamelocaties.

In de jaren 90 had Clint Eastwood al afscheid genomen van de Western met Unforgiven en met In the Line of Fire neemt hij ook afscheid van het Dirty Harry-type personage.

Eastwood speelt hier een doorgewinterde geheim-agent die bijna met pensioen moet. Als iemand dreigt de president te vermoorden zet hij alles op alles om deze man te stoppen. Het loopt uit op een kat en muis spel.

De film bevat de nodige clichés, maar de typische Clint-momentjes zijn bijzonder genietbaar. Bovendien speelt Eastwood bij vlagen bijzonder sterk en toont zelfs emotie, zoals de scène waar hij terug denkt aan JFK en zelfs begint te huilen. Ook John Malkovich is hier perfect gecast als de gek die het op de president gemunt heeft.

De cinematografie was een beetje flets, maar dat komt waarschijnlijk omdat de film is bijgeknipt naar 16:9. De muziek van Ennio Morricone was zoals altijd prima, al werd het nergens zo bijzonder als zijn beroemde eerdere werk.

Al met al dus vermakelijke film met Clint voor een keertje, maar geen heel erg hoogstaand werk. Regisseur Wolfgang Petersen (die eerder het meesterwerk Das Boot maakte) zou hierna helaas ook in een neerwaartse spiraal van middelmatige Amerikaanse films terecht komen.

"A reality is just what we tell each other it is."

Waar Stephen King schreef over een schrijver die bezeten raakt in een ingesneeuwd hotel, of een fan wel heel geobsedeerd is door een schrijver, besluit zijn vriend John Carpenter nog net een stapje verder te gaan en een horror-schrijver (die meer verkoopt dan Stephen King) een wel heel vreemde uitwerking op zijn lezers laat hebben.

Sam Niell is hier erg goed in de hoofdrol. De verzekeringsinspecteur die maar niet wil geloven wat er allemaal om hem heen gaande is. Jürgen Prochnow is goed als de diabolische auteur. Ook leuk dat David Warner en Charlton Heston een kleine rol hebben. Dat oude vrouwtje in het hotel kwam me erg bekend voor en ik zou zweren dat ik haar veel vaker heb gezien en toen ik het op ging zoeken bleek inderdaad dat Frances Bay in meer dan 160 films speelt. Ik herkende haar uit Twin Peaks waar ze een mysterieuze oudere dame speelt. Het acteerwerk is allemaal ruim in orde.

Jammer genoeg niet erg veel van John Carpenters gebruikelijke synthesizer muziek. We beginnen de film met wat Rock muziek en daarna met The Carpenters (geen familie) en langzamerhand wat van Carpenter's muziek in de achtergrond, al was het niet heel erg bijzonder. Wel mag gezegd worden dat de geluidseffecten en tonen in de soundtrack de spanning enorm bevorderen.

De effecten van George Lucas' Industrial Light and Magic zijn weer even fantastisch als altijd. Heerlijk die kikvorsmannen en monsters, deden me even denken aan de geweldige effecten van een van John Carpenter's eerdere meesterwerken The Thing. Op een paar kleinigheden na zijn de effecten helemaal niet gedateerd en nog steeds gruwelijk realistisch. Ook de sets zijn erg mooi gemaakt, de duistere kerk ziet er heel erg gaaf uit.

De film bevat een hoop verwijzingen naar H.P. Lovecraft en zijn fascinerende werk. Met name naar zijn Cthulhumythos, waar de monsters uit deze film op gebaseerd zijn. Alle citaten uit de boeken van Sutter Cane in de film zijn in werkelijkheid aangepaste citaten uit korte verhalen van Lovecraft. Heel veel auteurs in de Horror/Sciencefictionthrillers zien Lovecraft als grote inspiratiebron, zo ook Stephen King.

In the Mouth of Madness is een van de allerbeste horrorfilms die ik ooit heb gezien. Een intrigerend verhaal met lekker lugubere elementen. Heerlijke cult-horror elementen verweven in een goede film. Carpenter's geweldige opnames. De combinatie van muziek, opnames en editing zorgen er voor dat de film echt bloedstollend is. Erg goed bedacht en totaal niet cliché of voorspelbaar, het einde had alleen wat minder open gemogen.

Een must-see.

In the Name of the Father mag dan deels fictief zijn en veel feitelijke onjuistheden over het Britse rechtsproces, dat neemt niet weg dat het een uitstekende biografische film is die op geslaagde wijze de essentie het verhaal van de Guildford Four verteld. Volgens Jim Sheridan is het in de eerste plaats een film over de relatie tussen vader en zoon.

Een aantal Ieren die in London wonen worden verdacht IRA-leden te zijn. Tijdens de hardhandige ondervragingen tekenen ze onder druk een verklaring waarin ze een aanslag bekennen. Hun families worden ook opgepakt als medeplichtig. Allemaal worden ze veroordeeld voor lange gevangenisstraffen. Jaren later geloofd een advocate in hun onschuld.

De onlangs gepensioneerde Daniel Day-Lewis speelt erg sterk als Gerry en Pete Postlethwaite was ook sterk als de vader. Daarnaast had Emma Thompson nog een prima rol als de advocate.

De film is degelijk geschoten, heeft een prima soundtrack van Trevor Jones en bevat sterke muziek van o.a. Bono en Sinéad O'Connor. Omdat de film vooral op documentaire feiten en drama teert is er weinig uitbundig camerawerk, alleen de openingstitels zou je als cinematografisch hoogstandje kunnen zien.

Misschien komt het omdat ik net als de Ieren Katholiek ben, maar ik vind dat die Engelse gewoon eens op moeten rotten uit Noord-Ierland. Geef die mensen hun eigen land als ze dat willen. En dat rechtssysteem in Engeland en Amerika slaat ook echt nergens op, maarja niet dat het in Nederland zo geweldig is. In the Name of the Father vind ik een sterke film over onrecht en "de Ierse kwestie".

Erg slechte film met slechte effecten, een slecht verhaal, buiten James Caan erg goedkope cast en het ergste is dat het nergens spannend, boeiend of grappig word. Heb me 100 verveeld.

Geweldige film.

Goede cast, wonder boven wonder vond ik toch dat vrijwel iedereen goede acteerprestaties had.

Erg goed verhaal, al mochten ze het wat meer uitleggen. Makkelijk te volgen en zeer vermakelijk.

Aanrader.

"Don't you want to take a leap of faith? Or become an old man, filled with regret, waiting to die alone!"

Een erg goede film van Nolan. Je moet je hoofd er wel goed bij houden, geen film om even voor je vermaak te kijken. Een betere naam zou Operation Mindfuck geweest zijn.

Ik ben nooit echt een fan geweest van DiCaprio, die meestal alleen voor z'n looks word ingehuurd, maar ik moet zeggen dat hij niet slecht was als hoofdpersoon hier. De andere acteurs speelden vrijwel allemaal in de Nolan Batman-films, dus die waren in orde. Mijn favoriete personage uit de film was Saito die word gespeeld door Ken Watanabe, omdat deze geniale uitspraken maakt en zeg nou zelf een Aziaat is altijd geniaal.

De film gaat over Cobb, een man die inbreekt in de dromen van mensen in opdracht van een bedrijf. Als zijn laatste opdracht mislukt besluit hij zich aan te sluiten bij de gene bij wie hij zou moeten inbreken, de heer Saito biedt hem namelijk iets veel belangrijkers dan geld: Een kans om weer een vrij man te zijn.

Dit is waarschijnlijk een van de meest mindfuck-films ooit gemaakt. Wat is realiteit? Ik vond het romantische sub-plot rond Cobb's vrouw erg sterk. Hoe de film begint vlak voor het einde was ook erg grappig, in het begin heb je geen idee wat er nou aan de hand is en als het einde dan aan bod komt is het totaal anders dan eerst leek.

De effecten waren zeer goed. De film ziet er visueel erg goed uit. Voor de zwaarteklacht scenes hebben ze zelfs een draaiende set gebouwd. Goed staaltje werk van Nolan.

Goede, soms lekker bombastische, muziek.

Aanrader. 9,9/10

Investigation of a Citizen Above Suspicion is een Italiaanse Misdaad-Thriller uit het Giallo tijdperk. Hoewel de film een aantal knipogen aan de Giallo bevat (het gele pulpromannetje bijvoorbeeld), is het zeer zeker geen Giallo. Het had bij vlagen zelfs wat Orwelliaans, zeker met al die spionage en politieke gevangenen.

De film verteld het verhaal van een politie-inspecteur die zijn maîtresse vermoord en opzettelijk sporen achter laat. Gian Maria Volontè en Florinda Bolkan speelde hun rollen goed. Volontè leek haast wel op Mussolini tijdens de toespraken met dat geschreeuw.

Ik had een zeer mooie 4K-restauratie van de film weten te bemachtigen. De film is op een aparte en typisch Italiaanse manier geschoten. De vele Point-of-view-shots doen nog enigszins aan de Giallo denken. Ook goede muziek van Ennio Morricone en Bruno Nicolai, alleen mischien net wat te Western-achtig.

Interessante film over de onaantastbaarheid van positiebekleders met een fijn Italiaans sfeertje.

Goede film! Wel heel erg jammer dat vertrouwde gezichten als Sean Connery, Denholm Elliott en John Rhys-Davies er niet meer inzitten. Maar gelukkig komen John Hurt en Cate Blanchett erbij. en Karen Alan komt weer terug. Mooie en goed gemaakte film wel bagger effecten en een totaal anders sweertje als de andere Indiana Jones-films. Goed Verhaal, Slechte Effecten, Goed geacteerd, Goede muziek en redelijke opname locaties.

Geweldige film!!! Gaat weer iets meer terug naar Raiders of the Lost Ark. Mooie en goede film. Lucas en Kaufman zijn hier een beetje geholpen door andere schrijvers zoals Jeffrey Boam en de nederlander Menno Meyjes. Sean Connery doet het geweldig als Jones Sr. Denholm Elliott doet het weer geweldig als Marcus Brody die nu wat meer in actie komt als in de vorige films. John Rhys-Davies blijft geweldig als Salah en Julian Glover is een geweldige bad-guy. Prachtige opnamelocaties, Goede Muziek, Goed Verhaal en Heel erg Goed geacteerd. Goede Effecten, Geweldige film!

Geweldige film!! Iets minder dan zijn voorganger maar zeker ook goed. Deze Indiana Jones is iets meer naar het genre Horror/Thriller dan zijn voorganger maar daardoor zeker niet minder goed. Goed Geacteerd, Goed verhaal, Goede Effecten, Goede muziek en mooie opname locaties.

"I do not know what price I shall have to pay for breaking what we alchemists call Silentium, the life experiences of our colleagues should warn us not to upset laymen by imposing our knowledge upon them."

Het vervolg op Dario Argento's Suspiria. Hij werkte hier samen met de late Mario Bava en diens zoon Lamberto Bava, die de special-effects en assistent-regie op zich namen.

Net als Suspiria heeft Inferno een mysterieus plot over hekserij en dergelijke zaken en heeft de film door de surrealistische belichting een apart sfeertje. Ergens vond ik die sfeer hier beter, maar Suspiria vormt verhaal-technisch een beter geheel. De films vind ik eigenlijk allebei ongeveer even goed.

Waar ik bij The Cat o' Nine Tails verwachte dat er mooie beelden van katten zouden zijn was dat niet het geval, maar hier wel. Ik moet wel zeggen dat ik de scènes waar katten zogenaamd iemand dood maken, een kat op bijzonder ruwe manier in een zak met andere katten word gestopt en een scène waar katten worden verzopen heel erg choquerend vond. Ik mag dan een horror-fanaat zijn en echt genieten van goede kills, ik kan er echt niet tegen dat dieren - en dan voornamelijk de mooiste aller dieren, katten - wat word aangedaan. Het leek mij ook af en toe net wat te realistisch. Argento en Lamberto Brava hebben in interviews verteld dat de meest ruwe shots en het verzuipen met mechanische katten zijn gefilmd, dat stelde me enorm gerust.

De beelden waren erg wisselend. Dan was het allemaal een beetje knullig en dan waren er weer shots met uitstekende cinematografie, naar het einde toe bijvoorbeeld. De gore was erg magertjes, het bloed lijkt op rode verf en alles oogt een beetje amateuristisch. Toch waren de kills wel vaak geniaal gefilmd. Vooral die ene die op Va' pensiero... van Giuseppe Verdi was gemonteerd, geweldig.

De muziek van Keith Emerson had een heel ander karakter als we van de Goblin muziek gewend zijn. Toch was de muziek op zich zeker niet slecht, mooie orkestrale pianoklanken, elektronische cue's en dan dat schitterende Mater Tenebrarum.

Ik vond de film maar een lange zit. Dat kwam vooral door de slechte acteerprestaties van de Engelse (stem-)acteurs, de waardeloze audio-bewerking (muziek begint en stopt ineens) en het feit dat de muziek soms totaal out-of-tone is met de beelden. Ondanks dat zaten er een paar briljante shots in de film en had de film een prima sfeertje. Alles bij elkaar toch weer echt een must voor liefhebbers van Italiaanse horror, al moet ik wel zeggen dat dit een van de mindere van Argento is.

Robert Langdon ontwaakt in een Italiaans ziekenhuis, hij heeft een hoofdwond en kan zich niets meer van de afgelopen dagen herinneren. Als een Italiaanse politieagente probeert om hem te vermoorden slaat hij samen met zijn dokter op de vlucht. Hij ontdekt dat hij betrokken is in een complot om een plaag te verspreiden...

Tom Hanks zette weer een sterke hoofdrol neer als de Kunstgeschiedenis expert Robert Langdon. Naast hem vond ik Felicity Jones het ook wel goed doen, krijg al zin om haar te zien in Star Wars: Rogue One.

Inferno is eigenlijk het vierde boek in de reeks. Er waren wel plannen voor het verfilmen van Het Verloren Symbool, maar de pre-productie verliep zo slecht dat zowel Ron Howard als Tom Hanks dreigde te stoppen. Toen werd Inferno uitgebracht in 2013 en Sony kocht te rechten en Howard koos het eerdere boek maar te laten zitten. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik begrijp van degene die dat wel hebben gedaan dat Howard het boek maar vrij losjes opvolgt. Dat hoeft niet perse slecht te zijn (soms is het boek flut en de film geweldig), maar meestal is het dat wel.

Inferno is prima opgenomen. Degelijke cinematografie en de surrealistische droombeelden waren ook wel geinig gemaakt. Hans Zimmer maakt een prima soundtrack voor de film, met zowel orkestrale als elektronische muziek. Tijdens de finale hadden ze wel beter gewoon klassieke muziek kunnen gebruiken, er werd immers een concert gegeven.

Ik vond de film niet heel erg tegenvallen, maar ik vind The Da Vinci Code en Angels & Demons wel in alle aspecten beter. Het boek heb ik niet gelezen dus daar kan ik het niet mee vergelijken, maar ik vond dat de speurtocht in de film aan de korte kant was. De raadsels liggen erg op de achtergrond en de film gaat meer over morele kwesties en 'het redden van de wereld'. Verder zijn er ook de gebruikelijke onwaarschijnlijkheden, maar los daarvan vond ik het een prima thriller.

De film begint al interessant en mysterieus, we zien weer veel mooie gebouwen en uiteindelijke wordt de film ook best spannend en krijgen we plot-twists voorgeschoteld. Het kunsthistorische aspect had van mij wat groter gemogen, maar verder heb ik toch niet veel te klagen. Leuk popcorn vermaak van Howard.

Het duurde even, maar nu heb ik dan ook deze Tarantino gezien. Zoals ik al vaker heb gezegd heb ik een beetje een haat-liefde-verhouding met het werk van de beste man. Inglourious Basterds is toch wel een van zijn leukste films naar mijn mening. Zoals Django een soort van remake van een Italiaanse Western was, maar eigenlijk een totaal ander soort film (Blaxploitation) is, is Inglorious Basterds een soort remake van een Italiaanse oorlogs-film met western en wraak-film elementen. Net zoals alle films van Tarantino is het een eerbetoon aan de filmkunst zelf. De film mag dan qua plot niet bepaald historisch correct zijn, Tarantino heeft zich weer gronding in films uit en over de periode verdiept en dat is te zien.

De film verteld het verhaal van Shosanna Dreyfus wiens ouders door de beruchte jodenjager Hans Landa zijn vermoord. Door een speling van het lot wordt een grote Nazi-filmpremière in haar Parijse bioscoopje gehouden. Ondertussen is een Amerikaans-Joodse elite-troep genaamd de 'Basterds' van plan om de Nazi's in deze bioscoop om te leggen; Operation Kino.

Het plot is vrij mager. Een klein meisje is tussen 1942 en 1944 ineens een volwassen vrouw geworden en Tarantino wind er geen doekjes om dat het hier gaat om een alternatieve werkelijkheid. De hele opbouw van de film was erg fragmentarisch. Eigenlijk kijken we naar een opeenvolging van lange scènes. Inmiddels heb ik wel door dat je van Tarantino ook geen diepzinnig verhaal moet verwachten, maar gewoon een eerbetoon aan oude filmgenres. Als je het als zodoende beschouwt is het een erg vermakelijke prent (als je van Italiaanse exploitatie houd dan).

De setting was erg sterk, mooie locaties en goede kostuums en dergelijke. Qua plot mag het dan niet historisch correct zijn, visueel is het beter dan menige oorlogsfilm uit Hollywood uit die tijd. De cinematografie was een lust voor het oog, vooral in de wisselwerking met de muziek. Die bestaat - Tarantino kan het niet laten - weer volledig uit gejatte muziek. Maar Tarantino jat van de beste, want de Ennio Morricone scores en Cat People van David Bowie paste er perfect onder.

De dialogen waren vaak weer volledig van de pot gerukt, maar omdat er deze keer ook erg veel Duits en Frans bij kwam kijken vond ik dat dit keer totaal niet storend. Ook leuk hoe Tarantino een beetje de draak steekt met clichés in oorlogsfilms en het feit dat Europeanen in Amerikaanse films vaak Engels spreken met een accent: I ask your permission to switch back to English for the remainder of the conversation. Christoph Waltz vond ik hier wat minder als in Django. Brad Pitt is perfect gecast in de rol van luidruchtige Amerikaan (zichzelf dus). Michael Fassbender speelde een leuke Brit. Verder was het ook leuk bekende Duitse acteurs als Daniel Brühl, Til Schweiger, Diane Kruger en Christian Berkel voorbij te zien komen. Martin Wuttke zette een geinige Hitler neer, die qua stemgeluid wel best goed overeenkwam. Sylvester Groth was eigenlijk nog hilarischer als Goebbels. Mélanie Laurent had ook een sterke rol (al had ze nauwelijks tekst).

Al met al is Inglourious Basterds een erg vermakelijke prent van Tarantino. Het einde was een beetje afgeraffeld en er was niet echt een duidelijke verhaallijn, maar dat zien we nog wel door de vingers. Leuk eerbetoon aan het zogenaamde Macaroni Combat-genre, maar ook de Duitse en Franse cinema.

Het boek Tintenherz van Cornelia Funke vind ik een erg interessant concept hebben en had ik als kind ongetwijfeld graag gelezen. Deze Hollywood-verfilming is echter wat te oppervlakkig om echt te boeien. "Actieheld" Brendan Fraser is miscast als Mo, maar verder was de casting op zich wel aardig. De slechte CGI en het stereotype plot waren vooral hinderlijk. Het einde was echt een groot deus ex machina. Wellicht had de film wat meer karakter gehad als het een Duitse verfilming was geweest in plaats van een kleinschalig Hollywood projectje.

"We lay my love and I, beneath the weeping willow. But now alone I lie and weep beside the tree. Singing "Oh willow waly" by the tree that weeps with me. Singing "Oh willow waly" till my lover return to me. We lay my love and I beneath the weeping willow. A broken heart have I. Oh willow I die, oh willow I die..."

Sinds dat ik The Others had gezien was ik al benieuwt naar The Innocents, nu heb ik de film dan gezien.

Miss Giddens is de nieuwe gouvernante van twee weeskinderen die in een groot landhuis op het platte land wonen. Er zijn echter vreemde onverklaarbare verschijningen in het grote huis en uiteindelijk begint Miss Giddens te vermoeden dat er de kinderen iets in hun schild voeren...

De locatie is bijzonder sfeervol. Een prachtig groot huis met een schitterende tuin. De nacht-scènes waren echt zeer sfeervol. Toch had er wel wat meer gedaan kunnen worden met het grote huis, we zien voornamelijk de zelfde kamers.

De cinematografie is verzorgd door Freddie Francis, ook regisseur van Horror-films en later ook cinematograaf van The Elephant Man en Dune. De film is geschoten in prachtig zwart-wit cinemascope. Hetgeen de sfeer alleen maar vergroot, door de cinemascope lens lijkt het grote huid nog groter dan het al is. Hier viel me ook weer op hoe mooi schaduwen en close-ups van ogen zijn in zwart wit, komt waarschijnlijk door het contrast. Ook zag ik een aantal Split-diopter-shots die in de 60's in de mode kwamen, zien er altijd geweldig uit.

Ook de muziek helpt bij het scheppen van een sfeertje. Het creepy melodietje dat steeds maar terug blijft komen was bijzonder sfeervol en gaat niet zo snel meer uit je hoofd nadat je de film hebt gezien.

Ik zou The Others zeker geen remake van The Innocents willen noemen, eerder een film die bepaalde aspecten heeft overgenomen en duidelijk geïnspireerd is op The Innocents. Beide films zijn gebaseerd op The Turn of the Screw van Henry James (al wijkt The Others wel heel erg er vanaf).

Vind het eigenlijk jammer dat in veel spookhuis films de backstory altijd over recente doden gaat, ik zou het veel leuker vinden als het gaat over geesten die al veel langer ronddwalen. Toch vind ik de psychologische manier waarop het hier wordt uitgewerkt wel zeer geslaagd. Je twijfelt de hele tijd aan Mis Giddens en ook aan je zelf. Vooral de kinderen weten hoofdrolspeler en kijker goed op het verkeerde been te zetten.

Al met al is The Innocents net als The Haunting weer een erg sfeervolle en cinematografisch sterke spookhuis film, en had het weer iets beter gekund op bepaalde punten. Nog steeds zet mijn zoektocht naar de ultieme spookhuisfilm zich voort, maar dit is toch zeker een van de absolute hoogtepunten in het (sub-)genre. Aanrader.

"A good cop can't sleep because he's missing a piece of the puzzle. And a bad cop can't sleep because his conscience won't let him."

Prima thriller van Nolan, al is hij lang niet zo spannend als ik verwacht had.

Al Pacino speelt uiteraard weer een erg sterke rol. Robin Williams deed het ook erg goed al was er vanaf het eerste moment al geen twijfel dat hij de moordenaar was, het mysterie mist dus een beetje. Verdere acteerwerk viel ook zeker niet tegen.

Nolan's fotografie en de gebruikelijke soundtrack waren weer prima. Mooi om hem een keer een film te zien doen die wat kleiner van schaal is. De locaties in Alaska waren erg mooi, al lijkt het mij vreselijk ergens te wonen waar het zomers nooit nacht word.

Het verhaal was prima al had er best meer in kunnen zitten, ergens denk ik dat de originele Scandinavische film (dit is een remake) beter is maar om die daarvoor nou te bekijken.

Insomnia is een prima film met goed acteerwerk en een prima verhaal.

"Moet een pleister voor je halen? Jeetje mina!"

Met dank aan RuudC deze beruchte neder-horror dan eindelijk gezien. Begin jaren '90 wilde regisseur Dorna van Rouveroy en producent Ruud Den Dryver de wereld veroveren met de horrorfilm Intensive Care, geïnspireerd door slashers als Halloween en Friday the 13th.

Een beroemde Amerikaanse chirurg werkt voor een Nederlands ziekenhuis maar maakt het nogal bond. Hij is bezig met een onderzoek naar het laten ontwaken van coma-patiënten maar het hoofd van het ziekenhuis steekt daar een stokje voor. Dan raakt de chirurg tijdens een auto-ongeluk zeer ernstig gewond en raakt zelf in coma. Zeven jaar later ontwaakt hij op oudejaarsavond uit zijn coma als een gruwelijk verminkt monster en slaat aan het moorden. Ondertussen probeert Peter hopeloos het hart van zijn buurmeisje terug te winnen...

Intensive Care is erg internationaal georiënteerd, niet alleen spelen er een aantal Nederlandse en Vlaamse acteurs mee maar ook Amerikaanse veteraan George Kennedy die bekend is van onder andere de Airplane films heeft een rol. En de film is helemaal in het Engels nagesynchroniseerd voor een overzeese release, waar niet veel van gekomen is trouwens.

Het acteerwerk is helemaal niet zo slecht als ik had verwacht, Koen Wauters en Nada van Nie doen het voor Nederlandse begrippen en horror-standaarden wel aardig. George Kennedy hadden ze maar voor een draaidag kunnen betalen en speelt toch best een leuke rol. Op de making of vond ik het erg leuk om te zien dat Kennedy niet echt een acteur is met een enormego en heel veel geduld heeft met de Nederlanders. Bovendien zie je dat hij er enorm veel lol in had en van Rouveroy liet hem zelfs dingen overdoen als ze niet tevreden waren over het resultaat. In een interview is Kennedy ook lovend over van Rouveroy, en omschrijft haar als een regisseur met een visie. Jules Croiset was ook geniaal in deze film. Ondanks zijn beperkte kennis van de Engelse taal heeft hij een geniale scène waar hij Engels praat tegenover Kennedy, echt respect voor die man (die overigens ook nog een geniaal stem-acteur is). Kennedy word na het ongeluk vervangen door een Nederlandse figurant in make-up die op een geniale wijze slasher-boemannen als Michael Meyers of Freddy Krueger imiteert.

Het verhaal is uiteraard niet geweldig en een beetje slecht doordacht maar vanaf het begin af aan vond ik de film (onbedoeld of niet) hilarisch. De chirurg die achteloos in een lijkt loopt te porren en dan gewoon wegloopt, het knullige auto-ongeluk (dat een ramp was om te filmen) gevolgd door de langste en grootste explosie die ooit in de lage landen is gefilmd. Naast Halloween en Friday the 13th bevat de film ook tal van knipogen naar andere horror-films. Zo hangt er een poster van Nightmare on Elm Street 4 op de kamer van het kleine jongetje en zijn sommige shots duidelijk geïnspireerd door The Shining (Heeeeere's Sjonny!), Night of the Living Dead (De kelder) en zelfs Lucio Fulci's films (Nada van Nie die het monster met een boormachine te lijf gaat en een politieagent wiens oog word uitgedrukt). De dialogen zijn af en toe niet al te best en leveren dan ook een paar geniale momenten op, met als toppunt natuurlijk de pleister-scène. En ook het einde was letterlijk een klap op de vuurpijl, het monster word namelijk met een vuurpijl voorgoed het zwijgen op gelegd, de film speelt zich dan ook af op oudejaarsavond.

De gore en make-up (uitgevoerd door een NEDERLANDS team) vond ik best knap gedaan. In de making off zie je hoe ze sommige dingen slim hebben aangepakt. Zo hebben ze bijvoorbeeld de cameraman een houten bord voorgehangen en de acteur die het monster speelt met een echt mes in het houten bord laten hakken. Het monster leek nauwelijks meer op George Kennedy maar vond ik er wel best gaaf uitzien. Zeker de bloederigste film uit de lage landen.

De beelden waren eigenlijk ook lang zo slecht nog niet. Het kleurgebruik van de opnames s'nachts vond ik zelfs heel erg sfeervol. De opnames in het typisch Nederlandse ziekenhuis en natuurlijk in het mistige bos waren ook schitterend. De muziek had ook iets grappigs maar wat mij betreft hadden ze beter Dick Maas voor de muziek kunnen inhuren, dat jochie met de synthesizer was wel leuk.

Ok, Intensive Care is geen meesterwerk en als het geen Nederlandse film was geweest had ik hem waarschijnlijk nooit gekeken. Maar toch is het een erg bijzondere en erg vermakelijke film. Ik heb enorm veel respect voor de filmmakers die - met het lage budget van 2 miljoen gulden (dat doodleuk een normaal budget word genoemd in de making off) - het voor elkaar hebben gekregen om deze film in Nederland te laten maken, met subsidie van het filmfonds nog wel. Ik zou het een hele grote eer vinden om de mensen achter deze film ooit te mogen te ontmoeten. Eeuwig zonde dat niemand door is gegaan met dit soort films.

Dick Maas's De Lift en Amsterdamned zijn veel beter maar deze film mag er ook zeker wezen. Deze film is trouwens ook nog veel succesvoller geweest dan de neder-horrors die hierna volgde, deze film trok namelijk nog 28.035 bezoekers. Vond dit ook een veel betere 'best worst movie' als Troll 2, die toch stukken minder vermakelijk is. De ere-titel die de film van de Nacht van de Wansmaak heeft ontvangen vind ik volledig terecht. Iedere liefhebber van cult-horror zal de al dan niet onbedoelde humor wel in deze film kunnen zien.

Erg leuke film.

Er zit geen enkele dialoog in de film. Dat is op zich erg goed ik mis de dialoog hier helemaal niet. Wel ziet het er een beetje vreemd uit als je duidelijk ziet dat er gesproken word en je niets hoort. De animators hadden de monden beter dicht kunnen laten.

Erg goede muziek van Daft Punk. Erg zaten een paar heel erg goede nummers tussen, de beste vond ik "Veridis Quo". De film past op een erg unieke manier erg goed bij de muziek.

De animatie is wisselend. Van prachtige handgetekende animatie tot erg slechte animatie met veel te dikke lijnen. De CGI en duidelijk in de computer geanimeerde stukken zijn erg slecht. De olieverf achtergronden vond ik erg mooi. Voor een animatiefilm uit 2003 is het erg mooi en ben ik blij met de achtergronden en de handgetekende stukken.

Ik vond dat er op zich meer geluidseffecten bij mochten. Ook vond ik het raar dat het op sommige momenten gewoon helemaal stil is.

Het verhaal is niet erg geweldig maar er zitten leuke personages in die goed getekend zijn. Het is een erg leuke film om na te kijken. Ik wou dat er meer van dit soort geanimeerde "clip"-films waren.

Het is duidelijk een Frans-Japanse film. Erg veel leuke grapjes ook gezien zoals de voetbal wedstrijd Japan tegen Frankrijk ect.

Erg leuke film!

"Do not go gentle into that good night; Old age should burn and rave at close of day. Rage, rage against the dying of the light."

Lang gewacht met het kijken van Interstellar. Ik moet zeggen dat het niet helemaal was wat ik er van had verwacht.

Matthew McConaughey deed het prima als de hoofdpersoon al vond ik zijn Amerikaanse accent een beetje vervelend. Michael Caine had helaas niet echt een grote rol maar speelde wel weer erg sterk als gewoonlijk. Op het acteerwerk is eigenlijk ook niet veel aan te merken.

Nolan heeft zich ongetwijfeld laten inspireren door Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey. In ieder geval deed het verhaal me erg denken aan de verhalen van Arthur C. Clarke en ook de visuele stijl en soundtrack deden me denken aan Kubrick's film. Verder dienden Metropolis, Star Wars Alien, The Right Stuff en Blade Runner als inspiratie.

De film komt misschien een beetje moeizaam opgang en ik vond het maar een gek idee dat een astronaut ook nog boer is... maar goed. Uiteindelijk word de film erg fascinerend. Het toekomst beeld is niet te overdreven en focust op milieuproblemen en het 'op maken' van de aarde. Het verhaal vond ik uiteindelijk erg sterk en het einde was goed.

De effecten waren erg sterk. Niets aan te merken op de CGI, zag er allemaal goed uit. De ruimteschepen en uitrusting waren mooi gedaan, leek allemaal erg op hoe het er tegenwoordig in de echte ruimtevaart ook uit ziet. De zwarte gaten zouden volgens een Amerikaanse geleerde de meest realistische vertolking zijn die er tot nu toe is geweest. Wel viel mij op hoe ruim de ruimteschepen allemaal zijn, in een toekomst waar ze zo in de penarie zitten lijkt mij dat enorme verspilling. Tegenwoordig met het grote budget dat de Nasa en de Esa hebben zitten de astronauten in cabines waar ze net in passen.

Erg mooi opgenomen en sterke cinematografie. Wat me wel een beetje irriteerde is dat het beeldformaat continu veranderd omdat de film deels speciaal voor IMAX is opgenomen. Uiteindelijk kijk je er wel overheen maar vooral in het begin is het erg storend.

De muziek van Hans Zimmer is zeker zijn beste werk van de afgelopen jaren, in ieder geval veel beter dan de troep die hij onlangs aan de lopende band heeft geproduceerd. Deed me zoals ik eerder al zei een beetje denken aan 2001, vooral door de pijp-orgel muziek.

De film was wel een beetje aan de lange kant en misschien ook een beetje langdradig maar ik vond het wel een erg sterke film met een goed verhaal. Erg slechte poster trouwens, geeft de indruk dat de film slechte CGI heeft en zich grotendeels op de ijsplaneet af speelt.

Aanrader.

"Don't be afraid. I'm going to give you the choice I never had."

Ik herinner me dat toen ik in groep 8 zat iemand een spreekbeurt gaf over vampieren en toen als voorbeeld een fragment uit Dracula (1958) en de trailer van deze film liet zien. Van de leraar moest die trailer natuurlijk meteen uit, veel te eng, maar ik was behoorlijk nieuwsgierig. Pas nu heb ik hem dan eindelijk gezien toen ik hem op Netflix tegen kwam.

Ik ben niet echt een fan van Brad Pitt maar hier vond ik hem het toch wel aardig doen in de hoofdrol. Tom Cruise speelt een rol die erg anders is als zijn gewoonlijke rollen maar zijn acteerwerk vond ik erg sterk. Kirsten Dunst die het kleine meisje speelt dat nooit ouder word speelde erg goed voor haar leeftijd. Antonio Banderas was dan weer wat minder, hij was niet zo bijzonder als vampier en een ander acteur zou waarschijnlijk wat beter zijn geweest in de rol.

Interview with the Vampire is het simpelst te omschrijven als Highlander meets Near Dark maar dan speelt het zich grotendeels af in het verleden. Uniek is hoe we alles vanuit de vampier beleven en hoe sommige clichés worden ontweken. Het verhaal was op een paar kleine missertjes na erg sterk. Mooi om het via een soort interview te vertellen maar dat had beter gekund, de interviewer is namelijk veel te goedgelovig.

De make-up en gore zijn erg sterk. Om de blauwe aders op de huid van de vampieren te creëren hebben ze voor close-ups de acteurs een halfuurtje op de kop gehangen zodat het bloed naar hun hoofd liep, erg indrukwekkend.

De muziek van Elliot Goldenthal was goed. Werkte goed bij dramatische en emotionele scènes, leek af en toe een beetje op de muziek van Bram Stoker's Dracula.

Erg grappig dat Louis de vampier mythes beschrijft als 'waanideeën van seniele Ier' (Bram Stoker), extra grappig omdat het idee dat een slachtoffer een vampier word door het bloed te drinken van de vampier uit Dracula van Stoker komt.

Interview with the Vampire is geen perfecte film maar is een must watch voor fans van vampiers en gotische horror. Heb me prima vermaakt met deze film en ben blij dat ik hem nu heb gezien.