• 10.577 nieuwsartikelen
  • 161.772 films
  • 10.100 series
  • 29.657 seizoenen
  • 613.309 acteurs
  • 192.924 gebruikers
  • 8.966.000 stemmen
Avatar
 
banner banner

Inferno (1980)

Horror / Mystery | 107 minuten
3,19 272 stemmen

Genre: Horror / Mystery

Speelduur: 107 minuten

Alternatieve titel: Dario Argento's Inferno

Oorsprong: Italië

Geregisseerd door: Dario Argento

Met onder meer: Leigh McCloskey, Irene Miracle en Eleonora Giorgi

IMDb beoordeling: 6,5 (23.800)

Gesproken taal: Italiaans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Inferno

"Before tenebrae, beyond suspiria there is... Inferno"

Drie jaar na een incident aan de dansacademie 'Suspiria' is het dit keer een appartement in Manhattan dat in de gaten gehouden wordt door een stel dodelijke geesten die uit zijn op wraak. Een van de bewoonsters Rose Elliot komt via het boek 'Three Mothers' achter de waarheid, maar leeft niet lang genoeg om dit te kunnen navertellen. Haar broer Mark is nu de enige die tijdens het onderzoek naar haar dood achter de waarheid kan komen en stukje bij beetje weet hij de puzzel in elkaar te zetten, maar zal hij het wel overleven?

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Boeikens

Boeikens

  • 4352 berichten
  • 4939 stemmen

Behaalt nergens het niveau van Suspiria maar op zich toch weer niet slecht.

Sterke sfeerschepping en ook al is de FX soms best wat gedateerd zitten er af en toe wel mooie gore shots in.

De spanningsboog is eerder zwak maar het geheel blijft vermakelijk onderhouden.

3*


avatar van de grunt

de grunt

  • 4273 berichten
  • 1568 stemmen

Heeft iemand toevallig de Arrow bluray van Inferno ; op de diverse screenshots in de reviews ziet het er aardig gladjes uit (dnr'd) , maar misschien valt het 'in motion' wel mee? Bedankt alvast.


avatar van Rickyman

Rickyman

  • 1281 berichten
  • 2509 stemmen

Een vreemde en lastige film, want is het nu een meesterwerkje of een veredelde B-film..

Voor die tijd is het geweldig sfeervol neergezet, prachtig camerawerk en het acteerwerk was hier niet eens zo slecht. De muziek past ook perfect bij het rommelige verhaaltje, dat toch heerlijk mysterieus en boeiend blijft tot het eind.

Misschien toch wel één van de betere van Argento.


avatar van Donkerwoud

Donkerwoud

  • 8019 berichten
  • 3564 stemmen

Een stuk rommeliger en minder stijlvol dan Suspiria. Argento lijkt ook meer het plot voorop te willen zetten, terwijl het warrige en onlogische script nergens enige binding creëert met de personages. De fijn in beeld gebrachte moorden voelen veel te willekeurig in een langdradig plot waar mensen vooral door lange gangen lopen en serieus kijken. Positieve uitschieters zijn de onderwaterscene en de creatief vormgegeven moorden.


avatar van Robi

Robi

  • 2382 berichten
  • 2460 stemmen

De muziek ken ik al vele jaren heel goed. Dat is het tweede pianoconcert van Keith Emerson. De opvolger van het stuk op de lp "Works 1". Het is echter nooit als tweede pianoconcert uitgebracht. Keith Emerson heeft het stuk verknipt voor de soundtrack van deze film en er nog wat extra stukjes bijgeschreven. De muziek is fantastisch. De film had ik echter nog nooit gezien, maar daar had ik ook geen hoge verwachtingen van. Horror is niet echt mijn genre. En dit is zelfs ook nog eens zo'n echte belachelijk slechte horror uit de jaren tachtig. Af en toe zo slecht dat ik meer in de lach schoot dan dat ik zat te griezelen. De acteerprestaties zijn echt abominabel. Ook het verhaal springt van de hak op de tak en er is geen touw aan vast te knopen. Regelmatig handelingen die totaal onverklaarbaar zijn en die uit het niets lijken te komen. En dan ook nog van die halloween clichés met veel bloed en achteruit lopen in de handen van een moordenaar achter het gordijn. Geld was er in ieder geval wel genoeg voor deze film. De belichting is meestal erg mooi. Ook de decors zijn mooi gebouwd of smaakvol uitgekozen. En de muziek is uiteraard het absolute hoogtepunt van de film. Ook al is die ook niet altijd even smaakvol geselecteerd bij de juiste scenes. Maar toch leuk om hem een keer gezien te hebben. Ik zal nog wel meer Argento films bekijken vanwege de muziek. Behalve Keith Emerson heeft namelijk ook de Italiaanse band Goblin muziek gemaakt bij zijn films. En Goblin maakt ook mooie muziek.


avatar van Robi

Robi

  • 2382 berichten
  • 2460 stemmen

Rickyman schreef:

Een vreemde en lastige film, want is het nu een meesterwerkje of een veredelde B-film..

Het antwoord op die vraag is voor mij niet zo moeilijk.


avatar van baspls

baspls

  • 4118 berichten
  • 1673 stemmen

"I do not know what price I shall have to pay for breaking what we alchemists call Silentium, the life experiences of our colleagues should warn us not to upset laymen by imposing our knowledge upon them."

Het vervolg op Dario Argento's Suspiria. Hij werkte hier samen met de late Mario Bava en diens zoon Lamberto Bava, die de special-effects en assistent-regie op zich namen.

Net als Suspiria heeft Inferno een mysterieus plot over hekserij en dergelijke zaken en heeft de film door de surrealistische belichting een apart sfeertje. Ergens vond ik die sfeer hier beter, maar Suspiria vormt verhaal-technisch een beter geheel. De films vind ik eigenlijk allebei ongeveer even goed.

Waar ik bij The Cat o' Nine Tails verwachte dat er mooie beelden van katten zouden zijn was dat niet het geval, maar hier wel. Ik moet wel zeggen dat ik de scènes waar katten zogenaamd iemand dood maken, een kat op bijzonder ruwe manier in een zak met andere katten word gestopt en een scène waar katten worden verzopen heel erg choquerend vond. Ik mag dan een horror-fanaat zijn en echt genieten van goede kills, ik kan er echt niet tegen dat dieren - en dan voornamelijk de mooiste aller dieren, katten - wat word aangedaan. Het leek mij ook af en toe net wat te realistisch. Argento en Lamberto Brava hebben in interviews verteld dat de meest ruwe shots en het verzuipen met mechanische katten zijn gefilmd, dat stelde me enorm gerust.

De beelden waren erg wisselend. Dan was het allemaal een beetje knullig en dan waren er weer shots met uitstekende cinematografie, naar het einde toe bijvoorbeeld. De gore was erg magertjes, het bloed lijkt op rode verf en alles oogt een beetje amateuristisch. Toch waren de kills wel vaak geniaal gefilmd. Vooral die ene die op Va' pensiero... van Giuseppe Verdi was gemonteerd, geweldig.

De muziek van Keith Emerson had een heel ander karakter als we van de Goblin muziek gewend zijn. Toch was de muziek op zich zeker niet slecht, mooie orkestrale pianoklanken, elektronische cue's en dan dat schitterende Mater Tenebrarum.

Ik vond de film maar een lange zit. Dat kwam vooral door de slechte acteerprestaties van de Engelse (stem-)acteurs, de waardeloze audio-bewerking (muziek begint en stopt ineens) en het feit dat de muziek soms totaal out-of-tone is met de beelden. Ondanks dat zaten er een paar briljante shots in de film en had de film een prima sfeertje. Alles bij elkaar toch weer echt een must voor liefhebbers van Italiaanse horror, al moet ik wel zeggen dat dit een van de mindere van Argento is.


avatar van Spetie

Spetie

  • 38582 berichten
  • 5461 stemmen

Voldoende score van mijn kant voor deze Argento, wat vaak wil zeggen dat het een degelijke stabiele film is, maar Inferno is verre van dat. De balans is echt ver te zoeken en het gaat qua niveau echt alle kanten op.

Er zitten een paar erg leuke momenten in, waarbij vooral de kills in positieve zin opvallen. Het verhaal is daarnaast echt ontzettend zwak en springt van de hak op de tak. De muziek is dan wel weer erg sfeervol, in combinatie met de prima belichting. Het acteerwerk is niet al te best en buiten de kills om, zitten soms best wel wat zwakke momenten.

Maar al met al best een aardige Argento. Niet zijn beste werk, daarvoor is het geheel te onsamenhangend en niet goed genoeg, maar de hand van hem is wel zichtbaar en hij heeft vaak toch wel een paar creatieve vondsten.

3,0*


avatar van Bélon

Bélon

  • 1795 berichten
  • 0 stemmen

Donkerwoud schreef:

Een stuk rommeliger en minder stijlvol dan Suspiria. Argento lijkt ook meer het plot voorop te willen zetten, terwijl het warrige en onlogische script nergens enige binding creëert met de personages. De fijn in beeld gebrachte moorden voelen veel te willekeurig in een langdradig plot waar mensen vooral door lange gangen lopen en serieus kijken. Positieve uitschieters zijn de onderwaterscene en de creatief vormgegeven moorden.

Eens met je review. Ik vond ook die scene met die katten & ratten eruit springen, was erg creepy.

Toch wel een visueel feestje -ook erg fraai naakt in de onderwaterscene- vandaar een goede 3,0*


avatar van RuudC

RuudC

  • 4636 berichten
  • 2529 stemmen

Een wat vreemd vervolg op Suspiria. Je merkt in alles dat dit niet werkt als trilogie. Dario Argento mag dan wel achter het roer staan en Inferno zit vol met de bekende blauwe en rode panelen, maar verder heeft het nauwelijks overeenkomsten. Dat gedoe met 'de drie moeders' lijkt er met de haren bijgeslepen te zijn. Als 'gewone' spookhuisfilm is het helemaal niet slecht. De stijl van Argento is datgene wat het meeste aanspreekt. De film is lekker griezelig en er gebeuren flink wat nare dingen. Daar staat wel tegenover dat personages vaak al gesneuveld zijn voordat ze ook maar een fatsoenlijke introductie gehad hebben. Het is een erg chaotische prent. Het is ook de bedoeling dat het surrealistisch overkomt. Inferno is als het ware een nachtmerrie. Hoe hoog ik Emerson als muzikant heb zitten, Goblin leverde in Suspiria veel beter werk af met de soundtrack. De muziek van Inferno is goed, maar niet legendarisch.


avatar van baspls

baspls

  • 4118 berichten
  • 1673 stemmen

RuudC schreef:

Een wat vreemd vervolg op Suspiria. Je merkt in alles dat dit niet werkt als trilogie. Dario Argento mag dan wel achter het roer staan en Inferno zit vol met de bekende blauwe en rode panelen, maar verder heeft het nauwelijks overeenkomsten. Dat gedoe met 'de drie moeders' lijkt er met de haren bijgeslepen te zijn. Als 'gewone' spookhuisfilm is het helemaal niet slecht. De stijl van Argento is datgene wat het meeste aanspreekt. De film is lekker griezelig en er gebeuren flink wat nare dingen. Daar staat wel tegenover dat personages vaak al gesneuveld zijn voordat ze ook maar een fatsoenlijke introductie gehad hebben. Het is een erg chaotische prent. Het is ook de bedoeling dat het surrealistisch overkomt. Inferno is als het ware een nachtmerrie. Hoe hoog ik Emerson als muzikant heb zitten, Goblin leverde in Suspiria veel beter werk af met de soundtrack. De muziek van Inferno is goed, maar niet legendarisch.

Een vervolg in de standaardzin is Inferno niet, het is eerder een film die zich in dezelfde wereld afspeelt en enigszins vergelijkbaar thema bezighoud. Het 'verhaal' is inderdaad rommelig, maar dat komt ook omdat Argento de film eerder aan de hand van een thema dan aan de hand van een verhaallijn heeft gemaakt. Het is - zoals je als zegt - een nachtmerrie, zonder echte logica of samenhang. Lucio Fulci deed dat ook in The Beyond.

Ik heb sinds kort een boek over het werk van Argento, waarin hij zelf zijn films toelicht en andere crewleden en filmrecensenten ook aan het woord komen. Erg interessant om over de achtergrond van de productie te lezen en ook waarom Argento de film heeft gemaakt zoals ie is.


avatar van K. V.

K. V.

  • 4090 berichten
  • 3584 stemmen

Een tijdje geleden Suspiria bekeken en nu eens deze. Het was zeker geen slechte film, maar vond het toch allemaal dat ietsje minder. Het verhaal is ook minder meeslepend.

De film verveelde gelukkig niet en zag er nog altijd mooi uit.


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5639 berichten
  • 4954 stemmen

Inferno is in bijna alle opzichten het mindere broertje van Suspiria. De zo intrigerende blauw-(rode) tinten garanderen wederom een film met een stijlvol uiterlijk, ware het niet dat de stoffige achterkamertjes in New York zich beperkter lenen voor Argento's kunsten dan die lugubere dansschool uit Inferno's voorganger. De score van Suspiria vond ik meesterlijk en eng tegelijk. Hier valt vooral op dat de muziek matig gedoseerd is. Sommige sequenties (ik denk aan het Latijnse koorgeweld in de kelder, richting het einde) missen hun uitwerking door muzikale overdaad, andere sequenties missen juist weer spanning (en daarvan was in Suspiria nooit sprake).

Vergelijken met Inferno's voorganger is haast onvermijdelijk, maar dat neemt niet weg dat ik wel heb kunnen genieten van deze thematisch verwante sequel. Sfeer en cinematografie doen het werk in deze filmische nachtmerrie, de zo karakteristieke keuzes in het decor leiden de aandacht af van het incoherente en ook wat fragmentarische plot.

Ik blijf wel uitkijken naar meer van Argento, maar als ik later teruggrijp naar dit tweeluik zal ik Inferno waarschijnlijk snel links laten liggen.


avatar van Noodless

Noodless

  • 9186 berichten
  • 5823 stemmen

Deze film is eigenlijk de tweede film uit een drieluik over The Three Mothers.

In Suspiria ( moet ik dringend terug herzien ) zagen we Moeder de Zuchten. In Inferno maken we kennis met Moeder der duisternis en Moeder der Tranen zou pas veel later haar opwachting maken in het tegenvallende laatste deel van de trilogie Mother of Tears.

Het verhaal in deze film is bijzaak want logica is ver te zoeken. Maar qua vorm stelt de film niet teleur.

Argento slaagt erin om het hele verhaal voortdurend een mysterieus dreigend sfeertje te creëren.

De fotografie is heel knap. De film is voortdurend in rode en blauwe kleuren wat een zeer sfeervolle impressie geeft. Visueel ziet de film er prachtig uit. Ik denk bv. aan de beginscène in de kelder wanneer Rose in het water duikt of de sfeervolle onderzoekingen door Mark enerzijds in het appartement en anderzijds Mark's vriendin in de bib. Een film vol occulte geheimen die bol staat van mysterie, sfeer en knappe visuele beelden. Maar iets meer verhaal en bloederige kills had wel gemogen. Daarom net geen 4 sterren. 7,5/10


avatar van alexspyforever

alexspyforever

  • 21036 berichten
  • 2328 stemmen

Door de recensies hier wat te doorlezen weet ik dus dat Inferno een sequel is op Suspiria. Dat stemde me alvast niet hoopvol aangezien ik niet bepaald een fan van die film. En bij Argento lijkt het mij ook altijd style over substance te zijn en dat is hier niet anders. Altijd wel goede ideeën, maar omdat er aan het verhaal vaak nauwelijks een touw aan vast te knopen is en de personages nogal 1-dimensionaal zijn is het moeilijk om me in zijn films in te leven. De meeste moorden zijn niet echt origineel of gruwelijk, dat deed Suspiria dan toch beter. Het beste was sowieso de moord opdie man op zijn krukken vooral als je weet wat hij met die arme katjes had gedaan verdiende hij ook niet beter. Deel 3 ga ik alvast aan mij laten passeren. Ik wilde eigenlijk me niet verder verdiepen in Argento helaas besliste Valak om deze te nomineren en ik zal dan ook maar dankzij baspls Profondo Rosso doorspartelen


avatar van baspls

baspls

  • 4118 berichten
  • 1673 stemmen

alexspyforever schreef:

Deel 3 ga ik alvast aan mij laten passeren. Ik wilde eigenlijk me niet verder verdiepen in Argento helaas besliste Valak om deze te nomineren en ik zal dan ook maar dankzij baspls Profondo Rosso doorspartelen

Aangezien deel 3 zelfs door die hard Argento-fans niet wordt gewaardeerd lijkt me dat een juiste beslissing


avatar van Flavio

Flavio

  • 4433 berichten
  • 4705 stemmen

Ik hoor toch veel liever een Goblin score want de muziek, op de fraaie Verdi-verbastering na, vond ik maar zo-zo. Het verhaal is ook erg rommelig, maar dat is het zwakke punt van zo’n beetje elke Argento die ik heb gezien, dus daar verbaasde ik me niet echt over. Visueel is er weinig aan te merken, maar zo mooi als in Suspiria of Profondo Rosso wordt het niet. Kills waren leuk gedaan.

De climax was helaas een anti-climax. Alles bij elkaar redelijk vermakelijk maar ook niet meer dan dat.


avatar van Baggerman

Baggerman

  • 10576 berichten
  • 7973 stemmen

Tot mijn verbazing is dit pas de eerste van Argento die ik zie. Ik was in de veronderstelling meer van hem gezien te hebben, maar blijkbaar was ik in de war met Lucio Fulci.

Ondanks het foute acteren, de af en toe huiveringwekkend slechte muziekkeuze en de kartonnen decors vond ik nog best leuk om te kijken. Het begon ook wel lekker met natte vrouwen zonder BH! Helaas zette Argento deze lijn niet door, jammer. Sfeer scheppen en dingen prettig in beeld brengen kan Argento wel. Eng wordt het nergens en het verhaal leek me intrigerend, maar bleek uiteindelijk nergens op te slaan.


avatar van mrklm

mrklm

  • 8015 berichten
  • 8104 stemmen

Het tweede deel van Argento's 'Three Mothers'-trilogie is een teleurstellend vervolg (min of meer) op Suspiria. Hoewel er momenten zijn die deleted scenes uit dat meesterwerk hadden kunnen zijn, is hier nauwelijks sprake van suspense en is de samenhang ver te zoeken. Leigh McCloskey is houterig als Mark Elliot, een student musicologie in Rome. Hij maakt zich zorgen over zijn zus Rose [Irene Miracle] die in New York woont en hem regelmatig brieven stuurt waarin ze het vermoeden uitspreekt dat haar huis behekst is. Wanneer een telefoongesprek tussen Mark en Rose plotseling wordt afgebroken, besluit Mark af te reizen naar New York in de hoop dat hij samen met zijn zus de waarheid kan achterhalen.

Dit is een typisch geval van een film met een aantal sterke horrorscènes, die op matige wijze met elkaar zijn verbonden in een warrig en regelmatig saai scenario. Van sfeer is nauwelijks sprake, maar de aanwezigheid van Alida Valli (die in Suspiria de rol speelde van danslerares Miss Tanner) is een pluspunt. Nadeel is dat het je als kijker nog maar eens herinnert aan het feit dat het eerste deel in deze trilogie in alle opzichten superieur was.


avatar van Woland

Woland

  • 4135 berichten
  • 3378 stemmen

Giallo is een genre dat me eigenlijk nooit helemaal overtuigt. Ja, er is vaak veel te genieten - en dat is bij Inferno zeker aan de hand. Het verhaal is wat warrig, maar geeft wel een hele fijne mysterieuze sfeer waar ik wel van kan genieten. En dit is visueel echt een pareltje, met felle opvallende kleuren en mooie locaties. Zeker tegen het einde als ook de heks tijdens het begin van de brand acte de presence geeft ziet het er geweldig uit. Gelukkig gaat Inferno wat meer richting van mysterieus, bovennatuurlijk verhaal in plaats van de dertien-in-een-dozijn slasher die ook vaak voorbij komt. Maar alsnog blijft het een nogal lange zit die wat mij betreft te lang nergens heen gaat. Gelukkig kan je ondertussen wel van de plaatjes genieten.


avatar van Theunissen

Theunissen

  • 11364 berichten
  • 5329 stemmen

Nadat ik vorige week de vermakelijke Horror / Thriller film "Tenebre (1982)" van de Italiaanse regisseur Dario Argento had gezien, wilde ik nog een andere film van hem zien die ik nog niet gezien had en toen kwam ik dus uit op deze "Inferno", welke het tweede deel in Argento’s drieluik "The Three Mothers" is en welke een vervolg is op diens "Suspiria (1977)". In "Suspiria" kregen we "Mater Suspiriorum" over ons heen en in Inferno krijgen we te maken met "Mater Tenebrarum", oftewel de "Mother of Darkness". "Inferno" is trouwens goed te kijken zonder dat je bekend bent met "Supspiria" (welke ik destijds in 2016 heb gezin) maar maakt er wel een perfecte “double bill” mee door de specifieke stijl en sfeer die beide films gemeen hebben. Helaas vond ik dit vervolg wel wat minder.

In Manhattan ontdekt een vrouw, te weten Rose Elliot (Irene Miracle), dat haar appartement zich bevindt in het gebouw waar de "Mother of Darkness" huishoudt. Wetend dat haar leven nu in gevaar is stuurt ze een brief naar haar broer Mark Elliot (Leigh McCloskey) in Rome die samen met een schoolvriendin, te weten Sarah (Eleonora Giorgi), op zoek gaat naar de waarheid achter de drie moeders. Hiermee zetten ze een serie moorden en occulte gebeurtenissen in gang.

Het verhaal begint best goed, met o.a. een fraaie onderwater scène in een gebouw welke mooi en spannend gefilmd is en er zijn ook aantal shots te zien die sterk doen denken aan "Suspiria". Zoals de middle in frame shots, de belichting en de kleur. De kleuren in de film beperken zich hoofdzakelijk tot blauwe, rode en paarsachtige rode tinten die je meenemen in de roes van "Inferno". Ook de eerste twee moord scènes (na circa 35 minuten), waarbij hard op de achtergrond hard muziek van Giuseppe Verdi klinkt, zijn heftig en indrukwekkend, en tevens ook een beetje "cheesy", maar wel op een stijlvolle manier. Het afknippen van de hoofdjes van de papierslinger van meisjes is zeer origineel, echter het shot van het opgehangen meisje is raadselachtig. Wie het is en waarom dat dan in beeld kwam blijft onbekend. Het werkt wel vervreemdend en zorgt voor een shock effect, maar qua logica blijft het onduidelijk.

Maar zodra Mark in New York aankomt (nadat zijn zus Rose hem gebeld heeft om te komen en waarna ze vermoord wordt met een raam die gebruikt wordt als een guillotine) verzandt het verhaal in niets. Ook de prachtige cinematografie houdt het dan min of meer voor gezien. We worden dan wel nog getrakteerd op een aantal vrij nare scènes, waarbij katten centraal staan. Zo wordt de vriendin en buurvrouw van Rose, te weten gravin Elise De Longvalle Adler (Daria Nicolodi), aangevallen door katten, wordt in een scène een kat mishandeld (ook al is het nep, wanneer de man de kat in zijn nekvel vastgrijpt zie je dat het dier echt pijn en stress heeft) en er worden katten in een zak gestopt waarna ze verdronken worden. Tenslotte eet een kat een levende muis op (volgens mij wel echt?). Het zijn scènes die grafisch niets anders toevoegen dan choqueren en echt helemaal nergens voor nodig zijn.

Ondertussen onderzoekt Mark een beetje het gebouw, maakt kennis met bewoners, vindt kruipruimtes onder de appartementen, worden er nog wat mensen vermoord en vliegt het gebouw tenslotte in de fik waardoor Mark uit de klauwen van de "Mother of Darkness" kan ontsnappen. In de scène waarin Mark de "Mother of Darkness" (Veronica Lazar, in de rol van de verzorgster / verpleegster van een oude man in een rolstoel die niet meer zelfstandig kan praten ) ontdekt, heeft hij nog steeds geen enkel idee wat er aan de hand is en wie zij is, totdat zij tenslotte aan hem haar ware aard toont, namelijk een skelet in een zwarte mantel die zichzelf "Death" noemt (het is overigens niet zanger Dead van de Noorse Black Metal band Mayhem ). Het kan zowel als "camp" of als "cheesy" worden uitgelegd, al naar gelang de bedoeling van de makers en de smaak van de kijker.

Ook de scène waarin een kreupele man (antiquair Kazanian gespeeld door Sacha Pitoëff, waar Rose het boek "The Three Mothers" van gekocht heeft) de katten wil verdrinken en vervolgens zelf vermoord wordt is eigenlijk een onlogische en rare scène. Want wanneer hij de zak met katten in het water gooit, valt hij ook in het water en komen er allemaal ratten op hem af die hem beginnen op te eten. Omdat hij kreupel is, kan hij niet meer zelfstandig opstaan en ook is hij niet in staat om weg te kruipen. Dan komt opeens een hotdog-verkoper, die daar toevallig in de buurt is, eraan die alles heeft zien gebeuren. Maar i.p.v. hem te helpen, steekt hij de kreupele man met een groot mes dood. Het waarom is niet duidelijk ?

De film heeft weinig dialoog, bevat geen naaktheid (was in "Suspiria" ook al niet te zien) en de muziek is dit keer niet van de Italiaanse progressieve rockband "Goblin", wat een gemis is, maar van progressieve rocker Keith Emerson, die natuurlijk vooral bekend is van de Britse progressieve rockband "Emerson, Lake And palmer". Wel wordt er klassieke muziek gebruikt van Giuseppe Verdi (o.a. het mooie "Nabucco"), wat goed aansluit bij de studie van Mark in Rome, maar dit is niet continu doorgezet.

Wel goed gedaan is de verbinding die de film maakt met de twee nog overgebleven "Mothers" (zo ziet Mark in Rome een glimp van de "Mother of Tears"). Ook het steeds schakelen tussen de twee steden Rome en New York is goed gedaan, waarbij het vertelperspectief zeer organisch overgaat van Rose via Mark naar Sarah en daarna (nadat Sarah is vermoord met een mes in haar rug) weer via Mark naar Rose, om uiteindelijk alleen verder te gaan met Mark nadat Rose ook vermoord is. Het idee van de derde sleutel is wel origineel bedacht en geeft uiteindelijk toch de sprookjessfeer die we al kenden uit "Suspiria".

De kruipruimte die Mark onder een appartement vindt en zo uiteindelijk via een geheime trap uitkomt in de schuil- en woonplek van de "Mother of Darkness" en Varelli (Feodor Chaliapin Jr.), oftewel de oude man in de rolstoel, ziet er prachtig uit. Pas dan komt het mooie filmwerk weer even aan bod evenals het interessante gesprek dat Mark met de oude Varelli voert en waarbij deze zich min of meer per ongeluk zelf doodt (het snoer van de stemversterker komt om zijn hals te zitten als hij voorover valt, waardoor hij gewurgd wordt) als hij Mark een spuit in zijn arm geeft. Maar wanneer hij dan de derde moeder vindt, wordt de film weer cheesy.

De hoofdrollen in "Inferno" zijn o.a. weggelegd voor Irene Miracle (Rose Elliot) en Leigh McCloskey (Mark Elliot), die voorzien is van een pornosnor en hij heeft ook wat problemen met zijn hart, en die laatste zullen sommige mensen misschien nog kennen uit de populaire televisieserie Dallas (TV Series 1978–1991), waarin hij in de jaren 80 de rol van Mitch Cooper (als de vriend en man van Lucy Ewing) vertolkte. Al met al zijn het goede acteurs, maar tegelijk zijn het in deze film geen acteerprestaties die je direct bij zullen blijven en dat lijkt in "Inferno" ook niet zo belangrijk te zijn. Het zijn zaken die ondergeschikt zijn aan het visuele kunstwerkje dat Dario Argento met deze film neerzet.

"Inferno" doet denken aan de originele sfeer van "Suspiria", maar dat wordt helaas niet doorgezet. Het begin van de film is stijlvol, waarbij het verhaal ook interessant is. Maar dan neemt de film een meer cheesy wending vanaf het moment dat Mark in New York aankomt. Voor de fans van Dario Argento zijn ook weer zijn typische handelsmerken aanwezig, zoals close-ups van handen, het gebruik van veel spiegels en rode wapperende gordijnen. Al met al leuk om gezien te hebben, maar toch ook een tikkeltje teleurstellend. Desalniettemin ben ik wel benieuwd geraakt naar het laatste deel uit de trilogie (bijna 30 jaar later), namelijk "La Terza Madre (2007)".

P.S. overigens heeft de mooie Ania Pieroni (die ook te zien was in Tenebre (1982)) een piepkleine en overbodige rol als een muziekstudente die met haar poes (niet die tussen haar benen maar een echte poes) in een leslokaal zit en naar Mark kijkt.


avatar van Warp

Warp

  • 942 berichten
  • 2666 stemmen

Als Suspiria de door bloed bespatte koortsdroom is, zou Inferno de onsamenhangende restjes van een terugkerende nachtmerrie zijn die je psyche nog jarenlang achtervolgt. En wat een prachtige nachtmerrie is het.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21228 berichten
  • 4431 stemmen

Niet zo goed als Suspiria natuurlijk, zowel soundtrack als sfeer toch wel iets minder. Ook de finale kan echt niet tippen aan drie jaar eerder, maar Argento is hier wel een pak beter op dreef dan in de latere film die ik een paar dagen terug van de beste man zag.


avatar van ghostman

ghostman

  • 5708 berichten
  • 5 stemmen

Waarom ik Inferno (1980) veel beter vind dan Suspiria (1977) .

1. Betere montage : vlotter en dynamischer . Volmaakt en modern , geraffineerdere filmtechniek .

2. Minder eentonig en creatiever : speelt zich in meerdere plaatsen af en Inferno doet me ook denken aan de oude klassieke detective / film noir films . Meerdere genres in 1 .

3. Veel spannender / mystieker . Onderwaterscène in de kelder is briljant en heugelijk .


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12407 berichten
  • 3964 stemmen

Is er eigenlijk al duidelijkheid rond de hoeveelheid werk dat van Mario Bava komt? Ik weet dat ik die onderwaterscene waar xgogax het over heeft ook indrukwekkend vond maar hier en daar wel las dat dat eigenlijk vooral Bava aan het roer was.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 8247 berichten
  • 5197 stemmen

Argento.

Net als een paar andere horrorregisseurs niet echt een naam waar ik ooit goed bevriend mee ga raken. Zijn status mag er wezen, maar zijn films zijn niet voor mij weggelegd. Toch valt het moeilijk te ontkennen dat deze film niet zonder zijn pluspunten zit, met als voornaamste voordeel dat Argento een goed gevoel voor kleur heeft.

Ondanks dat deze film nooit echt ver gaat qua kleur decoreert Argento zijn film goed genoeg. Het gebruik van kleur wordt goed opgevoerd, de ruimtes zien er bijna fantasierijk uit en de verlichting is ook helemaal in orde. Hierdoor krijgt de film al snel een apart sfeertje, en dat blijft een voordeel die Argento ook met zijn andere films uit het resultaat weet te trekken.

Verder kent deze film ook zijn minpunten, met als grote winnaar (of verliezer) de cast, die stuk voor stuk vreselijke acteerprestaties afleveren. Die Giorgi bakt er echt niks van, maar ook andere castleden weten maar weinig indruk te maken en drammen de beperkt geschreven dialogen maar matig op. Qua vormgeving van de personages valt Argento erg door de mand.

Ook het verhaal, ondanks dat het niet zonder zijn verrassingen zit, is niet intrigerend en gaf me maar weinig om echt geboeid mee te zijn. De film kent geregeld brute moorden, die voor de 80s opvallend grafisch en uitgerekt zijn, maar zo speciaal als een Suspiria weet het jammer genoeg nooit te worden. Visueel komt deze film daarbij niet in de buurt, maar ook qua verloop niet.

Inferno is een redelijk gemene, maar weinig intrigerende film die nogal lang doorgaat. De visuele hoogstandjes weten het acteerwerk en het saaie verloop te weinig te compenseren. Wel fijn dat Argento zich qua bombast heeft ingehouden, maar de langzame filmstijl wist me wederom niet in de film te trekken. Argento heeft een behoorlijke status, maar daardoor hoef ik hem niet goed te vinden, en ook Inferno vind ik niet bepaald geslaagd.


avatar van Robi

Robi

  • 2382 berichten
  • 2460 stemmen

Weer eens bekeken. Mijn vorige recensie is nog steeds van toepassing. Het blijft een prutsfilm met een veel te hoog budget maar wel schitterende muziek. Halve ster eraf.


avatar van Alathir

Alathir

  • 2067 berichten
  • 1589 stemmen

Verhaal klinkt interessant maar Argento kiest meer voor zijn blauw-rode visuele kleurcontrasten qua stijl. Style over substance dus weer. Muziek is imposant en bombastisch aanwezig, soms wat té. Ik vond het allemaal wat van de hak op de tak springen. Introductie van de personages gebeurt in feite gewoon niet of ze gaan al dood. Soms moeilijk een touw aan te knopen. Voorlopig niet meteen mijn regisseur maar ben dan ook substance over style persoon. Plot en goede personages met goede chemie is wat een goede film maakt voor mij, niet cinematografie en stijlelementen dat is bijzaak om een goede film te krijgen. Ik wist ook niet dat dit in feite onderdeel is van een trilogie, daar de films precies weinig met elkaar te maken hebben qua plot. Binnenkort toch maar deel 3 eens kijken.


avatar van ibendb

ibendb

  • 4083 berichten
  • 2354 stemmen

Als een kattenliefhebber was ik toch best kwaad op deze film.

Argento zijn stijl is helemaal mijn ding: de prachtige architectuur, het droomachtige sfeertje en de old school moordenaars in zwarte gewaden als voorbeeld. Vandaar was ik erg benieuwd naar dit tweede deel in de Three Mothers-trilogie. Afgezien van sfeer en onderwerp hebben de films weinig met elkaar te maken en dit is helemaal geen probleem. Wel valt op dat Inferno beduidend minder is dan Suspiria.

Inferno bevat alweer de prominent aanwezige kleuren blauw en rood en de soundtrack is weer van hoge kwaliteit. Toch is het verhaal wat rommelig en bouwt het uiteindelijk op naar een soort van anticlimax. Het blijft echter steeds interessant door de veranderingen van hoofdpersonages. Dergelijke misleidingen kan ik zeker waarderen bij films, het zorgt ervoor dat je nooit weet welke richting het allemaal uit gaat.

Inferno verliest ook wat credits door het toch wel brute dierengeweld. Wat er echt en niet echt is, laat ik tussenin. Toch laat het een bittere nasmaak achter.

3,5*